डोक्यात भुणभुणभुणारा मराठी भुंगा

डोक्यात भुणभुणभुणाऱ्या मराठी भुंग्याचे म्हणणे, असंख्य किस्से आणि मराठी कथा…


39 Comments

पाठलाग – (भाग- ९)


भाग ८ पासुन पुढे>>

दिपकने खिडकीतुन डोकावुन बाहेर पाहीले. समुद्रकिनारी शेकोटी पेटलेली दिसत होती. शेकोटी भोवती काही तरुण-तरुणी फेर धरुन नाचत होत्या. ठेका धरायला लावणार्‍या संगीताचे स्वर ऐकु येत होते.

दिपकने हॉटेलच्या अंतरंगातुन नजर फिरवली. अगदी चकाचक नसले तरी अगदीच शॅबी पण नव्हते. बसायची आसनं आरामदायक होती, दिव्यांची मांडणी आल्हाददायक होती, वॉलपेपर, टेक्श्चर पेंट, मॉडर्न आर्ट पेन्टींग्स वापरुन भिंती सजवलेल्या होत्या. कुठेही भडकपणा नव्हता, कुठेही दिखाऊ-वृत्ती नव्हती. एकुण वातावरण उत्साहवर्धक होते. थकुन आलेल्या कुठल्याही प्रवाश्याला इथेच रहावे असे वाटेल असेच सर्व काही होते.

दिपकची नजर फिरत फिरत लॉबीच्या समुद्राच्या बाजुला उघडणार्‍या दरवाज्याकडे गेली. तेथे साधारण एक तिशीतली तरुणी कमरेवर हात ठेवुन उभी होती. काळपट-लाल रंगाचा पायघोळ स्कर्ट, नाभीच्या थोड्यावर पर्यंत पांढर्‍या रंगाचा आणि केशरी, निळ्या, पिवळ्या रंगाच्या मोठ्या फुलांचा पॅटर्न असलेला शॉर्ट-शर्ट तिने घातला होता. डाव्या हाताचे मनगट रंगेबीरंगी लेसचे ब्रेसलेट्सने भरलेले होते. नाकात चमकत्या खड्याची नोज-रिंग, फिक्कट पर्पल रंगाने हायलाइट केलेल्या केसांच्या बट, निळसर छटा असलेले डोळे आणि साधारण साडे-पाच फुट उंच अशी ती तरुणी बघताच दिपकच्या हृदयाचा एक ठोका जणु चुकलाच…

दिपक तिच्याकडे पहातच राहीला. तिच्या डोळ्यात एक अनामिक ओढ होती. कुणीही तिच्याकडे क्षणार्धात आकृष्ट व्हावे असा तिचा कमनीय बांधा होता.

तिने एकवार दिपककडे बघीतले आणि ती कमरेला नाजुक झटके देत त्याच्यासमोरुन निघुन गेली. दिपक तिच्या पाठमोर्‍या आकृतीकडे पहात राहीला. त्याची तंद्री भंगली ते थॉमसच्या येण्याने.

“जा, तु फ्रेश होऊन ये, मग आपण मस्त फिरुन येऊ, तुला मी हॉटेल दाखवतो. तो पर्यंत जेवण तयार होईल..”, थॉमस

दिपकने पुन्हा एकदा ती तरुणी ज्या दिशेने गेले होते पाहीले आणि मग निराश होऊन तो उठला.

बेसिनला गरम आणि गार पाण्याचे नळ होते. दिपकने कढत पाण्याने हात, पाय, तोंड धुतले. गरम पाण्याचा स्पर्श होताच त्याच्या शरीराचे आखडलेले स्नायु मोकळे झाले. सुगंधीत साबणाने तोंड धुतल्याने दिवसभराचा शिकवा कुठल्या्कुठे पळुन गेला.

बाथरुममधुन दिपक बाहेर आला तेंव्हा थॉमस त्याची वाट पहातच उभा होता. दिपकला त्याने एक राखाडी रंगाची शॉर्ट आणि निळ्या रंगाचा टी-शर्ट दिला. कपडे बदलल्यावर दिपकला जरा मोकळे मोकळे वाटले.

दिपकला घेउन तो समुद्र किनार्‍यावर आला. मधुनच येणारी वार्‍याची झुळुक आणि पायाल जाणवणार्‍या समुद्राच्या थंडगार वाळुचा स्पर्श मनाला सुखावणारा होता. थॉमसने त्याला बाहेरुन हॉटेलची माहीती सांगीतली. हॉटेलच्या दोन्ही बाजुला रहाण्याच्या खोल्या होत्या. उजव्या कोपर्‍यात स्वयंपाकघर होते. जेथुन दिपक आला होता तो भाग हॉटेलच्या लॉबीचा होता. तेथेच कडेला एक छोटेखानी पण सुसज्ज बार होता.

