डोक्यात भुणभुणभुणारा मराठी भुंगा

डोक्यात भुणभुणभुणाऱ्या मराठी भुंग्याचे म्हणणे, असंख्य किस्से आणि मराठी कथा…


Leave a comment

स्त्री, अशी तु!!


आज पर्यंत स्त्री ची अनेकविध रुप आपल्या समोर आली आहेत. कधी सत्य कथांमधुन तर कधी टि.व्ही वर दाखवलेल्या बटबटीत व्यक्तीरेखांमधुन. पण स्त्री नक्की कशी आहे? अश्या कुठल्या गोष्टी आहेत ज्या स्त्री आणि पुरूषांमधले फरक स्पष्ट करते.

स्त्री-बिज आणि पुरूष बिज यांच्या मिलनातुन ‘एम्ब्रियो’ जन्माला येतो. पहिले आठ आठवडे स्त्री आणि पुरुष ‘एम्ब्रियो’ जवळजवळ एकसारखेच असतात. दोन्हीमध्ये अधोरेखीत करणारा एकच फरक असतो आणि तो म्हणजे ‘क्रोमोसोम्स’ चा. डी.न.ए हा क्रोमोसोम्स भोवती घट्ट गुंडाळलेला असतो. स्त्री बिजामध्ये दोन ‘X’ क्रोमोसोम्स असतात तर पुरुष बिजांडामध्ये एक ‘X’ आणि एक ‘Y’. पहिले काही आठवडे क्रोमोसोम्स चे हेच समीकरण पुरुष किंवा स्त्री लिंग यातील फरक स्पष्ट करत असतो.

अर्थात जेंव्हा स्त्री किंवा पुरूष जन्माला येते तेंव्हा इतर बरेच घटक असतात जे दोन्हींमधील फरक स्पष्ट करतात. सर्वसाधारणपणे स्त्री ही पुरुषापेक्षा उंची आणि सर्वांगाने बारीक असते, पण स्त्रीमध्ये चरबीचे प्रमाण पुरुषापेक्षा जास्ती असते (एकुण शरीराच्या मानाने) स्त्रीला नविन मानव जन्माला घालण्यासाठी असणारे अवयव आणि नंतर बाळाचे सर्वांगीण विकास साधण्यासाठी आवश्यक असणारे इतर घटक उपलब्ध असतात. स्त्रीयांचा रक्तदाब हा पुरुषांपेक्षा थोडा कमी, तर ह्रुदयाचा प्रति-मिनीट धडकण्याचा वेग जास्त असतो. मेंदुकडे होणारा रक्तप्रवाह हा सुध्दा स्त्रियांमध्ये जास्ती असतो आणि त्यामुळेच मेंदुंच्या पेशींची होणारी झीज ही पुरुषांच्या तुलनेने कमी असते.

स्त्रिया या पुरुषांपेक्षा जास्त भावनाशील असतात का? स्त्रीया पुरुषांपेक्षा जास्ती रडतात का?
साधारणपणे स्त्रिया या पुरुषांपेक्षा जास्ती रडतात असे आढळुन आले आहे. परंतु लहान मुले किंवा मुली यांच्यामधे फारसा फरक दिसत नाही. २००५ चे न्युयॉर्क आर्टीकल च्या निरीक्षणानुसार वयाच्या १८ व्या वर्षी स्त्रिया पुरूषांपेक्षा चार पट अधीक रडतात. कदाचीत याचे एक कारण असे असु शकते की प्रोलॅक्टीन (प्रोटीन हॉर्मोन) चे प्रमाण हे स्त्रि/पुरूष किती प्रमाणात रडतो हे ठरवत असतो.

प्रोलॅक्टीन हा घटक रक्तात आणि अश्रुंमध्ये सापडतो, आणि त्याचे प्रमाण हे पुरुषांपेक्षा स्त्रीयांमध्ये अधीक सापडते. स्त्रियांच्या डोळ्यात असणारी अश्रुंसाठिची खोबण ही सुध्दा पुरुषांपेक्षा थोडी वेगळ्या आकाराची असते. अजुन एक कारण असेही असु शकते की, काही समाजामध्ये पुरुषांचे रडणे हे कमी पणाचे/ बायकीपणाचे लक्षण समजले जाते, आणि स्त्रीयांना मात्र मोकळेपणाने रडण्याचे स्वातंत्र्य असते.

