डोक्यात भुणभुणभुणारा मराठी भुंगा

डोक्यात भुणभुणभुणाऱ्या मराठी भुंग्याचे म्हणणे, असंख्य किस्से आणि मराठी कथा…


65 Comments

इश्क – (भाग ११)


भाग १० पासुन पुढे>>

राधाचा निश्चय पक्का होता. कबिर काही मार्ग काढो नाही तर न काढो, तिला इथुन निघणं क्रमप्राप्त होतं. तिला आपल्या आयुष्याकढुन काय अपेक्षा आहेत हे स्पष्ट होते, आणि कुण्या कबिर नामक व्यक्तीसाठी, ज्याची ओळख फक्त काही दिवसांची होती, त्याच्यासाठी ती आपले स्वातंत्र्य पणाला लावण्यास कदापी तयार नव्हती.

कबिरला सोडुन ती आपल्या खोलीत आली. सोफी-ऑन्टीचा जाताना निरोप घेता येणार नाही ह्याचं मात्र तिला राहुन राहुन वाईट वाटत होत. महीन्याभरातच त्यांचे आणि राधाचे खुप छान संबंध जुळले होते.

“एका अर्थाने, झालं ते बरंच झालं, कदाचीत त्यांचा निरोप घेण जास्त अवघड झालं असतं. शेवटी इथे थोडं नं आपण कायमचं रहाणार होतो? ४ दिवसांनी जायचं, ते आज…”, बॅग भरताना राधाने विचार केला. तिने खोलीतला दिवा बंद करुन टाकला आणि अंधारात ती बसुन राहीली.

कबिरबद्दल तिच्या मनात काय होते ते तिलाच सांगता येत नव्हते. दोन दिवसांच्या ओळखीतच कबिर आपल्याला इतका का जवळचा वाटतोय हा विचार तिला सतावत होता. दोन दिवसांच्या ओळखीवरच त्याने तरी आपल्याला “आय लव्ह यु..” म्हणायची काय गरज होती? जसं त्याची नजर काहीही न बोलुनही खुप काही बोलुन जाते, कदाचीत आपले डोळेही आपल्याला तसाच तर दगा देत नसतील ना? असाही एक विचार तिच्या मनात येऊन गेला.

खुप विचार करुनही उत्तर सापडेना तसा तिने कबिरचा विचार मनातुन काढुन टाकला..

दीड तास उलटुन गेल्यावर राधा हळुच खोलीचं दार उघडुन बाहेर आली. दुरवर लॉनवर पेटवलेली शेकोटी विझलेली होती, परंतु गरम निखार्‍यांतुन धुर अजुनही निघत होता. कबिर खुर्चीतच डोकं मागे रेलुन बसला होता. काही मिनीटं तेथेच थांबुन कबिरला झोप लागली असल्याची तिने खात्री केली आणि मग पॅसेजमधल्या फोनवरुन तिने कॅबला फोन केला.

तिने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि कसलाही आवाज न करता बॅग घेऊन राधा बंगल्याच्या बाहेर पडली. पुन्हा एक नविन सुरुवात, नविन लोकं, नविन जागा.. कदाचीत ह्याच आयुष्याची आपण आस धरली होती.. कदाचीत हेच ते आयुष्य ज्यासाठी आपण सुखनैव जीवन मागे सोडुन बाहेर पडलो होतो.

राधा कॅबने स्टेशनवर पोहोचली. अर्थात स्टेशनवर तिचं काहीच काम नव्हते, पण तिला खात्री होती की कबिरला ती निघुन गेली हे कळल तर कसंही करुन तो तिचा मार्ग काढायचा प्रयत्न करेल आणि कदाचीत स्टेशनपर्यंत पोहोचेल.. शेवटी काहीही झालं तरी गुन्हेगारी कथांचा लेखंक ना तो…

कबिरचा विचार मनात येताच राधाला आपसुकच हसु आलं. कबिरशी झालेली भेट.. त्याला चुकीचं समजुन त्याच्याच डोळ्यात स्प्रे मारुन तेथुन काढलेला पळ.. दुसर्‍या दिवशी सकाळी हॉटेलमध्ये त्याच्याशी झालेली भेट, सगळं तिच्या मनात एका क्षणात फ्लॅश होऊन गेलं…

कॅब निघुन गेली ह्याची खात्री पटताच राधाने स्टेशनवरची दुसरी रिक्षा पकडली आणि बिचकडे मोर्चा वळवला.

