डोक्यात भुणभुणभुणारा मराठी भुंगा

डोक्यात भुणभुणभुणाऱ्या मराठी भुंग्याचे म्हणणे, असंख्य किस्से आणि मराठी कथा…

नकटीच्या लग्नाला सतराशे विघ्न

3 Comments


चारचाकी चालवायला लागुन १० वर्ष होऊन गेली, पण गाडीबद्दल तांत्रिक माहीती म्हणावी तशी नाही. उदा. गाडीतले ऑइल आहे का? आणि असेल तर ते चांगले आहे का बदलावे लागणार आहे? कुलंट का काय ते, बॅटरी वॉटर आणि अती महत्वाचे पंक्चर झालेले टायर बदलणे. या कारणांमुळे बाहेरगावी गाडी घेउन कुठे जायचे म्हणले की मनात धाकधुक चालु होते.

परवा घरापाशीच गाडीचे चाक पंक्चर झाले. नेहमीप्रमाणे सोपा उपाय म्हणजे जवळच असलेल्या दुकानदाराला बोलावणे. तो येउन गाडीचे चाक काढुन न्हेतो, आणि पंक्चर काढुन परत बसवुन देतो. आणि ओळखीचा असल्याने याचे ज्यादा पैसेही घेत नाही. पण यावेळेला स्वतःच चाक बदलुन बघायचे मनात आले. म्हणलं बघु तरी असे काय अवघड आहे. एकदा आले म्हणजे परत काळजी नाही. झालं मग गाडीचे Users Guide काढले. त्यात जॅक कसा लावायचा, चाक कसे काढायचे याची इत्यंभुत माहीती होती. ती वाचली आणी कामाला लागलो.

सगळ्यात पहिल्यांदा गाडीला जॅक लावला आणि हळुहळु करत गाडी वर घेतली. चला पहीला टप्पा तर पार पडला. काम झ्झ्याक जमतेय हे बघुन, मनाने उभारी घेतली. आता काम पंक्चर झालेले चाक काढण्याचे. तेही सुरळीत पार पडले. एक एक करत स्क्रु जोर लावुन बाजुला झाले आणि चाक बाजुला झाले. मग वेळ आली स्टेपनी लावण्याची. ती पण कशी बशी बसवली. सगळे स्क्रु घट्ट बसवले आणी जॅक बाजुला काढला. पण हाय रे देवा, घात झाला, कित्तेक वर्षात स्टेपनी वापरलेली नसल्याने त्यात आजिबात हवा नव्हती. आता आली का पंचाईत. मग गाडी तशीच ठेवली आणि पंक्चर झालेले टायर दुचाकी वर लादुन ते पंक्चर च्या दुकानात घेउन गेलो. एव्हाना मी अर्धमेला झालो होतो. घामाच्या धारा वाहत होत्या. टायर मुळे हात काळे झाले होते. घाम पुसण्याच्या नादात तेच हात कपाळाला, चेहऱ्याला लागल्याने चेहराही काळवंडला होता. पण तश्याही अवस्थेत चेहऱ्यावर एक प्रकारचा विजयी आनंद होता. पंक्चर काढुन झाल्यावर टायर परत दुचाकीवर घालुन घरी आलो.

मुख्य काम तर झालेच आहे, आता फक्त टायर बसवायचे १० मिनीटांचे कामं, की झाल्लेच या विचाराने कामाला लागलो. पण दैवाच्या मनात काही औरच होते. गाडीचे टायर काही केल्या जागेवर बसेना. सर्व तर्हेचे प्रयत्न करून झाले, पण व्यर्थ. बऱ्याच वेळ होयुनही मी घरी आलो नाही म्हणुन सौ. ने घरातुन डोकावुन पाहीले. माझे प्रयत्न बघुन तिला मदत करायची इच्छा झाली असावी. ती पण मग आमच्या 3 वर्षाच्या मुलाला घेउन खाली आली. मग देवाचे नाव घेउन तिनेही माझ्या हाताला हात लावुन ‘म़म’ म्हणुन बघीतले. पण टायर बसेचना. अचानक तिच्या डोक्यात प्रकाश पडला. ति मला म्हणाली, “अरे टायर मध्ये हवा फुल्ल आहे, त्यामुळे टायर बसत नाहीये. पंक्चऱ्च्या दुकानात नाही का, आधी टायर बसवतात आणि मग हवा भरतात. तु एक काम कर, टायर दुकानात घेउन जा आणि हवा थोडी कमी करुन आण.” माझ्या गाडीच्या बाबतीतील निरक्षर मनाला हे एकदम पटले. हे मला आधी का नाही सुचले त्यामुळे स्वतःलाच २-४ शिव्या घातल्या. मग मी पण माझे डोके चालवले. म्हणलं “दुकानात कशाला जायला हवे, मी करतो की कमी हवा.” मग तेथीलच एक काठी उचलली आणी टायरमध्युन हवा कमी करायला सुरुवात केली. “सुsssss” थोड्यावेळाने परत चाक बसवुन बघीतले, पण व्यर्थ. मग परत “सुssss”, परत चाक बसवण्याचा प्रयत्न आणी पदरी निराशा.

