डोक्यात भुणभुणभुणारा मराठी भुंगा

डोक्यात भुणभुणभुणाऱ्या मराठी भुंग्याचे म्हणणे, असंख्य किस्से आणि मराठी कथा…


158 Comments

प्यार मे.. कधी कधी (भाग-शेवटचा)


भाग २० पासुन पुढे>>

आईशप्पथ प्रिती कसली चिकनी दिसत होती. राणी कलरची साडी, पापण्यांना हलक्या त्याच कलर्सचे शेडींग, डोळ्यांना काळ्या लायनर्सने अधीकच अ‍ॅट्राक्टीव्ह बनवले होते तर केसांची एक बट बर्गंडी रंगाने हायलाईट केली होती.

माय हार्ट वॉज रेसिंग हेव्हीली….

थोडक्यात ओळख-पाळख झाल्यावर बाबा लोकांनी टी.व्ही चा ताबा घेतला. मॅच जस्ट सुरु झाली होती. हरभजनला कुत्र्यासारखा धुतला होता. प्रितीचे बाबा त्याला पंजाबी ढंगात शिव्या हासडत होते.

“तुम्हाला नाही आवडत हरभजनसिंग?”, बाबांनी प्रितीच्या बाबांना विचारलं..
“लेट मी टेल यु.. ही वॉज गुड.. अ‍ॅट टाईम्स.. अनप्लेएबल.. पण आता काही अर्थ नाही राहीला त्यात…”, प्रितीचे बाबा..
“ओह.. आय थॉट.. ही इज पंजाबी.. सो तुमचा फेव्हरेट असेल..”
“सो व्हॉट.. ईट्स अ इंडीअन टीम अ‍ॅन्ड आय शुड सपोर्ट इंडीआ, नॉट एनी रिजनल प्लेअर…”

दोघांच्या गप्पा रंगात आल्या होत्या.

आतमध्ये किचनमध्ये दोन्ही आयांच्या गप्पा चालु होत्या. पण खरं तर प्रितीची आईच जास्ती बोलत होती. आईला फक्त एखादा विषय काढायचा अवकाश, पुढ्चे पंधरा मिनीट प्रितीची आईच सुरु असायची.

बाकीची मंडळी आपल्या तोंडाचा पट्टा चालवत असताना, माझा आणि प्रितीचं व्हॉट्स-अ‍ॅपवर चालु होतं..

“आय विश.. आय कॅन मॅरी यु.. राईट नाऊ..”
” ❤ "
"यु आर लुकींग हॉट डिअर.. घसा कोरडा पडलाय माझा…"
"पाणी पी ना मग.. तुझ्या शेजारीच आहे.."
"तु दे ना इकडे येऊन.. प्लिज…"
"तरुण.. प्लिज.. गप्प बसं.."
"ये ना..खरंच.. राहवत नाहीए.. इतकी का लांब थांबली आहेस..? निदान इथे शेजारी तरी बस की.."
"तरुण.. आपलं लग्न ठरलं नाहीये अजुन.. गप्प काय बसला आहेस.. बाबांशी बोल की जरा…"
"सोड ना.. त्यांच त्यांच चालु आहे.. निदान एक मिठी तरी.. प्लिज.. अनबेअरेबल आहे मला.."
"इथे??"
"मी बेडरुममध्ये जातो.. थोड्यावेळाने येतेस..? प्लिज..? जस्ट वन हग..!"
"ओके :-), बट डोन्ट अ‍ॅक्ट स्मार्ट.. मी ओरडेन जोरात…"
"हा हा हा.. ओके.. जंन्टलमन प्रॉमीस.."

मी तडमडत खुर्चीतुन उठलो तेव्हढ्यात प्रितीचे बाबा म्हणाले.. "हाऊ इज युअर लेग तरुण.."
"इट्स गुड.. रिकव्हरींग वेल..", चरफडत खुर्चीत बसत मी म्हणालो..

प्रितीने एकदा माझ्याकडे हसुन बघीतलं आणि मग ती स्वयंपाकघरात मदत करायला निघुन गेली.

"सो.. ऑफीसला सुट्टी?"
"नाही. घरुनच करतो काम.. चालतं तसं..".. पुढची ५ मिनीटं मी त्यांना व्हीपीएन वगैरे बद्दल सांगीतलं..
"वॉव.. टेक्नॉलॉजी दिज डेज.. आय टेल यु..", पुढे प्रितीचे बाबा माझ्या बाबांना म्हणाले.. "आमच्या काळी असली टेक्नॉलॉजी असती ना, तर प्रितीला अजुन एक-दोन भाऊ/बहीण नक्की असते.."

दोघंही एकमेकांना टाळ्या देत हसु लागले.

 

जेवणं झाल्यावर सगळे हॉलमध्ये गप्पा मारत बसले होते.. प्रितीने सगळ्यांना आईसक्रिम सर्व्ह केले.

“सो.. कधी करताय प्रितीचं लग्न?”, आईने अचानकच विचारलं.

इतक्या अचानकपणे तो प्रश्न होता.. माझ्या हातातला चमचाच गळुन पडला..
“नो.. मॉम.. प्लिज.. असं काय विचारतेस..?”, माझ्या तोंडाशी अगदी शब्द आले होते..

सगळं काही छान चाललं होतं. मी घाबरुन प्रितीच्या आई-बाबांकडे बघत होतो.

“तुम्ही म्हणाल तेंव्हा.. ” दोघंही एकदमच म्हणाले..
“ओके.. मग असं करु..”, माझे बाबा म्हणाले.. “तरुणचा पाय पुर्ण रिकव्हर झाला की मुहुर्त बघुन साखरपुडा उरकुन घेऊन.. आणि मग डिसेंबर अखेरीस लग्न.. चालेल?”
“चालेल की.. तुम्ही म्हणाल तसं..”, प्रितीचे बाबा म्हणाले..

व्हॉट्स-हॅप्पनींग.. मी आणि प्रिती एकमेकांकडे आश्चर्याने बघत होतो.

