दमलेल्या बाबाची कहाणी


खरं सांगायचं तर ‘सलील कुलकर्णी’ आणि ‘संदीप खरे’ ची मी फारशी गाणी ऐकलेली नाहीत. का कुणास ठाऊक, पण कधी योग जुळुन आला नव्हता. ‘आयुष्यावर बोलु काही’ सुध्दा मी अजुन पर्यंत ऐकलेले नाही.

काल यु-ट्युब वर फेरफटका मारताना अचानकपणे मला ‘दमलेल्या बाबाची कहाणी’ चा व्हिडीओ मिळाला. ह्याबद्दल बऱ्याच जणांकडुन ऐकुन, वाचुन होतो पण कधी ऐकले नव्हते. कार्यालयात दुपारनंतर पिकनीकसाठी निघायचे असल्याने कामही यथातथाच होते, म्हणलं ऐकावं.. बघावं काय आहे ते म्हणुन व्हिडीओ चालु केला आणि काही क्षणातच त्या गाण्यात इतका गुंगुन गेलो की डोळ्यातुन अश्रुंचे थेंब कधी ओघळले कळाले सुध्दा नाही.

गाण सुरु होतं आणि काही काळातच नाकपुड्या फुरफुरु लागल्या. डोळे जड होऊ लागले डोळ्यात जमा झालेले पाणी कुणी बघु नये म्हणुन उगाचच डोक्याला कडेने हात लावुन बसलो होतो. गाण्याचे सुर, ती तान इतकी भयानक होती की वाटत होते अजुन काही काळ हा सुर लांबला तर खरंच रडु लागेन. गाण्यात इतकी विलक्षण ताकद होती की मी अक्षरशः ते गाणं सहन नं होऊन बंद करुन टाकलं.

एका बाबा साठी मांडलेले हे गाणं खरंच काळजाला हात घालुन गेले त्याबद्दल सलील आणि संदीपची करावी तेवढी प्रशंसा थोडीच आहे. साध्या सोप्प्या शब्दात केलेला हा अविष्कार श्रोत्यांचे डोळे नं पाणावेल तर नवलचं.

तुझ्यासाठी आईपरी बाबा सुध्दा खुळा
तोही कधी गुपचुप रडतो रे बाळा

हेच ते क्षण होते जेंव्हा मी आश्रुंना आवरु शकलो नाही.

काळ बदलला आणि काळाच्या ओघात जशी आई घरातुन बाहेर पडली, ‘चूल आणि मूल’ इतकेच तिचे विश्व न रहाता ते अधीक व्यापक झाले, तस्सेच आजच्या बाबांच्या अंगी सुध्दा हळवेपणा आला. पुर्वीचे कठोर, घनगंभीर, रागीट ‘अण्णा’, ‘अप्पा’ जाऊन आजचा ‘ए बाबा’ जन्मला. आपल्या बाळासाठी हळवा होणारा, त्याच्या आठवणींमध्ये कोमेजुन जाणारा आजचा बाबा एका विचीत्र कात्रीत सापडला आहे.

आपल्या सानुल्यासाठी सर्वेतोपरी देण्याच्या प्रयत्नात काही निवडक लोकांपायी त्याची सुध्दा फरफट होत आहे. एकीकडे सर्वेतोपरी देण्याच्या प्रयत्नात अधीक पैसा कमावणे त्याला खुणावते आहे तर दुसरीकडे हातातुन निसटुन चाललेले क्षण, आपल्या बाळाचे डोळ्यासमोर निघुन चाललेले बालपण त्याला सतावते आहे.

माझा एक मित्र ‘मर्चंट नेव्ही’ मध्ये कामाला आहे. गेला की एकदम सहामहिन्यांनी पुन्हा घरी येतो. जाण्याआधी एकदा आम्ही सर्व हॉटेलमध्ये बसलो होतो. भरपुर बोलत होता तो. एशिया बरोबरच युरोप, अमेरीका सुध्दा फिरतीच्या नोकरीमुळे बराचसा पाहुन झाला होता. वेगवेगळे देश, वेगवेगळे अनुभव भरपुर त्याच्या गाठीशी होते. ह्यावेळेस आला होता ते त्याला मुलगा झाला म्हणुन. इथुन जाईल तेंव्हा मुलगा महिन्याचा असेल. मुलाचा विषय निघाला तेंव्हा मात्र त्याचा ‘प्राईड’ असलेली त्याची नोकरी क्षणार्धात त्याच्यासाठी फडतुस झाली होती. कारण पुढच्या वेळेस तो जेंव्हा घरी येईल तेंव्हा त्याचा मुलगा एक वर्षाचा झाला असेल. त्याचे हसणे, रडणे, डोळ्यात उमटणारे आपल्यांबद्दलचे ओळखीचे भाव, उठुन बसणे, रांगणे, धरुन चालणे सगळ्याला तो मुकणार होता.

परवाच असाच एक किस्सा एकाने सांगीतला. त्या मुलाचे वडीलही असेच फिरतीच्या नोकरीवर. मुलाला त्यामुळे घरी कोणी आले की ‘बाबा बाहेरगावी असतात’ सांगण्याची सवय. एक दिवस बाबाच घरी आला आणि त्याच्याच मुलाने त्याला ‘बाबा घरी नाहीत’ म्हणुन सांगुन टाकले. काय प्रसंग ओढवला असावा त्याच्यावर हे न लिहीणेच योग्य.

काही ‘प्रॅक्टीकल’ बाबाही आहेत जे पैश्याच्या मागे फारसे धावत नाहीत. त्यांचे पाय अजुनही जमीनीवर आहेत पण त्यामुळे त्यांचीसुध्दा ओढाताण होते आहेच. एकीकडे बाळासाठी सर्वोत्तम ते देऊ शकत नाही ह्याचे दुःख तर दुसरीकडे इतरांइतकी नसली तरीही होणारी कामाची दगदग, धावपळ ह्यामुळे निसटुन चाललेल्या प्रत्येक क्षणाचा हिशोब मांडताना होणारी कसरत संदीपने आपल्या ह्या ओळींमधुन योग्य रीतीने मांडली आहे.

ऑफिसात उशीरा मी असतो बसून
भंडावले डोके गेले कामात बुडून
तास-तास जातो खाल मानेने निघून
एक-एक दिवा जातो हळूच विझून
अशा वेळी काय सांगू काय-काय वाटे
आठवासोबत पाणी डोळ्यांतून दाटे

आणि शेवटचे पद्य सर्व श्रोत्यांना अंतर्मुख करुन जाते.

असा गेलो आहे बाळा पुरा अडकून
हल्ली तुला झोपेतच पहातो दुरून
असा कसा बाबा देव लेकराला देतो
लवकर जातो आणि उशीरानं येतो
बालपण गेले तुझे-तुझे निसटून
उरे काय तुझ्या-माझ्या ओंजळीमधून
जरी येते ओठी तुझ्या माझ्यासाठी हसे
नजरेत तुझ्या काही अनोळखी दिसे
तुझ्या जगातून बाबा हरवेल का गं
मोठेपणी बाबा तुला आठवेल का गं
सासुराला जाता-जाता उंबरठ्यामध्ये
बाबासाठी येईल का पाणी डोळ्यामध्ये

त्या दिवशी कार्यालयात असल्याने मनावर संयम ठेवुन हा व्हिडीओ पाहीला, पण आज रात्री मात्र पुन्हा एकदा हा व्हिडीओ पहाणार. मनावर आलेले दडपण झुगारुन टाकणार. मनामध्ये साठलेले अनेक प्रश्न, विचार, चिंता अश्रुंच्या रुपाने मोकळ्या करुन टाकणार ..

‘हो बाळा.. आज पुन्हा एकदा एक बाबा गुपचुप रडणार..’

‘सलील कुलकर्णी’ आणि ‘संदीप खरे’ ह्या खरोखरच अश्या अतुलनीय गाण्याबद्दल, अश्याच एका हळव्या बाबाकडुन तुमचे अभिनंदन आणि शतशः आभार.