स्त्रियांची ताणतणाव आणि चिंता पेलण्याची शक्ती
स्त्रिया सामाजीक आणि कौटुंबीक घटकांबाबतीत पुरुषांपेक्षा जास्ती चिंतातुर असतात. असे असले तरी तो ताण सहनकरण्याची शक्ती ही पुरुषांपेक्षा स्त्रीयांमध्ये अधीक प्रमाणात आढळते. मेंदुमध्ये असणारा ‘amygdala’ हा घटक भीती किंवा ऍन्क्झायटी चे प्रमाण ठरवण्यास कारणीभुत असतो. पुरुषांमध्ये ‘amygdala’ भिती, चिंता, तणाव या जाणीवांची माहीती आणि इतर संदेश वहन हे त्या घटकांबरोबर केले जाते जे दृष्य गोष्टींची माहीती संकलीत करतात आणि त्यावर जी प्रतीक्रिया घ्यायची त्याची माहीती अवयवांना देतात. पण स्त्रियांच्या बाबतीत अश्या गोष्टींची देवाण-घेवाण ही मेंदुमध्ये ‘हार्मोन्स’ निर्माण करणाऱ्या घटकांबरोबर केली जाते. यामुळेच की काय चिंता, ताणतणाव याचे पडदास स्त्रियांच्या बाबतीत त्यांच्या शरीरयष्टीवर दिसुन येतात. उदाहरणार्थ डोळ्याखालील काळी वर्तुळ, चेहऱ्यावरील सुरकुत्या वगैरे. तस पाहीले तर, ताणतणाव निर्माण करणारे किंवा ते झेलणारे ‘हार्मोन्स’ची निर्मीती ही स्त्रियांमध्ये पुरुषांपेक्षा जास्ती होते. त्यामुळे एखादा तणाव/चिंतेचा प्रसंग घडुन गेल्यानंतर ही हार्मोन्स ची निर्मीती बंद व्हायला स्त्रियांना जास्ती वेळ लागतो. कदाचीत यामुळेच त्या घटनेचा मनामध्ये विचार स्त्रियांच्या अधिक प्रमाणात आणि अधीक काळापर्यंत चालु असतो.

[सोर्स – howstuffworks.com]

Advertisements


2 Comments

मेडीटेशन.. नक्को रे बाबा


उन्हाळा असह्य होत चालला आहे. रोज ७ कि.मी सायकलने ऑफिसला यायचे आता खरंच जिवावर यायला लागले आहे. थंडीत मज्जा आली पण आता नको वाटतेय. ऑफिसमध्ये पोहोचेपर्यंत घामाच्या धारा लागलेल्या असतात. कधी एकदा आत जाउन ए/सी चा थंड वारा अंगावर घेतो असे झालेले असते.

तर परवा दारावरचा बघणारा माणुस (वॉचमन) म्हणाला साहेब आल्या आल्या असे ए/सी मध्ये बसु नका, जरा वेळ बाहेरची हवा खा, शरीराचे तापमान ‘सेट’ होऊ द्या वगैरे वगैरे!! नाहीच, तर निदान लगेच कामाला नं लागता थोडा योगा किंवा मेडीटेशन तरी करा.

शेवटी म्हणलं चला बघुया तरी ‘मेडीटेशन’ काय प्रकार आहे ते. सकाळी विशेष काम पण नव्हते मग महाजालावर धुंडाळुन ‘मेडीटेशन’ संबंधीत काही संगीत फाईल्स (mp3) उतरवुन घेतल्या. ईयरफोन लावले आणी ए/सी चे गार वारे अंगावर घेत ऐकत बसलो.