“तरुण.. आहे ना रे तुझं नक्की?”, आईने मला विचारलं..
“हो.. हो आई..”, मला अजुनही काहीच सुधरत नव्हतं

“ऑलराईट देन.. बाकीचं तर आपलं बोलणं झालेलं आहेच..चला निघतो आम्ही.. “, प्रितीचे आई-बाबा उठत म्हणाले..
“प्रिती.. तु थांब जरा.. मला माहीते तुम्हा दोघांना अनेक प्रश्न पडले असतील. तरुण सोडेल नंतर तुला..”, आई म्हणाली..

प्रितीचे आई बाबा निघुन गेल्यावर आम्ही हॉलमध्ये बसलो. आईने डेझर्ट्सचे बाऊल आत नेउन ठेवले आणि आमच्या समोर येउन बसली.
मी बाबांकडे बघीतलं.. त्यांना बहुतेक ह्याची सर्व कल्पना होती.

“तरुण.. तु परवा प्लॅस्टर घालायला गेला होतास तेंव्हा तुमची फ्रेंड आली होती घरी..”, आई म्हणाली
“आमची फ्रेंड? कोण?”
“नेहा…”, आई म्हणाली..

मी आणि प्रितीने एकमेकांकडे बघीतलं.

“खरं तर ती मलाच भेटायला आली होती. तिने तुमच्याबद्दल.. आय मीन तुझ्या आणि तिच्याबद्दल आणि नंतर तुझ्या आणि प्रितीबद्दल सगळं सांगीतलं. शी वॉज डिपली हर्ट तरुण.. आणि मी समजु शकते. माझा विश्वास बसत नव्हता तरुण की तु असा वागु शकतोस.. तिच्याशी असा वागला असशील.

तुला माहीत होतं की इंटर-कास्टला आमचा विरोध होता तरीही तु अशी चुक केलीस? एकदा नाही.. दोनदा??

तुझं माहीत नाही, पण नेहा तुझ्यावर अजुनही प्रेम करते तरूण, तिच्या डोळ्यात दिसत होतं. मला खरंच खुप वाईट्ट वाटलं तिचं. पण आता नाईलाज होता. पण त्याचवेळी माझ्या डोक्यात दुसरा विचार आला. ह्यावेळेसही तसंच झालं तर? तर प्रितीची दुसरी नेहा कश्यावरुन होणार नाही? उद्या तिचं दुसरीकडे लग्न होईल.. पण ती सुखी होऊ शकेल?

मला पर्सनली असं वाटतं.. मुलांना तुलनेने सोप्प असतं मुव्ह-ऑन करणं.. मुलींसाठी मात्र ते खुपच यातनादायक असतं.

जेंव्हा तुझा अपघात झाला.. जेंव्हा तु बेशुध्द होतास तेंव्हा तुझ्यासाठी प्रितीला रडताना मी पाहीलंय. दिवसभर काहीही न खाता-पिता ती बाहेर थांबुन होती. मी जरा जास्तीच बोलले तिला त्या दिवशी, पण तरीही.. तुझ्यासाठी ती थांबुन होती.

वुई आर युअर पॅरेंन्ट्स तरुण, तुझं वाईट होईल असं आम्हाला कसं वाटेल. तुझे बाबा तर केंव्हाच तयार झाले होते.. पण का कुणास ठाऊक, माझंच मन तयार होतं नव्हतं. मला सगळं मान्य होतं त्या दिवशी बाबा प्रितीबद्दल जे बोलले ते.. पण तरी पण..

म्हणुन काल मी प्रितीला भेटले…”

मी आश्चर्याने प्रितीकडे बघीतलं.. मला ह्याची काहीच कल्पना नव्हती.

“आय लव्ह तरुण फ्रॉम द बॉटम ऑफ माय हार्ट मम्मीजी..”, माझा हात हातात घेऊन काल प्रिती म्हणाली.. आई सांगत होती.. “आय विल टेक एव्हरी केअर नॉट टु हर्ट हिम.. ऑर हिज पॅरेन्ट्स.. कदाचीत मी तुमच्या कास्टची नसेन.. तुमच्या रिलीजन ची नसेन पण म्हणुन माझ्या तुमच्या विषयीच्या भावना.. तरुणविषयीचं प्रेम तर नाही ना बदलंत? लव्ह नोज नो लॅग्न्वेज.. जेंव्हा आम्ही एकमेकांच्या प्रेमात पडलो तेंव्हा आम्हाला कुठं माहीती होतं कोण कोण आहे.. तेंव्हा फक्त एकच नातं होतं आमच्यात.. आमच्या प्रेमाचं. आणि आयुष्यभर तेच राहील..”, प्रिती माझ्या नजरेत नजर देऊन बोलत होती तरुण…”ऑन्टी.. मी तुमची पुर्ण संस्कृती शिकेन.. तुमच्या पद्धतीचा स्वयंपाक शिकेन.. तुमचे सर्व सण.. सर्व समारंभ तुमच्या पध्दतीने पार पाडेन..तुम्हाला बाबांना.. कुठल्याही प्रकारे माझ्यामुळे अन्कंफर्टेबल वाटणार नाही.. मी सर्व..”

तरुण.. काल मी तिचं वाक्य मध्येच तोडलं.. तिला पुढे काही बोलायची गरजचं नव्हती.. तिच्या केवळ डोळ्यातल्या त्या सत्यतेने माझं मन जिंकलं होतं. मी हरले तरुण. माझी चुक होती. हे जाती-धर्म..लग्नाच्या-आड, प्रेमाच्या आड का यावेत? नेहाचा तु जितका गुन्हेगार आहेस, तितकीच.. किंबहुना त्याहुनही जास्ती मी गुन्हेगार आहे.. पण निदान ही चुक पुढे घडू न देणं तरी माझ्या हातात आहे आणि म्हणुनच.. मी तुमच्या लग्नाला तयार आहे..

तरुण.. प्रिती.. परत एकदा.. मला माफ करा..”

प्रितीच्या आणि आईच्या डोळ्यातुन अश्रु वाहात होते.. आणि इतक्यावेळ सांभाळुन ठेवलेला माझाही बांध फुटला आणि आश्रुंना मी वाट मोकळी करुन दिली..

बाबा खुर्चीतुन उठुन माझ्याजवळ आले आणि पाठीवर हात मारत म्हणाले.. “राजे.. रडताय कसले मुळुमुळु.. झालं ना आता मनासारखं?”
मी उठुन उभा राहीलो आणि बाबांना घट्ट मिठी मारली..

