सिंड्रेला (रिलोडेड)


एक आटपाट गाव होते. त्या गावात ‘सिंड्रेला’ नामक एक अतीशय फटकळ, आगाऊ, उध्दट मुलगी रहात होती. येता जाता लोकांना घालुन पाडुन बोलणे, आई वडीलांचा उध्दार करणे यातच तिचा हातखंडा होता. दिसायला बरी असली तरी त्याचा तिला माज होता. स्वतःला मारे ‘बिप्स’ (बिपाशा बासु) समजत असे. पोरीला जन्म देताच आई देवाघरी केली. पोरीच्या त्रासाला कंटाळुन बापाने दुसरे लग्न केले, निदान आई मुळे पोरगी सुधारेल. पण घडले उलटेच, त्या बिचाऱ्या सावत्र-आईचा सासुरवास चालु झाला. सिंड्रेला ने तिचे जगणे नकोसे करुन टाकले होते..

सावत्र आई: “बेटा सिंड्रेला, सकाळचे ११ वाजले आहेत. तुझ्या दोनही बहीणींनी घरातला केर काढुन घेतला आहे. घर स्वच्छ पुसुन झाले, बागेत पाणी मारले. मी तुझ्या साठी ब्रेकफास्ट बनवला आहे. उठतेस का आता?”

सिंड्रेला: “(डोळे चोळत उठते), अगं भवाने, झाली का तुझी पिरपीर सकाळ पासुन सुरु? बापाला कुठुन अवदसा आठवली अऩ तुला आणला घरात. जा आण गिळायला काहीतरी आणि तुझ्या त्या भिक्कारड्या पोरींना पाठव माझे पाय दाबायला, फुट्ट”

थोड्या वेळाने तिच्या दोन बहीणी दबकत दबकत आत मध्ये येतात. एक कोपऱ्यात मान खाली घालुन उभी रहाते, तर दुसरी वाहणारे नाक फाटक्या ड्रेसच्या बाहीला पुसत पुसत उभी असते.

सिंड्रेला: “आत्ता!!, काय ओवाळु का तुम्हाला? चला कामाला लागा! काल डान्स बार मध्ये नाचुन नाचुन तुकडे पडले पायाचे, चेपुन द्या निट!”

दोघी बहीणी, लगबगीने पुढे येउन कामाला लागतात.

सिंड्रेला: “(समोर ठेवलेला ब्रेकफास्ट घश्यात कोंबत असते. मध्येच खाताना ठसका लागतो.), ए नटवे, जा आय कडनं घश्यात ओतायला काहीतरी थंड घेउन ये, नरड्यात आग पडलीय, पळ पटकन!”

सिंड्रेलाच्या दोन सावत्र बहीणी आणी तिची सावत्र आई, तिच्या त्रासापुढे हतबल झालेले असतात.

तेवढ्यात खाली दवंडी पिटवणारा येतो.
आपल्या राज्याचे राजकुमाराचे स्वयंवर आयोजीत करण्यात आले आहे. राज्यातल्या सर्व कुमारींना आज रात्री राजवाड्यात आयोजीत करण्यात आलेल्या संगीत समारंभाला जाहीर आमंत्रण देण्यासाठी, ही दवंडी वाजवत आहे होssssss!

एक बहीण सिंड्रेला ला घाबरत घाबरत विचारते, “ताई, तु जाणार आज स्वयंवराला?”
सिंड्रेला, “अगं टवळे, ऐकले नाहीस काय सांगीतले ते? सर्व ‘कुमारींना’ बोलावले आहे. मी काय…!!!’ पण नंतर सिंड्रेला विचार बदलते, जाऊन तर येउ, बघु काय प्रकार आहे तो. सिंड्रेलाच्या बहीणी सिंड्रेलाचा बदला घेण्याचा विचार करतात. तिला खाण्यातुन झोपेचे औषध देऊन तिला खोलीत कोंडुन ते निघुन जातात. सिंड्रेलाला जाग येते तेंव्हा तिला फसवले गेल्याची जाणीव होती. अतीशय संतापाने ती जोरजोरात ओरडायला आणि रडायला लागते. तिचा आवाज ऐकुन तिकडुनच जाणा़ऱ्या एका परीला तिची दया येते.

परी: “मुली, का रडत आहेस? काय झाले? मी काही मदत करु शकते का?”

