तुझ्या विना (भाग-५)


भाग ४ पासून पुढे>>

प्रसंग -६ स्थळ.. एखादं कॉफी शॉप

अनु आणि केतन कॉफी पित बसलेले आहेत.

अनु : केतन.. खरंच परत एकदा थॅन्क.. तु आलास म्हणुन.. नाही तर इतकी कामं होती.. एकट्याने फिरायला कंटाळा येतो.. आणि सुशांतला तर लग्न इतकी जवळ आलं आहे तरी कामातुन सवडच नाही. त्याचं ही बरोबर आहे म्हणा.. नेमका आजच व्हिसा इंटर्व्ह्यु आला त्याला तो काय करणार…??
केतन : हे.. कम ऑन.. थॅक्स काय त्यात.. आणि त्या बदल्यात मी कॉफी घेतली ना तुझ्याकडुन
अनु त्याच्याकडे बघुन हसते.

केतन तिच्या हसण्याकडे पहातच रहातो. (मागुन हृदयाच्या धडधडण्याचा आवाज येत रहातो.)

एखादं केतन-अनुवर गाणे जे केतनचा भास असते.

गाण संपता संपता स्टेजवर अंधार होतो. केतन खुर्चीत बसतो त्याच्यावरच स्पॉटलाईट आहे. केतन स्वतःशीच हसत अजुनही गाण्याच्या मंद होत चाललेल्या संगीतावर डोलतो आहे.

अंधारातुन अनुचा आवाज येतो..

अनु : केतन.. ए केतन.. अरे कुठं तंद्री लागली आहे?

स्टेजवर पुन्हा पुर्ववत प्रकाश पसरतो. अनु त्याच्या समोरच्याच खुर्चीत बसलेली आहे. केतनला तो भास असल्याचे लक्षात येते.

केतन : (भिंतीवरील साईन-बोर्ड वाचतो) एनीथींग कॅन हॅपन ओव्हर अ कॉफी.. मस्त कॅच लाईन आहे नाही..
अनु : हो..

केतन उगाचच इकडे तिकडे बघत बसतो…. थोड्यावेळाने..

केतन : अनु….
अनु : हम्म..
केतन : तुझं आणि सुशांतदाचं लव्ह मॅरेज ना?
अनु : अम्मं… म्हणजे हो पण आणि नाही पण..

केतन : म्हणजे?
अनु : म्हणजे.. तशी मी त्याला आवडत होते.. तो पण मला आवडायचा.. पण आमच्यापैकी कोणीच एकमेकांना प्रपोज वगैरे असं काही केलं नाही. आमच्या घरच्यांनीच आमच्या लग्नाचा प्रस्ताव पुढे केला आणि आम्ही दोघांनीही होकार दिला इतकंच..
केतन :.. हाऊ अनरोमॅंटीक.. मला वाटलं तुम्ही इतकी वर्ष एकमेकांना ओळखताय…
अनु : छे रे.. आणि तुझा सुशांतदादा तर भलताच अनरोमॅंटीक आहे..
केतन : बघं.. अजुनही लग्नाला चार दिवस आहेत.. फेरविचार करायचाय का?

अनु काही क्षण अविश्वासाने त्याच्याकडे बघत रहाते जणु त्या प्रश्नाचे उत्तर तिला माहीती आहे पण आणि नाही पण…

अनु : ए.. गप रे.. काही बोलतो… आणि सुशांतने ऐकले ना तर पहीलं तुलाच धरेल तो.. भाऊ ना त्याचा तु? मग?
केतन : तोच तर प्रॉब्लेम झालाय…
अनु : म्हणजे?
केतन : “अनु.. एक सांगु?”
अनु : नको… (मग हसत) अरे विचारतोस काय.. सांग ना..

केतन : “.. तु विचारत होतीस ना.. अमेरीकन मुलीचा विचार मनातुन का काढुन टाकला? दुसरी कोणी भेटली का?..”
अनु : “हम्म..”

केतन : “खरं तर भेटली होती एक.. तिला भेटल्यावर वाटलं.. कित्ती मुर्ख होतो मी.. नसत्याच्या मागे धावत होतो.. आणि ती मात्र माझ्या इतक्या जवळ होती.. मीच डोळे बंद करुन बसलो होतो..”

अनुने कॉफीवरचे आपले लक्ष काढुन घेते आणि ती केतनचे बोलणे ऐकायला लागते.