 

हिअर वुई गो.. फ्रेंन्ड्स.. दोज लास्ट मॅजीकल मंत्राज आर अबाऊट टु बिगॅन..थॅक्यु फ्रेंड्स फॉर बिईंग विथ मी.. विथ अस थ्रु-आऊट द जर्नी.. पण आता मला जायला हवं.. माझी डार्लींग.. माझी स्विटहार्ट.. माझी हक्काची लग्नाची बायको.. सौ.प्रिती तरुण माझी वाट बघतेय.. थॅंक्स वन्स अगेन..

“तदेव लग्नं…”, सुरु झालं होतं..

मी अंतरपाटावरुन पलिकडे हळुच प्रितीकडे बघीतलं. तिच्या डोळ्यांच्या कडा पाणावल्या होत्या.. ऑफकोर्स.. आई-वडीलांना.. आपल्या घराला सोडुन येण्याचं दुःख होतंच.. पण मला पक्की खात्री होती.. की ते केवळ दुःखाचे आश्रु नव्हते.. आम्हा दोघांच प्रेम जिंकलं.. आम्ही ज्याचं स्वप्न पाहीलं होतं ते पुर्णत्वास गेलं ह्याचे ते आनंदाश्रु होते..

अंतरपाट बाजुला झाला आणि टाळ्यांचा कडकडाट झाला.. दुरवर कुठेतरी गर्दीत सायकॉलॉजीच्या टीचर.. देसाई मॅम आमच्यावर अक्षता टाकत होत्या. आम्ही दोघांनीही आवर्जुन त्यांना बोलावलं होतं. तो सायकॉलॉजी-थिसीसचा घाट त्यांनी घातला नसता तर आम्ही कदाचीत कधीच भेटलो नसतो.

अंतरपाट बाजुला झाला आणि समोर प्रिती तिची मिलीयन-डॉलर स्माईल देत उभी होती.. अ स्माईल दॅट ऑलरेडी हॅव स्टोलन माय हार्ट अवे…

                       T  H E         B  E  G  I  N  N  I  N  G


25 Comments

प्यार मे.. कधी कधी (भाग-२०)


भाग १९ पासुन पुढे>>

पाहुण्या-रावळ्यांनी आज घर अगदी भरुन गेले होते. बारश्यासाठी मावशीकडे आलेले अनेक नातेवाईक ‘लगे-हाथ’ मला भेटायला आले होते. अनेक जणांना प्लॅस्टरवर सह्या करण्यात आणि ‘गेट-वेल-सुन’ मेसेजेस लिहीण्यातच जास्त उत्साह होता.

१२.४५ला प्रिती आली तेंव्हा घरी इतके सारे अनपेक्षीत लोकं बघुन ती काही क्षण दचकलीच.

“ओह.. हेच का ते.. अ‍ॅस्कीडेंटचं कारण?”, विमला मावशी डोळे मिचकावत म्हणाली..
“तरुण दादा, क्युट आहे तुझी मैत्रीण”, नुकतंच कॉलेज जॉईन केलेली माझी कझीन म्ह्णाली
“ओह तु.. मी ओळखते तुला..”, माझी दुसरी एक मावशी अचानकपणे म्हणाली..,”तु सिटी-लायब्ररीमध्ये काम करतेस ना?”
“हो..”, प्रिती तीची हॅन्डबॅग ठेवत म्हणाली..

“तुला सांगते विमल..मला एकदा एक पुस्तक काही केल्या मिळत नव्हतं.. हिने मिळवुन दिलंन.. ते कंम्य्पुटरवर नाव नोंदवुन ठेवलं आणि आल्यावर लग्गेच फोन केला मला.. मला जायला दोन दिवस उशीरच झाला, पण हिनं आठवणीने ठेवुन दिलं होतं माझ्यासाठी..”

ऑन्टी.. तुम्ही मला सांगीतलं असतंत तुम्ही तरुणच्या मावशी आहात तर मी पुस्तक तुम्हाला घरी आणुन दिलं असतं…
यावरचे भाव न बदलता केवळ डोळ्यांनी ही भाषा बोलता येते.. आणि आम्ही ह्यामध्ये अगदी एस्पर्ट झालो होतो.

मी प्रितीची सगळ्यांना ओळख करुन दिली..

“नुसतीच मैत्रीण का? का आणखी काही?” मावशी म्हणाली..
“का ते चेतन भगत सारखं हाल्फ गर्ल्फ्रेंड..?”, दुसरा एक कझीन म्हणाला..

सगळे नुसते आमची मज्जा घेत होते.. आणि फ्रॅन्कली मला आणि प्रितीला ते सर्व आवडतंच होते..

“काय गं विमला तु पण..”, मध्येच आई म्हणाली.. “अगं.. मैत्रीण असु शकत नाही का नुसती.. आणि ती तर पंजाबी आहे.. उगाच काय आपलं तुम्ही काहीही नाती जोडताय..”

“मग? काय झालं.. आपल्या अविने तर स्पॅनीश मुलीशी लग्न केलं.. ते आवडलं न तुम्हाला.. मग ही तर भारतीय आहे.. त्यात काय एव्हढं.. अगं जग कुठे चालले आहे..”

मावशीच्या त्या उत्तराने आई निरुत्तर झाली.

 

समहाऊ आईला अजुनही प्रिती थोडीफार का होईना, खट्कत होती.. तेथे बाबा मात्र प्रितीशी मस्त अ‍ॅडजस्ट झाले होते. बारश्याच्या दोन दिवस आधीच बाबांनी रविवारला जोडुन सुट्टी टाकली होती. आई अर्थात मावशीकडे असल्याने घरी आम्ही तिघंच असायचो. मला घरी असलो तरी ऑफीसचे काम काही चुकले नव्हते. त्यामुळे बाबा आणि प्रिती मात्र मस्त गप्पा ठोकत बसत. कधी चेस, तर कधी टी.व्ही.वरचा कुठलासा सिनेमा. एकदा तर आई घरी नसल्याचे निमीत्त साधुन आम्ही चक्क घरी चिकन मागवलं होतं. आईला कळलं असतं तर तिघांना फाडुन खाल्ल असतं. पण काहीही असो, बाबांनी जितक्या सहजतेने प्रितीशी जुळवुन घेतलं ते मला नक्कीच सुखावणारं होतं.