हा प्रकार ३-४ वेळा झाला. एव्हाना सोसायटीतले लोक कसला आवाज येतोय हे बघायला खिडकीत जमले होते. आम्हाला ही आता काही सुचत नव्हते. तेवढ्यात सोसायटीतीलच एक आजोबा बाहेर येउन आमची आस्थेने चौकशी करायला लागले आणी त्यांच्या सगळा प्रकार लक्षात आला. बाहेर आल्यावर त्यांना कळले की आम्ही जॅक चिखलात लावला होता. त्यामुळे गाडी पुर्ण उचलली गेली नव्हती. मग पुर्ण कष्टाने जॅक काढला, खाली एक फरशी ठेवली, त्यावर जॅक ठेवला. अंगातली पुर्ण ताकद गेली होती. परत सौ च्या सहकार्याने जोर लावुन हळु हळु करत गाडी वर घेतली आणी चाक आत घातले. येस्स. आता चाक बरोब्बर बसले होते. अंगात परत दहा हत्तींचे बळ संचारले. फटाफट सगळे स्क्रु लावले, जॅक काढला आणि.. आणी.. हे काय बघतोय गाडीचे चाक परत पंक्चर?? आमच्या मगाचच्या “सुssss” च्या प्रयत्नात चाकातली बरीच हवा गेली होती.

आम्ही डोक्यालाच हात मारला. मग परत जॅक लावला, चाक काढले, दुचाकीवर घालुन दुकानात न्हेले.
दुकानदाराच्या चेहऱ्यावर मोठ्ठे प्रश्न चिन्ह होते? परत पंक्चर??? मग मला सगळी कहाणी त्याला सांगावी लागली, अर्थात नंतर त्याला नजरेला नजर देण्याचे टाळलेच. मगाचचा तो विजयी अविर्भाव केव्हाच निघुन गेला होता.
तिथे हवा भरली. आणि परत घरी घेउन आलो. परत चाक बसवा, स्क्रु लावा, जॅक काढा हे सगळे सोपस्कार केल्यानंतर शेवटी एकदाची गाडी रुळावर आली.

पण एवढे सगळे करे पर्यंत आठवड्याच्या सुट्टीचा अर्धा दिवस गेला होता, एक न विसरता येणारी आठवण देउन…!!!

Advertisements

3 thoughts on “नकटीच्या लग्नाला सतराशे विघ्न

  1. छान अनुभव आहे. मी या बाबतित लकी म्हणावा लागेल. वयाच्या १३-१४वर्षापासुनच गाडी रिपेअर्स चं ज्ञान जमा झालं होतं.आमची खेळण्याची जागा म्हणजेच घरासमोरचे गॅरेज होते. पण तुम्ही अगदी छान नेटक्या शब्दात मांडलाय अनुभव. मजा आली वाचतांना.

    • खरंच लक्की. कुठेही लांब जायचे म्हणलं की फारच मनात धाकधुक असते, वाटेत काही झालं गाडीला तर? पण आता मात्र वेळ काढुन एकदा सगळं शिकुन घ्यायचं असं ठरवले आहे. तो ‘एकदा’ कधी येतो ते बघु!!
      प्रतिक्रियेबद्दल धन्यवाद.

  2. sagle anubhav gayla pahije………………….ho na

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s