डोक्यात भुणभुणभुणारा मराठी भुंगा

डोक्यात भुणभुणभुणाऱ्या मराठी भुंग्याचे म्हणणे, असंख्य किस्से आणि मराठी कथा…


38 Comments

प्यार मे.. कधी कधी (भाग-१५)


भाग १४ पासून पुढे>>

परीक्षेच्या दोन दिवस आधी प्रितीचा मेसेज आला की नेहाने तिचं नावं कॉलेजमधुन काढून घेतलं आहे.. बहुतेक ती पुढे शिकणारच नाहीये..

मी तो मेसेज दोनदा वाचला आणि डिलीट करुन टाकला. मनामध्ये एक आशा होती की नेहाशी संबंधीत ही शेवटचीच गोष्ट.. कदाचीत.. ह्यापुढे नेहा किंवा तिच्याशी संबंधीत कुठलीच गोष्ट माझ्या.. ‘आमच्या’ आयुष्यात येणार नाही… कदाचीत..

प्रितीची परीक्षा संपण्याची तारीख मी दिवस मोजुन मोजुन जवळ आणत होतो. तिचं परीक्षेचे पुर्ण टाईम-टेबल मला पाठ होते. कुठल्या दिवशी, किती वाजता, कोणता पेपर आहे सगळं.

ह्या काळात मी प्रितीला कधी फोन केला नाही, की मेसेज.. मग प्रत्यक्ष भेटण्याचा तर प्रश्नच नव्हता. साधं ‘बेस्ट-लक’ सुध्दा म्हणालो नव्हतो. माझ्या बेस्ट विशेश नेहमीच तिच्या बरोबर होत्या.. असतील.. आणि हे प्रितीला ही नक्कीच चांगले माहीती होते. मला तिच्या अभ्यासात कोणत्याही प्रकारे व्यत्यय आणायचा नव्हता. ह्या उलट मी सुध्दा माझ्या कामावर पुर्ण लक्ष केंद्रीत केले. सकाळी लवकर ऑफीस गाठायचे, तर संध्याकाळी शक्य तितक्या उशीरापर्यंत थांबुन कामं उरकायची. कसंही करुन मला माझं रिलिज प्रितीच्या परीक्षेच्या आधीच संपवायचं होतं. त्यानंतरचा वेळ फक्त मला आमच्या दोघांकरता हवा होता. मी कामाच्या बाबतीत फुल्ल चार्ज्ड झालो होतो.. आणि सगळ्यांनाही कामाला लावलं होतं.

एक टीम-लिड म्हणुन, मला कधी कधी हाताखालच्या लोकांची दया येत होती, विनाकारण त्यांना मी प्रेशराईज करत होते.. पण मला निदान त्या क्षणी तरी माझ्ं प्रेम महत्वाचं वाटत होतं. खुप तरसलो होतो मी त्यासाठी.. आणि आता जेंव्हा मला माझं.. मला हवं असलेलं प्रेम मिळणार होतो.. तेंव्हा त्यासाठी मी वाट्टेल ते करायला तयार होतो.

 

प्रितीच्या शेवटच्या पेपरच्या आदल्या दिवशी माझं प्रोजेक्ट अलमोस्ट रेडी टु लॉंच होतं.. रात्रीचे साडे-बारा वाजुन गेले होते. टेस्ट-टीम कडुन फायनल साईन-ऑफ मिळाला की माझी तयार असलेली ‘रिलिज-मेल’ फक्त पाठवायचं काम बाकी होतं.

मनात प्रितीचा विचार आला.

काय करत असेल प्रिती आत्ता?..

मला आठवलं.. प्रितीचा शेवटचा पेपर अगदीच सोप्पा आहे असं ती म्हणाली होती.. आणि शिवाय तो फक्त ५० मार्कांचाच होता..

तिच्याशी फोनवर बोलायची इच्छा खूपच प्रबळ होत होती.

प्रिती जागी असेल? अभ्यास करत असेल? की झोपली असेल?

इतक्या दिवसांच्या कठीण श्रमाने खूप्पच थकवा आला होता.. तिचा गोड आवाज ऐकायची मनाची इच्छा डावलणं अवघड होतं चाललं होतं. मग ठरवलं फोन करुयात.. फक्त तिन रिंग्ज.. तेवढ्यात तिनं फोन नाही उचलला तर बंद करायचा.

मी तिचा नंबर डायल केला.

एकदाच रिंग वाजली आणि लगेचच प्रितीने फोन उचलला..

“हाय तरुण…” महाप्रचंड गोड.. साखरेत..मधात घोळलेला तिचा आवाज कानावर पडला आणि असं सुप्पर रिफ़्रेश झाल्यासारखं वाटलं..
“मी डिस्टर्ब तर नाही ना केलं..?” शक्य तितक्या हळु आवाजात, शेजारच्या क्युबीकमधील कुणाला ऐकु जाणार नाही असं मी प्रितीला विचारलं..
“टेलीपथी..यु सी तरुण.. मला पण तुलाच फोन करावासा वाटत होता…”, प्रितीपण अगदी फोनच्या जवळ जाऊन बोलत होती..बहुदा.. बाहेर आई-बाबांना ऐकु जाऊ नये म्हणुन..

मॅन.. धीस लव्ह थिंग इज जस्ट ऑस्सम.. असं मध्यरात्री चोरुन चोरुन बोलण्यातली मज्जा ज्याने प्रेम केलं तोच जाणे..

प्रितीच्या आवाजातला आनंद मला जाणवत होता…

“माय रिलिज इज जस्ट ऑन द वे.. अजुन अर्धा-पाऊण तास.. खूप दमुन गेलो होतो.. म्हणुन म्हणलं तुला फोन करावा..”
“डोन्ट पुश टू हार्ड तरुण.. तब्येतीची काळजी घे.. आय .. आय निड यु फ़ॉर रेस्ट ऑफ़ माय लाईफ़..”, प्रिती हळु आवाजात म्हणाली..

खरंच सांगतो मित्रांनो.. सर्वांगावर रोमांच उभे राहीले.. असं वाटलं.. असं वाटलं जणू कानशीलं गरमं झाली आहेत.. जणु हृदयाच्या जागी एखादी धडधडत येणारी एक्स्प्रेस आहे..

“डाईंग टु सी यु टुमॉरो प्रिती.. खूप काही महत्वाचं बोलायचं आहे तुझ्याशी..” आवाजात तो नॉटीनेस आणत मी म्हणालो..
“आय नो.. सेम हिअर..”, प्रिती म्हणाली..
“चलं.. डिस्टर्ब नाही करत तुला.. मी ठेवतो फोन.. ऑलराईट..?”
“ऑलराईट तरुण.. सी यु टुमॉरो.. गुड नाईट..”
“गुड नाईट..”

मला खरं तर फोन ठेवायची बिलकुल इच्छा नव्हती.. मी प्रितीने फोन ठेवायची वाट बघत फोन धरुन होतो.

काही काळ शांततेत गेला. प्रितीच्या श्वासोत्छासाचा आवाज मला ऐकु येत होता.

“तरुण..”, प्रिती म्हणाली..
“हम्म..”
“Mwaaaah :* ”

मी काही बोलायच्या आधीच फोन बंद झाला होता.

टेस्ट-टीम ने नेहमीप्रमाणे नको त्या प्रोसेसे फॉलो करत करत रिलिजला अडीच वाजवले. मेल पाठवुन ३.३० ला घरी पोहोचलो. बेडवर अडवा झालो तेंव्हा असा अर्धवट तंद्रीतच होतो. अर्धवट जागा.. अर्धवट झोपलेला..

 

प्रितीच्या आठवणींतच कधीतरी झोप लागली.. सकाळी जाग आली ते आईने मोठ्या आवाजात चालु ठेवलेल्या मिक्सरच्या आवाजाने. घड्याळात बघीतले तेंव्हा १०.४५ होऊन गेले होते. अजुन पंधरा मिनीटं आणि प्रितीचा शेवटचा पेपर सुरु होणार होता आणि दोन तासांनंतर मी माझ्या प्रितीला भेटणार होतो.

मी आरश्यात तोंड बघीतले. रिलीजने माझी पुर्ण वाट लावली होती. केस..दाढी वाढली होती.. चेहरा ओढल्यासारखा झाला होता.. डोळे निस्तेज झाले होते. पटकन कपडे बदलले आणि सलुनला पळालो. पाऊण तासांनंतर केस/दाढी कापुन.. कटींगवाल्याच्या हातचा मस्त हेड आणि फेस मसाज घेतल्यावर जरा माणसात आल्यासारखे वाटले. घरी येऊन हॉट शॉवरने आंघोळ केली आणि फेव्हरेट शर्ट-पॅन्ट चढवली. घड्याळात १२ वाजत होते तेव्हढ्यात मोबाईल वाजला.

प्रितीचा फोन होता.

मी घड्याळात पुन्हा पुन्हा बघीतले.. प्रितीचा पेपर तर १ वाजता संपणार होता..

“हॅल्लो..”
“कॉलेज गेटपाशी ये १२.३० वाजता..”
“१२.३० वाजता? पण तुझा पेपर तर १ ला संपणार आहे ना? आणि तु आहेस कुठे?”
“मी रेस्ट-रुम मध्ये आहे.. आय कान्ट वेट टु मिट यु टील १ ओके.. आणि जेव्हढा पेपर लिहुन झालाय तेव्हढा पुरेसा आहे मी पास व्हायला.. सी यु अ‍ॅट १२.३० अ‍ॅन्ड डोन्ट बी लेट..”

“पण प्रिती.. पर्सेंटेज कमी येतील ना..”
“फ* विथ द पर्सेंट.. आय कान्ट राईट मोअर… यु बेटर बी ऑन टाईम..”

मी काही बोलायच्या आधीच तिने फोन ठेवुन दिला..

दॅट वॉज इन्सेन..
तिच्या आवाजात आनंद होता.. एक्साईटमेंट होती.. रोमान्स होता..

मी पट्कन आवरले आणि बाईकवर टांग टाकुन प्रितीच्या कॉलेजच्या दिशेने निघालो. ट्रॅफीकमधुन गाडी घुसवत, शक्य तेंव्हा सिग्नल मोडत.. मधुनच चालणारे पादचारी, वाकडे तिकडे चालणारे रिक्शावालांना शिव्या घालत कसा बसा वेळेवर पोहोचलो. गाडी मेन स्टॅडवर लावत होतो तेंव्हा कॅम्पसमधुन प्रिती बाहेर येताना दिसली..

माझ्या पुर्ण शरीरातुन एक अतीशय विचीत्र संवेदना धावत होती.. जणु शरीराचा प्रत्येक स्नायु प्रितीला मिठीत घ्यायला आसुसला होता.. जणु कित्तेक वर्षांनंतर मी तिला भेटत होतो.. जणु ती माझ्याच शरीराचा एक अविभाज्य भाग होती..

मी प्रितीला काही बोलणार एव्हड्यात ती हळुच म्हणाली..”काहीही मुर्खासारखं करु नकोस.. आमची एच.ओ.डी. मागेच आहे..”

मी मागे बघीतलं. दोन स्त्रीया गेट बाहेर येत होत्या. त्यांच्यातल्या एकीला मी लग्गेच ओळखलं.. मला आणि नेहाला त्या दिवशी थांबवुन चौकशी करणार्‍यांपैकी एक त्या होत्या. बहुतेक त्यांनी ही मला ओळखलं.. पण तेंव्हा मी नेहाबरोबर होतो.. आणि आता प्रितीबरोबर ह्याबद्दलच काहीसे कुतुहल, आश्चर्य आणि मग.. ‘चालायचंच..’ असे काहीसे भाव त्यांच्या चेहर्‍यावर उमटले आणि त्या दोघीही तेथुन काहीही नं बोलता निघुन गेल्या.

ह्यावेळेस मी कॉलेजच्या गेटच्या बाहेर उभा होतो.. सो अर्थात त्यांना काही बोलण्याचा अधीकारही नव्हता..

मी प्रितीकडे बघीतले.

