डोक्यात भुणभुणभुणारा मराठी भुंगा

डोक्यात भुणभुणभुणाऱ्या मराठी भुंग्याचे म्हणणे, असंख्य किस्से आणि मराठी कथा…


35 Comments

प्यार मे.. कधी कधी (भाग-१८)


भाग १७ पासुन पुढे>>

“संध्याकाळी घरी ये..”, हॉटेलमधुन निघताना प्रिती म्हणाली..
“प्लिज यार.. घरी नको.. तुझी आई परत खायला घालत बसेल…”
“नाही नाही.. आय प्रॉमीस.. तु ये ७ वाजता, मी वाट बघतेय ओके?”

 

ठरल्यावेळी मी प्रितीच्या घरी पोहोचलो.. दार उघडेच होते. कसलातरी मस्त, मंद सुगंध पसरला होता. बाहेर कोणीच नव्हते..

“प्रिती..”, मी हलकेच हाक मारली..
“आले आले.. बसं.. दोनच मिनीटं..”, प्रिती आतुन म्हणाली.

मी सोफ्यावर बसलो, दोन मिनीटांत प्रिती बाहेर आली. पुर्ण अवतारात होती. केस विस्कटलेले.. हाताला, गालाला, नाकाला पिठ लागलेलं.
“ओह प्लिज.. आता तु नको पराठे करुस..”, मी घाईघाईने सोफ्यावरुन उठत म्हणालो..
“नाही रे.. पराठे नाही करत आहे.. केक करतेय तुझ्यासाठी..”, प्रिती

मी दचकुन इकडे तिकडे बघीतलं. “घरी नाहीये का कोणी?”
“नाहीये.. “, प्रिती हसत म्हणाली.
“मी लगेच हातातले पुस्तक खाली ठेवले आणि प्रितीकडे गेलो..”
“नो.. वेट.. आत्ता नाहीए.. आई शेजारीच गेलीय दुकानात.. येईलच एव्हढ्यात…”
“ओह डॅम्न..”, वैतागुन मी परत जागेवर जाऊन बसलो…
“आलेच मी केक ओव्हनमध्ये ठेऊन..”, असं म्हणुन प्रिती आतमध्ये गेली.

दोनच मिनिटं झाली असतील इतक्यात फोन वाजु लागला…
“प्लिज.. नो सपोर्ट कॉल..”, वैतागुन मी फोनवरचा नंबर बघीतला.. आणि चकीतच झालो..

नेहाचा फोन होता.

मला काय करावं काहीच कळेना.. बर्‍याच वेळ फोन वाजत राहीला..

“तरुण.. फोन वाजतोय.. झोपलास का?”, प्रिती आतुन ओरडली..
फोन वाजुन बंद झाला..आणि परत काही वेळाने वाजु लागला..

“अरे फोन घे ना..”, प्रिती बाहेर आली.. माझ्या चेहर्‍यावरचे भाव बघुन काही तरी गडबड आहे तिच्या लक्षात आलं.
“कुणाचा फोन आहे?”
“नेहाचा…”

एव्हाना फोन वाजुन बंद झाला आणि परत वाजु लागला..
“घे फोन.. बघ काय म्हणतेय..”

मी फोन उचलला..

“हाय नेहा.. व्हॉट अ सर्प्राईज..”
“हाय तरुण, कसा आहेस?”
“मी मस्त, बोल.. कशी आठवण काढली?”
“तरुण, मला तुला भेटायचं होतं.. इनफ़ॅक्ट तुला आणि प्रितीला दोघांनाही.. त्या दिवशी जे झालं त्याबद्दल.. आय वॉन्ट टु अपॉलॉजाइज..”
“इट्स ओके नेहा.. मी विसरुन गेलोय ते.. अ‍ॅन्ड आय एम शुअर.. प्रिती सुध्दा विसरली असेल”

प्रिती समोरुन मला काय बोलती आहे नेहा विचारत होती.. पण मी तिला थांबायची खुण केली..

“नो तरुण.. खुप गिल्टी वाटतं रे.. शेवटी आपण सगळे मित्र आहोत.. मित्रांना असं कोण बोलतं का..? कुठे आहेस तु? आपण कुठे भेटु शकतो का? म्हणजे मग तसं मी प्रितीला पण फोन करुन विचारते.”, नेहा

मला काय बोलावं तेच सुचेना.. मी एकदम बोलुन गेलो.. “मी प्रितीच्याच घरी आहे..”
“ओह दॅट्स ग्रेट .. ठिक आहे.. मी येते १५-२० मिनीटांत..”

मी पुढे काही बोलायच्या आधीच नेहाने फोन बंद केला..

“अरे तिला कश्याला सांगीतलंस तु इथे आहेस..”, प्रिती वैतागुन म्हणाली..
“तिने विचारलं कुठे आहेस. मला एकदम सुचलंच नाही कुठे आहे सांगावं..”

“बरं, काय झालं? काय म्हणत होती?”
“काही नाही.. तिला आपली माफी मागायची आहे.. त्या दिवशी जे काही झालं त्याबद्दल.. आणि म्हणुन..”
“म्हणुन काय?”, प्रिती डोळे मोठ्ठे करत म्हणाली..
“म्हणुन मग ती इथेच येतेय.. म्हणजे ती म्हणाली होती.. बाहेर कुठे तरी भेटु.. तुला पण फोन करणारच होती. पण मी इथेच आहे म्हणल्यावर..”

प्रितीचा चेहरा खर्र्कन उतरला..

“फ*.. तरुण, ही संध्याकाळ मी फक्त तुझ्यासाठी प्लॅन केली होती..काही गरज होती का तिला सांगायची? तुला माहीती आहे ना कशी आहे ती..”
“बरं ठिके.. मी करतो तिला फोन सांगतो, मी निघतोच आहे इथुन.. पाहीजे तर उद्या बोलु..”, मी फोन उचलत म्हणालो..
“नको प्लिज.. वाईट दिसेल तसं.. उगाच तिला वाटेल मीच सांगीतलं म्हणुन..”, प्रिती मला थांबवत म्हणाली

काही क्षण शांततेत गेले. ओव्हन आत मध्ये बिप-बिप करत होता.

“ईट्स ओके प्रिती.. शेवटी आपण मित्रच आहोत ना.. मे बी तिला खरंच पश्चाताप झाला असेल.. मे बी.. ही संध्याकाळ एक चांगलं फ्रेंडली गेट-टू-गेदर होईल.. हु नोज?”, मी सारवासारव करत म्हणालो.

“हम्म..”, प्रिती म्हणाली

खरं तर माझी चुक होती. माझ्या लक्षात नाही आलं. नेहा माझ्यासाठी आता फक्त एक मैत्रिण असली तरी, शेवटी काहीही झालं तरी प्रितीसाठी ती माझी ‘एक्स’ होती. आणि कुठल्याही मुलीला खास तिच्या बॉय-फ्रेंड्साठी प्लॅन केलेल्या संध्याकाळी त्याची ‘एक्स’ तेथे असणं पटलंच नसतं.. पण आता काय उपयोग.. माझा मुर्खपणा नडला होता.

१० मिनीटांतच दाराची बेल वाजली.

मी आणि प्रितीने एकमेकांकडे पाहीलं. प्रितीने मला दार उघडायची खूण केली आणि ती आत, किचनमध्ये निघुन गेली. तिच्या चेहर्‍यावरुन तिचं बिनसलं आहे हे कळत होतं.

मी दार उघडलं.

“हाय तरुण..”, नेहाने मला पाहताच मला दारातच मिठी मारली.. नेमकं त्याच वेळी प्रिती किचनमधुन बाहेर आली..
“ओह वॉव.. प्रिती.. केक बनवते आहेस?, मस्त वास येतोय..”, थोड्याश्या खवचटं सुरात नेहा म्हणाली..

प्रितीने माझ्याकडे बघीतलं.

“ऑन्टी नाहीयेत घरी?”, नेहाने जाणुन बुजुन प्रितीला विचारलं..
“नाहीये.. दुकानात गेलीय.. येईलच इतक्यात…”

“उह्ह्ह.. म्हणजे दोघं एकटेच की काय घरी..?”, डोळे मिचकावत नेहा म्हणाली..
प्रिती काही न बोलता किचनमध्ये निघुन गेली..

“काय झालं? मी इथे येण आवडलं नाही का प्रितीला?”, नेहाने मला विचारलं..
“नाही.. तसं काही नाही.. मे बी त्या दिवशी जे झालं.. ते अजुन मनात असेल तिच्या.. तु सॉरी म्हण तिला.. शी विल बी ओके..”

“सॉरी? माय फुट..”, अचानक गेअर बदलत नेहा म्हणाली.. “मी उगाचच इतके दिवस स्वतःला गिल्टी वाटुन घेत होते.. पण आता इथे काय चालंल आहे ते पाहील्यावर वाटतंय मी बरोबरच होते..”

