डोक्यात भुणभुणभुणारा मराठी भुंगा

डोक्यात भुणभुणभुणाऱ्या मराठी भुंग्याचे म्हणणे, असंख्य किस्से आणि मराठी कथा…


24 Comments

पाठलाग – (भाग-१४)


भाग १३ पासून पुढे >>

जेंव्हा दीपक आणि स्टेफनी दिल्लीला जायची तयारी करत होते तेंव्हाच युसुफ कोणाशीतरी बोलण्यात मग्न होत. युसुफचा चेहरा घामाने डबडबला होता. त्याच्या चेहऱ्यावरील भीती स्पष्ट दिसत होती. नकळत तो हाताच्या बोटांची चाळवाचाळव करत होता. त्याच्या समोर बसलेली व्यक्ती मात्र कमालीची शांत होती. डोळ्यावर गॉगल असला तरीही त्या व्यक्तीची रोखलेली नजर युसुफला अस्वस्थ करत होती.

“गुड वर्क युसुफ़.. “, बऱ्याच वेळाच्या शांततेनंतर ती व्यक्ती म्हणाली
“थॅक्यू जॉनी भाय… “, युसुफ
“थोडीपण होशियारी दाखवायची नाय कळला ना? माझा नेम कधीच चुकत नाही, माहितेय तुला~..” जॉनी
“नाही भाई, तुम्ही जसे म्हणाल तसेच होईल सगले… “, युसुफ

“चल निघ आता, तुझी जरूर पडली कि परत तुला बोल्वेन…”, जॉनी
“भाई एक विचारू?”, युसुफ
“……”
“भाई, दिपकला टपकावणे काहीच अवघड नाही…. मग हा उंदीर मांजराचा खेळ कश्यासाठी?”, युसुफ

“दिपकला मारायचे तर आहेच…. पण इतक्या सहजी नाही… तडपावून मारणार त्याला…. आगे आगे देखो होता है क्या. फक्त तू मला साथ दे…. आणि एक लक्षात ठेव, जर का दीपकला सावध करायचा प्रयत्न केलास… तर परिणाम तुला ठाऊक आहेत….”, जॉनी
“हो भाई..”, उदासपणे युसुफ म्हणाला..

 

दिपक दिल्ली स्टेशन वर उतरला तश्या त्याच्या जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या. २ वर्षांपूर्वी २६ जानेवारीच्या परेडमध्ये सहभागी होण्याची त्याला संधी मिळाली होती. राष्ट्रपतींना मानवंदना देताना, फडकणाऱ्या तिरंग्याला सलाम करताना त्याचा उर भरून आला होता

आज मात्र तो दिल्लीमध्ये परत आला होता ते कायद्याची लेखी असलेला एक गुन्हेगार म्हणुन.

दिल्ली मेट्रो स्टेशन नेहमीप्रमाणे माणसांनी खचाखच भरलेले होते. कामावर जाणारी नोकरदार मंडळी, शाळा-कॉलेजसाठी धावणारा विद्यार्थी वर्ग, कंत्राटी कामगार, बिझीनेसमन्स, सेल्समन्स आणि अनेकजण त्या गर्दीचा घटक होते. तुरुंगातुन पळाल्यानंतर दिपक प्रथमच असा उघड्यावर येत होता. त्याच्या मनामध्ये धाकधुक चालु होती. कोणी ओळखले तर? पोलिसांनी पकडले तर. दचकत सावकाशपणे तो एक एक पाऊल टाकत होता.

पण त्या गर्दीच्या लेखी दिपक असाच कोणी एक व्यक्ती होता. कित्तेक लोक त्याला बाजुला ढकलुन पुढे गेले. समोरुन येणारे अनेकजण त्याला धडकुन निघुन गेले. दिपकच्या अस्तीत्वाची दखल घेणारे तेथे कोणीच नव्हते.. निदान त्याच्या मताप्रमाणे तरी….

स्टेशन शेजारीच असलेल्या एका साध्याश्या हॉटेलं मध्ये त्याने मुद्दामच दोन वेगवेगळ्या खोल्या घेतल्या. दिपक-स्टेफनीमध्ये जे काही नातं होतं ते चार भिंतींच्या आड होते. दिपकला कोणताही धोका पत्करायचा नव्हता. समाजाच्या दृष्टीने दोघंही मालक आणि नोकर होते आणि दोघांचेही एकाच खोलीत रहाणे, ते सुध्दा मालकाचा मृत्य झाल्याची बातमी कळाल्यावर.. म्हणल्यावर अनेकांच्या भुवया उंचावल्या असत्या.