 

लाईट्स, कॅमेरा, ऍक्शन


गेल्या वर्षी ‘स्टार-माझा’ तर्फे ब्लॉगला पुरस्कार जाहीर झाला होता त्याचा वितरण समारंभ रविवारी मुंबई येथील ‘स्टार-माझ्या’च्या स्टुडीओमध्ये आयोजीत होणार असल्याचे इ-मेल द्वारे सुचीत करण्यात आले. पुण्याहुन जाणारे फक्त मी आणि भुंगा दोघंच होतो. मुंबईला आमचे जाणे येणे म्हणजे फक्त व्हिसा कॉन्सोलेट आणि इंटरनॅशनल एअर-पोर्ट इतकेच मर्यादीत होते. बाकीची माहीती काहीच नाही आणि ‘लोकलने प्रवास’ ह्या गोष्टीचा विचार सुध्दा न करु शकणारे आम्ही. त्यामुळे मग तवेराच बुक केली. विक्रांत देशमुख सुध्दा बरोबर यायला तयार झाला. पंकज घरगुती कारणामुळे येऊ शकणार नव्हता, तर प्रभासचे येणे ऐन वेळी रद्द झाल्याने आम्ही तिघच मुंबईकडे निघालो.

समोरासमोर तसे आम्ही तिसऱ्यांदाच भेटत होतो, परंतु गाडीमध्ये गप्पा इतक्या रंगात आल्या होत्या जसे काही आम्ही एकमेकांना गेली अनेक वर्ष ओळखत होतो. आधी भुंगा आणि मग मी आमचा जिवनपट उलगडला.

महेंद्रंना भेटण्याचे इ-मेलद्वारे नक्की केले होते, त्यानुसार चेंबुरला, त्यांच्या कार्यालयापाशी पोहोचल्यावर त्यांना फोन करुन बोलावुन घेतले आणि एका हॉटेलमध्ये ब्रेकफास्ट चरता चरता पुन्हा गप्पा सुरु झाल्या. व्हर्चुअल जगातल्या गप्पा प्रत्यक्षात मारताना अधीकच मज्जा आली. सर्वांनाच घाई असल्याने ह्यावेळेस तरी गप्पा आवरत्या घेतल्या आणि आम्ही पुढे प्रयाण केले.

दुरचित्रवाणी आणि वृत्तपत्रांमध्येच पाहीलेला वरळी-सी लिंक प्रत्यक्ष पहाताना आणि अनुभवताना मज्जा आली. आत्तापर्यंत केवळ सॅन-फ्रॅन्सीस्को आणि ब्रुकलीन सारख्या ठिकाणी पाहीलेले ब्रिज आता आपल्या मुंबईमध्ये बघुन छान वाटले. गाडी थांबवता येत नसल्याने धावत्या गाडीतुनच चित्र काढावी लागली. जवळुन जाणाऱ्या गाड्यांमधील लोकांच्या दृष्टीने कदाचीत आम्ही ‘गावाकडुन जिवाची मुंबई करायला आलेले’ असु, पण कुणाचीही पर्वा न करता आम्ही फोटो टिपत होतो.

बरोब्बर बारा वाजता आम्ही ‘स्टार माझाच्या’ कार्यालयात पोहोचलो. बहुतांश मंडळी आधीच येऊन थांबलेली होती. समोरच बातम्यांचे शुट चालु होते. मोठ्ठे कॅमेरे, लाईट्स, भराभर सरकणाऱ्या बातम्या आणि त्या वाचुन दाखवत बातम्या सांगणारी वृत्तनिवेदीका. आयुष्यात हे सर्व पहिल्यांदाच बघत होतो. हे सर्व घडत असतानाच इतर मंडळींशीही ओळख-पाळख झाली.

मग थोड्यावेळाने आम्ही सर्व कॅन्टीनमध्ये गेलो. ‘अच्युत गोडबोलेंशी’ समोरासमोर बऱ्याचवेळ गप्पा झडल्या. ह्या बहुआयामी व्यक्तीमत्वाला प्रत्यक्षात बघायची ओढ होतीच ती सुध्दा पुर्ण झाली. कधी संपुच नयेत अश्या चाललेल्या गप्पांमध्ये भंग पडला तो खाण्या-पिण्याने. ते उरकते आहे तो वर खाली स्टुडीओ मोकळा झालेला सांगण्यात आले. मग आम्ही सर्व खाली पळालो. आळी पाळीने आम्हाला ‘टच-अप’ करण्यासाठी मेक-अप रुम मध्ये न्हेण्यात आले. तेथुन आम्ही प्रोग्रमींग रुम मध्ये गेलो. बाहेरचा ‘ऑन एअर’ चा लुकलुकणारा लाव दिवा अंगावर शहारे आणुन गेला.

आतमध्ये असणारे असंख्य टि.व्ही. त्यावर विवीध कोनातुन दिसणारी वेगवेगळी दृष्ये चालु होती. मग टप्या टप्याने एकेकांना शुटींग रुम मध्ये न्हेण्यात आले. गम्मत म्हणजे शुट-रुम मध्ये सर्व खोली हिरव्या रंगाच्या कापडाने झाकलेली होती मात्र प्रोग्रॅमींग रुम मधील टिव्ही वर मात्र ते चित्र ग्राफिक्स मिक्स करुन दिसत होते ज्यामुळे आतमधील व्यक्ती एखाद्या मोठ्या कि-बोर्डवर उभी आहे आणि मागे संगणकाची मोठ्ठी स्क्रीन आहे वगैरे प्रकार दिसत होते.

उल्लेखनीय ब्लॉगर्सच्या पारीतोषीक वितरणाने सुरुवात झाली. ह्या रुममधुन प्रसन्न माईकवरुन कार्यक्रमाचा होस्ट अश्विनला वाक्य अधुन मधुन ‘प्रॉम्ट’ करत होता आणि अक्षरशः सेकंदात अश्वीन ती वाक्य उच्च मराठीत सुंदर शब्दात परावर्तीत करत होता. आत मध्ये गेल्यावर काय करायचे, कुठे उभे रहायचे, कुठे बघायचे, काय बोलायचे हे सांगण चालु होतं.

जसं जसा नंबर जवळ यायला लागला तसं तसं धाकधुक वाढु लागली. हात-पाय गार पडले, एअर-कंडीशनर चालु असुनही घाम फुटला. शाळेत कधी गॅदरींगमध्येही काम केले नव्हते, इथे माणसांपेक्षाही उंच आणि अवाढव्य कॅमेरे आणि प्रखर दिव्यांसमोर बोलायचे म्हणजे… मनामध्ये ठरवलेली वाक्य ही विसरु लागलो होतो. आधी पहिल्या तिन विजेत्यांना तिन मिनीटं बोलायला दिले जाईल असे सांगण्यात आले होते, त्यामुळे भिती आणि दडपण अधीक होते. शेवटी प्रसन्नशी बोलुन असले प्रकार नको म्हणुनच सांगुन टाकले.

एक एक नंबर चालु होते, प्रत्येकाचे ब्लॉगचे वैशिष्ट्य, त्यांच्या ब्लॉगची चित्र, आणि त्यांना ह्या स्पर्धेत देण्यात आलेल्या गुणांचे विश्लेषण चालु होते. सर्वात शेवटी माझा नंबर होता. दोन नंबर आधी मला छोटा माईक, कसलेसे यंत्र लावुन सजवण्यात आले. आणि तो क्षण आला.

‘अच्युत सरांच्या’ जवळ उभे रहा, पाच नंबरचा कॅमेरा तुमच्यासाठी आहे, बोलताना त्या कॅमेराकडे बघुन बोला वगैरे सांगुन झाले. एक मोठ्ठ श्वास घेउन तयार झालो. अश्वीनचा फ्रेंडली आवाजाने मनावरचे दडपण कमी झाले आणि पटकन जे बोलायचे होते ते बोलुन टाकले. अच्युत सरांनी सर्टीफिकेट आणि गिफ्ट दिले आणि पटकन पळुन आलो. अश्याप्रकारे मुख्य कार्यक्रम पार पडला.

सर्व ब्लॉगर्सना कसलीशी घाई असल्याने सगळे अचानकच गायब झाले. पण आम्ही पुणेरी दिडशहाणे तिथेच टंगळ-मंगळ करत उभे होतो. मग कार्यक्रमाचा होस्ट, अश्विन तेथे आला. त्याने आम्हाला ‘स्टार माझा’ चा सर्व स्टुडीओ दाखवला. बातम्या कश्या सांगीतल्या जातात, जाहीरातींचे प्रक्षेपण कुठुन आणि कसे होते, फिड्स कुठे आणि कश्या गोळा केल्या जातात. कार्यक्रमांचे स्केड्युलींग कुठुन आणि कसे होते. तेथील माणसांशी ओळखी करुन दिल्या. हा सर्व प्रकार बघुन टि.व्ही वर जितके साधे आणि सोपे दिसते त्याच्या मागे कित्ती मेहनत आहे हे सर्व पाहुन आम्ही अचंबीत झालो. मग जरावेळ गप्पा टप्पा करुन आम्ही बाहेर पडलो.