“अच्छा? काय चाललं आहे इथे?”, प्रितीने बाहेर येऊन विचारलं
“ऑन्टी घरी नाहीत.. दोघंच एकटे.. त्यात केक बनतोय.. ह्याचा अर्थ काय समजत नाही का मला?”
“सो? तुला काय करायचं आहे त्याच्याशी?”, प्रिती
“मला काहीच करायचं नाहीये.. पण आय गेस.. यु बोथ शुड से सॉरी टु मी.. त्या दिवशी मी बरोबरच होते..”
“सॉरी कश्याबद्दल नेहा… मी काय गुन्हा केलाय?”
“आय टोल्ड यु.. तु माझा बॉयफ्रेंड..”

“ओके स्टॉप.. प्लिज डोन्ट स्टार्ट अगेन..”, मी मध्यस्थी करत म्हणालो.
“तरुण.. यु स्टॉप.. तु प्रितीबद्दल सांगीतलं आहेस घरी?”,नेहा

मी काहीच बोललो नाही.

“ओह.. सो म्हणजे.. हिला पण असंच फिरवुन सोडुन देणार का माझ्यासारखं?”, नेहा
“वॉच आऊट प्रिती.. तुझी मैत्रीण आहे म्हणुन मला तुझ्याबद्दल काळजी वाटते बाकी काही नाही..”
आय कुड सी, प्रिती वॉज रिअली डिप्रेस्ड..

मी पुढे बोलणार होतो इतक्यात दाराची बेल वाजली.. प्रितीने दार उघडले.. प्रितीची आई आली होती.
नेहाला बर्‍याच दिवसांनी बघताच त्यांना आनंद झाला..

“अरे नेहा बेटा.. खुप दिवसांनी.. कशी आहेस..”, आपुलकीने त्या म्हणाल्या..
“मी छान ऑन्टी.. घरचे सगळे छान..”

मी आणि प्रितीने एकमेकांकडे बघीतलं. दोघांच्याही मनात कुठेतरी धाकधुक होती. नेहाने आमच्याबद्दल इथे काही बोलु नये म्हणजे झालं.

“प्रिती.. केक ठेवला आहेस का ओव्हनमध्ये…”, आईने विचारलं..
“नाही आई.. मी आपलं.. असंच एक्सपरीमेंट करत होते.. पण सगळंच खराबं झालं..”, माझ्याकडे बघत प्रिती म्हणाली.. “एक काम कर, ड्स्ट-बिन मध्ये टाकुन दे तो केक..”

प्रितीचं नाक लालं झालं होतं..

“ओके ऑन्टी.. मी निघते.. भेटु परत सावकाशीत..”, नेहा म्हणाली आणि मला आणि प्रितीला काही न बोलताच निघुन गेली.
“तरुण.. बस ना.. तु का उभा..”, त्यांनी मला विचारलं..
“आई.. तो पण चाललाच आहे घरी.. सहजच आला होता…”, प्रिती म्हणाली..

क्लिअरली, तिचा मुड ऑफ झाला होता…

“आय एम सो सॉरी प्रिती फ़ॉर ऑल धिस…तुला आयुष्यात पुन्हा कध्धी.. कध्धी दुःखी होऊ देणार नाहि..”, मनातल्या मनात मी म्हणालो
प्रिती माझ्या चेहर्‍यावरचे भाव वाचण्याचा प्रयत्न करत होती. कदाचीत माझ्या मनात काय चालु आहे तिला कळलं असावं.

चेहर्‍यावर उसनं हसु आणुन तिनं मला बाय केलं आणि मी तेथुन बाहेर पडलो.

 

दुसर्‍या दिवशी ऑफीसला सुट्टीच होती. घरी बसुन डोक्याची पार मंडई झाली होती. कालच्या घटना क्रमाक्रमाने डोळ्यासमोरुन जात होत्या. प्रितीचे पाणावलेले डोळे ह्रुदयाला यातना देत होते.

“ईट्स्स पे-बॅक टाईम..”, मी विचार केला. नेहाला फोन करुन चार शिव्या घालायच्याच ह्या विचाराने फोन उचलला आणि नेहाचा नंबर लावला.

“हाय तरुण.., गुड मॉर्नींग”, दोन रिंग मध्येच नेहाने फोन उचलला..
“गुड मॉर्नींग माय फुट..”, मी चिडुन म्हणालो
“का? काय झालं? तुझ्या नविन गर्लफ्रेंडशी भांडण झालं का तुझं?”, हसत हसत नेहा म्हणाली
“शट अप नेहा…”
“नो.. आय वोंन्ट. बोल तरुण काय झालं? फालतु कारणावरुन भांडली का ती तुझ्याशी? मला माहीती होतं हे होणार.. तशीच आहे ती तरुण.. यु वोन्ट बी हॅप्पी विथ हर..”

“आय डोन्ट बिलिव्ह.. यु आर द सेम नेहा.. जिच्यावर मी प्रेम केलं होतं?”
“होतं?? नाही तरुण.. होतं नाही.. आहे.. तु अजुनही प्रेम करतोस माझ्यावर.. काल मी तुझ्या डोळ्यात ते पाहीलं आहे..”, नेहा
“व्हॉट? आर यु आऊट ऑफ़ युअर हेड?”
“बघ तरुण तुच बघ.. आपण दोघं एकत्र होतो, तेंव्हा कधी तरी तु इतका चिडला होतास का? हाऊ हॅप्पी वुई वेअर टुगेदर? मग आता काय झालं?”

“नेहा यु आर मॅरीड नाऊ.. अ‍ॅन्ड वुई ब्रोक-अप..”
“मॅरीड? अ‍ॅग्रीड.. पण ब्रोक-अप? कधी.. तु असं कधीच म्हणला नाहीस, आणि मी म्हणल्याचही मला आठवत नाही..”
“ओह कमॉन.. त्यात म्हणायची काय आवश्यकता आहे.. यु आर मॅरीड.. पिरीएड..”
“सो व्हॉट? कान्ट गर्ल्स हॅव एक्स्ट्रा मॅरीटल अफेअर्स? वुई डीसाईडेड वुई वोन्ट गेट मॅरीड.. विच इज ओके, पण आपण असं कधीच म्हणलं नव्हतं की आपण परत एकत्र..”
“हो.. पण एकत्र येऊ असंही म्हणलो नव्हतो..”
“मग मी म्हणतेय ना आता? आय मिस्स यु तरुण..”

“नेहा, मी तुझ्याशी वेगळ्याच विषयावर बोलण्यासाठी फोन केला होता.. पण आय गेस.. तुझ्याशी बोलण्यात काही अर्थ नाही. ठिक आहे.. जर मी आधी म्हणालो नसेन तर..आय वॉन्ट टु ब्रोक-अप विथ यु.. गेट लॉस्ट नेहा.. नेव्हर टु सि यु अगेन..”

“आय नो तरुण, यु लव्ह मी.. आय नो यु आर इरीटेटेड विथ प्रिती अ‍ॅन्ड हर इमोशनल ड्रामा.. माझं लग्न झालं तेंव्हा तु पुर्ण कोलमडुन गेला होतास.. मे बी प्रिती ऑफर्ड हर शोल्डर.. मे बी समथींग एल्स.. तु अश्या मुलींना ओळखत नाहीस तरूण, प्रिती इज नो लेस दॅन अ व्होअर.. जस्ट अ स्लट..”

“इनफ नेहा..”, मी शक्य तितक्या जोरात किंचाळलो… आमच्याच मजल्यावर काय.. अख्या बिल्डींगला माझा आवाज ऐकु गेला असेल. “आज मी तुला प्रॉमीस करतो नेहा.. इकडचं जग तिकडं झालं तरी चालेल, पण मी प्रितीशी लग्न करुन दाखवेनच.. आणि देवाच्या आधी पहीली पत्रीका तुला पाठवेन.. बर्न इन हेल नेहा…”

“तरुण प्लिज.. ऐक..”

नेहा पुढे काही तरी बोलत होती, पण त्याआधीच मी फोन बंद करुन जमीनीवर फेकला होता.
काही वेळातच फोन पुन्हा वाजु लागला. मी सोफ्यावरच्या दोन चार उश्या.. सेन्टर टेबलवरचे मॅगझीन्स चिडुन त्या फोनवर फेकले. नेहाचा फोन घ्यायची मला अज्जीबात इच्छा नव्हती.

दोन तिनदा फोन वाजला आणि मग बंद झाला.

मी अजुनही संतापाने थरथरत होतो. प्रितीला असं म्हणुच कसं शकते नेहा…

५-१० मिनीटं झाली आणि दाराची बेल वाजली. नेहा असण्याची शक्यता कमीच होती, इतक्या कमी वेळात ती घरी येणं अशक्य होतं. आई मावशीकडे गेली होती, तिच्या मुलीच्या मुलीची बारश्याची तयारी करायला. ती इतक्या लवकर येणही शक्य नव्हतं.. मग?