“टेक मी अवे.. फ़ार फ़्रॉम धीस क्राऊड..विल यु?”, प्रितीने भुवया उडवत विचारलं..
“अ‍ॅज यु विश मॅम..” म्हणत मी बाईक चालु केली.

मी आरश्यात बघीतलं, प्रिती माझ्याकडेच बघत होती.

“फार वाईट्ट सवय आहे तुला तरुण सारखं आरश्यात बघण्याची, पु्ढे बघुन चालवं गाडी..”, प्रिती लटक्या रागाने म्हणाली.

 

प्रितीला पहील्यांदा पाहीलं तेंव्हा पासुन आत्तापर्यंतच्या सर्व आठवणी एक एक करुन मनामध्ये उतरत होत्या. कॉलेजमध्ये पहील्यांदा पहाताच ‘हीच ती’ जिच्यासाठी जिव ओवाळून टाकावाचा झालेला अविष्कार. दोन भेटींमध्येच नेहाला विसरुन पुर्णपणे प्रितीच्या प्रेमात पडल्याचा साक्षात्कार, नेहाच्या लग्नात बार असुनही, केवळ मला भेटायला आलेली प्रिती.. नेहाच्या घरी पुजेला जाताना बाईकवर घालवलेले ते सुंदर क्षण, तिचा पहीला स्पर्श.. सिटी लायब्ररीमध्ये ते चोरटे कटाक्ष.. बॅंगलोरला जाताना विमानात प्रितीशी बोलण्यात घालवलेले ते अविस्मरणीय क्षण.. आनंदाच्या हिंदोळ्यावरुन निराशेच्या गर्तेत कोसळवणारे बॅंगलोरचे ते दोन-तिन दिवस.. प्रितीशिवाय घालवलेले ते दोन-तिन आठवडे आणि नेहाशी माझ्याबाजुने.. माझ्यासाठी भांडणारी प्रिती.. सगळं काही जणु मनामध्ये कोरलं गेलं होतं.. कायमचं..

“कसला विचार करतो आहेस?”, प्रितीच्या आवाजाने भानावर आलो..
“काही नाही.. असंच सगळं स्वप्नच ते.. आठवत होतं मागचं सगळं.. कुणासाठी तरी जिव इतका तुटत होता.. वाटतं आज ते स्वप्न पुर्ण झालं..”
“ओह.. हो का? कुणासाठी रे…”
“आहे.. अश्शीच एक गोड गोड मुलगी आहे..”

साधारण २०-२५ किलोमीटर गेल्यावर गावाबाहेरुन एक टेकडीवजा डोंगराकडे जाणार्‍या रस्त्याने गाडी वळवली. आजुबाजुला दाट झाडी होती. क्षणार्धात हवेत गारठा पसरला.. थोड्या खराब रस्त्याने गेल्यावर पुढे एक मोठ्ठ पठार होतं तेथे गाडी थांबवली. तेथुन खालच्या गावाचा मस्त व्ह्यु दिसत होता.

“वॉव्व.. काय मस्त जागा आहे ही तरुण.. नेहा बरोबर इथे नेहमी यायचास का रे?” प्रितीने थट्टेने विचारलं.
मी चिडून एक जळजळीत कटाक्ष प्रितीकडे टाकला.. “बास ना आता.. निदान इथं तरी नको नेहा..”

“स्वॉरी..” प्रितीने दोन्ही हाताने आपले कान पकडले..

सर्वत्र प्रचंड शांतता होती. फक्त वार्‍याचा आणि वार्‍याने हलणार्‍या झाडांचाच आवाज. मी आणि प्रिती एकमेकांकडे बघत उभं होतो..

मी दोन्ही हात हवेत पसरले.

प्रिती माझ्यापासुन काही पावलं लांब होती.

ती स्वतःशीच हसली आणि मान खाली घालुन दोन पावलं चालत आली आणि मग पळत पळत येऊन मला घट्ट बिलगली…

“बस्स.. ह्यासाठीच तर केला होता हा सगळा अट्टाहास..”, मनामध्ये एक विचार येऊन गेला.

किती क्षण.. किती वेळ .. आम्ही दोघं एकमेकांच्या मिठीत होतो काय माहीत. जणु स्वभोवतालचा पुर्ण विसर पडला होता. जणु आजुबाजुला काही नव्हतेच.. कदाचीत आम्ही ह्या दुनियेत.. ह्या पृथ्वीवर्च नव्हतोच..

लोकं म्हणतात स्वर्ग कुणी पाहीलाय??

आज छातीठोकपणे मी सांगू शकतो.. “होssss मी स्वर्ग पाहीलाय…. मी स्वर्ग पाहीलाय……”

[क्रमशः]


46 Comments

प्यार मे.. कधी कधी (भाग-१४)


भाग १३ पासून पुढे >>

“तरुण, बॅंगलोर ऑफीस कन्व्हेड स्पेशल थॅक्स टु युअर व्हिजीट, इट हेल्प्ड देम अ लॉट..”, मुरली दुसर्‍या दिवशी मला ऑफीस मध्ये म्हणत होता.. “दे वेअर जस्ट चेकींग इफ़ यु वुड लाईक टु रिलोकेट टु बॅंगलोर?”

“रिलोकेट? यु मीन परमनंटली? ऑर टेंम्पररी?”
“लेट्स सी.. स्टार्ट विथ अ इअर फ़स्ट अ‍ॅन्ड इफ़ यु लाईक, यु कॅन टेक अ कॉल.. आय एम गुड विथ इट.. यु डिसाईड..”

कल्पना खरं तर चांगली होती.. सगळ्यांपासुन काही काळासाठी दुर गेलो तर कदाचीत हे सगळं विसरायला होईल असं काहीसं वाटत होतं, पण त्याचबरोबर प्रितीपासुन इतक्या दुर जायचं मनाला पटत नव्हतं. म्हणजे.. जस्ट दोन दिवसांपुर्वीच तर आम्ही ब्रेक-अप केलं होतं.. परत कध्धीच न भेटण्यासाठी.. पण तरीही मनामध्ये कुठेतरी आशा होती.. की निदान सर्व सुरळीत होईल.. प्रितीशी भेटणं अधुन-मधुन का होईना, होईल.. सो डिसाईडेड टु वेट अ‍ॅन्ड वॉच..

मुरलीला ‘विचार करुन सांगतो’ असं सांगुन तो विषय तेथेच तात्पुर्ता का होईना थांबवला.

 

चार-पाच दिवस होऊन गेले, पण प्रितीची आठवण काही केल्या मनातुन जात नव्हती. मनात खुप वेळा विचार येऊन गेला तिला फोन करण्याचा, पण हिम्मत होत नव्हती.

कुठल्या तोंडाने फोन करणार होतो मी? मीच स्वतः तर ब्रेक-अप करुन टाकले होते. कुठुन तो स्वामी-लक्ष्मी भेटले असं क्षणभर वाटुन गेलं. प्रितीने तिचं ‘लास्ट सिन’ स्टेटस व्हॉट्स-अ‍ॅपच बंद करुन टाकलं होतं, त्यामुळे ती ऑनलाईन आहे किंवा कधी होती तेच कळत नव्हतं. कित्तेक वेळा तिचा नंबर टाईप केला, पण ‘कॉल’ बटन काही दाबु शकलो नाही.

मला तिच्याशी बोलायचं होतं. निदान एक मित्र म्हणुन तरी! त्या दिवशी नातं तुटल्याचं जसं दुःखं मला झालं होतं तस्संच तिलाही झालं असणारच होतं. किंबहुना तो विषय काढायच्या आधी, मी बराच विचार तरी केला होता.. तिला मात्र ते सगळं अचानकच घडलं होतं. मला ती कशी आहे? स्वतःला सावरु शकली आहे? की नाही? हे जाणुन घ्यायची फार इच्छा होती.

शेवटी फोन नको, निदान व्हॉट्स-अ‍ॅप मेसेज करायला काहीच हरकत नाही ह्या निर्णयावर मी येऊन पोहोचलो.

थरथरत्या हाताने फोन उचलला..

“यु देअर?” मी प्रितीला मेसेज केला..
जवळ जवळ पंधरा मिनीटं वाट पाहीली, पण काहीच रिप्लाय आला नाही. मला पुर्ण खात्री होती की प्रिती फोनपाशीच आहे..

“आय नो यु आर देअर..”
“..व्हाय आर यु प्लेईंग सो स्ट्रॉंग ऑर मॅच्युअर?”
“व्हॉट इज द प्रॉब्लेम ऑफ़ बिईंग जस्ट फ्रेंड्स?”
“हे सगळं करताना मला काय आनंद होतो आहे का? मला माझं दुःखं शेअर करावंस वाटलं तर मी कुणाशी बोलायचं?”

मी धाड धाड मनाला येईल ते टाईप करत होतो.

मी अजुन १०-१५ मिनीटं वाट पाहीली.. पण काहीच रिप्लाय नव्हता..

“फ़ाईन..इट वॉज माय मिस्टेक आय मेसेज्ड यु..सो सॉरी प्रिती मॅम.. सो सॉरी…”

“काय झालंय? का चिडचीड करतो आहेस एव्हढी?”, पाच मिनीटांनंतर प्रितीचा रिप्लाय आला
“मग काय तरं? एव्हढं अगदी शब्दाला जागायला तु काय लॉर्ड फोकलॅंड आहेस का?”
“मगं नको ना विचार करुस एव्हढा.. गेट बॅक टु युअर वर्क.. गेट बॅक टु युअर लाईफ़.. आय गेस इट इज जस्ट अ मॅटर ऑफ़ टाइम..”

“प्रिती.. आर यु आऊट ऑफ़ इट?”
“नो..”
“नो व्हॉट?
“नॉट आऊट ऑफ़ इट..”
“मग तुला कसं माहीती, इट इज जस्ट अ मॅटर ऑफ़ टाईम..”
“तसंच असेल कदाचीत.. निदान मी तरी माझ्या मनाला तसंच समजावण्याचा प्रयत्न करतेय तरुण..”

“आय होप प्रिती, तुला माहीते मी हे मुद्दाम नाही केलं..”
“मला माहीते तरुण.. मी तुला चुकीचं नाही समजत आहे.. तुला कसं मी चुकीचं समजीन रे.. तु तर…”

मध्ये बराच वेळ शांततेत गेला..

“तु तर काय प्रिती…??”
“ओह तरुण.. का आपण परत बोलतो आहे? नको ना आपण बोलुयात काही दिवस..”
“मला भेटायचं आहे तुला प्रिती .. प्लिज.. एकदा तरी.. आपण एकमेकांच प्रेम इनडायरेक्टली का होईना कबुल केलं होतं आणि लगेच ब्रेक-अप पण केलं.. पण ह्या सगळ्यात मी तुझ्यापासुन खुप लांब होतो.. मी तुला भेटलोच नाही.. आपण एकदा पण नाही का भेटु शकत?”
“नो तरुण..”
“पण का?”

“तरुण माझ्या एक्झाम्स प्रि-पोन झाल्यात.. जर्नल्स सगळे कंप्लिट करायचे आहेत.. बराच अभ्यास राहीलाय.. आधीच फ़ोकस करायला प्रॉब्लेम होतोय..”

“ठिक आहे ना.. मी कुठे तुला ४ तास घालव म्हणतो आहे.. थोड्यावेळ भेटायला काय होतेंय?”
“नाही जमणार तरुण.. प्लिज.. उगाच नको त्या गोष्टींसाठी नको हट्ट करुस..”
“आर यु अव्हॉईडींग मी प्रिती..”
“नो! आय एम नॉट अव्हॉईडींग यु तरुण.. आय एम अव्हॉईडींग द सिच्युएशन..”

“नो प्रिती.. यु आर अव्हॉईडींग मी.. आय एम फिलींग लाईक अ बेगर नाऊ.. इट्स ओके प्रिती..”
“प्लिज डोन्ट से दॅट.. वुई हॅव डीसाईडेड टु गेट आऊट ऑफ़ इट.. मग तसंच नको का वागायला? कश्याला नको त्या गोष्टी करायच्या. एका गोष्टीवरुन दुसरं.. त्यावरुन तिसरं.. वाढतंच जातं मग ते..”

