डोक्यात भुणभुणभुणारा मराठी भुंगा

डोक्यात भुणभुणभुणाऱ्या मराठी भुंग्याचे म्हणणे, असंख्य किस्से आणि मराठी कथा…


52 Comments

पाठलाग – (भाग-१२)


भाग ११ पासुन पुढे >>

“काय??? थॉमसचा खुन???.. मी कश्याला करु थॉमसचा खुन??”, दिपक पुन्हा ओरडत म्हणाला..

स्टेफनीने त्याच्या तोंडावर हात ठेवला..

“हळु बोल म्हणलेले कळत नाहीये का तुला?..” स्टेफनीने इकडे तिकडे पाहीले. बाहेर अजुन सामसुमच होती.

“चल माझ्या बरोबर..”, दिपकचा हात ओढत ती त्याला म्हणाली.

दिपक बधीरावस्थेत तिच्यामागोमाग थॉमसच्या रुम मध्ये गेला.

स्टेफनीने पुन्हा एकवार कोणी नाहीये याची खात्री करुन घेतली आणि दिपकला घेउन ती खोलीत गेली.
खोलीत मिट्ट काळोख होता. स्टेफनीने दार लावुन घेतले आणि मग खोलीतला दिवा लावला.

थॉमसचा उघडाबंब अवाढव्य देह त्याच्या बेडवर अस्ताव्यस्त पडला होता. त्याच्या छातीमध्ये पार आतपर्यंत खुपसलेला एक भला मोठ्ठा सुरा तसाच रुतलेला होता.

भुत बघीतल्यासारखा दिपक त्या दृश्याकडे पहात राहीला.

“मुर्ख आहेस तु.. आता ह्याची विल्हेवाट कशी लावायची. इतकी काय घाई झाली होती तुला?”, स्टेफनी म्हणाली.

“मुर्ख तु आहेस. मी कश्याला मारु थॉमसला. उलट त्याने मला इथे लपुन रहायला जागा दिली. मला पोलिसांपासुन संरक्षण दिले. मी कश्याला माझ्याच पायावर कुर्‍हाड मारुन घेऊ?”, दिपक

“कश्याला म्हणजे.. पैश्यासाठी.. तुला पैश्याचा मोह सुटला होता.. तुला माझ्याबरोबर दुसर्‍या देश्यात पळुन जायची घाई झाली होती म्हणुन..”, स्टेफनी..

“मग हिच कारणं तुझ्यासाठी सुध्दा लागु पडतात स्टेफनी..”, चिडुन दिपक म्हणाला..”कश्यावरुन तुच हा खुन नाही केलास???”

“खुन करायचाच असता तर मी ७-८ वर्ष कश्याला थांबले असते.. केंव्हाच त्याला मारुन पळाले असते.. आणि हे बघ..” थॉमसच्या छातीकडे बोट दाखवत स्टेफनी म्हणाली..”हा सुरा बघ किती आतपर्यंत घुसला आहे. तुला वाटतं इतकी ताकद माझ्यामध्ये आहे? नक्कीच हा खुन करणारा कोणीतरी ताकदवान असणार…”

“म्हणुन मी?.. बिनडोक आहेस.. मी हा खुन केलेला नाहीये. आधीच एका खुनापासुन वाचण्यासाठी मी ठिकठिकाणी लपतोय.. त्यात अजुन एक खुन डोक्यावर घ्यायला मी काय च्युx आहे का??”, दिपक

“हा खुन तु नाही केलास, मी सुध्दा नाही केला.. मग केला कोणी???”, स्टेफनी
“हे बघ.. तो विचार करायची ही वेळ योग्य नाही.. आधी थॉमसला इथुन हलवायला हवे…”,

दिपक थॉमसच्या बॉडी शेजारी जाऊन उभा राहीला.. छातीतुन ओघळणारे रक्त पोटावरुन बेडशिटवर येऊन साकळले होते.

“साधारण ३-४ तासांपुर्वी हा खुन झाला असावा…हे रक्त बघ.. बर्‍यापैकी वाळलं आहे..”, दिपक
“च्चं.. ते जाऊ देत.. आधी ह्याचं काय करायचे ते सांग..”, वैतागुन स्टेफनी म्हणाली.