जवळच असलेला ‘फेमस स्टुडीओ’ जेथे ‘सारेगमप’ चे शुटींग होते, तो आतुन पहाण्याची इच्छा होती पण रविवार असल्याने तो पुर्ण पणे बंद होता. मग तेथुन आम्ही प्रयाण केले ‘गेट-वे-ऑफ इंडीया’ कडे. मुंबईच्या इतक्या जवळ रहात असुनही ‘गेट-वे-ऑफ इंडीया’ कधी पाहीले नव्हते. ह्या निमीत्ताने मिळालेली संधी सोडायची नव्हती त्यामुळे कितीही उशीर झाला तरी तो पाहुन जायचाच अशी एक खुणगाठ मनाशी बांधलेली होती. मग सि.एस.टी, पोलीस मुख्यालय वगैरे पहात तेथे पोहोचलो खरं, पण नेमका तेथे कुठल्यातरी कार्यक्रमाचे शुटींग सुरु होते. प्रचंड गर्दी होती. गाडी लावणे सोडाच, उतरुन चालायला सुध्दा जागा नव्हती. त्यामुळे खाली उतरुन निट पहाता नाही आले. मग गाडीतुनच काही चित्र टिपली आणि मरीन-ड्राईव्ह कडे प्रयाण केले.

सुदैवाने तेथे फार गर्दी नव्हती. येऊ घातलेल्या २६ जानेवारीच्या पार्श्वभुमीवर अनुचीत प्रकार टाळण्यासाठी सर्वत्र कडक बंदोबस्त होता.

 

मग गाडी लावुन खाली उतरुन खुप सारी चित्र टिपली. हवेमध्ये नेहमीचा मुंबईचा दमटपणा नव्हता त्यामुळे प्रसन्न वाटत होते.

तशी मुंबई मला फारशी आवडत नाही, तेथील गर्दी, गोंगाट, लोकांनी भरभरुन वहाणाऱ्या लोकल गाड्या, पुण्यात वाढलेल्या माझ्यासारख्याला जरा जास्तच होतं. परंतु मरीन ड्राईव्हसारखा सुंदर भाग बघुन वाटुन गेलं, आपल्या पुण्यात का नाही राव अस एखादं ठिकाणं? मुंबईची स्कायलाईनचे फोटो काढायची बऱ्याच दिवसांपासुन इच्छा होती ती पुर्ण झाली. मग जरावेळ टंगळमंगळ करुन परतीच्या प्रवासाला सुरुवात केली. एकुणच पुर्ण दिवस फारच छान किंवा आजच्या भाषेत हॅपनींग गेला. सकाळी महेंद्रंशी गाठ पडली, मग अच्युत गोडबोले त्यानंतर पुर्ण स्टुडीओ आणि त्याअंतर्गत असलेल्या अनेक गोष्टींची माहीती मिळाली, टि.व्ही वर येण्याचे स्वप्न पुर्ण झाले आणि मुख्य म्हणजे दिपक (भुंगा) आणि विक्रमशी असलेली दोस्ती आणखी घट्ट झाली. गाडीमध्ये तर इतक्या गप्पा मारल्या आणि इतके हसलो आहोत की गाल दुखायला लागले आहेत. एखाद्या दिवसाकडुन अजुन काय अपेक्षा हव्यात?

अधीक फोटोंसाठी इथे टिचकी मारा.

मराठी ब्लॉगर्स स्नेहमेळाव्यातील काही ठळक घटना


आज पार पडलेल्या मराठी ब्लॉगर्स स्नेहमेळाव्याचा वृतांत, फोटो आणि चलचित्रफिती लवकरच पोस्ट होतीलच, परंतु त्या अगोदर काही ठळक घटना मांडाव्याश्या वाटतात (teaser) ह्या मेळाव्याचा वृत्तांत जाणुन घेण्यासाठी बहुतांश लोक अधीर असतीलच त्यांच्यासाठीच ही पोस्ट.

  • ह्या स्नेहमेळाव्याला दणदणीत ६० पेक्षा अधीक लोकांची उपस्थीती
  • पुण्याबाहेरुन सुध्दा खास मेळाव्यासाठी आलेल्या लक्षणीय सदस्यांची उपस्थीती
  • वृत्तपत्र आणि मिडीया कडुन ह्या मेळाव्याची दखल
  • सकाळ, पुणे मिरर, हिंदुस्तान टाईम्स, स्टार माझा, साम मराठी आणि झी-टिव्हीमध्ये काम करणाऱ्या अनेक मान्यवरांचा सहभाग
  • काही निवडक ब्लॉगर्ससाठी मराठी चित्रपटांची प्रदर्शनापुर्वी स्क्रिनींग करण्यात येणार. हे निवडक ब्लॉगर्स कोण असतील ते लवकरच घोषीत करण्यात येईल. त्या ब्लॉगर्सनी त्या चित्रपटाची अन-बायस्ड स्क्रिनींग त्यांच्या ब्लॉग्स वर प्रसिध्द करावी अशी अपेक्षा आहे जेणेकरुन वृत्तपत्रांकडुन काही चित्रपटांची पुर्वग्रहदुषीत होउन केले जाणारे टिका-समिक्षण कमी होईल, तसेच मराठी चित्रपटांची प्रदर्शनापुर्वीच भारतात आणि भारताबाहेर प्रसिध्दी होईल.
  • स्नेह-मेळाव्यासाठी काही पुस्तक प्रकाशकांचीही हजेरी. शोध नविन लेखकांचा. लवकरच त्या प्रकाशकांची चांगल्या ब्लॉगर्सशी ह्या मेळाव्याच्या आयोजकांतर्फे ओळख करुन देण्यात येईल.
  • मराठी साहीत्य संमेलनात ब्लॉग्सतर्फे प्रसिध्द केल्या जाणाऱ्या साहीत्याची ही दखल घेतली जावी असे अनेकांना वाटते आणि त्यासाठीचे निवेदन येत्या काही दिवसांत अखिल भारतीय संमेलनाचे नवनिर्वाचीत अध्यक्ष डॉ.द.भि.कुलकर्णी ह्याच्याकडे एका शिष्टमंडळातर्फे सुपुर्त केले जाईल. स्नेहमेळाव्याच्या आयोजकांनी हा ठराव आणि त्यासाठीचे निवेदन तयार करुन ठेवले आहे. कुलकर्णी साहेबांची वेळ मिळतात ते त्यांच्याकडे सुपुर्द केले जाईल.
  • पुण्यात होणाऱ्या अखिल भारतीय मराठी साहीत्य संमेलनात मराठी ब्लॉगर्ससाठी एक स्टॉल स्पॉन्सर्ड झाला आहे. ह्या स्टॉल तर्फे संमेलनात येणाऱ्या वाचकांना ब्लॉग्सबद्दल, त्यावरील साहीत्याबद्दल अधीक माहीती दिली जाईल तसेच काही निवडक ब्लॉग्सचे साहीत्य आणि त्या ब्लॉग्सचे दुवे त्या त्या लेखकांच्या संमंतीने ह्या स्टॉलवर मांडले जातील. याबाबत अधीक माहीती येत्या काही दिवसांत प्रसिध्द केली जाईल
  • मराठी ब्लॉगर्सचा एक फॉर्मल ग्रुप स्थापन करुन त्याअन्वये मराठी भाषा, मराठी ब्लॉगींगचा प्रचार आणि अनेक कार्य करण्याचा मानस आहे. ह्या स्नेहमेळाव्यानंतर आयोजक आणि काही प्रसिध्दी माध्यमांच्या प्रतिनिधींबरोबर झालेल्या बैठकीत अश्या अनेक घटनांचा उहापोह करण्यात आला, ज्याबद्दल सविस्तर माहीती नजिकच्या काळात प्रसिध्दीस देण्यात येईल.
  • ब्लॉगींग आणि ह्या नविन स्थापन होऊ पहात असलेल्या ग्रुपच्या कार्यांची आणि होऊ घातलेल्या कार्यांची माहीती सांगण्यासाठी नजीकच्या काळात एक प्रेस-कॉन्फरन्स घडवुन आणवावी अशी गळ अनेक प्रसिध्दी माधमांच्या प्रतिनीधींनी घातली आहे. बघु कसे जमते ते.
  • याशिवायही अनेक ठळक घटना घडल्या ज्यांबद्दल आत्ताच सांगणे योग्य ठरणार नाही, सो वेट ऍन्ड वॉच
  •  

    ह्या स्नेहमेळाव्यास अनेक लोकांनी कळत-नकळत सहकार्य केले त्या सर्वांचे मनःपुर्वक आभार. अनेक लोकांना इतर महत्वाच्या कामांमुळे व्यक्तीशः बोलणे शक्य झाले नाही त्याबद्दल खरंच खेद वाटतो, परंतु नजीकच्या काळात अश्या अनेक गाठी भेटी आपण घडवुन आणु ज्यावेळी मनमोकळपणाने आपल्याला चर्चा करता येईल ह्याची श्वास्वती बाळगावी.