 

दुसर्‍या दिवशी रिक्षाचालकांनी कुठल्याश्या कारणावरुन अचानक संप पुकारला होता. आईला सिटीमध्ये जाणं मस्ट होतं. बरंच सामान आणायचं होतं, आणि तुडूंब भरुन वाहणार्‍या बसेसमधुन जाणं केवळ अशक्य होतं.

मी हळूच प्रितीला खुण केली.

“ऑन्टीजी.. तुम्ही म्हणत असाल तर आपण गाडीवरुन जाऊ यात का? माझ्याकडे टु-व्हिलर आहे..”, प्रिती
“अगं पण बरंच सामान घ्यायचं आहे, नाही जमायचं..”
“जमेल.. मला सवय आहे, मोठ्ठ्या बॅगा वगैरे गाडीवरुन आणायची..”, माझ्याकडे बघत प्रिती म्हणाली.

मी ऑफीस ट्रिपवरुन आलो होतो तेंव्हा प्रितीने मला एअरपोर्टवर रिसीव्ह केलं होतं आणि त्यानंतर माझी ट्रॅव्हल-बॅग सांभाळत आम्ही तिच्या गाडीवरुनच तर आलो होतो. त्याचा संदर्भ देत प्रिती म्हणत होती.

मला हसु आवरेना.. मी पट्कन लॅपटॉपमध्ये डोकं खुपसले.

नंतर दिवसभर आई आणि प्रिती बाहेरचं होत्या. संध्याकाळी दोघीही घरी आल्या तेंव्हा खुपच दमलेल्या होत्या, पण चेहर्‍यावरुन तो मनासारख्या शॉपींगचा आनंद ओसंडुन वाहात होता.

आई आनंदाने सगळं शॉपींग मला आणि बाबांना दाखवत होती..

“थॅंक्यु प्रिती..”, प्रिती घरी जायला निघाली तसं आई म्हणाली..”आज खरंच शॉपींगला मजा आली.. कधी कधी एकटीला खरंच कंटाळा येतो जायचा.. आणि तुझी ती स्कुटी.. फारच मदत झाली आज तिची..”, आई हसत हसत म्हणाली.

“नो प्रॉब्लेम ऑन्टीजी.. मला पण शॉपींग खुप आवडतं. पुढच्या वेळी तुम्हाला कंटाळा आला असेल तर मला नक्की फोन करा, आपण दोघी मिळुन जाऊ..”

“चहा घेऊन जातेस का थोडा..?”, आईने अचानक विचारलं..
“नाही.. जाते मी घरी.. परत कधी..”, बाय करुन प्रिती गेली

मी लॅपटॉप परत चालु करतच होतो इतक्यात प्रितीचा एस.एम.एस. आला.

“त्या बॅगेत एक ब्ल्यु-टेक्स्चर्ड शर्ट आहे, आईने तुझ्या एका कझीन साठी घेतला आहे, मला खुप आवडलाय तो, आणि तुला पण मस्त दिसेल.. कझीनला आपण दुसरा पण देऊ शकतो ना? 🙂 ”

नो निड टु टेल, तो शर्ट मी लगेच ढापला होता..

 

सर्व काही सुरळीत चालले होते.. पण त्या दिवशी..

प्रिती दुपारी घरी आली.. एकदा घरात कुणी नाही ह्याची खात्री केल्यावर माझ्याजवळ आली आणि म्हणाली..
“तरुण.. हे बघ.. नोज रिंग..” नाकाकडे बोट दाखवत ती म्हणाली.. “कशी दिसतेय?”
मी काही बोलणार इतक्यात बाहेर ढगांचा गडगडाट झाला..

“सांग ना? कशी दिसतेय..? फार राऊडी नाही ना वाटंत?”
“राउडी नाही.. सेक्सी..”, मी हसत म्हणालो..

बाहेर चांगलंच अंधारुन आलं होतं.. ढगांचा गडगडाट वाढत गेला आणि काही वेळातच टपोरे थेंब पडायला लागले..

“हॅप्पी फर्स्ट रेन स्विटी..”, प्रिती उड्या मारत म्हणाली.. “फर्स्ट रेन ऑफ आवर ब्युटीफुल रिलेशन्शीप..”
“थॅंक्यु.. अ‍ॅन्ड सेम टू यु..”

“आय विश वुई वेअर इन दॅट रेन टुगेदर.. हॅंन्गिंग टु इच आदर..”, प्रिती म्हणाली.
“लेट्स गो देन..”, लॅपटॉप बाजुला ठेवत मी म्हणालो..

“वेडा आहेस का? तुझं प्लॅस्टर काय वॉटरप्रुफ़ नाहीये”
“मग काय झालं.. प्लॅस्टर काढुन दुसरं घालता येईल.. पहीला पाऊस परत परत येत नाही ना…? चल..”
“अरे पण..”
“अरे पण काय? आता मी समजा चेक-अपला वगैरे बाहेर गेलो असतो आणि पाऊस आला असता तर भिजलो असतोच ना? मग.. डोन्ट वरी चल.. काही नाही होतं..”

मी प्रितीचा हात धरुन लंगडत लंगडत टेरेसवर गेलो. पावसाचे टपोरे थेंब वेग पकडत होते. प्रत्येक थेंब अंगावर रोमांच फुलवत होता.

प्रितीने माझा हात सरळ केला आणि पावसांच्या थेंबांनी हातावर “आय लव्ह यु” लिहीलं..
मला माहीत नाही मुलींना असल्या गोष्टी करण्यात काय मज्जा वाटते, पण खरंच.. त्याने खुप्प स्पेशल वाटतं हे मात्र नक्की.

काही वेळातच पाऊस जोरात कोसळायला लागला. मी आणि प्रिती त्या पावसात चिंब भिजुन गेलो. बर्फासारखं थंडगार पावसाचं पाणी आणि प्रितीच्या शरीराचा उबदार स्पर्श.. फारच डेडली कॉम्बीनेशन होतं ते..पंधरा मिनीटं पाऊस कोसळला आणि मगच थांबला.