“तिन-चार दिवस थॉमस नाही दिसला तर लोकं नक्की विचारतील.. थॉमस कुठेतरी बाहेर गावी गेला आहे आणि किमान महीनाभर तरी परतणार नाही अस्ंच काहीसं सांगावं लागेल…”, दिपक म्हणाला..

“अरे पण एक महीना खुप वेळ आहे.. आणि तो पर्यंत हॉटेलचे भागवायचे कसे? सामान आणायला, लोकांचे पगार, इतर किरकोळ खर्च.. पैसे लागणारच की. आणि बॅंकांचा सगळा व्यवहार फक्त थॉमसच्या सहीनेच होतो.. पैसा आणायचा कुठुन?”, स्टेफनी..

“हे बघ.. ते बघु नंतर सध्या तरी मला हा एकच पर्याय सुचतो आहे.. तुला दुसरे काही सुचत असेल तर सांग..”, दिपक

स्टेफनीला दुसरे काहीच सुचत नव्हते..

“अरे पण महीनाभर? असं कुठलं काम असेल ज्यासाठी थॉमसला महीनाभर जावं लागेल?… आणि ड्र्ग्स? त्याचं काय ड्र्ग्स नाही मिळाले तर ही लोकं सैरभैर होतील.. उगाच काहीतरी नाटकं व्हायची…”, स्टेफनी

“दुसरा पर्याय नाही स्टेफनी.. सांगायचं काही तरी कारण…”, विचार करत दिपक म्हणाला.. “सांगायचं की कुठे तरी एक हॉटेल विकायचे आहे त्याचा व्यवहार करायला गेला आहे… मे बी.. कुठे तरी नॉर्थ साईडला.. सो त्याला यायला वेळ लागेल. एक महीना भरपुर वेळ आहे.. सगळं स्थिरस्थावर व्हायला. आपल्याला तो पर्यंत पुढे काय ह्याचं उत्तर शोधता येईल..” दिपक

“गुड आयडीया.. पण ह्याचं”
“तु म्हणाली होतीस तुमच्याकडे एक छोटी लॉंच आहे म्हणुन..”
“हो आहे…”
“मग ह्याला जलसमाधीच द्यावी लागेल.. कारण रस्त्यावर कुठेही टाकुन हा सापडला तर प्रकरण नव्याने उगवेल.. समुद्राच्या तळाशी पडलेला थॉमस कुणाला सापडणार नाही..”

“ठिक आहे.. चल तर मग..”, स्टेफनी आपले विस्कटलेले केस बांधत म्हणाली.
“आत्ता? वेडी आहेस का? बाहेर बघ.. पहाट व्हायला आली आहे.. लॉंच काही खोलीच्या दारापर्यंत येणार नाहीये.. सपोर्ट स्टाफची गडबड चालु आहे. आपल्याला नक्की कोण तरी पाहील..”, दिपक

“मग????”
“मला विचार करायला थोडा वेळ हवाय.. मी करतो काही तरी प्लॅन..”, दिपक
“अरे पण तेवढ्यात कोणी आतमध्ये आलं तर??”
“नाही येणार… तु जो पर्यंत काही प्लॅन ठरत नाही तो पर्यंत इथेच थांब.. आणि बाहेर फोन करुन सांग की तुझी तब्येत ठिक नाहीये… सो कोणी तुला डिस्टर्ब करु नये..”

“काय? नाही मी इथे.. इथे एकटी नाही थांबणार..” स्टेफनी थॉमसच्या प्रेताकडे पहात म्हणाली..
“एकटी कुठे आहेस तु स्टेफनी.. थॉमस आहे ना बरोबर.. हे बघ वेळ फार थोडा आहे.. डोन्ट वरी.. तु दार बंद करुन घे.. मी पटकन काही तरी ठरवतो..”

स्टेफनीला बोलायचा चान्सच न देता दिपक खोलीबाहेर पडलासुध्दा..

स्टेफनीने खोलीचे दार लावुन घेतले. तिची माघारी वळुन थॉमसच्या प्रेताकडे बघायची हिम्मतच होत नव्हती. ती तेथेच खोलीच्या दाराशी गुडघ्यात मान घालुन बसली.

 

दिपक आपल्या खोलीत परतला. झालेल्या घटनांवर त्याचा अजुनही विश्वास बसत नव्हता. ‘थॉमसचा खुन कोणी केला असेल??’ एकच प्रश्न त्याच्या डोक्यात राहुन राहुन येत होता.