“प्रिती मी काय करतोय, काय वागतोय.. माझं मलाच कळत नाहीये.. डोन्ट नो फ़ॉर हुम आय एम हर्टींग मायसेल्फ़. माझ्या आई-वडीलांसाठी जे आपलं एकच तुणतुणं डोक्यात घेऊन बसलेत.. का तु.. जी अचानक मनाने इतकी खंबीर झालीय की मी कितीही कपाळ आपटलं, तरी फरक पडणार नाही..”

“व्हॉटएव्हर…”
“थॅंक्स प्रिती.. थॅंक्स फ़ॉर युअर रुडनेस..”
“तरुण तुच म्हणला आहेस ना.. आपण ह्यातुन बाहेर पडुयात.. मग?”
“हम्म बरोबर आहे तुझं.. तुझं माहीत नाही.. मी तरी ह्यातुन बाहेर पडलो आहे”

“व्हेरी गुड.. चलो, बाय देन.. मी जाते अभ्यासाला…”
“तु एव्हढी कुचकट्ट असशील माहीती नव्हतं.. जा.. करं अभ्यास.. नोबेल पारीतोषिक मिळणार असेल ना तुला..”
” 🙂 बाय..”

सॉल्लीड चिडचिड होतं होती माझी.. इतकं काय होतं होतं तिला एकदा तरी भेटायला?

दिवसांमागुन दिवस जात होते. बघता बघता एक आठवडा उलटला आणि मग दोन आणि तीन. प्रितीकडून काहीच मेसेज नव्हता. मी सुध्दा ठरवले होते कि स्वतःहून मेसेज नाहीच करायचा. पण मनातल्या आठवणी काही केल्या कमी होत नव्हत्या.

मनामध्ये आक्रोश चालू होता.

“इट किल्स मी दॅट आय सी यु एव्हरी डे एन्ड आय नो थिंग्स कॅन नेव्हर बी द सेम. आय हेट नॉट टॉकींग टू यु, बट आय नो इट्स द ओन्ली वे टू गेट ओव्हर यु. यु हर्ट मी मोर दॅन आय डिझर्व, अ‍ॅन्ड आय नीड टू लर्न हाऊ टू बी मोर इंड्पेंडन्ट. बट आय जस्ट.. मिस्स यु. नॉट बिकॉज आय कान्ट हॅव यु, बिकॉज आय कुड. नॉट बिकॉज यु आर फार अवे, बिकॉज यु आर नॉट. नॉट बिकॉज यु हेट मी, बिकॉज यु डोंट.

आय मिस्स द वे थिंग्स युज्ड टु बी; द वे यु युज्ड टु बी. आय मिस्स अस. आवर स्ट्युपिड जोक्स, आवर क्युट मोमेंट्स…. दे वेअर व्हॉट आय लीव्ड फॉर, अंड नाऊ दॅट दे आर गॉन, अ‍ॅन्ड प्रोबब्लि विल नेव्हर कम बॅक, आय एम लॉस्ट.”

 

आणि एके दिवशी अगदी अनपेक्षितपणे प्रीतीचा फोन आला.

“तरुण, संध्याकाळी तासभर वेळ काढ, भेटायचंय.”, दम लागल्यासारखा प्रितीचा आवाज येत होता
“हो चालेल, पण काय झालंय?”
“नेहाने वाइट्ट डोकं फिरवलं आहे”, प्रिती चिडून बोलत होती
“नेहाने? ती कुठून आली मध्येच? काय झालंय निट सांगशील का?”

“अरे नेहाने आपले सगळे व्होट्स-अप चे मेसेज वाचले”
“काय?”, मी विसरलोच होतो मी ऑफिस मध्ये आहे. मी इतक्या जोरात ओरडलो कि आजूबाजूचे सगळे माझ्याकडे बघायला लागले
“पण कसं?”
“अरे मी मागच्या आठवड्यात नविन मोबाइल घेतला. आज नेहा आली होती घरी एक्झाम्सचं स्केड्युल घ्यायला. तिला आवडला मोबाईल म्हणून ती बघत होती. शहाणपणा करून तिने व्हॉट्स-अ‍ॅप उघडले”

“मग?”
“मग काय, मी नव्हते तिथे, किचनमध्ये होते. सगळे वाचले मेसेजेस तिने. अंगावरच आली माझ्या, कधीपासून चालू आहे हे सगळं म्हणाली”
“हे म्हणजे?”
“हे म्हणजे हेच रे आपलं व्हॉट्स-अ‍ॅपच”
“पण मग तिला चिडायला काय झालं? तसंही आपण कित्तेक दिवस बोलत नाहीये, शेवटचे मेसेज असतीलच कि आपले ब्रेक-अप चे”
“नाही, मी ते तेव्हढे डिलीट केले होते. ”
“तेव्हढेच, का?”
“अरे का काय? मला नको होते ते मेसेज, म्हणून डिलीट केले, फक्त आधीचेच ठेवले होते”
“मग आता म्हणणं काय आहे तीच?”
“आता सगळं फोनवरच सांगू का? तू भेट संध्याकाळी, ती पण येतेय. तूच बोल तुझ्या गर्ल-फ्रेंडशी”
“बरं येतो. किती वाजता? कुठे?”
“७.३० मॅडीज पास्ता, बाय”

“एक मिनीटं.. आपण ६.४५ ला भेटुया, मला जरा सविस्तर सांग काय झालं. नेहा यायच्या आधी थोडं बोललो तर बरं होईल..”
“ऑलराईट, मी येते ६.४५.. बाय..”

इतक्या दिवसांनी प्रितीला भेटण्याचा योग येत होता.. मला नेहाच्या आधी फक्त दोघांसाठी वेळ हवा होता. नेहा काय म्हणाली, ती काय विचार करतेय ह्याच्याशी मला काहीही देणं-घेणं नव्हतं. प्रितीबरोबरची ती ४५ मिनीटं मला अधीक मोलाची होती.

मी फोन बंद केला.. ऑफीसमधले अजुनही माझ्याकडे विचीत्र नजरेने बघत होते.

 

६.४५ ला शार्प मी हॉटेलवर पोहोचलो. टु माय सर्प्राईज प्रिती आधीच येऊन थांबली होती. तिला बघताच छातीमध्ये ‘धक धक..’ सुरु झालं.. जणु पहील्यांदा पहील्यासारखंच..

ऑफ-व्हाईट रंगाची कॅप्री आणि फ्लोरोसंट ग्रीन रंगाचा सेमी-ट्रान्स्परंट शर्ट घातला होता आणि गळ्याभोवती रंगेबीरंगी स्ट्रोल.. असली चिकनी दिसत होती.

मनामध्ये विचार केला.. ‘निट विचार कर तरुण.. व्हॉट यु विल बी मिसींग.. ही तुझी गर्ल-फ्रेंड, बायको झाली तर अर्ध्याहुन अधीक मित्र-परीवार आणि ऑफीसमधले जळुन जळुन जातील तुझ्यावर.. ती तुझी व्हायला तयार आहे आणि तु.. तु फालतु गोष्टींसाठी तिला सोडुन देतो आहेस..’

“हाय प्रिती..”
प्रिती नुसतंच हसली माझ्याकडे बघुन..

“बोल.. काय झालं…?”
प्रितीने दोघांसाठी कॉफी ऑर्डर केली आणि म्हणाली, “हे बघ तरुण, तु आणि नेहा.. तुम्हा दोघांमध्ये जे काय होतं तो एक भूतकाळ होता.. बरोबर?”
“ऑफकोर्स..” मी नकळत मान हलवली

“आणि तुझ्या म्हणण्यानुसार.. शी इज नोबडी टु यु.. अ‍ॅन्ड सेम शुड बी विथ हर..”
“अ‍ॅब्स्युलेटली..”

“मग असं असताना, मी तुला केंव्हा भेटले.. तुला केंव्हा फोन केला, मेसेज केला हे मी तिला का सांगावं? ती कोण महाराणी लागुन गेली. मी काय तुझ्यासंबंधी प्रत्येक गोष्ट तिला विचारुन करायला पाहीजे का?”

कॉफी घेऊन येणारा कॉफी बॉय प्रितीला चिडलेलं पाहुन तेथेच थांबला.. त्याला वाटलं बहुदा आमच्या दोघांच भांडण सुरु आहे.. मी हसुन त्याला कॉफी आणायची खुण केली.

“ओके.. ओके.. शांत हो.. मला बघु दे ती काय म्हणतेय.. मे बी.. तु तिची मैत्रीण ना, म्हणुन तिने एस्क्पेक्ट केलं असेल की तु तिला सगळं सांगावं असं..”
“तसं नाहीये तरुण..”
“मग कसं आहे? मला निट सांगशील का?”
“ती मला म्हणाली की .. की आता तिचं लग्न झालं आणि तु एकटा पडलास हे बघुन मी तुला जाळ्यात ओढायचा प्रयत्न करतेय वगैरे..”
“असं म्हणाली ती?”, मला खरं तर मनातल्या मनात हसु येत होतं. ह्या मुली कुठल्या गोष्टीवरुन काय आणि कश्या भांडतील.. खरंच..
“हो मग.. मी काय कुणाला जाळ्यात ओढायला बसलेय का इथं? आणि समजा असले, तरी मला हे कळत नाही, तुझ्यावर हक्क सांगणारी ती कोण? जा ना म्हणाव तुझ्या त्या शेरु कडे.. गोंजारत बसं त्याला.. आम्ही इथे काय करायचं ते आमचं आम्ही बघु..”

तिच्या तोंडुन ‘आम्ही’ शब्द ऐकुन खुप बरं वाटलं.. निदान त्या शब्दापुरतं का होईना, आम्ही ‘आम्ही’ होतो.. एकत्र होतो

“बरं मग, एक काम करु ना.. तिला सांगुन टाकतो मी आमचं ब्रेक-अप झालंय.. आणि आम्ही एक महीन्यांनी भेटतोय…”
“नाही.. प्लिज.. तिला काहीही सांगायची गरज नाहीये. आपण पॅच-अप करु नाहीतर ब्रेक-अप करु.. तिला अपडेट करायची गरज नाहीये. तिला फक्त क्लिअर कर की तुझा आणि तिचा आता काहीही संबंध नाही.. ओके?”

मला काही केल्या सिरीयस होता येत नव्हतं. आय मीन.. प्रिती खरंच चिडली होती.. पण तरी ती इतकी गोडं दिसत होती ना.. मला ती पॉन्ड्सची जाहीरात आठवत होती.. ‘गुगली-वुगली वुश्श’ची.. तीचे गाल तसे ओढावेसे वाटत होते.

पुढची १५-२० मिनीटं प्रिती बरंच काही बोलत होती, पण मी.. मी तिला माझ्या नजरेत.. मनात साठवुन घेण्याचा प्रयत्न करत होतो.

बरोब्बर ७.३०ला नेहा आली.

“हाय तरुण.. हाय प्रिती…”
आम्ही दोघंही इन-रिप्लाय हाय म्हणालो..

नेहाचं लक्ष टेबलावरच्या कॉफी-कप्स कडे गेलं.

“ओह.. तुम्ही बर्‍याच आधीपासुन आहात का इथं? मी लवकर तर नाही ना आले?” विचीत्र टोन मध्ये नेहा म्हणाली
आम्ही दोघंही काहीच बोललो नाही.

“प्रिती.. माझ्यासाठी काही केलं आहेस ऑर्डर?”

प्रितीने नकारार्थी मान हलवली..

“ऑफकोर्स.. मी पण ना..तु कश्याला काही ऑर्डर करशील माझ्यासाठी..” तिने मेन्यु कार्ड उचलले आणि स्वतःसाठी सॅन्ड्विच ऑर्डर केले.

प्रितीने लगेच माझ्याकडे बघीतलं..जणु..”बघीतलंस ना, कसं बोलतेय ते..”
मी नजरेनेच तिला शांत रहायला खूण केली.

“सो? हाऊ इज लाईफ़ तरुण?”, नेहाने विचारलं..
“लाईफ़ इज गुड..”
“बेटर दॅन बिफोर?”
“सर्टनली..”