केतन : “.. तिला भेटल्यावर वाटलं.. बस्स.. हीच..”

अनु : “ओsssह.. लव्ह ऍट फर्स्ट साईट की काय?”
केतन “तसं म्हण हवं तर…”

अनु : “मगं? पुढे काय झालं? बात आगे बढी की नही?”

केतन : (हातातल्या कॉफी-कप बरोबर चाळा करत) “नाही ना.. इथे आल्यावर मला कळाले की तिचे लग्न ठरले आहे..”
अनु : “आई…गं.. सो बॅड.. पण मग संपलं सगळं?”

केतन : “काय करावं तेच कळंत नाही.. दुसरा कोणी असतं तर कदाचीत मी विचार सुध्दा नसता केला.. पण ज्याच्याशी तिचं लग्न ठरलं आहे.. तो… तो माझा भाऊच आहे म्हणल्यावर..”
अनु : ‘काय? कुणाबद्दल बोलतो आहेस तु केतन?’

केतन : ‘सुशांत.. मी सुशांत बद्दल बोलत आहे..’ केतन अनुकडे न बघताच म्हणाला
अनु : ‘अरे काय बोलतो आहेस तु केतन? कळतेय का तुला?’

केतन : ‘हो अनु? पण तु मला सांग ना माझी काय चुक आहे याच्यात? ती मुलगी मला भेटली तेंव्हा मला नव्हते ना माहीती की ही माझ्या होणाऱ्या भावाची बायको आहे. तिच्याबरोबर घालवलेल्या ४-६ तासांतच ती माझ्या मनात बसली. मग आता असे अचानक मला कळल्यावर कसं मी तिला मनातुन बाहेर काढुन टाकु? तुच सांग अनु!!’

अनु : (जागेवरुन उठत ) ‘माझ्याकडे उत्तर नाही केतन.. चल आपण जाऊ घरी.. मला उशीर होतो आहे..’

केतन : ‘माझं बोलणं तरी संपु देत.. अजुन थोडा वेळ नाही का बसु शकणार?’

अनु : ‘केतन………… उशीर होतो आहे….. चल लवकर’

केतन : ‘अनु.. माझी इच्छा आहे की त्या मुलीने मला माफ करावं..मी दोषी नाही आहे. मला पुर्ण कल्पना असुनही मी तिच्यावर प्रेम केले असते तर.. तर… मान्य आहे.. पण..’

अनु : ‘केतन.. तु येणार आहेस का मी जाऊ ऑटो ने घरी?’ (उठुन उभी रहाते..)

केतन : अनु प्लिज.. (उठुन उभ्या राहीलेला अनुला हाताला धरुन केतन खाली बसवतो) ट्राय टु अंडरस्टॅन्ड अनु..

अनु : व्हॉट ट्राय टु अंडरस्टॅन्ड केतन? ह्यात समजण्यासारखे काहीच नाहीये. तु जे बोलतो आहेस तो सर्व मुर्खपणा आहे. उगाच नसत्या गोष्टीवर बोलण्यात काय अर्थ आहे.. मला सांग..
केतन : बरोबर आहे अनु.. तु म्हणते आहेस ते पटते आहे मला… पण त्याचबरोबर हे सुध्दा खरंच आहे ना की मी तुझ्यावर प्रेम करतो…??

अनु : कमऑन केतन.. प्रेम हे असं इतक्या पट्कन होतं का? तु इतकी वर्ष अमेरीकेत राहीलास.. कदाचीत तिथं होत असतील प्रेम अशी.. पण अशी प्रकरणं मोडतातही तितक्याच लवकर हे तुलाही माहीती असेलच.. हो ना?
केतन : नाही अनु.. चुकती आहेस तु.. प्रेमाला कधी प्रांताचं, देश्याचं, जाती धर्माचं बंधन नसतं.. प्रेम हे प्रेमच असतं ना?
वारा कोणी पाहीलाय? देव कुणाला दिसलाय? पण म्हणुन काय कोणी त्याचे अस्तित्व नाकारते का? प्रेमाचे अगदी तस्संच आहे. प्रेमाचा अविष्कार तुम्हाला कधी, कुणाच्या रुपात, कुणाकडुन होईल हे कोणीच सांगु शकत नाही.