स्टेफनीने स्वतःहुन हा खुन केला असेल असे त्याला वाटत नव्हते. ज्या प्रकारे आणि ज्या ताकदीने तो सुरा थॉमसच्या छातीत घुसला होता त्यावरुन स्टेफनीसारखी नाजुक स्त्री हे काम करु शकेल असे त्याला वाटत नव्हते.

कदाचीत स्टेफनीने दुसर्‍या कुणाच्यातरी मदतीने हे केले असण्याचीच शक्यता अधीक होती.

अर्थात हा विचार नंतरही करता येण्यासारखा होता. सर्वात प्रथम थॉमसच्या प्रेताची विल्हेवाट कशी लावायची ह्याचा विचार करणे अधीक महत्वाचे होते.

विचार करुन करुन दिपकचे डोकं फुटायची वेळ आली होती. अनेक पर्याय त्याने तपासुन पाहीले परंतु कुठलाच पर्याय त्याला पसंद पडत नव्हता. त्यात थॉमस म्हणजे अगडबंब देह, तो सहजासहजी न्हेणं मुश्कीलीच होतं.

घड्याळात दहा वाजुन गेले तसं दिपक खोलीच्या बाहेर पडला. स्टेफनी त्या बंद खोलीत थॉमसच्या प्रेताबरोबर कसा वेळ घालवत असेल असा एक विचार त्याच्या डोक्यात येऊन गेला.

दिपक लॉऊंजमध्ये आला. सहजच म्हणुन त्याने एका वेटरला विचारले.. “स्टेफनी मॅडम कुठे आहेत? थोडं काम होतं माझं..”

तो वेटर म्हणाला.. “मॅडमची तब्येत बरी नाहीये.. त्या खोलीतच झोपुन आहेत.. कुणी डिस्टर्ब करु नये म्हणुन सांगीतले आहे…”

दिपकने मान डोलावली आणि तो बाहेर आला.

स्टेफनीला एकटं खोलीत सोडुन ४ तास होऊन गेले होते. तिची परीस्थीती दिपकला समजत होती म्हणुन एक तिला धावती भेट देऊन यायचं ठरवले आणि तो तिच्या खोलीकडे गेला. दारावर एकदा वाजवताच स्टेफनीने दार उघडले. दारात दिपकला बघताच तिने त्याला घट्ट मिठी मारली.

बावचळलेल्या दिपकने तिला आत ढकलुन दार लावुन घेतले.

“काय करते आहेस तु स्टेफनी…??”
“प्लिज.. मला इथुन बाहेर काढ दिपक.. वेड लागेल मला इथे..”
“हो.. हो.. माहीती आहे मला.. पण काही योग्य मार्ग तर सापडला पाहीजे..” दिपक तिला समजवत म्हणाला..

“आय डोन्ट केअर… चल पळुन जाऊ इथुन.. राहु देत ही बॉडी इथेच.. जो पर्यंत कळेल तो पर्यंत आपण इथुन खुप लांब निघुन गेलो असु..”, इंपेशंट होत स्टेफनी म्हणाली..

“डोन्ट अ‍ॅक्ट स्ट्युपीड.. आपण लगेच पकडले जाऊ….”.. दिपक थॉमसच्या डेड बॉडी जवळ जात म्हणाला. त्याने थॉमसचा हात दाबुन बघीतला आणि म्हणाला..” तसंही आपल्याला जास्त वेळ घालवुन चालणार नाहीये.. बॉडी कडक व्हायला लागली आहे.. आधीच ह्याला हलवणं कठीण. बॉडी कडक आणि जड झाली तर अजुन प्रॉब्लेम्स वाढतील…”

स्टेफनी अजुनही दरवाज्याकडेच तोंड करुन उभी होती. दिपक तिच्या जवळ गेला..

“हे बघ.. मला अजुन एक तास दे.. त्याच्या आत नक्कीच काही ना काहीतरी मार्ग काढेन..” असं म्हणुन तो खोलीतुन बाहेर पडला. स्टेफनीने दार लावले आहे ह्याची त्याने एकदा खात्री केली आणि तो बाहेर बागेत आला.