पहिल्यांदा पक्षांचा किलबीलाट वगैरे झाला, मग संथ आवाजातील बासरी, सितार वगैरे वाजली. नंतर संथ धबदबा किंवा नदीचा आवाज. जोडीला कोमल आवाजात एका युवतीने सुचना द्यायला सुरुवात केली.

डोळे बंद करा, दिर्घ श्वास घ्या, सोडाss.. घ्या.. घ्या.. घ्या…. घ्या.. (डोळ्यासमोर पोट फुगवलेल्या बेडकीचे चित्र आले होते…). सोडा… (हुश्शsssss). असे २-३ दा झाले.
मग म्हणे दोन डोळयांच्या बरोब्बर मध्ये एक बिंदु दिसतोय का.. (दिसला.. चॉकलेटी रंगाचा..) त्यावर लक्ष केंद्रित करा. निट लक्ष द्या.. तो बिंदु तिव्र होत जाईल. (नाही झालं). शांत व्हा.. (झालो..) खांदे सैल सोडा. पाण्यावर तरंगण्याचा भास निर्माण करा. पाण्याचा प्रवाह जिकेडे घेउन जाईल तिकडे वहावत जा.. (पुढे धबधबा नाहीये ना नक्की??)

पहिल्यांदा मजा वाटली आणि पण नंतर हळु हळु त्यात गुंगत गेलो, परिस्थितीचे भान राहीले नाही, मग एकदम ऑफीसमध्ये आहे याची जाणिव झाली आणि ते संगीत बंद करुन टाकले. पण काय सांगु मन फारच शांत झालेय हो..! काही करावेसेच वाटत नाहीये, प्रचंड झोप आली आहे आणि थोड्याच वेळात क्लायंट बरोबर ‘कॉल’ आहे. कसं होणार हो माझं??

कॉफी पिउन यावे म्हणुन उठीन म्हणतोय पण कसले काय.. मन अजुनही पाण्याच्या त्या प्रवाहात वाहतच चाललेय.. कुठुन दुर्बुद्धी झाली आणि सकाळी सकाळी असले प्रकार केले.

मेडीटेशन.. नक्को रे बाबा, निदान कामावर असताना तरी नक्कोच..!!!


6 Comments

बार्बी डॉल


आम्हाला मुलगी व्हावी असं फार वाटत होतं, पण मुलगा झाला. त्यानंतर मात्र त्याचे आणि माझे मस्त मेतकुट जमलं. पण २-३ दिवसांपुर्वी परत एकदा वाटले मुलगी पाहीजे होती राव. मग मी माझ्या मुलाच्या मागेच लागलो, चल तुला बाहुली घेउन देतो. गाड्या, बंदुकांमध्ये रमणाऱ्या त्याला बाहुलीचे ते काय आकर्षण तो काही ऐकायला तयार नाही, मी मात्र त्याला बार्बी डॉल घेउन द्यायच्या इराद्यानेच पेटलो होतो. बायको पण चकीत, “अरे मुलं कधी बाहुली खेळतात का?” पण नाही.

नेमकं दुर्दैव आड आलं आणि बायकोला दुरचित्रवाणी चाळताना ‘ती’ बातमी दिसली “कॅटरीना कॅफ बार्बी डॉलच्या वेशात रॅम्प वर” झालं, तिने जे उशीने आणि शब्दाने मला बडवलेय म्हणुन सांगु, “अरे.. ३ वर्ष मुलाचा बाप ना तु, हिच शिकवण देणार का तु मुलाला??’ वगैरे वगैरे.

पण काही असो, ‘कॅट’ काय दिसत होती राव बार्बी-डॉल च्या पेहरावात!! काही दिवसांपुर्वीच तिची ती ‘आमसुत्र’ ची जाहीरात बघुन घायाळ झालो होतो, जेव्हा ती तो आंबा आपल्या कोमल हातांनी असा आवळतेना!!.. अंगावरुन मोरपीस फिरल्यागत होतं बघ्घा अगदी. आत्ता जर मी शाळेत असतो आणी ‘मी आंबा झालो तर?’ असा काही विषय ‘कल्पनाविस्तार’ म्हणुन आला असता ना तर सांगतो पैकीच्या पैकी मार्क मिळवले असते. ‘मी सलमान खान झालो तर?’, ‘मी अक्षय कुमार असतो तर?’, ‘मी ब्रिटनचा राजकुमार असतो तर?’, ‘मी विजय मल्या असतो तर?’ असे अनेक निबंध माझ्याकडे तयार आहेतच 🙂