रूमवर सामान ठेऊन दिपक स्टेफनीला घेऊन तडक पोलिस स्टेशनला गेला.

गेल्या ३ दिवसात त्याने आपला प्लॅन पुन्हा पुन्हा स्टेफनीला समजावून सांगितला होता. कोठेही चूक होऊन चालणार नव्ह्ते.

थोड्याच वेळात दिपक आणि स्टेफनी सब-इन्स्पेक्टर त्रिपाठींसमोर बसले होते. ठरल्याप्रमाणे स्टेफनीचे रडुन लालसर झालेले डोळे अश्रुंनी डबडबलेले होते. केस विस्कटलेले होते.

दिपकने आपल्याजवळील ‘त्या’ बातमीचे प्रिंटाऊट त्रिपाठींसमोर धरले.

“मी.. मी ओळखतो ह्यांना…”, बातमीमधील फोटोवर बोट ठेवत दिप‍क म्हणाला..
त्रिपाठी मख्ख चेहर्‍याने दिपककडे बघत होते.

“ह्या स्टेफनी परेरा, थॉमससरांच्या पत्नी…”, स्टेफनीकडे बोट दाखवत दिपक पुढे म्हणाला.

त्रिपाठींनी एकवार स्टेफनीकडे कटाक्ष टाकला आणि मग ते दिपकला म्हणाले.. “आपण??”

“मी.. मी दिपक.. सरांबरोबर त्यांच्या हॉटेलमध्ये काम करतो.. ही बातमी वाचली तसे आम्ही धावत इकडे आलो…..”

“बॉडी एकदा आयडेंटीफाय करुन घ्या..मग आपण बोलु.. चला माझ्याबरोबर..”, असं म्हणुन त्रिपाठी उठुन बाहेर पडले.

दिपक आणि स्टेफनी मागोमाग त्यांच्या जिपमध्ये जाउन बसले. ठरल्याप्रमाणे स्टेफनी सतत नाकाला आणि डोळ्याला रुमाल लावुन रडण्याचे सोंग करत होती.

काही वेळातच त्रिपाठी त्या दोघांना घेऊन सरकारी शवागरात गेले. बाहेरच्या रजिस्टरवर सह्या वगैरे करण्याचे सोपस्कार पार पडल्यावर तिघंही जण त्या अंधार्‍या, थंडगार शवागरात शिरले.

त्रिपाठींनी एकवार हातातल्या कागदावरील क्रमांक पाहीला आणि ते जिथे बॉडी ठेवली होती तेथे गेले. एकवार त्यांनी दिपक आणि स्टेफनीकडे पाहीले आणि मग मयताच्या चेहर्‍यावरील कापड बाजुला केले. चेहरा दृष्टीस पडताच स्टेफनीने टाहो फोडला, तर दिपक भुत बघीतल्यासारखा थिजुन जागच्या जागी उभा राहीला.

त्रिपाठी प्रश्नार्थक नजरेने दिपककडे पहात होते. दिपकने एकदाच होकारार्थी मान हलवली आणि तो स्टेफनीला घेउन बाहेर पडला.

त्रिपाठींनी काही जुजबी सुचना बाहेरच्या सिस्टरला दिल्या आणि ते जिपमध्ये येऊन बसले. काही वेळातच तिघेही पुन्हा पोलिस स्टेशनला पोहोचले. जिपमध्ये कोणीच कुणाशी बोलले नाही.

“नक्की काय झालं? कश्यामुळे अपघात झाला?”, दिपकने विचारले..
स्टेफनी अजुनही फुसफुसतच होती.

“एका खाजगी बसची धडक बसली. दवाखान्यात जाईपर्यंत त्यांचे निधन झाले होते..”, त्रिपाठी म्हणाले.
“….”
“नक्की कधी आले होते थॉमस दिल्लीला? त्यांच्याबरोबर आणखी कोणी होतं? आणि कुठल्या हॉटेलमध्ये उतरले होते?”, त्रिपाठी
“साधारण मागच्या सोमवारी.. ८-१० दिवस झाले त्यांना.. एकटेच आले होते.. हॉटेल!.. काही कल्पना नाही कुठल्या हॉटेलमध्ये उतरले होते..”, दिपक

“हम्म.. त्यांची काही मौल्यवान वस्तु वगैरे बरोबर होती? कारण आम्हाला आयडेंटीफाय करता येईल असे काहीच त्यांच्याकडे मिळाले नाही..”, त्रिपाठी.