“अ‍ॅन्ड हाऊ इज प्रिती?” माझ्याकडे बघतच नेहाने विचारलं..
“मला विचारते आहेस का?”
“येस्स..”
“आस्क हर, व्हाय मी..?”
“मला वाटलं तिच्याबद्दल तुला जास्तं माहीती असेल..”

“हे बघ नेहा, काहीतरी गैरसमज झालाय तुझा…”
“ओह रिअली? केअर टु एक्स्प्लेन?” आपले केस हाताने मागे सारत नेहा म्हणाली..

मी काहीतरी बोलणारच होतो पण प्रितीने तिचा हात माझ्या हातावर ठेवुन मला थांबवले.

तो क्षणभराचा स्पर्श, त्यातील तो उबदारपणा, त्या भावना.. स्वर्गीय..

“तो का तुला काही एक्स्प्लेन करेल नेहा?” प्रिती म्हणाली
“तु त्याची वकील आहेस का? मी त्याला विचारलं आहे, तो सांगेल..”, नेहा
“वकील नाही.. मैत्रीण आहे.. आणि तु माझं नावं घेतलं नसलंस तरी तो प्रश्न तु का विचारते आहेस हे मला चांगलं कळतंय..”, प्रिती

“प्रिती..” उगाचाच कुत्सीत हसत नेहा म्हणाली.. “मला वाटतं तु विसरती आहेस.. मी आणि तरुण आम्ही दोघं दोन वर्ष एकत्र होतो. ही वॉज माय बॉयफ्रेंड..”

“एक्झाक्टली नेहा.. एकत्र होतात.. ही वॉज युअर बॉयफ्रेंड..आता नाहीये. ते जे काही होतं ते भूतकाळ होता ओके? आपण आता वर्तमानात आहोत..”

प्रितीचा रिप्लाय जबरदस्त होता. तिचेच शब्द पकडुन तिच्यावर उलटवलेला.

नेहाला काय बोलावं काहीच सुचेना..

“तुझं लग्न झालंय नेहा. तरुण त्या रिलेशनशीप मधुन केंव्हाच बाहेर पडलाय. त्यामुळे आता तो कुणाला किती ओळखतो आणि कुणाबद्दल त्याला किती माहीती आहे हे तुला सांगायला तो बांधील नाही..”

मला खरंच खुप मस्त वाटत होतं.. दोन सुंदर मुली माझ्यावरुन एकमेकींशी भांडत होत्या.. फार सुखद विचार होता तो… मी आरामशीर खुर्चीत टेकुन त्यांच बोलणं ऐकत होतो.

“बरोबर आहे प्रिती.. पण दोन वर्ष काही कमी काळ नाही.. आमचं एकमेकांवर प्रेम होतं.. आणि कदाचीत अजुनही असेल.. लग्न झालं म्हणजे प्रेम संपलं असं होत नाही.. निदान त्यामुळे तरी..”

“रॉग नेहा.. तुमचं एकमेकांवर कध्धीच प्रेम नव्हतं..”, प्रिती म्हणाली

नेहा आणि मी प्रितीच्या त्या वाक्याने चांगलेच चमकलो.

“व्हॉट डु यु मीन नव्ह्तं. वुई डीड लव्ह्ड इच आदर.. राईट तरुण?”, नेहाने माझ्याकडे बघत विचारलं.
“नो..”स्पष्टपणे प्रिती म्हणाली.. “मला खात्री आहे तो तुमचा गोड गैरसमज होता.. तुमचं खरंच एकमेकांवर प्रेम असतं तर तुम्ही आज वेगवेगळे नसता. कसंही करुन तुम्ही लग्न केलं असतंच”

“ओह कमऑन प्रिती. डोन्ट स्टार्ट अगेन. हजार वेळा मी तुला सांगीतलं होतं प्रॉब्लेम काय होता ते..”
“बरोबर आहे.. तु सांगीतलं होतंस हजार वेळा.. पण एक लक्षात ठेव नेहा, प्यार कभी झुकता नही. निदान ह्या पृथ्वीवर तरी कुठलाही माणुस किंवा सुपरनॅचरल शक्ती प्रेमाला हरवु शकत नाही.. लव्ह इज इंमॉर्टल.. तुमचं खरंच प्रेम असतं तर तुम्ही हजारो मार्ग शोधले असतेत असं एकमेकांपासुन वेगळं होण्यापेक्षा…”

तिच्या त्या वाक्याने माझ्या अंगावर रोमांच उभे राहीले..

“तुला हे वेगळं सांगायला नको नेहा, व्हेन अ वुमन वॉन्ट्स समथींग, शी गेट्स इट बाय एनी मिन्स..”

प्रिती म्हणत होती ते कदाचीत खरंच होतं. मी भले प्रितीशी ब्रेक-अप केलं असेल.. पण माझं मन अजुनही हे मानण्यास तयारच नव्हतं की आम्ही वेगळे आहोत.. प्रिती माझ्या आयुष्यात आता कधीच नसणारे. उद्या जर प्रिती मला म्हणाली की मी लग्न करतेय.. किंवा माझ्या घरच्यांनी माझ्यासाठी दुसरी मुलगी पसंद केली तर मी तयार होईन त्यासाठी.???

शक्यच नाही…. श क्य च नाही…

मी इकडचं जग तिकडे करेन.. पण हे होऊन देणार नाही.. प्रिती माझी आहे.. फक्त माझी…

नवाविष्कार झाल्यासारखा मी बेभान झालो होतो.

“तुझ्याबद्दल तरुणला आता काहीही वाटत नाही नेहा.. आणि मला वाटतं तु सुध्दा आता हे समजुन घ्यायला हवंस.. सो फालतु इतरांच्या भानगडीत पडायचं सोडुन दे…”

“तरुण.. एम आय नोबडी टु यु?” नेहाने शॉक होऊन विचारलं..
“वेल नॉट नोबडी.. वुई आर गुड फ्रेंन्ड्स नाऊ.. जस्ट फ्रेंन्ड्स..”

नंतर बराच वेळ आम्ही बोलत राहीलो.. पण ते सर्व निरर्थकच होते. नेहाकडे बोलायला असा प्रमुख काहीच मुद्दा नव्हता. ती जणु काही एकटीच पडली होती.

शेवटी तिने मोबाइलवरुन ड्रायव्हरला बोलावुन घेतले, पर्समधुन शंभराची नोट काढुन टेबलावर ठेवली आणि म्हणाली..

“आय एम पेईंग फॉर माय सॅन्डविच.. तुम्ही तुमचं पेमेंट करा…”

जाताना माझ्याकडे बघुन नेहा म्हणाली.. “गुड दॅट अ‍ॅटलीस्ट वुई आर गुड फ्रेन्ड्स.. एक मित्र म्हणुन सल्ला देते.. जी चुक तु तेंव्हा केलीस तिच तु परत करतो आहेस तरुण.. तु प्रितीशी लग्न करु शकणार नाहीस, मग तुला परत इतिहास रिपीट करायचा आहे का? जो त्रास, जे दुःख त्यावेळी भोगलंस.. तेच तुला पुन्हा ओढुन घ्यायचं आहे का? निट विचार कर आणि मग निर्णय घे…”

प्रितीकडे न बघताच नेहा निघुन गेली.

 

“हुश्श..” बर्‍याच वेळानंतर मी मोकळा श्वास घेतला..

टेबलावरची कॉफी थंड होऊन गेली होती.

“कॉफी घेशील?”, मी प्रितीला विचारलं..
“हम्म..”, प्रिती म्हणाली..

मी दोघांसाठी परत कॉफी ऑर्डर केली..

बराच वेळ कोणीच काहीच बोललं नाही.

“प्रिती.. तु मगाशी जे म्हणालीस.. माझ्या आणि नेहाबद्दल.. की आमचं प्रेम वगैरे नव्हतंच.. समहाऊ मला पटलं ते..” कॉफी पिताना मी म्हणालो..

“हम्म..” प्रिती अजुनही माझ्याकडे बघत नव्हती

“नेहाला मी शेरुकडे जाऊ दिलं.. पण तिच्याजागी तु असतीस तर…”
प्रितीने तिचे टपोरे डोळे माझ्या नजरेत मिळवले..

तो एक क्षण.. बस्स.. बाकीचं सगळं धुसर होऊन गेलं होतं. मी तिचा हात हातात घेतला..

“आय एम सॉरी प्रिती.. सगळ्यासाठी.. मी मुर्ख होतो.. आहे.. तु म्हणलीस तेच खरं.. लव्ह इज इम्मोर्टल.. प्रेम कध्धीच हरु शकत नाही. आपण एकत्र ह्यातुन मार्ग काढु.. वुई विल डु समथींग.. माफ़ करशील मला?”

“हम्म..” प्रिती नजर खाली ठेवुन म्हणाली…

“प्रिती.. आय..”
“नो.. डोन्ट.. स्टॉप..”, प्रिती एकदम म्हणाली..
“का? काय झालं?”

“प्लिज आत्ता नको.. पुढच्या आठवड्यात माझी एक्झाम आहे.. प्लिज.. आत्ता नाही.. इथे नाही.. वेट फ़ॉर दॅट.. सेव्ह दोज थ्री मॅजीक वर्ड फ़ॉर लॅटर…”, माझ्या हातातुन हात काढुन घेत प्रिती म्हणाली..

“बाय तरुण.. माझ्या एक्झाम नंतर भेटु..”
प्रिती पट्कन बाहेर पडली..

ती रस्ता क्रॉस करत होती तेंव्हा मी मोबाइलवरुन तिला मेसेज केला “हम आपके है कौन…
मी तिच्या पाठमोर्‍या आकृतीकडे बघत होतो. डिव्हायडरवर उभं राहुन ती माझा मेसेज वाचत होती..

समोरचा रस्ता क्रॉसींगसाठी मोकळा झाला होता.. प्रितीने माझ्याकडे वळुन बघीतले आणि….
आणि तिने माझ्याकडे एक फ्लाईंग किस पाठवला..

त्या क्षणाचा तो अनुभव.. शब्दात व्यक्त करणं केवळ अशक्य.. सॉरी मित्रांनो.. तुम्ही फक्त तो समजुन घ्या.. अधीक मी काय बोलु.. मै अब नशे मै हु… मै नशे मै हु…

[क्रमशः]


32 Comments

प्यार मे.. कधी कधी (भाग-१३)


भाग १२ पासुन पुढे >>

थोड्या वेळानंतर पुन्हा एक मेसेज आणि नंतर पुन्हा एकामागोमाग एक.
तरुणला कुठलाही मेसेज वाचायची किंवा रिप्लाय करायची इच्छा नव्हती. तो डोळे बंद करुन पडुन राहीला, उशीरा कधी तरी त्याला झोप लागली.

सकाळी फोनच्या आवाजाने मला जाग आली, घड्याळात ६.३०च वाजत होते. चडफडत फोन उचलला..

प्रितीचा होता.

“हॅल्लो…”
“अरे काय? कुठे आहेस? काल किती मेसेज केले.. एकाचा पण रिप्लाय नाही?”
“हम्म.. अगं जरा डोकं दुखत होतं, त्यामुळे लवकर झोपलो..”
“ओह.. मग आता बरं आहे का?”
“हम्म ठिक आहे आत्ता. तु काय सकाळी सकाळी?”
“अरे जॉगींगला आले होते बाहेर.. सॉरी.. झोप मोड केली का?”
“नाही, तसं काही नाही…”

काही वेळ शांततेत गेला.

“तरुण, सगळं ठिक आहे ना?”
“हम्म.. ”
“पण तुझ्या आवाजावरुन तरी वाटत नाहीये..”
“प्रिती.. नंतर बोलुयात? मी मेसेज करतो तुला.. ओके?”
“ऑलराईट तरुण.. टेक केअर…”

परत झोपण अशक्य होतं म्हणुन मग आवरुन लवकरच ऑफीसला गेलो.

सकाळी प्रितीशी तुटकंच बोललो होतो फोनवर.. फार ऑड वाटलं मलाच नंतर.. आणि प्रितीलासुध्दा नक्कीच ऑड वाटलं असणार.