हॉटेलच्या दोन्ही बाजुने एक भला मोठ्ठा डोंगरकडा समुद्राच्या अंतरंगात आतपर्यंत गेला होता त्यामुळे थॉमस म्हणाला त्याप्रमाणे हा भाग खरंच प्रायव्हेट बीचसारखा झाला होता. ह्या बिचवर येण्याच्या एकच रस्ता होता आणि तो म्हणजे हॉटेलच्या लॉबीतुन. चंद्राचा प्रकाश समुद्रांच्या लाटांवर चमकत होता. समुद्राची पांढरीशुभ्र वाळु अधीकच रुपेरी भासत होती.

वाळुवर मध्यभागी शेकोटी पेटवुन हिप्पींचा एक ग्रुप आपल्याच मस्तीत गुंग होता. गिटार-बेंजो एकसुरात कुठलेसे गाणं वाजवत होते आणि बाकीचा घोळका त्याच्या तालावर थिरकत होता. अनेक तरुण-तरुणी आपल्या मित्र-मैत्रीणींच्या मांडीवर डोकं ठेवुन, कुणी एकमेकांच्या अलिंगनात तर कुणी कश्याचीही पर्वा न करता बेफिकीर होऊन लिप-लॉक किसींग मध्ये मग्न होते.

दिपक त्यांच्याकडे पहातोय हे पाहुन अभिमानाने थॉमस म्हणाला, “एकदम फ्रि कल्चर आहे इथे. इथं सहसा फॅमीलीज येत नाहीत. हिप्पी, परदेशी नागरीक, फुट-लुज ट्रॅव्हलर्स जास्ती येतात. एकदम तारुण्य सळसळतं इथं. त्यामुळे मस्त फ्रेश वाटतं. हे किसींग बिसींग तर कुछ नही.. उद्या सकाळी लवकर उठुन बघं, डोळे बाहेर येतील…” दिपकच्या पाठीवर थाप मारत थॉमस म्हणाला.

“हो खरंच एकदम फ्रेश वाटतं आहे इथं”, दिपक म्हणाला..
“मग! म्हणलं ना, तुम्हाला जंगलात राहुन कसं काय काम करता येतात? कंटाळत नाही का?”, थॉमस
“जंगलात??”, दिपक म्हणाला..
“हो मग? फॉरेस्ट ऑफीसर ना तुम्ही, तुम्हाला बाहेरच्या जगातली ही मजा काय कळनार..”, थॉमस म्हणाला

दिपक विसरुनच गेला होता की तो एक फॉरेस्ट ऑफीसर म्हणुन थॉमसला भेटला होता.

“हो हो.. खरं आहे ते.. आम्हाला आपलं जिकडं बघावं तिकडं जंगल..” सावरत दिपक म्हणाला.

चालत चालत दोघं खुप दुरपर्यंत आले. अचानक थॉमसचे लक्ष हॉटलच्या लॉबीकडे गेले. तेथे एक तरुणी थॉमसला हात करत होती. थॉमसने हात हलवुन तिला इशारा केला आणि मग दिपकला म्हणाला, “चला जेवण तयार आहे, जेवुन घेऊ आणि मग सावकाशीत गप्पा मारत बसु.”

दिपकला सुध्दा कडकडुन भुक लागली. तो केंव्हाचा जेवायची वाट बघत होता. क्षणाचाही विलंब न करता तो माघारी वळला.

 

दोघंजणं हॉटेलमध्ये परतले. थॉमस दिपकला घेऊन कॅन्टीनमध्ये गेला. एका कोपर्‍यात मेणबत्या लावुन टेबल सजवले होते. टेबलाच्या मध्यभागी दोन टवटवीत गुलाबाच्या फुल ठेवली होती. झाकुन ठेवलेल्या भांड्यांमधुन सुग्रास भोजनाचा वास दरवळत होता.

दिपकला खुर्चीवर बसवुन थॉमस म्हणाला, “बसं, मी फिशकरीला खास थॉमस-कुक टच देऊन येतो. हा गेलो.. आणि हा आलो…” असं म्हणुन थॉमस स्वयंपाकघराच्या दिशेने निघुन गेला.

दिपकला तो खाण्याचा वास आता सहन होत नव्हता. कधी एकदा सगळी झाकणं उघडुन ताटात वाढतोय असं त्याला झालं होतं. त्याची प्रचंड चलबिचल चालु होती. शेवटी न रहावुन तो समोरच्या भांड्यावरचे झाकण उघडणार एव्हढ्यात त्याला पाठीमागे हालचाल जाणवली तसे त्याने मागे वळुन बघीतले.

मागे ती मगाशी हॉटेलच्या लॉबीत भेटलेली तरुणी होती. तिला बघताच दिपक सावरुन बसला.

ती तरुणी त्याच्या टेबलापाशी येऊन बसली. एक एक करत तिने भांड्यांवरील झाकणं काढुन ठेवली आणि तिन ताटांमध्ये वाढायला सुरुवात केली.

“थॉमस कधी कधी अती करतो. प्रचंड भुक लागलेली असते आणि ह्याचं मात्र खास टचं देणंच चालु असतं. प्रचंड चुझी आहे तो कुकींगच्या बाबतीत. एखादी गोष्ट करायचीच तर ती परफेक्टच झाली पाहीजे असं त्याचं म्हणणं असतं.”, अचानक ती तरुणी बोलली.