“हो म्हणजे निदान मोबाईल, पाकीट, थोडेफार पैसे, घड्याळ…”, दिपक
“नाही, त्यांच्या अंगावर तसे काहीच नव्हते… पण तुम्हाला हरवलेल्या वस्तुंची तक्रार नोंदवायची असेल तर…”, त्रिपाठी.
“नाही.. त्याची काहीच आवश्यकता नाही. सरच जर आमच्यात नाही राहीले तर त्यांच्या वस्तु काय कामाच्या..”, निराशेच्या स्वरात दिपक म्हणाला.

काही क्षण शांततेत गेले…

“बरं बॉडी आम्हाला परत कधी मिळेल?”, दिपक
“मी फॉर्मालिटी कंम्प्लिट करायला सांगीतले आहे.. तो पर्यंत तुम्ही थॉमस ह्यांचे काही आयडेंटीफिकेशन प्रुफ दिलेत तर बरं होईल… नाही म्हणजे मी समजु शकतो ही योग्य वेळ नव्हे.. पण सरकारी कागदोपत्र.. तुम्हाला माहीती आहेच…”, त्रिपाठी..

“सरांचे ड्रायव्हिंग लायसन्स, ए.टी.एम. कार्ड, पॅन कार्ड वगैरे त्यांच्याबरोबरच त्यांच्या पाकीटात होते.. त्यामुळे सध्यातरी आमच्याकडे काहीच नाही…”, दिपक

“पण त्याशिवाय बॉडी देता येत नाही..”, त्रिपाठी म्हणाले..
“हो मला कल्पना आहे त्याची.. पण आमचा नाईलाज आहे.. डुप्लीकेट्स काढायचे म्हणले तरी महीना जाईल…”, दिपक म्हणाला..
“तुम्हा दोघांव्यतीरीक्त अजुन कोणी बॉडीची ओळख पटवु शकेल…?”, त्रिपाठी..
“हा.. कोल्हापुर डीस्ट्रिक्टचे कमीशनर कदम सरांच्या चांगल्या ओळखीचे होते.. तुमच्याकडे त्यांचा नंबर असेल तर तुम्ही फोन करुन सरांचे वर्णन विचारु शकता..”,दिपक म्हणाला..

“हरकत नाही…”, त्रिपाठींनी हवालदाराला कमीशनर ऑफ कोल्हापुर डिस्ट्रीक्टचा फोन नंबर लावुन द्यायला सांगीतले..

कमीशनर कदम हे जसे थॉमसच्या चांगल्या ओळखीतले होते तसेच ते स्टेफनीच्याही ओळखीचे होते. मादक शरीराच्या स्टेफनीबद्दल त्यांच्या मनात नेहमीच एक सॉफ्टकॉर्नर होता.

“हॅलो?? कदम सर?”, त्रिपाठींनी विचारले..
“येस्स..”, पलीकडुन एक भारदस्त आवाज आला..

“सर, मी सब इन्स्पेक्टर त्रिपाठी बोलतोय, दिल्ली पोलिस..”
“येस्स बोला…”
“सर… आपण मि.थॉमस परेरा ह्यांना ओळखता का? गोकर्ण मध्ये एक हॉटेल आहे त्यांचे..”
“येस्स.. ओळखतो.. का? काय प्रॉब्लेम झाला??”
“प्रॉब्लेम नाही सर.. अ‍ॅक्च्युअली, त्यांचा दिल्लीत एक अपघाती मृत्य झालाय..”
“व्हॉट? आर यु शुअर??”,

“सर त्यांच्या पत्नी स्टेफनी इथे बसल्या आहेत.. सर मयताच्या बॉडीवर ओळख पटवणारे आम्हाला काहीच सापडले नव्हते म्हणुन आम्ही लावारिस शव म्हणुन एक जाहीरात दिली होती पेपरमध्ये.. ती पाहुनच त्या इथे आल्या आहेत….”
“ओह माय गॉड.. प्लिज त्यांना फोन द्या…”

“हॅलो सर… “, स्टेफनीने शक्य तितक्या रडवेल्या आवाजात फोन घेतला…
“आय एम सो सॉरी स्टेफनी.. फार दुर्दैवी घटना आहे ही..”, कदम..
“येस्स सर.. सर एक तुमच्याकडुन फेव्हर हवी होती…”
“हो. बोला ना.. काय मदत करु शकतो मी…”
“सर.. थॉमसचे आयडी प्रुफ आत्ता आमच्याकडे काहीच नाहीये.. आणि त्या शिवाय बॉडी सुध्दा मिळणार नाही.. काय करु शकतो सर…”
“हम्म.. एक काम करा तुम्ही त्रिपाठींना फोन द्या.. मी बोलतो त्यांच्याशी….”