दिपकचा धीर आता सुटत चालला होता. स्टेफनी म्हणत होती तसं सकाळीच बॉडी हलवली असती तर बरं झालं असतं असं त्याला वाटायला लागले होते. रिस्क होती.. पण उलटणार्‍या वेळेबरोबर रिस्क अधीकच वाढत चालली होती. बॉडी कुजायला लागली आणि त्याचा दुर्गंध बाहेर आला तर पंचाईतच होणार होती.

दिपक आपल्याच विचारात मग्न होता इतक्यात मागुन एक हाक ऐकु आली.. “एस्क्युज मी…”

दिपक मागे वळला आणि समोर उभ्या असलेल्या त्या व्यक्तीला पाहुन त्याच्या पायाखालची जमीनच सरकली…

“तु???”.. दिपक त्या व्यक्तीकडे पहात म्हणाला…..

[क्रमशः]

Advertisements


27 Comments

पाठलाग – (भाग-११)


भाग १० पासुन पुढे>>

थॉमस शिवाय खरं तर दीपककडे दुसरा कोणताच पर्याय नव्हता. हॉटेल मधील स्टाफशी अस अचानक स्टेफनी बद्दल बोलणे योग्य ठरले नसते. शिवाय उगाच तिला संशय आला असता तर सगळेच काम बिघडले असते.

थॉमसशी संबंध चांगले करायचे आणि हळू हळू बोलता बोलता थोडी थोडी माहित काढत जायची असा ढोबळ प्लान त्याने आखला होता.

रात्री थॉमस आल्यावर तिघेही नेहमीप्रमाणे खुर्च्या टाकून समुद्र किनारी बसले. थॉमसने येताना चीवाज-रिगलचे ३-४ बॉक्स हॉटेल मधील संपत आलेला स्टोक भरायला आणले होते, त्यातील २ बाटल्या घेऊन तो बसला होता.

गप्पांचा नेहमीचाच विषय चालला होता इतक्यात दीपकला एक कल्पना सुचली.

अचानक गंभीर होत तो म्हणाला..”थॉमस, मला तुला माझ्याबद्दल काही सांगायचे आहे. मला वाटते आपण एकत्र काम करणार तर तुझ्यापासून काही लपून राहावे असे मला वाटत नाही”

दीपकचे हे वाक्य ऐकताच स्टेफनी ताठ होऊन बसली.

“बोल ना यार.. बोल..”, दीपकच्या मांडीवर हात मारत थॉमस म्हणाला.
“थॉमस, आय एम अ क्रिमिनल.. पोलिस माझ्या मागावर आहेत माझ्यावर खुनाचा आरोप आहे….”, एका दमात दीपक म्हणाला..

“काय???”, थॉमस जवळ जवळ दोन फुट खुर्चीतून उडालाच..
“हो थॉमस.. मी कोणी जंगलातील वन-अधिकारी नाही.. मी सैन्यात होतो…”, असं म्हणून दिपकने आपली सगळी हकीकत हाताचे काहीही राखीव न ठेवता थॉमसला सांगून टाकली.

बोलताना एकवार त्याने स्टेफनीकडे पाहिले. तिच्या मनातला संताप तिच्या चेहर्यावर स्पष्ट दिसत होता

दीपकचे बोलणे झाल्यावर थॉमसने हातातला ग्लास रिकामा केला आणि तो काही क्षण डोळे मिटून शांत बसून राहिला तो प्रत्येक क्षण दीपकला युगासारखा वाटत होता. थॉमस कसा रिअ‍ॅक्ट करतो ह्यावर सर्व काही अवलंबून होते.

काही वेळ शांततेत गेल्यावर थॉमस म्हणाला..”गुड दॅट यु टोल्ड मी…. दुसर्‍या कोणाकडुन कळालं असतं तर कदाचीत फारसा विचार न करता मी सरळ पोलिसांनाच फोन केला असता…

मला वाटते तू योग्य तेच केलेस. आणि शेवटी तो खून तू जाणून बुजून नाही केलास.. तुझ्या हातून तो खून घडला होता.. आणि खरं तर ह्या असल्या पैश्याचा माज असणाऱ्या लोकांना कुणीतरी सरळ करायलाच हवे होते…डोन्ट वरी यु आर सेफ हिअर..”