“मी टी-शर्ट बदलुन येतो..”, हॉलमध्ये येत मी प्रितीला म्हणालो..
“इथंच बदल कि.. का लाजतोस का मला?”, प्रिती हसत म्हणाली..
“ओके! यु विश्ड फ़ॉर ईट.. डोन्ट ब्लेम मी..”, असं म्हणुन मी टी-शर्ट काढला आणि प्रितीच्या अंगावर फेकला.

प्रिती काही बोलणार इतक्यात दार कट्कन उघडल्याचा आवाज आला आणि आई आतमध्ये आली.

मी उघडा, प्रिती चिंब भिजलेली.. माझा टी-शर्ट तिच्या हातामध्ये.. फारच ऑकवर्ड सिन होता तो.

प्रितीने काही नं बोलता टी-शर्ट सोफ्यावर ठेवला, आपली बॅग उचलली आणि काही न बोलता घरी निघुन गेली.

 

दुपारी एकटाच जाऊन पहील्यांदा प्लॅस्टर बदलुन आलो. संध्याकाळी आईने डाईनिंग टेबलवर विषयाला हात घातला.

“तरुण.. प्रिती तुझी फक्त मैत्रिण आहे? की आणखी काही…”
“आई.. बाबा.. प्रिती आणि मी एकमेकांवर प्रेम करतो..”
“प्रेम? त्या कॉलेजमध्ये जाणार्‍या मुलीला काय कळतंय प्रेम? तिला साधी मॅच्युरीटी नाही, तुझ्या पायाला प्लॅस्टर असताना, दुपारी..”
“आई प्लिज.. दुपारी तिची चुक नव्हती.. उलट ती मला थांबवत होती पावसात जाऊ नको म्हणुन.. मी तिला घेऊन गेलो पावसात. आणि तो अपघात पण फक्त आणि फक्त माझ्यामुळेच झाला होता हे ही मी दहा वेळा सांगीतलंय. आणि मॅच्युरीटीचं म्हणशील तर ती तिच्या वयापेक्षा अधीक पटीने मॅच्युअर आहे..”

“हे बघ तरुण.. उगाच वाद घालण्यात काहीच अर्थ नाही. तुला माहीती आहे, आपण इंटर-कास्ट लग्नाच्या विरोधात आहोत. तुझी बायको आपल्याच..”
“बरोबर आहे तुझं..”, बाबा आईला थांबवत म्हणाले.. “परंतु आय अ‍ॅग्री विथ तरुण. प्रिती इज सेन्सीबल गर्ल, तिला मॅच्युरीटी नक्कीच आहे. तुझ्या अनुपस्थीतीत तिने जमेल तसं किचेन नक्कीच सांभाळलं होतं. एखाद्या नविन घरात, नविन लोकांमध्ये किती पट्कन सेट झाली होती ती. आणि इंटर-कास्टचं म्हणशील तर.. जर आपल्या चाली-रिती, संस्कृती ह्यांचा ती आदर करणार असेल, त्या पाळणार असेल तर काय प्रॉब्लेम आहे?”

आई शॉक लागल्यासारखं बाबांकडे बघत होती आणि मी? मला तर काय बोलावं काहीच सुचत नव्हतं.

“हे बघ, आपल्याला वाटायचं आपली सुन आपल्या जाती-धर्माची नसेल तर कदाचीत आपल्याला घरात अवघडल्यासारखं होईल, जे देव-धर्म आपण पाळत आलो, जे सण-समारंभ आपण गोंजारले ते कदाचीत बंद होतील आणि म्हणुनच तर आपण विरोध करत होतो ना? पण मला वाटत नाही, प्रिती तसं काही करेल. खरंच खुप गोड मुलगी आहे. इतक्या कमी दिवसांत मला तर ती आपल्या घरातलीच वाटायला लागली आहे. जग बदलत आहे आणि आता आपण सुध्दा बदलायला हवं.”

“हे बघा..”, आई वैतागुन म्हणाली, “माझं घर हेच माझं जग आहे आणि, मला तरी माझं जग बदलताना दिसत नाहीए

“कमॉन आई, काय वाईट आहे प्रितीमध्ये, कधी ती तुझ्याशी वाईट वागली आहे, इतक्या दिवसांत कधी तरी तिने तुला दुखावलं आहे? माझ्या अपघाताबद्दल तु तिला जबाबदार धरलस, पण एका शब्दाने ती काही बोलली नाही. कुणाशीही लग्न करुन आपलं घरातंल वातावरण बिघडुन टाकावं असं मला तरी वाटेल का?

हे बघ.. तु एकदा फक्त प्रितीच्या आई-वडीलांना भेट. खुप चांगली लोकं आहेत ती. आणि मग आपण ठरवु ओके?

“मला पटतंय हे..”, बाबा
“ठिके.. मग मला विचारायची फॉर्मालिटी कश्याला? तु आणि तुझ्या बाबांनी ठरवुनच टाकलं असेल तर..”, असं म्हणुन आई टेबलावरुन उठली.

रात्री लग्गेच प्रितीला मेसेज करुन टाकला. प्रिती सॉल्लीड खुश झाली होती. आम्ही लग्गेच येत्या रविवारचा प्लॅन करुन टाकला. एक तर रविवार सुट्टीचा दिवस असल्याने प्लॅन कॅन्सल व्हायची शक्यता कमी होती आणि दुसरं म्हणजे, त्या दिवशी भारत-ऑस्ट्रेलिया मॅच होती. निदान बाबा लोकांना गप्पा मारायला एक विषय मिळत होता.

 

दुसर्‍या दिवशी मला पुन्हा डॉक्टरांकडे जावं लागलं. प्लॅस्टर निट बसलं नव्हतं, ते काढुन पुन्हा नविन घालायचं होतं. ऑटो करुन मी बाहेर पडलो.
लिटील आय नो, की त्याच वेळी नेहा आईला भेटायला आमच्या बिल्डींगचे जिने चढुन माझ्या घराकडे जात होती…

[क्रमशः]

पुढे काय होणार? नेहा पुन्हा कश्याला आली असेल? जमत आलेल्या गोष्टी पुन्हा बिघडणार का? प्रिती-तरुणचं लग्न होणार का? आई लग्नाला तयार होणार का? अनेक प्रश्नांची उत्तर मिळतील पुढच्या आणि शेवटच्या भागात..

