डोक्यात भुणभुणभुणारा मराठी भुंगा

डोक्यात भुणभुणभुणाऱ्या मराठी भुंग्याचे म्हणणे, असंख्य किस्से आणि मराठी कथा…


51 Comments

पाठलाग – (भाग-१७)


भाग-१६ पासुन पुढे >>

मोहिते निघून गेला, पण जाताना तो जे बोलला ते दोघांच्या डोक्यात घर करून गेले. मोहिते म्हणाला होता, “डोंट ट्राय टू ओव्हरस्मार्ट मी. हे सगळे फोटो आणि माझा पूर्ण रीपोर्ट मी टाईप करून ऑफिसच्या मेल-बॉक्स मध्ये ठेवला आहे. माझ काही बर वाईट झाल तर तो रिपोर्ट कुणाकडे द्यायचा ह्याच्या सुचना ही मी देऊन ठेवलेल्या आहेत. सो टेक केअर… ”

 

दुसऱ्या दिवशी सकाळीच मोहिते कुठेतरी निघून गेला होता. स्टेफनी आणि दीपक रूम-मध्ये व्हिस्की घेऊन बसले होते. दोघांनाही काही सुचत नव्हते.

“सध्या तरी आपल्याला दुसरा कुठलाच मार्ग दिसत नहिए…”, दीपक म्हणाला, “मोहिते जे म्हणतो आहे तेच करावे. निदान ह्या प्रकरणातून सहीसलामत बाहेर पडू शिवाय काहीच नसण्यापेक्षा ५० लाख मिळत आहेत ते हि काही कमी नाहित… ”

“अरे पण तेव्हढे पैसे पुरेसे नाहीत. आपला दोघांचा पासपोर्ट, व्हिसा बनवायचा आहे. शिवाय तिकडे गेल्यावर थोडे फार पैसे नको का हातात?”, स्टेफनी

“अग हो मान्य आहे, पण दुसरा कुठला पर्याय आहे का? सांग असेल तर. ”
“आणि समजा आपण मोहितेला पैसे दिले आणि तरीही त्याने सगळे पुरावे आणि त्याचा रिपोर्ट दिला तर?”
“कसा देईल? तो आपल्याला क्लीन-चिट देणार, त्यानंतर तो अस करूच नाही शकणार त्याच्या अंगावर येईल सगळ. उलट त्याचे पैसे मिळाले कि त्याचा रिपोर्ट कुणाला चुकून सुध्दा मिळू नये ह्यासाठी तो लगेच सगळे नष्ट करून टाकेल. ”

“दीपक, मी किती स्वप्न बघितली होती माहीत आहे? थॉमसबरोबरचे माझे लग्न कसे झाले तुला माहीतच आहे. खर सांगायचे तर इथे असताना मी नरक यातनाच भोगल्यात. परत माझ्या देशात सोडाच पण दुसऱ्या कुठल्या गावी जाऊ शकेन ह्याची आशा मी सोडून दिली होती.

पण आता पुन्हा एकदा आशेचा किरण दिसू लागला होता. वाटत होत आपण जाऊ परत, शिवाय तू असशील बरोबर. खऱ्या अर्थाने आयुष्य सुरळीत होइल. पण हा नालायक मोहिते.…. ” स्टेफनी

“मला एक सांग, तुला खरच वाटते त्याने त्याचा रिपोर्ट असा टाईप वगैरे करून ठेवला असेल ऑफिस मध्ये?”, अचानक काहीतरी आठवल्यासारखे स्टेफनी म्हणाली.

“हो अर्थात. का? तुला नाही तस वाटत?”, दीपक
“नाही म्हणजे असा त्याने गोपनीय रिपोर्ट ठेवला असेल तर तो कोणी कशावरून उघडून बघणार नाही आधीच? मग त्यात मोहितेला धोका नाही का?”

“पण त्याने त्याच्या माहितीतल्या माणसाकडेच तो रिपोर्ट देऊन ठेवला असणार. हे बघ उगाच नको त्या गोष्टींवर कश्याला विचार करायचा? उगाच फालतू रिस्क घेण्यात काहीच अर्थ नाही. मिळतात ते पैसे घ्यावे आणि गप्पा बसावे असे मला वाटत आहे. तसही अकलेचे तारे तोडायला आपल्याकडे फार वेळ नाही. मोहिते दुपारी येईल तेंव्हा त्याला आपला निर्णय सांगायचा आहे. ” दीपक

रिसेप्शनला कोणी तरी नवीन टुरिस्ट आले आणि दोघांचा तो विषय तिथेच तात्पुरता थांबला.

 

सुट्टीचा मौसम असल्याने नंतर एकामागोमाग एक अजून दोन-चार टुरिस्ट आले. स्टेफनी सगळ्यांची सोय पाहण्यात मग्न होऊन गेली. दोघांना पुन्हा एकत्र वेळ जेवण उरकल्यानंतर साधारणपणे ४ च्या सुमारास मिळाला.

स्टेफनीने घड्याळाकडे पाहिले आणि तिने एका प्रश्नार्थक नजरेने ‘मोहीते अजून कसा आला नाही?’ असं दीपकला विचारले.

दिपकनेही खांदे उडवून आश्चर्य व्यक्त केले.

संध्याकाळ उलटून रात्र उजाडली. नवीन आलेले प्रवासी समुद्रावर नाच-गाण्यात मग्न होते.

“कुठे गेला हा मोहिते? दुपारी येतो म्हणाला होता…”, स्टेफनी हळूच दीपकला म्हणाली
“काय माहित कुठे गेला.”, दीपक
“कुठे मेला-बिला तर नसेल ना?”, स्टेफनी
“मुर्खासारखे काही बोलू नकोस…” काहीसा चिडून दीपक म्हणाला
“अरे पण ह्याला कोणी ट्रक ने वगैरे उडवले असेल तर? आपली काय चूक आहे त्यात? तो तर मरेलच पण आपण सुध्दा नाहक मरू…”, स्टेफनी

“लेट्स वेट…. कदाचित येईल उशिरा…. ” दीपक

रात्र उलटून दुसरा दिवस उजाडला तरीही मोहितेचा काही पत्ता नव्हता. ती रात्र दोघांनी अक्षरशः जागून काढली. उलटणारा प्रत्येक तास दोघांची घालमेल वाढवत होता.

मोहितेचे काही बरे वाईट तर नसेल ना हा एकच विचार राहून राहून दोघांच्या डोक्यात थैमान घालत होता. ज्या माणसाचा त्यांनी इतके दिवस द्वेष केला त्याच माणसाच्या जीवाची चिंता त्याना लागून राहिली होती. कारण त्याच्या जीवाला काही झाले असते तर मोहिते ने जसे सांगितले होते तसे ते इंव्हलोप उघडले गेले असते.

दुसरा दिवसही सरला पण मोहितेचा काहिच पत्ता नव्हता.

स्टेफनीचा संयम सुटत चालला होता.