“गुड मॉर्नींग थरुन!! नॉट वेल?”, माझा पडलेला चेहरा बघुन स्वामीने विचारलं.

मला मनातलं सगळं कुणाशीतरी बोलायची फार इच्छा होती. स्वॉमी माझ्यासाठी तसा परकाच होता, पण कदाचीत म्हणुनच तो मला योग्य वाटला. कदाचीत त्याचे ओपिनियन बायस्ड नसते आले आणि म्हणुनच मी त्याला कॅन्टीनमध्ये घेउन गेलो आणि नेहापासुन प्रितीपर्यंतची सगळी कहाणी त्याला ऐकवली.

“लव्ह इज ब्युटीफुल थिंग थरुन..”, सगळं ऐकुन झाल्यावर स्वामी त्याच्या टीपीकल अ‍ॅक्सेंन्ट मध्ये म्हणाला.. “.. बट मोस्ट ऑफ द टाईम्स लॉट ऑफ कॉम्लेक्सिटीज कम विथ इट.. यु मस्ट चुज वाईजली.. इफ़ यु रिअली केअर अबाऊट युअर पॅरेन्ट्स देन बेटर गेट आऊट ऑफ़ युअर रिलेशन्शीप नाऊ विथ प्रिथी बिफ़ोर इट गेट्स लेट..”

सो आय गेस.. हाच ऑप्शन बरोबर होता.. माझं मन सुध्दा मला तेच सांगत होतं आणि स्वामी पण तेच म्हणाला होता.

मी प्रितीबरोबरचं आमचं दोन दिवसांचं नातं संपवायचं ठरवलं.

 

दिवस असा तसाच गेला. प्रिती व्हॉट्स-अ‍ॅप वर ऑनलाईन दिसत होती. मला असं वाटत होतं जणु ती आमच्याच चॅट विंडो मध्ये आहे.. वेटींग फॉर मी टु राईट समथिंग.. हर प्रोफ़ाईल पिक्चर लुकिंग अ‍ॅट मी टु से समथिंग..

संध्याकाळी प्रितीला मेसेज केला…

“हाय तरुण.. कसा आहेस? बरं वाटतंय आता?”
“हम्म.. काल डोकं दुखतं होतं थोडं. थोडा ताप पण होता.. आता बरं आहे पण..”
“व्हेरी गुड.. बोल.. काय म्हणत होतास…?”

मी मग प्रितीला लक्ष्मी आणि स्वामीची स्टोरी सांगीतली..

“प्रिती.. मला असं वाटतं.. आय मीन मी काल खुप विचार केला की.. आपणं.. इथेच थांबुया.. नो पॉईंट इन गोईंग अहेड.. आय डोन्ट वॉंन्ट टू हर्ट यु प्रिती.. नेहा आणि मी.. कधीच एकत्र होणार नव्हतो.. तरीही.. मनात उगाचच कुठेतरी गिल्ट लागुन राहीलं. मग मी तुझ्याबरोबर उद्या एकत्र नाही होऊ शकलो तर.. तर आयुष्यभर ती टोचणी मनाला लागुन राहील 😦 ”

“मी काय बोलु ह्याच्यावर….”, बर्‍याच वेळानंतर प्रितीचा रिप्लाय आला..”तु असं अचानक काही बोलशील असं मला वाटलंच नव्हतं..”
“मी अंधळा झालो होतो प्रिती.. तुझ्याशिवाय मला दुसरं काहीच दिसत नव्हतं.. पण आज.. आज स्वामी आणि लक्ष्मीला पाहीलं आणि जणु मला आपणच त्या जागी आहोत असं वाटून गेलं..”

“तुला काय वाटतं प्रिती?”, प्रिती बराच वेळ काही बोलली नाही तसं मीच तिला विचारलं

“प्रश्न माझ्या काही वाटण्या-न-वाटण्याचा नाहीये तरुण. प्रश्न तुझ्या आई-वडीलांचा आहे.. अ‍ॅन्ड आय एम नॉट ब्लेमींग देम ऑर समथींग. प्रत्येकाची काही विचार असतात, तत्व असतात आणि आपण त्याचा आदर केलाच पाहीजे. प्रश्न आहे की तु त्यांना समजावु शकणार आहेस का? तु .. किंवा आपण दोघंही त्यांच मन वळवु शकु का? उत्तर ‘नाही’ असेल तर….. तु म्हणतोस तेच योग्य आहे..”

“प्रिती.. उत्तर ‘नाही’ असंच येतं आहे ना.. म्हणुन तर.. मला नाही वाटतं ते कधी समजु शकतील.. तसं असतं तर मी नेहाबद्दलच त्यांना..”
“तरुण.. तुझं नेहावर प्रेम होतं?”, प्रितीने मध्येच थांबवत विचारलं.

“नव्हतं..”
“मग नेहाचा विषय आपल्या डिस्कशनमध्ये नको प्लिज..”
“ऑलराईट..”

“ऑलराईट देन… तु ठरवलंच आहेस तरुण तर मग.. फ़ाईन… गुड नाईट देन..”
“नो प्रिती.. मी नाही.. आपण मिळुन ठरवायचं आहे काय करायचं.”
“नाही तरुण.. माझ्या ठरवण्याच्या प्रश्नच नाही.. ठरवायचं तुला आहे. तु दोन्ही दगडांवर पाय ठेवतो आहेस.. एकीकडे तुझे आई वडील आहेत.. आणि एकीकडे मी…”

“शट यार.. काय लाईफ़ आहे हे.. असले गहन प्रश्न लोकांना लग्नानंतर २-४ वर्षांनी उद्भवतात, जेंव्हा एकत्र फॅमीलीत प्रॉब्लेम्स असतात.. आणि इथे दोन दिवस नाही झाले तर…”
” 🙂 ”

“तु माझ्या जागी असतीस तर तु काय केलं असतंस प्रिती? जर तुझ्या आई-वडीलांचा विरोध असता तर..”
“माहीत नाही तरुण, पण निदान मी एकदा तरी आई-वडीलांशी बोलले असते ह्या विषयावर..”

“तरुण मला सांग.. तुझी कंपनी तुला ऑनसाईट वगैरे नाही का पाठवत.. कित्ती तरी लोकं वर्षानुवर्ष परदेशी जातात. तसं असेल तर हा प्रश्नच रहाणार नाही ना..”
“प्रश्न राहील प्रिती.. जरी मी आई-वडीलांबरोबर नसलो तरी मनाने तर असेन. त्यांचा विरोध पत्करुन आपलं लग्न झालंच तर आमच्यातलं नातंच संपुन जाईल.. 😦 ”
“ठीक आहे तरुण, मी तुला फोर्स नाही करणार.. तु जे ठरवशील ते मला मान्य आहे.. आणि तु म्हणतोस ते ही खरं आहे.. दोन वर्षांनी एकमेकांपासुन वेगळं होण्यापेक्षा दोन दिवसांनीच झालेलं बरं…”

“हम्म.. आणि आपण चांगले मित्र म्हणुन राहुच की..”
“नो तरुण प्लिज. मला ह्या असल्या ‘चांगले मित्र’ वगैरे गोष्टींवर विश्वास नाही. तुझ्यासाठी कदाचीत ते सोप्प असेल.. माझ्यासाठी नाही. मनात एक.. ओठांवर एक असं मी नाही वागु शकत..”
“म्हणजे.. उद्यापासुन आपण एकमेकांशी बोलणार पण नाही का?”
“ऑफकोर्स नो. ज्या रस्त्याने जायचंच नाहीये.. आय मीन..तुझं माहीत नाही.. पण माझ्या मनात तरी तु ‘फक्त मित्र’ वगैरे म्हणून नाही राहु शकत. सो नो एस.एम.एस, नो व्हॉट्स-अ‍ॅप आणि नो फोन कॉल्स..”

“प्रिती.. धिस इज टु मच..”
“येस इट इज.. आपण कालच म्हणालो होतो ना.. दोघांपैकी एकाला कुणाला तरी स्ट्रॉंग व्हायला हवं..”

“हम्म.. सो धिस इज इट देन?”
“येस तरुण.. धिस इज इट.. अपना साथ इधर तक ही था.. 😦 ”
“प्रिती.. अधुन मधुन तर आपण बोलु शकतोच की? ठिक आहे.. रेग्युलर नको.. पण असं अचानक उद्यापासुन तु माझ्या आयुष्यात नसणार… इमॅजीनच होत नाहीये..”

“तरुण.. जर मी तुझ्या आयुष्यात कायमची नसणारच आहे, तर मग उद्यापासुनच का नको? कश्याला स्वतःला आणि दुसर्‍याला त्रास द्यायचा? कश्याला आयुष्यभरासाठी आठवणींचं गाठोडं घेऊन फिरायचं..? त्यापेक्षा नकोच ना ते..”
“प्रिती, कित्ती तरी लोकांची ब्रेक-अप्स होतात.. अनेक वर्ष एकत्र राहील्यानंतरही ते ब्रेक-अप नंतर मित्र-मैत्रीण म्हणुन रहातातच की. माझं आणि नेहाचंच बघ.. आम्ही काय एकमेकांपासुन तोंड फिरवली का?”

“परत नेहा!!”
“सॉरी प्रिती… पण हा ऑप्शन मला नाही पटत…हे असं एकदम बोलणंच तोडून टाकतं का कोणी..”
“तु मला तुझा निर्णय सांगीतलास, मी माझा.. जसा मी तुझ्या निर्णयाचा रिस्पेक्ट करते, आय थिंक तसं तु पण करायला हवंस ना?”

“आय विल मिस आवर चॅटींग प्रिती..मला असं खूप आतमध्ये कुठेतरी काही तरी तुटल्यासारखं वाटतंय.. 😦 ”

“आय एम सॉरी तरुण.. मी स्वतःला थांबवायला हवं होतं ना? मला माहीती होतं आपलं नातं नाही बनु शकत.. पण तरीही मी स्वतःला मुर्खासारखं सोडून दिलं होतं वार्‍यावर.. बट थॅक्स.. तु हे वेळीच थांबवलंस..”

” 😦 ”

“तरुण, यु मेड मी क्राय टुडे … बाय फॉरेव्हर… 😥 ”
“सो सॉरी प्रिती.. डिड्न्ट मिन इट.. पण नंतर आयुष्यभर हे अश्रु बाळगण्यापेक्षा.. आत्ताच केंव्हाही चांगलं नं?”

प्रितीकडुन काहीच रिप्लाय आला नाही..

“ट्रिंग.. ट्रिंग.. यु देअर प्रिती..? धिस इज नॉट द वे टू से गुड बाय विथ अ सॅड फ़ेस..”
बराच वेळ शांततेत गेला..

“सॉरी.. आई येत होती खोलीत म्हणुन मी बाथरुममध्ये पळाले.. आय डोन्ट वॉन्ट हर टू सी टिअर्स इन माय आईज..”, थोड्यावेळाने प्रितीचा रिप्लाय आला..

पुन्हा बराच वेळ शांततेत गेला..

“बाय तरुण.. टेक केअर.. हॅव अ हॅप्पी लाईफ़.. होप तुला आणि तुझ्या आई-वडीलांना पाहीजे तशी मुलगी तुला मिळेल…”
” 😦 ”
“हे काय? आता तु का सॅड फेस..? लेट्स स्माईल ओके…?”
“ओके..”
“बाय तरुण 🙂 ”
” 🙂 बाय प्रिती…”

क्षणार्धात.. अवकाशामधील पोकळीमध्ये असल्यासारखं वाटलं.. आजुबाजुला काहीच नाही.. सर्वत्र एक व्हॅक्युम.. काळाकुट्ट अंधार.. मनाला.. डॊक्याला घुसमटवुन टाकणारा एक व्हॅक्युम..

रात्रीचीच परतीची फ्लाईट होती.. बाहेरच्या काळ्याकुट्ट अंधारात मधुनच विमानाच्या पंखांवरील लुकलुकणारे लाल-पांढरे दिवे उठुन दिसत होते. बॅंगलोरला येताना मी कित्ती खुश होतो. विमानातले ते प्रितीबरोबर बोलताना घालवलेले दोन तास.. अविस्मरणीय होते. आणि आज तिन दिवसांतच जणु इकडचे जग तिकडे झालं होतं. येताना खिडकीबाहेर दिसलेला तो सुर्योदय, ते निळे आकाश आज बाहेरच्या त्या काळोखात कुठेतरी हरवुन गेले होते.

