डोक्यात भुणभुणभुणारा मराठी भुंगा

डोक्यात भुणभुणभुणाऱ्या मराठी भुंग्याचे म्हणणे, असंख्य किस्से आणि मराठी कथा…


35 Comments

इश्क – (भाग ८)


भाग ७ पासुन पुढे >>

कबिर तिथे किती वेळ बसला होता? त्यालाच माहीत नाही. कदाचीत दोन मिनीटं असेल, कदाचीत दोन तासही असेल. प्रश्न तो नव्हताच, प्रश्न होता राधा निघुन गेली पुढे काय?

काही क्षण ओसरल्यावर कबिर भानावर आला. त्याच्यात लपलेला गुन्हेगारी-कथा-लेखक जागा झाला. राधाने काही तरी ‘क्ल्यु’ सोडला असेलच की. काही तरी, ज्यावरुन राधा कुठे गेली ह्याचा पत्ता लागेल. कित्तेक सराईत गुन्हेगार सुध्दा गुन्हा करताना नकळत काहीतरी खूण सोडून जातातच…

कबिर नव्या उमेदीने उठला आणि त्याने राधाची खोली शोधायला सुरुवात केली. कपाटं, टेबलाचे ड्राव्हर्स, बेडखाली, डस्टबीन जेथे शोधता येईल तेथे.. पण कागदाचा एक साधा कपटा सुध्दा सापडला नाही.

कबिर स्वतःशीच चरफडत होता… ‘थिंक कबिर.. थिंक…’
त्याने घड्याळात पाहीलं.. ३.३० वाजुन गेले होते.

अचानक त्याच्या डोक्यात ट्युब पेटली. इतक्या रात्री, राधा इथुन चालत तर कुठे गेली नसेल…रिक्षा ह्या आड बाजुला मिळणार नाही.. म्हणजे..
म्हणजे.. तिने नक्कीच कॅब बोलावली असणार.. आणि कॅब बोलवायला तिच्याकडे फोन नव्हता.. म्हणजे…

कबिर धावतच हॉलमधल्या लॅंडलाईन फोनपाशी गेला.
फोनचा रिसीव्हर उचलताना कबिरच्या हृदयाची धडधड वाढली होती, शेवटचा हा रिसीव्हर उचलला गेला होता तेंव्हा नक्कीच राधाच्या हातांचा स्पर्श त्याला झाला असणार…

कबिरने रिडायलचे बटण दाबले..
काही क्षण रिंग वाजली आणि पलीकडून आवाज आला.. ‘हॅल्लो.. डायल कॅब…’

कबिरला मैदान मारल्याचा जोश आला..

“हॅल्लो.. मी साऊथ-गोव्यातुन बोलतोय.. साधारण तासाभरापुर्वी माझ्या मिसेसने एक कॅब ऑर्डर केली होती.. अम्म.. अ‍ॅक्च्युअली तिची लॅपटॉपची बॅग गाडीत राहीलीय.. प्लिज जरा गाडीचा नंबर बघुन चेक करता का?”

“वन मिनीट.. होल्ड..”, काही क्षण शांततेत गेले..

“कुठे ड्रॉप होता सर?”, पलीकडून परत आवाज आला..
“एअरपोर्ट…”, कबिरने तुक्का मारला..

“सॉरी सर..”, गेल्या दोन-चार तासात एअरपोर्ट ड्रॉप एक पण कॉल नव्हता..
“प्लिज चेक करुन बघा ना एकदा…” कबिर
“चेक केलय सर.. एअरपोर्ट ड्रॉप कुठलाच नव्हता..”
“हे बघा.. लॅपटॉपमध्ये महत्वाचा डेटा आहे..”
“सॉरी सर.. ओल्ड गोव्यातुन दीड तासापुर्वी एक पिक-अप होता, पण तो एअरपोर्टला नाही, बस-स्टॅंन्डला होता…”
“ओह्ह.. हे कॅब-डायलचाच नंबर आहे ना?”, कबिर
“नो सर.. इट्स डायल-कॅब, आमची ५ वर्षापासुनची सर्व्हिस आहे.. कॅब-डायल चार महीन्यांपुर्वी सुरु झालीय.. आमची क्रेडेबिलीटी घ्यायला सेम नाव ठेवलय सर…”, पुढची पाच मिनीटं तो कॅब-डायलमुळे कसे त्यांचे कस्टमर कमी झाले आहेत आणि अशी नावं ठेवण कसं इल्लीगल आहे ह्यावर भाष्य करत राहीला..

कबिरने त्याच्याशी संभाषण आवरत घेतलं आणि फोन ठेवुन दिला.

“सो राधा बसस्टॅन्डला गेली होती तर..”

कबिरने उबरचे अ‍ॅप उघडले आणि जवळची कॅब किती अंतरावर आहे बघीतलं. त्याच्या नशीबाने ५ मिनीट ड्राईव्ह-डिस्टंन्सवर कॅब होती. कबिरने पटकन बस-स्टॅंन्ड ड्रॉपसाठी कॅब बुक केली. धावतच तो खोलीत गेला, जिन्स आणि स्पोर्ट्स-जॅकेट चढवले आणि पळतच तो गेटपाशी गेला.

दोन मिनीटांतच कॅब हजर झाली.