“आपण त्याची रूम उघडून बघुयात का? काही तरी क्लू सापडेल, तो कुठे गेला आहे, कश्यासाठी गेला आहे। काहीतरी कळेल….”, स्टेफनी दीपकला म्हणाली

“गुड आयडिया, तू हो पुढे मी एव्हढे काम संपवून येतो लगेच तिकडे”, दीपक
“प्लीज लवकर ये, मला त्याच्या खोलीत एकटीला नाही जायचेय”, अस म्हणून स्टेफनी निघून गेली

दिपकने हातातले काम पटकन संपवले आणि तो मोहित्याच्या रुम मध्ये गेला.

त्या गबाळ्या मोहित्याप्रमाणेच त्याची रूम होती. सर्व सामान अस्ताव्यस्त पसरलेले, कपडे घडी न करता तसेच कपाटात लोंबत पडलेले होते.

स्टेफनी आणि दिपकने त्याची पूर्ण खोली धुंडाळली, पण म्हणावे तसे काही हाती लागले नाही.

निराश होऊन दोघ बाहेर आले.

 

दोन दिवस उलटून गेले पण त्याचा काहीच पत्ता नव्ह्ता.

“मला एक कळत नाही, तो असा अचानक गायब झालाच कसा? त्याने आपल्याला पूर्ण कॉर्नर केले होते. सुटण्याच्या कुठलाच मार्ग आपल्याकडे नव्हता. आपल्याला त्याला साडे-चार करोड द्यावेच लागले असते. मग अस असताना तो न सांगता गेला कुठे?”, दीपक

दोघ जण बोलत होते तेवढ्यात एक सर्व्हंट आतमध्ये आला.

“बोल, काय झाल?”, स्टेफनी
“बाहेर पोलिस आले आहेत त्यांना तुम्हाला भेटायचे आहे…. ”

स्टेफनी आणि दिपकने एकमेकांकडे बघितले.

“ठीक आहे, तू जा, मी आलेच म्हणून सांग…”

सर्व्हंट निघून गेला.

“पोलिस? कश्याला आले असतील?”, स्टेफनी म्हणाली
“ते तुला बाहेर गेल्यावरच कळेल”, दीपक
“म्हणजे, तू नाही येणार बाहेर?”, स्टेफनी
“वेडी आहेस का? मी आणि पोलिसांसमोर? उगाच त्यांनी ओळखले तर? नको, तू जा, आधी बघ तर काय म्हणतात ते”

स्टेफनी नाईलाजाने एकटीच बाहेर गेली

लॉबीमध्ये एक इन्स्पेक्टर आणि एक हवालदार उभे होते

“नमस्कार इन्स्पेक्टर, मी स्टेफनी, ह्या हॉटेलची ओनर”, आपल्या चेहऱ्यावर शक्य तेव्हढे हास्य आणत स्टेफनी म्हणाली
“नमस्कार. मी तुमच्या हॉटेल मध्ये उतरलेल्या एका इसमाची चौकशी करायला आलोय”, इन्स्पेक्टर म्हणाले

“हो जरुर. बोला कुणाची माहिती हवीय?”, स्टेफनी

इन्स्पेक्टर ने हवालदार कडून एक फोटो घेतला आणि तो स्टेफनी समोर धरला.

“आपण ह्यांना ओळखता?”

स्टेफनीने तो फोटो निट पाहीला.

“नो इन्स्पेक्टर, मी ह्यांना आधी कधीच बघितले नाही. कोण आहेत हे?”, स्टेफनी

स्टेफनी च्या ह्या अनपेक्षित उत्तराने इन्स्पेक्टर काही क्षण गोंधळून गेले. मग ते म्हणाले, “आर यु शुअर? पाहिजे तर परत एकदा फोटो बघा”

“आय एम हंड्रेड पर्सेंट शुअर इन्स्पेक्टर मी खरच ह्यांना ओळखत नाही. ह्यांना कधी पाहिले पण नाही. कोण आहेत हे?” स्टेफनी

“हे मोहिते, केशव मोहिते. लाइफ़-लाइन इन्शुरन्स कंपनीचे एजंट”, इन्स्पेक्टर

“काय? हे केशव मोहिते?”, स्टेफनी जवळ जवळ ओरडलीच

“हो… का? काय झाल?”, इन्स्पेक्टर
“अहो पण हे कसे केशव मोहीते असु शकतील?”, स्टेफनी

स्टेफनी ने मागे वळून पाहिले. जवळूनच एका दार आडून दीपक त्यांचे बोलणे ऐकत होता. स्टेफनीची आणि त्याची नजरा-नजर झाली. त्याने हातानेच हळूच खूण करून तिला शांत राहायला सांगितले.

“नाही काही नाही, मी खरंच ओळखत नाही ह्यांना, का काय झाल?”, स्टेफनी शक्यतो नॉर्मल रहात म्हणाली

“ह्यांचा खून झालाय, साधारण चार दिवसांपूर्वीच, त्यांची डेड बॉडी सापडली आम्हाला. ओळख पटवताना कळले. बॉडीच्या खिश्यात ड्रायव्हींग लायसंन्स आणि कंपनीचे व्हिजीटींग कार्ड मिळाले त्या नावाचे. शिवाय कंपनीच्या हेड ऑफीसमधुन आम्ही खात्री करुन घेतली आहे.. म्हणून आम्ही त्यांच्या हेड ऑफिसला फोन केला तेंव्हा कळाले की केशव मोहिते तुमच्याच हॉटेलवर उतरले आहेत एका तुमच्याच एका क्लेमच्या तपासणी संदर्भात… “, इन्स्पेक्टर

“नाही इन्स्पेक्टर तुमचा काहीतरी घोटाळा होतोय. हि व्यक्ती नक्की आमच्या हॉटेल वर उरली नव्हती. पाहिजे तर तुम्ही हा फोटो सपोर्ट स्टाफला दाखवून खात्री करू शकता.”, स्टेफनी

“नाही ठीक आहे, त्याची तशी काही आत्ता आवश्यकता नाही. कदाचित मोहित्यांनी ऐन वेळी विचार बदलून दुसऱ्या कुठल्या हॉटेल मध्ये खोली घेतली असेल… एनीवेज मी बाकीच्या हॉटेल्स मध्ये चौकशी करतो. काही लागले तर मात्र पुन्हा तुम्हाला थोडा त्रास द्यायला येइन…”, इन्स्पेक्टर

“माय प्लेझर सर….” अस म्हणून स्टेफनी निघून गेली

 

“हा काय प्रकार आहे दीपक?” स्टेफनी म्हणाली
“तू तो फोटो नक्की निट बघितलास? नक्की तो मोहिते नव्हता?”, दीपक
“अरे नक्की काय? अर्थात त्याचा चेहरा कसा विसरीन मी?”, स्टेफनी

“पण मग हा मेलेला मोहिते होता, तर मग तो आपल्याकडे येउन राहिला होता तो कोण?”, दीपक
“दीपक, अरे मोहिते तर मेला, मग तो रिपोर्ट आणि ते इंव्हलोप? ते जर का कोणी बघितले तर?”, स्टेफनी
“अग तो मोहितेच जर फेक होता तर कसला रिपोर्ट आणि कसल काय?”, स्टेफनी