सिंड्रेला: “ए नौटंकी, तु नाही तर काय तुझा ‘बा’ मदत करणार? मला राजपुत्राच्या स्वयंवराला जायचे आहे. मला एकदम टकाटक कपडे हवेत, त्यावर मॅचींक ऍक्सेसरीज, सुंदर चप्पला आणि गाडी हवी आहे”

परी: “अगं, तिथला डि.जे. एवढा काही खास नाहीये असं ऐकले आहे. त्यापेक्षा दोन चौक पलीकडे बार मध्ये एक मस्त पार्टी रंगली आहे, पाहीजे तर मी तुला तिकडे न्हेउन सोडते”

सिंड्रेला: “नाही नाही नाही, मला राजपुत्राच्या स्वयंवरालाच जायचे आहे”

परी: “ठिक तर मग. तुला जे काही हवे आहे ते सगळे मिळेल, मात्र एक लक्षात ठेव, १२ वाजायच्या आत तुला घरी परतावे लागेल. तसे झाले नाही तर तुझा चेहरा विद्रुप होऊन जाईल”

सिंड्रेला तिची अट मान्य करते आणि तिने दिलेले कपडे घालुन राजवाड्यावर जाऊन पोहोचते.

******

राजवाड्यामध्ये संगीत मैफील जमलेली असते. गावातल्या कुमारी राजकुमाराला रिझवण्यासाठी वेगवेगळ्या गाण्यांवर नृत्य करुन दाखवत असतात त्याच वेळेस सिंड्रेलाचे राजवाड्यात आगमन होते. असल्या टुकार गाण्यांवर सिंड्रेलाला नाचण्याची सवय नसते. ती सरळ तिथल्या डि.जे. कडे जाते..

सिंड्रेला, “मुडदा बशीवला तुझा!!, असली सडकी गाणी लावण्यापेक्षा एक लावुन गटारात जाउन पड मेल्या. चल लाव ‘बिडी जलैले’ लाव बिप्स चे!

डि.जे. गाण बदलतो. सिंड्रेला झोकुन नाचण्यात मग्न होते. राजकुमारालाही आपले जुने दिवस आठवतात. तो पण डिस्को-थेक वर उतरतो, खिश्यातील नोटांची जुडी काढतो आणि सिंड्रेला वर पैश्यांची उधळण करतो.

वेळ कसा जातो कळतच नाही आणि घड्याळात १२ चे ठोके पडतात. त्याचबरोबर सिंड्रेला भानावर येते आणि राजवाड्यातुन पळत सुटते. राजकुमारही तिच्या मागे धावत सुटतो. पळताना सिंड्रेलाचा एक बुट निघुन पडतो. सिंड्रेलाच्या विरहाने दुःखी झालेला राजपुत्र एका हातात सिंड्रेलाचा बुट तर दुसऱ्या हातात बियरचा ग्लास घेऊन प्रतिज्ञा करतो की उद्या जिच्या पायात हा बुट बसेल ती माझी राणी होईल.

दुसऱ्या दिवशी सर्व गाव भर राजपुत्र आणि त्याचे सैनिक गावभर तो (वास मारणारा, भद्दासा) बुट घेउन फिरत असतात पण कुणाच्याच नाजुक पायात तो भला मोठ्ठा बुट बसत नाही. मजल-दर-मजल ते सिंड्रेलाच्या घरी येउन पोहोचतात.

सिंड्रेला नाटकी-पणाने लाजुन मान खाली घालुन बसलेली असते. राजकुमार हातात तो बुट घेउन सिंड्रेलाच्या जवळ येतो. एका हाताने तिचा पाय उचलुन तो त्या बुटात घालतो आणि तो बुट तिला बरोब्बर बसतो.

सिंड्रेला हळु हळु आपली मान वर करत राजकुमाराकडे बघते, राजकुमारही सिंड्रेलाकडे बघतो. दोघंही जोरात किंचाळतात. कालचा मेक-अप दोघांचाही उतरलेला असल्याने दोघांचेही भयानक, विद्रुप, कुरुप चेहरे एकमेकांना दिसतात.

राजकुमार तो बुट फेकुन देतो आणि घराबाहेर पडुन रस्त्याने वेड्यासारखा पळत सुटतो. सिंड्रेला आपल्या दातांची फळकुटं बाहेर काढुन अर्धवट रडत, अर्धवट हसत आपल्या खोलीत निघुन जाते.

Advertisements

15 thoughts on “सिंड्रेला (रिलोडेड)

  1. भन्नाट्!!!!!.. हसुन्-हसुन पोट दुखते आहे मझे. 🙂

  2. सॉलिडचं झालंय….सिंड्रेलाच्या फ़ॅनक्लबवाल्यांनी वाचलं तर काही खैर नाही….

  3. फारच भन्नाट आहे, वाचुन फार हसु आले….

    उत्तम लिहिलेली आहे…

  4. मला अजीबात आवडली नाही ही तुझी सिंड्रेला….
    आणि बहीणींना सिंड्रेलाने कोंडून ठेवायला हवं होतं….बहीणी तर जात्याच गरीब स्वभावाच्या होत्या नं?

  5. शेवट अप्रतिम झालाय……. मान्यवर, तुमच्या प्रतिभेचं मला नेहमीच, आश्च्रर्य वाटतं…….एकदम चाबूक लिखाण !!!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s