इतक्या रात्री बीचवर जायला सांगणारी, आणि ते पण एकटी मुलगी बघुन रिक्षावाल्याने तिला आपादमस्तक न्ह्याहाळलं, पण तिला त्याची पर्वा नव्हती. व्यवहारी जगताशी कदाचीत तिचा हा शेवटचा संबंध होता. सर्व पाश, सर्व गुलामगिरी, सर्व रितीभाती मागे सोडुन ती आपलं आयुष्य हिप्पी जिवनशैलीला समर्पीत करत होती.

रिक्षावाल्याला पैसे चुकते करुन ती बीचवर आली. अंधारात समुद्राच्या लाटांचा आवाज अधीकच घनगंभीर भासत होता. चांदण्याच्या प्रकाशात खडकांवर आदळणार्‍या समुद्राच्या फेसाळ लाटा अधीकच चंदेरी दिसत होत्या. समुद्राची रेती रात्रीच्या थंडीत अजुनच गार पडली होती. गार वार्‍याचा एक झोत राधाला स्पर्शुन गेला तशी राधाने ओढणी अंगावर पांघरली आणि ती वाळुतुन आपली बॅग ओढत ओढत चालत राहीली.

साधारण किलोमीटर भर चालल्यावर तिला हसण्या-खिदळण्याचे आवाज ऐकु येऊ लागले. लांबवर अजुनही शेकोटी पेटलेली होती. शेकोटीच्या प्रकाशात २-४ आकृत्या नृत्य करत होत्या.

हेच ते स्वातंत्र्य जे राधाला अपेक्षीत होते. रात्रीच्या दोन वाजता सुध्दा सो-कॉल्ड सभ्य वर्तनाला अनुसरुन खोलीत गपचुप झोपुन रहाण्यापेक्षा मनाला वाटेल तसे, वाटेल ते करण्यातला आनंद काही औरच असतो हे राधाला पुन्हा एकदा जाणवले.

राधाने आपल्या चालण्याचा वेग वाढवला आणि ती झपझप पावलं टाकत त्या शेकोटीपाशी जावुन पोहोचली.

 

राधाला पहाताच त्या ग्रुपमधील एक मुलगी पट्कन उठुन तिच्याजवळ आली, आणि राधाच्या हातातल्या बॅगेकडे बघत म्हणाली…

“फायनली?”
“येस.. फायनली…”, राधा मिस्कील हसत म्हणाली
“बरं झालं तु आलीस, नाही तर आम्हाला मिस केलं असतंस…”
“का?”
“आजची गोव्यातली शेवटची रात्र, दोन-चार तासात आपण निघतोय….”
“वॉव्व.. कुठे??”
“ओम बिच.. गोकर्ण… चल तुझी ओळख करुन देते..” असं म्हणुन ती मुलगी राधाला घेऊन ग्रुपमध्ये गेली.

राधाला आलेली पहाताच सगळ्यांनी त्यांच नाच-गाण थांबवलं..

“गाईज.. धिस इज राधा.. आजपासुन आपल्याबरोबर असेल.. राधा.. धिस इज चार्ली..” थोड्या उंच खडकावर बसलेल्या एका खुरट्या दाढीवाल्या मुलाकडे बोट दाखवत ती मुलगी म्हणाली.. “धिस इज जॉन… रिटा.. रॉकी, शॉन, मेहेक…”

एक एक करत सगळ्यांची ओळख करुन दिल्यावर ती म्हणाली.. “अ‍ॅन्ड अ‍ॅज यु नो.. आय एम शिना…”

मग ती परत सगळ्यांना म्हणाली, “राधा मला लास्ट विक परेराच्या पार्टीमध्ये भेटली होती.. मस्त आहे एकदम.. मला खुप आवडली.. आपल्या ग्रुपमध्ये पण मस्त मिक्स होईल.. वेलकम राधा…”

सगळ्यांनी टाळ्या, गिटार, बेंजो.. जे हाताला लागेल ते वाजवुन राधाचं स्वागत केलं. राधाने कमरेत वाकुन सगळ्यांच्या शुभेच्छांचा स्विकार केला आणि ती कोपर्‍यात शिना जेथे बसली होती तिच्या जवळ जाऊन बसली.

थोड्यावेळाने परत नृत्य सुरु झालं..