कबिर बस-स्टॅंन्डवर पोहोचला तेंव्हा सर्वत्र बर्‍यापैकी सामसुम होती. बस-स्टॅंन्ड बर्‍यापैकी पेंगुळलेलाच होता.
अधुनमधुन येणार्‍या बसभोवती गरम चहा-कॉफी, सामोसा-वडापाव विक्रेत्यांची गर्दी जमे ती तेवढ्यापुरती. बस गेल्यावर परत सर्वत्र शांतता. ख्रिसमस जवळ आल्याच्या खाणाखुणा कॅंन्टीनमधुन दिसत होत्या. कांचांवर चिकटवलेले सॅंन्टा, रंगेबिरंगी दिव्यांनी पिवळट ट्युबलाईटच्या प्रकाशात सजवलेला साज, क्रिसमस-आणि इअर-एन्डच्या पार्टीजचे माहीती देणारे उभे रहात असलेले साईन-बोर्ड्स दिसु लागले होते.

कबिरची भिरभीरती नजर मात्र राधाचाच शोध घेत होती.

प्रत्येक प्लॅटफॉर्म, वेटींग रुम, लगेज रुम, कॅन्टीन सर्व शोधुन झाले पण राधाचा कुठेच पत्ता नव्हता. निराश मनाने कबिरने चौकशी-खिडकी गाठली.

“काका, गेल्या दोन तासात इथुन कुठल्या-कुठल्या बसेस गेल्या सांगु शकाल का?”, कबिरने विचारले
“तुम्हाला कुठे जायचेय?”, आळसावलेले समोरचे काका उत्तरले
“नाही, मला कुठे नाही जायचेय.. पण थोडी माहीती हवी होती..”, कबिर
“आता अश्या अनेक बसेस इथुन गेल्या.. इथुन निघालेल्या.. किंवा दुसरीकडुन आलेल्या पण प्रवासी थांबा म्हणुन थांबलेल्या.. तुम्हाला कुठल्या हव्यात?”
“सगळ्या सांगा…”, कबिर अधीरतेने म्हणाला आणि खिश्यातुन एक शंभराची नोट काढुन त्याने खिडकीतुन सरकवली.

पुढची ५ मिनीटं त्या काकांनी अनेक विवीध गावांची यादी वाचली. राधा ह्यापैकी कुठल्याही बसमधुन गेली असु शकत होती. हा प्रकार म्हणजे गवताच्या गंजीत सुई शोधण्यासारखे होते. शिवाय ह्या बसेसचा पाढा फक्त स्टेट-ट्रांन्स्पोर्टचा होता. स्टेशनच्या बाहेरही अनेक प्रायव्हेट बसेस उभ्या होत्या.

कबिर हताश मनाने कपाळावर हात ठेवुन उभा राहीला.. राधा एव्हाना त्याच्यापासुन कित्तेक किलोमीटर दुर अनभिज्ञ दिशेने निघुन गेली होती.

 

१५ दिवसांनंतर…

मेहतांच्या ऑफीसमध्ये रोहन कोल्ड कॉफीचे घोट घेत बोलत होता..

“नो सर… १५ दिवस होऊन गेले, कबिरचा काहीच पत्ता नाही. त्याचा फोन स्विच्ड ऑफ येतोय, आणि त्याच्या हॉटेलच्या.. आय मिन.. त्या होम-स्टेचा सुध्दा माझ्याकडे काहीच नंबर नाहीये…”

“हाऊ कॅन ही डू धिस रोहन? शेवटी हा बिझीनेस आहे.. इतक्या दिवसांत निदान आम्हाला कथेची एक कंन्सेप्ट तर मिळायला हवी होती. मला सुध्दा उत्तर द्यावी लागतातच ना. डेडलाईन्स सगळ्यांनाच असतात रोहन..”, मेहता काहीसे चिडून बोलत होते.
“आय अंडरस्टॅन्ड सर.. मी खरं तर त्याला सांगीतलं सुध्दा होतं की कंन्सेप्ट मेल कर म्हणुन. कबिर मुद्दाम असं करणार नाही. नक्कीच काही तरी प्रॉब्लेम झाला असेल..”, रोहन
“मग आता काय करायचं आपण?”, मेहता
“सर मला वाटत हा आठवडा आपण वाट बघुयात.. कबिर नक्की कॉन्टॅक्ट करेल..”, रोहन
“आय होप सो रोहन.. नाही तर मला हा प्रोजेक्ट नाईलाजाने कॉल ऑफ करावा लागेल.. पुस्तकांची पाईपलाईन आमच्याकडे आहे.. बाकीच्यांनी मी इतके दिवस होल्डवर ठेवु शकत नाही..”
“शुअर सर.. मी समजु शकतो..”, रोहन बोलतच होता इतक्यात त्याच्या मोबाइलची रिंग वाजली..

“कबिरचा फोन..”, रोहन अत्यानंदाने म्हणाला.. त्याच्या मनावरचे मोठ्ठे दडपण उतरले होते. एकतर कबिरची काळजी होतीच.. पण मेहता जसं म्हणत होते, तसं खरंच प्रोजेक्ट हातचा गेला असता तर पंचाईत झाली असती..

