डोक्यात भुणभुणभुणारा मराठी भुंगा

डोक्यात भुणभुणभुणाऱ्या मराठी भुंग्याचे म्हणणे, असंख्य किस्से आणि मराठी कथा…

असंभव

13 Comments


प्रास्तविक: दहा जन्मांपुर्वी शुभ्राचे सासरे असलेले या जन्मी आता पाकीस्तानचे संरक्षण मंत्री – कुरेशी म्हणुन आयुष्य जगत आहेत. परंपरेनुसार त्यांना दहा जन्मांपुर्वी शुभ्रेने केलेला छ्ळ आठवतोय आणी शुभ्रा रहात असलेल्या देशाचा नायनाट करयायचा ह्या एकाच उद्देशाने ते झपाटलेले आहेत.

स्थळ: पेशावर मधील निर्जन परीसर. कुरेशी एका खुर्चीत डोळे मिटुन बसलेले आहेत. सर्व सामान्य माणुस त्यांचा डोळा लागला आहे अश्या समजुतीत राहु शकतो, पण सत्य हे आहे की त्यांचा हिंदुस्तानातीलच एका व्यक्तीशी मनाचा संवाद चालला आहे. ति व्यक्ती म्हणजे दुसरे तिसरे कुणी नसुन दस्तुर-खुद्द सुलेखा आहे.

कुरेशी, “लेखा, हमे खुशी है की आखीर तुमने हमारी बात मानली. सिर्फ शुभ्राही नही बल्की पुरा हिंदुस्तान तुम्हारा दुश्मन है. आज रात हम्हारा एक खास जहाज तुम्हे पाकीस्तान ले जाने के लिए आयेगा, तुम..”

सुलेखा: “जनाब कुरेशी, आप अभी-भी मुझे समज नही पाए. मुझे किसीके सहारे की जरूरत नही. मै मेरी शक्तीयोंका इस्तमाल करके कही भी आ-जा सकती हुं. फिलहाल जो भी करना है मै यही से कर दुंगी, अब इजाजत दिजीये.”
—————————————————————————————————————————————
प्रसंग दुसरा: दिल्ली, पक्ष कार्यालयात हाय कमांड ची मिटींग चालु आहे. अचानक हाय कमांड गप्प होतात. नजर शुन्यात जाते, डोळे गोल-गोल फिरायला लागता. कार्यकर्ते घाबरुन जातात. मॅडम ना फिट आली की काय म्हणुन कोण कांदा लावतेय, कोण चप्पलेचा वास देतेय, कोण तोंडात चमचा ठेवतेय. परंतु प्रसंग वेगळाच आहे. सुलेखाने हाय-कमांडच्या मनाचा ताबा मिळवलाय.
मॅडम मानेला झटके द्यायला लागतात, तोंडाने हुss हुss हॅ हु असा आवाज निघायला लागतो.
सुलेखा हाय-कमांडच्या मनातील सगळ्या गोष्टी काढुन घेते आणि हाय-कमांडच्या मनापासुन disconnect होते.

थोडा वेळ विश्रांती घेउन ती कुरेशींच्या मनाला Connect करायचा प्रयत्न करते, पण त्यांचे मन Engage येते.

“शीss!! काय वैताग आहे, इंटरनेट चे समजु शकते, पण आजकाल मनाला connect करायचे म्हणले तरी वेटींग आहे.”, सुलेखा.