“जर आत्ता सेल्समन असेल बाहेर.. तर आज त्याचं काही खरं नाही..”, मनाशी विचार करत मी तडफडत उठलो आणि दार उघडले.

टु माय सप्राईज.. बाहेर प्रिती उभी होती. फिक्क्ट पिवळ्या रंगाचा पंजाबी, पिकॉक रंगाची कॉन्ट्रास्टींग ओढणी, गोलाकार मोठ्ठ कानातलं, हातात बांगड्या, फिक्क्ट गुलाबी रंगाचं लिपस्टीक.

मी तिच्याकडे बघतच राहीलो.

“मी आत आले तर चालेल ना?”, हसत प्रितीने विचारलं..
“ओह.. सॉरी.. प्लिज.. कम इन..”

प्रितीने हॉलमधुन एक नजर फिरवली.. मोबाईल त्याचं कव्हर सोडुन जमीनीवर पडला होता. सोफ्यावरच्या उश्या, मॅगझीन्स, पेपर्स इतरत्र विखुरले होते. फ्लॉवर-पॉट टेबलावर आडवा पडला होता..

“आई नाहीये घरी?”, प्रितीने इतरत्र बघत विचारलं..
“अं..? आई?.. नाहीये..”

“काय झालंय इथं?”, प्रितीने न बोलता जमीनीवर पडलेल्या उश्या उचलुन सोफ्यावर व्यवस्थीत ठेवल्या.. मोबाईलला कव्हर लावुन टेबलावर ठेवला. पेपर्स, मॅगझीन्स उचलुन टेबलावर ठेवली.. फ्लॉवर-पॉट सरळ केला.

मी अजुनही बधीरासारखा नुसता उभा होतो.

प्रितीने तिच्या पर्समधुन केशरी रंगाचं जर्बेरा फुल् काढुन माझ्या हातात दिलं. किती आकर्षक फुल असतं ते जर्बेराचं.. पण प्रितीच्या हातात त्याला काहीच रुप वाटत नव्हतं.. मी ते फुल घेऊन नुसताच उभा होतो.

प्रितीने हसुन ते फुल माझ्या हातातुन परत काढुन घेतलं आणि फ्लॉवर-पॉटमध्ये ठेवलं. मग मला सोफ्यावर बसवलं, आणि सोफ्याच्या हॅन्डलवर बसुन म्हणाली, “काय झालं शोनु? का डिस्टर्ब्ड आहेस एव्हढा?”

“नेहाला फोन केला होता..”, सांगावं का न सांगाव अश्या द्विधा स्थितीत मी म्हणालो.

तिच्या कपाळावर एक हलकीशी आठी उमटुन गेली.

“आय नो.. तुला आवडणार नाही.. पण काल ज्या पध्दतीने ती तुझ्याशी वागली.. मला राहवलं नाही.. म्हणुन..”
“काय फरक पडला तरुण त्याने.. शेवटी डिस्टर्ब तुच झालास ना? सोड ना.. विसरुन जाऊ तिला..चल तु रेडी हो.. तुला कुठेतरी घेऊन जायचं आहे..”
“इतक्या सकाळी? कुठे?”
“तु चल तर.. कळेल तुला.. आणि प्लिज जिन्स-टी शर्ट वगैरे घालु नकोस.. कुर्ता असेल ना तो घाल ओके?”

मला न विचारताच तिने टीव्ही लावला.. ड्रॉवर मधुन रिमोट घेतला आणि टी.व्ही बघत बसली..

तिला माझ्या घरात इतकं कंम्फर्टेबल बघुन, मनाला खुप बरं वाटत होतं. सगळं काही व्यवस्थीत झालं तर काही महीन्यात प्रिती माझ्या घरी असेल.. मिसेस प्रिती तरुण…

स्वतःशीच हसुन मी कपडे बदलायला बेडरुम मध्ये गेलो..

 

साधारण तासाभरानंतर आम्ही गुरुद्वारासमोर उभे होतो. प्रितीने सॅन्डल्स काढुन कोपर्‍यात ठेवल्या, ओढणी डोक्यावर घेतली आणि डोळे मिटुन हात जोडुन बराच वेळ उभी राहीली. मी वेड लागल्यासारखा कित्तीतरी वेळ तिच्याकडे बघत तिथेच उभा होतो.

एन्जल्स असेच दिसतात का?

गेटमधुन आतमध्ये आलो आणि का कुणास ठाऊक मनाला प्रचंड शांतता मिळाल्यासारखे वाटले. एका कोपर्‍यातुन थंडगार पाणी खाचेतुन वाहात होते. त्यात पाय बुडवुन आम्ही आतमध्ये गेलो. नक्की काय करायचे हे माहीत नसल्याने मी प्रितीच्या मागोमाग, ती जसं करेल तसंच करत होतो.

नमस्कार करुन बाहेर आल्यावर, प्रिती कोपर्‍यातील एका विशाल झाडाखाली एक पुजारी बसले होते त्यांच्याकडे गेली. मी ही तिच्या मागोमाग गेलो.

प्रितीला बघताच त्यांच्या चेहर्‍यावर एक हास्य उमटले.

“त्व्हाडा की हाल है जी”, त्या पुजार्‍याने प्रितीला विचारले.
“मेरा हाल ठिक है”, मान वाकवुन प्रिती म्हणाली आणि मग माझ्याकडे बोट दाखवत म्हणाली.. “धिस इज तरुण..”
“सत श्री अकाल”, माझ्याकडे बघत ते म्हणाले

मी नुसतंच हसुन त्यांना नमस्कार केला.

प्रिती गुडघ्यांवर खाली बसली आणि त्यांच्या कानात तिने हळु आवाजात काही तरी सांगीतलं. त्या पुजार्‍याने एकदा माझ्याकडे हसुन बघीतलं आणि मग शेजारच्या पेटीतुन एक पिवळ्या तांबड्या रंगाचा धागा काढला. डोळे मिटुन, कपाळाला लावुन त्यांनी तो धागा प्रितीच्या हातात बांधला. मग परत अजुन एक धागा काढला आणि तसंच करुन माझ्या हातात बांधला.

आम्ही परत खाली वाकुन त्यांना नमस्कार केला आणि मग तेथुन थोडं दुर एका हिरवळीवर जाऊन बसलो.

“हे कश्यासाठी..?”, हातातल्या त्या धाग्याकडे बघत मी प्रितीला विचारलं..
“असंच.. धिस विल प्रोटेक्ट यु फ्रॉम बॅड थिंग्ज..”, हसत प्रिती म्हणाली..
“बॅड थिंग्ज? म्हणजे…”
“म्हणजे.. द-वन-हु.शुड-नॉट-बी-नेम्ड..”, हसत प्रिती म्हणाली.. “बरं, सांग काय झालं मगाशी? का चिडला होतास एव्हढा?”

मी प्रितीला सगळं सांगीतलं. मला वाटलं ती डिस्टर्ब होईल, पण तिने शांतपणे ऐकुन घेतलं.

“असो.. खरं तर तु तिला फोनच नको होतास करायला..”, प्रिती म्हणाली..
“असं कसं.. तिने काल जे माझ्या गर्लफ्रेंडला केलं.. त्याची भरपाई नको करायला?”, चिडुन मी म्हणालो
“मला त्रास झाला म्हणुन तुला राग आला?”, प्रितीने माझ्या डोळ्यात बघत विचारलं..
“ऑफकोर्स..”

“मै तेनु प्यार करना..”, प्रिती खाली बघत.. हिरवळीवरचं गवत एका हाताने खुरडत लाजत लाजत म्हणाली..
“आत्ता? इथे?”, शॉक बसल्यासारखा मी म्हणालो.
“काय आत्ता इथे?”, प्रिती
“तेच जे तु म्हणालीस.. मै तेनु प्यार करना.. आय मीन.. आय वॉन्ट टु मेक लव्ह टु यु.. ना?”, न कळुन मी म्हणालो…
“अरे यार.. म्हणजे.. आय लव्ह यु.. माझं तुझ्यावर प्रेम आहे.. तु पण ना..”, हसत हसत प्रिती म्हणाली

प्रिती गालातल्या गालात हसत खुप वेळ माझ्याकडे बघत होती..

“नाऊ व्हॉट?”, मी न रहावुन विचारलं..
“काही नाही..”, प्रिती
“काही नाही नाही.. बोल काय..”
“कसला गोडु आहेस रे तु…”, हसुन मान हलवत प्रिती म्हणाली..