“मे आय?”, रोहन खुर्चीतुन उठत मेहतांना म्हणाला

मेहतांच्या संमतीची वाट न बघताच रोहन केबीनमधुन बाहेर पडला..
“अरे काय हे कबिर, काय पत्ता आहे तुझा? १५ दिवस होऊन गेले तुझा फोन सुध्दा बंद आहे, तुला मेहतांना कंन्सेप्ट मेल कर म्हणलो होतो त्याचंही काही उत्तर नाही.. कुठे आहेस कुठेस तु?”, रोहन

“मी ऑफीसमध्येच आहे रोहन..?”, कबिर थंड स्वरात म्हणाला…
“ऑफीसमध्ये.. यु मिन तुझ्या ऑफीसमध्ये?”, रोहन
“हो.. माझ्याच ऑफीसमध्ये..”, कबिर

“कधी आलास कधी तु?”
“दहा दिवस झाले…”
“व्हॉट… दहा दिवस झाले तुला इथे येऊन आणि कुणाला पत्ताही नाही त्याचा.. अरे झालय काय तुला.. इथे मी मेहतांच्या ऑफीसमध्ये अजुन कंन्सेप्ट रेडी नाही म्हणुन त्यांची बोलणी खातोय आणि तु…”
“डोन्ट वरी रोहन.. मेहतांना घेऊन माझ्या ऑफीसवर ये कंन्सेप्ट काय, पुर्ण कथाच देतो मी…”
“आर यु सिरियस?”, आनंदाने रोहन म्हणाला..
“येस रोहन.. कथा तयार आहे, दहा दिवस मी रात्रं-दिवस ह्यावरच काम करत होतो. मला कुणाचाच डिस्टरबंन्स नको होता, सो फोन बंद ठेवला होता…”
“ओके ओके.. मी.. मी पोहोचतो तासाभरात.. मेहतांना पण घेऊन येतो.. ओके?… ग्रेट यार.. ग्रेट न्युज कबिर…”, केसांमधुन हात फिरवत रोहन म्हणाला.

 

कबिरने छापलेल्या त्या पानांवरुन अलगद हाथ फिरवला. `राधा’चं नाव त्याने ‘मीरा’ बदललं होतं, तर मिडीया टायकून ‘अनुराग’ चा कुणी ‘शर्मा’ बनवला होता. पण हे सगळे बदल कथानकापुरते होते. कबिरच्या लेखी त्या प्रत्येक पानांमधुन फक्त आणि फक्त राधाचं होती. तिच्याबद्दल लिहीताना कबिर इतका एकरुप झाला होता की लिहीताना कित्तेक वेळा त्याला आजुबाजुला राधा असल्याचा भास होई.

आपल्याला इतक्या कमी वेळात राधा का आवडली असावी हा प्रश्न कबिरला राहुन राहुन पडत होता. राधा अशी एकमेव सुंदर मुलगी नव्हती जी कबिरने बघीतली होती. कबिरची पहीली दोन पुस्तक हिट झाली तेंव्हा कित्तेक मुलींचे त्याला फोन यायचे, कित्तेक जणी सोशल-मिडीयावर चॅट करताना त्याच्याशी फ्लर्ट करायच्या. पण कबिरला कधीच कुणाबद्दल इतक आकर्षण वाटलं नाही जितकं त्याला राधाबद्दल वाटत होतं.

“समोरची व्यक्ती आपल्याला केंव्हा आवडते?”, कबिरच्या दोन मनांचा एकमेकांशी संवाद सुरु होता
“जेंव्हा कदाचीत त्या व्यक्तीमध्ये आणि आपल्यामध्ये काहीतरी कनेक्शन आहे असं जाणवतं तेंव्हा..”
“म्हणजे कसं?”
“म्हणजे असं बघ, जेंव्हा समोरच्या व्यक्तीशी आपली नजरानजर होते तेंव्हा चेहर्‍यावर काहीही भाव असले तरी, डोळे कधी खोटं बोलत नाहीत.. जेंव्हा त्या व्यक्तीच्या डोळ्यातले भाव आपल्या मनाला भावतात, जेंव्हा त्या डोळ्यात तुसडेपणा नाही तर आपल्याबद्दल प्रेम दिसते तेंव्हा कदाचीत..”
“ओह यु मीन.. तुला असं म्हणायचंय की राधा पण तुझ्या प्रेमात पडलीय?”
“माहीत नाही.. कदाचीत तो भास असेल.. पण हो मला वाटतं तसं..”
“म्हणजे नक्की कधी असं वाटलं..?”
“त्याच दिवशी रात्री.. तिचे डोळे खुप काही बोलत होते.. खुप काही सांगु पहात होते.. पण काय ते माझं मलाच कळत नव्हतं. किंवा कळत होते, पण वळत नव्हते.
“मग ती तुला सोडुन का गेली?”
“हे बघ.. तुझी निगेटीव्हीटी मला पटत नाही…”
“पण तु सुध्दा खुप ऑप्टीमिस्टीक होतो आहेसच की..”
“असेल.. पण माझं म्हणण्ं खरं की खोटं हे राधा भेटल्याशिवाय कळणार नाही..”

कबिरचा हा दोन मनांचा संवाद अखंड चालु होता. कधी ह्या मनाचा विजय तर कधी त्या.. पण त्या दोघांच्या भांडणात कबिरची मात्र प्रचंड फरफट होत होती.