काही लोकं, मला वाटतं, उगीचच ‘कॅटरीना’ आणि ‘ऍश’ ची तुलना करतात. माझ्या मते ऍश ला उगीचच लोकांनी डोक्यावर चढवलयं ती कुठं आणि आपली ‘कॅट’ कुठं.


6 Comments

गिधाडांची जातच चिवट


एखादी गोष्ट तुम्हाला अगदी ‘डेस्परेटली’ पाहीजे असते. तुम्ही सगळीकडे शोधता आणि मिळतच नाही. तुम्ही निराश झालेले असता, काही दिवसांनी त्या गोष्टीचा विसरही पडलेला असतो, आणि एक दिवस ती गोष्ट सहजच, अगदी सहजच काहीतरी शोधाशोध करताना सापडली तर काय होईल? अत्यानंद नाही का?

अगदी तसेच माझे आज झाले. तसा मी दर्दी वाचक वगैरे नाही. मी फार कमी पुस्तक वाचतो, इंग्रजी तर त्याहुनही कमी. पण ‘जेम्स हॅडली चेस’ आणि ‘सिडने शेल्डन’ यांच्या पुस्तकांचा मी नित्सीम चहाता आहे. सापडले की मी अक्षरशः तुटुन पडतो. ‘सिडने शेल्डन’ ची पुस्तक मोठ्ठी असल्याने एका बैठकीत होत नाहीत पण ‘जेम्स हॅडली चेस’ मात्र मी घेतले की संपल्यावरच उठतो. दोघेही ‘क्रिमीनल’ गोष्टी लिहीण्यात अगदी पटाईत. ‘जेम्स हॅडली चेस’ म्हणजे तोच ज्याच्या कथानकातील काही गोष्टी ‘जॉनी गद्दार’ या चित्रपटात घेतल्या आहेत, रेल्वेमध्ये ज्याचे पुस्तक वाचतानाही चित्रपटातील नायकाला दाखवले आहे.

तर सांगण्याचा मुद्दा हा की, आज महाजालावर मी उगाचच इकडुन तिकडे काहीतरी शोधाशोध करत होतो आणि एका ठिकाणी मला ‘जेम्स हॅडली चेस’ ची ‘ई-बुक्स’ मिळाली. इतका आनंद झालाय म्हणुन सांगु. मी अक्षरशः संगणक-स्क्रिनला पापेच द्यायला लागलो.

तर सगळ्यात पहिल्यांदा ‘Vulture is a patient bird’ (गिधाडांची जातच चिवट) नावाचे पुस्तक हाती घेतले आहे. धर्मेंद्रचा ‘शालीमार’ हा चित्रपट याच पुस्तकावर बेतलेला आहे. आता उपकार केल्यासारखे पटापट जेवणार आणि मस्त कथानकात आकंठ बुडुन जाणार.

ज्यांना ‘जेम्स हॅडली चेस’ ची पुस्तकं आवडतात / उत्सुकता आहे त्यांच्यासाठी पुस्तकाच्या डाउनलोडची लिंक सोबत देत आहे.