स्टेफनीने फोन त्रिपाठींकडे दिला..

“येस्स सर..”, त्रिपाठी
“हे बघा त्रिपाठी.. मी थॉमस ह्यांना चांगले ओळखतो. चांगलाच जाडजुड बांधा.. भले मोठ्ठे पुढे आलेले पोट, तुरळक केसांचे टक्कल असा काहीसा त्यांचा बांधा होता.. माझी तुम्हाला विनंती आहे की तुम्ही फारसे खोलात न शिरता बॉडी त्यांच्या पत्नीच्या स्वाधीन करावीत..”

“पण सर.. कायद्यानुसार.. आपल्याला काही तरी प्रुफ असणं आवश्यक आहे नाही का?? अगदी सरकार मान्य नसले तरी त्यांचा एखादा घरगुती फोटो सुध्दा चालु शकेल मला..”

“त्रिपाठी.. आता तुमच्यासारखे सब-इन्स्पेक्टर कमीशनरना कायदा शिकवणार का? अहो डेड बॉडी घेऊन ते काय पैसे कमावणारे वाटले का तुम्हाला? तुम्हाला जमत नसेल तर तसं सांगा.. मी दिल्ली कमीशनरशी बोलुन घेतो हवं तर..”, कदम काहीश्या रागीट स्वरात म्हणाले..

“स्वॉरी सर..काही हरकत नाही.. मी बॉडी द्यायची व्यवस्था करतो..”, त्रिपाठी..
“गुड.. जरा फोन त्यांच्या पत्नीकडे द्या…”

त्रिपाठींनी फोन स्टेफनीकडे दिला..

“हे बघा स्टेफनी.. मी त्रिपाठींशी बोललो आहे.. ते बॉडी तुम्हाला देतील.. परत काही अडचण आली तर मला नक्की फोन् करा.. थॉमससाठी आणि तुमच्यासाठी मी एव्हढे नक्की करु शकेन..”

“थॅक्यु सर…”, स्टेफनी म्हणाली.. “सर थॉमसची बॉडी आम्ही परत तिकडे नाही आणत.. आधीच ८ दिवस ती शवागरात पडुन होती.. इतके लांबचे अंतर मृत शरीर घेउन करायचे.. मला शक्य नाही सर…”

“ओह येस.. बाय ऑल मिन्स.. तुमची जी इच्छा असेल ती.. काही मदत लागली तर नक्की कळवा .. ओ.के?? काळजी घ्या.. भगवान थॉमस ह्यांच्या आत्म्यास शांती देओ..”, असं म्हणुन कदमांनी फोन ठेवुन दिला…

दिपक आणि स्टेफनीच्या मनामध्ये आनंदाच्या उकळ्या फुटत होत्या. सर्व काही प्लॅननुसार घडले होते.

“सर.. “, दिपक म्हणाला… “आम्हाला पोस्ट-मार्टम रिपोर्ट आणि पोलिसांकडुन एक पत्र लागेल.. त्या शिवाय इथे अंत्यसंस्कार विधी करता यायचे नाहीत.. शिवाय डेथ-सर्टीफिकेट मिळवायला सुध्दा हे पेपर्स लागतील…”

“मी अ‍ॅरेंज करतो.. तुम्ही बसा बाहेर.. तो पर्यंत अ‍ॅम्ब्युलंन्स थॉमस ह्यांचे शव घेऊन येईलच..”, त्रिपाठी म्हणाले..

दिपक आणि स्टेफनी शांतपणे खुर्चीतुन उठले आणि बाहेरच्या बाकड्यावर जाऊन बसले….

 

थॉमसच्या अंत्यसंस्काराच्या वेळी एक पोलिस हवालदार बरोबर होता. संध्याकाळपर्यंत डेथ-सर्टीफिकेट आणि इतर काही कागदपत्र पुर्ण करुन त्रिपाठींनी ती दिपक-स्टेफनी उतरले होते त्या हॉटलवर पाठवुन दिले.

