डोक्यात भुणभुणभुणारा मराठी भुंगा

डोक्यात भुणभुणभुणाऱ्या मराठी भुंग्याचे म्हणणे, असंख्य किस्से आणि मराठी कथा…

मेहंदीच्या पानावर (भाग-५)

36 Comments


भाग ४ पासुन पुढे..

२७ फेब्रुवारी
आज मी जास्ती काही लिहीणार नाही, लिहुच शकत नाही. आजची संध्याकाळ मनावर कायमचीच कोरली गेली आहे, पण ती कागदावर उतरवली तर कदाचीत.. कदाचीत, पुन्हा एकदा अनुभवायला मिळेल म्हणुन त्या धुंदीतच डायरी पुढे ओढली.

कॅंम्पचा उद्या शेवटचा दिवस. आजचा बेस कॅंम्प पॅंगॉंग लेक पाशी होता. सर्व जणं निशब्द होते. अवर्णनीय. प्रत्येकजण आपल्याच विश्वात हरवला होता. राज आणि मी आम्ही दोघंही तळ्यात पाय सोडुन बसलो होतो. राजच्या हाताला जाणुन बुजुन स्पर्श करायचा, मी ठरवलेच होते. ह्रुदय खुप धडधडत होते. त्या शांततेत धडकण्याचा आवाज राजला ऐकु जाईल की काय अशी उगाचच भिती वाटत होती. हाताची बोटं उघड बंद होत होती, त्या थंड वातावरणातही कपाळावर घर्मबिंदु जमा झाले होते. छातीवर प्रचंड ओझं जाणवत होते. शेवटी घट्ट डोळे मिटुन घेतले आणि हळुवारपणे हात त्याच्या हातावर ठेवला. माझ्या अचानक स्पर्शाने त्याचे दचकणे माझ्या हाताला जाणवले होते पण त्याच्या चेहऱ्यावरील हाव-भाव बघायची मला हिम्मत होत नव्हती. मी अजुनही डोळे गच्च बंद करुन बसले होते.

माझा हात त्याच्या हातावरच होता, काही क्षण आणि नंतर त्याच्या मजबुत, तरीही हळुवार पकडीमध्ये तो समावुन गेला. मी डोळे बंद करुन ते क्षण अनुभवत होते. तो अनुभव खराच होता का? का तो केवळ मनाचा एक खेळ होता? स्वतःचे केलेले एक सांत्वन होते? मला माहीत नाही. आणि माहीत करुन घ्यायची इच्छाही नव्हती. त्या स्वप्नील सुखात मला आकंठ बुडुन जायचे होते आणि मी तेच केले होते.

थंडगार वाऱ्याने अंगावर रोमांच उभे केले होते. ह्रदयाची अजुनही धडधड चालुच होती. हा अनुभव खराच आहे का? माझा तेंव्हाही विश्वास बसला नव्हता आणि अजुनही बसत नाहीये.

कुणाच्यातरी गाडीच्या आवाजाने माझी स्वर्गीय तंद्री भंगली. मी त्याच्याकडे न बघताच माघारी वळले.

 

२८ फेब्रुवारी
आजचा शेवटचा दिवस. आम्ही एकत्र असलो तरी शक्यतो एक-मेकांपासुन दुर रहाण्याचाच प्रयत्न करत होतो. का? कश्यासाठी?

आज त्याचा आणि माझा एकमेकांना फारसा असा स्पर्श झालाच नाही, मला अगदी हवा-हवासा
वाटत होता आणि त्याच्या डोळ्यात बघुन मी खात्रीने सांगु शकते की त्यालाही.. पण तो
स्वतःला प्रयत्नपुर्वक माझ्यापासुन लांब ठेवु पहात होता. असो, आम्ही गप्पा मात्र खुप मारल्या. राज सतत काही तरी माझ्या डोळ्यात शोधण्याचा प्रयत्न करत होता.. आणि कदाचीत नकळत मी सुध्दा.

दुपारचं जेवण आम्ही एकत्रच घेतलं, म्हणजे तसं एकत्रच जेवतो, पण सर्व जण इतके राजच्या आजु-बाजुला असतात की तो माझ्या समोर असुनही माझा नसतो. आज मात्र आम्ही जरा वेगळे होऊनच जेवलो. अथांग पसरलेल्या निळ्याशार पाण्याच्या तलावात पाय बुडवुन जेवताना खुप मजा आली. खरं तर जेवणं कसले ते जे मिळेल ते पोटात ढकलणे. तिथला मेनु बघुन राजने स्वतःसाठी काहीच घेतले नव्हते. खरं तर नंतर मला ही असंच वाटलं की मला भुकच नाहीये.