    @सम्राट फडणीस (ई-सकाळ एडीटर) – धन्यवाद. हा मेळावा संपतो ना संपतो त्याच्या आतच ह्याची बातमी इ-सकाळवर झळकली होती.
    @प्रसन्न जोशी (स्टार माझा) – धन्यवाद. तुमचे अनुभव, अनेक गोष्टीत झालेली मदत, भविष्यातील कार्याबद्दल दिश्या दर्शवल्याबद्दल.
    @योगेश जोशी (हिंदुस्तान टाईम्स) – धन्यवाद, सगळ्यासाठीच. काय काय सांगु आता?
    @नितीन (पुणे मिरर्स) – प्रेस कॉन्फरंन्स बद्दल माहीती, ब्लॉगींगबद्दलचे अनुभव – धन्यवाद
    @रानडे काका – सर्व स्नेहमेळाव्याचे शुटींग आपण केलेत, खरंच धन्यवाद
    @गौरी (झाले मोकळे आकाश ब्लॉग) – धन्यवाद, टेस्टी तिळाच्या वड्यांसाठी. मस्त झाल्या होत्या एकदम
    @प्रभास (कवडसा ब्लॉग) – लाईव्ह ट्विटींगसाठी
    @श्री. अभ्यंकर – पु.ल.देशपांडे उद्यानाची पुर्वपरवानगी आणि संबंधीत कार्यात आपली फार मोलाची मदत झाली. धन्यवाद.

    बहुतेक कुणाला विसरलो नसावा, असेन तर दोन टपल्या मारुन आठवण करुन द्या, लगेच ब्लॉग अपडेट करतो

    सर्व आयोजकांचे (पेठे काका, अनिकेत, विक्रांत देशमुख, दिपक शिंदे, पंकज) हार्दीक अभिनंदन. आजचा स्नेहमेळावा अपेक्षेपेक्षाही अधीक फलदायी आणि छान पार पाडल्याबद्दल

    मराठी ब्लॉगींगच्या एका नव्या पर्वाची ही एक सुरुवात आहे म्हणल्यास ते वावगे ठरु नये. आजच्या ह्या मेळाव्याने त्याची मुहुर्तवेढ रोवली गेली आहे, आता आपल्या सगळ्यांना हे कार्य पुढे न्यायचे आहे.

    आहात ना तुम्ही बरोबर?

हेल्पलाईन


सध्या हेल्पलाईन्सचे पेवच फुटले आहे. ‘मतदारांसाठी हेल्पलाईन’, ‘दहावी-बारावीच्या विद्यार्थ्यांसाठी हेल्पलाईन’, ‘रिक्षाचालकांच्या मनमानीविरोधात तक्रार करण्यासाठी हेल्पलाईन’, ‘रुग्णांसाठी हेल्पलाईन’, ‘ग्राहकांच्या फसवणुकीच्या तक्रारींसाठी हेल्पलाईन’, ‘महीलांवरील अत्याचार, सासरी छ्ळ, नोकरीत त्रास, पिडीत महीला अश्या असंख्य कारणांसाठीच्या अनेक हेल्पलाईन्स’. पुण्यामध्ये गेल्या वर्षी ‘जेष्ठ’ नागरीकांसाठीही हेल्पलाईन सुरु झाली, त्याला ही उत्तम प्रतीसाद मिळत आहे. ‘सुने कडुन होणारा त्रास, मुलांकडुन मिळणारी विचीत्र वागणुक, एकटेपणा, कायदेशीर सल्ला, लागलचं तर अडी-अडचणीच्या वेळी महत्वाची कामं करण्यासाठी- जसे बॅकेची काम, पोस्टाची कामं – स्वयंसेवकांची उपलब्धता’ अश्या अनेक जेष्ठांच्या समस्यांचे निवारण या हेल्पलाईन वरुन होते. समज देऊन, किंवा वेळप्रसंगी कायदेशीर कारवाई करुन जेष्ठांना न्याय दिला जातो. चला म्हणजे जेष्ठांसाठीच हेल्पलाईन राहीली होती, ते ही झाले, जेष्ठांची सुध्दा सोय झाली.

विचार करताना एक गोष्ट जाणवली आणि खटकली, भारत हा तरूण लोकांचा देश आहे असे म्हणतात, या तरूणांसाठी विशेषतः तरुण पुरुषांसाठी आहे एखादी हेल्पलाईन? असेलही एखादी कदाचीत पण त्यांची संख्या नगण्य आहे.

पुरुष जन्माला येतो तेंव्हा पासुनच त्याच्यावर त्याच्या पुरुष असण्याची जाणीव करुन दिली जाते. ‘काय रडतो आहेस मुलींसारखा?’, किंवा ‘एवढसं लागलं तर काय झालं? मुलगी आहेस का तु?’ ही वाक्य वारंवार ऐकवली जातात. मुलगा लहानाचा मोठा होतो तेच मुळी स्वतःच्या मनाला ठसवत ‘तु पुरुष आहेस, तुला कधीच काही होता कामा नये? तु तुझ्या भावनांवर नियंत्रण ठेवायला शिकलं पाहीजेस. तुला मोकळेपणाने रडायला परवानगी नाही. तुला हताश होऊन बसुन चालणार नाही’

लग्न झाल्यावर तो आईच्या पदराला धरुन चालणारे बाळ नसतो की बायकोच्या ताटाखालचे मांजर, पण तरीही सगळ्यांच्या मर्ज्या सांभाळुनही त्याला प्रत्येक वेळी ह्या नाहीतर त्या पारड्यामध्ये बसवलेच जाते. सासु-सुनांच्या भांडणात बऱ्याचवेळा नाही सासु जास्त दुखावली जात, नाही सुन.. कारण बऱ्याचवेळा भांडताना त्यांना त्यांच्या ‘अहं’ ची चिंता असते, परंतु दुखावला जातो, भरडला जातो तो माणुस कारण दोघीही त्याला प्रिय असतात.

नोकरीचा ताण असह्य झाला म्हणुन, कर्जबाजारी झाला म्हणुन आत्महत्या करणाऱ्या तरूणांची, पुरुषांची संख्या लक्षणीय आहे. पण लक्ष देते कोण? हुंडाबळी गेला तर सगळे गाव रस्त्यावर उतरेल, पण अश्या अभागी लोकांना ‘हळवा’, ‘बायकी’ म्हणुन नजरेआड केले जाते.

पुरुषांच्या बरोबरीने, खांद्याला खांदा लावुन चालणाऱ्या बायकांबद्दल रकानेच्या रकाने भरुन लिहिले गेले आहे, जात आहे. पण बायकोच्या बरोबरीने घरात मदत करणाऱ्या, पोराबाळांना आंघोळ घालणाऱ्या, जेवु-खाउ घालणाऱ्या, शाळेत सोडणे, प्रसंगी घरात स्वयंपाकातही मदत करणाऱ्या पुरुषांबद्दल कोण बोलतो?

तमाश्यामध्ये नाचणाऱ्या स्त्री ला वाहव्वा मिळते, तिच्या कलागुणांना भरभरुन प्रसिध्दी मिळते, पण त्याच तमाश्यात पोटा-पाण्यासाठी ‘नाच्या’ बनलेल्या पुरुषाच्या पदरी मात्र केवळ थट्टा आणि चेष्टा-मस्करीच येते.

लिहीण्यासारखे मुद्दे खुप आहेत, वर उपस्थीत केलेले मुद्दे कदाचीत स्त्री-वाचकांना बायस्ड वाटतील. परंतु लेखकाचा आणि लेखाचा उद्देश त्यांनी समजावुन घ्यावा. लेखाचा हेतु हा पुरूष कसा ग्रेट किंवा केवळ पुरुषांच्याच दृष्टीकोनाला मांडणारा लेख मानु नये. स्त्रियांवर होणारे अत्याचाराला वाचा ज्यात्या वेळेस फोडली जातेच परंतु पुरुषांबद्दल हे तितकेसे होत नाही म्हणुनच हा प्रपंच.