गिधाडांची जातच चिवट


Leave a comment

दुपारी साडेअकरापर्यंत गुढी उभारण्यास मुहूर्त


गुढी उभारु भाग्याची

गुढी उभारु भाग्याची


“साडेतीन मुहूर्तांपैकी एक मानल्या जाणाऱ्या शुक्रवार(ता. 27)च्या गुढीपाडव्यासाठी शुक्रवारी सकाळी साडेसहा ते दुपारी साडेअकरापर्यंत उत्तम मुहूर्त आहे. गुढीची उभारणी शास्त्रशुद्ध पद्धतीने करावी,” असे येथील दिगंबरशास्त्री जोशी यांनी “सकाळ’शी बोलताना सांगितले.
श्री. जोशी पुढे म्हणाले, “”गुढी शक्‍यतो घराच्या दारातच उभारावी. गुढी उभारण्याची जागा शक्‍य असल्यास सारवून घ्यावी किंवा स्वच्छ धुऊन घ्यावी. लाकडी काठी पाण्याने पुसून घ्यावी. त्या काठीला अत्तर लावावे. हळदी-कुंकवाचे पट्टे काठीवर ओढावेत. नवीन साडी किंवा महावस्त्र काठीच्या एका टोकाला दोरीने बांधावे. त्यावर तांब्या ठेवावा. तांब्याचा तांब्या गुढीसाठी चांगला असतो. पण तो नसेल तर स्टीलचा गडवा लावला तरी हरकत नाही. त्याला कडुलिंबाची पाने, साखरेच्या गाठी व फुलांचा हार घालावा. नवीन वस्त्रे परिधान करून विघ्नहर्त्या गणरायाचे व कुलदैवताचे स्मरण करून काठीची पूजा करावी. गुढीला कडुनिंबाच्या पानांचा नैवेद्य दाखवावा.”
यंदाचे नूतन संवत्सर “विरोधी’ नावाचे असल्याचेही जोशी यांनी सांगितले.

[सौजन्य: ई-सकाळ]


2 Comments

लग्नाचा परवाना


“License to Wed”, अर्थात ‘लग्नासाठीचा परवाना’ असा एक हॉलीवुडचा सिनेमा बघण्यात आला. नेहमीप्रमाणेच कथानकातील नावीन्य हा एकमेव फॅक्टर ‘हॉलीवुड’ पटांना यशस्वी बनवतो. ही कथा आहे एका जोडप्याची. त्या शहरात लग्न करण्यासाठी तुम्ही काही परीक्षा उत्तीर्ण होणे महत्वाचे असते. त्या गावातील ‘फादर’ या परीक्षा घेत असतो. या एक एक परीक्षा खऱ्या अर्थाने त्या जोडप्याची परीक्षा पहाणाऱ्या असतात, आणि त्या पुऱ्या करताना होणारी त्यांची त्रेधा-तिरीपीट पहाताना आपली मात्र हसुन हसुन मुरकुंडी वळते.

अशीच एक परीक्षा, त्या जोडप्याला सांभाळायला म्हणुन तो फादर दोन ‘रोबोट बाळ’ देतो. हे जोडपे त्या बाळांना आणि त्यांच्याच ओळखीच्या दोन मुलांना घेउन मॉल मध्ये खरेदी करायला जातात. फादर आणि त्यांचा हस्तक हातात ‘बेबिज’ चा रिमोट कंट्रोल घेउन मॉल मध्ये त्यांना छळायला हजरच असतात. पुढे काय होते हे सांगुन मी तुमचा रसभंग करणार नाही. खुप हसायची तयारी असेल तर हा विडिओ जरुर बघा.


97 Comments

अधुरी प्रेम कहाणी


पावसाळी दिवसातील ती दुपार होती, साधारण २-३ वाजले असतील पण सूर्याचा कुठेच ठाव-ठिकाणा नव्हता.  आकाश काळ्या ढगांनी भरले होते, पावसाची बारीक-बारीक रिपरिप चालूच होती., सगळी धरती हिरवी-गार झाली होती, नारळाची झाडे मुक्त होऊन वाहणाऱ्या वाऱ्या बरोबर डोलत होती. घरात बसूनही कंटाळाच आला होता, मग कपडे चढवले, पायात चप्पल अडकवली आणि सरळ बाहेर पडलो.  रत्नागिरीत तशी मनोरंजनाची ठिकाणे फार नाहीत. मग जायला कुठली वाट नसली की मी सरळ समुद्र किनाऱ्याची वाट धरतो.  समुद्राची रूप पण किती वेगवेगळी असतात, सकाळी कोवळ्या सूर्यप्रकाशात अवखळ भासणारा हाच समुद्र, दुपारी मात्र अंतःकरणात फार मोठे गुपित साठवून वागणाऱ्या गंभीर माणसासारखा भासतो. ओहोटीला, रुसून बसलेल्या मुलासारखा आपल्यापासून दूर जाऊन बसतो, तर भरतीला शत्रू सैन्यावर धावून जाणाऱ्या, विजयश्रीसाठी आसुसलेल्या सैन्यासारखा.