वाचत रहा.. प्यार मे.. कधी कधी..


14 Comments

प्यार मे.. कधी कधी (भाग-१९)


भाग १८ पासुन पुढे>>

कॉफीचा दुसरा कप संपत आला होता, पण प्रितीचा काहीच पत्ता नव्हता. पुन्हा एकदा घड्याळात नजर टाकली. एक तास होऊन गेला होता. मनातली बैचैनी क्षणा-क्षणाला वाढतच होती.

अस्वस्थपणे मी पुन्हा एकदा कॉलेजच्या गेटकडे नजर टाकली.

प्रितीचा आज रिझल्ट होता.

जेंव्हा कॉलेजपाशी प्रितीला सोडलं तेंव्हा सॉलीड टेन्शनमध्ये होती.

“आय एम स्केअर्ड तरुण…”, तिचा थंड पडलेला हात माझ्या हातावर ठेवत ती म्हणाली होती, “आय डोन्ट वॉन्ट टू फ्लंक..”
“कश्याला काळजी करतेस प्रितु.. होशील अगं पास..”, मी समजावणीच्या स्वरात म्हणालो होतो.
“काळजी करु नको म्हणजे.. कसा अभ्यास केलाय.. आणि काय पेपर लिहीले आहेत ते आता आठवतय मला तरुण..”
“पण का? मग करायचास ना अभ्यास..”

“करायचास ना अभ्यास म्हणे..”, प्रिती चिडुन म्हणाली, “तेंव्हा तुच होतास ना माझ्या सगळ्या वह्या-पुस्तकांत.. माझ्या मनात.. सगळीकडे तुच होतास.. कसा करणार होते मी अभ्यास…”

खरं तर प्रिती इतकाच मी सुध्दा टेन्शनमध्ये होतो.. प्रिती नुसती पासच नाही तर निदान किमान फर्स्ट-क्लास तरी मिळावा अशी इच्छा होती. म्हणजे निदान माझ्या आई-बाबांशी बोलताना, तेव्हढंच एक सांगता आलं असतं. आईने विचारलं असतं काय करतेस सध्या.. तर काय सांगणार होती? नापास झालीय म्हणुन? विषय राहीलेत म्हणुन?

१० मिनीटांत येते म्हणुन जी गेली होती, आता तासभर उलटुन गेला तरीही पत्ता नव्हता.

थंड झालेली कॉफी एका घोटात संपवुन टाकली आणि अजुन एका कॉफीची ऑर्डर द्यावी का असा विचार करत असतानाच प्रिती कॉलेजच्या गेटमधुन बाहेर येताना दिसली.

 

“तरुssssssssssण”, रस्त्याच्या पलीकडुनच मार्कलिस्ट हवेत हलवत प्रितीने हाय केलं..
निदान चेहरा तरी आनंदी होता म्हणजे किमान नापास तरी झाली नव्हती.. मनाला तेव्हढंच समाधान लाभलं.

मी पट्कन उठुन हॉटेलच्या बाहेर आलो..

“फर्स्ट क्लास शोनु…”, प्रिती लांबुनच ओरडुन सांगत होती.

हा शोनु कोण ह्याचा शोध घेत आजुबाजुने जाणार्‍या लोकांच्या नजरा माझ्यावर येऊन थांबत होत्या..

“श्शु..”.. तोंडावर बोट ठेवत मी म्हणालो.. “आधी इकडे ये.. तिकडुनच नको ओरडुस..”

पण प्रितीला काहीच ऐकु येत नव्हते.. मार्कलिस्ट हवेत नाचवत ती अर्धा रस्ता क्रॉसकरुन डिव्हायडर वर येऊन थांबली..
“बघ.. बघ.. फर्स्ट क्लास आहे मला.., चल जाऊ तुझ्या घरी.. काय म्हणतोस..”, प्रिती तिकडुनच मला विचारत होती.

“ओके..”, मी हसत हसत मान हलवली.

प्रितीने रस्ता ओलांडायला सुरुवात केली.. त्याच वेळी समोरुन येणार्‍या एका कारकडे माझं लक्ष गेलं. प्रिती माझ्याकडेच बघत येत होती, तर कारवाला आपल्याच नादात फोनवर बोलत येत होता.

“प्रिती.. लेफ्ट बघ..”, मी ओरडुन म्हणालो..
“अं? काय?”, प्रिती
“चं..थांब तिथेच..”, म्हणुन मी गडबडीत रस्ता ओलांडुन पलीकडे गेलो आणि तिला मागे ढकलले..

नशीबाने त्या कारवाल्याचे लक्ष गेलं आणि त्याने पट्कन गाडी बाजुला घेतली नाही तर आम्ही दोघंही उडलोच असतो. खिडकीतुन वाकुन त्याने आम्हाला दोनचार शिव्या हासडल्या.

गर्लफ्रेंडसमोर शिव्या खालेल्या कुणाला आवडेल.. मी ही दोनचार ‘भ’चे शब्द त्याला ऐकवले आणि माघारी वळलो परंतु तो पर्यंत उशीर झाला होता. मागुन येणारा ४०७ टेंपो, खुपच जवळ येऊन थांबला होता, मी पट्कन बाजुला व्हायचा प्रयत्न केला पण बॉनेटच्या साईडची एक जोराची धडक हाताला बसली आणि मी मागे फेकलो गेलो…

रस्त्यावर आदळलो तेंव्हा पाठीतुन एक सण्कन कळ शरीरभर पसरली.. उजवा पाय जोरात फुटपाथवच्या टोकावर आपटला… सगळं जग गोलाकार फिरतंय असंच जणु वाटायला लागलं. डोकं आणि मानेच्या मधुन कसलासा गरम स्त्राव बाहेर आलेला जाणवला.

मला फक्त प्रितीचा आवाज ऐकु येत होता.. “तरुण.. ओ माय गॉड.. तरुण.. आर यु ओके?… ऑटो..! ऑटो.. प्लिज स्टॉप…”
माझं सर्व शरीर बधीर झालं होतं.. शरीराला कुठलीच वेदना जाणवत नव्हती.. पण प्रितीला इतकं हेल्पलेस पाहुन मनाला खुप वेदना होतं होत्या.. मी उठुन बसायचा प्रयत्न केला.. पण व्यर्थ.. शरीरातली सर्व ताकद हरपली आणि मी बेशुध्द झालो.