अनु : अरे हो.. पण आपल्यात तसं आहे का? मी प्रेमाचं अस्तीत्व नाकारत नाहीये.. पण त्या प्रेमात जे नातं येतेय मध्ये त्याचं काय? गॉड डॅम केतन.. मी तुझ्या सख्या भावाची होणारी बायको आहे.. कळतेय का तुला?
केतन : (अनुचा हात हातात धरतो..) मला काहीही कळत नाहीये अनु..मला फक्त एव्हढंच कळतं आहे की मी तुझ्यावर खुप खुप प्रेम करतो. मला कळत नाहीये तु माझ्यावर काय जादु केली आहेस.. पण मला तुझ्याशिवाय काहीच सुचत नाहीये अनु.. घरामध्येही सगळीकडे तुच
दिसतेस.. सुशांतदाशी नजर करायला भिती वाटते अनु.. वाटतं कधी त्याच्या जागी तुच दिसशील आणि मी काही तरी मुर्खासारखं बोलुन जाईन..

अनु : (केतनच्या हातातुन आपला हात सोडवुन घेते) कळतंय ना हे? भिती वाटतेय ना?.. हीच भिती तर संवेदना आहे, जाणीव आहे की तुझ्या मनात जो विचार आहे तो चुकीचा आहे. केतन हे केवळ एक आकर्षण आहे.. विसरुन जा सगळं.. विसरुन जा की आपण कधी शांघाय एअरपोर्टवर भेटलो होतो.. विसरुन जा की आपलं दीर-वहीनीचं नात बनायच्या आधी आपण एकमेकांचे मित्र बनलो होतो…
केतन : आकर्षण? नाही अनु.. माझ्या मनातल्या भावना मी न ओळखण्याइतपत लहान नाहीये. माझ्या हृदयाची स्पंदन मीच न समजण्याइतपत मी कुकुल बाळही नाहीये अनु.. माझ्या प्रेमाला आकर्षणाचं थिल्लर विषेशण नको लावुस. मी जगु नाही शकणार तुझ्याशिवाय अनु. तु नाही मिळालीस तर मी आत्महत्या करुन जिवन वगैरे संपवणार्‍यांसारखा भेकड नाही. पण तुझ्याशिवाय माझ्या आयुष्याला अर्थ सुध्दा उरणार नाही अनु..

अनु केतनकडे स्तंभीत होऊन पहात असते.

केतन : मी तुझं आणि सुशांतदाच लग्न झालेल नाही पाहु शकत अनु.. त्या पेक्षा मी आधीच अमेरीकेला निघुन जाईन. कुठल्या तोंडाने तुला वहीनी म्हणु मी? ज्या तोंडाने ‘माझं तुझ्यावर प्रेम आहे’ म्हणलं त्या तोंडाने? नाही अनु.. हा धोका होईल मला आणि सुशांतदाला. मी असं कुणाला फसवु नाही शकत..

अनु काहीच बोलत नाही…ती विस्फारलेल्या नेत्रांनी केतनकडे पहात रहाते…

केतन : हे बघ.. कदाचीत… कदाचीत तुझं मन, तुझे विचार हे आत्तापर्यंत केवळ सुशांत ह्या एकाच व्यक्ती भोवती फिरत होते.. तु केवळ त्याचाच विचार करत होतीस.. कदाचीत तु माझ्याकडे कधी तसं पाहीलंच नाहीयेस.. हे बघ.. हे बघ.. मी म्हणत नाही की तु लगेच हो म्हण.. पण..पण निदान एकदा विचार तर करुन पहा.. निदान तुझ्या मनाला तरी विचारुन पहा ते काय म्हणतेय..

अनु पुन्हा उठुन जायला लागते…

केतन : अनु, तु ज्या सुशांतसाठी माझा विचार सुध्दा करायला तयार नाहीस तो सुशांतमात्र तुझ्या मागे मागे त्या पार्वतीबरोबर….
अनु : केतन?? अरे काय बोलतो आहेस तु कळतंय का तुला…
केतन : हो अनु.. मी माझ्या डोळ्यांनी पाहीलं आहे…
अनु : शट अप केतन.. वेड लागलं आहे तुला… माझा सुशांत तसा नाहीये… शक्यच नाही..
केतन : हो अनु, लागलंय मला वेड.. लिसन टु माय हार्ट अनु.. बघ ते केवळ तुझाच विचार करतंय.. (असं म्हणुन केतन अनुला जवळ ओढतो आणि घट्ट मिठी मारतो…)

अनु स्वतःला केतनच्या मिठीतुन सोडवण्याचा प्रयत्न करते.. पहील्यांदा ती त्याला आपल्यापासुन दुर ढकलु पहाते पण ते शक्य होत नाही. हळु हळु तिची धडपड कमी होत जाते.. तिच स्वतःला केतनपासुन दुर ढकलणं कमी होत जातं आणि ती काही क्षण का होईना स्वतःला केतनच्या मिठीमध्ये झोकुन देते…

(मागुन हृदयाच्या धडधडण्याचा आवाज येत रहातो.)