कोण म्हणतं मुलांना लाजता येत नाही म्हणुन.. जस्ट लुक अ‍ॅट मी गाईज.. आय एम ब्लशींग…

Advertisements


52 Comments

प्यार मे.. कधी कधी (भाग-१७)


भाग १६ पासुन >>

ऑफीसमध्ये सगळ्यांचा मुडच एकदम वेगळा होता. प्रचंड तापदायक, कष्टदायक प्रयत्नांनंतर अखेर आमचं रिलिज झालं होतं. बॅंगलोरहुन आमचे डायरेक्टर खास आमच्या टिमला भेटायला आले होते आणि संध्याकाळी एका पॉश रेस्टॉरंटमध्ये पार्टी होती. कामाचं सोडा, सकाळपासुन कुणी ई-मेल्सलाही -हात लावला नव्हता. आणि माझा मुड खराब असण्याचं तर कारणंच नव्हतं. नुकत्याच प्रेमात पडलेल्या कुणाला तुम्ही दुःखी-कष्टी पाहीलं आहे का कधी?

संध्याकाळी पार्टीमध्ये काही तरी भारी अनाऊंन्समेंट होणार ह्याची सर्वांना कुणकुण लागली होती आणि त्यामुळे सगळे सुपर एक्साईटेड होते. मे बी प्रमोशन्स.. मे बी पगारवाढ.. बोनस.. तर्कवितर्कांना नुसते उधाण आले होते.

‘स्टोन-वॉटर-ग्रिल्स’ आमच्या टिमने पार्टीला दणाणुन सोडलं होतं. डि.जे. पण जाम मुड मध्ये होता.. ड्रिंक्स, लाजवाब स्टार्टर्स, डान्स-फ्लोअरवर धिंगाणा आणि वन-लास्ट.. वन-लास्ट करत अर्धा-पाऊण तास डि.जे.ला तंगवल्यावर शेवटी सगळे मेन-कोर्स घेऊन गार्डनवर गप्पा मारत बसले. सर्वचजण पुर्ण एक्झॉस्ट झाले होते पण तरीही एका यशस्वी रिलिजचा आनंद सगळ्यांच्याच चेहर्‍यावर होता.

चापुन हादडल्यावर शेवटी डेझर्ट्स हातात घेउन डायरेक्टरसाहेब उठले तसा टाळ्यांचा एकच कडकडाट झाला..

वेल डन, ग्रेट एफ़र्ट्स, हाय-एफ़ीशीयंट टीम वगैरे गुणगान गाऊन झाल्यावर शेवटी त्यांनी मुद्याला हात घातला.

“सो टीम, मॅनेजमेंट बोर्ड इज रिअली हॅप्पी अबाऊट युअर एफर्ट्स, अ‍ॅन्ड वुई वॉन्ट टु अ‍ॅप्रीशीएट इट इन सम-ऑर-द आदर वे…”

त्यांनी एक मोठ्ठा पॉज घेतला.

“सो.. टेल मी व्हॉट इज द वन थिंग दॅट बॉदर्स यु द मोस्ट..”

मिटींग्स..
क्लायंट कॉल्स…
“येस्स.. राईट सर.. क्लायंट कॉल्स..”
“मॅनेजर्स कॉलींग लेट नाईट फॉर पी.वन इश्युज..”
“येस्स सर.. पी.टी.ओ असो नाही तर सिक लिव्ह्ज.. फोन कॉल्स काही संपत नाहीत.. कधी लोकल ऑफीस, कधी बॅंगलोर तर कधी सातासमुद्रापलिकडुन.. सतत आमचे फोन कानाला चिकटलेले…”

“ऑलराईट.. ऑलराईट.. कुल डाऊन.. आय अंडरस्टॅन्ड युअर कन्सर्न्स.. बर्‍याच वेळेला आम्हाला माहीत असतं तुम्हाला सुध्दा प्रायव्हेट आयुष्य आहे, पण खरंच नाईलाज होतो आमचा.. शेवटी कस्टमर-इज-द-किंग नाही का?”

“तर.. मी तुम्हाला ह्या कॉल्सपासुन.. एक आठवड्यासाठी का होईना.. पुर्णपणे सुट्टी देऊ शकतो.. आय प्रॉमीस.. कुणाचाही तुम्हाला फोन येणार नाही..”, डेझर्ट्सचा एक मोठ्ठा तुकडा घश्यात कोंबत डायरेक्टर साहेब म्हणाले

“पण कसं?”
“आय एम टेकींग यु.. ऑल-ऑफ-यु..” सगळ्यांकडे बोट दाखवत ते म्हणाले.. “.. टु अ ऑल एस्पेंन्सेस पेड, सेव्हन डेज ट्रीप टु.. अ फॉरेस्ट रिसॉर्ट निअर कर्नाटका बॉर्डर.. बाय फ्लाईट…”

सगळीकडे टाळ्यांचा प्रचंड कडकडाट झाला..

“आय नो.. तुम्हाला.. मला.. एक स्वतःचा ‘मी’ टाईम हवा असतो.. स्वतःसाठी वेळ.. ह्या ट्रीप मध्ये मी तो तुम्हाला मिळवुन देईल..”
“पण सर.. कसं शक्य आहे.. ठिक आहे.. एक वेळ मॅनेजर्स नाही कॉल करणार.. पण सपोर्ट? त्यांचा फोन येणारच..”
“आणि सर बायको.. फ़्रेंन्ड्स.. इतर क्रेडीट-कार्ड, इंन्शोरन्स कॉल्स..?”
“आय एम टेलींग यु.. नाही येणार.. कारण त्या रिसॉटमध्ये कुठल्याही टेलीफोन-ऑपरेटरची रेंजच येत नाही.. सो कुणीही कितीही प्रयत्न केला तरी फोन लागणारच नाहीत.. आय टोल्ड यु.. इट्स अ फ़ॉरेस्ट रिसॉर्ट…”

“पण सर.. काही इमर्जंन्सी असेल तर.. आय मीन नॉट जस्ट ऑफीस, पण घरुन सुध्दा..?”
“डोन्ट वरी, रिसॉर्टला लॅन्डलाईन फोन्स आहेत.. तुम्ही तिथले नंबर्स तुमच्या फॅमीली बरोबर शेअर करु शकता.. बट रिमेंबर.. जस्ट फ़ॉर इमर्जंन्सी.. अ‍ॅन्ड आय विल किप अ वॉच ऑन इट…”

“वॉव्व.. खरंच किती सुखःद विचार होता, एक आठवडा फोन बंद.. इतरवेळी आयुष्य सतत त्या फोनला चिकटलेलं. बर्डे-पार्टीज, मुव्हीज, डिनर्स, गेट-टुगेदर्स.. कधीही..कुठेही फोन आला की सगळं सोडुन ट्रबलशुटींग चालु.. पण आत्ता, हे सगळ्यांसाठी ठिक होतं, फॉर समवन लाईक मी, हु वॉज इन लव्ह विथ अ गर्ल लाईक प्रिती.. जिच्याशिवाय एक क्षणही घालवणं अवघड होतं.. जिथे फोनवर संपर्क असुनही दुरावा जाणवायचा.. तेथे एक आठवडा दुर रहायचं म्हणजे…”

मी डोक्याला हात लावुन खालीच बसलो.

“वन विक.. इज इट?”, प्रिती चेहरा पाडून विचारत होती..
खरं तर तिला सांगताना मलाच कसं तरी होत होतं आणि तिचा पडलेला चेहरा बघुन मलाच गिल्टी वाटायला लागलं होतं.
“.. आणि तु तुझ्या आईला फोन करु शकतोस.. पण मला नाही का?”
“आई आणि वडीलांना.. ते सुध्दा अगदीच अर्जंन्सी असेल तर..”, मी समजावणीच्या स्वरात म्हणालो..
“राईट.. आय एम नॉट युअर फॅमीली.. अ‍ॅन्ड आय डोन्ट केअर अबाऊट यु.. किंवा.. अर्जंन्सी मला असु शकत नाही.. हो ना..?”
“प्रिती… प्लिज.. डोन्ट गेट अपसेट.. मला काय आनंद होतो आहे का? हे बघ.. आय प्रॉमीस.. जर जमत असेल ना.. तर मी नक्की फोन करेन तुला.. प्रॉमीस..”

आमची ती संध्याकाळ तशी सो-सोच गेली.. प्रिती वॉज डिसअपॉंंईटेड. सो वॉज आय..

रिसॉर्ट बाकी खरंच उत्तम होतं. दाट जंगलाच्या आत, छोट्याश्या धबधब्याशेजारी वसलेलं ते रिसॉर्ट बघताच सगळे आनंदाने बेभान झाले. वृक्षांची जास्ती तोड न करता फांद्यांच्या आधारेच कॉटेजेस बांधल्या होत्या त्यामुळे त्याला अगदीच नॅचरल फिल आला होता. रेस्टॉरंट दगड आणि लाकडाच्या सहाह्याने गुहेच्या आकारात बनवले होते. बसायला सुध्दा दगडी..लाकडी गोष्टीच वापरल्या होत्या. कॉटेजेस आणि रेस्ट्रॉरंट लाकडी पुलाने जोडले होते आणि पुलाच्या खालुन धबधब्याचं निळंशार पाणी वाहत होतं.