दोघ बोलत असतानाच परत एक नोकर फोन घेऊन आला

“मैडम, बैकेतून फोन आहे तुमच्यासाठी… “, स्टेफनीला म्हणाला
“सांग त्यांना आत्ता कामात आहे, नंतर फोन करा”, स्टेफनी
“सांगितले, आधीच सांगितले मी पण त्यांना तुमच्याशी काहीतरी महत्वाचे बोलायचे आहे”, नोकर

“ठीक आहे, आण इकडे” अस म्हणून स्टेफनीने तो फोन घेतला

“बोला मैनेजर साहेब”, शक्य तितका आवाजात गोडवा आणत स्टेफनी म्हणाली

“सॉरी तुम्हाला थोडा त्रास द्यायला फोन केला, पण काम तास महत्वाचे होते”
“अरे त्रास कसला त्यात, काम महत्वाचे असल्याशिवाय तुम्ही फोन करणार नाही माहित आहे मला. बोला काय काम काढलेत?”, स्टेफनी
“तुमचा दोन लाखाचा चेक बाउन्स झालाय, आधीच करंट अकाऊंटवर झिरो बॅलन्स असल्याने हेव्ही इंटरेस्ट पडतोय, त्यात हा चेक रिटर्न. काही प्रॉब्लेम झालाय का?”, मैनजर

“आय एम सॉरी? तुम्ही कश्याबद्दल बोलत आहात?”, स्टेफनी
“अर्थात तुमच्या अकाऊंटबद्दल…. ”
“अहो पण अकाऊंटला झिरो बॅलन्स होईलच कसा? आम्ही किमान १० लाख तरी ठेवतो खात्यात. आणि आज पर्यंत त्यात कधीच बदल झाला नाही. ”
“हो म्हणूनच फोन केला काही प्रॉब्लेम झालाय का… ”
“नाही प्रॉब्लेम काही नाही पण खाते रिकामेच असू शकत नाही “, स्टेफनी

“अहो मी काय खोट सांगतोय का? एक काम करा एकदा तुमच्या अकांऊंटंटशी बोलून बघा”

मैनेजरने फोन ठेवून दिला

“काय झाल स्टेफनी?”, स्टेफनी चा चिंतीत चेहरा बघून दीपक म्हणाला
“अरे, मैनेजर चा फोन होता, आपले करंट अकौंट रिकामे आहे म्हणे”, स्टेफनी
“कस शक्य आहे? आणि इतक्यात आपण कुठला मोठा चेक पण दिला नाहीये”
“तेच तर म्हणाले मी, मला काहीच काळात नाहीये…. ”

“ओह माय गॉड..”, दिपक काही क्षणांनंतर म्हणाला

“काय झालं?”, स्टेफ़नी
“मोहीते… तु.. तु बॅंक अकांऊंट आपल्या कंप्युटरवरुन ओपन करतेस ना?”, दिपक
“हो.. कित्तीवेळा.. असं अचानक पेमेंट कुणाचे करायचे असले तर ऑनलाईन ट्रान्स्फरला वापरते..”, स्टेफनी
“बरोबर.. पण पासवर्ड?”, दिपक
“पासवर्ड मला पण माहीत नाही.. पण थॉमसने सेव्ह पासवर्ड करुन ठेवला होता त्यामुळे मला लॉगीन करता यायचे..”, स्टेफनी

“देअर यु गो.. त्या दिवशी मोहीते आपला कंम्प्युटर वापरत होता आठवतं.. मुर्ख आहोत आपण स्टेफनी त्याने इथुनच लॉगीन केले आणि पैसे ट्रांन्स्फर केले असणार.. चल पटकन आपण ऑनलाईन स्टेटमेंट बघु..”

दिपक आणि स्टेफनी पळत पळत खोलीत गेले.

त्याच दिवशीची सकाळची ऑनलाईन ट्रान्स्फरची एक एन्ट्री दिसत होती. भल्या सकाळीच मोहीतेने सर्व पैसे हॉटेलच्या खात्यातुन दुसर्‍या कुठल्यातरी खात्यात ट्रान्स्फर केले होते…

“ओह शिट्ट…”, स्टेफनी डोक्याला हात लावत म्हणाली
“हा मोहीते नक्कीच कोणीतरी फ्रॉड आहे.. आणि अर्थात अजुनही जिवंत आहे. आज सकाळीच त्याने पैसे ट्रान्स्फर केले आहेत…”, दिपक

“आता? पोलिसांकडे जायचे?”, स्टेफनी
“वेडी आहेस का? आधीच आपण पोलिसांपासुन कसं पळायचं ह्याचे मार्ग शोधतो आहो आणि तो पोलिसांकडे जायचं म्हणतेस? त्यात तु सकाळीच मोहीते इथे रहात नव्हता म्हणुन सांगीतले आहेस..”, दिपक

“मग? काय चुकीचं सांगीतलं? पोलिसांनी जो फोटो दाखवला तो आपल्याकडे रहातच नव्हता.”, स्टेफनी
“मला वाटतं कोणीतरी हे जाणुन बुजुन करत आहे. आधी थॉमस सरांचा खुन, नंतर हा फ्रॉड केशव मोहीते, मग कळतं खरा मोहीते कोणी दुसराच होता.. त्याचा खुन होतो आणि लक्षात येईपर्यंत हा फ्रॉड मोहीते आपल्याला गंडवुन आपल्या खात्यातील सर्व पैसे घेउन फरार होतो…”, दिपक

“दिपक.. आपण कंगाल झालोय… पुर्ण अडकलो आहोत आपण. पळुन जायचं म्हणलं तरी आपल्याकडे पैसे नाहीत. खात्यात शुन्य पैसे आहेत. हे हॉटेल दोन दिवसांपेक्षा अधीक काळ आपण चालु ठेवु शकणार नाही…”, स्टेफनी..

“हे बघ, हायपर होऊ नकोस, आपण काढु काही तरी मार्ग..”, दिपक
“काय मार्ग काढणार आपण?”
“हे बघ.. आपण थोडं लोन काढु बॅंकेतुन, सध्या सिझन चांगला आहे, हळु का होईना, पैसे होतील रिकव्हर..”, दिपक

“वेडा आहेस तु.. आत्तापर्यंत थॉमसच्या क्रेडीबिलीटीवर चालु होते सगळे. थॉमस नाही म्हणल्यावर कोण लोन देईल आपल्याला? मागच्या महीन्यात एक तरी चेक जमा केला आहे का आपण बॅंकेत.. फक्त पैसे विड्रॉ चालु आहे…”, स्टेफनी

दोघजणं बोलत खोलीतुन बाहेर आले आणि समोर उभ्या असलेल्या त्या व्यक्तीला पाहुन दोघं जणं जागेवरच थबकले. दिपकच्या पायाखालची तर जमीनच सरकली.

दिपकवर पिस्तुल रोखुन दारामध्ये तो तुरुंगातला गिड्डा पोलिस इन्स्पेक्टर उभा होता.. त्याच्या भल्या मोठ्ठ्या देहाच्या पार्श्वभुमीवर ती रिव्हॉल्व्हर खेळण्यातली भासत होती.