काही क्षणच आणि मग तिला वर्तमानकाळाची जाणीव होते. ती जोरात ढकलुन केतनला बाजुला करते, टेबलावरची आपली पर्स उचलते आणि बाहेर पडते.
केतन निराश मनाने खांदे उडवतो आणि तो सुध्दा अनुबरोबर बाहेर पडतो..

[पडदा पडतो..]


>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

मध्यांतर

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

 

[ पडदा उघडतो…]

प्रसंग – ७ स्थळ.. केतनचे घर..

स्टेजवर सुशांत आणि सखाराम बसले आहेत. केतन स्टेजवर येतो…

केतन : सुशांत दा.. हे बघ तुझ्यासाठी खास येताना आणले होते…

सुशांत वळुन केतनकडे बघतो. केतन हातातली वस्तु पुढे करतो.

सुशांत : ओह माय गॉड.. स्कॉच?? वंडरफुल.. थॅक्स यार.. सखाराम आज घरी कोणी नाहीये.. आपली ताई मावशी आहे ना, तिच्या नातवाचं बारसं आहे उद्या. सगळे आज तिकडे गेले आहेत.. एकदम उद्याच येतील. चल होऊन जाउ दे.. जा ग्लास घेऊन ये..

सखाराम उठुन जायला लागतो..

सुशांत : आणि हो.. येताना जरा कपाटातुन काही तरी शेव-चिवडा घेऊन ये…
सखाराम : (सुशांतच्या हातातील बाटलीकडे बघत) आयची आन.. ऐवज..(हाताने पिण्याची खुण करतो..) व्हय जी.. आन्तो की लगीच

सखाराम धावत धावत स्वयंपाक घरात जातो.

केतन : अर्रे.. आत्ता?
सुशांत : हो… त्याला काय होतंय.. तसंही घरी कोण नाहीये.. का काय झालं?
केतन : अरे… मुड नाहीये आत्ता… नंतर बसु ना कधी तरी…

सुशांत केतनला हात धरुन खाली बसवतो..

सुशांत : अरे मग तर आत्ताच घ्यायला हवी.. म्हणजे मुड येईल तुला.. बसं रे…

केतन सुशांत शेजारी बसतो.. सखाराम स्वयंपाक घरातुन साहीत्य घेउन येतो आणि समोरच्या टेबलावर मांडतो. सुशांत बाटली उघडुन पेग भरतो आणि केतन, सुशांत आणि सखाराम आपले आपले ग्लास घेतात.

सुशांत : (एक घोट घेतो).. आहा.. अह्हा आहाहा.. केतन शेठ.. मज्जा आणलीत.. व्वा.. झक्कास…

केतन एक घोट घेतो आणि नुसताच हसतो…सखाराम एक मोठ्ठा घोट घेतो आणि अतिव आनंदाने मस्त डोकं हलवतो आणि हसतो…

सुशांत : एअरपोर्टवर घेतलीस का रे?
केतन : हो.. ड्युटी-फ्री शॉप्स असतात तेथे घेतली…
सखाराम : (अजुन दोन तीन घोट घेतो आणि) चमायला… केतन दादा…त्ये अमेरीकेला म्हणे मुली छोट्या छोट्या चड्या घालुन रस्त्यावरुन फिरत्यात म्हणे..

केतन आणि सुशांत सखारामच्या ह्या अनपेक्षीत प्रश्नाने चमकुन त्याच्याकडे बघतात.