कुरेशींच्या मनाला connect करायचा परत परत प्रयत्न करत रहाते, पण tone engageच येतो.
—————————————————————————————————————————————
प्रसंग तिसरा:
“मिसेस शास्त्री sssssssssss, आठवा सासरी आल्यापासुन तुम्ही स्वयंपाक घरात केलेला एखादा पदार्थ तरी आठवा”, डॉक्टर
शुभ्रा: “ते जाउदेत डॉक्टर, मला कसलेतरी भास होत आहेत, कसली कसली स्वप्न पडतात. त्या स्वप्नांचे अर्थ कळणे महत्वाचे आहे.”
“…मिसेस शास्त्री..”, डॉक्टर
“नाही डॉक्टर, आता नाही सहन होत, सकाळ संध्याकाळ दिवसांमागुन रात्र धावतेय, सुत्रधार या साऱ्याचा नाव तयाचे काय. काय तयाच्या मनात दडले नकळे कधी कुणा डॉक्टरssss” शुभ्रा.
“मिसेस शास्त्री, तुमचा नवरा नोकरी धंदे सोडुन दुसऱ्या मुलीच्या मागे फिरतोय, तुमची बिचारी सासु एकटीच स्वयंपाक घरात राब राब राबतीय, नणंद शिक्षण व्यवसाय काही न करता फालतु गुप्तहेरी करतेय. आजो-सासऱयांना श्री-रामाचा जप-करुन करुन मानेचा जर्जर आजार जडलाय आणि तुम्ही तुमची स्वप्नच घेउन बसला आहात?” डॉक्टर
“डॉक्टर, जास्ती प्रश्न विचारु नका, मी एकटीच तुमची पेशंट आहे. उद्या मी डॉक्टर बदलला तर तुम्हाला रस्त्यावर यावे लागेल. चला आपलं सेशन चालु करुया..” शुभ्रा.

दोघेही डोळे मिटुन बसतात.
—————————————————————————————————————————————
खडकी बाजार परीसर, जुना पुणे मुंबई रस्ता. रस्त्याच्या कडेला हेल्मेट, कुंड्या, मुर्ती विकणारे, दुपारची जेवण करुन बसलेले आहेत. इतक्यात एक मुलगी तावा-तावाने तिथे येते.
“हि कुठली मुर्ती दिलीत? त्याने काही होतच नाही.” ती मुलगी, अर्थात प्रिया.
“काही होत नाही म्हणजे? अवं मुर्ती काय बार-बालांसारखा नाच करतात व्हयं मंग?”, विक्रेता
“अहो असं काय करताय? त्या विद्न्यानाच्या पुस्तकात लिहीलेय तसं. एक डोळा फुटलेली, रंग उडलेल्या मुर्ती चालतात म्हणुन. ते काही नाही मला मुर्ती बदलुन द्या”, प्रिया
“काय ताई, अहो चिनी मालाची कधी गॅरंटी असते व्हयं? ह्यो मुर्ती चिनी माल है. एक-बार बेचा तो हो गया, इसमै exchange नही है” विक्रेता.
प्रियाचा जळफळाट होतो. हातातली मुर्ती कोपऱ्यात फेकुन ती निघुन जाते
प्रिया गेल्यानंतर झाडामागुन हळुच सुलेखा बाहेर येते, ती कोपऱ्यात फेकलेली मुर्ती उचलते. मुर्तीच्या पायाखाली एक खटका असतो, तो दाबते, मुर्तीचे डोळे लाल होतात. सुलेखा खुश होते.
—————————————————————————————————————————————
प्रथमेश ची आई गावातुन खरेदी करुन दमुन घरी आली आहे. पदराने कपाळावरचा घाम टिपत टिपत ती खुर्चीत अंग टाकते. दोन मिनीट धापा टाकल्यावर लगेच उठुन प्रथमेश च्या खोलीत जाते. प्रथमेश नेहमीप्रमाणे काहीतरी चित्र काढत बसलाय. त्याची आई कोपऱ्यातील काही कोरी कागद उचलुन त्याच्या समोर ठेवते आणि त्याला खाणा-खुणा करुन सांगते,
“प्रथमेश बेटा, अरे कामाच्या गडबडीत सकाळची सिरीयल बुडलीच बघ. तुला मागच्या जन्मातले आठवते तसे जरा आठवुन बघ बरं मालीकेत काय झालं आणी मला सांग.”

प्रथमेश डोळे मोठे आणी वाकडे तिकडे करतो. नंतर कोऱ्या कागदावर चित्र काढायला लागतो. त्याची आई कौतुकाने ती चित्र बघत असते.. शेवटचा कागद बघता बघता स्वतःशीच पुटपुटते, “कुसुमचे लग्न झाले की नाही ते शेवटी नाहीच दाखवले वाटतं आज..!!”
—————————————————————————————————————————————
डॉ. विराज आणि तनिष्का ची मुलगी पियु १०वी च्या परीक्षेला बसली आहे. तीचा गणीताचा पेपर फारच कठीण आलेला असतो. परीक्षा वर्गात तीला टेंन्शन मुळे काही आठवत नाही. ती नापास होणार या विचाराने रडायला लागते.