दिपकने डेथ सर्टीफिकेट निट नजरेखालुन घातले आणि त्यात काहीही त्रुटी नसल्याची खात्री करुन घेतली. सर्व कागदपत्र निट फाईलमध्ये ठेवुन आणि डमी थॉमसचे अस्थी विसर्जन करुन दुसर्‍याच दिवशी दोघं परत आपल्या हॉटेलवर परतले.

थॉमसच्या मृत्युची बातमी समजताच हॉटेलवर शोककळा पसरली. अनेकांना थॉमसचे अंत्यदर्शन न झाल्याची हुरहुर लागुन राहीली. परंतु काळापुढे सर्वच हतबल होते. स्टेफनीने आठवड्यानंतर थॉमसचे डेथ सर्टीफिकेट बॅंकेत दाखवुन अकाऊंट्सचे सर्व अधीकार स्वतःच्या नावावर करुन घेतले. हॉटेलचे सर्व अडकलेले व्यवहार मार्गी लागत होते. महीन्याभरातच अनेकांना थॉमसचा विसर पडला.

सर्व काही सुरळीत चालु होते.. दिपकने आखलेला प्लॅन व्यवस्थीत पार पडला होता.. जर स्टेफनीने ती गोष्ट दिपकला आधीच सांगीतली असती. दिपकच्या नकळत स्टेफनी एक चुक करुन बसली होती.. ती खरंच चुक होती का दिपकला अंधारात ठेवुन स्टेफनीने ते केले होते.. आणि त्याचे झंजट लवकरच दोघांवर येणार होते..

काय केले होते स्टेफनीने? कळेल लवकरच पाठलागच्या पुढच्या भागात…

[क्रमशः]


11 Comments

पाठलाग – (भाग-१३)


भाग १२ पासुन पुढे >>

युसुफला समोर बघुन दिपकला आश्चर्याचा धक्काच बसला होता. खुप दिवसांनी एखादा जुना मित्र भेटावा तसं दिपकने युसुफला कडकडुन मिठी मारली. त्या दिवशी जंगलात चुकामुक झाल्यावर दोघंही एकमेकांना भेटलेच नव्हते. युसुफचं पुढे काय झालं? तो पोलिसांच्या हाती लागला?, का त्यांच्या गोळीने मारला गेला?, का तो सुध्दा दिपकसारखा पळुन जाण्यात यशस्वी झाला ह्याची काहीच कल्पना त्याला नव्हती.

“कहा था यार तु?”, दिपक युसुफला म्हणाला..
“दुनिया छोटी है भाई!! वाटलं नव्हतं परत तुला भेटेन म्हणुन..”, हसत हसत युसुफ म्हणाला..

“खरंच, मलाही वाटलं नव्हतं की इतक्या लवकर तुला भेटु शकेन..”, दिपक म्हणाला..
“अरे पण तु इथं कुठे?”, युसुफने मॉटेलकडे हात दाखवत विचारले, तसं दिपकला स्टेफनी, थॉमसची आठवण झाली. युसुफला बघुन काही क्षण का होईना, तो सगळं विसरला होता. तो ज्या प्रसंगात सापडला होता त्याची आठवण होताच दिपकच्या चेहर्‍यावरील भाव अचानक बदलले..

“काय रे? काय झालं? काही प्रॉब्लेम आहे का?”, युसुफने विचारले.
“हम्म.. चल आतमध्ये चल, तुला सगळं सांगतो”, असं म्हणुन दिपक युसुफला त्याच्या खोलीमध्ये घेउन गेला.

युसुफला काय सांगावे ह्यावर दिपकच्या मनामध्ये काही क्षण चलबिचल झाली. शेवटी युसुफ एक कैदी होता. आणि त्याच्यावर कितपत विश्वास ठेवावा असा काहीसा विचार त्याच्या मनात येऊन गेला. पण त्याच्याकडे दुसरा पर्यायसुध्दा नव्हता. ह्या बिकट प्रसंगात कोणी त्याला मदत करु शकत होता तर तो फक्त युसुफच होता.

पुढच्या १०-१५ मिनिटांमध्ये दिपकने घाई-गडबडीमध्ये जितके सांगता येईल तितके युसुफला ब्रिफ केले..

“सो.. थॉमसची बॉडी अजुनही इथेच, त्याच्या खोलीत आहे?” हनुवटीवरुन हात फिरवत युसुफने विचारले.
“हम्म.. आणि अजुन तासाभरात त्याला इथुन नाही हलवला तर तो अजुन जड होईल आणि शिवाय दुर्गंधी पसरण्याची भिती आहेच..”, दिपक म्हणाला.