केतन : चड्या?? सखाराम अरे.. शॉर्ट्स म्हणतात त्याला शॉर्ट्स…
सखाराम : व्हयं. व्हयं… पन काय वो.. तुम्हास्नी त्रास नाय का व्हतं मग..?
सुशांत: त्रास? कसला त्रास..?? सख्या लेका पहीलाच पेग चढला काय तुला?
सखाराम : तसं नाय.. पण असं रस्त्यानं फिरायचा म्हंजी…
केतन : अरे अमेरीकेत भोगवादी संस्कृती आहे.. तेथे नग्नता अश्लील मानत नाहीत.. तो त्यांच्या आयुष्याचा एक अविभाज्य घटक आहे… तेथील लोकं सेक्स बद्दल ओपनपणे बोलतात.. मुलांना त्यांच्या लहान वयातच शाळेत ह्या गोष्टी शिकवल्या जातात..
सखाराम : व्हय.. व्हय.. पन काय ओ केतनदादा.. त्ये इलेक्शनला कोणत्या चित्रापुढं बटन दाबला म्हणजे भोगवादी का कसली ती संस्क्रुतीला शपोर्ट देनारं शरकार येईल आपल्या हिथं?

केतन आणि सुशांत दोघंही डोक्यावर हात मारुन घेतात..

सखाराम : तुम्ही काय बी म्हणा केतनदादा.. पन त्या गोर्‍या गोर्‍या बाया बघायला मस्त मज्जा येत असेल नव्हं..
केतन : मज्जा.? अरे अश्या मस्त सेक्सी असतात ना तिथल्या पोरी…
सुशांत : ओ अमेरीका रिटर्न्ड.. शब्दावर जरा बंधन ठेवा.. तुम्ही भारतात आहात आणि ते पण आपल्या घरात. ह्या सख्याला काय कळत नाही.. उद्या नको तेंव्हा.. नको तेथे, नसते शब्द उच्चारेल आणि परत तुमच्याकडे बोट दाखवुन मोकळा होइल…

(सर्व जण ग्लासमधील घोट घेत काही वेळ शांत बसतात…)

सखाराम : केतनदादा.. माझं एक खात उघडुन द्या नव्ह.. त्या थोबाडपुस्तीकेवर… गण्या सांगत होता लै भारी भारी बायकांचे फोटू असत्यात म्हणे तिथं ’तुमची वाट बघत आहेत’ म्हणुन…
केतन : थोबाड्पुस्तीका? हा काय प्रकार?? ओ हो.. फेसबुक म्हणायचं आहे का तुला?
सखाराम : व्हयं व्हयं.. त्येच त्येच.. तिकडं द्या ना एक खातं बनवुन…
केतन : बरं बरं बनवु आपण उद्या हा…

सखाराम : केतन दादा…
केतन : आता काय?
सखाराम : तिकडं अमेरीकेला लय थंडी असती म्हणं?
केतन : नेहमी नसते.. त्यांच्या हिवाळ्यात असते. पण त्यांचा उन्हाळा गार असतो एवढंच..
सखाराम : असं.. असं.. आन म्हणं.. तिकुडं बरफ पन पडत्यो?
केतन : हो.. म्हणजे कोस्टल एरीयात नाही पडत पण इतर ठिकाणी थंडीच्या दिवसात पडतो..

सखाराम : असं.. परं म्या तर असं ऐकलय,… (दोन क्षण घुटमळतो..)
केतन : बोला.. आता काय ऐकलत आपण?

सखाराम : म्हंजी, तिकुडं इतकी थंडी असतीया की आपन बोललो नव्हं.. तर तोंडातुन बरफच पडत्यो नुस्ता.. शब्दांची बरफच बनतोया.. आपन बोलत राहत्यो अन समोर ह्यो मोठ्ठा बर्फाचा ढीग जमतोया, अन मग समोरच्यानं तो बरफ गोळा करायचा अन आगीत टाकायचा आन मग आपल्याला त्ये काय काय बोलला व्हंता त्ये ऐकु येताय.. खरं हाय व्हयं ह्ये??

केतन आणि सुशांत खो खो करुन हसायला लागतात.
सखाराम तोंड पाडुन पित बसतो.

(थोड्यावेळ शांतता)

सुशांत : अरे चिडु नको सख्या, बरं बोल, अजुन काही प्रश्न आहेत का तुझे.. केतन तु न हसता उत्तर दे रे त्याला.. (बोलता बोलता सुशांत स्वतःच हसु दाबण्याचा प्रयत्न करतो).