पुरुषांना मन मोकळं करण्यासाठी, त्यांच्या भावना, त्यांचे प्रश्न समजावुन घेण्यासाठी आहे का एखादी हेल्पलाईन?

ई-मेलवरून फिरत असलेली ‘बाप’ नावाची कविता आपण वाचली असेलच, नसेल तर इथे टिचकी मारुन आपण ती वाचु शकता. ह्या कवितेचे हक्क ज्याने लिहीली आहे त्याला राखीव.

लख लख चंदेरी


एक लाक वाचकांची संख्या झाली होssssss

बघता बघता “डोक्यात भुणभुणणारा मराठी भुंगा”च्या वाचकांची संख्या १ लाखाच्या वर पोहोचली सुध्दा. हा ब्लॉग सुरु केला २० मार्च २००९ रोजी. म्हणजे फक्त १० महिने आणि १८६ पोस्टमध्येच हा लाख भर वाचकांचा टप्पा ह्या भुंग्याने पार केला.

सकाळी वाचकांची संख्या ९९,३०० च्या आसपास पाहुन ‘तो’ दिवस आजचा असणार का? अशी एक अनामीक हुरहुर मनामध्ये होती. आधी ६०० मग ४००, ३००, १०७, ८५, ३८ वाचक राहीले होते. दुपारपासुन माझ लक्ष सारखं ‘स्टॅट्स’ वरच लागुन होते. शेवटी संध्याकाळपर्यंत ८०० हुन अधीक वाचकांनी ब्लॉगला भेट देऊन हा ‘एक लाख’ वाचकांच्या मैलाचा दगड पार करवुन दिला.

ब्लॉग सुरु करण्याचा एकमेव उद्देश होता आणि तो म्हणजे मनाचे जे स्वःगत चालु असते ते कुठे तरी उतरवणे. डायरी लिहीणे हा प्रकार कालबाह्य झाला आणि त्यात लिहीण्याचा आळस. त्यामुळे उगाचच कागद-पेन खर्ची न घालता ते संगणकाच्या सहाय्याने उतरवण्याचा एक प्रयत्न म्हणजे हा ब्लॉग होता. सुरुवातीला वाटले होते की दैनंदिन घडामोडींवर भाष्य करणारा आपला ब्लॉग असेल. पण तो वाटलं त्यापेक्षा अधीक कठीण निघालं. महेंद्र, कसं काय जमतं बुवा तुम्हाला?

दुसरा पर्याय होता तो म्हणजे सुचत असलेल्या कथा उतरवणे. फार पुर्वीपासुन इच्छा आहे हो, आपलं एखादं तरी पुस्तक छापायचेच. पण मेला कोणी प्रकाशकच भेटत नाही. मग म्हणलं ह्या (फडतुस) गोष्टींना आपल्या ब्लॉगवरच स्थान द्यावे आणि अनपेक्षीतपणे थोडंफार जमु लागलं.

ब्लॉगच्या ह्या यशाचे सर्वच्या सर्व श्रेय जाते ते वाचकांना आणि त्यांच्या प्रतिसादांना. पोस्टला मिळालेली प्रत्येक कमेंट ही माझ्या दृष्टीने लाख मोलाची होती, आहे. त्यामुळेच माझा उत्साह वाढत गेला. मनापासुन सांगतो, मला माझा ब्लॉग कध्धीच आवडला नाही. ह्यातील कुठलीही पोस्ट ‘पब्लीश’ केल्यानंतर मी पुन्हा वाचली नाही, वाचणार नाही. परंतु हा ब्लॉग वाचकांच्या पसंतीस उतरला ह्याचा मला फार आनंद वाटतो.

दोन चार दिवसांपुर्वीच ‘रुचीता’ नामक एका वाचकाने एका रात्रीत माझा ब्लॉग बराचसा वाचुन काढला. प्रत्येक कमेंटमध्ये ‘आता रात्रीचे २ वाजले आहेत’, ‘आता ३’ तर ‘आता सकाळचे ४ वाजले आहेत’ असा उल्लेख होता. मी इतका खुश झालो होतो, त्या कमेंट मी सर्व मित्रांना दाखवत होतो. रात्रीच्या वेळी ब्लॉग वाचुनही झोप आली नाही म्हणजे ब्लॉग नक्कीच बरा असणार, नाही का? अश्या प्रतिक्रियांनीच खरं तर लिहीण्याचे बळ दिले.

गेल्या वर्षी ‘स्टार माझा’ने आयोजलेल्या मराठी ब्लॉगस्च्या स्पर्धेत ‘डोक्यात भुणभुणणारा मराठी भुंगा’ने बाजी मारली हा प्रकार माझ्या दृष्टीने अजुनही अविश्वसनीय आहे. माझे आई,वडील काय किंवा बायको, बहीण, भाऊ काय, कोणीही अजुन ह्या ब्लॉगवर फिरकले देखील नाही ये 😦

आज, खरं सांगायचे तर मी थोडासा भावनाविवश जरुर झालो आहे. इतरांचे असते तसे माझेही ह्या ब्लॉगशी एक घट्ट, जिव्हाळ्याचे नाते आहे. प्रत्येक दिवशी कुठल्या ना कुठल्या कारणाने हा ब्लॉग माझ्या मनात राहीलेला आहे. फावल्या वेळी ब्लॉग्स वरील प्रतिक्रियांचा, नविन लिहावयाच्या पोस्टचा विचार सतत मनामध्ये चालु असायचा. आपले लिखाण आधीकाधीक कसे चांगले करता येईल हा विचार मनामध्ये रुंजी घालत रहायचा.

मराठीब्लॉग्स.नेट चे सहकार्यही ह्यामध्ये खुप आहे. त्यांच्यामुळेच माझ्या ब्लॉगला इतका वाचकवर्ग लाभु शकला. त्याबद्दल त्यांचे खुप आभार.

“डोक्यात भुणभुणणारा मराठी भुंगा”च्या वाचकांचे पुन्हा एकदा मनःपुर्वक आभार. त्यांच्या ब्लॉगवरील प्रेमामुळे, लोभामुळे, प्रोत्साहनामुळेच ही उंची गाठणे शक्य झाले. यापुढेही तुमचे ह्या ब्लॉगवरील नाते अस्सेच कायम राहील अशी आशा करतो.

शेवटची एक पुणेरी सुचना 🙂 ब्लॉगचे एक लाख वाचक झाले म्हणुन लगेच ब्लॉगच्या चालकांकडे पार्टीची (ओली किंवा सुकी) मागणी करु नये. ब्लॉगचे चालक हे उभरते लेखक आहे, कुठल्या खानावळीचे मालक नाहीत.

मकर संक्रांत


आज १४ जानेवारी म्हणजे मकर संक्रांत. हा सण मला खुप म्हणजे खुप म्हणजे खुपच आवडतो. ह्या दिवशी काळ्या रंगाचे कपडे घालायचे असतात. मला काळा रंग खुप म्हणजे खुप आवडतो.

ह्या दिवशी सर्वांना तिळगुळ द्यायचा असतो. मेंदु म्हणतो आपण तिळाचा हलवा द्यायचा, तो स्वस्त असतो आणि इतरांकडुन तिळाच्या वड्या घ्यायच्या. आमच्या घरी पण तिळाच्या वड्या बनवल्या आहेत पण न आवडणारी लोकं घरी आली तर आम्ही तिळाचा हलवाच देतो.

१४ तारखेला माझ्या दोन मित्रांचे वाढदिवस असतात. ‘मधुरा गोडबोले’ आणि ‘केशव काळे’.

ह्या काळात पतंग उडवायचे असतात. पण मी उडवत नाही. मला पतंगाची कणी बांधता येत नाही आणि तसेही मांजा हाताला काचतो. एवढे प्रयत्न करुन उडलाच पतंग तरी कोणतरी तो काटतो आणि पैसे वाया जातात.

१४ तारीख चोरांना आज्जीब्बात म्हणजे आज्जीब्बात आवडत नाही कारण ह्या दिवसापासुन दिवस मोठ्ठा होत जातो आणि रात्रं लहान होत जाते. त्यामुळे त्यांना चोऱ्या करायला वेळ कमी मिळतो. मला पण रात्र कमी झालेली आवडत नाही, झोपायला फार कमी वेळ मिळतो, सकाळी सुर्य लवकर उगवतो त्यामुळे झोपमोड होते.