दिपक कसनुसं हसला, एव्हढ्यात थॉमस हातात एक गरम पातेलं घेऊन आलाच. त्याने ते पातेलं टेबलावर ठेवलं आणि म्हणाला, “ऐश करो.. अशी फिशकरी तु कध्धीच खाल्ली नसशील दावा आहे माझा..”, असं म्हणुन त्याने पातेल्याचे झाकणं उघडले तसा एक मसालेदार फिशकरीचा सुगंध दिपकच्या नाकात शिरला. त्याची भुक अधीकच चाळवली गेली.

थॉमस आणि त्या तरुणीने भराभर जिन्नस ताटामध्ये वाढले आणि दोघंही जेवायला बसले.

दिपकने बटर-रोटीचा एक तुकडा फिशकरीमध्ये बुडवुन तोंडात टाकला आणि अतीवसुखाने त्याने डोळे मिटुन घेतले. थॉमस अतीरेक करत नव्हता. खरंच ती फिशकरी आऊट ऑफ द वर्ल्ड होती.

“काय? कशी झालीय?”, थॉमसच्या आवाजाने दिपक भानावर आला.
“अरे जेवु देत तरी निट त्यांना आधी..”, ती तरुणी म्हणाली.

“मस्त.. खुपच छान.. खरंच अशी करी कध्धीच खाल्ली नव्हती”, दिपक म्हणाला..
“ओह.. बाय द वे.. ओळख करुन द्यायचीच राहीली”, थॉमस म्हणाला, “ही स्टेफनी..माझी बायको..”, त्या तरुणीकडे बघत तो म्हणाला.

दिपकला एक क्षण ठ्सकाच लागणार होता, पण मोठ्या मुश्कीलीने त्याने आवंढा गिळला.

ह्या असल्या गले्लठ्ठ, चिपचिप्या, ट्रक-ड्रायव्हर कम हॉटेलचालकाची बायको इतकी सुंदर?? दिपक विचारात बुडुन गेला.

 

थॉमसची फिशकरी तर अप्रतीम होतीच, पण एकुणच स्वयंपाक मस्तच झाला होता. खुssssप दिवसांनी असं जेवण दिपकच्या नशीबी आलं होतं आणि दिपकने त्याचा पुरेपुर आस्वाद घेतला होता. जेवताना अनेकदा त्याची नजर स्टेफनीकडे जात होती. एक-दोनदा त्यांची नकळत नजरानजर सुध्दा झाली तेंव्हा तर दिपकला मेल्याहुन मेल्यासारखे झालं होतं. शेवटी उरलेले जेवण त्याने खाली मान घालुनच संपवले.

जेवण उरकल्यावर थॉमस आणि दिपक खुर्च्या टाकुन समुद्रकिनारी बसले होते. मधुनच एखादी समुद्राची लाट त्यांच्या पायाला स्पर्श करुन माघारी जात होत्या. स्वयंपाकघरातले आवरल्यावर सपोर्ट-स्टाफला बाकीच्या सुचना देऊन स्टेफनी सुध्दा त्यांच्याबरोबर येऊन बसली.

“दिपक फॉरेस्ट ऑफीसर आहे..”, थॉमस स्टेफनीला म्हणाला, “..आणि दिपक स्टेफनी पोर्तुगलची नागरीक आहे. ८ वर्षांपुर्वी तिच्या मित्रांबरोबर इथे आली होती. आम्ही दोघ्ं इथे प्रेमात पडलो आणि मग स्टेफनी इथेच राहीली.

“फॉरेस्ट ऑफीसर? म्हणजे तुम्हाला वाघ किंवा इतर जंगली जनावरं नित्याचीच असतील नाही?”, स्टेफनीने दिपकला विचारले
“ओह नो.. नो.. मी साधाच फॉरेस्ट ऑफीसर आहे.. बेसिकली अनाधीकृत जंगलतोड, रानडुक्कर किंवा जंगली म्हशींची अवैध शिकार रोखण्याचे काम प्रामुख्याने माझ्याकडे असते….”, दिपक म्हणाला..
“ओह.. ओके…”, स्टेफनी..
“हम्म.. म्हणजे तसं कंटाळवाणंच काम आहे, ते काम सोडुन दुसरं एखादं, काहीतरी डॅशींग, काही तरी साहसी करण्याचा खरं तर माझा विचार आहे”, दिपक

तिघांच्या गप्पा चालु होत्या इतक्या दोन हिप्पी झोकांड्या खात त्यांच्या दिशेने आले.

“हे स्टेफनी.. गिव्ह अस टु टकीलाज..”, एक हिप्पी अडखळत म्हणाला..
“प्लिज गो टु बार मिस्टर…”, बारकडे बोट दाखवत स्टेफनी म्हणाली.. “जोसेफ इज देअर, आस्क हिम..”
“नो.. नो जोसेफ.. यु गिव्ह…”, स्टेफनी्शी लगट करत दुसरा हिप्पी म्हणाला…
“चार्ज अस मोर, इफ़ यु वॉन्ट.. बट यु कम विथ अस…”, पहीला म्हणाला..