“फिकर नॉट, मी काढतो तुला बाहेर ह्यातुन..”, चेहर्‍यावर हास्य आणत युसुफ म्हणाला..
“खरंच?? पण कसं?”, दिपक

युसुफने खिश्यातुन एक व्हिजीटींग कार्ड काढुन दिपकसमोर धरले.

“ए-१ क्लिनींग सर्व्हिसेस”, कार्डवर सोनेरी अक्षरात एक नाव झळकत होते.
दिपकने प्रश्नार्थक नजरेने युसुफकडे पाहीले.

“माझ्या एका अंकलची ही सर्व्हिस कंपनी आहे. जेलमधुन पळाल्यावर मी त्याच्याकडेच जाऊन लपलो होतो. ही कंपनी इथल्या हॉटेल्समधुन अत्यल्प दरात जुने मोडके सामान, भंगार गोळा करते. महीन्यातुन एकदा आमची व्हॅन इथल्या हॉटेल्सना भेट देत असते. हे हॉटेल्स आमच्या सर्व्हिस-लिस्ट मध्ये आहे म्हणुन आज मी आलो होतो.”, युसुफ म्हणाला

“आलं लक्षात…” दिपकचा चेहरा आनंदाने उजळला.. “आमच्याकडे काही जुन्या मोठ्या लाकडाच्या ट्रंक्स आहेत.. त्यातील एका ट्रंक मध्ये थॉमसला भरुन आपण न्हेऊ शकतो, आणि कुणाला कळणार सुध्दा नाही..”
“करेक्ट.. आणि नंतर देऊ त्याला समुद्रात फेकुन.. फिशची पार्टी आज..”, युसुफ दिपकला टाळी देत म्हणाला.

“बिंगो.. चल तर मग, भरु त्याला ट्रंक मध्ये…”, दिपक खुर्चीतुन उठत म्हणाला..
“अरे बसं यार.. जरा दारु बिरु पाज मला.. थॉमसची काळजी तु नको करु, आपली पोरं आहेत व्हॅन मध्ये, ते सगळं साफ करतील..”, युसुफ..
“पण.. “, साशंकतेच्या स्वरात दिपक म्हणाला..

“डोन्ट वरी.. आपल्या मर्जीतील पोरं आहेत.. डोळे झाकुन विश्वास ठेव.. फक्त त्यांना रुम दाखव कुठली ते.. बाकीचं ते सगळं बघुन घेतील…”, युसुफ

“ठिक आहे.. मी स्टेफनीला सांगतो..”, असं म्हणुन दिपक उठला.. रुममधल्या छोट्याश्या फ्रिजमधुन त्याने थंडगार बिअरची एक बाटली काढुन युसुफसमोर ठेवली आणि तो बाहेर पडला..

 

अर्ध्या-पाउण तासांनी घामेजलेला एक पोरगा दीपकच्या रूम मध्ये आला. युसुफ कडे बघत तो म्हणाला, “माल लोड हो गया भाई”

“और बाकीकी सफाई?”, युसुफ
“एक दम चकाचक. किसीको रहने दिया तो समझेगा भी नही यहा मर्डर हुआ था। ”

युसुफने बिअरची बाटली रिकामी केली आणि तो उठुन उभा राहीला.. “चलो.. निकलता हु मै !!.. भेटु परत..”, हात पुढे करत तो दिपकला म्हणाला
“अरे… थांब.. स्टेफनीला भेटुन तरी जा..”, दिपक
“परत कधी.. आधी आपल्या मित्राला समुद्रात पोहोचवुन येतो, मग भेटुच निवांत.. खुदा हाफीज..”..

दिपक खोलीच्या बाहेर येई पर्यंत युसुफ निघुन गेला होता.

दिपक काही वेळ धुळ उडवत जाणार्‍या त्याच्या व्हॅनकडे पहात राहीला आणि मग त्याने एक मोठ्ठा सुटकेचा निश्वास सोडला.

 

दिपक माघारी वळला आणि तडक स्टेफनीच्या खोलीमध्ये गेला. खोली रिकामी होती. युसुफच्या पोरांनी मस्त काम केलं होतं. फ्लोरींग, कार्पेट, बेड सगळं काही स्वच्छ चकाचक होतं. रक्ताच्या थेंबाचाही लवलेश नव्हता. विखुरलेल्या वस्तु जागच्या जागी होत्या. जणु काही इथे काही घडलेच नव्हते.