काही मिनीटांमध्येच सिमल्याकडे परतीचा प्रवास सुरु.

 

२ मार्च
मागचा पुर्ण आठवडा मी माझी राहीलेच नव्हते. राज सोडला तर माझं कुठल्याही गोष्टींत लक्ष लागत नव्हतं. माझ्या अनुपस्थीतीत गोपाळकाकांच्या रिसॉर्टमधली अनेक कामं खोळंबली होती, पण कश्यालाही हातं लावायचा मला प्रचंड कंटाळा आला होता.

राज कालच रात्री परत गेला. जाताना म्हणाला, ‘तु ये परत, स्टुडीओ तुझी वाट पहात आहे, सगळ्यांना तु परत हवी आहेस’ त्यानंतर बराच वेळ विचार करुन नं बोलताच गेला. त्याला कदाचीत असं तर म्हणायचं नव्हतं .. ‘आणि कदाचीत मलाही..!!!!!’

त्याच्या जाण्याने एक फार मोठ्ठी पोकळी निर्माण झाली आहे. छातीवर उगाचच दडपण आल्यासारखे वाटते आहे. अस्वस्थता काहीच करुन देत नाही. सतत मनामध्ये कसलातरी विचार चालु आहे. आता इथे जास्त दिवस रहाणं खरंच शक्य नाही. परत जायलाच पाहीजे, माझ्यासाठी? राजसाठी?? की माझ्या राजसाठी???

 

३ मार्च
गोपाळकाकांना सांगणं अवघडं वाटलं होतं, पण त्यांनी समजुतीने घेतले. परत जाण्याचे शेवटी आज नक्की झाले. चार दिवसांत मी पुन्हा राजच्या समोर असेन. कसा असेल तो? मला बघुन त्याला आनंद होईल? का परत गेल्यावर निधीमध्ये पुन्हा गुंफुन गेला असेल? मला विसरला तर नसेल?

नाही, नक्कीच नाही. तो फक्त माझाच आहे.
राज, मी येतेय….मी परत येतेय

 

८ मार्च
लेह-लडाखचा तो आठवडा खुप्पच छान होता, खुप म्हणजे खुप्पच छान. अजुनही मला वाटते की ते क्षणं खरंच होते का? का ते एक स्वप्न होतं? मुख्यतः ते शेवटचे दोन दिवस! राजच्या मनात खरंच माझ्याबद्दल काही असेल का? आणि असेल तरी आता अजुनही त्याला तस्सेच वाटत असेल का? का त्याने त्याचा विचार परत बदलला असेल?

कित्ती आनंद झाला सगळ्यांना मी परत आले आहे हे बघुन! आणि मला? खरंच मलाही खुप आनंद झाला सगळ्यांना भेटुन!

आशु आणि मॅंडी इतक्या खुश झाल्या होत्या, त्यांचा विश्वासच बसत नव्हता की मी खरंच परत आले आहे. बाहेरच्या कॉरीडॉअर मध्ये आमच्या तिघींची नुसती चपड-चपड चालु होती आणि त्याचवेळेस मला राज-निधी बरोबर येताना दिसला. मला पाहील्यावर त्याच्या डोळ्यात आलेली एक चमक.. मी पाहीली. एक क्षण वाटले तो धावत येऊन भेटेल मला, पण निधी बरोबर असल्याने तो निघुन गेला. त्याच्या चेहऱ्यावर उमटलेले ते नाजुकसे हास्य मी टिपले होतेच पण ते आशु आणि मॅडीच्या नजरेतुनही सुटले नाही.

त्याच्या त्या एका हास्याने मनाला खुपच उभारी मिळाली. कदाचीत आम्ही दोघं एकत्र आहोत. तो दिसेनासा होईपर्यंत माझी नजर त्याच्यावरच खिळली होती आणि जेंव्हा मी परत आशु आणि मॅंडीकडे पाहीले तेंव्हा दोघीही भुवया उंचावुन माझ्याकडेच बघत होत्या.