पावसात भिजत, समुद्राच्या हळुवार लाटा पायावर घेत किनाऱ्यावरून फिरण्यात जे सुख आहे ते काय वर्णावे. पण आज मला कशातच आनंद वाटत नव्हता. त्या विशाल समुद्रासमोर माझे एकटेपण मला जास्तच बोचत होते.  ज्या हातात कुणाचा हात नाही, त्या हाताचा उपयोग तरी काय? आपली कुणीतरी असावी, जवळची. मनातले सगळे विचार तिच्यासमोर मोकळे करून टाकावेत, आपण बोलत राहावे आणि तिने ऐकत राहावे, आणि तिने बोलत राहावे आणि आपण ऐकत राहावे. तिच्या डोळ्यात बघत..सारी दुनिया विसरून जावे असे आणि बरेचसे विचार मनात गर्दी करून होते.  माझी तंद्री भग्न पावली ति कोणाच्या तरी आवाजानेच. कोणीतरी मला हाक मारत होते. मागे वळून पाहिले तर नेहा पळत येताना दिसली.

नेहा, माझ्या वर्गातली एक गोड चेहऱ्याची, गोड आवाजाची, मुलगी. .कोणालाही आवडावी अशीच. माझी आणि तिची फारशी ओळख नव्हती. काही दिवसांपूर्वीच तिचे वर्गातीलच विनीत या मुलाशी जमले.  खरं तर या बातमीने सगळ्यांनाच तसा धक्का बसला. विनीत दिसायला नीट-निटका, श्रीमंतीचा वारसा लाभल्याने नवीन नवीन गाड्या, सिनेमे, पार्ट्या यामध्येच रमणारा, त्याचे मित्रही थोडेसे गुन्हेगारी प्रवृत्तीचे. कॉलेजमध्ये अधून-मधून घडणाऱ्या हाणामारीच्या प्रकरणात आघाडीची भूमिका बजावणारे. माझी आणि विनीतची तशी सुरुवातीला चांगली ओळख होती, पण नंतर नंतर मीच त्याच्यापासून जरा दूर झालो. नेहा अजूनही पळत येत होती. वाऱ्याने तिचे लांबसडक केस पार विस्कटून टाकले होते. कपाळावर टिकली, एका हातात नाजुकसे ब्रेसलेट आणि दुसऱ्यात दररोज वेगवेगळ्या असणाऱ्या बांगड्या, आणि पांढरा शुभ्र पंजाबी. समुद्राच्या त्या पार्श्वभूमीवर मला ती एखाद्या जलपरीसारखी भासत होती. पावसाचे थेंब तिच्या चेहऱ्यावरून ओघळत होते.

“ओळखलंस मला?”, नेहा
“व्वा, तुम्हाला कोण नाही ओळखत, खरंतरं माझे नाव तुम्हाला माहीत आहे हे ऐकूनच आश्चर्य वाटले”, मी
“ए s s s तुम्ही वगैरे काय?”, नेहा
“मग काय, मोठी लोकं तुम्ही”, मी स्तुतिसुमन उधळायची काय थांबत नव्हतो. खरं तर ती माझ्याशी बोलतीय यावरच माझा विश्वास बसत नव्हता.
“पुरे पुरे.. तूच ठीक आहे.. बरं, तू एकडे कसा?” नेहा
“आलो असाच फिरत फिरत, मला समुद्राच्या किनाऱ्यावर फिरायला खूप आवडते.” मी
“हो sss  मला पण.. मी तुझ्याबरोबर इथे जरा वेळ फिरले तर चालेल ना?”, नेहा

त्यानंतर जवळ-जवळ एक तास भर आम्ही मस्त मनसोक्त गप्पा मारल्या. अगदी खूप वर्षापासून ओळख असल्यासारखी.