बाथरुममधुन शॉवरचा आवाज येत होता. दिपक पुन्हा आपल्या खोलीत आला. थंडगार पाण्याने आंघोळीची त्याला सुध्दा गरज वाटत होती. त्याने कपडे उतरवले आणि गार पाण्याच्या शॉवरखाली जाऊन तो उभा राहीला.

न जाणो कित्ती वेळ.. दिपकचे आखडलेले स्नायु गार पाण्याच्या स्पर्शाने मोकळे झाले. स्ट्रेस्ड झालेले त्याचे मन हळु हळु पुर्ववत झाले.

त्याने शॉवर बंद केला आणि तो बाहेर आला. कपडे करुन तो खोलीच्या बाहेर आला तेंव्हा लाऊंजमध्ये स्टेफनी कॉफीचा गरम कप घेऊन टी.व्ही समोर बसली होती. टी.व्ही. वर नेहमीचेच काही तरी रटाळ कार्यक्रम चालु होते. स्टेफनीचेही तसे टि.व्ही.कडे फारसे लक्ष नव्हते पण मन हलके होण्यासाठी टि.व्ही नक्कीच उपयोगी होता. अर्थात पहील्यापेक्षा तिचा चेहरा बराच फ्रेश वाटत होता. दोघांची नजरानजर होताच दोघांच्याही चेहर्‍यावर एक मंद हास्य पसरले.

दिपक स्टेफनीच्या समोरच्या खुर्चीत जाऊन बसला.

“यु ओके?”, काही वेळ गेल्यावर दिपक म्हणाला..
“हम्म..”, स्टेफनी… काही वेळ गेल्यावर ती म्हणाली, “हा जो कोणी युसुफ होता.. ट्रस्टेड आहे ना?”
“डोन्ट वरी.. चांगला माणुस आहे तो…”.. दिपक..

“हा फारच योगायोग होता. थॉमसचा खुन काय होतो.. आपण त्यात अडकतो काय, सुटकेचा मार्ग दिसत नसतानाच तुझा हा मित्र.. युसुफ अचानक कुठुन तरी येतो काय.. आणि आपण क्षणार्धात सर्व संकटातुन मोकळं होतो काय… आय एम टेलींग यु दिपक.. आय डोन्ट लाईक कोईन्सीडन्स…”, स्टेफनी..

“डोन्ट बी पॅरॅनॉईड.. सगळं काही ठिक होईल..”, दिपक म्हणाला

 

टाईम हिल्स एव्हरीथींग… आयुष्य पुर्वपदावर येत होते. दिपक आणि स्टेफनी जणु काही झालेच नाही अश्या अविर्भावात दिवस ढकलत होते.

एक दिवस स्टेफनीने विषय काढला, “दिपक, आपला मॅनेजर विचारत होता थॉमस सर कधी येणार आहेत? बॅकेतुन काही पेमेंट्स करायची आहेत. थॉमसचे काही चेक्स सही केलेले होते त्यामुळे आत्तापर्यंत भागले.. पण आज ना उद्या आपल्याला थॉमसबद्दल उत्तर द्यावेच लागणार आहे..”

दिपकचा हा विषय नावडता होता. शक्यतो तो हा विषय.. त्याबद्दलचा विचार तो पुढे ढकलण्याचा प्रयत्न करत होता.. पण आज ना उद्या ह्या प्रश्नाची उकल करावी लागणार हे ही त्याला माहीत होते.

“हम्म.. मला एक-दोन दिवस दे.. मी काही तरी विचार करुन सांगतो..”, दिपक म्हणाला..

त्या दिवशी संध्याकाळी तो संगणकावर बसुन बरीच शोधाशोध करत बसला. विवीध बातम्यांच्या संकेतस्थळं तो धुंदाळत होता. शेवटी दोन-तिन दिवसांनंतर त्याला हवी अशी एक बातमी सापडली तसे त्याने स्टेफनीला खोलीत बोलावुन घेतले.