 

१० मार्च
राज अधुन मधुन मला दिसतो स्टुडीओ मध्ये. पण आम्ही अजुनही एकमेकांशी बोललो नाही. एक चोरटी छोटी स्माईल सोडली तर आमच्या दोघांच्यात असं अजुन काहीच घडलं नाही आणि खरं सांगायचे तर मला त्याची फारच चिंता वाटत आहे. असं वाटतं की अजुनही तो कुठल्यातरी गोष्टीवरुन गोंधळला आहे. कदाचीत ‘मी ‘ की ‘निधी’? मी जितकी त्याला बघुन आनंदी आहे, खरं सांगु तो एवढा आनंदी अजुन तरी मला नाही वाटला.

आशु आणि मॅन्डीला मी अजुनही राजबद्दल काही सांगीतले नाहीये. पण आमची नजरानजर त्यांच्या नजरेतुन सुटलेली नाही हे नक्की. त्यांच्या चेहऱ्यावर असणारे प्रश्न मला आज नाही तर उद्या सोडवावे लागणार आहेत. उलट आता असं वाटतंय की स्वतःहुन सांगीतले तर कदाचीत मला त्यांची मदतच होईल

शेवटी त्यांना उद्या संध्याकाळी घरी बोलावले आहे. त्यांच्या चेहऱ्यावर फारसे आश्चर्य उमटलेले मला दिसले नाही. कदाचीत मला वाटते त्यांना माहीती आहे, का?

 

११ मार्च
संध्याकाळी येताना मॅंडी ‘चायनीज चॉप्सि आणी ग्रेव्ही मंचुरीयन’ घेउन आली. आशुने सर्वांचे प्रचंड आवडते ‘ऍप्पल ऍपी’ आणले तर मी घरीच ‘लेमन राइस’ बनवला होता. इतक्या दिवसांनंतर चे ते तिघींनी घेतलेले जेवण म्हणजे एक अनमोल क्षण होते.

जेवणानंतर तिघींसाठी गरमा-गरम नेस-कॅफे बनवली आणि आम्ही तिघीही व्हरांड्यात खुर्चा टाकुन बसलो. दोघींच्या चेहऱ्यावर मला अजुनही प्रश्न चिन्ह दिसत होते. शेवटी मी बोलायला सुरुवात केली आणि पुढचे ३ तास मीच बडबडत होते आणि दोघीही ऐकत होत्या. उत्सुकता, आनंद, चिंता अश्या निरनिराळ्या भावनांचे पडसाद दोघींच्याही चेहऱ्यावर उमटत होते.

‘मग’ मधील कॉफी केंव्हाच संपली होती. शेवटी मी च उठले आणि परत कॉफी बनवुन आणली. दोन घोट घेतल्यावर शेवटी दोघींना विचारले, ‘काय वाटते तुम्हाला? मी काय करायला हवे?’ आणि दोघीही एकदमच म्हणाल्या, ‘हा काय प्रश्न झाला?’ राज आणि निधी कध्धीच एकमेकांना अनुरुप वाटत नाहित. राजला पहिल्यापासुनच तु आपलं मानलं आहेस आणि तो तुझाच झाला पाहिजे, आणि त्यासाठी तुला लागेल ती मदत करायला आम्ही तयार आहोत.’

खुप बरं वाटलं त्यांच बोलणं ऐकुन, ‘सच्ची’ मैत्री यालाच म्हणतात, नाही का?

भाग ६
[क्रमशः]

Advertisements

36 thoughts on “मेहंदीच्या पानावर (भाग-५)

  1. veda zaalo aahe me !!!
    oye yaar ,
    etakay divsanee मेहंदीच्या पानावर (भाग-५) prakashit kela
    paan khup chota hota ,
    che yaar pan talap nahi geli ………..

    but thank you very much for great katha

    &

    sorry for this replay becuse of wording that langue like
    veda zaalo aahe me
    oye yaar
    che yaar pan talap nahi geli ………..

    yours fan

    djathome

  2. pudhacha bhag baghoon chaan vaatale … pan parat kramashaH (:
    lavakar poorn kara ki … kiti divas anishchitatemadhye thevaayache tilaa? 😉

  3. something in wrong going on here in this story…

    • Like for example?

      • मला नीट सांगता येत नाहीये हाच प्रॉब्लेम आहे! 😦

        ही कथा उगाचच जरा जास्त भोळीभाबडी, सरळसोट, परिस्थितीला शरण जाणारी, आणि लेखकानं घडवून आणल्यासारखी वाटतेय…

        may be justifications कमी पडत असतील…

        किंवा माझ्याच डोक्यावर परिणाम झालाय की का???????

        • किंवा माझ्याच डोक्यावर परिणाम झालाय की का???????