अजुन एका कारणाने मला संक्रांत आवडत नाही ते म्हणजे सकाळी उठल्यावर न्हाहारीला कालच्या दिवशी भोगीला बनवलेली, उरलेली मुगाच्या डाळीची खिचडी आणि उरलेल्या भाकरीचा चुराच असतो, तर दुपारी जेवायला प्रसादाच्या नावाखाली कुठलीतरी घाणेरडी भाजी खावी लागते. आई सारख्या तिळाच्या वड्या खाऊन देत नाही कारण त्यामुळे म्हणे खोकला येतो.

कधी कधी आमच्याकडे गुळाच्या पोळ्या सुध्दा बनवतात. पण मला पोळीची कड आवडत नाही. फारच ती कडक असते, आणि त्यात गुळ जास्ती नसल्याने ति गोड पण लागत नाही.

चाळीतल्या बायका एकत्र जमुन हळदी-कुंकु, हळदी-कुंकु खेळतात आणि त्याला तुळशीबागेत मिळणाऱ्या स्वस्तातल्या प्लॅस्टीकच्या वस्तु भेट म्हणुन देतात.

नको नको म्हणत असतानाही आम्ही संक्रांतीला सॅन्ट्रो गाडी घेतली होती, ती पण काळ्या रंगाची आणि एका वर्षातच त्या गाडीला काहीतरी मोठ्ठा लोच्चा झाला त्या दिवसांपासुन आम्ही संक्रांतीला काही म्हणजे काहीच खरेदी करणं बंद केले आहे.

असो, माझे मनोगत लांबत जाते आहे. त्यापेक्षा तुम्हाला मकर संक्रांतीच्या शुभेच्छा देऊन टाकतो –

तीळात मिसळला गूळ, त्याचा केला लाडू
मधुर नात्यासाठी गोड गोड बोलू

“डोक्यात भुणभुणणाऱ्या मराठी भुंग्या”च्या सर्व वाचकांना मकर संक्रांतीच्या हार्दीक शुभेच्छा!!

मराठी ब्लॉगर्स मेळाव्यासाठी काही सुचना


असं म्हणतात, पुणेकर कधी सुचना देण्याची संधी सोडत नाही, मग आम्ही तरी त्याला कसा अपवाद असणार?

मराठी ब्लॉगर्स मेळाव्यासाठी काही सुचना –

१. ब्लॉगर्स मेळाव्यातील सदस्य ओळखण्यासाठी कोणत्याही प्रकारची खुण (उदा. हातात गुलाबाचे फुल) ठरवलेली नाहीये. उगाच ह्या बाबतीत नसत्या चौकश्या करु नयेत
२. पार्कींग किंवा प्रवेश फी साठी लागणाऱ्या सुट्या पैश्यांची मागणी आयोजकांकडे करु नये. आम्ही कधीही कुठल्याही मंदिरासमोर बसत नाही, सुट्यापैश्यांचा प्रश्न आम्हालाही भेडसावतो.
३. मेळाव्यामध्ये खाण्या-पिण्याची व्यवस्था केलेली नाहीये, उगाच त्या उद्देशाने येऊन स्वतःचा हिरमोड करुन घेऊ नये
४. अनुपस्थीतीत ब्लॉगर्स किंवा त्यांच्या ब्लॉग्स बद्दल वाईट-साईट बोलुन स्वतःचा शाब्दीक अपमान करुन घेऊ नये
५. तिळगुळ म्हणुन (स्वस्तातला) हलवाच मिळेल, तिळाच्या वड्यांचा आग्रह धरु नये
६. पुण्याबाहेरुन आलेल्या सदस्यांना पुण्यातील ‘प्रेक्षणीय स्थळांची’ माहीती ह्या मेळाव्यात दिली जाणार नाही
७. बागेमध्ये भेळ-पाणीपुरी मिळत नाही, तसेच लहान मुलांसाठी झोपाळे, पाळणे, घसरगुंड्यांची सोय नाही.
८. शिमग्याला अजुन वेळ आहे, त्याची तयारी आत्तापासुन करण्याचा प्रयत्न करुन नाचक्की ओढवुन घेऊ नये.
९. ब्लॉगर्स मेळाव्यामध्ये सर्वांच्या सक्रिय सहभागाची अपेक्षा आहे त्यामुळे महीलांनी येताना, विणकाम, भाजी निवडण्यासारख्या गोष्टी बरोबर आणु नये
१०. मेळावा संपल्यावर, फुलं, गजरे, पेढा वगैरेंसारख्या गोष्टी किंवा कोणत्याही प्रकारची प्रसाद या सदरात मोडणारी गोष्ट देण्यात येणार नाही. उगाचच सुचक नजरांनी काही शोधण्याचा प्रयत्न करु नये
११. ईलेक्ट्रॉनीक्स गॅजेट्स, मोबाईल फोन, कपड्यांवरील सेल, तुळशीबागेतल्या नविन वस्तु यांवर ह्या मेळाव्यात चर्चा केली जाणार नाही.
१२. नुकत्याच उद्योगाची सुरुवात केली असली तरी पापड, लोणची, कुरडया, सुगंधी तेलं, उटणी, वनौषधी यांची विक्री इथे खपवुन घेतली जाणार नाही. मराठी माणसांचा पाय ओढण्याचा आमचा उद्देश नाही परंतु त्यासाठी ह्या मेळाव्याचा कृपया वापर करु नये.
१३. मराठीब्लॉग विश्वातील घडामोडींवर इथे चर्चा होईल, दुरचित्रवाणीवरील सारेगमप, अनुबंध, ह्या गोजीरवाण्या घरात वगैरे मालीकांवर नाही.
१४. मेळाव्याला आलेल्या सदस्यांचे बागेत बसलेले, फुलांशेजारी, हिरवळीवर बसलेले फोटो काढुन मिळणार नाहीत, त्याबद्दल उगाचच आयोजकांकडे हट्ट धरु नये.
१५.मेळाव्याच्या ठिकाणी ह्या सुचनांना विनोदाचा विषय बनवु नये

जरा हलकेच घ्या हं!! तुम्हा सर्वांची आम्ही आतुरतेने वाट पाहत आहोत!

पुणे मराठी ब्लॉगर्स स्नेहमेळावा, निमंत्रण पत्रिका



(टिप: वरील निमंत्रण पत्रिकेवर टिचकी मारुन अधीक मोठ्या आकारातील पत्रिका आपण वाचु शकता किंवा संगणकावर उतरवुन घेऊ शकता.)

नमस्कार मंडळी,

मराठी ब्लॉगर्सचे पुण्यातील पहिले-वहिले संमेलन येऊ घातले आहे. शनिवारी पेठे काकांबरोबर बसुन कार्यक्रमाची अंतिम रुपरेषा ठरवली आहे. ह्या मेळाव्यासाठी “स्टार माझा” मध्ये काम करणारे श्री. प्रसन्न उपस्थीती लावणार आहेत, तसेच पुण्यातील मिडीया-हाईट संस्थेतर्फे काम करणारे त्यांचे काही मित्र सुध्दा ह्या सोहळ्यास येतील. मराठी ब्लॉगींग विश्वाचा गाढा अनुभव असलेल्या ह्या लोकांचे अनुभव, अपेक्षा, अधिक माहीती कळेल अशी आशा वाटते.

कार्यक्रमाची रुपरेषा अशी राहील –

दिनांक – १७ जानेवारी, २०१०
वेळ – सायंकाळी ठिक ४ वाजता
स्थळ – पु. ल. देशपांडे उद्यान, सिंहगड रोड, बिग बाझार जवळ, पुणे ४११ ०३९.
(राजाराम पुलावरुन सिंहगड रोडवर डावीकडे वळावे)

४ ते ४.१५ – सर्व ब्लॉगर मित्र-मैत्रीणींनी उद्यानाच्या प्रवेशद्वारापाशी जमणे

४.१५ ते ४.३० – उद्यान प्रवेश. तेथून डाव्या बाजूने धबधब्या जवळ असलेल्या गोल झोपडीत जमणे. येथे एक रजिस्टर ठेवले जाईल. त्यात प्रत्येकाने पुढील क्रमाने माहिती देणे अपेक्षित आहे..१)संपूर्ण नाव २) पत्ता ३) दूरध्वनी क्रमांक ४) ब्लॉग चे नाव ५ ) ब्लॉगचा पत्ता URL ६) ई-मेलचा पत्ता इत्यादी.