त्याला बघताच दिपक पळुन जाण्यासाठी मागे वळला तसा तो पोलिस म्हणाला, “पळुन जायचा विचार सुध्दा करु नकोस.. तुला गोळी घालायला मला जरा सुध्दा कष्ट पडणार नाहीत..”

त्याच्या आवाजातली जरब दिपकला खात्री देत होती की तो इन्स्पेक्टर खरं बोलतो आहे.

दिपक शांतपणे माघारी वळला…

“बर्‍याच दिवसांनी भेटलो नाही?”, इन्स्पेक्टर..
“हे बघा इन्स्पेक्टर.. मी निर्दोष होतो आणि निर्दोष आहे. मी माझं आयुष्य नव्याने सुरु केलं आहे.. प्लिज..प्लिज मला जाऊ द्या..”

इन्स्पेक्टरने मागे उभ्या असलेल्या हवालदाराकडे एक हास्य फेकले आणि म्हणाला.. “जाऊ द्या म्हणे.. साला माझा तुरुंग फोडुन पळालेला कुत्रा.. इतके दिवस कसे काढलेत मला माहीत.. शरमेने मान झुकली होती.. ह्याला असा फरफटत न्हेऊन कोंबणार परत तुरुंगात तेंव्हा कुठे माझी हरवलेली इभ्रत परत येईल.. आणि हा म्हणे.. जाऊ द्या..”

तो हवालदार सुध्दा त्याच्या हसण्यात सामील झाला.

स्टेफनीचे लक्ष शेजारच्या टेबलावर असलेल्या फ्राईंग पॅन कडे गेली. तिने हळुच तो पॅन उचलला आणि क्षणाचाही विलंब न करता त्या इन्स्पेक्टरच्या डोक्यात घातला.

थड्ड आवाज करतो तो पॅन त्या गिड्याच्या वर्मी बसला. पॅनचे हॅंडल तुटुन स्टेफनीच्या हातात आले. तो गिड्डा धाड्कन मागच्या हवालदारावर कोसळला पण कोसळताना त्याने आपल्या पिस्तूलातुन गोळी झाडली..

“रऩ दिपक.. मागे एक स्पिड बोट आहे ती घे आणि पळ..”, स्टेफनी विव्हळत म्हणाली..

इन्स्पेक्टरने झाडलेली गोळी तिच्या पोटात घुसली होती..

“नाही स्टेफनी तुला सोडुन नाही.. तु चल..”, दिपक स्टेफनीच्या दंडाला धरुन ओढत म्हणाला..
“मुर्ख पणा करु नकोस.. ते शक्य नाही.. तु जाsssss”

दिपक क्षणाचाही वेळ न दवडता मागच्या दाराकडे धावत सुटला..

गोळीबाराचा आवाज ऐकुन बाहेर जिपपाशी थांबलेले दोन हवालदार धावत आत आले.

“पकडा त्याला..” तो गिड्डा इन्स्पेक्टर सावरुन उठुन बसत तो म्हणाला.. त्याच्या डोक्यातुन रक्ता्चा एक बारीक ओव्हळ गालावर आला होता. संतापाने त्याचा चेहरा लालबुंद झाला होता.

ते तिन हवालदार दिपक ज्या दिशेने पळाला होता तिकडे धावले.

स्टेफनी पोटावर हात धरुन जमीनीवर कोसळली होती. त्या गिड्याने एकवार तिच्याकडे तुच्छतेने पाहीले बुटाची एक लाथ तिच्या पोटात घातली आणि तो सुध्दा त्या हवालदारांच्या मागे गेला.

वेदनेची एक सणसणीत कळ स्टेफनीच्या डोक्यात गेली. पोटातुन रक्ताची धार वहात होती. क्षणार्धात तिचा चेहरा पांढरा-फटक पडला. समोरचे दृष्य तिला अंधुक दिसु लागले. त्या अंधुक प्रकाशात तिला समोर तिन व्यक्ती उभ्या असलेल्या दिसल्या.

कोण होत्या त्या व्यक्ती. पाठीमागची, डावीकडची ती व्यक्ती.. ती.. हो.. ती व्यक्ती मोहीतेच होती. अंगात तो कळकट सफारी नव्हता तर एक गडद लाल रंगाचा फुलाफुलांचा शर्ट होता. मागे उजवीकडची व्यक्ती.. तिला स्टेफनीने कुठेतरी पाहीले होते.. कुठे बरं…??

हं.. तो युसुफ.. दिपकचा मित्र.. ज्याने थॉमसची डेड बॉडी आपल्या ट्रकमधुन न्हेउन त्यांची मदत केली होती.

पुढची मध्ये असलेल्या त्या व्यक्तीला मात्र स्टेफनीने कधी पाहीले नव्हते. त्या अवस्थेतही स्टेफनीला ती व्यक्ती एकदम चिकनी वाटली. एक हॅंड्सम तरुण खांद्याला एक गिटारसारखी बॅंग लावुन उभा होता.

ते तिघेही स्टेफनीकडे बघुन खदा-खदा हसत होते.

तो चिकना तरुण स्टेफनीच्या जवळ आला आणि खाली बसला व मोहीतेकडे बोट दाखवत म्हणाला, “ह्याला ओळखतेस ना? मोहीते हा.. आठवला? आपलाच माणुस आहे हा.. आपला म्हणजे.. माफीया..”

स्टेफनी अंधुक होणार्‍या नजरेतुन डोळे विस्फारुन बघण्याचा प्रयत्न करत होती. तिची शक्ती कमी कमी होत चालली होती.

आणि हा .. हा युसुफ..”, युसुफकडे बोट दाखवत तो म्हणाला..”ह्याला आधी आपण टपकवणारच होतो, पण ऐन वेळी हा म्हणाला की त्याला दिपक कुठे आहे ते माहीत आहे.. वाचला साला…”

“हरामखोर..”, स्टेफनी स्वतःशीच पुटपुटली. क्षणभर धावत जावं आणि दिपकला युसुफ बद्दल सांगावं असं वाटुन तिने उठण्याचा प्रयत्न केला तसा पोटातुन अजुन एक वेदनेची तिव्र लहर तिच्या अंगभर पसरली.

“..आणि तुझा नवरा.. थॉमस.. आम्हीच मारला त्याला…”, तो चिकणा अजुनही बोलत होता.

स्टेफनीला एकावर एक धक्के बसत होते…

“आता तु बोलशील का? का केलं असं आम्ही..? साला त्या दिपकमुळे, बॉसच्या भावाला मारलांऩ त्यानं.. मग त्याला जिता सोडायचा? नाय… मंग? असा डायरेक्टली मारायचा? नाय.. असा पळवुन पळवुन मारणार.. जो पर्यंत तो पळायचं सोडुन आमच्याकडे मरणाची भिक मागत नाय तो पर्यंत पळवणार त्याला… हा ‘पाठलाग’ सुरुच रहाणार त्याच्या मृत्युपर्यंत…”

स्टेफनीला निम्मे अर्धे त्यातले कळतच नव्हते. क्षीण होऊन ती पडली होती.