प्रितीशिवाय माझे पुढचे आयुष्य हे असंच काळोखाने भरलेले असणार होते का? मी जणु आधुनिक काळातला देवदास झालो होतो. दोन-दोन मुली आयुष्यात येउनही एकही नशीबी नव्हती.

राहुन राहुन चित्रपटातला तो संवाद सारखा डोक्यात येत होता..

“अपने हिस्से की जिंदगी तो हम जी चुके चुन्नी बाबु
अब तो बस्स.. धडकनोंका लिहाज करते है..
क्या कहै ये दुनिया वालों को.. जो
आखरी सांस पर भी ऐतराज करते है….”

[क्रमशः]


74 Comments

प्यार मे.. कधी कधी (भाग-१२)


भाग ११ पासुन पुढे >>

घड्याळात १०.३०च वाजले होते. दुसर्‍या दिवशी न्यु-जॉईनीजना काही प्रेझेंटेशन्स द्यायची होती. पण त्याच्यावर फायनल टच द्यायचा राह्यला होता. आधी विचार केला होता की बॅंगलोरला येताना फ्लाईटमध्ये करुन टाकीन, पण त्यावेळेस ‘इतर’ महत्वाची कामं असल्याने ते राहुनच गेलं होतं. चरफडत लॅपटॉप चालु केला आणि ‘लव्ह’, ‘विरह’, ‘फिलींग्स’ वगैरे गोष्टी बाजुला सारुन ‘क्लाऊड कंप्युटींग’, ‘डेटा-अ‍ॅनॅलिटीक्स’, ‘सॉफ्टवेअर-अ‍ॅज-अ-सर्व्हिस’ वगैरे किचकट गोष्टींमध्ये बुडुन गेलो.

कसा बसा अर्धा तासच झाला असेल इतक्यात मोबाईलवर मेसेजचा दिवा लुकलुकला..

प्रितीचा मेसेज होता..

“अजुन जागाच आहेस?”
“हम्म..”
“का रे? झोप येत नाहीये का? मला तर येतच नाहीये झोप”
” 🙂 ”

“बरं मग काय ठरलं आपलं?”
“कश्याचं?”
“अरे असं काय? मगाशी काय झोपेत बोललास का माझ्याशी? काय करायचं आहे आपण?”

” 🙄 प्रिती.. तुला काय मल्टीपल पर्सनॅलीटी डिसऑर्डर वगैरे झालाय का?”
“बाप रे? कसलं भयंकर नाव आहे हे? काय असतं ते? प्रेमात पडल्यानंतरचा काही डेंजर आजार वगैरे आहे का?”
“अरे यार.. एनिवेज.. सोड.. तु नाही झोपलीस?”
“झोप उडाली आहे माझी. त्यात हे व्हॉट्स-अ‍ॅप.. वेड लागणारे मला.. मोबाईलच बंद करवत नाहीए..”
“हम्म..”

“बरं ऐक ना, एक मस्त सॉंग ऐकते आहे.. पाठवु?”
“कुठलं आहे..?”
“चांगलं गाणं आहे म्हणुन विचारते आहे ओके? उगाच त्यातुन अर्थ काढु नकोस..”
” 🙂 ”
“तु कॉन-एअर मुव्ही पाहीला आहेस?
“निकोलस-केजचा ना? हो पाहीला आहे”
“त्यातलंच आहे.. ‘हाऊ डू आय लिव्ह विदाऊट यु..’ कसला मस्त आवाज आहे अरे तिचा.. असा अंगावर काटा येतो ऐकताना..”
“हम्म..”

“काय हम्म? बोअर करतेय का मी तुला?”
“नाही.. बोल..”

“तु मगाशी म्हणालास ना, हार्ट अ‍ॅन्ड ब्रेन वेगवेगळी मतं आहेत..”
“हो..”
“मग आपण कुणाचं ऐकायचं? हार्ट्चं का ब्रेनचं?”
“ठरवणं कठीण आहे. कारण आपण एक ठरवलं म्हणुन दुसरं गप्प बसणार नाही. हार्ट आणि ब्रेन दोघंही मध्ये मध्ये नाकं खूपसणारंच”

“मग आपण दोघांपैकी कुणीतरी एकाने स्ट्रॉंग होऊयात.. तु होशील? इट्स इंम्पॉसिबल फॉर मी..”

मला अजुनही हे सगळं स्वप्नवतच वाटत होतं. प्रिती आणि माझ्यात हे इतकं सगळं घडेल आणि ते ही इतक्या लवकर असं वाटलंच नव्हतं.

“कसला विचार करतो आहेस तरुण?”
“प्रिती, खरं सांगु, मला अजुनही विश्वास बसत नाहीये आपण हे बोलतो आहे. म्हणजे, मला तु आवडत होतीस.. आवडतेस.. पण..”
“का? लव्ह अ‍ॅट फर्स्ट साईट फक्त मुलांनाच होतं का? मुली काय उलट्या काळजाच्या असतात?”
“डोन्ट टेल मी, आपण कॉलेजमध्ये भेटलो तेंव्हाच मी तुला आवडलो ते..”
“रॉंग.. त्या आधीच आवडला होतास मला..”
” :-O म्हणजे?”
“एनिवेज.. सोड..”

“नाही, मला कळलंच पाहीजे.. सांग..”
“अरे नेहा तिच्या मोबाईलवर तुमचे पिक्स दाखवायची, तुमच्याबद्दल, तुझ्याबद्दल सांगायची.. का कुणास ठाऊक.. पण असं मनात काही तरी व्हायचं.. मला निट नाही सांगता येणार..तु तिला पाठवलेले एस.एम.एस वाचुन छान वाटायचं.. वाटायचं.. नेहा खूप्पच बालीश आहे तुझ्यासाठी, यु निड समवन मॅच्युअर्ड.. लाईक मी..”

“प्रिती.. प्लिज स्टॉप.. आय एम फॉलींग फॉर यु…”
“व्हाय? आर यु फॉलींग इन लव्ह विथ मी?”
“आय थिंक आय ऑलरेडी हॅव…<3"

"आय एम ब्रिदिंग हेवीली तरुण..", बराच वेळ शांततेत गेल्यावर प्रिती म्हणाली…
"मी पण…"

बराच वेळ कुणीच कुणाशी बोललं नाही.

"बघीतलंस तरुण, काही तासांपुर्वी आपण प्रेमात पडलो नाही आणि हे कदाचीत आकर्षण वगैरे आहे असंच म्हणत होतो.. आणि आता?"
"हो ना.. कसलं ब्रेन आणि कसलं हार्ट.. मला तर कुणीतरी भलत्यानेच माझा ताबा घेतला आहे असं वाटतंय.. काहीच कंट्रोल नाहीये माझा माझ्यावर.."

"मी गॉन केस आहे तरुण.. सगळं माहीती आहे, सगळं कळतं आहे तरीपण मी तुझ्याकडे ओढले जाते आहे. कसं थांबवु स्वतःला? श्शी.. मुलीच्या जातीनं असं इतकं बेभान व्हावं! बरोबर नाही ना तरुण हे?"
"मला असं स्वतःला थांबवुन वागलेलं नाही आवडत प्रिती, आणि जमत पण नाही.. माणसाने असं मुक्त होऊन वागावं.. मनाला वाटेल तसं.."
"देअर यु गो.. म्हणजे हार्ट चं ऐकावं असंच ना???? 😉 "

"आय विल होल्ड दॅट गॉन केस फॉर अ व्हाईल.. इफ़ इट्स ओके विथ यु.. 🙂 "
"नो.. इट्स नॉट ओके विथ मी..”
” 😦 ”

“तरुण, तुझं इमेल अकाऊंट ५० के.जी. ची अ‍ॅटॅचमेंट घेऊ शकतं का रे?”
“के.जी? तुला एम.बी. म्हणायचं आहे का?”
“नाही..मी बरोबर विचारलं.. मी ५० किलोची आहे, आले असते इमेलला अ‍ॅटॅच करुन 😉 ”

कमॉन.. इज धिस रिअली हॅपनींग ऑर आय एम ड्रिमींग.. मी फोन जोरात गादीवर आपटला… सर्व सेन्सेस पुर्ण बधीर झाले होते. इतक्या वर्षात नेहा कध्धीच इतकं माझ्याशी रोमॅन्टीक बोलली नव्हती. जे फिलींग आज मला प्रितीशी बोलताना येत होतं तसं कध्धीच मला नेहाबरोबर वाटलं नव्हतं.

मी समोरचा मिनी फ्रिज उघडला.. आतमध्ये दोन व्हाईट-चॉकलेटच्या कॅडबर्‍या होत्या.. अधीरासारखी एक कॅडबरी कव्हर फाडुन खाल्ली आणि थंडगार कोकचा एक कॅन घश्यात उतरवला..

थोडा वेळ इकडे तिकडे चकरा मारल्या आणि परत मोबाईल हातात घेतला.

“प्रिती.. आय वॉन्ट टु डेडीकेट वन सॉंग टु यु.. कॅन आय..?”
“कुठलं?”
“मै चाहु तुझको.. मेरी जॉं बेपनहा.. फिदा हु तुझ पे.. मेरी जॉं बेपनहा…”
“स्टॉप इट तरुण”

“का? काय झालं?”
“आय एम ब्लशींग!”
“आय डोन्ट बिलिव्ह धिस.. कित्तेक वर्ष झाली लाजणारी मुलगी बघुन… तु लाजतेस? तुला लाजता येतं??”
“म्हणजे काय? काही विचारतोस का तु..?”

“प्रिती.. प्लिज फोटो पाठव ना तुझा आत्ताचा…एक सेल्फ़ि.. प्लिज…”
“गप रे.. काही काय? मी नाही आत्ता फोटो वगैरे काढणार.. एक तर अवतार आहे माझा…”
“असु देत.. प्लिज…”
“बरं एक मिनीटं…”

एक मिनिट म्हणुन प्रिती गेली ते ५ मिनीटं झाली तरी काहीच पत्ता नाही..

“हॅल्लो..!! कुठे गेलीस..??”

अजुन २-३ मिनीटं गेल्यावर प्रितीचा मेसेज आला तिच्या फोटोबरोबर.., पण फोटोत चेहरा फोटोच्या विरुध्द बाजुला होता. फोटोत फक्त हसताना तिच्या गालावर उमटलेले डिंम्पल दिसत होते.. पण माझं लक्ष वेधुन घेतलं ते तिने कानात घातलेल्या इअररिंग्ज् ने.. एका हाताने केस बाजुला धरल्याने तिचे इअररिंग्ज् स्पष्ट दिसत होते..

“हेच इअररिंग्ज् होते का रे नेहाच्या ‘मैत्रिणीच्या’ कानात?”, प्रितीने विचारले..
” 🙂 ”

“प्रिती तुझ्या लक्षात आलंय का? आपण कालपासुन बोलतोच आहोत..”
“काल पासुन?”
“मग? घड्याळ बघ, १२ वाजुन गेलेत.. गुड मॉर्नींग..”
“ओह माय गॉड.. बरं चल मग झोपुयात का आता.. उद्या.. आय मीन.. आजच.. थोड्या वेळाने बोलु.. ओके?”
“ऑलराईट.. स्विट ड्रिम्स.. गुड नाइट..”
“गुड नाईट तरुण.. ब-ब्बाय…”

मी बराच वेळ प्रितीच्या फोटोकडे पहात बसलो. मग शेवटी थोडा फ्रेश झालो, अजुन एक कोका-कोला पोटात ढकलला आणि उरलेले काम पुर्ण करण्यासाठी लॅपटॉप पुढे ओढला.