ते दहा दिवस कबिरने स्वतःला पुरते कोंडुन घेतले होते. राधाबद्दल लिहीताना, तिच्याबद्दलच्या भावना मांडताना त्याला कुणाचीही मध्ये मध्ये लुडबुड नको होती.

लिहुन झाल्यानंतर जणु कबिर पुर्ण रिता झाला होता. पहिल्यांदा जेंव्हा त्याने ते पुस्तक वाचले तेंव्हा त्याला स्वःताचेच आश्चर्य वाटले होते. खून-मारामार्‍या, दरोडे, किडनॅपिंग लिहीणारा अचानक असे प्रेमरसाने ओतप्रोत भरलेले लिखाण करु शकतो ह्यावर त्याचा विश्वासच बसत नव्हता. पुस्तक मार्केटमध्ये यशस्वी ठरो किंवा न ठरो, फक्त एकदा राधाने हे पुस्तक वाचावे एवढीच कबिरची मनोमन इच्छा होती. प्रत्यक्षात आपल्या मनातल्या भावना तिला बोलुन दाखवु शकलो नाही, कदाचीत लिखीत शब्दांच्या रुपाने ह्या भावना तिच्यापर्यंत पोहोचाव्यात असे त्याला वाटत होते.

 

एकदम पुस्तकच तयार आहे हे ऐकल्यावर मेहतांची कळी खुलली होती.

“हॅल्लो यंग मॅन..”, कबिरच्या ऑफीसमध्ये शिरताच मेहता म्हणाले
“हॅलो सर.. सॉरी, मी तुम्हाला कॉन्टॅक्ट नाही करु शकलो”, कबिर..
“इट्स ओके सन, नो प्रॉब्लेम अ‍ॅट ऑल..”, मेहता

कबिरने त्यांना प्रुफ़-रिडींगसाठीच्या खोलीत बसवले आणि त्यांच्या हातात ती छापील पाने ठेवली.

“मी कॉफी पाठवुन देतो..”, कबिर मेहतांना म्हणाला…
“एक नाही पुरणार… जो पर्यंत वाचुन होत नाही तो पर्यंत पाठवत रहा..”, मेहता हसत हसत म्हणाले.

मेहता खोलीत गेल्यावर रोहन कबिरकडे आला..

“अरे काय हे? जरा सांगशील का कुठे होतास ते? आणि राधाचं काय झालं? घेऊनच आलास की काय तिला? अं?”, चेष्टेने रोहन म्हणाला खरा, पण कबिरच्या चेहर्‍यावरची उदासी पाहुन त्याच्या एकुण प्रकार थोडाफार लक्षात येत होता.

“काय झालंय? एव्हरीथींग ऑलराईट?”, रोहन
“नो रोहन.. नथींग इज राईट… नथींग इज राईट..”, कबिर
“यु वॉंट टू टॉक?”, रोहन
“नो..डोन्ट वॉंट टु.. त्यापेक्षा एक काम कर.. मेहतांबरोबर तु पण एकदा वाच.. जे घडलं, जसं घडलं ते सगळंच्या सगळं लिहीलय मी त्यात..”, कबिर म्हणाला…
“ओके देन..”, असं म्हणुन रोहनही मेहता बसले होते त्या खोलीत गेला.

 

साधारण ३ तासांनंतर दोघंही जण खोलीतुन बाहेर आले…

“एस्कलंट.. एक्स्लंट.. सुपर्ब.. वेल डन मॅन..”, मेहता खुशीने बाहेर आले…
“मी म्हणलो नव्हतो.. हे शिवधनुष्य कबिर पेलणार म्हणुन..”, रोहनची पाठ थोपटत मेहता म्हणाले…

“थॅंक्यु.. थॅंक्यु सर…”, कबिर
“पण मला शेवट कळला नाही.. आय मीन अशी अर्धवट वाटली मला गोष्ट.. ती ‘मीरा’ अशी अचानक त्याच्या आयुष्यातुन निघुन जाते… गोष्टीला काहीतरी शेवट हवा ना. निदान ती का गेली, कुठे गेली.. नायकाचं पुढे काय झालं वगैरे…”, मेहता

“येस सर.. गोष्ट अपुर्ण आहे.. मुद्दामच ठेवलीय…”, कबिर
“म्हणजे..”
“म्हणजे आपण ह्याचा दुसरा भाग काढणार आहोत ६-८ महीन्यांत…”
“ओहो.. स्प्लेंडीड आयडीया.. गुड बिझीनेस माईंड..”
“तो कुठल्याश्या सिनेमातला डायलॉग नाही का सर…फिल्मोंकी तरहं हमारी जिंदगी मै भी एन्ड मै सब ठिक हो जाता है.. हॅपीज एन्डींग्ज.. और अगर सब-कुछ ठिक ना हो.. तो वो द एन्ड नही है दोस्तों.. पिक्चर अभी बाकी है…”

कबिर बोलत होता आणि नविन बिझीनेसची संधी पाहुन मेहता खुश होत होते.. पण ह्या क्षणी कबिरला कोणी समजु शकत असेल तर तो होता रोहन…

“ऑलराईट.. कबिर… रोहन.. मी ह्या प्रिंट्स आमच्या प्रुफ़-रिडरना देतो.. थोडे फार बदल करुन फायनल-ड्राफ्ट पाठवुन देतो २-४ दिवसांत आणि मग.. मग छपाई चालु करु.. पानांची आणि नोटांची… काय??” असं म्हणुन मेहता निघुन गेले…

मेहता निघुन गेल्यावर तेथे एक विचीत्र शांतता पसरली होती.
काही क्षण शांततेत गेल्यावर रोहन म्हणाला..