त्या चिकण्या तरुणाने खिश्यातुन एक मोठ्ठा सुरा काढला आणि स्टेफनीच्या नाजुन गळ्यावरुन सर्रकन फिरवला.

स्टेफनीला हा त्रास मात्र काहीच जाणवला नाही.. क्षणार्धात तिचा देह निष्प्राण झाला होता…….

[क्रमशः]


32 Comments

पाठलाग – (भाग-१६)


भाग-१५ पासुन पुढे>>

सर्व प्रथम कथेच्या पुढच्या भागाला इतका उशीर झाल्याबद्दल अत्यंत क्षमस्वः. मला शक्य असते तर हा भाग आधीच टाकला असता. पण खरोखरीच वेळ नव्हता. तुम्ही पुन्हा पुन्हा मेसेज / कमेंट्स / ई-मेल करुन कथेच्या पुढच्या भागाची विचारणा करीत होतात तेंव्हा खरं तर माझ्याकडुन होणार्‍या दिरंगाईबद्दल वाईट वाटत होतेच, पण कथेवर आणि ब्लॉगवर तुमचा असणारा लोभ पाहुन आनंद ही वाटत होता.

असो, अधीक उशीर न करता, पुढचा भाग प्रकाशीत करत आहे.. आणि हो.. नेहमीपेक्षा थोडा मोठ्ठाच टाकत आहे. सो सीट बॅक, रिलॅक्स आणि वाचा, पाठलाग भाग-१६.

 

बाहेरची आवरा-आवर करून स्टेफनी दिपकच्या खोलीत आली तसा दीपक अचानक तिच्यावर खेकसला, “तू इथे काय करते आहेस? गेट आऊट, तुझ्या खोलीत जाउन झोप”

“अरे पण का? काय झालं?”, स्टेफनी
“का काय का? तो मोहिते बसला आहे बाहेर. त्याने तुला माझ्या खोलीत बघितले तर?” दिपक
“पण मी एकटीनेच झोपायचे? आणि मला आज तू हवा असशील तर?” स्टेफनी
“थोडे दिवस स्टेफनी…. आत्ता काहीच पर्याय नहिए…. प्लिज…. “, दीपक

स्टेफनीने काहीश्या नाराजीनेच खोलीचे दर उघडले आणि अचानक अंधारातून कुठूनतरी येउन समोर मोहिते उभा राहीला.

“तुम्ही इथे झोपता का?”, अर्धवट उघडलेल्या खोलीच्या दारातून आत पाहण्याचा प्रयत्न करत मोहिती म्हणाला.
“काय बोलता आहात मुर्खासारख?”, काहीसे चिडून स्टेफनी म्हणाली आणि त्याला बाजूला ढकलून निघून गेली.

मोहिती स्टेफनी दिसेनाशी होईपर्यंत तेथेच थांबला आणि मग चेहर्यावर एक हास्य आणत तेथून निघून गेला

 

दुसर्‍या दिवसापासुन स्टेफनी आणि दिपकचे आयुष्य बिकट होऊन बसले. एकमेकांचा सहवास सोडाच, एकमेकांकडे बघणं सुध्दा अवघड होऊन बसले होते. क्षणाक्षणाला मोहिते त्यांच्या मागावर होता. त्याची ससाण्यासारखी नजर सतत त्या दोघांवर रोखलेली असायची.

“मला एक सांगा मिसेस स्टेफनी..”, स्टेफनीला एकांतात गाठुन मोहीते म्हणाला.. “थॉमससरांना दिल्लीतील हॉटेलबद्दल माहीती कशी मिळाली होती?”

“इंटरनेटवरुन..”, स्टेफनी
“अच्छा, बर मी त्यांचा संगणक थोड्या काळासाठी वापरू शकतो?”, मोहिते
“तुम्हाला संगणक वापरता येतो’, त्याच्या चेहर्यावरचे बावळट भाव बघत स्टेफनी म्हणाली

“हो हो… येतो ना…. ” अस म्हणून स्टेफनीने दाखवलेल्या संगणकाच्या खोलीकडे मोहिते मार्गस्थ झाले.

“तू त्याला संगणक हाताळू द्यायला नको होतास…”, दीपक नंतर स्तेफनीला म्हणाला
“रेलैक्स, मला नाही वाटत त्या बावळटाला त्यातील काही कळत असेल…”, स्टेफनी

साधारण एक तासानंतर मोहिते बाहेर आला. दीपक आणि स्टेफनी हॉटेलची काही बिल तपासत असल्याचे नाटक करत बसले होते. नाकावर घसरणारा आपला जाड भिंगाचा चष्मा सावरत मोहिते म्हणाला, “अम्म… मी सगळा संगणक तपासला पण त्या हॉटेलची माहिती देणारे काही माझ्या हाताला लागले नाही. मला नाही वाटत थॉमससरांना इंटरनेट वरून काही माहिती मिळाली असेल.

“तपासला म्हणजे? आता थोडी न ती माहिती तेथे असणार आहे?. थॉमससरांनी डिलीट करून टाकली असेल तेंव्हाच…” स्टेफनी
“कस आहे ना बाई”, मोहिते कुचकट स्वरात म्हणाले, “तुम्हाला माहित नसेल म्हणून सांगतो, संगणकावर ना कुकीज, ब्राउजर हिस्टरी, सेशन डाटा वगैरेची माहिती असते त्यावरून गेल्या वर्षी सुध्दा संगणकावर काय काम केले होते हे शोधत येते. ”

“असेल ना मी कुठे नाही म्हणते, पण थॉमससरांनी ती माहिती इथल्याच संगणकावरून घेतली असे कश्यावरून?”, स्टेफनी
“म्हणजे?”
“म्हणजे इथे इंटरनेट चा फार मोठ्ठा प्रोब्लेम आहे, आम्ही अनेकदा तक्रार सुद्धा केली होती. त्यामुळे थॉमससर बर्‍याचदा बाहेरगावी तेथील कॅफे मधून सुद्धा इंटरनेट वापरत असत…. ”

“हम्म …. असेल कदाचित…”, थोडासा नरम होत मोहिते म्हणाला

 

मोहीत्याचे प्रश्न दिवसेंदिवस वाढतच चालले होते. कधी तो थॉमसच्या बॅंकेचे डिटेल्स मागे, कधी त्याच्या मोबाईल्सचे कॉल रेकॉर्ड्स, कधी त्याचे कपाट उघडण्याचा हट्ट धरी तर कधी अजुन काही.

सुरुवातीला केवळ स्टेफनी आणि क्वचीत दिपकचीच चौकशी चाले, पण हळु हळु तो सपोर्ट स्टाफमध्ये शिरला. वेळ काळ न पहाता कधीही, कोणालाही, कुठेही गाठुन प्रश्नांच्या फैरी झाडत असे.