“सो हु इज डुईंग द डान्स टुनाईट?”, चार्ली मध्येच म्हणाला…
“राधा नविन आहे.. तिलाच करु दे की..”, दुसरा एकजण म्हणाला…
“नको.. ती नविन आहे.. तिला जरा सेटल तरी होऊ देत, रिटा.. यु अप फ़ॉर धिस?”, शिनाने विचारले…
“बाय ऑल मिन्स..”, रिटा खिदळत म्हणाली.. त्याबरोबर इतरांनीही शिट्या वाजवुन तिला प्रोत्साहन दिले…

“हे.. आय एम ओके विथ डान्स..”, राधा हळुच शिनाला म्हणाली..
“नो यु वोन्ट बी.., तुला माहीत नाहीए हा प्रकार अजुन.. जस्ट वेट अ‍ॅन्ड सी…”

 

रस्त्यावर थोड्या अंतरावर एक ट्रक थांबल्याचा आवाज आला, आणि थोड्यावेळाने एक अगडबंब माणुस झोकांड्या खात त्यांच्या ग्रुपमध्ये दाखल झाला…

“हिया दोस्त.. कैसा है?”, चार्लीने उठुन त्याला अलिंगन दिले…
“कितने लोग?”, तो गिड्या माणुस म्हणाला…
“बस हमेशाके… दस-बारा..”, चार्ली ग्रुपकडे बोट दाखवत म्हणाले…
“पाच हजार लगेगा… चेक-पोस्ट है बिचमै..”
“क्या यार.. अब इतना पैसा होता तो खुदकी गाडी न खरीदते..”, स्वतःच्या दाढीवरुन हात फिरवत चार्ली म्हणाला… “बैठ.. दारु पी.. तुझ्यासाठी आज डान्स आहे..”
“रिअली??”, डान्सचं नाव काढताच त्या गिड्याचे डोळे चमकले..पोटावरुन खाली सरकलेली आपली अर्धी चड्डी सावरत तो लडखडत शेकोटीच्या शेजारी येऊन बसला.. कुणीतरी त्याला गोवा-स्पेशल फेणी आणुन दिली..

 

राधाला ह्या ‘डान्स’ प्रकाराचे फारच अप्रुप होते, जेंव्हापासुन ती ह्या ग्रुप मध्ये जॉईन झाली होती, तेंव्हापासुन प्रत्येकजणच ह्याबद्दल बोलत होता. काहीतरी भारी प्रकार असला पाहीजे ह्या विचाराने राधा वाट बघत होती. शेवटी थोड्या वेळाने रिटा रंगीत झिरमीळ्या लावलेला शॉर्ट ड्रेस घालुन टेंन्ट मधुन बाहेर आली आणि तिने शेकोटीभोवती फेर धरुन नाचायला सुरुवात केली.

२-३ मिनीटं झाल्यावर तिने अंगातले जॅकेट काढुन त्या गिड्याच्या दिशेने भिरकावले.. तसा ग्रुपमधुन टाळ्यांचा कडकडाट झाला…

“गो फॉर इट रिटा.. यु आर द मॅन…”
“उउह्ह.. कान्ट वेट… डु इट फ़ास्ट…”

शिनाने हसत हसत राधाकडे बघीतलं.. “कळलं?”
“नाही! काय झालं..”, राधा गोंधळुन म्हणाली

“ईट्स अ स्ट्रिप्टीज स्ट्युपीड..”, शिना म्हणाली.. “रिटा विल सुन बी डांन्सींग नेकेड..”
“व्हॉट???”, जोरदार शॉक बसल्यासारखी राधा म्हणाली.. “पण का?”

“कारण आपल्याला फुकट कोण प्रवास करु देणार.. आय टोल्ड यु ना.. आपण गोकर्णला चाललोय.. त्याच्या ट्रकमधुन..”, शिना त्या ट्रकवाल्याकडे बोट दाखवत म्हणाली..
“मग?”
“मग.. त्यासाठी हे…”, शिना रिटाकडे बोट दाखवत म्हणाली.. रिटा एव्हाना अर्धनग्न झाली होती, पण तिला कश्याचीही तमा नव्हती.. ती आपल्याच तालावर नृत्य करण्यात मग्न होती..
“हे बघ राधा.. दॅट्स द वे इट इज.. अ‍ॅन्ड इट्स फन.. इथे कुणाला कश्याची लाज नाही.. वु आर नॉट रिच अ‍ॅन्ड फेमस.. तो ट्रकवाला खुश.. आपण खुश.. आपलं काम झाल्याशी मतलब..”