तनीष्का, तिची आई, घरातुन पियु च्या मनाचा ताबा घेते आणि सगळा पेपर सोडवुन टाकते. पुढचे सगळे पेपर अश्याच रीतीने सोडवले जातात आणि पियु मेरीट-लिस्ट मध्ये नंबर मिळवुन उत्तीर्ण होते.
—————————————————————————————————————————————
हाय-कमांडच्या मनाचा ताबा घेण्याची घटना भारताने फार गांभीर्याने घेतली आहे असे प्रणब-मुखर्जी आज-तक ला सारखे सारखे ओरडुन सांगत असतात, पोलीसांच्या हाती लागलेल्या काही पुराव्यांमुळे आणि देशभक्तीला जागुन शुभ्रा, डॉक्टर आणि प्रथमेश ने केलेल्या सहकार्यामुळे सुलेखावरचा संशय वाढत जातो. शेवटी सुलेखा देश सोडुन पाकिस्तानचा आश्रय घेण्याचे ठरवते. त्यासाठी ती बॉर्डर वर वसलेल्या कुसवडे गावातुन पाकिस्तान हद्दीत घुसण्याचे ठरवते. दुपारच्या कडक उन्हात जेव्हा सगळा गाव झाडाच्या सावलीत लवंडलेला आहे, तेंव्हा सुलेखा दबकत दबकत चाललेली असते, अचानक कुसवडे गावात मोकळा सुटलेला वळु- डुरक्या तिच्या समोर येतो. ते काळं जनावर पाहुन प्रथम सुलेखा घाबरते पण नंतर ती मनावर ताबा मिळवते. दोघांची नजरा-नजर होते. सुलेखा डोळे गरा-गरा फिरवते, डुरक्याला हे सहन होत नाही. तो चक्कर येउन खाली कोसळतो. दुसऱ्या दिवसांपासुन गावकऱ्यांना डुरक्याच्या वागण्यात झालेला मवाळ पणाचा बदल लगेच दिसुन येतो. डुरक्या कमालीचा शांत होतो.
—————————————————————————————————————————————
“श्री-राम, श्री-राम… हुंssssss.. आहं.. श्रीराम.. हुंsssss”.
आजोबांच्या खोलीतुन येणारे असले विचित्र आवाज ऐकुन विष्णु धावत धावत येतो. बघतो तर काय? खोलीत आरश्यासमोर आजोबा विचीत्र वेषात उभे असतात. छातीवर, हातावर पोटावर काय काय कोरलेले दिसते. लांबुन विष्णु फक्त “पार्वती वहीनी वॉज किल्ड” एवढेच वाचु शकतो. आजोबा विष्णुला बघतात, समोर पडलेला कसलासा गठ्ठा उचलतात आणि रागारागाने येउन विष्णू समोर येउन उभे रहातात. मग हातातल्या गठ्ठ्यातुन एक एक फोटो काढुन बघु लागतात. एक फोटो सापडतो तो बघुन त्यांच्या चेहऱ्यावरचे भाव बदलतात. ..”श्रीराम श्रीराम, अरे विष्णु होय.. आज काल वयामानानुसार विसरायला होतो बघ. १५ मिनीटांपेक्षा जास्तीचे आठवतच नाही काही. मग ते त्याच्या जवळ येउन उभे रहातात आणि दोघांचा मिळुन हातातल्या पोलोराईड कॅमेऱ्यातुन फोटो काढतात.
—————————————————————————————————————————————-
शेवटचा प्रसंग:

पाकिस्तानच्या वायव्य प्रांतात जनाब कुरेशी, सुलेखा आणि काही किडुक मिडुक सैनिकी ड्रेस घातलेले लोक बसले आहेत. मध्ये कसलीशी एक फुटकी मुर्ती हार घालुन सजवण्यात आली आहे. भारतात शुभ्रा, आजोबा आणि परिवार बसलेला आहे.