केतन : बोला सखाराम शेठ बोला.. आहेत का अजुन काही प्रश्न?
सखाराम : हायेत जी.. अमेरीकेत म्हणे आधी पोरं व्हतात आन मग लगीन..
केतन : हो.. तेथे लग्न आणि एकुणच समाजसंस्था महाग आहे. लग्न केल्यावर घटस्फोट झाला तर पोटगी दाखल खुप पैसे द्यावे लागतात. त्यामुळे एकुणच जोपर्यंत खात्री होत नाही की हीच्याशीच, किंवा ह्याच्याशीच लग्न करायचं, तोपर्यंत लग्न होत नाहीत..
सखाराम : ह्ये काय बराबर नाय बगा.. माझं सपष्ट मत हाय.. पुरुषांन बायकांस्नी समान समजला पायजेल सामान नाय….
केतन : (हसु आवरत..) बरोबर आहे तुझं सख्या.. पण प्रत्येक देशाची संस्कृती वेगळी असते.. कदाचीत त्यांच्या देश्याच्या दृष्टीने हे बरोबर असेल…
सखाराम : तुझ्यायला म्हणजे पोरं आपल्याच बापाच्या लग्नाच्या वरातीमंदी नाचत असतील ‘आज मेरे बाप की शादी है.. आज मेरे बाप की शादी है…’

सखाराम गाणं म्हणता म्हणता उठुन डोक्यावर ग्लास घेऊन नाचायला लागतो.

केतन : (सुशांतकडे बघत) ए पण खरंच तसंच असतं हा.. म्हणजे माझा बॉस जॅक्सन त्याच्या लग्नात त्याची दोन्ही पोरं होती..
सखाराम : (नाचता नाचता) आताशा मला कळतंय.. ह्यो इलायती लोकांची नावं अशी जॅक्सन, सॅम्सन का असत्यात..
केतन आणि सुशांत सखारामच्या नवीन फटकेबाजीकडे उत्सुक्तेने पाहु लागता.. : का?? का??
सखाराम : अवं का म्हंजी काय? आता तुमी म्हंता लगीन झाल्याबिगर बी पोरं व्हत्यात.. मग त्या आयांना कळाया नको कोण पोरगं कोनाचं त्ये.. म्हंजी.. जॅस्कन – जॅकचा सन जॅक्सन, आन सॅमचा सन सॅम्सन नव्हं?

केतन ह्यावेळेला मात्र गडाबडा लोळत हसत रहातो.

सखारामला एव्हाना चढु लागलेली असते. केतन आणि सुशांत एकमेकांशी बोलत असतात तेंव्हा स्टेजवर हातामध्ये हंटर घेउन पार्वती अवतरते. अर्थात तो केवळ सखारामचा एक भास असतो.. केतन आणि सुशांतला पार्वती दिसत नसते.

पार्वती हंटर घेउन सखारामसमोर येउन उभी रहाते. डर्टी पिक्चरमधले आरा..रा.. नाक्क.. मुका गाणं सुरु होतं पार्वती तसाच ओठ चावुन.. कमरेला झटके देत.. हंटरशी खेळत सखारामसमोर नाचत रहाते.. सखाराम आ.. वासुन तिच्याकडे पहात रहातो.

गाणं संपताच पार्वती निघुन जाते… सखाराम मात्र तसाच आ वासुन बसतो..

सुशांत : सख्या.. ए सख्या.. अरे कुठं तंद्री लागली आहे?
सखाराम : पारो… कुठे तरी बोट दाखवत म्हणतो…
सुशांत : पारो? कोण पारो?
सखाराम : पारो.. अवं म्हंजी.. पार्वती…
सुशांत: (चिडुन..ओरडतो) सखाराssssssssम…….

केतन आणि सखाराम आश्चर्याने सुशांतकडे बघतात.. सुशांत परत जागेवर बसतो.

सुशांत : अरे म्हणजे.. पार्वती नाव आहे ना तिचं.. एकदम पारो??
सखाराम : (लाजत लाजत) अवं म्या आपला लाडानं म्हणतो तिला…

केतन : अरे पण तुला काय एव्हढं चिडायला होतय मोलकरणीला तो बोलला तर…
सुशांत : अरे मी चिडलो बिडलो नाही.. मी आपलं… (मग विषय बदलत).. अरे तुझा ग्लास रिकामाच आहे.. घे ना..

केतन आपला ग्लास पुढं करतो. शंतनु दोघांचेही ग्लास भरुन देतो.

सुशांत : पण काय रे केतन.. तु पुढं त्या मुलीबद्दल काही बोललाच नाहीस..
केतन : मुलीबद्दल? कुठल्या मुलीबद्दल?
सुशांत : अरे? असं काय करतो आहेस? ती.. तुला शांघाय एअरपोर्टवर भेटलेली.. तु म्हणला तुला फक्त नावच माहिती आहे आणि ती मुंबईची आहे म्हणुन..
केतन : ओह.. ती.. सोड रे.. तिचं काय घेऊन बसला एव्हढं?