 

“थरुन, विल यु कम टू माय प्लेस फॉर स्नेक्स इन इव्हनिंग?”, सकाळी ऑफिसमध्ये स्वामी विचारत होता.
“प्लिज कम, आय स्टे निअर-बाय, माय वाईफ लक्ष्मी टोल्ड मी टू ब्रिंग यु होम”, माझ्या चेहऱ्यावरचे भाव पाहून तो म्हणाला

दुपारी प्रितीचा मेसेज होता तिच्या आईला रुटीन चेक-अप साठी दवाखान्यात ,घेऊन जाणार होती, सो संध्याकाळी ऑनलाईन नसेल म्हणून मग स्वामीला होकार कळवला.

दिवस सो-सोच होता. इंडस्ट्रीतले नवीन नवीन टेक्निकल वर्डस ऐकून फ्रेशर्स खुश होऊन गेले होते. प्रत्येकाच्या चेहऱ्यावर उत्साह, आत्मविश्वास वगैरे झळकत होता. मला मात्र त्याचं फार वाईट वाटल. काही दिवसातच हे सुद्धा इतरांसारखे झोंबी होऊन कामाला जुंपले जाणार.

मी आपला पाट्या टाकल्यासारखं प्रेझेन्टेशन पूर्ण करून टाकले.

संध्याकाळी स्वामीच्या घरी पोहोचलो तेंव्हा लक्ष्मीने, त्याच्या पत्नीने, दारातच स्वागत केले.
“हाय तरुण, बर झालं तू आलास.” मी घरात येताना लक्ष्मी म्हणाली.

तिला मराठी बोलताना पाहून मी चमकलोच, तसं स्वामी म्हणाला, “शी इज अ महाराष्ट्रीयन, सो शी कुड स्पीक युअर लैंग्वेज”
“इथे सारखं हिंदी/इंग्लिश बोलून कंटाळा आला होता, बरं झाल तू आलास, इतक्या दिवसाने मराठी बोलून बरं वाटल बघ.”, लक्ष्मी म्हणाली

पुढची १०-१५ मिनिट आम्ही जनरल गप्पा मारल्या.

मी सहजच स्वामीला विचारलं, “सो तुमचं लव्ह मॅरेज?”
“ऑफकोर्स..” दोघंही एकदमच म्हणाले.

“आय.आय.टी. मध्ये भेटलो आम्ही..”, लक्ष्मी म्हणाली.
“वॉव्व.. मस्ट बी पिस ऑफ केक देन.. बोथ आर क्वालिफाईड, गुड जॉब..”
“अ‍ॅक्च्युअली नॉट.. लक्ष्मीज पॅरेंट्स वेअर समहाऊ कन्व्हीन्ड.. बट माय पॅरेंन्ट्स… दे जस्ट वेअर नॉट रेडी टु अ‍ॅक्सेप्ट हर..”

“मग? कसं केलं कन्व्हींन्स?”, मी लक्ष्मीला विचारलं..
“नाहीच करु शकलो आजपर्यंत..”, नाराजीच्या सुरात लक्ष्मी म्हणाली.. “शेवटी त्यांच्या मर्जीविरुध्द केलं लग्न.. त्यांनी स्वामीशी संबंधच तोडुन टाकलेत.. ही वॉज सो सॅड अफ़्टर आवर मॅरेज.. वुई हॅड आवर हनीमुन अफ़्टर वन मंन्थ.. व्हेन ही वॉज ओके 😦 ”

“या.. थरुन, इट वॉज डिफिकल्ट फ़ॉर मी.. स्टेईंग अवे फ़्रॉम पॅरेंट्स वॉज रिअली पेनफ़ुल. इट्स नॉट दॅट दे वेअर बॅड.. बट लक्ष्मी अलसो मिंन्ट अ लॉट टु मी..”

“हो ना.. आणि आधी आम्हाला वाटलंच नव्हतं की आम्हाला घरुन विरोध होईल.. नाहीतर एकमेकांच्या प्रेमात पडायच्या आधीच स्वतःला थांबवलं असतं..”, लक्ष्मी म्हणत होती.

 

हॉटेलवर परत आलो तेंव्हा डोक्यात चक्र फिरत होतं. मी स्वामीच्या जागी स्वतःला ठेवुन पाहीलं. आई-बाबांचा चेहरा डोळ्यासमोर येत होता. मी एकुलता एकच.. समजा मला पण स्वामीसारखं घरच्यांच्या विरोधात लग्न करुन वेगळं रहावं लागलं तर?

विचार खरंच असह्य करत होता.

वडीलांची रिटायर्मेंट जवळ आली होती, आईची पण तब्येत अधुन मधुन डाऊन असायची. जशी मला एकटं रहायची सवय नव्हती.. तश्शीच त्यांनाही माझ्याशिवाय रहायची सवय नव्हती. प्रितीसाठी घर सोडुन जाताना मी बाबांचा पडलेला चेहरा पाहु शकेन? आईच्या डोळ्यातील अश्रु सहन करु शकेन?

सगळाच विचीत्र प्रकार होता.

व्हॉट्स-अ‍ॅपच्या मेसेजचा दिवा लुकलुकत होता. प्रितीचा अनरिड मेसेज होता.

मेसेज न वाचताच मोबाईल बंद करुन लांब सरकावुन दिला आणि उशीत डोकं खुपसुन शांत पडुन राहीलो.

[क्रमशः]


58 Comments

प्यार मे.. कधी कधी (भाग-११)


भाग १० पासून पुढे >>

“वन्नक्कम थरुन..” आमच्या टीमचा बॅंगलोरचा लिड, स्वामी, मला वेलकम करत होता
“अं.. स्वामी, इट्स तरुण, नॉट थरुन..”
“येस्स येस्स.. थरुण..प्लिज कम.. प्लिज कम..”

ह्या लोकांना ‘त’ शब्दाचा उच्चार जमतच नाही बहुतेक, ‘नितीन’ चं ‘निथीन’, ‘रोहीत’चं ‘रोहीथ’ करतात तसं माझं ‘थरुन’ करुन टाकलं होतं. मी लगेचच त्याला करेक्ट करण्याचा नाद सोडुन दिला.

पुढचा बराच वेळ फ्रेशर्सशी इंट्रो, जुन्या प्रोजेक्ट्सवरील कलीग्ज, स्किप-लेव्हल मॅनेजर्स ह्यांच्याशी मिटींग्जमध्येच गेले. सकाळी प्रितीशी बोलण्याच्या नादात फ्लाईटमध्येही काही खाल्ले नव्हते, त्यामुळे भयंकर भुक लागली होती. मग १२.३०लाच लंचब्रेक घेतला.

कंपनीचा कॅफेटेरीया सॉल्लीड होता, जणु काही एखादा लाऊंजच. फुट-थंपींग गाणी चालु होती, गेम-एरीया ओसंडुन वाहात होता. वेगवेगळ्या प्रकारच्या खाण्याच्या प्रकारचे सेक्शन्स होते.

“व्हॉट विल यु हॅव थरुन?”, स्वामीने विचारले, “ट्राय आऊट धिस कन्नडा स्पेशल सेक्शन, यु विल लव्ह इट..”
“नो, इट्स ओके, आय विल हॅव पंजाबी..”

अहुजा नामक सपोर्ट-स्टाफने पंजाबी काऊंटरवर माझं स्वागत केलं.

“व्हॉट विल यु हॅव् सर?”
“आप बताओ, क्या स्पेशल है..?”
“वैसे तो पंजाबी खाने मै ना, बहोत व्हरायटी है जी, बट आपने अगर कभी खाया ना हो तो, मै जी बोलुंगा आप ‘सरसो दा साग’ और ‘मक्की दी रोटी’ खांके देखो…”
“जो आप कहे.. खिलाईये..”

काही मिनीटांमध्येच ऑर्डर सर्व्ह झाली.. दिसायला तरी मस्त दिसत होतं. मी लगेच एक फोटो काढुन प्रितीला व्हॉट्स-अ‍ॅप वर पाठवला.

“वॉव्व.. माऊथ-वॉटरींग.. आज काय स्पेशल एकदम? मला वाटलं तु बॅंगलोरला म्हणजे डोसा / इडलीच खातं असशील..”, प्रितीचा थोड्याच वेळात रिप्लाय आला

“आय लव्ह पंजाबी….. फुड.. 😉 “, पंजाबी आणि फुडच्या मध्ये मुद्दाम स्पेस देत मी म्हणालो..
” 🙂 गेस व्हॉट”
“व्हॉट?”
“आय एम हॅवींग पुरण-पोळी, आज नागपंचमी ना.. आय लव्ह महाराष्ट्रीयन….. फुड.. 😉 ”

माझ्या चेहर्‍यावर आपसुकच हास्य उमटलं कारण माझ्यासारखंच प्रितीने महाराष्ट्रीयन आणि फुड मध्ये स्पेस दिली होती..

“दॅट वॉज रिअली स्मार्ट..” मी विचार केला

“अनीथींग फनी थरुन?”, मला हसताना बघुन स्वामीने विचारलं
“नो नथींग.. जस्ट अ व्हॉट्स-अ‍ॅप फ़ॉरवर्ड..”

नंतर अजुन दोन-चार जणं ऑफीसमधले लंचला जॉईन झाले आणि प्रितीशी बोलणं तेथेच खुंटलं. बाकीची लोकं समोर असताना मी व्हॉट्स-अ‍ॅपवर बोलत बसणं ठिक दिसलं नसतं.

जेवणानंतर लगेचच काही मिटींग्ज प्लॅन होत्या आणि संध्याकाळपर्यंत मी पुरता त्यात अडकुन गेलो.

 

संध्याकाळी हॉटेलमध्ये चेक-इन केले तेंव्हा दिवसभराची बक-बक करुन पूर्ण थकून गेलो होतो, पण तरीही मनातून कुठेतरी फ्रेश वाटत होते. गरम पाण्याने मस्त अंघोळ करून आलो तेंव्हा बाहेर अंधारून आले होते आणि पावसाला सुरुवात झाली होती.

खिडकीच्या काचा लावून घेतल्या आणि हिटर चालू केला. पाच मिनिटांत खोली मस्त उबदार होऊन गेली. खिडकीच्या काचांवर बाष्प जमा झाल्याने बाहेरचे दिवे आणि पावसाचे काचेवर साठलेले थेंब धुसर दिसत होते.

घड्याळात साडे-आठ होऊन गेले होते. रूम सर्व्हिसला फोन करून चायनीजची ऑर्डर देऊन टाकली.

बेडवरच्या थंडगार पडलेल्या पांढर्‍या शुभ्र दुलईत शिरलो आणि प्रितीला मेसेज केला, “आहेस का?”
“किचन मध्ये 😦 , ९.३० ला येते, ओके?”
“ओके”

९.३० पर्यंत एक एक मिनिटं मोजत वेळ काढला. मधल्या वेळात चायनीज येउन गेले. थंडीत एक मस्त स्कॉच मारायची इच्छा होती, तसेही सगळे एकस्पेन्सेस कंपनी पेड होते, पण प्रितीची नशा मनावर एव्हढी चढली होती, कि बाकी कुठल्याही गोष्टीचा काहीच उपयोग नव्हता. पटकन चायनीज खाऊन टाकले, बिल्स साईन केली आणि प्रितीच्या रिप्लायची वाट बघत बसुन राहीलो.

“सॉरी, आय एम लेट..”, ९.४५ ला प्रितीचा मेसेज आला..”आय होप तु झोपला नाहीस..”
“इतक्या लवकर? नाही.. टी.व्ही बघतोय.. तु काय करते आहेस?”
“विशेष काही नाही.. जस्ट आवरुन झालं घरातलं, माझ्या रुम मध्येच आहे..”
“ओके”
“सो? हाऊ वॉज द डे? हाऊ इज बॅंगलोर..”
“डे इज ओके, नथींग स्पेशल..”
“का रे? एव्हढा का डाऊन?”
“डाऊन नाही गं.. असंच…”

मध्ये काही क्षण शांततेत गेले..

“तरुण.. एक विचारु?”
“येस प्लिज.. विचारु का काय? विचार ना सरळ..”
“तु असा अचानक, काहीच न सांगता बॅंगलोरला.. आय मीन, एक मेसेज तरी करायचास..”
“अगं, खरंच असं अचानकच ठरलं काल..”