डॉक्टर – “मिसेस शास्त्री, सुरु करा.”
शुभ्रा – “आजोबा, पहीला मंत्र सांगा”.
आजोबा – “ओम, भगं भुगे भग्नि भागो दरि.. ओम फट स्वा:”
पाकिस्तानात कुरेशीच्या कानशीलात एक जोरात फटका बसतो. कुरेशी चवताळतो .. “इस्स थप्पड की गुंज तुम्हे सुनाई देगी..” वगैरे काहीसे बडबडतो. इकडे प्रथमेश हात-पाय झाडतो, डोळे फिरवतो, आजोबांचे ‘श्रीराम’ जोरात चालु असते. आईंना पुजेसाठी प्रसादाचा शिरा करायचा असतो त्यामुळे त्या पुजेला न येता नेहमीप्रमाणे स्वयंपाकघरातच असतात. प्रसाद करता करता रात्रीसाठी थोडं पिठ्ल भात पण टाकतात.

मंत्र जोरात चालु असतात. शुभ्रा.. “आजोबा.. पुढचा मंत्र”, तेवढ्यात १५ मिनीटं होतात. आजोबा सगळं विसरतात. त्यांच्या मोबाईल मध्ये “टि..टि.. वाजते.” मग ते सगळे फोटो वगैरे बघायला लागतात. शुभ्रा वैतागते.

तेवढा वेळ सुलेखाला मिळतो, ती शिरजोर होयला लागते. सुलेखा जिंकणार असेच वाटत असताना दार उघडुन एक काळी आकृती आत येते. सुलेखाच्या तोंडुन अस्पष्ट शब्द बाहेर पडतात, “आभिमान??”

अभिमान सुलेखाने फसवल्याने चिडलेला असतो. त्याने अंगाला सगळीकडे बॉंब लावलेले असतात.. “दिल से” चित्रपटात जसा शाहरुख खान मनीषा कोयरालाला जवळ ओढतो तसेच तो सुलेखाला कवेत घेतो आणि बटन दाबतो.. मोठ्ठ स्फोट होतो.. सगळे मरतात. शुभ्राचा विजय होतो.

तेवढ्यात आईंचा आवाज येतो.. “चला गरम गरम पिठ्ल भात खाउन घ्या ssssss!!!’

[समाप्त]

माझा हा लेख काही दिवसांपुर्वी दैनीक सकाळ मध्ये प्रसिध्द झाला होता.

Advertisements

13 thoughts on “असंभव

  1. haa haa haa….faar bharee

  2. मजा आली..आणि सगळ्यात महत्वाचे म्हणजे ही मालिका संपली…टी.व्ही. वरची मालिका सुरु झाली तेव्हा माझी मुलगी महिन्याची होती आता शाळेत जाइल ती तरी मालिकेत रहस्यभेद काही होत नाहिये….मठ्ठ कुठले….

    पण पोस्ट बाकि नंबर वन….

  3. bhannat kay sundar lihilay,amachi asambhav madhil utsukta kadhich sampaliy. tyani tumhala ghyala hav pudhchya likhana sathi T R P vadhel tyancha.

  4. अच्छी ब्लॉग हे / मराठी और हिन्दी मे टाइप करने केलिए आप कौनसी टाइपिंग टूल का इस्तीमाल करते हे..?
    रीसेंट्ली, मैने यूज़र फ्रेंड्ली इंडियन लॅंग्वेज टाइपिंग टूल केलिए सर्च कर रहा ता तो मूज़े मिला ” क्विलपॅड ” /
    आप भी “क्विलपॅड” http://www.quillpad.in यूज़ करते हे क्या…?

  5. छान आहे….

  6. solid aahe ha lekh…ekdam bhaari.

  7. अच्छी ब्लॉग हे / मराठी और हिन्दी मे टाइप करने केलिए आप कौनसी टाइपिंग टूल यूज़ करते हे…? रीसेंट्ली मैने यूज़र फ्रेंड्ली इंडियन लॅंग्वेज टाइपिंग टूल केलिए सर्च कर रहा तो मूज़े मिला ” क्विलपॅड ” /
    आप भि “क्विलपॅड” http://www.quillpad.in का इस्तीमाल करते हे क्या..?

  8. Hasyachaa khalakhalaat. Mast aahe!!

  9. chhan vatali tuzi story

  10. oye writer tussi great ho.

  11. Serial khup awadayachi atta tumcha blog pan awadala.

  12. Excellent… ha blog me sakal madhe vachala hota… farach bhaari… toooooo gooood!!!!

  13. Nice story. Asambhav mazi ekdam favorite serial hoti ani kayam rahil. Miss u asambhav. Ani asambhav chya kirdaranche ase comedy vstory vachnyat maza aali

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s