४.३० ते ५ – श्री. अनिकेत समुद्र, श्री. सुरेश पेठे आणि श्री. दिपक शिंदे आलेल्या मित्र-मैत्रिणींचे स्वागत आणि प्रास्ताविक करतील. नुकत्याच पार पडलेल्या संक्रांतीच्या पार्श्वभुमीवर (१४ जानेवारी) छोटेखानी तिळगुळ समारंभ पार पडेल.

५ ते ५.३० – प्रत्येकजण आपली ओळख, आपल्या ब्लॉगची ओळख करुन देतील.

५.३० ते ६.०० – चर्चा. ब्लॉगबद्दलच्या अपेक्षा, मराठीब्लॉग्सच्या श्रुंखलेत जोडल्या गेलेल्या ब्लॉग्समधील घडामोडी, त्यातील चांगले वाईट मुद्दे, ब्लॉग्सबद्दलच्या शंका त्यांची उत्तरे वगैरे

६ ते ६.३० – श्री प्रसन्न जोशी आणि मिडीया-हाईट कंपनीमधील त्यांचे सहकारी ब्लॉग्सबद्दलचे त्यांचे अनुभव सांगतील तसेच सर्व ब्लॉगर्सना मराठी ब्लॉग्स अधीकाधीक समृध्द होण्यासाठी मार्गदर्शन करतील.

६.३० ते ७ – पुढे काय? सर्व जण एकत्र येऊन काही चांगल्या योजना राबवु शकतो का त्याबद्दलची चर्चा. अश्या गाठी-भेटी कधी करायच्या याबद्दलचा आराखडा मांडुन हा स्नेहमेळावा समाप्त होईल.

स्नेहमेळाव्याची औपचारीकता संपली असली तरी ७ ते ७.३० पर्यंत सर्वजण (ज्यांना शक्य आहे त्यांना) एकत्र थांबुन अनौपचारीक गप्पा मारण्यासाठी वेळ.

ह्या स्नेहमेळाव्याचा वृत्तांत आणि फोटोग्राफ्स आपल्यातीलच एक ब्लॉगर प्रभास गुप्ते त्यांच्या मोबाईलमधुन लाईव्ह ट्विट करणार आहेत. आपण हे ट्विट्स पुढील पत्यावर पाहु शकता –
http://twitter.com/PrabhasGupte

ह्या स्नेह-मेळाव्याबद्दलची एक स्वतंत्र पोस्ट सुरेश पेठेकाका टाकतीलच. वरील पोस्टमध्ये काही चुकले असेल किंवा राहीले असेल तर ते त्यांच्या पोस्टमध्ये मांडतील. पण तो पर्यंत ही पोस्ट पुण्यातील पहिल्या-वहिल्या मराठीब्लॉगर्सच्या स्नेहमेळाव्याची निमंत्रणपत्रिका समजा.

चला तर मग एकमेकांना आपल्या ब्लॉग्सच्या नावाने ओळखणारे आपण ह्या ओळखीचे रुपांतर व्यक्तीगत ओळखींमध्ये करुन टाकु. आपली उपस्थिती ह्या स्नेहमेळाव्यासाठी प्रार्थनीय आहे.

दिशा-दर्शक

नकाश्यावर टिचकी मारुन मोठ्या आकारातील नकाशा पहाता येईल.

वरील नकाश्यामध्ये ‘A’ हे ठिकाण ‘राजाराम पुल’ दर्शवते. राजाराम पुल नवसह्याद्री सोसायटी (ताथवडे बाग) मधुन सरळ पुढे आले की हा रस्ता लागतो. किवा आपण म्हात्रे पुलावरुन डावीकडे वळुन “डी.पी.” रोड पकडुन सरळ पुढे येत राहीलात तरी हा रस्ता लागतो.

राजाराम पुलावरुन डावीकडे वळायचे आणि सरळ जात रहायचे, थोड्या अंतरावर आपल्याला सिंहगड रोडवरील ‘बिग-बझार’ दिसेल (नकाश्यामधील ठिकाण ‘B’), तेथुनही सरळ पुढे जात रहायचे. मग एक पेट्रोल पंप लागेल त्याच्या समोरच पु. ल. देशपांडे उद्यान आहे (नकाश्यामधील ठिकाण ‘C’).

आपण मित्र मंडळ चौकातुन येत असल्यास सिंहगड रस्त्यावर दत्तवाडी ह्या भागापर्यंत (नकाश्यामधील ठिकाण ‘D’) आल्यानंतर पत्ता विचारल्यास सापडण्यास सोप्पे जाईल.

उद्यानामध्ये पार्कींगची भरपुर सोय आहे.

अधिक सखोल दिशा दर्शक हवा असल्यास कृपया मला किंवा पेठे काकांना संपर्क करा.

अप्सरा आली..


इंद्रनगरी मध्ये सर्व देवदेवतांची सभा चालु होती.

इंद्र देव म्हणाले, “बोला नारद मुनी, काय म्हणतं आहे भुलोक?”
नारदमुनी म्हणाले, “नारायण! नारायण!! काय सांगु देवा, अहो सर्व भुलोक तुमच्या नावानं बोटं मोडतं आहे?”

इंद्र देव म्हणाले, “अस्सं, का बरं? ह्याच कारण सांगु शकाल का तुम्ही?”

“महाराज, अहो तुम्ही इथे तुमच्या ह्या मोठ्ठ्या महालात बसुन सुरेल संगीत आणि मोहक अप्सरांच्या नृत्याचा आस्वाद घेता आहात, पण हा मनुष्य-गण ह्या परम सुखापासुन अजुनही वंचित आहे. महाराज आपण मनुष्य-प्राण्याची ही इच्छा आपण पुर्ण करावीत महाराज”, नारदमुनी हातातील चिपळ्या वाजवत म्हणाले.

“मुनीवर, तुमची इच्छा आम्ही पुर्ण करु. ह्या भुतलावर लवकरच एक अप्सरा अवतरेल, पण त्या अप्सरेला अनुभवायला आम्हाला एक नाही ३-४ रुप निर्माण करावी लागतील”, असं म्हणुन इंद्रदेवांनी सभा स्थगीत केली.

आणि काही दिवसांनी खरंच एक अप्सरा अवतरली, “नितळ कांतीच्या, आस्मानी डोळ्यांच्या सोनाली कुलकर्णीच्या देहात, मोहक आणि अतीशय गोड गळ्याच्या बेला शेंडेच्या आवाजात, अजय-अतुल ह्याच्या अजरामर वाद्यवृंदात, अप्सरा आली.. अप्सरा आली.”

नटरंग सिनेमाबद्दल, त्याच्या कथानकाबद्दल अनेक लोकांनी लिहीलेच आहे. त्याबद्दल अधीक काय लिहावे? थोडक्यात सांगायचे झाले तर दोन घुंगरांच्या पटावर पडण्यापासुन सुरु झालेला हा चित्रपट अगदी शेवटचा ढोलकीचा ताल संपेपर्यंत जो रंगत जातो ते वर्णने केवळ अशक्यच आहे.

बेला शेंडेच्या आवाजात, अमृता खानविलकरच्या ठसकेबाज लावणीत सुरु झालेला हा चित्रपट अंगाअंगावर रोमांच उभे करतो. चित्रपटगृहात नुसता टाळ्या आणि शिट्यांचा आवाज भारलेला असतो. आपला हात आपसुकच डोक्यावर जातो. पण आपल्या डोक्यावर हवेत उडवायला नाही फेटा असतो, नाही टोपी. अतुल कुलकर्णीचा कसलेला रेखीव बांधा पाहुन वाटते कश्याला आपण शाहरुख, अमिर, सलमान च्या सहा आणि आठ पॅक्सचा बाऊ करतो अहो आपला अतुल काय मागे आहे काय? आणि त्यावर साज त्याच्या त्या पिळदार मिश्यांचा. कसला तरणाबांड गडी दिसतो तो!!

सोनाली कुलकर्णीची “एन्ट्री” पण लाजवाब, तिला नाचताना पाहुन असं वाटतं सरळ जागेवरुन उठावं आणि त्या जत्रेत जाऊन तिच्यासोबत ताल धरावा.

चित्रपट भावनांच्या अनेक हिंदोळ्यावर पुढे सरकत रहातो आणि तो चित्रपट अनुभवतानाच मनात एकच विचार चालु असतो, “अप्सरा कधी प्रगटणार?”