दोघं जण तिच्या अधीकच जवळ आले तसं थॉमस उठुन उभा राहीला, पण तो काही बोलणार इतक्यात एकाने त्याला जोरात धक्का दिला, तसा थॉमस तोल जाऊन खाली पडला.

थॉमसला पडलेले पहाताच दिपक विजेच्या चपळाईने उठला. दोघेहीजण बेसावध होते. दिपकने उजव्या हाताची एक बुक्की दोघांच्या ही पोटात मारली. दोघंही जणांच्या डोळ्यासमोर काजवे चमकले. दिपकने त्यांना सावरायची संधी न देता खाली वाकलेल्या दोघांच्या तोंडावर आपल्या तळपायाने एक-एक लाथ लगावली. पायात बुट नसले तरी त्याचे तळपाय इतके राकट होते की दोघांच्याही तोंडावर झिणझीण्या आल्या.

फारसा प्रतिकार न करता दोघेहीजण पळुन गेले.

“यु टॉट देम लेसन दॅट दे विल रिमेंबर टिल द टाईम दे आर हिअर..”, स्टेफनी म्हणाली..

तो पर्यंत कपडे झटकत, थॉमस उठुन उभा राहीला होता. “गुड वन दिपक. मला वाटलं नव्हतं तु इतका स्ट्रॉंग असशील…”
“यु बेटर बी सेफ.. ह्या लोकांचा काही भरवसा नाही, परत येतील सुध्दा”, दिपक म्हणाला..
“नो नो.. दे वोंन्ट.. सहसा असं होतं नाही, पण कधी कधी असे प्रसंग उध्भवतात. मोकळी हवा, एकांत, शराब, शवाब.. आणि त्यात ही स्टेफनी.. आहेच अशी की लोकं घायाळ होतात…”, थॉमस म्हणाला.

काही वेळ शांततेत गेला आणि मग थॉमस म्हणाला, “दिपक तु इथेच आम्हाला जॉईन का नाही करत? तसेही आम्ही कुणाच्यातरी शोधात होतोच. अश्या आगाऊ लोकांना ताळ्यावर आणणारं कोण तरी पाहीजेच इथं..”

“म्हणजे बाऊन्सर? अरे माझी शरीरयष्टी बघ, शोभतो तरी का मी?”, दिपक हसत हसत म्हणाला
“नाही रे, अगदीच काही बाऊन्सर नाही. मी म्हणलं ना, नेहमीच इथे असे प्रॉब्लेम नाही होत, बट यु न्हेवर नो. अगदीच काही तुला पाहीजे तसं काम नाहीये पण तरीही… फॉरेस्ट ऑफीसरपेक्षा वाईट नाही. पगार तर देईनच मी, शिवाय रहायची आणि जेवायची सोय आहेच.. गिव्ह इट अ ट्राय. आवडलं तर बघ..आदरवाईज यु आर फ्रि बर्ड…”, थॉमस

दिपकला तसेही दुसरं काही काम नव्हतं. इथं फारसं काही न करता रहायची, जेवायची सोय होत होती. शिवाय, हे हॉटेल तसे जगापासुन थोडं दुरच होते. दिपकला निदान काही दिवस तरी लपुन रहायला जागा हवी होती, ति इथे त्याला मिळणार होती. शिवाय गाठीला काही पैसेही जमणार होते.

दिपकने थोडा विचार करुन आपला होकार कळवला.

 

जेंव्हा तिघांच्या गप्पा पुन्हा एकदा नेहमी सारख्या सुरु झाल्या होत्या, जेंव्हा दिपक नजर चोरुन हळुच स्टेफनीकडे बघत होता तेंव्हा एक निळ्या रंगाचा स्पायकर जिन्सचा शर्ट घातलेला, काळा गॉगल आणि हातात ब्रिफकेस घेतलेला इसम, एका मटणविक्रेत्याला दिपकचा फोटो दाखवुन काही प्रश्न विचारत होता.

सर्व प्रश्नांची उत्तर मिळाल्याचे समाधान झाल्यावर तो इसम माघारी वळला. त्याने हळुवारपणे खिश्यातुन एक ६” चाकु काढला आणि अचानक माघारी वळुन त्या मटणविक्रेत्याच्या गळ्यावरुन सपकन फिरवला आणि तेथुन बाहेर पडला.

तो मटणविक्रेता मेला का हे बघायची जरुरतच त्याला पडली नव्हती. त्याला त्याच्यावर पुर्ण विश्वास होता. हाती घेतलेले काम पुर्णत्वास न्हेणारा म्हणुन उगाचच तो माफीया डॉनचा आवडता जॉनी नव्हता…

पाठलाग केंव्हाच सुरु झाला होता……….

[क्रमशः]


12 Comments

पाठलाग – (भाग- ८)


भाग ७ पासुन पुढे>>

त्या गजबजलेल्या वस्तीतील एका मोडक्या मेंन्शन मध्ये जमलेल्या त्या तिघा-चौघांच्या नजरा दरवाज्याकडे वळल्या जेंव्हा दरवाज्यातुन एक चिकना तरुण आतमध्ये आला. त्याच्या चालण्यात एक विलक्षण आत्मविश्वास होता. आरमानी जिन्स आणि स्पायकर जिन्सचा अर्धा खोचलेला निळा जिन्सचा शर्ट त्याने घातला होता. हातामध्ये एक स्टीलचे ब्रेसलेट होते, शर्टची वरची दोन बटणं उघडी होती आणि त्यातुन यु.एस.ए चे मराईन्स सोल्जर घालतात तसले एक लॉकेट डोकावत होते. डोळ्यावर गडद रंगाचा गॉगल होता.