एकुणच आऊट-ऑफ़-द-वल्ड वाटत होते. पब्लिकने बॅगा ठेवुन सरळ धबधब्याच्या पाण्यात उड्या घेतल्या. नॅचरल स्विमींग पूल. सगळं काही छान होतं, पण तरीही काही तरी चुकल्यासारखं. जणू अलिबाबाच्या गुहेत, गुहेचा पासवर्ड विसरल्यावर कासिमला झालं होतं तसं. आजुबाजुला इतकं सोन, हिरे-माणके, पैसे सर्व होतं, पण त्याला मात्र त्या कळीच्या शब्दाशिवाय दुसरं काहीच सुचत नव्हतं. मला हसवणारा, माझा मुड सेट करणारा माझा कळीचा शब्द माझी डार्लिंग प्रिती, माझ्यापासुन कित्तेक किलोमीटर दुर होती.

संध्याकाळी सगळेच जण घरी पोहोचल्याचं कळवायला फोन करत होते म्हणुन मी पण लावला.

जनरल आईशी बोलुन झाल्यावर आई म्हणाली. “अरे तरुण, तुझी कलीग येऊन गेली मगाशी..”

माझी कलीग? मला क्षणभर आश्चर्यच वाटलं. आमची जवळ जवळ अख्खी टीम इकडेच होते आणि जे नव्हते आले, त्यातलं कोणी माझ्या घरी जाऊ शकेल अश्यातले नव्हते.

“माझी कलीग? कोण?”
“अरे कोण काय? तुमच्या ऑफीसमध्ये ती प्रिती आहे ना? ती आली होती…”
“प्रिती !”, मी क्षणभर शॉकच झालो.. “ती कश्याला आली होती?” मी उगाचच त्रासीक सुरात म्हणालो
“अरे असं काय करतो आहेस? तुच म्हणलास ना तिला, तुमच्या प्रोजेक्टच्या कुठल्यातरी फाईल्स कॉपी करुन घ्यायला, काल उशीर झाला तर विसरलास म्हणुन म्हणली ती घरी तुझा लॅपटॉप आहे त्यावरुन कॉपी करुन घ्यायला सांगीतल्यात ते…”

“ओह.. हा आठवलं.. हो.. सांगीतलं होतं मी.. पण इतकं पण काही अर्जंट नव्हतं, काही तरी तोडुन ठेवेल त्या लॅपटॉपमधलं.. “, मी उगाचच माझी नापसंती दाखवत म्हणालो..
“ए काय रे.. मुलगी असली म्हणुन काय झालं.. उगाच का तुमच्या ऑफीसमध्ये काम करतेय.. काही तोडत बिडत नाही ती.. किती गोड मुलगी आहे..”

आईच्या तोंडुन प्रितीचा ‘गोड मुलगी’ उल्लेख ऐकुन उगाचच अंगावर मुठभर मास चढलं. प्रितीने अशी काय जादु केली आईवर कोण जाणे असा एक विचार डोक्यात येऊन गेला..

“बरं ठिके घेऊ देत तिला कॉपी करुन.. पण उगाच इकडच्या तिकडच्या फाईल्सना हात लावु नको म्हणाव..”
“बर, बरं.. सांगते मी.. उद्या येते म्हणाली संध्याकाळी…, साधारण ७.३० ला येईल. तेंव्हा फोन कर मग, म्हणजे तुला फाईल्स कुठे आहेत ते सांगता येईल..”
“बरं बरं.. पण मला नाही फोन करता येणार.. तुच कर फोन, आईचा फोन आहे म्हणल्यावर देतील ते फोन ओके?”
“ओके.. ७.३० ला ती आली की करते मग फोन..”, आई म्हणाली
“बरं.. चल मग ठेवतो फोन..”, असं म्हणुन फोन ठेउन दिला .

अचानक दहा हत्तींच बळ संचारल्यासारखं झालं होतं मला. आय वॉज सो.. सो प्राऊड ऑफ़ माय लव्ह.. शी वॉज डूईंग एव्हरीथींग टु गेट इन टच विथ मी..

“प्रितु.. यु यार सच अ डार्लींग यार..”, मी स्वतःशीच पुटपुटलो..

आश्चर्य घडलं होतं.. कासिमला त्याचा कळीचा शब्द सापडला होता.

दुसर्‍या दिवशीच्या संध्याकाळची मी आतुरतेने वाट बघत होतो. साधारणपणे ७.४० ला वेटर कॉर्डलेस फोन घेऊन बारपाशी आला. मी मुद्दाम आमच्या डायरेक्टर साहेबांबरोबरच बसलो होतो.

“तरुण.. तुमच्या आईचा फोन..”, वेटर म्हणाला..
“काय त्रास आहे.. आई पण ना.. उगाचच फोन करत बसते..” उगाचच डायरेक्टर साहेबांकडे बघत मी पुटपुटलो आणि फोन घेउन थोडं दुर गेलो..

दिवसभर काय केलं, काय खाल्ल वगैरे बोलुन झाल्यावर मी म्हणालो.. “बर चल मग ठेवतो फोन..”
हृदय सॉल्लीड धडधडत होतं.

“अरे थांब.. प्रिती आलीय ना, तिला सांग बाबा काय ते कामाचं..”

मला आई प्रितीच्या हातात फोन देताना डोळ्यासमोर दिसत होती.

“हॅल्लो!”, पलीकडुन तो मधाळ आवाज कानावर पडला
“हाय डार्लींग.. लव्ह यु.. लव्ह यु.. लव्ह यु यार.. यु आर जिनीअस…”
“येस्स सर.. हो सर.. फोल्डर माहीते मला..”, पलिकडुन प्रिती म्हणाली
“यु आर सच अ स्विटहार्ट यार.. मिस्ड यु सो मच.. थॅक्यु सोsssss मच..”
“सर, माझ्या लॅपटॉपला प्रॉब्लेम येतोय.. आणि आय.टी.चं पण कोणी नाहीये, मला २ दिवस लागेल काम संपवायला.. मी तुमचा लॅपटॉप घेऊन जाऊ का?”
“कशी आहेस डार्लींग? मिस्सींग मी ना?”
“येस सर.. डिलीट नाही करणार काही.. पण सर.. ओके.. पण तुमच्या घरी चालेल का मी उद्या पण आले तर..??”

“तुझंच तर घर आहे ते येडु.. चालेल का काय विचारतेस? नक्की ये..”
“थॅक्यु सर.. बाय सर…”
“आणि काय गं? आईला काय इंप्रेस वगैरे करायचा विचार आहे की काय? एकाच भेटीत आई तुला गोड मुलगी वगैरे म्हणाली?”
“येस्स सर..तेच करायचंय मला.. बाय सर..”

“बरं,ऐक लॅपटॉपचा पासवर्ड आहे…”
“आय नो द पासवर्ड..”, प्रिती हळु आवाजात म्हणाली..

ऑफकोर्स.. व्हॉट एल्स कुड बी द पासवर्ड, दॅन द नेम ऑफ़ द लेडी आय वॉज मॅडली इन लव्ह विथ.. ❤

प्रितीने फोन आईकडे दिला..

“हे बघ आई.. तिला वापरु दे कंम्युटर माझा.. ती उद्या पण येईल बहुतेक.. मी टाळायचा प्रयत्न केला पण..”
“येऊ दे रे.. तेव्हढाच वेळ जातो संध्याकाळचा.. काही हरकत नाही.. चल ठेवते फोन..”

“हे डबल-ओ-सेव्हन मि.जेम्स बॉन्ड..”, माझ्या डोक्यात विचार आला.. “यु आर नॉट द ओन्ली वन विथ अ ब्युटीफुल, यट ब्रेनी सिक्रेट एजंट..”

मी स्वतःशीच हसत परत पार्टी जॉईन केली.

दिवस खुपच हळु हळु जात होते.. जणु काही कित्तेक वर्ष मी त्या जंगलात अडकुन पडलो होतो. निघायच्या आदल्या रात्री मी घरी फोन केला तेंव्हा आईने सांगीतलं की प्रितीने निरोप दिलाय.. एअरपोर्टवरुन निघताना तिच्या मोबाईलवर फोन कर म्हणुन.

मी उगाचच चाक.. चुक केलं आणि फोन ठेऊन दिला.

दुसर्‍या दिवशी रिसॉर्ट सोडताना मला कोण आनंद झाला होता. एअरपोर्टला पोचताच, चेकीन्स झाल्यावर मी पहीली एस.टी.डी. बुथ कडे धाव घेतली.