दिपक आणि स्टेफनीचे आयुष्य पुर्ण बिघडुन गेले होते. एकदिवशी मोहीते बाजुला नसताना स्टेफनी दिपकला म्हणाली, “दिपक प्लिज.. मला इथुन बाहेर पडायचे आहे, जेथे हा मोहीते नसेल.. फक्त तु आणि मी.. वैताग आलाय ह्याचा.. वाटतं आहे, नको ते पॉलिसीचे पैसे.. आम्हाला एकटं सोड..”

स्टेफनी दिपकच्या जवळ आली की दिपक लगेच संकोचीत होत असे, दचकत असे.. तो स्टेफनीकडे कमी, इतरत्रच कोठे मोहीते दिसतो का ते पहात बसे..

“दिपक….” जवळ जवळ ओरडतच स्टेफनी म्हणाली..
“श्श..!! हळु बोल..”, स्टेफनीला बाजुला ढकलत दिपक म्हणाला…

“तुझं लक्ष आहे का मी काय बोलते आहे ते?”, स्टेफनी
“हो आहे.. पण हा मोहीते असे पर्यंत ते शक्य नाहीये.. तु प्लिज जा इथुन..”, असं म्हणुन दिपक उगाचच काही तरी काम करण्यात मग्न होऊन गेला.

स्टेफनी दिपककडे दोन मिनीटं रागाने पहात उभी राहीली आणि मग खांदे उडवुन निघुन गेली.

 

दुसर्‍या दिवशी दिपक लॉबीमध्ये रजिस्टर तपासण्यात मग्न होता. मोहीते तेथेच बसुन उगाचच काही प्रश्न सुचत आहेत का पहात विचारात मग्न होता. इतक्यात तेथे स्टेफनी लंगडत लंगडत आली.

स्टेफनीला लंगडताना पाहुन दिपक उठुन उभा राहीला पण मोहीत्याला तेथेच पहाताच तो थोडा कॉन्श्यस झाला आणि म्हणाला, “लंगडत चालायला काय झालं मॅडम? काही लागलं का?”

“नाही विशेष काही नाही.. थोडा मुरगळला आहे, मी येते जरा सिटीमध्ये दवाखान्यात जाऊन”, स्टेफनी
“पण मॅडम, दुखर्‍या पायाने तुम्हाला ड्राईव्ह नाही करता येणार, त्यापेक्षा कुणालातरी घेऊन जा..”, दिपक

“कुणाला घेऊन जाऊ? आज सगळे इन्व्हेंटरी मध्ये बिझी आहेत.. तुला वेळ असेल तर चल, नाही तर मी करते काही तरी मॅनेज…”, स्टेफनी

दिपकची काही वेळ चलबिचल झाली पण मग त्याने रजिस्टर बंद केले आणि ड्रॉवरमधुन कारची किल्ली घेउन तो स्टेफनीबरोबर बाहेर आला. त्याने मोहीतेकडे पाहीले नाही, पण मोहीत्याची रोखलेली नजर त्याच्या पाठीला जाणवत होती.

दिपकने गाडी पार्कींगमधुन बाहेर काढली. स्टेफनी लंगडत त्याच्या शेजारच्या सिटवर येऊन बसली. दिपकने गाडी गेअरमध्ये टाकली आणि काही क्षणातच धुरळा उडवत गाडी दिसेनाशी झाली.
काही अंतर गेल्यावर स्टेफनीने आरश्यातुन मागे कोणी येत नाही ना ह्याची खात्री केली आणि मग गाडीचे सिट थोडे मागे करुन ती आरामशीर बसली. आपले दोन्ही पाय तिने डॅशबोर्डवर क्रॉसकरुन ताणुन ठेवले आणि ती हसत दिपककडे पाहु लागली.

दिपक तिच्या सरळ पायांना पाहुन आश्चर्यचकीत झाला.. “हे काय? तुझा पाय दुखत होता ना?”
“कुणी सांगीतलं..?” हसत हसत स्टेफनी म्हणाली…
“म्हणजे? मग मगाचंच ते सगळं?”, दिपक
“..नाटक होतं…”, दिपकच्या ओठांवर बोट ठेवत स्टेफनी म्हणाली..

“यु आर मॅड…”, दिपक मान हलवत म्हणाला…
“खरंच??”, स्टेफनीने केसांची रिबीन काढली आणि खिडकीतुन येणार्‍या वार्‍यात आपले केस मोकळे करत स्टेफनी म्हणाली…

“खरंच मी मॅड आहे दिपक??…माय अ‍ॅडोरेबल डार्लिंग?”, दिपककडे बघत स्टेफनी म्हणाली..
“काय बोलते आहेस तु स्टेफनी? चल मी गाडी वळवतो आहे मागे.. मोहीतेला कळलं आपण कुठल्या डॉक्टरकडे गेलो नव्हतो तर त्याला उगाच संशय येईल…”

“हेल विथ दॅट मोहीते.. सोड ना त्याला.. त्याला जे करायचं ते तो करेलच… आय लव्ह यु दिपक.. आय रियली डु…”, स्टेअरींगवरील दिपकच्या हातावर हात ठेवत स्टेफनी म्हणाली…

दिपकने गाडी कडेला घेतली आणि करकचुन ब्रेक लावला.

 

“उद्या काय होईल माहीत नाही दिपक.. लाईफ़ आपल्याला सोडुन पुढे निघुन गेली आहे असं वाटतं आहे.. वाटतं मी खुप एकटी राहीली आहे.. किनार्‍यावर रेतीला सोडुन समुद्राच्या लाटा जश्या माघारी वळतात तसं… होल्ड मी दिपक.. होल्ड मी…”, स्टेफनी बोलत होती..

ती दुपार दोघांसाठी खुप मस्त गेली. एका मस्त रेस्टॉरंट मध्ये दोघांनी जेवण घेतले…

“स्टेफनी.. आपण निघुन जाऊ इथुन.. त्या मोहीत्याचा मला काही भरोसा वाटत नाही. उद्या त्याने जुनी प्रकरणं उकरुन काढली, थॉमससर कधी दिल्लीला गेलेच नव्हते हे सिध्द केलं तर होत्याचं नव्हतं होऊन बसेल.

मी तर तुरुंगात जाईनच.. पण तु सुध्दा आत्तापर्यंत थॉमस होता म्हणुन वाचलीस. एक तर तुझा इथला स्टे इल्लीगल आहे, शिवाय तुझ्या हातुन झालेला तो मर्डर.. एकामागोमाग एक प्रकरणं बाहेर येत रहातील.. मरु देत ती पॉलीसी.. आपण परतच जाऊ या नको.. काय म्हणतेस??”, दिपक

“तु म्हणतोस ते बरोबर आहे दिपक.. पण आपण असं किती दिवस पळत रहाणार? जर हे पॉलीसीचे पैसे मिळाले तर आपण हा देशच सोडुन जाऊ.. माझ्या देशात.. तिकडेच आपण सेटल होऊ. रिस्क आहे, पण

आपल्याला ही शेवटची रिस्क घ्यायलाच हवी. मी आपल्या पासपोर्ट, व्हिसाचं बघायला लागते. त्याला पैसे लागतात दिपक. पॉलिसी क्लेम सेटल होईपर्यंत आपलं काम होऊन जाईल… देन जस्ट यु अ‍ॅन्ड मी डिअर…”, स्टेफनी म्हणाली.