थॉमसने पुन्हा आपला ग्लास भरून घेतला, बर्फाचे दोन मोट्ठे खडे टाकून त्याने ऑन द रॉक्स तो ग्लास रिकामा केला आणि पुढे तो म्हणाला…”खरं तर हा गुन्हा होऊच शकत नाही. तू स्वतःला वाचवताना केलेल्या झटापटीत तो मारला गेला, तू खुनी नाहीस.. आणि जसा तू खुनी नाहीस, तशीच स्टेफनी सुध्दा खुनी नाही…”

थॉमसला हळू हळू दारू चढू लागली होती.

थॉमसच्या त्या वाक्याने स्टेफनी आणि दीपक दोघही ताडकन उडालेच..

“म्हणजे…”, दीपकला अनपेक्षीतरित्या जे पाहिजे होते ते घडत होते..
“थॉमस.. इनफ, तुला जास्ती झालीय.. मला वाटते आपण आता जेऊन घेऊ.. तुला उद्या परत सकाळी जायचे असेल ना..” स्टेफनी थॉमसला थांबवत म्हणाली..

“हो.. जसा तुझ्या हातून घडला तसाच गुन्हा स्टेफनीच्या हातून सुद्धा घडला होता… मी.. मी होतो म्हणून ती वाचली, नाहीतर आज कुठल्यातरी तुरुंगात खितपत पडली असती…” थॉमस स्टेफनीच्या बोलण्याकडे दुर्लक्ष करत म्हणाला.

दीपक लक्षपूर्वक थॉमसचे बोलणे ऐकू लागला.

“स्टेफनी इथे तिच्या एका हिप्पी मित्राबरोबर आली होती. मला अजूनही आठवतेय ती रात्र. मी त्या तिथे पायर्‍यांवर बसून हिशोब तपासात होतो. त्या तिथे कोपर्‍यात स्टेफनी आणि तिच्या मित्राची काहीतरी बाचा-बाची चालू होती. बहुतेक तिच्या मित्राला सुद्धा दारू चढली होती. नशेतच त्याने स्टेफनीला मारायला सुरुवात केली.

मी त्यांच्यातील भांडणे सोडवायला धावलो तो पर्यंत स्टेफनीने कडेला पडलेली बिअरची एक बॉटल फोडून हातात धरली होती. झोकांड्या खाणारा तो तिचा मित्र पुन्हा तिच्या अंगावर धावून गेला. स्टेफनीने ती बाटली त्याच्यावर उगारायला आणि तो तोल जाउन तिच्या अंगावर पडायला एकाच वेळ आली. फुटलेल्या बाटलीचे टोक त्याच्या नरडीत घुसले.. आणि.. आणि…”

थॉमसने पुन्हा आपला भरलेला ग्लास ओठाला लावला.

“अ‍ॅन्ड हि ब्लीड टू डेथ…” शांतपणे स्टेफनी म्हणाली..

काही काळ शांतता पसरली.

“मी आणि स्टेफनीने मिळून त्याच्या प्रेताची विल्हेवाट लावली. मी ह्या प्रकरणाची कुठेही वाच्यता केली नाही. ह्या सगळ्या प्रकार सावरता सावरता स्टेफनी माझ्या प्रेमात पडली आणि नंतर मी आणि स्टेफनीने लग्न केले…” थॉमस

“खोट कश्याला सांगतोस थॉमस.. यु ब्लॅक्मेल्ड मी.. तू म्हणालास मी तुझ्याशी लग्न केले तर तू ह्याबद्दल कुठे बोलणार नाहीस..” जळफळत स्टेफनी म्हणाली.

“सो व्हॉट डीअर.. यु लव्ह मी.. नाही का..”, स्टेफनीच्या गोर्‍या उघड्या मांडीवरून हात फिरवत निर्लज्जासारखा थॉमस म्हणाला..

स्टेफनी ने त्याचा हात झटकला आणि ती उठून उभी राहत म्हणाली.. “मी जेवायचे घेतीय.. प्लीज फिनिश अ‍ॅन्ड कम इन्साईड…”

स्टेफनी हॉटेल मध्ये निघून गेली..आणि दीपकच्या चेहर्‍यावर एक हास्य उमटले. त्याने अपेक्षा हि केली नव्हती इतक्या सहजपणे त्याला हवी असलेली गोष्ट मिळाली होती..