 

कित्ती तरी वेळाने संवेदना जाग्या झाल्या. मी कुठे आहे.. काहीच कळत नव्हते.
प्रितीच्या मुसमुसण्याचा आवाज येत होता. कोणी तरी तिला ‘मी बरा होईन..’ वगैरे सांगत होतं, तर कोणी तरी ‘माझ्या आई-बाबांचा फोन नंबर विचारत होते..”

मध्येच कोणीतरी डॉक्टर आले वगैरे म्हणालं.. तर मध्येच कोणी तरी प्रितीला पोलिसांशी बोलुन एफ़-आय-आर नोंदवायला सांगत होते.

बिच्चारी प्रिती.. एकटी पडली होती. मला डोळे उघडायची इछा असुनही उघडता येत नव्हते. कोणीतरी एव्हाना डोक्याला बॅन्डेज वगैरे बांधत होते. काही वेळातच मी पुन्हा बेशुध्द झालो.

 

बहुतेक संध्याकाळी खुप उशीरा जाग आली. कुठल्याश्या हॉस्पीटलच्या एका खोलीत मी होतो. प्रिती बेडशेजारच्या खुर्चीत बसुन होती.
मी डोळे उघडलेले बघताच ती पट्कन उठुन माझ्याशेजारी आली.

“हाऊ आर यु.? त्रास होतोय काही? खुप दुखतंय का?”
“आय एम फ़ाईन..”, मी कसाबसा म्हणालो.. “काय झालंय…?”
“नथीग.. डॉक्टर म्हणाले.. फार काही नाही.. ब्लड लॉस झाल्याने अशक्तपणा आलाय.. फक्त..”
“फक्त काय?”, मी घाबरुन विचारलं..
“नाही म्हणजे.. फक्त पायाला प्लॅस्टर आहे तुझ्या.. छोटंसं ऑपरेशन करावं लागलं.. दोन स्क्रु लावलेत घोट्यापाशी..”, प्रिती पायाकडे बोट दाखवत म्हणाली..

“ओह.. माय गॉड.. मग आता?”
आता काही नाही.. महीनाभर आराम करायचा..”, प्रिती चेहर्‍यावर उसनं हासु आणत म्हणाली.

मी मगाचपासुन बघत होतो.. ती माझ्याशी नजरानजर टाळत होती.

“काय झालं प्रिती.. एव्हरीथींग ऑलराईट..”
“माझ्यामुळे झालं ना हे तरुण.. मीच मुर्खासारखं रस्ता क्रॉस करत होते.. सो सॉरी शोनु..”, तिला रडु आवरत नव्हते.

मला त्या स्थितीतही हासायला येत होते.. पण शक्यतो मी हासु आवरलं.
हॉस्पीटलची ती हिरव्या-निळ्या पडद्यांची रुम, प्रितीच्या असण्याने सुध्दा कित्ती फ्रेश वाटत होती..

मी काही बोलणार एव्हढ्यात आई खोलीत आली..

“अरे.. आलास तु शुध्दीवर?”, माझ्याकडे बघुन म्हणाली.. “मला फोन नाही का करायचास.. इथेच तर गेले होते खाली..”, प्रितीकडे बघुन म्हणाली.
“मी करणारच होते ऑन्टी फोन..”, प्रिती नाक पुसत म्हणाली..

नक्की काही तरी बिनसलं होतं.. प्रिती थोड्यावेळ थांबली आणि मग बाहेर जाऊन बसली.

“तु काय करत होतास रे तिच्याबरोबर.. असली लोकं भरली आहेत का तुमच्या ऑफीसमध्ये?”, आई म्हणाली
“आई प्लिज.. तिची काही चुक नाहीये..टेम्पो..”
“तु आज्जीबात तिची बाजु घेऊ नको… तुला इथे ज्या लोकांनी आणलं.. त्यांनी सांगीतलं.. ती न बघता रस्ता क्रॉस करत होती.. आणि तु तिला कारपासुन वाचवायला गेलास तर…”
“आई.. ते लोकं काय.. काही पण बोलतात.. आपण त्यांच ऐकायचं का?”
“आणि पोलिस.. एफ़.आय.आर केली त्यांनी.. त्यात पण तेच लिहीलय..”

बोलता बोलता आईचं लक्ष टेबलावर ठेवलेल्या प्रितीच्या मार्कलिस्ट कडे गेलं.. बर्‍याचवेळ तिने मार्कलिस्ट बघीतली आणि मग मला म्हणाली..

“खोटं बोललास ना तु माझ्याशी..? तुझ्या ऑफीसमध्ये नाहीये ना ती..? अंडर-ग्रॅज्युएट्स कधी पासुन तुमची कंपनी लोकं घ्यायला लागली..?”
“आई प्लिज.. ऐक तर..”

पण मी काही बोलेपर्यंत आई बाहेर निघुन गेली होती.

 

एक आठवड्याने मला डिस्चार्ज मिळाला. उभं रहाताना पायातुन वेदनांचा लोळ वाहात होता. वाटत होतं, प्रितीचा हात हातात धरावा.. तिच्या खांद्याच्या सहार्‍याने चालावं, पण आई-वडील बरोबर असल्याने शेवटी वॉर्ड-बॉयच्या सहार्‍याने कसाबसा टॅक्सीत जाऊन बसलो.

“सगळाच प्रॉब्लेम झालाय, विमला मावशीकडे कामांचा ढीग पडलाय, माझ्या भरवश्यावर होती ती.. आता मीच नाही गेले तर..”, घरी आल्यावर आई म्हणत होती.

मावशीकडचं बारसं आठवड्यावर येऊन ठेपलं होतं.. पण आता मी घरीच म्हणल्यावर आईचा मोठ्ठा प्रॉब्लेम झाला होता.

“डोन्ट वरी मम्मीजी, आय विल टेक केअर अ‍ॅट होम..”, अचानक प्रिती म्हणाली.
मी आणि आईने चमकुन प्रितीकडे बघीतलं..