“शिना.. माझ्याकडे आहेत पैसे थोडे.. इफ़ यु वॉन्ट..”, राधा आपली पर्स काढत म्हणाली..
“किती आहेत?”
“शेवटचे ७-८ हजार उरले असतील..”

इतके पैसे ऐकल्यावर शिनाचे डोळे विस्फारल्यासारखे झाले.. पण मग ती म्हणाली.. “श्शsss.. राहु देत आत्ता तुझ्याकडेच, आत्तापुरती तर सोय झालीय.. पण हे बघ.. कुणाला बोलु नकोस तुझ्याकडे इतके पैसे आहेत ते.. ओके?” अत्यंत हळु आवाजात ती म्हणाली..
“हम्म.. ओके…”, राधा रिटाकडे बघत म्हणाली जिने एव्हाना अंगावरचा एकमेव कपडा काढुन टाकला होता..

 

सामानाची सगळी बांधाबांध करुन, ट्रक मध्ये टाकुन निघेपर्यंत पुर्वेकडे फटफटायला लागलं होतं. सगळेजण ट्रकच्या मागच्या बाजुला बसले जेथे आधीच कसल्या-कसल्या सामानाची खोकी भरली होती.

“बॉर्डर-पोस्टच्या आधी मी सांगेन तेंव्हा कोपर्‍यात ती ताडपत्री अंगार घेऊन ५-१० मिनीटं लपुन रहा…”, ट्रक चालु करताना तो गिड्या माणुस चार्लीला म्हणाला..
“क्यो बे.. तु तर म्हणला सगळे पोलिस ओळखीचे आहेत तुझ्या?”, चार्ली
“अरे हो.. पण कधी कधी साहेब लोकं पण असतात..”, ट्रकवाल्याने ट्रक गेअरमध्ये टाकला तसा लोकांनी गिटार, बेंजो बाहेर काढले आणि गाणी सुरु केली, तर दुसर्‍या कोपर्‍यात रिटा आणि जॉन भल्या पहाटे स्मुचींग मध्ये मग्न झाले…

ट्रक हायवेवरुन वेगाने धावत होता.. कोवळ्या उन्हाची किरणं अंगाला सुखावत होती. राधा आपले दोन्ही हात फैलावुन वेगाने वहाणारा वारा अंगावर झेलत होती. क्षणाक्षणाला ती स्वतःला अधीकाधीक स्वैर.. हलकं, मुक्त अनुभवत होती.

“सो टेल मी मोअर अबाऊट यु..”, चार्ली राधाजवळ येऊन म्हणाला….
“आय एम नोबडी…”, ट्रकच्या तो मोठा आवाजाच्या वर ओरडुन राधा म्हणाली..
“वा.. लवकर शिकलीस की…”, चार्ली हसत म्हणाला.. “दॅट्स द फ़न ऑफ़ बिईंग हिप्पी.. वुई आर नोबडी..”

 

तासभराच्या प्रवासानंतर ट्रकचा वेग थोडा हळु झाला. ड्रायव्हरच्या केबीनला लागुन असलेल्या एका सरकते-दार-वजा-खिडकीतुन तो ड्रायव्हर म्हणाला.. “चेक-पोस्ट ५ मिनीटं…” आणि त्याने ती खिडकी परत लावुन टाकली.

सगळ्यांनी आपले सामान एका कोपर्‍यात गोळा केले आणि अगदी एकमेकांना चिकटुन ट्रकच्या एका कोपर्‍यात अंगावरुन ती ताडपत्री ओढुन बसुन राहीले. ग्रुपमधल्या त्या तरुणांचा स्पर्श राधाच्या अंगावर शहारे आणत होता. कित्तेक वर्षांनी परपुरुषांच्या इतक्या जवळ राधा होती. तिने नजरेच्या कोपर्‍यातुन मागे पाहीले तेंव्हा चार्ली तिच्याकडेच बघत होता.

राधा स्वतःशीच हसत म्हणाली.. “नॉट अगेन…”

काही वेळातच ब्रेक लावत ट्रक थांबला..

“सलाम साब..”, ट्रकवाला…”आज आप कैसे क्या पोस्ट पे..”
“क्या है पिछे…”, पलिकडुन जरबीचा आवाज आला..
“हमेशा का.. हम लोग तो बस वही…”
“ए जारे.. बघ काय आहे मागे…”, तो साहेब दुसर्‍यावर खेकसला, तसा एक जण पळत पळत आला आणि ट्रकचं मागचं दार उघडुन ट्रकमध्ये शिरला..