“पायलागु प्रिती मॅम..”, प्रितीने फोन उचलताच मी म्हणालो.. “आपली आज्ञा मिळाली, म्हणुन तात्काळ फोन केला.. बोला काय हुकुम आहे..”
“किती वाजतो पोचतो आहेस?”, प्रितीने विचारलं..
“अं..१०.३० ची फ्लाईट आहे, बहुतेक १२.४५ – १ पर्यंत पोहोचेन..”
“बरं.. आणि तेथुन घरी कसा जाणार आहेस?”
“कंपनीची बस आहे ना.. सगळे त्यातुन जाणार आहोत..”
“कॅन्सल कर ती.. तु त्यातुन जायचं नाहीस..”

“अं? म्हणजे? मग कसं जाऊ? एअरपोर्ट ३० कि.मी. दुर आहे घरापासुन, आणि ऑटो पण मिळत नाही तेथुन..”
“मी सांगीतलं ना.. कॅन्सल कर.. मग कॅन्सल..”
“अरे पण! मी घरी कसं जाऊ ते तर सांग..”
“तुझ्यासाठी उद्या रॉयल-सफारीची व्यवस्था झालेली आहे..”, प्रिती खिदळत म्हणाली..
“काय बोलते आहेस तु प्रिती.. हे बघ पट्कन बोल.. आत्ता बोर्डींग सुरु होईल..”

“चक.. मी येणारे तुला एअरपोर्टवर रिसीव्ह करायला..”
“तु? पण तुझ्याकडे कुठे कार आहे..?”
“कार कश्याला? स्कुटी आहे ना माझी?”
“अगं..स्कुटी वर कसं येणार आपण.. एक तर आठवड्याचं लगेच आहे माझं ती बॅग, आपण दोघं.. त्यात एअरपोर्ट इतकं लांब.. कश्याला उगाच उन्हाचं.. मी येतो ना बसं ने..”
“गप्प बसं.. मी सांगीतलंय ना मी येतेय.. म्हणजे मी येतेय.. मला माहीत नाही..”

एव्हाना बोर्डींगची अनाऊंन्समेंट सुरु झाली होती..
“प्रिती.. ऐक ना..”
“तु आता बडबड बंद करतोस का?.. फोन वर आहेस म्हणुन.. नाही तर तुझं तोंड कसं बंद करायचं ते मला माहीती आहे..”, हसत प्रिती म्हणाली..
“ओह रिअली? कसं?”

आय कुड फ़िल हर ब्लशींग..

“तरुण.. मी नविन बांगड्या घेतल्यात.. आणि नविन बिंदी.. आणि नविन सॅन्डल्स.. आणि..”.. प्रितीची लिस्ट एन्डलेस होती.
“पण कश्यासाठी?”
“कारण एक आठवड्य़ानंतर तुला भेटणारे ना म्हणुन.. एक आठवडा.. तरुण…”

तिच्या आवाजात ती व्याकुळता होती.. तो आवेग होता.. ती पहिल्यांदा भेटतानासारखी ओढ होती.. मला पोटात बटरफ्लाय असल्यासारखं झालं..

“प्रिती.. पण..”
“तरुण.. मी येतेय..”, मला काही बोलायची संधी न देताच प्रिती ने फोन बंद केला

 

पुढचे दोन तास मी प्रितीबरोबरचं बोलणं आणि प्रितीशिवाय घालवलेला गेला आख्खा आठवडा आठवत होता आणि मिनिटांगणीक प्रितीला भेटण्याची ओढ अधीकच वाढत होती. अगदी अंत पाहील्यावर शेवटी कॅप्टनने लॅंन्डीग प्रोसीजर सुरु केली. हवेत दोनचार घिरट्या घातल्यावर शेवटी विमानाला उतरायला जागा मिळाली आणि एकदाचे आम्ही धावपट्टीवर उतरलो..

लगेज क्लिअरंन्सला बॅग मिळवली आणि बाहेर पडलो.

कॉरीडॉअर क्रॉस केला आणि बाहेरच्या गर्दीत मला प्रिती दिसली. ऑलीव्ह रंगाचा फुल स्लिव्ह्ज पंजाबी.. फिक्कट हिरव्या रंगाची ओढणी, दोन्ही हातात अर्धा-अर्धा डझन तरी बांगड्या, चंदेरी रंगाचे किंचीत हाय-हिल्स सॅन्ड्ल्स आणि सिल्ह्वर रंगाची चमकी. सॉल्लीड क्युट दिसत होती. ऑफीसमधल्या कुणालाच ती माहीत नसल्याने सगळेच तिच्याकडे बघत चालले होते.

तिला बघताच मला माणसांत आल्यासारखं वाटलं..

मला बघताच प्रिती पुढे आली आणि आजुबाजुच्या कुणाचीही पर्वा न करता तिने मला घट्ट मिठी मारली.
साप चावल्यासारखे ऑफिसमधले सगळे जागच्याजागी थिजले होते.

“प्रिती.. ऑफीसमधले सगळे बघत आहेत.. सोड..”
“मग काय झालं? बघु देत की.. जळतील सगळे तुझ्यावर..”, हसत हसत प्रिती म्हणाली

तिने माझी बॅग काढुन घेतली आणि आम्ही दोघं एअरपोर्टच्या बाहेर पडलो. अख्खी टीम अजुनही आमच्याकडेच बघत होती..

“थॅक्स प्रिती..”, मनातल्या मनात मी म्हणालो.. “एव्हरीबडी ड्रिम्स ऑफ़ अ गर्लफ्रेंड लाईक यु… ऑफीससमोर, मित्रांसमोर इंप्रेशन मारण्यात जी मज्जा आहे ती अजुन कश्यातच नाही.”

“प्रिती.. मी धरतो बॅग ती.. तु कश्याला उगाच..”
“आठवडाभर होती ना ती तुझ्याबरोबर.. आता रहा म्हणाव जरा लांब..”, चिडुन प्रिती म्हणाली..
“ओह माय माय. तु जेलस वगैरे होती आहेस की काय त्या बॅग वर..?”
“आय एम. तुला काय करायचं ते कर..”, नाकावरचा राग अजुनच गोंजारत प्रिती म्हणाली

मी माझा हात प्रितीच्या कमरेभोवती गुंफला आणि तिला जवळ ओढले..

“मिस्टर तरुण.. तुम्ही तुमच्या होम-टाऊनमध्ये आला आहात.. आणि ही पब्लीक प्लेस आहे.. जरा सांभाळुन..”
“अच्छा.. आणि मगाशी आपण..”
“बास.. ”

“पब्लिक प्लेसची एव्हढी काळजी आहे तर मग एखाद्या प्रायव्हेट प्लेसला जाऊ ना.. आय एम स्टारव्हींग..”, तिचे गाल ओढत मी म्हणालो
“आय नो व्हॉट काईंड ऑफ़ स्टारव्हींग यु हॅव.. मी कुठेही न्हेणार नाहीये तुला.. आपण हॉटेलला जाऊ, जेऊ आणि मग तु घरी जा.. यु लुक टायर्ड.. आपण संध्याकाळी भेटू ओके?”

 

हॉटेलपर्यंतची आमची राईट फारच मजेशीर होती. एक तर तिची मरतुकडी स्कुटी, त्यात माझी मोठ्ठी ट्रॅव्हल बॅग.. प्रितीची पर्स.. त्यात हायवेवरुन वेगाने जाणार्‍या गाड्या. बर मी चालवतो म्हणलं गाडी तर ते तिला पटलं पाहीजे, जबरदस्तीने मला मागे बसवलं होतं त्यामुळे तर फारच कसरत होत होती. आधीच दोन तास फ्लाईटमध्ये बसुन अंग आखडलं होतं.. त्यात हा अत्याचार.. पण शेवटी प्रिती असल्याने, मनोमन सुखावलो सुध्दा होतो. एक आठवड्याच्या त्या ‘लंबी जुदाई’ अत्याचारापेक्षा हा अत्याचार खुपच सुखःद होता.

शेवटी एकदाचे आम्ही हॉटेलपाशी पोहोचलो. प्रिती ऑर्डर करत होती तोपर्यंत मी वॉशरुमला जाऊन हात-पाय-तोंड धुवुन फ्रेश होऊन आलो.

“आय मिस्ड यु शोनु..”, अगदी गरीब चेहरा करत प्रिती म्हणाली.. “डोन्ट एव्हर लिव्ह मी फॉर सो लॉंग…”

ह्या पोरी पण ना फार मजेशीर असतात. कुठली कुठली नावं शोधुन काढतात.. शोनु नाव ऐकुन मी मनोमन देवाचे आभारच मानले.. “पप्पु.. बबलु.. चिंट्या” वगैरेंपेक्षा शोनु ठिकच होते..