वेटरने टेबलावर बिल आणुन ठेवले.

स्टेफनीने पर्समधुन क्रेडीट कार्ड काढले तसा दिपक म्हणाला..”नो क्रेडीट कार्ड.. कॅश दे…”

स्टेफनीने एकवार दिपककडे पाहीले आणि मग तिने कॅश काढुन बिल पे केले.

“वुई हॅव टु बी एक्स्ट्रॉ केअरफुल… काय माहीत मोहीतेचे कश्या कश्यावर लक्ष आहे. उद्या त्याला बिलामध्ये हॉटेल दिसले तर…”, दिपक

“सो व्हॉट दिपक? दवाखान्यातुन येताना आपण एखाद्या हॉटेलमध्ये एकत्र जेऊ शकत नाही का?”, वैतागत स्टेफनी म्हणाली..

“आय जस्ट सेड लेट्स बी केअरफुल. तु पॉलीसीचं मला आधी कल्पना दिली असतीस तर आपण आधीच निट प्लॅन करु शकलो असतो…”, दिपक

“बरं ठिक आहे.. अजुन किती वेळा मला ऐकवणार आहेस? म्हणलं ना सॉरी.. चल जाऊ आपण..”, स्टेफनी तणतणत गाडीत जाऊन बसली.

येताना गाडीत कोणीच काही बोलले नाही.

 

हॉटेल आल्यावर स्टेफनी गाडीतुन उतरली आणि दिपकची वाट न पहाताच आत निघुन गेली. मोहीते अजुनही तेथेच बसला होता. स्टेफनीना ताड्ताड पावलं टाकत येताना पाहुन मोहीते म्हणाला, “अरे वा! मॅडमचा पाय बरा झालेला दिसतो लग्गेच.. फारच छान डॉक्टर आहे हं…”

स्टेफनीने एकदा त्याच्याकडे रागाने पाहीले आणि काही नं बोलता तेथुन निघुन गेली.

“मॅडम चिडल्या बहुतेक…”, दारातुन येणार्‍या दिपकला मोहीते म्हणाला… “पण मी तर काहीच नाही बोललो.. येताना गाडीत काही झालं का?”

दिपकने मोहीतेकडे पुर्ण दुर्लक्ष केलं आणि तो आपल्या रुममध्ये निघुन गेला.

 

दुसर्‍या दिवसापासुन मोहीते बर्‍याच वेळ बाहेरच राहु लागला. सकाळी लवकर उठुन तो कुठेतरी निघुन जाई ते दुपारी उशीरा येई. मग जेवण झाल्यावर खोलीत काही तरी करत बसे आणि मग संध्याकाळी परत कुठेतरी जाई ते रात्री फार उशीरा परतत असे.

तो काय करतो? कुठे जातो? ह्याची दिपकला आधी फार चिंता वाटे, पण नंतर त्याने मोहीतेकडे दुर्लक्ष करायला सुरुवात केली. हा मोकळा वेळ तो आणि स्टेफनी पुन्हा एकदा एकत्र घालवु लागले. पण ह्या वेळेस पुर्वीसारखं बंद खोलीत बेड वर एकमेकांच्या सानीध्यात न घालवता पुढील आयुष्याचं प्लॅंनींग करण्यात त्यांचा वेळ जाऊ लागला.

एक तर मोहीते कधी परतेल ह्याची निश्चीत वेळ ठरलेली नसे. त्यामुळे एकत्र एका खोलीत बेडवर दोघांना बघण्यापेक्षा एकत्र बोलताना बघणे हिताचे होते. आणि शिवाय पुढचा प्लॅन ठरणे आवश्यक होते. पॉलीसीचे पैसे मिळाल्यावर अधीक वेळ न दवडताच दोघांनी प्लॅन पुर्णत्वास न्हेण्याचे ठरवले होते.

सर्व काही सुरळीत चालु आहे असे वाटत होते.. पण अचानक माशी शिंकली..

एके दिवशी सकाळी मोहीत्याने दोघांना खोलीत बोलावुन घेतले.

 

आधी दिपक आणि मग काही वेळाने स्टेफनी मोहीत्याच्या खोलीत गेले. दोघंही खोलीत आल्यावर मोहीतेने खोलीचे दार लावुन घेतले.. आज त्याच्या चेहर्‍यावर एक विलक्षण तेज दोघांना भासत होते.

आपल्या चेहर्‍यावर एक विस्फारलेले हास्य आणत मोहीते दोघांकडे बघत म्हणाला.. “तुम्हाला कदाचीत आश्चर्य वाटेल, पण मला पुर्ण खात्री आहे की थॉमससर दिल्लीला कध्धीच गेले नव्हते…”
दिपक लगेच खुर्चीत सरसावुन बसला. तो काही बोलणार त्याच्या आधीच त्याला थांबवत मोहीते म्हणाला, “एक मिनीट.. आधी मला बोलु द्या….”

दिपक तोंड बंद करुन पुन्हा खुर्चीत मागे सरकुन बसला.

“हं.. तर माझी खात्री आहे म्हणा किंवा माझा दावा आहे म्हणा.. थॉमससर कध्धीच दिल्लीला गेले नव्हते. मी आजुबाजुचे सर्व ट्रॅव्हल्स, बस स्टॅन्ड्स, एअरपोर्ट, टुरिस्ट एजन्ट्स सर्व सर्व ठिकाणी पुन्हा पुन्हा चौकशी केली. अर्थात थॉमससर तसे बर्‍याच जणांच्या परीचयाचे होते. त्यामुळे सर्वांनीच ठामपणे थॉमससर निदान त्या कुणाबरोबर तरी गेले नव्हते ह्याची खात्री दिली. थॉमस दिल्लीला गेले होते ह्याचा कोणताही पुरावा जसं त्यांचे जाण्याचे तिकीट, तेथे कोणत्या हॉटेलमध्ये ते राहीले, कुठल्या पार्टीशी डिल करण्याकरता कॉन्टॅक्ट केला वगैरे वगैरे ह्यापैकी कोणताच पुरावा उपलब्ध नाही.

ह्या केसवर काम करणारा फक्त मी एकटा नाही मॅडम.. सर.. आमची पुर्ण फौज ह्यावर काम करत असते. ह्यापैकी इतर कुणालाही दिल्लीमध्ये थॉमससरांच्या अस्तीत्वाचा पुरावा मिळाला नाही. हं.. डोन्ट अंडरएस्टीमेट आवर टिम.. इफ़ आय मस्ट से.. मुडद्याला सुध्दा बोलती करणारी आमची लोकं आहेत.. जेंव्हा ते म्हणतात तेंव्हा ते एकशे-एक टक्के सत्य आणि फक्त सत्यच असते. त्यात कोणतीही चुक असुच शकत नाही.

पण मग तो अ‍ॅक्सीडेंट ती डेड बॉडी? ती एक मिसींग लिंक राहील कारण ती बॉडी जशी थॉमसचीच होती हे कोणी खात्रीपुर्वक सांगु शकत नाही.. तसेच ती बॉडी थॉमसची नव्हती असेही सांगणारं कोणीच नाही ना…”

मोहीते बोलत होता.