“लक अजून काय..” दीपक स्वतःशीच पुटपुटला.

 

दुसर्‍या दिवशी सकाळी दिपक उठला तेंव्हा थॉमस ट्रक घेउन गेला होता. दिपकने खिडकीतुन बाहेर पाहीले तेंव्हा अजुनही काहीसा अंधारच होता. दिपकने शर्ट घातला आणि तो बाहेर आला.

स्टाफची सकाळची कामं चालु होती. दिपक बिचवर गेला. त्याच अंग काहीस आखडलं होतं. त्याने हात-पाय ताणुन एक मोठ्ठा आळस दिला. निटसा व्यायाम करुन त्याला कित्तेक दिवस उलटले होते. सैन्यात असताना रोजचा जो व्यायाम होता तसा बर्‍याच दिवसांत घडलाच नव्हता.

दिपकने आखडलेली मान दोन्ही बाजुंना हलवुन मोकळी केली आणि त्याने बिचवरुन धावायला सुरुवात केली. समुद्रावरुन येणारा खारा दमट वारा सुखावत होता. काही क्षणांतच थंडी पळुन गेली. चांगली ४ कि.मी. एक मोठ्ठी राऊंड मारुन तो पुन्हा हॉटलपाशी आला. समुद्राच्या लाटा जेथे किनार्‍यापाशी येऊन माघारी फिरत होत्या तेथे जाऊन दिपकने आपले हात वाळुवर टेकवले आणि पुश-अप्स मारायला सुरुवात केली. १..२..३..५..१०.. पुर्ण मग्न होऊन दिपक पुश-अप्स मारत होता. सहज त्याच लक्ष हॉटेल्सच्या रुम्स कडे गेले तेंव्हा तेथील एक पडदा अचानक हलल्यासारखा वाटला.

“स्टेफनी??” दिपकच्या मनात विचार डोकावुन गेला.

काही वेळ त्याने अजुन थोडा व्यायाम केला आणि मग तो हॉटेलमध्ये गेला.

स्टेफनी हॉटेलच्या लॉबीमधुन हातात कपडे घेऊन स्विमींगसाठी जाताना त्याला दिसली. तिने मात्र दिपककडे पाहुन न पाहील्यासारखे केले. जणु काही त्या दोघांची काहीच ओळख नव्हती. जणु काही त्या रात्री त्या दोघांत दिपकच्या रुममध्ये जे घडले तो खरोखरच एक ‘वन-नाईट-स्टॅंड’ होता.

दिपकने खांदे उडवले आणि तो आपल्या रुममध्ये आंघोळीसाठी गेला.

त्यानंतर दिवसभर त्याला स्टेफनी दिसलीच नाही. मग तो सुध्दा आपल्या कामात मग्न होऊन गेला.

 

पुढील ५-६ दिवस हाच प्रकार चालु होता. स्टेफनी आणि दिपकची फारशी भेट होतच नसे आणि झालीच तरी स्टेफनी त्याला नजरेआड करुन निघुन जाई.

थॉमसच्या नजरेतुनही हा प्रकार सुटला नाही. एकदा त्याने दिपकला विचारलेसुध्दा,

“काय रे, तुझं आणि स्टेफनीचं काही बिनसलं आहे का? नाही म्हणजे काही चावटपणा तर नाही ना केलास तिच्याबरोबर???”

परंतु दिपकने त्याचं म्हणणं हसण्यावारी न्हेलं.

पुढचे काही दिवस कामातच घालवले. आपल्या फावल्या वेळात आपल्या सैनिकी शिक्षणाचा अनुभव लावुन त्याने अप्लाईन टॉवर, आर्मी ऑब्स्टॅकल्स, रोप ब्रिज, रॅप्लींग सारख्या काही फन अ‍ॅक्टीव्हीटी बिचवर तयार केल्या. त्यासाठी लागणारं साहीत्य त्याने जवळच असलेल्या झाडांची लाकड, हॉटेल मध्ये पडुन असलेले रोप्स वगैरे वापरुन तयार केले. त्याला असलेल्या ज्ञानाचा वापर करुन इतर सेफ्टी हार्नेससुध्दा बनवले. पडुन असलेले जुनाट टायर्स, लोखंडी पाईप्स त्याने ब्राईट रंग देऊन नव्यासारखे बनवले.