“तु राधाचा फोटो काही मला दाखवला नाहीस.. पण तुझं पुस्तक वाचल्यावर आय कॅन इमॅजीन हाऊ ब्युटीफुल शी इज…”
“हम्म..”
“सो.. आता काय करायचं ठरवलं आहेस..”
“काहीच नाही.. काहीच ठरत नाहीये…”
“यु नो तिचं लग्न झालंय… तुला हे ही माहीत नाहीये की तिला तु आवडतोस की नाही.. पुन्हा भेटल्यावर.. जर कधी भेटलीच तर ती तुझ्याबरोबर येईल की नाही…”
“हम्म..”
“तरी पण तुला तिला विसरायचं नाहीये…??”
“ते इतकं सोप्प नाहीये रोहन…”
“मी कुठे म्हणतोय सोप्प आहे.. पण मला वाटतं तु प्रयत्न करावास. विसरु नकोस तु लेखक आहेस.. असा देवदास होऊन राहीलास तर ही एक-दोन पुस्तकांनंतर परत आपलं…”

कबिरने चिडुन रोहनकडे पाहिलं..

“हे बघ.. मी रिअलिस्टीक बोलतोय.. कदाचीत तुला आत्ता पटणार नाही.. पण तु शांतपणे विचार कर ह्याचा… बाय द वे.. मोनाचा ४-५ वेळा फोन येऊन गेला.. तुला खुप ट्राय करत होती.. पण तुझा फोन बंदच होता…”, रोहन..
“मोनिकाचा फोन? आणि माझ्यासाठी?”, आश्चर्यचकित होत कबिर म्हणाला..
“हम्म.. इतके दिवस तुझा फोन बंद तिला चिंता वाटत होती.. म्हणुन सारखं मला फोन करुन विचारत होती तुझ्याबद्दल..”
“स्ट्रेंज..”
“हे बघ कबिर.. कदाचीत मोनिकाच तो मार्ग असेल तुला ह्यातुन बाहेर पडण्याचा.. झालं गेलं सगळंच विसरुन जा.. तुझ्या आणि मोनामधली भांडणं आणि राधा… स्टार्ट अ न्यु लाईफ़.. तिला फोन कर एकदा.. पुढे जे नियतीच्या मनात असेल ते होईल..”, कबिरच्या खांद्यावर थोपटत रोहन म्हणाला आणि तो बाहेर निघुन गेला..

कबिर बराच वेळ हातातल्या फोनकडे बघत राहीला आणि शेवटी त्याने मोनिकाचा नंबर डायल केला….

[क्रमशः]


मंडळी, ‘डोक्यात भुणभुणणार्‍या भुंग्याची’ २०१५ मधली ही शेवटची पोस्ट.. कथेचा पुढचा भाग नविन वर्षात. तुम्हा सर्वांचं ह्या ब्लॉगवरचे प्रेम असंच अबाधित राहो.. अश्याच छान छान कथा मला ब्लॉगवर लिहायची संधी मिळो आणि त्याला तुमचा अखंड प्रतिसाद मिळत राहो हीच ह्या सरत्या वर्षाची इच्छा..

नव-वर्षाच्या तुम्हा सर्वांना खूप-खूप शुभेच्छा !
वाचत रहा.. प्रतिक्रिया देत रहा….
भेटूच नविन-वर्षात….

– अनिकेत


29 Comments

इश्क – (भाग ७)


भाग ६ पासुन पुढे >>

राधा उठुन आपल्या रुमकडे निघाली आणि कबीरच्या मनात प्रचंड चलबिचल सुरु झाली. काय करावं? काय करावं म्हणजे राधाला थांबवता येईल. कसंही करुन कबीरला राधाला नजरेआड होऊ द्यायचं नव्हतं.

राधा जेथे कुठे जाणार आहे, तेथे तेथे आपण सुध्दा तिच्या बरोबर जावं?
पण राधा का म्हणुन आपल्याला बरोबर घेऊन जाईल?

राधाला सांगावं की फोन निट चालू झालाचं नव्हता?
पण तिने बघीतला होता फोन चालु झालेला, आणि आपल्या सांगण्यावर ती का विश्वास ठेवेल, तिला तिचं स्वातंत्र्य महत्वाचं आहे..

काय करावं..? कबीरची मतीच गुंग झाली होती.

“राधा…”
“हम्म?”

“राधा.. आय एम सॉरी..”
“कश्याबद्दल? आय मीन कश्या-कश्याबद्दल?”, काहीसं हसुन राधा म्हणाली..
“ते मी सकाळी तुला.. ते गेटपाशी म्हणालो… आय-लव्ह-यु.. ते नको होतं म्हणायला!”
“ओह.. सो यु डोन्ट लव्ह मी?”, डोळे मोठ्ठे करत राधा म्हणाली..
“नो.. !.. आय मीन येस.. ! आय मीन.. खुपच चाईल्डीश झालं ना ते.. आपली ओळख ती कितीशी? आपण काही कॉलेजमधले नाही.. असं इन्फ़ॅच्युएशन दाखवायला..”