दिपकने तळहाताने चेहर्‍यावरील घाम पुसला.

“मग थॉमससर कुठे गेले? असे अचानक गडप कसे झाले? हे प्रश्न सध्यातरी अनुत्तरीतच आहेत. त्यांचा खुन झाला? का ते जाणुन बुजुन पॉलीसीचे पैसे मिळवण्यासाठी कुठे लपुन बसले आहेत आणि तुमच्या मदतीने हा फ्रॉड प्लॅन केला आहे.. सांगु शकत नाही..”, मोहीते म्हणाला..

“अहो काय बोलताय तुम्ही.. आम्ही कश्याला फ्रॉड केस करु?”, स्टेफनी चिडुन म्हणाली…

“बरोबर.. मलाही वाटत नाही ही केस फ्रॉड आहे. थॉमससरांचा मृत्यु झाला आहे.. ह्या मताचा मी पण आहे. फक्त तो.. तुम्ही जसं म्हणता.. तसा दिल्लीला अ‍ॅक्सीडेंटल झाला? का त्यांचा खुन…..”, मोहीते
“हे बघा मोहीते.. कामाचं बोला.. हा क्लेम तुम्ही अ‍ॅक्सेप्ट केला आहे का? का अजुनही त्यावर काही बाकी आहे ते सांगा. मला वाटतं आता दिड महीना उलटुन गेला. तुमच्याकडुन होत नसेल तर तसं सांगा मी ही केस हेड ऑफीसला एस्कलेट करतो..”, दिपक म्हणाला…

“ट्राय युवर लक..” छद्मी हास्य करत मोहीते म्हणाला.. “ईफ़ आय वेअर यु.. मी असला मुर्खपणा करणार नाही…”
“म्हणजे???”, दिपक आणि स्टेफनी एकदमच म्हणाले..

“मी तुम्हाला क्लिनचीट देण्याचं ठरवले आहे..”, काही क्षण शांततेत गेल्यावर मोहीते म्हणाला.. “येस्स.. क्लिनचीट.. यु विल गेट द फुल मनी बॅक.. फाईव्ह करोड इंडीयन रुपीज फ्रॉम आवर कंपनी…” मोहीते म्हणाला..

दिपकने नकळत एक सुस्कारा सोडला…

“पण…”, मोहीते पुढे चालुच होता.. “त्या पाच करोड मधले चार करोड पन्नास लाख रुपये तुम्ही मला द्यायचे…”
“व्हॉट??”, स्टेफनी आणि दिपक पुन्हा ओरडलेच..

“येस सर.. येस मॅम.. फ़ोर क्रोर, फिफ़्टी लॅक्स ओन्ली… तुम्ही मला द्यायचे…”, मोहीते
“पण का?”, स्टेफनी..

मोहीतेने खांदे उडवले आणि मग आपली बॅग उघडुन त्यातुन त्याने एक एन्व्हलोप काढले आणि ते टेबलावर फेकले…

थरथरत्या हाताने दिपकने ते एन्व्हलोप उघडले आणि त्यातील ऐवज बघुन त्याच्या चेहर्‍यावरचा रंगच उडाला…

“काय झालं दिपक?” असं म्हणत स्टेफनीने ते एन्व्हलोप दिपकच्या हातातुन काढुन घेतले. आतमध्ये तिचे आणि दिपकचे काही फोटो होते. कधी हॉटेलच्या कुठल्याश्या कोपर्‍यात एकमेकांच्या मिठीमध्ये विसावलेले, कधी एकमेकांकडे चोरटे कटाक्ष टाकताना, कधी कुठे तर कधी कुठे.. अगदी काल परवाच्या दुपारच्या जेवण्याच्या वेळचे फोटो सुध्दा त्यात होते…

“तुम्हाला काय म्हणायचे आहे मोहीते..”, स्टेफनी रागाने फणफणत म्हणाली..
“मला काहीच म्हणायचे नाहीये मॅम.. मी तर तुम्हाला हे सर्व माहीत असुनही क्लिन चिट दिली आहे.. शिवाय तुम्हाला पन्नास लाख रुपये मिळणार आहेतच ना. मला फक्त उरलेले पैसे द्या.. एव्हढंच माझं म्हणणं आहे..”, मोहीते..

“आणि जर नाही दिले तर???”, स्टेफनी
“तर.. हे एव्हीडंन्स मी हेड ऑफीसला पाठवुन देईन. तुमच्या दोघांमध्ये काय चालु आहे ते समजण्यापुरते हे फोटो पुरेसे आहेत. आणि राईचा पर्वत करण्यात आमची कंपनी एक नंबर आहेच. क्लेमचे पैसे द्यावे लागु नयेत म्हणुन ते ह्या फोटोंवरुन अनेक तर्कवितर्क काढतील… अनेक स्पष्ट न झालेल्या गोष्टी स्पष्ट होत जातील.. कश्याला गडे मुडदे उखडायचे.. तसा तुम्ही थॉमससरांचा खुन नसेल केलेला.. पण उगाच तपासात भलते सलते काही निघाले.. तुमच्यावर कंपनीने खोटे आरोप सिध्द केले..”, मोहीते

“अहो पण सरांचा खुन आम्ही केलेला नाहीये..”, दिपक
“मान्य आहे.. सर.. मान्य आहे.. तुम्ही चिडु नका.. पण काय आहे ना.. कंपनीकडे शेकडो वकीलांची फौज असते, अनेक गुप्तहेर संधीची वाट बघत बसुन असतात… एकदा का त्यांच्या डोक्यात संशयाचा भुंगा शिरला की मग तुमचा क्लेम नक्की कोणत्या जन्मी सेटल होईल सांगु नाही शकत..”, मोहीते..

“अहो पण म्हणुन एव्हढे पैसे.. निदान ५०-५०% तरी..”, स्टेफनी..
“मॅडम.. अहो नका घासाघीस करु.. पैसे घेणारा मी एकटा थोडी नं आहे. मी म्हणालो तुम्हाला ह्या केसवर माझ्याबरोबर अनेक जण काम करत होते. सगळ्यांचीच तोंड बंद करावी लागतील ना.. ऐका माझं, उगाच रिस्क नका घेऊ…”, मोहीते

दिपक आणि स्टेफनीची चिडचीड होत होती.

“हे बघा.. उद्या मी सकाळी थोडं बाहेर चाललो आहे, दुपारपर्यंत मी परत येईन तेंव्हा तुमचा निर्णय मला सांगा..” असं म्हणुन मोहीते उठुन खोलीच्या बाहेर निघुन गेला.

काय होणार पुढे? दिपक-स्टेफनी मोहीत्याचा सल्ला मानणार का? का त्याचाच डाव त्याच्यावर उलटवण्याचा प्रयत्न करणार? का अजुन काही होऊन कथेला अनपेक्षीत वळण मिळणार?

मित्रांनो वाचत रहा कथेचा पुढचा भाग..

[क्रमशः]