सुशांत : अरे!! पण तुला आवडली होती ना ती? ते काही नाही.. लाव, फोन लाव तिला…
केतन : सोड रे सुशांतदा… ते आपलं तात्पुर्त आकर्षण होतं.. मी काही माझा निर्णय-बिर्णय बदलला नाहीये.. मला आपली अमेरीकेचीच मुलगी हवी…
सुशांत : ए.. काय उल्लु समजतोस का तु मला? तुझ्या चेहर्‍यावरुन कळत होतं.. ते काही नाही.. चल नाव आणि नंबर दे.. तुला नसेल बोलायचं तर मला सांग मी बोलतो…
केतन : (वैतागुन) फx यु सुशांतदा.. तुला सांगुन कळत नाहीये का एकदा.. मला इंटरेस्ट नाहीये…? तुला मनासारखी मुलगी मिळाली, तुझं लग्न ठरलं म्हणजे इतरांचही व्हायला हवं का? आणि माझं लग्न ठरवायचा ठेका दिलाय का तुला? माझं मी बघण्यास समर्थ आहे कळलं????

सुशांत आणि सखाराम आचंबीत होऊन केतनकडे बघत बसतात..

केतन : सॉरी.. आय एम सॉरी.. मी ओव्हररीअक्ट झालो..

सुशांत अजुनही स्तब्ध होऊन केतनकडे बघत असतो. मग थोड्या वेळाने..

सुशांत : इट्स ओके… माझंच चुकलं.. तुला उगाच फोर्स करत बसलो..फक्त तुमच्या अमेरीकेतील शिव्यांना जरा आवर घाला.. कृपया इथे नको.. ओके?
केतन : हम्म.. (हातातला ग्लास रिकामा करतो)..
सुशांत : एनीवेज.. मला बास्स.. मी जातो झोपायला…
सखाराम : अवं खाऊन तर जा काही तरी..
केतन : नाही.. नको सख्या.. मला नकोय जेवायला.. तुमचं चालु द्या.. मी जातो..

केतन एकवार सुशांतकडे बघतो. दोघांची काही क्षण नजरानजर होते आणि मग सुशांत निघुन जातो.

सखाराम आणि केतन अजुन दोन चार पेग काही न बोलता रिचवतात. सखाराम काही तरी घ्यायला उठतो, पण त्याचा तोल जातो आणि तो खाली बसतो.
केतन त्याला सावरायला उठतो… सखारामला पडताना बघुन तो जोरजोरात हसतो.

सखाराम : (दारुच्या नशेत) हसा केतनदादा हसा.. पण एक लक्षात ठेवा.. तुमी ज्ये करताय ना.. त्ये बरोबर नाय बघा..
केतन : का रे बाबा? असं काय चुकीचं केलंय मी अं?
सखाराम : अहो कोणाला चुx बनवताय या सखाराम ला……..आ कोणाला …….. शिकवताय आ ??
केतन : अरे पण काय झालं ते तरी सांगशील का?
सखाराम : तुमास्नी काय वाटतंय, चढलीय मला? अहो असल्या देसीच्या छप्पन्न बाटल्या मी रिकाम्या केल्यात.. ही विदेसी काय चिज हाय? सखारामला सगल कलतया.. कुनाचं काय चाललय.. तुम्चं अन अनुताईंच…

केतन ताडकन उठतो आणि सखारामच्या कानाखाली वाजवतो…

सखाराम : (गाल चोळत) अहो तुम्ही दुसरे काय करणार? ……… जातो म्या पण एक गोष्ट ध्यानामंदी ठेवा ती तुमची होनारी वाहिनी हाय.. ह्ये मी कुठं बोल्लो तर अनुताईंच नाव पन खराब व्हाईल म्हनुन्शान मी गुमान बसलोय.. जातो म्या..

सखाराम निघुन जातो.. केतन फुल्ल टेन्शनमध्ये येतो.. हातातला ग्लास एका दमात रिकामा करतो आणि तो पण आतमध्ये निघुन जातो.

स्टेजवरचे दिवे मंद मंद होत जातात आणि अंधार पसरतो. 

[क्रमशः]

4 thoughts on “तुझ्या विना (भाग-५)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s