जॉनी आतमध्ये आला तसे सर्वांच्या नजरा त्याच्याकडे वळल्या. आणि अर्थात त्याचे इथे येणे अपेक्षीतच होते. बॉसच्या मर्जीतला आणि शार्प शुटर जॉनीला बोलावणं धाडण्यात आलं होतं. बॉसचा भाऊ, इस्माईल मारला गेला होता.. माफीया डॉनचा भाऊ.. आणि माफीया शांत बसणं शक्यच नव्हतं.. बॉसच्या इज्जतीचा प्रश्न होता.

जॉनी कुणाशीही न बोलता सरळ खोलीच दार उघडुन आत गेला. खरं तर किती साधी गोष्ट.. खोलीचं दार उघडुन आत जाणं, पण ते दार उघडायला त्याला दारावर नॉक करायची गरजच पडली नाही. इतर कोणी नॉक न करता आत जायचं धाडस सोडा, विचार सुध्दा करु शकत नव्हतं. ह्यावरुनच जॉनी बॉसच्या किती मर्जीतला होता हे स्पष्ट होत होतं.

जॉनी आतमध्ये गेला. समोरच्या टेबलावर काळ्या कोटातला, सिगार फुंकणारा माफीयाचा सर्वेसर्वा मकबुल खान बसला होता. जॉनी आत आल्यावर टेबलाच्या कोपर्‍यात ठेवलेली ब्रिफकेस त्याने जॉनीकडे ढकलली.

जॉनीने एका हाताने त्या बॅगेचा खटका उघडला आणि बॅग उघडली. काही क्षण त्याने आत नजर टाकली आणि परत झाकण बंद करुन टाकले.

“एच-एस प्रिसिजन प्रो सिरीज २००० एच.टी.आर… इस्त्राईल डिफेन्स फोर्स मध्ये मोठ्या प्रमाणात वापरात असलेली लॉंग रेंज स्निपर रायफल..” बॉसच्या नजरेला नजर देत जॉनी म्हणाला…

“गुड…”, बॉसच्या चेहर्‍यावर एक मंद हास्य पसरले..”बस..”, समोरच्या खुर्चीकडे हात दाखवत मकबुल खान म्हणाला..

जॉनीने खुर्ची मागे सरकवली आणि तो त्यावर बसला…

“दीपक..”, मकबुल खान सिगारचा धुर हवेत सोडत म्हणाला..

जॉनी काही क्षण शांत बसला आणि मग तो म्हणाला.. “मला नाही वाटत इक्बालला दिपकने मारले असेल.. त्याची बॉडी मी पाहीली आहे, गोळी खुप लांबुन मारली आहे, नक्कीच लॉग रेंज रायफल असणार. मला नाही वाटत दिपककडे अशी रायफल असावी. ते फायर पोलिसांनीच केलेले आहे..”

मकबुल खान डोळे मिटुन सिगारचा धुर काही क्षण हवेत सोडत राहीला. मग त्याने उरलेला सिगार टेबलावरच्या अ‍ॅश-ट्रे मध्ये विझवला आणि तो म्हणाला, “आय नो दॅट.. पण आपल्याकडे पुरावा नाहीये. शिवाय आता तर दिपकनेच इक्बालला मारल्याचे प्रसारीत झाले आहे, अश्या स्थितीत दिपकला जिवंत ठेवणे आपल्या इज्जतीला शोभणारे नाही.

डझंट मॅटर इफ़ ही रिअल्ली किल्ल्ड इक्बाल ऑर नॉट… किल हिम…”

जॉनीने मान हलवली आणि ती ब्रिफकेस उचलुन तो बाहेर पडला.

 

दिपक भरभर चालत त्या ट्रक्सच्या जवळ गेला. एखाद्या ट्रकमध्ये चढुन उसांमध्ये चढुन बसणे सहज शक्य होते. क्षणभर दिपक सर्वात मागच्या ट्रकजवळसुध्दा पोहोचला होता. परंतु तो पुन्हा माघारी वळला आणि शेजारच्या झाडीत शिरला.

शत्रुच्या प्रदेशात असताना कुठलाही दुवा मागे सोडायचा नाही हे तो सैन्यात शिकला होता. चुकुन माकुन पोलिस त्याला शोधत त्या मटण-विक्रेत्या चाचांच्या घरी पोहोचले असते आणि त्या म्हातार्‍या चाच्याला मारुन मुटकुन चौकशी केली असती तर शक्यता होती की त्याने उसांच्या ट्रक्सबद्दल आपल्याला दिलेली माहीती पोलिसांना सांगीतली असती आणि त्यानंतरच्या काही तासात इथुन गेलेले ट्रक्स आणि त्यांचे नंबर पोलिसांनी जकात नाक्यावरुन मिळवले असते. मग दिपकला पकडणे केवळ एक औपचारीकताच होती.