“तु काय करणार? परत काही तरी तोडुन फोडुन ठेवशील..”, आई
“नाही मम्मीजी.. किचन घरी सगळं मीच करते.. ट्रस्ट मी..”, प्रिती

आईला समहाऊ पटलं नव्हतं, पण दुसरा पर्याय पण नव्हता, तिला मावशीकडे जाणसुध्दा तितकंच महत्वाचं होतं. आई नाईलाजाने का होईना तयार झाली.

 

प्रिती सकाळी ९ वाजताच, आई जायच्या आधी घरी यायची. आई तिला किचनमधल्या गोष्टी दाखवुन जायची. मग फक्त मी आणि प्रिती.
पहीले काही दिवस प्रचंड विकनेस होता. औषधांनी तर सारखी झोप यायची.

“कसं वाटतंय शोनु आता?”, मी उठल्याचं पाहुन प्रितीने विचारलं.
“बरंच बरं वाटतंय..”, सोफ्यावर उठुन बसतं मी म्हणालो..

आम्ही जनरल गप्पा मारत होतो इतक्यात आईचा फोन आला..

“तरुण, काही खाल्लंस का?”, आई
“नाही, आत्ताच उठलोय.. का?”
“अरे सकाळी सांगायचं विसरले.. आज चतुर्थी आहे.. उपास करणार आहेस का आज? म्हणजे बघ.. जमणार असेल तर कर..”
“हो हो.. करेन ना.. बरं वाटतंय मला..”
“बरं.. मग मी येते तासाभरात घरी.. तुला खिचडी करुन देते…”

मी रिसीव्हरवर हात ठेवुन प्रितीला विचारलं..”तुला साबुदाणा खिचडी येते करता?”
प्रितीने हसुन मान हलवली..

“अगं तु कश्याला तेव्हढ्यासाठी येतेस घरी.. प्रिती करेल ना..”
“अरे तिला कुठली येतेय.. पंजाब्यांत नाही करत खिचडी..”
“येते आई.. हे घे बोल तिच्याशी…”

“नमस्ते मम्मीजी..”, प्रिती म्हणाली.
“जी मम्मीजी.. हा मम्मीजी.. कहॉ? हॉंजी….”

आई बहुतेक प्रितीला सुचना देत होती, मी मात्र प्रितीकडेच बघत होतो.

ही पंजाबी लोकं ते “हॉंजी.. ” किती मस्त म्हणतात नाही? कानाला ऐकायला मस्त वाटतं.. आणि प्रिती बोलत असताना तर काय सांगु..

“काय झालं?”, प्रितीने फोन ठेवल्यावर मी विचारलं.
“नथिंग.. तु आराम कर, मी बनवते तुला खायला..”, असं म्हणुन प्रिती किचन मध्ये गेली..

प्रिती किचन मध्ये गेल्यावर मी लॅपटॉप पुढे ओढल, व्हीपीएन चालु केलं आणि कामाला लागलो.
किचन मधुन भांड्यांचे, गॅस चालु केल्याचे, फ्रिजचे दार उघड-बंद केल्याचे, मिक्सर-ओव्हनचे आवाज येत होते. जनरली ज्या गोष्टी नेहमी फक्त आईच वापरते त्या आज प्रिती वापरत होती.

मला काम बंद करुन किचनमध्ये जाऊन प्रितीला मिठी मारायची फार इच्छा होतं होती, पण पायाचा ठणका काही कमी होतं नव्हता.
साधारण अर्ध्या तासाने प्रिती खिचडीची प्लेट घेउन बाहेर आली.

मी एक महत्वाची मेल लिहीत होतो…
“ठेव टेबलावर घेतो.. जस्ट टु मिनीट्स..”, मी म्हणालो
“अरे गार होईल.. खाऊन घे..”, प्रिती
“हो एक मिनीटं फक्त…”

प्रिती माझ्या शेजारी बसली आणि चमच्यात खिचडी घेऊन म्हणाली..
“हम्म.. घे..”
“अरे पण.. घेतो ना मी.. जस्ट एक मिनीट..”
“नाटकं करु नकोस.. देतेय ना एव्हढं…”

पुढची १० मिनीटं महत्वाच्या नसलेल्याही मेल्स मी लिहीत बसलो. प्रितीच्या हातुन खाण्याचा आनंद काही औरच होता 🙂

खाऊन झाल्यावर मी प्रितीला माझं ऑफीसचं काम काय असतं सांगीतलं. लॅपटॉपवर तिला आमचं अ‍ॅप्लीकेशन दाखवलं. प्रिती माझ्ं बोलणं मन लाऊन ऐकत होती, मध्येच लॅपटॉपवर वाकुन बघत मी दाखवत असलेलं अ‍ॅप बघत होती. तिचे टपोरे डोळे कधी लॅपटॉपवर तर कधी माझ्याकडे वळत होते.

मध्येच मला काय वाटलं कुणास ठाऊक, मी लॅपटॉप कडेला ठेवला आणि म्हणालो.. “प्रिती.. व्हॉटएव्हर हॅपन्स.. तु फक्त माझीच आहेच.. कायमची.. मग त्यासाठी मला काय करावं लागलं तरी चालेल, कसंही करावं लागलं तरी चालेल.. तु फक्त माझीच आहेस.. आणि मी तुझ्याशी लग्न करेनच.. इट्स अ जंटलमन्स प्रॉमीस..” तिचा हात हातात घेत मी म्हणालो..

“वुई हॅव टाईम टु थिंक अबाऊट हाऊ टु डु इट..” आपला खालचा ओठ हलकेच चावत प्रिती म्हणाली, “डोन्ट थिंक अबाऊट इट नाऊ, डोन्ट वरी अबाउट इट नाऊ.. जस्ट गेट वेल सुन..”

“येस राईट..”, मी म्हणालो..

“बरं चल, मी घरी जाऊ? काही लागलं तर फोन कर.. मी असेन तेथुन लग्गेच येईन.. ओके?”

मी प्रितीला घट्ट मिठी मध्ये घेतलं.. तिच्या हातांची मानेभोवतीची गुंफण, प्रेमाचा तो उबदार स्पर्श.. स्वर्गीय होता.. त्या मिठीमध्ये फक्त आणि फक्त प्रेम होतं.

[क्रमशः]