अर्थातच हा नविन प्रकार हिप्पी लोकांना भलताच पसंद पडला. सर्वजण मोठ्याप्रमाणात त्याचा आनंद घेऊ लागले.

थॉमस अर्थातच ह्या प्रकारांमुळे अधीकच खुश झाला.

 

थॉमस गेल्यावर एकदा सकाळी दिपक किचनमध्ये स्वतःसाठी चहा बनवत होता. गरम चहा कपात ओतुन तो माघारी वळला आणि क्षणभर दचकलाच.

किचनच्या दारामध्ये स्टेफनी त्याच्याकडे रोखुन पहात उभी होती. तिने केशरी रंगाची स्लॅक पॅन्ट आणि पांढर्‍या रंगाचा डेनीम शर्ट घातला होता. शर्टाच्या दोन उघड्या बटनांमधुन ख्रिश्चनालिटीवर तिची श्रध्दा दर्शवणारा डायमंडचा क्रॉस चमकत होता.

काही क्षण शांततेत गेली आणि अनपेक्षीतपणे स्टेफनीच्या चेहर्‍यावर हास्य पसरले. दिपक तिच्या चेहर्‍यावरील हास्य पाहुन अचंबीतच झाला.

त्याच्याकडे दुर्लक्ष करुन स्टेफनी म्हणाली, “मला वाटतं झालं गेलं आपण विसरुन जावू. शेवटी दोघांनाही इथेच, एकत्र काम करायचे आहे..सो उगाच ही अढी कश्याला नाही का?”

दिपकने काही न बोलता मान डोलावली.

“बाय द वे, हे अ‍ॅडव्हेंचर गेम्स मला खुप आवडले. माझ्याकडे अजुन काही आयडीया आहेत ज्या मला तुझ्याशी डिस्कस करायच्या आहेत. व्हाय डोंन्ट यु अ‍ॅन्ड मी टेक अ जकुझी बाथ इन माय बाथरुम अ‍ॅन्ड देन डिस्कस मोर ऑन धिस?”

दिपकच्या उत्तराची वाट न पहाता स्टेफनी तिच्या रुममध्ये निघुन गेली.

दिपकने कसलीही घाई न करता हातातील चहा सावकाश घोट घेत संपवला.

“इफ़ शी हॅज टु वर्क विथ मी, देन धिस बिच शुड लर्न तो बिहेव्ह फर्स्ट…”, दिपक मनातल्या मनात म्हणाला आणि मग सावकाश पावलं टाकत तो स्टेफनीच्या रुममध्ये गेला.

 

दिपक स्टेफनीच्या केसांमधुन हात फिरवत तिच्या अलिशान बेडवर पहुडला होता.

“माझा इतिहास तर तुला माहीती आहे.. पण तुझ्याबद्दल मला काहीच माहीत नाही..”, दिपक स्टेफनीला म्हणाला..”आय मीन यु अ‍ॅन्ड थॉमस…”

“माझं आणि थॉमसचं लग्न कसं झालं हे तर तुला माहीतीच आहे. त्या प्रकरणानंतर एकदा गोड बोलुन थॉमसने माझा पासपोर्ट-व्हिसा काढुन घेतला. आजपर्यंत तो त्याने कुठे लपवुन ठेवला आहे हे मला माहीत नाही. त्याला सोडुन पळुन गेले तर नविन पासपोर्ट यायच्या आत तो मला पोलिस कोठडीत पाठवायची व्यवस्था करेल हे नक्की.

फ़ेक पासपोर्ट कसा कुठुन काढायचा हे सर्व मी शोधुन ठेवलं आहे. पण त्याला पैसे खुप लागतील. थॉमस माझ्या हाती एक रुपया लागुन देत नाही. पैश्याचे सर्व व्यवहार तोच बघतो. त्याच्या हातील एक बाहुली बनुन राहीली आहे मी…”.स्टेफनी सांगत होती.

“पण मग आता? तुला माझी काय मदत हवी आहे?”, दिपकने विचारले.

स्टेफनीने काही क्षण त्याच्याकडे रोखुन पाहीले आणि मग ती म्हणाली, “थॉमसकडे खुप पैसा आहे जो त्याने इथेच हॉटेलमध्ये कुठेतरी लपवुन ठेवला आहे.