ऑर्डर आली आणि आम्ही न बोलताच जेवत होतो.. खरं तर मनामध्ये खुप काही भावना होत्या.. पण सगळं असं मनात दाटून आलं होतं.. खरंच तो एक आठवडा मी कसा घालवला होता.. मलाच माहीती.. आणि प्रितीसाठीही तो आठवडा काही फार चांगला नव्हता हेही सत्यच होतं.

“शांत का झालास? बोल ना काही तरी..”, प्रिती म्हणाली

मला पण काय बोलावं सुचतच नव्हतं. मग अचानक एक कल्पना सुचली. मी मोबाईल काढला आणि त्यातलं एक गाणं सुरु केल.. आणि हेडफोन्स प्रितीच्या कानाला लावले..

गाण्याचे बोल थोडेफार असे होते..

I love the way you love me
Strong and wild, slow and easy
Heart and soul so completely
I love the way you love me

And you roll your eyes when I’m slightly off key
And I like the innocent way that you cry

I like the feel of your name on my lips
And I like the sound of your sweet gentle kiss
The way that your fingers run through my hair
And how your scent lingers even when you’re not there
And I like the way your eyes dance when you laugh

खूप सेन्टी गाणं होतं ते.. प्रितीच्या डोळ्याच्या कडा ओलावलेल्या मी पाहील्या..

तिने टेबलावरचा पेपर टीश्यु घेतला, पर्समधुन पेन काढलं आणि त्यावर लिहीलं.. “आय वॉन्ट टु स्पेंन्ड माय लाईफ़ विथ यु..आय वॉन्ट टु लव्ह यु टिल आय टेक माय लास्ट ब्रेथ..लव्ह यु फ्रॉम डिप बॉटम ऑफ़ माय हार्ट..”

त्याच्याखाली तिने एक हार्ट काढलं आणि आमची इनीशीअल्स त्यात लिहीली.. टी अ‍ॅन्ड पी..

ह्यावेळी डोळ्याच्या कडा ओलावण्याची माझी वेळ होती.

आम्ही दोघं एकमेकांचा हात हातात घेऊन कित्ती वेळ बसुन राहीलो कुणास ठाऊक…

[क्रमशः]


85 Comments

प्यार मे.. कधी कधी (भाग-१६)


भाग १५ पासून पुढे>>

“संध्याकाळी काय करतो आहेस आज?”, परत येताना प्रितीने विचारले
“आजचीच काय, ह्यापुढची प्रत्येक सकाळ, दुपार, संध्याकाळ आणि रात्र फक्त आणि फक्त तुमचीच मॅडम.. तुम्ही सांगा, आम्ही ऐकु..”
“बास आता फ्लर्टींग, झालेय ना तुझीच..”, प्रिती हसत म्हणाली
“बरं बोल, संध्याकाळचं काय म्हणत होतीस..”

“हम्म, संध्याकाळी ७.३० ला घरी ये माझ्या.. तुझी आईशी ओळख करुन देते. बाबा नाहीयेत घरी, पण आई आहे..ओके?”

प्रितीला पण आई-वडील आहे हे मी विसरुनच गेलो होतो.
“पण आईने विचारलं मी कोण? कुठे भेटलो वगैरे तर?”
“माझी आई नाही मला असले प्रश्न विचारत, माझा मित्र आहे म्हणलं तरी खूप आहे..”, प्रिती म्हणाली

“ओके देन.. नक्की येईन..”, मी क्षणाचाही विलंब न करता म्हणालो.

 

संध्याकाळी ठरल्या वेळी मी प्रितीच्या घरी पोहोचलो.
तिच्या आईनेच दार उघडले.. प्रितीची आई म्हणजे अगदी टीपकल पंजाबी बाई होती. गुलाबी रंगाचा पंजाबी कुर्ता, कानाम्ध्ये इअर-रिंग्ज, लांबसडक केस, गोराप्पान चेहरा..

“हाय तरुण..” मी ओळख करुन द्यायच्या आधीच तीची आई म्हणाली..
“हाय ऑन्टी.. प्रिती आहे नं घरी..”, सोफ्यावर बसत मी म्हणालो..
“आहे आहे.. ती बेडरुममध्ये आहे तिच्या बॉयफ्रेंडबरोबर.. बस, मी बोलावते..”, तिची आई कॅज्युअली म्हणाली.
“कुणाबरोबर???”, मी अर्धवट सोफ्यातुन उठत म्हणालो

तेवढ्यात प्रिती तिच्या खोलीतुन बाहेर आली.

“हाय तरुण.. वेलकम होम….”
प्रितीची आई स्वयंपाकघरात निघुन गेली..

प्रिती पट्कन माझ्या जवळ आली आणि ह्ळुच माझ्या कानात म्हणाली, “हाऊ इज युअर मदर-इन-लॉ?”
“मदर-इन-लॉच नंतर बोलु, तु आधी सांग, तु बेडरुममध्ये कुणाबरोबर होतीस?”
“कुणाबरोबर म्हणजे..? आकाश, माझा बॉयफ़्रेंड..”, प्रिती खिदळत म्हणाली…

“काय चाल्लय काय? मी तुझा बॉयफ्रेंड आहे नं.. मग?”
प्रितीने आकाशला हाक मारली आणि तिच्या बेडरुममधुन एक ६ वर्षाचा छोटा मुलगा धावत धावत आला आणि प्रितीला बिलगला.

“मीट आकाश, आवर नेबर अ‍ॅन्ड माय बॉयफ्रेंड”, आकाशच्या गालावर ओठ टेकवत प्रिती म्हणाली
“व्वा, तुमच्या घरी बॉय-फ्रेंड्स ना हे पण सगळं मिळतं का?” माझ्या ओठांवर हात ठेवत मी म्हणालो..

प्रितीने डोळे मोठ्ठे करुन माझ्याकडे बघीतलं..

“मी पण बॉयफ्रेंडच ना तुझा.. मग? मला नाही मिळणार का?”, मी शक्य तितक्या हळु आवाजात म्हणालो..
“नो..”, प्रितीने ओठांचा चंबु करुन सांगीतलं..

मी माझं दोन्ही हात जोडून प्लिज.. म्हणत नुसते ओठ हलवले..

स्वयंपाकघरातुन भांड्यांचा आवाज येत होता.

प्रिती मान हलवुन ‘नाही नाही’ म्हणत होती. तिचे मोकळे सोडलेले केस मानेच्या हलण्याने डावीकडुन उजवीकडे, उजवीकडुन डावीकडे उडत होते.

मी वैतागुन सोफ्यावरुन उठलो आणि प्रितीकडे जायला लागलो, पण तेवढ्यात आमच्या होणार्‍या सासुबाई स्वयंपाकघरातुन गरमागरम आलु-पराठा आणि बटरचे बाऊल घेऊन बाहेर आल्या.

मला काय करावं तेच कळेना, मग मी पट्कन सेंटर टेबलवर ठेवलेले मॅगझीन्स उचलले आणि परत जागेवर येऊन बसलो.

“चं चं चं” प्रिती हळुच माझ्याकडे बघुन म्हणाली.. “पुअर बॉय..”

प्लेट्स टेबलावर मांडून सासुबाई आतमध्ये निघुन गेल्या.

आकाश हॉलमध्ये हातामध्ये विमान घेऊन खेळत होता.. “व्ह्रुम्मssssss”
प्रितीने त्याला जवळ बोलावुन घेतलं, त्याला गालावर एक किस्स केलं आणि मग आपले केस एका हाताने कानामागे सारत त्याच्या कानात काहीतरी सांगीतलं.

माझा जळफळाट होत होता.. तिचा खरा खुरा बॉय-फ्रेंड इथे तडफडत बसला होता आणि ह्या दुसर्‍या ज्युनियरला मात्र एकावर एक किस् मिळत होते..

व्ह्रुम्म्मssss.. आकाशचे प्लेन परत सुरु झालं.. हॉलमध्ये एक राऊंड मारुन तो माझ्या जवळ आला आणि बोटाने खुण करुन मला खाली वाकायची खुण केली. मला वाटलं त्याला काहीतरी कानात सांगायचं आहे म्हणुन मी खाली वाकलो तसं त्याने मला गालावर एक किस् दिला आणि परत तो खेळायला निघुन गेला.

“हॅप्पी?”, प्रितीने लांबुनच हळु आवाजात विचारलं.
“हे असं? दुसर्‍याकडुन मिळुन काय उपयोग..”, निराश चेहर्‍याने मी हात हवेत उडवले आणि टेबलावरची प्लेट घेऊन खायला सुरुवात केली.

 

सासुबाई आज खायला घालण्याच्या थांबण्याच्या मुड मध्येच नव्हत्या.. एकामागुन एक गरमागरम पराठे प्लेट मध्ये पडत होते..
“ऑन्टी प्लिज.. खरंच बास..” मी सोफ्यातुन उठत म्हणालो..
“व्हॉट इज धिस? यु जस्ट हॅड थ्री..! हॅव सम मोर..”, असं म्हणुन त्यांनी अजुन एक पराठा आणि त्यावर बटरचा मोठ्ठा गोळा प्लेटमध्ये वाढला.