दुसऱ्या दिवशी कॉलेजला जरा खुशीतच गेलो. नेहाशी गप्पा मारून मित्रांवर इंप्रेशन मारता येईल हाच विचार मनात होता. पण आज नेहा वर्गात आलीच नाही, त्यामुळे सगळे तास खूप कंटाळवाणे गेले. बाहेर पडलो. कॅटीनबाहेर नेहाची गाडी दिसली, म्हणून आत डोकावून पाहिले. नेहा-विनीत आणि त्याचा ग्रुप बसला होता. विनीत तिला जोर-जोरात काहीतरी ओरडत होता. शेवटी वैतागून ती बाहेर पडली. तिच्या डोळ्यातून पाणी वाहत होते. नक्कीच काहीतरी भांडण झाली होती. मी बाहेरच उभा होतो. तिने एकदा माझ्याकडे बघितले आणि गाडी चालू करून निघून गेली.

मी पण माझी गाडी काढली आणि घरी न जाता, गाडी समुद्राकडे वळवली.  माझा अंदाज खरा ठरला. दूरवर नेहा गुडघ्यात डोकं खुपसून रडताना दिसली.  मला बघताच तिने डोळे पुसले, आणि दुसरीकडे कुठेतरी बघत बसली. बराच वेळ शांततेत गेला, मग तिच म्हणाली, “विनीत खरंच खूप चांगला आहे रे. त्याचे माझ्यावर खूप प्रेम आहे. पण तो माझ्या बाबतीत खूप पझेसीव्ह आहे. मी दुसऱ्या कुणाशी बोललेले त्याला आवडत नाही.. काल आपण इकडे गप्पा मारल्या ते त्याला कुणीतरी सांगितले, ते त्याला आवडले नाही. प्लीज तू त्याला समजावून सांग ना की आपल्यात तसे काही नाहीये.”

एवढे बोलून ति निघून गेली. दुसऱ्या दिवशी मी विनीत आणि नेहाला एकत्रच भेटलो. त्याला खात्री पटवून दिली की तो समजतोय तसे काही नाहीये. त्यालाही ते पटले. मग भरपूर गप्पा मारून, ती दोघ निघून गेली.

त्यानंतर त्या दोघांमधील भांडण वाढतच गेली. कारण एकच, त्याचा पझेसिव्हनेस, कधी तिने केस मोकळे सोडले म्हणून, कधी लिपस्टिक लावले, कधी शॉर्ट स्कर्ट घातला, तरी कधी अजून काही. रोजची भांडण, रोजची रडारड. कधी ती मला भेटून त्याला समजवायला सांगायची, तर कधी तो मला भेटून तिला त्याच्यासाठी मनवायला सांगायचा. एव्हाना मी या वकिलीमध्ये चांगलाच पारंगत झालो होतो.  नेहा मला म्हणाली सुद्धा, तू वकील का नाही होत, चांगले बोलता येते तुला.

कित्येक दिवस गेले, भांडण मात्र या ना त्या कारणाने चालूच होती. विनीतचा माझ्यावर थोडाफार विश्वास होता, त्यामुळे तो त्याच्या मित्र-मंडळींसोबत कुठे चालला असेल तर मला नेहा बरोबर थांबायला सांगायचा. मग तो परत येईपर्यंत मी तिच्याबरोबर गप्पा मारत बसायचो. तिचे सरदारजीचे विनोद, कधीतरी एखादी कविता, तिचे गाणे गुणगुणणे, तिच्या मैत्रिणींचे प्रॉब्लेम्स, गॉसिप्स सगळे काही मनापासून ऐकायचो.  पहिल्या-पहिल्यांदा विनीतच्या परतण्याची वाट पाहणारी नेहा, नंतर नंतर मात्र त्याच्यापासून दूर जाऊ लागली, त्याला या ना त्या कारणाने टाळू लागली. त्या दोघांमधली दरी वाढतच गेली, आणि आमच्यातले अंतर कमी कमी होत गेले.