“खरं तर, मी आज दिवसभर त्याचाच विचार करत होेते..”
“मी पण… काल दिवसभर तु त्या दिवशी जे म्हणालीस ना… त्याचाच विचार करत होतो..”

“डु यु लाईक मी तरुण?”, प्रितीने अनपेक्षीतपणे, एकदमच हा प्रश्न विचारला..
“म्हणजे?”
“डु यु लाईक मी? सरळ साधा प्रश्न आहे”

“व्हॉट एक्झाक्टली यु मीन बाय लाईक? त्याची डेफीनेशन काय?”
“डेफीनेशन मला माहीत नाही तरुण, बट आय कॅन सी इट इन युअर आईज, अ‍ॅन्ड आय एम नॉट शुअर अबाऊट माईन..”

“मला तुझ्याशी बोलायला खुप आवडतं प्रिती.. का? माहीत नाही.. पण खुप मस्त वाटतं तुझ्याशी बोलल्यावर. वाटतं, आपण एकमेकांना गेली कित्तेक वर्ष ओळखतो..”

“बास्सं? एव्हढंच वाटतं? पण तरुण, तुझे डोळे तर वेगळंच सांगतात… आणि माझं म्हणशील तर.. तर ती एक प्रकारची विलक्षण ओढ, एक प्रकारची हुरहुर? हे काय आहे तरुण? का मला सारखं वाटतं की तु कुठे आहेस ते मला माहीती असावं? का असं वाटतं की सारखा तु माझ्या संपर्कात असावास? का घडणारी प्रत्येक गोष्ट, मग ती किती का क्षुल्लक असेना, तुझ्याशीच शेअर करावीशी वाटते?”

“….”

“तुला नाही असं वाटंत तरुण?”

“तुझ्याशी सकाळी बोलताना मी एकटीच हसत होते.. वेड लागल्यासारखी..”
“…”

“मी एकटीच का बोलते आहे? बोल ना तरुण काही तरी, मला खरंच काहीच कळत नाहीये..”

“काय बोलु मी तरी प्रिती, खरं सांगु तर माझी अवस्था पण काही तुझ्याहुन वेगळी नाहीए. माझी मलाच आता भिती वाटु लागली आहे. वाटतं, मी इतका थिल्लर.. ठरकी आहे का? पहीली गेली की लगेच दुसरी आवडू लागली.. लगेच दुसरीच्या प्रेमात…”

“प्रेम? वेडा आहेस का तरुण? प्रेम काय असं दोन-चार दिवसांत होतं का? आपण दोघं असं कितीसं ओळखतो एकमेकांना?”
“पण प्रिती.. मग लव्ह अ‍ॅट फर्स्ट साईट..”
“ओह कमॉन.. बी प्रॅक्टीकल.. असल्या गोष्टी फक्त सिनेमांतच असतात तरुण..”

“नो..मला नाही वाटतं ह्या फक्त सिनेमांतल्याच गोष्टी आहेत, मी कित्तेक उदाहरणं बघीतली आहेत, फक्त आजच्याच काळातली नाहीत तर पुर्वीच्या काळात सुध्दा.. प्रिती, मला वाटतं प्रेम हा काही वेगळाच प्रकार आहे, त्याचा साक्षात्कार कुणाला एका नजरेने होईल, तर कुणाला महीने लागतात..”

“तुला माहीते तरुण, तु आज इथे नाहीस ह्या विचारानेच मला कसं तरी होतं होतं. पोटात असं गुडगुडल्यासारखं.. लाईक बटरफ्लाईज इन स्टमक.. मनामध्ये एक प्रकारची बैचैनी होती. साध्या साध्या गोष्टींमध्ये उगाचच चिडचीड होत होती..”

” 🙂 सेम हिअर प्रिती..”, मला मनातल्या मनात प्रचंड गुदगुल्या होत होत्या. असं वाटत होतं, उगाचच केस उपटत बेड वर नाचावं, जोर जोरात ओरडावं, गडाबडा लोळावं.. पण मी समहाऊ स्वतःला कंट्रोल केलं.

“बिन तेरे, बिन तेरे, बिन तेरे… कोई खलीश है हवाओ मै … बिन तेरे ”

“आपण उद्यापासुन नकोच बोलुयात का? तु.. व्हॉट्स-अ‍ॅपमध्ये ब्लॉक करुन टाक मला..”
“ओके.. गुड आयडीया 🙂 ”

“गुड आयडीया काय? गप्प बस तु? कश्याला गेलास तिकडे बॅगलोरला तडमडायला.. आणि म्हणे गुड आयडीया..”
“मला तर काय बोलायचं तेच सुचत नाहीयेत.. तु असं अनपेक्षीतपणे एकदम ह्या विषयावर येशील असं वाटलं नव्हतं..”

“पण मग आता काय करायचं? रेडीओवर कुठलं तरी ‘दर्दे तनहाई’ गाणं लागलं आहे.. आय एम लव्हींग धिस फिलींग तरुण.. त्या गाण्यातला प्रत्येक शब्दं शब्द असा अगदी मनाला भिडतो आहे.. वाटतंय बस्स्म् हे माझ्यासाठीच गाणं आहे…

आय एम नॉट एबल टु कंट्रोल.. फक्त टाईप.. टाईप.. टाईप…
बोल काही तरी तरुण, असा गप्प नको राहुस..”

“सॉल्लीड केमीकल लोचा झालाय डोक्यात प्रिती.. माय माइंड सेज वन थिंग अ‍ॅन्ड हार्ट सेज अनदर..”
“म्हणजे..”

“म्हणजे प्रिती.. तु जे म्हणते आहेस ना.. माझं मन अगदी तस्संच आहे.. फक्त आणि फक्त तुच आहेस त्यात..”
“अ‍ॅन्ड ब्रेन?”
“डोक्यात फक्त नेहा आहे..”

“व्हॉट? नेहा कुठुन आली मध्येच..?”
“आय मीन.. हे बघ.. आपल्याला नक्की माहीत नाही की आपल्या फिलींग्स नक्की कसल्या आहेत? वाटतं, लेट्स गिव्ह इट अ ट्राय.. मे बी हे फक्त एक अ‍ॅटरॅक्शन असेल.. मे बी महीन्याभरात आपल्याला एकमेकांबद्दल जे आत्ता वाटतं तसं वाटणार पण नाही.. मे बी.. लाईफ़ विल बी नॉर्मल अगेन. होतंय काय की, लाइक यु सेड, यु-डोन्ट-वॉन्ट-टु-बी-अनदर-नेहा. माझंच पण तेच मत आहे. मला उगाच कुणाला फसवायचं नाहीये, आणि स्वतःही फसायचं नाहीये..”

“काय फसायचं, फसवायचं? काय बोलतो आहेस, मला काहीच कळत नाहीये तरुण..”
“प्रिती, हे बघ.. आपण जरं खरंच एकमेकांच्या प्रेमात पडलो असु!, किंवा पुढे जाऊन एकमेकांच्या प्रेमात पडलो.. तर.. तर नंतर काय? शेवटी परत माझा आणि नेहाचा जो प्रॉब्लेम होता तो तर कायम आहेच ना. माझे घरचे कध्धीच ह्या लग्नाला परवानगी देणार नाहीत.”

” ‘तु.. बिन बताये.. मुझे ले चल कही..’ मस्त गाणं लागलंय तरुण..”
“प्रिती.. मी काय बोलतोय.. तु काय बोलते आहेस..? प्लिज बी सिरीयस..”

“कमॉन तरुण, मला तर वाटलं होतं की मी असं काही बोलले तर तु डोळे झाकुन म्हणशील.. लेट्स गो अहेड.. तु कधी पासुन सिरीयस..”
“शट-अप प्रिती.. तुझ्या जागी दुसरी कोणी असती तर, कदाचीत मी नसता विचार केला.. बट रिअली.. आय-डोन्ट वॉन्ट टु हर्ट यु बाय एनी मिन्स..”

“ओके, आय एम सॉरी.. बरं मग तुच सांग काय करायचं?”

“डु यु लव्ह मी प्रिती?”

प्रिती बर्‍याच वेळ “टायपिंग.. टायपिंग” येत होतं..

“काय लिहीती आहेस इतक्या वेळ? बोल ना? काय लिहीलं होतंस आणि परत डिलीट केलंस?”
“काही नाही.. असंच..”
“काय असंच. यु लव्ह मी ऑर नॉट?”
“आय डोन्ट नो?”
“व्हॉट आय डोन्ट नो? मग कश्याला मगाशी बोंबलत होतीस.. ‘तु बिन बताये ले चल..’ वगैरे..”
“मी साईन-आऊट करते तरुण..”

“अरे काय चाल्लंय काय? आपण काय सि-सॉ खेळतो आहे का? कधी तु ह्या बाजुला, तर कधी मी..”
“तो माझा मुर्खपणा समज हवं तर तरुण. तुझं नेहावर प्रेम नव्हतं.. आय मीन, तुझ्या म्हणण्याप्रमाणे.. ‘तसं’ प्रेम नव्हतं.. पण तरीही.. तिच्याबरोबरचा विरह सहन करायला तुला किती कष्ट पडले ते पाहीलं मी.. आणि तु सुध्दा ते जाणतोस. मग उद्या.. आपल्या नशीबी सुध्दा असंच वेगळं होणं लिहीलं असेल तर?. मला पण तुला परत हर्ट झालेलं नाही पहावणार तरुण..”

“आज स्वतःला थांबवशील, कदाचित मी पण, पण उद्याचं काय? कश्यावरून आपली मैत्री हि फक्त मैत्रीच राहील?”
” 😦 , शिट्ट तरुण व्हॉट हैव वूई डन?”

“तू स्वतःला नको दोष देऊस प्रिती. आपण दोघही इक्वली इंव्होल्व्ह आहोत”
“हम्म”

“सो, वुई आर नॉट इन लव्ह”
“विचारतो आहेस? का सांगतो आहेस?”
“ही ही, सांगतो आहे, विथ अ क्वेश्चन 🙂 “.

“प्रिती, मी तुला फ्लर्ट वगैरे वाटत नाहीये ना? आय रिअली, रिअली लाइक यु यार”
“अरे व्वा, गुड टू नो दैट, मग मगाशी कश्याला डेफिनेशन विचारात होतास?”
” 🙂 ”

“लेट्स नॉट हरी थिंग्ज..निट विचार करु.. आपल्याला घाई कसलीच नाहीए.. तु परत आलास की भेटुन बोलु.. ओके?”
” … ”
“धिस विल हर्ट अस तरुण. मला अशी टाईमपास कमीटमेंट नाही आवडत. एक तर इस पार या उस पार. जे काही आपण दोघ मिळून ठरवू ते फायनल असेल.”

“आणि तो पर्यंत? निदान व्हॉट्स-अ‍ॅपवर तरी आपण बोलु शकतोय ना? का ते पण नाही?”
” 🙂 ”
“थॅंक गॉड प्रिती.. मला वाटलं उद्यापासुन तु व्हॉट्स-अ‍ॅपवर पण भेटणार नाहीस…”
“गुड नाईट तरुण.. स्विट-ड्रीम्स..”
“गुड नाईट..”, मोठ्या कष्टाने मी गुड-नाईट लिहीलं आणि त्याहुन मोठ्या कष्टाने पुढे काही्ही न बोलता संवाद तेथेच संपवला..

बाहेर पावसाची रटरट वाढली होती. बाल्कनीच्या खिडकीच्या काचांवर पाण्याचे टप्पोरे थेंब आपटुन घरंगळत खाली घसरत होते. मनात विचार आला, आत्ताच्या आत्ता घरी फोन करुन प्रितीबद्दल सांगुन टाकावं, एक तर प्रितीला अ‍ॅक्सेप्ट करा नाही तर मी चाललो घर सोडुन. इथे बॅंगलोरला एक शब्द टाकायचा अवकाश, मला आनंदाने इथे ट्रान्स्फर करुन घेतलं असतं.. मी आणी प्रिती.. दोघंच.. आनंदाने इथे बॅंगलोरला राहीलो असतो..

मला प्रथमच माझ्या घरच्यांचा इतका प्रचंड राग आला होता.

 

[क्रमशः]