दिपकल्या आपल्या हुशारीचे कौतुक वाटले आणि त्याने स्वतःचीच पाठ थोपटुन घेतली आणि तो अधीक दाट झाडीत जाऊ लागला.

काही अंतर आत गेल्यावर हळु हळु रहदारीचे आवाज कमी होत गेले, दाट झाडीमुळे सुर्याचा प्रकाशसुध्दा विरळ झाला होता. दिपक झपझप पावलं टाकत चालत होता.

दिपकचा स्वतःशीच विचार चालु होता. कोल्हापुरच्या जवळ दाजीपुरचे जंगल होते हे तो ऐकुन होता. कदाचीत हेच ते जंगल असावा असा त्याने अंदाज बांधला. जर तो बरोबर दिशेने चालला असेल तर त्याच्या उजव्या बाजुला राधानगरी होते तर डाव्याबाजुने बाहेर पडला तर बेळगाव-गोवा हायवे लागणार होता.

दिपकने आपली दिशा बदलली आणि तो डावीकडे वळला. संध्याकाळ टळुन गेली होती आणि आधीच अंधारलेल्या जंगलात आता बर्‍यापैकी काळोख दाटला होता. अंधारात चालत रहाणे अशक्य होत होते. शिवाय चुकुन एखाद्या मोठ्या खड्यात पडुन हात-पाय मोडण्याची शक्यता होती. तसे झाले असते तर दिपकचे शक्य तितक्या दुर जाणे अवघड झाले असते आणि म्हणुनच त्याने रात्रीपुरता थांबण्याचा विचार केला.

एक मोठ्ठे झाड बघून तो त्याच्या आडोश्याला बसला. भल्या पहाटेपासून तो नुसता धावतच होता. तो सर्व प्रसंग एका-मागोमाग एक करत त्याच्या डोळ्यासमोरून सरकला. भटारखान्यातून उचललेले ते अवजड सिलेंडर, भुकेल्या हिंस्त्र कुत्र्यांची ती गुरगुर आणि नंतर कमी होत जाणारा त्यांचा आवाज, दिव्यांचे प्रकाशझोत चुकवत केलेला तो जीवघेणा आणि दमवणारा प्रवास, घामाने डबडबलेला इस्माईलचा चेहरा, कानठळ्या बसवणारा सिलेंडरचा तो विस्फोट, पोलिसांच्या शिट्या, भिंत फोडताना झालेली गडबड आणि पोलिसांच्या गोळ्या चुकवत जंगलाच्या दिशेने घेतलेली धाव, रक्ताच्या थारोळ्यात पडलेला इस्माईल.. सर्व काही..

“युसुफ कुठे असेल?”, एक विचार त्याच्या डोक्यात तरळून गेला? “सुखरूपपणे निसटला असेल? कि पोलिसांनी पकडले असेल? कि तो पण इस्माईलसारखा…….”

दीपकच्या पोटात भुकेचा डोंब उसळला होता, सकाळपासून धावून धावून हात-पाय दुखून आले होते. दिपकने दोने मिटून घेतले. जेनीचा हसरा चेहरा त्याला दिसत होता. वात्स्तल्यपूर्ण नजरेने आपल्या वाढलेल्या पोटावरून ती हात फिरवत होती. दीपकला बघताच पेंग्विन सारखी डुलत डुलत चालत ती दीपकला येऊन बिलगली. तिने दीपकचा हात तिच्या पोटावर ठेवला आणि लगेच पोटातल्या बाळाने लाथ मारली. दीपकला ती लाथ गुद्गुल्यांसारखी वाटली. दीपक स्वतःशीच हसला. “कर्नल साब..” जेनीच्या पोटातील बाळाला तो लाडाने म्हणत होता..”अब जल्दी आजाइये.. पुरी पलटन आपका इंतजार कर रही है!!!..”

असेच काहीसे प्रसंग, काही घडलेले काही न घडलेले त्याला दिसत होते, एक प्रकारचे सुख, आत्मा शांती तो अनुभवत होता आणि अचानक कुठून तरी वेगाने एक जीप आली आणि त्याची धडक बसून जेनी दूरवर फेकली गेली… खूप दूर.. सर्वत्र अंधार होत गेला.. जेनीची किंकाळी क्षीण होत गेली.. आणि सिनेमा संपल्यावर जसा काही क्षण अंधार पसरतो तसा अंधार पसरला…

दीपकची शुध्द हरपली होती…

सकाळी दीपकला जाग आली तेंव्हा उन्हं बर्यापैकी वर आली होती. रात्रीच्या त्या गाढ झोपेने त्याचे ठणकणारे हात पाय बरे झाले होते. सैन्यात राहून दीपकचे शरीर एक मशीन बनले होते. तापलेले मशीन जरा थंड केले कि पुन्हा नव्यासारखे. शरीरातील इम्युनिटी सिस्टीम ने काम चोख बजावले होते.