“यार अजुन किती खायचं मी म्हणजे तुझी आई बास्स करेल?” मी हळुच प्रितीला विचारलं..
“अंम्म.. कमऑन.. ६ तरी खायला हवेस तु..”, हसत हसत प्रिती म्हणाली.
“तु रोज एव्हढं बटर खाऊन.. अशी स्लिम कशी काय रहातेस…?”, मी आश्चर्याने विचारले आणि त्यावर प्रितीने फक्त खांदे उडवुन “काय माहीत” अशी खूण केली..

“ऑन्टी नो मोर प्लिज.. आय एम डन..”, कसा बसा प्लेटमधला पराठा संपवल्यावर मी ओरडुनच सांगीतलं

त्यांना माझी दया आली असावी, तसं थोड्यावेळाने त्या बाहेर आल्या आणि मग प्रितीबरोबर सगळ्या प्लेट्स उचलुन स्वयंपाकघरात घेऊन गेल्या.

प्रितीची आई दिसायला तशी स्मार्ट होती.. विदाऊट दोज एक्स्ट्रॉ फॅट्स, अर्ली थर्टीज मध्ये एकदम रॅव्हीशींग वगैरे दिसल्या असणार.

चाळीशीत गेल्यावर माझी प्रिती पण अश्शीच दिसेल का? ऑर विल शी कॅरी हर ग्रेस थ्रु-आऊट.., मनात एक विचार येऊन गेला, एव्हढ्यात तिची आई लस्सीचा एक मोठ्ठा ग्लास घेऊन बाहेर आल्या..

मी एक दीर्घ श्वास घेतला.. “नॉट अगेन..”

मी त्यांना विचारणारच होतो की आता हे किती ग्लास मी प्यायचे एव्हढ्यात आतला फोन वाजला तसं ग्लास ठेवुन त्या आत निघुन गेल्या.

मी हेल्पलेसली त्या मोठ्या लस्सीच्या ग्लासकडे बघत होतो.

“यु वॉन्ट मी टू हेल्प?”, प्रितीने विचारलं.
“..अ‍ॅन्ड हाऊ आर यु गोईंग टु हेल्प मी विथ धिस?”, टेबलावरचा ग्लास उचलत मी म्हणालो

प्रितीने आजुबाजुला बघीतलं. आईचा फोनवर बोलण्याचा आवाज आतुन येत होता. प्रिती माझ्याजवळ आली, हातातुन ग्लास काढुन घेतला.. आणि अर्धा ग्लास लस्सी पिउन ग्लास पट्कन टेबलावर आपटुन ती पुन्हा जागेवर जाऊन बसली.

लस्सीचे ओघळ पुन्हा ग्लासच्या तळाशी साठत होते. प्रितीच्या लिप्स्टीक्सचे हलके मार्क्स ग्लासच्या कडांवर उमटले होते. मी ग्लासची ती बाजु माझ्या ओठांना लावली आणि लस्सी एका दमात संपवुन टाकली.

प्रिती त्यावेळी कपाळावर हात मारुन घेत.. मान हलवत होती.

फोन संपल्यावर आई पुन्हा बाहेर आल्या..

“ऑन्टी, लस्सी मस्त होती..”, प्रितीकडे अर्थपुर्ण कटाक्ष टाकत मी म्हणालो..
“आवडली नं..”
“हो.. मला गोड गोष्टीच जास्त आवडता…”
“अरे बेटा, बट ये तो सॉल्टीवाली बनायी थी.. स्विट कहा थी लस्सी..”, प्रश्नार्थक नजरेने तिच्या आईने विचारलं..

ह्यावेळीस मात्र प्रितीला तिचं हासु आवरलं नाही…

आता त्यांना कुठं सांगु त्यांच्या गोड मुलीच्या ओठाच्या स्पर्शाने ती सॉल्टी लस्सी सुध्दा साखरेच्या पाकासारखी गोड झाली होती म्हणुन..

 

पुढची १५-२० मिनीटं आम्ही जनरल गप्पा मारल्या. घरी कोण कोण असतं, कुठे काम करतो वगैरे.

घड्याळात ९ वाजत आले तसं मी जायला उठलो..”ओके ऑन्टी, निघतो मी, येइन परत कधी तरी…”
“शुअर बेटा, जरुर आना, नेक्स्ट टाइम सरसों का साग बनाऊंगी..”
प्रिती आईच्या मागुन मला मान खाली वर करुन काही तरी सांगत होती. बराच वेळ माझ्या लक्षात येत नव्हतं ती काय म्हणतेय.. नंतर कळलं ती काय म्हणतेय ते. मी लगेच खाली वाकुन सासुबाईंच्या पाया पडलो..

“जित्ते रेह पुत्तर…”, पाठीवर हात ठेवत त्या म्हणाल्या..

मी शुज घातले आणि बाहेर पडलो. जिन्यात सॉल्लीड अंधार होता…

“संभलके जाना बेटा.. लाईट्स आर ऑफ़..”, तिच्या आईचा आवाज कानावर आला.. परंतु तो पर्यंत मी अर्ध्या जिन्यात पोहोचलो होतो.

सर्वत्र अंधाराचे साम्राज्य होते, जिना नवीन असल्याने पायर्‍यांचाही अंदाज येत नव्हता. मी भिंत आणि कठड्याला धरत एक एक पायरी उतरतच होतो इतक्यात माझ्या हाताला उबदार हातांचा स्पर्श झाला. प्रितीने माझा भिंतीवरचा हात सोडवुन तिच्या हातात धरला होता. तिच्या हातांची बोटं माझ्या हातांमध्ये गुंफली होती. तिचा हात थरथरत होता.. तिचा गरम श्वासोत्छास माझ्या मानेला स्पर्श करत होता.

तिचं मन न ओळखण्याइतपत मी मुर्ख नक्कीच नव्हतो.

मी मागे वळलो आणि प्रितीला माझ्या घट्ट मिठीमध्ये ओढुन घेतलं.

तिचा चेहरा माझ्या चेहर्‍याच्या अगदी जवळ होता. रस्त्यावरुन जाणार्‍या कारच्या दिव्यांचा प्रकाश जिन्याच्या भिंतीला असलेल्या छोट्या झडपांमधुन प्रितीच्या चेहर्‍यावर पडला.

प्रितीचे डोळे बंद होते.. तिचे सिल्की स्मुथ केस चेहर्‍यावर अस्ताव्यस्त विखुरले होते. वेगाने होणार्‍या श्वासोत्व्छासाने तिच्या गळ्यातले पेंडंट वेगाने वरखाली होतं होते.

क्षणभर मला वाटलं.. आदीकाळी, जेंव्हा अ‍ॅडमने इव्हला कुठल्याश्या अंधारलेल्या गुहेत पहील्यांदा पाहीलं असेल, तेंव्हा त्याला ती इव्ह कदाचीत अश्शीच.. इतकीच सुंदर भासली असेल.. कदाचीत.. सफरचंद तर एक निमीत्त होतं..

मी हलक्याच हाताने चेहर्‍यावर पसरलेले तिचे केसे तिच्या कानामागे सरकवले. प्रितीच्या शरीराची हलकीशी हालचाल तिच्या शरीरावर उमललेल्या रोमांचाचीच ग्वाही होती.

खुपच इंटेन्स क्षण होता तो. प्रितीच्या घरापासुन आम्ही फक्त काही पायर्‍या दुर होतो. तिच्या घरातुन कोणीही बाहेर येऊ शकलं असतं, किंवा तिच्याघरी जाणार्‍या कुणीही आम्हाला पाहीलं असतं. पण आम्हा लव्ह-बर्ड्स ना कसलीच चिंता नव्हती, कश्याचेच भान नव्हते.

मी माझा चेहरा तिच्या चेहर्‍याच्या अजुन जवळ न्हेला. इतक्या जवळ की तिच्या डोळ्यांची होणारी हालचाल मला जाणवत होती, तिच्या ओठांवरच्या लिप्स्टीकचा सुगंध मला मोहवत होता. मला कसलीच घाई करायची नव्हती.

आय वॉन्टेड टु फिल धिस मोमेंट फॉरेव्हर, आय वॉन्टेड टु फिल द वे शी हॅड सरेंडर्ड हरसेल्फ…

किती क्षण उलटुन गेले कुणास ठाऊक, कदाचीत फक्त १ सेकंद कदाचीत कितीतरी मिनिट्स.. शेवटी तो वेट सहनशक्तीच्या पार गेला, कुणी कुणाला पहील्यांदा किस केलं माहीत नाही, पण पुढेचे कित्तेक क्षण आम्ही एकमेकांवर चुंबनांचा वर्षाव करत राहीलो…

[क्रमशः]