“एक मार्ग सापडला आहे..”, स्टेफनीला बेडवर बसवत दिपक म्हणाला…
“काय?”, स्टेफनी
“खरं तर हा प्लॅन माझा नाही, काही दिवसांपुर्वीच टि.व्ही.वर एका क्राईम-स्टोरी मध्ये एक भाग बघीतला होता. गोष्ट खुप वर्षांपुर्वीची होती. पण आपल्याला अगदी योग्य अश्शीच आहे. आपण त्या प्लॅननुसार गेलो आणि त्यात दाखवलेल्या चुका केल्या नाहीत तर सर्व काही सुरळीत पार पडेल..”, दिपक
“……”
“हे बघ.. ही बातमी वाच..”, दिपकने आपल्या संगणकाची स्क्रिन स्टेफनीकडे केली.. दिल्लीतील कुठल्याश्या वृत्तपत्र संस्थेच्या पेपरचे ते एक पान होते. एका कोपर्‍यातील एका बातमीवर बोट ठेवत दिपक म्हणाला…

दिल्लीजवळील कोण्या एका गावात झालेल्या एका अपघाती मृत्युची ती बातमी होती. मयत व्यक्तीची ओळख पटली नव्हती आणि पोलिसांनी नातेवाईकांना आवाहन केले होते की एका आठवड्याच्या आत ओळख पटवुन मृतदेह ताब्यात घ्यावा.

स्टेफनीने बातमी पुर्ण वाचली आणि मग ती दिपकला म्हणाली…”मला नाही कळालं.. ह्याचा आपल्याशी काय संबंध…?”
“अगं असं काय करतेस.. हा फोटो पाहीलास? ही व्यक्ती बघ ना थॉमससारखीच आहे. जाड जुड.. भले मोठ्ठे पोट, टक्कल…”, दिपक म्हणाला..
“असेल.. मग?”, स्टेफनी..
“मग? आपण हा मृतदेह थॉमसचा आहे म्हणुन ताब्यात घ्यायचा.. तसेही थॉमस एका नविन हॉटेलच्या खरेदीसाठी नॉर्थला कुठे तरी गेला आहे असे आपण सांगीतले आहे. तिकडेच त्याचा अपघाती मृत्यु झाला म्हणुन घोषीत करायचे.. हा मृतदेह घेऊन आपण तेथेच त्याचे अंत्यसंस्कार करायचे आणि थॉमसच्या नावाने आपण डेथ-सर्टीफिकेट मिळवायचे. एकदा का थॉमस ऑफीशीयली मृत्यु पावला की मग त्याचे बॅंकेचे अकाऊंट्स आणि इतर अधीकार आपल्याला घेता येतील..”, दिपक

“अरे पण.. ओळखं पटवणं इतकं का ते सोप्प आहे?”, स्टेफनी.. “आणि कश्यावरुन अजुनही तो मृतदेह लावारीसच असेल. ही बातमी एक आठवडा पुर्वीची आहे.. कदाचीत त्याची ओळख पटली ही असेल..”
“असेल ना! शक्य आहे ते.. पण आपण चान्स तर घेऊन बघु.. हे बघ.. एक आठवडा ते प्रेत सरकारी शवागरात पडुन आहे. त्याला काही हिरे-मोती लागले नाहीत की पोलिस आनंदाने ठेवुन घेतील. आपण थोडे-फार एफर्ट्स घेतले आणि थोडेफार खोटे पुरावे सादर केले तर मला नाही वाटत पोलिस अधीक खोलात शिरतील.. उलट त्यांना बरंच आहे.. नाहीतर त्यांनाच अश्या प्रेतांचे अंत्यसंस्कार करावे लागतात..”, दिपक

“आर यु शुअर दिपक? एक गुन्हा लपवण्यासाठी दुसरा गुन्हा आणि तो लपवण्यासाठी तिसरा असे करण्याचा हा प्रकार आहे.. आपण नाहक अडकत जाऊ ह्यात..”, स्टेफनी
“डोन्ट वरी स्विटी.. मी पुर्ण प्लॅन तयार केला आहे.. अ‍ॅन्ड आय एम शुअर वुई विल सक्सीड.. आपण दोन दिवसांनी दिल्लीला जातोय….”, दिपक…

[क्रमशः]

 

मंडळी ह्या भागाला खूप्पच उशीर झाला, पण माझा नाईलाज होता.. आणि आहे. वेळेअभावी कथा पुर्ण करणे जमतेच असे नाही. तुमच्या प्रतिक्रिया मी वाचत होतोच.. असो.. मला आशा आहे की ह्या कथेवरील तुमचा लोभ असाच कायम राहील.

कथा एका उत्कंठावर्धक वळणावर येऊन ठेपली आहे. पुढे काय होणार?? सर्व काही दिपकच्या प्लॅननुसार घडणार? की कथेला काही अनपेक्षीत कलाटणी मिळणार हा कथेचा पुढचा भागच ठरवेल..