दीपक उठून चालायला लागला. वाटेत झाडाला लागलेली काही कंद-फळे विषारी नाहीत ना? ह्याची खात्री करून तो तोंडात टाकत होता.. खूप वेळ चालल्यावर अखेर त्याला गाड्यांचे रहदारीचे आवाज येऊ लागले. दीपक सावध झाला. दबकी पावला टाकत तो पुढे सरकत होता.. दूरवर त्याला एक मळकट पिवळ्या रंगाची, पोपडे उडलेली छोटी खोली दिसली. दिपकने आडोशाला राहून चाहूल घेण्याचा प्रयत्न केला, परंतु कोणतीच हालचाल दिसत नव्हती. १५-२० मिनिट थांबून कोणी नसल्याची खात्री झाल्यावर दीपक पुढे सरकला.

`दाजीपुर फोरेस्ट डीपार्टमेंट..’, एका मोडक्या पाटीवर लिहिलेले होते. दाराला कुलूप नव्हते म्हणजे इथे नक्कीच कुणाचातरी वावर होता.
दीपकने उघड्या खिडकीतून आत डोकावून पहिले.

खोली रिकामीच होती.

हलक्या हाताने दार ढकलून दीपक आतमध्ये आला.

टेबलावर काही फाईल्स अस्ताव्यस्त पडल्या होत्या. शेजारच्या कपाटातून काही कागद पत्र डोकावत होती. भिंतींवर दाजीपुर-फेमस बायसनचे फोटो लावलेले होते. बाकी इतर ठिकाणी वन्य जीवांची माहिती देणारे फलक जळमट परिधान करून भिंतीना लटकत होते.

दिपकने एक दोन कपाट उघडली आणि त्याच्या चेहऱ्यावर हास्य पसरले. एका कपाटात एका फोरेस्ट ऑफिसरचा युनिफॉर्म होता. दिपकने लगेच तो अंगात चढवला. अगदी फिटिंगचा नसला तरी त्याला तो बर्यापैकी बसत होता. खर तर तो युनिफॉर्म चोरी करून जाणे म्हणजे एखादा क्ल्यू सोडण्यासारखेच होते. परंतु इलाज नव्हता. लुंगी-बनियन घालून तो रस्त्यावरून फिरू शकत नव्हता. दिपकने ते कपडे घातले आणि तो बाहेर पडला.

दीपक लवकरच हाय-वे ला येऊन थांबला. कुणाकडून तरी लिफ्ट घेता आली तर बघावी असा विचार त्याच्या डोक्यात होता.

फोरेस्ट-ऑफिसर च्या पेहरावात त्याला खूप सुरक्षित वाटत होते. ती वर्दी त्याला त्याच्या लष्करातील दिवसांची आठवण करून देत होती. शेवटी वर्दी ती वर्दी.. लष्कराची असो नाहीतर अजून कुठली, एक आत्मविश्वास त्याच्या अंगात बळावला होता.

फारसा वेळ न दवडता तो ट्रक्स न लिफ्ट साठी खुण करू लागला. ३-४ प्रयत्नानंतर एक ट्रक थोडा पुढे जाऊन थांबला.

दीपक कसलीही घाई न करता सावकाश त्या ट्रकपाशी गेला आणि त्याने केबिनचे दार उघडले त्याबरोबर आतून गरम हवेचा एक झोत बाहेर आला. ट्रक चा ड्रायवर साधारण चाळीशीचा, गुबगुबीत अंगाचा होता. ट्रक च्या त्या तापलेल्या केबिन मध्ये बसून तो घामाघूम झाला होता. खांद्यावर टाकलेल्या नैप्कीन ने तो सतत चेहरा पुसत होता.

“कुठे जायचे आहे?’, त्याने दीपकला विचारले..
“गोवा..” दीपक म्हणाला..
“मी गोव्याला तर नाही चाललो, मी गोकर्णला चाललोय, पाहिजे तर वाटेत सोडतो..”, तो ड्रायवर दीपकला म्हणाला.

दीपक फारसा विचार न करता आत जाऊन बसला.

“तुमी फारेस्ट हफिसर दिसताय..”, ड्रायवर दीपकच्या वर्दीकडे बघत म्हणाला….
“हम्म…, माझ नाव दीपक..”
“मी थोंमस कुक…”, ड्रायवर म्हणाला…

खर तर त्याच नाव काहीही असू शकत होत, पण `थोंमस कुक’ नाव ऐकून दीपकला हसू आवरले नाही…

“म्हणजे.. माझ नाव थोंमस, पण गोकर्ण ला मी आणि माझी बायको एक छोटे हॉटेल चालवतो.. मी आणि बायको दोघेही तेथे कुक आहोत.. आम्हीच स्वयंपाक करतो म्हणून.. थोंमस कुक….”, थोंमस म्हणाला.
“मागे हॉटेलचाच माल का?”, दीपाने विचारले..