          आता तुच म्हणतो आहेस म्हणुन…. 🙂

  4. very nice

    I will read your every story

    Khup shan vatlete re
    pan barech divas vat pahun haus nahi zali

    pudhacha bhag patkan tak

  5. your every story is interesting. You know, hi story vachalyanantar mala pratyek divsala rahun vatayche ki ,someting is worng,something is miss in your life. please, next part lavakar pathav na. ajun kiti vat bahayala lavanar ?

    • धन्यवाद मोहीनी. पण तुला असं का बरं वाटलं की समथींग इस मिसिंग इन माय लाईफ?

  6. aare your lifemeans mi mazya life baddal bole hote mhanje mi hi story roj read karte na ek divas nahi vachala tar konala tari visarte ase vatat so some thing is missing. kiti ajun kiti vat baghayachi .plez lavkar pathava next part.

  7. Hello Aniket,

    Every thing you wrote is always funtastic and bring all the readers on that situation.
    What else compliment you want than the most that you create the scene infornt of us as well we suffer all the things.Very nice …Aniket as always

    Thanks for your writting that bring me my day of college.
    Regards,
    Archana

  8. पुढचे भाग कुठे आहेत ??? की ही कथा मध्येच बंद ??? 😦

  9. nice one …….. khup chan lihile aahes …… next part lavkar post kar….:)
    keep it up

  10. nice story …… next part lavkar post kar ….:)

  11. mast aahe katha,me aaj pahilyandach vachli,pan ajun vachaychi hauss zaliye,pls lavkarat lavkar tumcha lekh pathva

  12. HI ANIKET NEXT PART LAVKAR POST KAR….KHUP CH CHAN AHE STORY….ALL THE BEST…!!

  13. Nice re phar chaan aniket ek request hoti thoda story madhye climax ghal nahi tar kharch mazza nahi yenar karan maang saglyana kaloon chukel ki podhe kay honar …sry tu phar chaan lithos aani tula nahi suchwayla pahije pan ek request mahnoon consider kar….

  14. plz pudcha post pathva me vachanyasathi bharpur atur zhale ahe i like this story plz lavkar post kara

  15. plz pudhacha bhag post kara na……

  16. Hi,

    Khuuuuup chan, ye pekshahi sundar shabdat mala varnan karayach aahe pan tumachya yevath sundar mala nahi lihita yet farach sundar manala kay vatal he shabdat nahi sangta yet

    asach lihit raha

    thanks

  17. Hello Aniket,

    Every thing you wrote is always funtastic and bring all the readers on that situation.
    What else compliment you want than the most that you create the scene infornt of us as well we suffer all the things.Very nice …Aniket as always

    please post next part of story mehndichya panavar i am excited about that story.

    Regards,
    Piya

  18. पुढचा भाग कुठे आहे? राहवत नाहीय मला. मी म्हटले कि सगळी कथा टाकून झाल्यावत एकदमच वाचू. पण इथे तर end missing आहे. Pls लवकर टाका.

  19. pudhchi post kadi taknar, vat baghtoy sagle….. , rojchya roj check kartey me post takli ahe ki nahi te

    • माफ कर सोनाली, कामात खुपच मग्न असल्याने पुढचा भाग टाकायला जरा जास्तीच उशीर झाला आणि नंतर विसरुनच गेलो होतो. तुझी प्रतिक्रिया वाचुन खरं तर खुप वाईट वाटले आणि लगेच पुढचा भाग लिहायला बसलो.

      पुढचा भाग टाकला आहे आणि त्यानंतरचा शेवटचा भागही लवकरच टाकत आहे. पुन्हा एकदा क्षमस्वः, ब्लॉगवर येत रहा, धन्यवाद

  20. shevat kalala nahi……, tila raj bhetla ka? sarv part khoop avdle next part kadhi pradarshit honar …….

  21. kup intresting katha aahe pudcha bhag lavakar pathava na……………………..

    • सर्व भाग प्रकाशीत झालेले आहेत. “मराठी कथा” पानावर पुढच्या भागांचे दुवे मिळतील.

  22. ajun kiti vat pahayala laganar?
    tula pudcha bhag lihayala vel nahi ka?……………………….
    ugach saglyanchi usukata tanun darliye

    • सर्व भाग प्रकाशीत झालेले आहेत. “मराठी कथा” पानावर पुढच्या भागांचे दुवे मिळतील.

      धन्यवाद

  23. very nice

  24. hi frnd i love tthis story
    thank u

  25. I want to read further part of this story from where i will get it. on this blog this is upto part 5. Please help me.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s