“तुला खरंच जायलाच हवं का?”, थोड्यावेळ थांबुन कबिर म्हणाला
….

“निदान उद्या जायच्या आधी एकदा मला भेटशील?”
“मी सकाळी लवकर निघेन कबीर, सोफी ऑन्टी उठायच्या आधी..”
“प्लिज राधा.. लुक.. मी काही तरी नक्की मार्ग काढेन आणि तुला जावं लागणार नाही..”
“ईट्स ऑफ़ नो युज कबिर..”
“हे बघ.. जर मार्ग निघाला तर? विल यु स्टे?”

राधाच्या मनातली चलबिचल तिच्या नजरेत दिसत होती.
“तुला वाटतं काही मार्ग निघेल?”
“आय थिंक सो..”
“ऑलराईट..”, राधाने घड्याळात बघीतले १२.३० वाजुन गेले होते.. “तुझ्याकडे ५ तास आहेत कबीर… नंतर कदाचीत मी गेलेली असेन..” असं म्हणुन राधा खोलीकडे निघुन गेली.

कबीरला स्वतःचा प्रचंड राग येत होता.
“काय गरज होती तिचा फोन चालू करुन बघायची?”
“काय गरज होती, अततायीपणा करायची?”
“मुर्ख कुठला.. बस आता बोंबलत…”

कबीर स्वतःलाच शिव्यांची लाखोली वाहात होता. घड्याळाचे काटे बुलेट-ट्रेनच्या वेगाने धावत होते.
विचार करुन करुन कबीरच डोकं ठणकायला लागलं होतं. व्हिस्कीचा अंमल वेगाने डोकं हलकं करत होता खरा, पण त्यापुढे कबीरला काही सुचतच नव्हतं.

एकीकडुन येणारा नदीवरचा गार वारा आणि दुसरीकडे पेटलेल्या निखार्‍यांची उब कबीरल सुखावत होती. कबीर खुर्चीतच रेलुन बसला. कॅफे मध्ये राधाचे झालेले पहीले दर्शन कबीरला राहुन राहुन आठवत होते. अतीव सुखाने कबीरने डोळे मिटुन घेतले. कॅफेचा तो प्रसंग जणु एक चलचित्रपट झाला होता आणि कबीर प्रेक्षक. पाहीजे तसा, पाहीजे त्या अ‍ॅंगलने कबीर तेच दृश्य पुन्हा पुन्हा पहात होता. स्लो-मोशन मध्ये दरवाज्यापासुन कबिरपर्यंत येणारी राधा… वार्‍याच्या झुळकीने चेहर्‍यावर येणार्‍या तिच्या केसांच्या बटा..तिच्या त्या चंदेरी बांगड्यांची नाजुक किणकीण, तिचे टपोरे डोळे….

विचार करता करता कबीरला झोप लागली.

 

पहाटे कधीतरी, पेटवलेला विस्तव विझला, निखार्‍यांची उष्णता त्या थंडीत विरुन गेली आणि हवेतला गारठा अंगाला झोंबु लागला तसा कबिर खाड्कन जागा झाला.

पहीले काही क्षण आपण कुठे आहे ह्याचंच भान त्याला येईना. जेंव्हा लक्षात आलं तेंव्हा पट्कन त्याने घड्याळात नजर टाकली.

पहाटेचे ३.३० वाजत आले होते

“शिट्ट..”, कबिर चरफडत उठला
इतका महत्वाचा वेळ त्याने वाया घालवला होता.

एखाद्या पिंजर्‍यात कोंडलेल्या वाघासारखा उठुन तो इकडुन तिकडे येरझार्‍या घालु लागला.

“कसं ही करुन राधाला थांबवलंच पाहीजे.. पण कसं?”

अचानक त्याला रोहनची आठवण झाली. त्याने फोन उचलला आणि रोहनचा नंबर फिरवला.

एक रिंग..
दोन रिंग..
दहा रिंग….
पण पलिकडुन काहीच उत्तर नाही.

फोन बंद झाला.

कबिरने परत नंबर फिरवला..
वाजुन वाजुन फोन परत बंद झाला.

“अरे यार.. काय करतोय हा रोहन…कुंभकरण.. इथे माझं आयुष्य टांगणीला लागलंय आणि हा झोपतोय काय..?”
कबिरने पुन्हा नंबर फिरवला…

६-७ वेळा रिंग वाजल्यावर पलीकडुन रोहनचा अर्धवट “हॅल्लो..” ऐकु आलं

“रोहन? रोहन उठ.. कबीर बोलतोय.. उठ लेका..?”
कबिरचा आवाज ऐकताच रोहन जागा झाला. टेबलावरच्या घड्याळात वेळ बघत रोहन म्हणाला, “कबिर, सगळं ठिक आहे ना? अरे एवढ्या रात्री फोन?”

“अरे काही ठिक नाहीये रे बाबा.. बर ऐक.. मला हेल्प हवीय तुझी.. आत्ता..”, कबिर इंपेशंटली म्हणाला
“काय झालं आता? काय घोळ घातलास?”
“अरे राधा चाललीय कुठे तरी.. प्लिज तिला थांबवायचंय.. मार्ग सांग काहीतरी..”, एका दमात कबिरने सांगुन टाकलं?