“हो..कोल्हापूर मार्केट मधून एकदमच आणतो… स्वस्त पडते.. शिवाय जाताना गोकार्नेचा कुणाचे न कुणाचे काही सामना कोल्हापूर ला न्यायचे असतेच.. सो जातानाचे पैसे पण निघतात…”

केबिन मध्ये भयानक गरम होत होते.. इंजिनमुळे सीट्स सुद्धा खूपच तापल्या होत्या… शिवाय तो जुनाट ट्रक ४०-५०च्या वर वेग पकडायचे काही नाव घेत नव्हता. आपण असला खड-माड ट्रक पकडून चूक केली कि काय असे दीपकला वाटून गेले.

थौमस-कुक तसा गप्पीस्ट होता. बहुतेक वेळा तोच बोलत असे. त्याचे हॉटेल, तेथील गिऱ्हाइक..जे बहुतेक वेळा हिप्पीच असत, ह्याबद्दलच तो सांगत होता.. एव्हाना संध्याकाळ होऊ लागली होती.

“साहेब, तुम्ही एक काम करा..”, थौमस म्हणाला…”आज तुम्ही गोकर्णलाच चला.. रात्री इथे हाय-वे वर तुम्हाला गोव्यासाठी लिफ्ट नाही मिळणार.. रात्रीचा सहसा कोणी ट्रक लिफ्टसाठी थांबत नाही.. आज रात्री तिकडेच राहा, उद्या तुम्हाला परत हाय-वे वर आणून सोडतो.. रात्रीचे जेवण आमच्या हॉटेल-मध्ये… माझ्याकडून…काय बोलता…?”

त्याचे म्हणणे बरोबर होते, रात्री हायवेवरून पुढे लिफ्ट मिळणे अवघड होते.. शिवाय खाण्याचे वांदे होतेच.. इथे जेवायची पण सोय होत होती.. फारसे आढेवेढे न घेता दीपक ने संमती दर्शवली…

“ठरले तर मग..फिश खाता ना तुम्ही? मग आज अशी फिश-करी बनवतो कि तुम्ही बोट चाटत रहाल…”, खुश होत थौमस म्हणाला…
पुढच्या इंटरसेक्ट वरून थौमस ने गाडी वळवली आणि तो गोकर्णच्या दिशेने निघाला.

संध्याकाळच्या वेळी हाय-वेवरून येणारा बेभान गार वारा आता कमी झाला होता आणि समुद्र-किनारी असतो तसा दमट, खार वारा खिडकीतून आत येत होता. दीपकला मुंबईची, आपल्या घराची आठवण झाली. त्याने तो खरा वर दीर्घ श्वास घेऊन छातीत भरून घेतला..

“काय साहेब, समुद्राचा वास आवडतोय का?.. मला पण लई आवडतो.. खर सांगू तर मला हे हॉटेल मध्ये इतका रस नाही.. समुद्रावर रहाणे हे माझे स्वप्न आहे.. मस्त मासेमारी करायची, रातच्याला नांगर टाकून समुद्राच्या मध्यभागी… अहा हा..मस्त…” स्वप्नात बोलल्यासारखा थौमस बोलत होता…

थोडे पुढे गेल्यावर एक अतिशय छोटा आणि कच्चा रस्ता लागला जेथून थौमसनें गाडी आत वळवली.

“साहेब इथून आपण आपल्या हॉटेल कडे चाललोय.. त्या भागाला `हाल्फ मून बीच’ म्हणतात. चंद्राच्या अर्धाकृती आकारासारखा एक डोंगर दोन्ही बाजूनी समुद्राच्या खूप आत पर्यंत गेला आहे, त्यामुळे त्या आकाराचा हा बीच तयार झाला आहे. बर्यापैकी हा प्रायव्हेट भाग आहे, फार कमी लोकांना माहितेय.. दोन्ही बाजूंनी डोंगर असल्याने हा भाग पटकन लक्षात येत नाही…” थौमास सांगत होता…

थोड्या वेळाने समुद्राच्या लाटांचा आवाज येऊ लागला. एव्हाना पूर्ण अंधार झाला होता.. दूरवर थौमस च्या हॉटेलचे लुकलुकणारे दिवे दिसत होते. बारीक बारीक गाण्यांचा, टाळ्या वाजवण्याचा, गिटार-बेंजो चा आवाज येत होता…

“बोललो होतो ना तुम्हाला.. इकडे हिप्पी लोक खूप येतात.. आता तुम्ही आलाच आहात ना तर बघा मज्जा काय असते..”.. स्वतःवर खुश होत थौमस म्हणाला.

एक छोटे गेट ओलांडून थौमस्ने ट्रक हॉटेल बाहेर थांबवला आणि दोनदा होर्न वाजवला..”माझी खुण आहे हि.. बायकोसाठी.. मी आल्याची…, तुम्ही एक काम करा, आत मध्ये जाऊन बस.. मी जरा हा माल अनलोड करून येतो…” अस म्हणून थौमस खाली उतरला.

दिपकने मान डोलावली आणि तो हॉटेल मध्ये शिरला… आतमध्ये खाद्य पदार्थांचा मस्त सुवास येत होता.. परतलेल्या कांद्याचा वास तर त्याची भूक चाळवत होता…. भुकेल्या पोटावरून हात फिरवत तो त्या छोट्याश्या हॉटेलच्या लोबिमध्ये येऊन बसला..

 

[क्रमशः]