“अप्सरा आली” हे गाणं खरंच इतकं देखणं आहे. सोनाली कुलकर्णीचा तो नाजुक, कमनीय बांधा, त्यावर पांढरी शुभ्र साडी, अप्सरांना साजेसा साज-शृंगार, त्याला बेला शेंडेच्या गोड आवाजाची साथ आणि अजय-अतुलचे संगीत. सर्व काही मोहीनी घालणारे. ७० फुटी पडदा आणि डॉल्बी सिस्टीमच्या आवाजात खरोखरच आपण एखाद्या इंद्रपुरीत तर नाही ना? अस्साच भाव प्रत्येकाच्या मनामध्ये असतो. हे गाणं इतकं रंगत की त्याला काही तोडच नाही. स्वर्गीय, डिव्हाईन, पवित्र, मनावर नाजुक संगीतांचे तरंग उमटवणारे अश्या अनेक शब्दात ह्या गाण्याचे वर्णन करता येईल. वाटतं दोन्ही हातं हवेत फिरवुन बोटं डोक्यावर मोडुन दृष्ट काढावी, मला खात्री आहे, सर्व बोटं काड काड आवाज करत मोडली जातील 🙂

चित्रपट संपल्यावरची ती ढोलकी तर अक्षरशः बाहेर पडण्यासाठी उठलेल्या तमाम प्रेक्षकवर्गाला जागच्या जागी खिळवुन ठेवते. डोक्यापासुन पायाच्या नखांपर्यंत रोमांचक लहर ढोलकीच्या प्रत्येक थापावर पसरत असते. असं वाटतं हे सुख कध्धीच संपु नये, हे वाद्य असंच वाजत रहावं.. कायमचं!!!

चित्रपटाला आलेला एक चकचकीतपणा उठुन दिसण्यासारखा. कॅमेराने टिपलेले रंग अगदी सुरुवातीचा तो घुंगरु पडताना टिपलेला मोरपंखी असो, रात्रीची निळाई असो, की विवीध रंगांनी रंगलेला तमाश्याचा फड असो, सगळंच अतुलनीय.

“सारं गावं नावं ठेवायला लागलंय तुला, सगळे तुला नाच्या, फलक्या म्हणत आहेत”, ह्या टोमण्यावर रागानं थरथरणाऱ्या अतुलचा “जे म्हणत आहेत त्यांच्या आया बहीणी दे लावुन माझ्याकडे, दावतो एकेकाला” हे उत्तर पुर्ण थिएटर दुमदुमुन सोडते.

तमाश्याला, त्या कलाकृतीला वाईट दिवस आले आहेत असे नेहमी ऐकण्यात येते. पण नटरंग चित्रपट पाहिल्यापासुन मला तर वाटते पुर्ण मराठी जनता तमाश्यामागे, लावण्यांमागे वेडी झाली आहे. पुण्यामध्ये डेक्कनच्या पुलाखालील पात्रात जेथे बऱ्याच वेळा सर्कस किंवा मनोरंजन नगरी उभी असते, तेथे तमाश्याचा एक फड टाकुन तर बघा, अख्खी जनता लोटेल तेथे. मला तर उगाचच हे सो-कॉल्ड फॉर्मल कपडे फेकुन देऊन मस्त एक पांढरा पायजमा, त्यावर पांढरा सदरा, पायताण आणि डोक्यावर एक फेटा घालुन फिरावेसे वाटायला लागले आहे बघा. आणि हिच परिस्थीती माझ्यासारख्याच अनेक संगणक क्षेत्रात काम करणार्य़ा तरूणांची आहे.

चित्रपट प्रदर्शाच्या आधीपासुन, आजपर्यंत रोज मी यु-ट्युब वर जाऊन ह्या चित्रपटातील गाण्यांचे व्हिडीओ मिळतील का पहातो आहे. ही गाणी कित्तीही वेळा ऐकली तरी कानांचे आणि मनाचे समाधानच होतं नाही आहे. अजुन एकदा.. अजुन एकदा करुन दिवसभर तीच गाणि सतत ऐकत बसावी असं वाटतं बघा!

सर्व उत्तम तर आहेच हो.. पण “जाऊ द्या नं घरी” आणि “अप्सरा आली” गाणी ऐकली की असं वाटतं “अजय-अतुल” आणि “बेला शेंडे” ह्यांना एक कडकडुन ‘प्यार की झप्पी’ द्यावी आणि म्हणावं… “तुस्सी ग्रेट होssss”

गोष्ट दोन मराठी चोरट्यांची – २


एक मोssssठ्ठ शहर असतं. त्या गावात किनई एक छानसं जोडपं रहात असतं. ‘हॅप्पी कप्पल’!! तो जो नवरा असतो ना, तो थोडास्सा दुःखी असतो. म्हणजे कारण असं की तो ज्या कंपनीत काम करत असतो ना, त्या कंपनीचा मालक म्हणजे त्याचा बॉस ना, त्याच्या बायकोचा बाप असतो. आणि हे लग्न ना त्याला मान्यच नसतं मुळी. केवळ एकुलत्या एक मुलीच्या आग्रहाखातर त्याने जमवुन घेतलेले असते. पण त्यावरुन तो त्याच्या ‘जावयाला’ घालुन पाडुन बोलत असतो.

अश्या ह्या दुःखी जावयाच्या संसारात त्याचा एक मित्र येऊन टपकतो. काही तरी बनण्यासाठी, करण्यासाठी तो या मोठ्ठ्या गावात आलेला असतो. पण त्याचं असं कुणीच नसत ना, मग काय करणार बिच्चारा तो त्याच्या मित्राकडेच येऊन रहातो. पण त्याने होतं काय, ह्या दोघांचा संसार उध्वस्त व्हायला लागतो ना. त्यांना स्वतःची अशी प्रायव्हसीच रहात नाही. तो इतके काय काय घोळ घालतो घरात, ती बायको जाम भडकते त्या नवऱ्यावर. ‘एक तर हा तरी राहील घरात नाही तर मी तरी’ इथपर्यंत येऊन पोहोचते.

परंतु, हळु हळु प्रकरणं निवळत आणि तो मित्र त्या बायकोचा फेव्हरेट व्हायला लागतो. दोघांच चांगलं सुत जुळते. बायको शाळेत शिकवायला असते आणि एकदा कसल्याश्या प्रोजेक्टसाठी लेक्चर द्यायला ती तिच्या नवऱ्याला बोलावते. परंतु तो येऊ शकत नाही आणि नेमका त्याच वेळेस डबा घेऊन तो मित्र येऊन पोहोचतो. मग तोच लेक्चर देतो. इतकं छान की मुलं पण खुश आणि ती बायको पण खुश.

याच वेळेस, त्या नवऱ्याच्या ऑफीसमध्ये काही वेगळे घडत असते. एका प्रेस्टेजीयस प्रोजेक्टचे त्याने मेहनत घेऊन बनवलेले डिझाईन तो बाप दुसऱ्या कुणाच्यातरी नावाने खपवुन टाकतो नं. जाम भडकतो तो नवरा, आणि अश्या तडकलेल्या डोक्याने घरी आलेल्या नवऱ्याला त्याच्या मित्राच्या आणि बायकोच्या सलोख्याच्या संबंधांबद्दल शंका यायला लागते.

मग बऱ्याच घटना घडतात आणि दोघांमधील दुरावा वाढत जातो. शेवटी वैतागुन तो नवरा घरातुन निघुन जातो.

मग तो मित्र आजुबाजुच्या परिसरातील छोट्या मुलांच्या सहाय्याने ‘मित्र हरवला आहे’ अश्या आशयाची पत्रक बनवतो आणि गावभर ती पत्रक घेऊन मित्राचा शोध घेत फिरतो.

शेवटी एकदाचा तो मित्र भेटतो, दोघांमधील शंका, वाद मिटतात. तो मित्र नवऱ्याला घेऊन घरी येतो आणि शेवट गोड होतो.

‘प्रसाद ओक’ आणि ‘मकरंद अनासपुरेच्या’ मैत्रीवर बनलेला तुम्हाला ‘दोघांत दुसरा आता सगळं विसरा’ ह्या सिनेमाची ही गोष्ट वाटली की नाही. बरोबर आहे तुमचं उत्तर, पण ही गोष्ट खरी आहे ती ‘यु मी ऍन्ड ड्युपरी’ ह्या २००६ मध्ये प्रदर्शीत झालेल्या एका इंग्रजीपटाची.

बघा, सापडला की नाही दुसरा चोर???

आय.एम.डी.बी.: ५.७/१०
कॅटेगरी: विनोदी / फॅमीली