“म्हणजे? कुठे चाललीय राधा.. आणि इतक्या रात्री? का? आणि मी कसं तिला थांबवायचं ते सांगू?”, वैतागुन रोहन म्हणाला.
“चं, अरे यार.. ती गेली तर खरंच मी वेडा वगैरे होईन रोहन.. तुझी.. तुझी नोकरी जाईल.. एका वेड्या लेखकाला काय गरज मॅनेजरची… अं?”
“कबिर.. जरा मला समजेल अश्या भाषेत बोलशील का प्लिज?” रोहन
“सांगतो.. ऐक..” असं म्हणुन कबिरने आत्तापर्यंत घडलेल्या सर्व घटना त्याला ऐकवल्या..

“अरे पण तिला समजाव ना. नसेल पण फोन ट्रॅकींगवर टाकला..किंवा फोन पुर्ण नव्हता चालु झाला वगैरे..”, कबिरच सांगुन झाल्यावर रोहन म्हणाला..
“अरे झालंय सगळं सांगुन तिला.. पण तिला रिस्क घ्यायची नाहीये.. तिला पक्की खात्री आहे की फोन ट्रॅकींगवर नक्की असणारचं…”, कबिर कपाळावरुन हात फिरवत म्हणाला.

“बरं.. दोन मिनीटं दे.. मी रेस्टरुमला जाऊन येतो..”,रोहन
“तुझ्या…”
“गप्प बसं.. एक तर असं रात्री अपरात्री उठवतोस.. डोकं तर चालायला हवं ना.. अरे जरा तोंड बिंड पण धुतो..आलोच मी..” कबिरला पुढं काही बोलायची संधी न देता रोहन फोन चालु ठेवुन गेला…

दोन मिनीटांनी परत रोहन फोनवर आला..

“सुचलं काही”, कबिरने विचारलं
“कबिर साहेब, अहो उगाच नाही इतकी वर्ष मी तुमचा मॅनेजर.. रोहन म्हणतात मला..”
“म्हणजे? सुचलं काही? सांग.. पट्कन सांग..”, उताविळ होत कबिर म्हणाला
“सुचलं मला नाही, तुलाच सुचलं होतं..”, रोहन
“अरे काय कोड्यात बोलतो आहेस, निट सांग की..”, कबिर

“अरे म्हणजे.. तुझं ते दुसरं रॉबरीवरचं पुस्तक..”
“हं.. त्याचं काय? ते कुठुन आलं आत्ता?”
“अरे त्यातच तर सोल्युशन आहे.. आठव.. त्यातला एक सिन तु म्हणाला होतास ‘दृश्यम’ चित्रपटातपण वापरला आहे म्हणुन..?”
“अरे नाही आठवत ए बाबा.. सोल्युशन काय ते सांग पट्कन…”, कबिर..

“हे बघ.. राधाचं सिम-कार्ड आहे ना? का ते पण तुटलं?”, रोहन..
“आहे.. सिम आहे, फोन तुटला होता..”, कबिर

“गुड.. मग एक काम कर.. उद्या एक स्वस्तातला फोन घे.. त्यात तिच सिम-कार्ड टाक, फोनची बॅटरी फार चार्ज न करता, फोन चालु कर.. आणि दे टाकुन तो फोन एखाद्या मालवाहू ट्रक मध्ये…”, रोहन..

“ओह्ह.. येस्स आठवलं… तो फोन त्या ट्रकबरोबर जाईल कुठेतरी दुसरीकडे.. आणि दिवसभरात कधीतरी बॅटरी संपली की बंद पडुन जाईल.. सो ट्रॅकिंगवर दिसेल की राधा गोव्यातुन बाहेर पडलीय आणि दुसरीकडेच कुठेतरी आहे…”, आनंदाने एक उंच उडी मारत कबीर म्हणाला..
“जमलं बुवा.. हुश्श..”, हसत हसत रोहन म्हणाला..
“रोहन्या यार.. यु आर जिनीयस.. थॅक्यु सो.. मच..”
“अहो तुमचीच आयडीयाची कल्पना आहे ही.. मी फक्त आठवण करुन दिली…”
“हो यार.. खरंच डोकचं चालत नव्हत माझं..चल ठेवतो फोन आणि आत्ता राधाला जाऊन सांगतो हा प्लॅन..”, कबिर

“कबिर, एक विचारु?”, रोहन म्हणाला
“अरे विचार ना यार.. ये जिंदगी भी मांग ले तो हाजीर है तेरे लिए…”, कबिर
“आर यु शुअर अबाऊट राधा? आय मिन, खरंच तुला ती आवडते का? का फक्त टेंम्पररी…”
“आय एम डॅम्न शुअर रोहन… मी तिच्या बाबतीत चुकुच शकत नाही…”
“पण ती एक विवाहीत आहे, उद्या तिने ठरवलं नवर्‍याकडे परत जायचं तरं?”
“मी तशी वेळच येऊ देणार नाही कबिर… मी तिच्यावर इतकं प्रेम करेन की ति त्या अनुरागला विसरुनच जाईल बघ..”
“इफ़ दॅट्स द केस.. देन गो अहेड.. लिसन टू युअर हार्ट.. आणि हो, परत येशील इकडे तेंव्हा दोघींना घेऊनच परत ये…”, रोहन
“दोघींना?”
“हो.. दोघींना !! राधा.. आणि मेहतांची स्टोरी.. विसरलास का?”
“ओह येस्स.. नक्की नक्की…”
“मेहता विचारत होते, काही जमतंय का म्हणुन.. शक्य असेल तर निदान कन्स्पेट मेल कर त्यांना…”
“गप रे.. आत्ता फक्त आणि फक्त राधा.. बघु त्या मेहतांच काय करायचं ते नंतर.. चल तु झोप आता.. बाय..”, असं म्हणुन कबिरने फोन ठेवुन दिला..