एके दिवशी तर कमालच झाली, गावात देवीची जत्रा होती, विनीत तिला त्याच्याबरोबर यायला सांगत होता, पण बरं नाही म्हणून टाळले. इकडे, मी आणि माझे काही मित्र-मैत्रिणी जत्रेला जाणार होतो, तेंव्हा नेहाने चक्क माझ्याबरोबर यायला संमती दाखवली. हे म्हणजे माझ्यासाठी खूपच होते. मी चक्क तिला माझ्या गाडीवर बसवून जत्रेला गेलो. तिकडे आम्ही खूप मजा केली.  जत्रेत रंगांची, गुलालाची खूप उधळण झाली. मग आम्ही सगळे अंगाला, कपड्यांना लागलेला रंग धुण्यासाठी समुद्रावर गेलो. तिकडे मस्त पाण्यात खेळलो, मातीत किल्ले केले, खूप धमाल केली. माझ्यासाठी तो दिवस स्वप्नवतच होता.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी मी सहजच तिला फोन केला, बोलताना सहजच विचारले, “कालचा रंग गेला का?”.
तर म्हणाली, “तो रंग केंव्हाच गेला, पण तुझा रंग उतरतच नाहीये.
मी म्हणले, “म्हणजे काय?”
तर पटकन सारवासारव करून म्हणाली, “अरे म्हणजे तो कुठलातरी रंग तू लावलास ना, तो जातच नाहीये.”

त्यानंतर असे बऱ्याचदा होत गेले, ती मला काही सुचवायला तर बघत नव्हती?, असे तर नव्हते की ती आता माझ्यावर प्रेम करू लागली होती? नुसत्या विचारानेच माझ्या अंगावर गोड शहारे उमटले. तिच्या मैत्रिणींचा पण माझ्याशी बोलण्याचा सुर बदलला होता. नेहा कुठे दिसली नाही, की त्या मलाच येऊन विचारायच्या, आणि मग उगाचच हसत निघून जायच्या. विनीत पण मला जाता येता टॉन्ट मारायचा, “गद्दार, बेवफा, दोस्त दोस्त ना रहा” वगैरे म्हणायचा.

दिवसांवर दिवस जात होते. माझी आता खात्रीच झाली होती की नेहाच्या मनात विनीत नसून मीच आहे.

पण एक दिवस माशी शिंकली, जे होऊ नये ते घडले. नेहा आणि विनीतला मी नारळाच्या बागेत हातात हात घेऊन गप्पा मारत बसलेले बघितले. माझ्या मनात रचलेले मनोरे, क्षणात कोसळून गेले. पुढे-पुढे तर काही झालेच नव्हते असे संबंध विनीत नेहा चे जमले. एकत्र फिरणे, सिनेमा वगैरे. आमच्या कॉलेजचे लव्ह-बर्डस…

आज बऱ्या दिवसांनी, पावसाचे परत भरून आले होते. आज परत मी एकटाच होतो. चालता-चालता सहज मागे वळून पाहिले, सगळा समुद्र-किनारा रिकामाच होता. कुणीतरी मागून पळत येऊन मला हाक मारेल ही अपेक्षा व्यर्थ होती. ओल्या मातीमध्ये पावलांच्या खुणा उमटत होत्या, आणि येणारी समुद्राची प्रत्येक लाट, आळीपाळीने एक एक खुणा मिटवत होत्या, जणु काही तो समुद्रच मला मागच्या खुणा विसरून जायला सांगत होता.

दूरवर MTDC मध्ये कुठल्याश्या रिमिक्स गाण्यावर तरूण-तरूणी नाचत होते, त्यातील काही ओळी कानावर पडल्या:

” जिंदगी मे कोई कभी आए ना रब्बा..
आए तो कोई फीर जाए ना रब्बा ssss
देने हो अगर मुझे बाद मै आसू..
पहेले कोई हसाए  ना रब्बा  s s s..  पहेले कोई हसाए  ना  रब्बा  “