थॉमसचे एक स्वप्न आहे.. बोटीतुन जगप्रवास करायचा. तो जे काही कमावतो ते सगळं हेच स्वप्न पुर्ण करण्यासाठी..”

“बोटीतुन जगप्रवास….”, दिपक स्टेफनीच वाक्य तोडत हसत म्हणाला..”मला वाटतं त्याला त्याची ४-५ आयुष्यतरी खर्ची करावी लागतील तितका पैसा जमवण्यासाठी..”

“..म्हणजे?? थॉमसने तुला काहीच सांगीतले नाही तर…” स्टेफनी म्हणाली..
“नाही.. कश्याबद्दल बोलते आहेस तु??”, दिपक

“दिपक.. थॉमस इज अ ड्रग डिलर..तो ह्या ज्या ट्रकने फेर्‍या मारत असतो तो सगळा दिखावा आहे. खरं तर त्याच्या आडुन तो ड्रग्सचे ट्रॅफीकींग करतो… उगाच नाही हे हॉटेल सदैव हिप्पींनी तुडूंब भरलेले असते…”, स्टेफनी म्हणाली.

“आय डोन्ट बिलीव्ह धिस..” बेडमधुन उठत दिपक म्हणाला

“तुझा विश्वास असण्या, नसण्याचा प्रश्नच येत नाही.. आस्क मी.. मी इथे का आले? कारण मला माहीती होतं की इथे ड्रग्सची विक्री होते म्हणुन.. आजही मला ड्रग्स थॉमसकडुनच मिळतात दिपक..”

“पण.. पण हे इतकं ओपनली माहीती आहे तर पोलिसांनी कसं काही केलं नाही”, आश्चर्यचकीत होत दिपक म्हणाला..

“कुठल्या जमान्यात आहेस तु दिपक? वरपासुन खालपर्यंत सर्वांना हप्ते पोहोचतात.. कश्याला कोण काय करेल? थॉमसकडे निदान २-४ कोटी रुपये कॅशमध्ये आहेत हे मी शपथेवर सांगु शकते. उगाच एन्क्वायरी नको म्हणुन तो हे पैसे बॅंकेत भरत नाही..

जर.. जर ते पैसे मला मिळाले ना दिपक.. आपल्याला मिळाले ना…”

शुन्यात नजर लावुन स्टेफनी बोलत होती..

“तर काय स्टेफनी??”
“आपण.. आपण दोघंही नकली पासपोर्ट काढुन इथुन पळुन जावु.. माझ्या देशात… कसं ते तु माझ्यावर सोड.. तेथे तुझ्या मागे कुणाचाही ससेमिरा नसेल.. जेथे माझ्यावर कोणतेही बंधन नसेल.. बोथ ऑफ अस विल बी फ्री बर्ड्स.. फ्रि लव्ह बर्ड्स… वुई विल लिव्ह आवर लाईफ.. द वे वुई वॉन्टेड.. द वन वुई अल्वेज ड्रिम्ड ऑफ.. बोल करशील मला मदत?” स्टेफनी आशाळभुत नजरेने बोलत होती.

 

दोन आठवड्यांनंतर…….

पहाटेची ५:३०ची वेळ होती. इतक्यात दिपकच्या दारावर जोरजोरात थापा वाजल्या. दिपक खडबडुन जागा झाला. त्याने खोलीतला दिवा लावला आणि दार उघडले. बाहेर स्टेफनी उभी होती. तिचा चेहरा घामाने डबडबला होता.. भितीने तिचा चेहरा पांढराफटक पडला होता..

“स्टेफनी?? काय झालं?”, दिपकने विचारले..
“काय झालं? यु स्ट्पीड, इडीयट.. मोरॉन… आरे आधी सांगायचेस तरी मला.. इथे.. इथे करायची काय गरज होती?”, स्टेफनी शब्द जुळवीत म्हणाली..

“काय बोलते आहेस तु? जरा निट सांगशील का?”, दिपक आवाज चढवत म्हणाला..
“श्शु sss.. मुर्खा थॉमसचा खुन कश्याला केलास????”, स्टेफनी दबक्या आवाजात म्हणाली..

दिपकचे डोळे तिच्या वाक्याबरोबर विस्फारले गेले….

[क्रमशः]