 

फोन ठेवला आणि कबिर धावतच राधाच्या रुमकडे गेला.
दरवाज्यावर थाप मारायच्या काही क्षण आधी कबिर तेथे घुटमळला. त्याच्या हृदयाची धडधड अचानक वाढली होती.

त्याने आपल्या चेहर्‍यावरुन हात फिरवला आणि विस्कटलेले केस निट केले.

“काय म्हणेल राधा? तिला नक्कीच माझ्या ह्या कल्पनेचे कौतुक वाटेल. कदाचीत ती लगेच कन्व्हिंन्स होईल, नाही झाली तरी मी नक्की करुन शकेन.. धिस इज द आयडीया दॅट विल डेफ़ीनेटली वर्क…”

कबिर स्वतःशीच विचार करत होता.

त्याने हलकेच दारावर थाप मारली..
काही क्षण शांततेत गेली.

कबिरने पुन्हा एकदा थोड्याश्या जोरात थाप मारली.
दार हलकेच उघडले गेले..

कबिरने दार उघडले.. आतमध्ये पुर्ण अंधार होता आणि एक विचीत्र शांतता..

कबिरने चाचपडत खोलीतला दिवा लावला आणि अंधारात बुडालेली खोली उजळुन निघाली.
खोली पुर्ण रिकामी होती.

कबिरचा क्षणभर आपल्या डोळ्यांवर विश्वास बसेना.. त्याने सभोवार नजर टाकली, पण खोलीत कोणीच नव्हते.
राधाचे कपडे, बॅग्स.. चप्पल्स.. काही काहीच नव्हते…

आपण चुकीच्या खोलीत तर आलो नाही ना म्हणुन कबिर माघारी वळणार इतक्यात शेजारच्या टेबलावर ठेवलेल्या कागदाकडे कबिरचे लक्ष गेले..

थरथरत्या हाताने कबिरने तो कागद उलगडला..

 

कबिर,

सॉरी, तुला न भेटताच जाते आहे.. पण जायलाचं हवं. ह्या जिवनाकडुन मला खुप अपेक्षा आहेत आणि त्या मला पुर्ण करायच्याच आहेत. मला परत माझ्या आयुष्यात नाही जायचंय कबिर. आय होप यु विल अंडरस्टॅन्ड..

कदाचीत तु काही मार्ग काढला असतासही, परंतु…
हे बघ, तु ‘आय-लव्ह-यु’ म्हणुन आपल्यात कदाचीत निर्माण होऊ शकणारी निखळ मैत्री थोपवलीस. ह्यापुढे कितीही प्रयत्न केला असता, तरी तुझ्या आणि माझ्या मनातही तुला माझ्या बद्दल वाटणार्‍या भावना आल्याच असत्या.. आय नो यु लव्ह मी..! तुझ्या डोळ्यात ते मला स्पष्ट दिसतंय कबिर.. कदाचीत तु म्हणला नसतास तरीही..

पण मला तेच नको आहे कबिर.. मला रिलेशन्सच नको आहेत, मला अ‍ॅटेचमेंट्स नको आहेत.. मला परत त्यात नाही पडायचंय.. कदाचीत मी चुकीची असेन.. आज नाही तर उद्या मला त्याची जाणिव होईलही, पण तोपर्यंत तरी मला माझ्याच टर्मसवर जगायचंय.

विश मी लक कबिर.. विश दॅट मी माझी स्वप्न पुर्ण करु शकेन.. मी माझं आयुष्य मला जसं हवंय तसं जगु शकेन.. आणि हो.. तुला सुध्दा तुझ्या पुस्तकासाठी खुप सार्‍या शुभेच्छा. मी तुझ्या पुस्तकाची वाट बघतेय. मी जेथे कुठे असेन.. तुझं पुस्तक पब्लिश झालं की नक्की वाचेन..

आणि हो.. शेजारचं पाकीट सोफी ऑन्टीला दे… उगाच उचकुन बघु नकोस.. मी त्यात माझा पत्ता किंवा कॉन्टॅक्ट नंबर वगैरे देत नाहीए, रुमंचं भाडं आणि अश्याच काही गप्पा.. सो बी अ जंन्टलमन..

गुड बाय देन….
राधा….

कबिरच्या जणु पायाखालची जमीनच सरकल्यासारखं वाटलं.
क्षणभर त्याला वाटलं की कदाचीत राधा त्याची मजा करतेय.. पण रिकामी खोली त्या पत्राच्या सत्यतेची जाणिव करुन देत होती. कबिरची लव्ह-स्टोरी सुरु व्हायच्या आधीच संपली होती.

आयुष्यात येऊ घातलेल्या रितेपणाचं ओझं त्याचे पाय सावरु शकले नाहीत..
कबिर ते पत्र छातीशी कवटाळुन मट्कन खाली बसला..

[क्रमशः]