शिकार


फार पुर्वीची गोष्ट. लहानपण माझे कोकणातले. राजापुर नावाच्या गावात असताना घडलेली ही गोष्ट. ओळखीतलेच एक जण म्हणाले चला तुम्हाला जंगलात वाघ दाखवतो. आम्हीही लगेच तयार झालो.

रात्री ९.३० ला त्यांचा ट्रक घरासमोर आला. बरोबर खायचे-प्यायचे सामान घेऊन आम्ही गाडीत बसलो. तासाभरातच ट्रक जंगलात घुसला. आजूबाजूला घनदाट जंगल होते. पूर्णं चंद्र असूनही, जमीनीवर मात्र फारच थोडे चांदणे पोहोचत होते. सर्वत्र प्रचंड शांतता होती. ट्रकच्या इंजिनाचा, आणि काटक्या, फांद्या मोडल्याचा आवाज सोडला तर कसलाच आवाज नव्हता. अंधार असल्याने आजूबाजूला थोडेफार प्राणी असतील तरीही ते दिसण्याची शक्यता नव्हती. थंडीचा कडाका वाढला होता. आम्ही अंगावर शाल पांघरून घेतली.

आमचा ट्रक आता जंगलाच्या बऱ्याच आत पोहोचला होता. अधून-मधून टिटवीचे ओरडणे, माकडांचा झाडांवरून उड्यामारण्याचा आवाज वगैरे आवाज येत होते. ट्रकच्या मागच्या भागात बसलेली लोक, विडीची थोटकं ओढत कसलीतरी चर्चा करत होती. १-२ लोकांकडे गावठी बंदुका आणि छर्रे होते. वाघ दिसणार म्हणुन आम्ही चिल्ले-पिल्ले एकमेकांना घट्ट धरुन बसलो होतो. असली वर्णने मी फक्त मारुती चितमपल्लींच्या पुस्तकातच वाचली होती पण आता प्रत्यक्ष अनुभवताना खूपच थ्रिल वाटत होते.

एवढ्यात मागे काहीतरी गडबड उडाली. मागे वळून पाहिले तर सगळी लोक कुठेतरी एका दिशेला पाहतं होती. त्या दिशेला नजर रोखून पाहिले तेंव्हा एक रान-डुक्कर पळताना दिसले. आमची गाडी पण त्याच दिशेला वळली. ते डुक्कर पुढे आणि आमची गाडी मागे चालली होती. थोड्याच वेळात ठो s s ठो s s असे २-३ आवाज आले. त्यातील एखादी गोळी त्या डुकराला लागली असावी. आमची गाडी एकदम जवळ गेली तरी ते निपचित पडून होते. काय झाले? डुक्कराला का गोळी मारली हे आम्हाला काहीच कळले नाही, तेंव्हा त्या काकांनी सांगीतले ‘अरे आपण शिकारीला आलोय ना!!’

आम्हाला आता त्या डुकराला बघायची फार उत्सुकता होती. आम्ही परवानगी घेऊन, पुढच्या केबिन मधून उतरून मागे जाऊन बसलो. थोड्याच वेळात त्या लोकांनी त्या डुकराला मुसक्या मारून आणले आणि गाडीत टाकले. गाडी पुढे जाऊ लागली. एव्हाना आम्हाला कळून चुकले की ते डुक्कर अजून मेलेले नाहीये. त्याची हालचाल चालू होती. त्याला बांधलेले असल्याने आम्हाला त्याची फारशी भिती वाटत नव्हती. पण त्याचे ते तडफडणे आम्हाला बघवत नव्हते.

जखमेमधुन रक्त वाहत होते. ते डुक्कर वेदनेने तडफडत होते, ओरडत होते. आम्ही त्या लोकांना अजून एक गोळी त्या डुकराला मारायला सांगितले. पण ते लोक, त्या अर्धमेल्या डुकरावर आपली एक गोळी वाया घालवायला तयार नव्हते. ‘मरेल ना म्हणे ते कधीतरी. कशाला अजुन एक गोळी वाया घालवा?’

त्या डुकराची तडफड वाढतच होती. ते जीवाच्या आकांताने ओरडत होते. पण त्याची कुणाला पर्वा नव्हती. त्याचा तो आवाज, काळीज पिळवटून काढत होता.

त्याचे ते डोळे.. आळीपाळीने सगळ्या लोकांकडे बघत होते.. मृत्यूची भीक मागत होते. आम्ही परत एकदा त्या लोकांना विनंती केली. पण काहीच फरक पडला नाही. त्यातील एकाने वैतागून त्या डुकराच्या पोटात आणि तोंडावर दोन-तीन लाथा घातल्या. ते डुक्कर वेदनेने अजून जोरात ओरडले. आता त्याचे डोळे आमच्याकडे वळले होते. आमच्यातला तो जोष केंव्हाच पळून गेला होता. आम्हाला त्याची फार कीव येत होती. पण आम्ही काहीच करू शकलो नाही.

हळु हळु त्याची तडफड कमी झाली. आता ते कसलातरी घुर्र-घुर्र असा घश्यातुन आवाज काढत होते. बराच वेळ शांत कि परत आवाज, परत शरीराला झटका. कितीतरी वेळ तडफडल्यानंतर कधीतरी त्या मुक्या प्राण्याने आपला जीव सोडला….मृत्यु किती जिवघेणा असतो याची प्रचीती आम्हाला त्या लहान वयातच आली. मी अजुनही शाकाहारीच आहे याला अनेक कारणांपैकी हे ही एक कारण.

काही आठवणी मनात घर करुन बसतात, त्यातीलच ही एक.

Advertisements

One thought on “शिकार

  1. विलक्षण अनुभव. अंगावर काटा आला. म्हणूनच मीही शकाहारी आहे .

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s