कदाचीत बाकीच्यांना ह्याची सवय असावी, मात्र राधासाठी हे नविन होतं. टेंन्शनमुळे राधाचं हृदय धडधडत होतं.. नकळतपणे तिचे हात-पाय थरथरत होते. चार्लीने त्याचा हात राधाच्या खांद्यावर ठेवला आणि तिला शांत रहायची खुण केली. राधाला पहील्यांदा जाणिव झाली की ती ह्या सर्वांपेक्षा कित्ती वेगळी भासत होती. तिचे कपडे, तिची बॅग.. कुठल्याही रितीने ती हिप्पी वगैरे वाटतच नव्हती. नाहक पोलिसांना संशय आला असता आणि तिची ओळख उघड झाली असती तर मोठ्ठी.. पंचाईत होती..

दोन-तिन मिनीटं उचकाउचकी करुन ट्रकमध्ये चढलेला तो पोलिस निघुन गेला..

कागदपत्र चेक करुन झाल्यावर, ट्रकवाल्याने ट्रक चालु गेला आणि बॉर्डर क्रॉस करुन ते नविन राज्यात शिरले…

“सब ठिक है..”, थोड्या वेळाने पुन्हा ती खिडकी उघडुन ट्रकवाला म्हणाला तसे सगळ्यांनी ती ताडपत्री फेकुन दिली आणि एकच जल्लोष केला. आणि ह्या सगळ्यांत पुढे होती ती राधा.. जणु नविन आयुष्य मिळाल्याचाच तिला आनंद होता.

आनंदाच्या भरात तिने सर्वांना कडकडुन मिठ्या मारल्या. चार्लीला मिठी मारुन ती बाजुला होऊ लागली, पण चार्लीने तिला घट्ट पकडले होते, राधा काही बोलायच्या आधीच त्याने आपले ओठ राधाच्या ओठांवर टेकवले..

[क्रमशः]


37 Comments

इश्क – (भाग १०)


भाग ९ पासुन पुढे >>

ज्या दिवशी राधा कबिरला सोडुन निघुन गेली होती त्या रात्रीपुर्वीच्या गप्पांच्या सेक्शनचे पान कबिरने लॅपटॉपवर उघडले. ह्यातील प्रसंगात अजुन काही भर घालण्याच्या हेतुने कबिरने लिहायला सुरुवात केली..

“हे बघ राधा.. ठिक आहे.. यु आर नॉट हॅपी विथ युअर हजबंड.. पण नॉट हॅपी विथ लाईफ़..?? मला नाही पटत… तुझं आयुष्य मे बी अनेकींसाठी एक ड्रिम लाईफ़ असेल.. गडगंज नवरा.. हाताशी भरपुर पैसा.. फिरायला २४ तास गाडी, पार्टी लाईफ़, सेलेब्रेटी स्टेट्स.. आय मीन व्हॉट्स रॉग?”

“असेल.. इतरांसाठी असेल.. माझ्यासाठी नाही..”, राधा
“पण का? “
“कारण मला माझं स्वातंत्र्य महत्वाचं आहे कबिर… मला लग्नानंतर माझं पुर्ण आयुष्य असं डोळ्यासमोर दिसत होतं. मुलं-बाळं त्यांच खाणं-पिणं.. मग त्यांच शिक्षण.. मग परत दुसरं मुल.. मग परत ते सगळं चक्र.. ठिक आहे.. कदाचीत मला हाताशी दहा बायका असतील मदत करायला.. पण म्हणुन माझी जबाबदारी तर कमी होत नाही ना…मला हे रुटीनलाईफ़ नको आहे समहाऊ.. निदान आत्ता तरी नाही..”

“जस्ट बिकॉझ इट्स रुटीन, डझंन्ट मिन इट्स बोअरींग.. इट इज कॉल्ड लाइफ़.. दॅट एव्हरीबडी लिव्ह्ज.. फक्त त्यात आपल्या प्रमाणे रंग भरायचे असतात.. त्यात थोडा स्पाईस आणुन हेच रुटीन लाईफ़ रंगतदार कसं करता येईल हे बघायचं असतं… तुला मुलं बाळं नको होती.. तर तसं सांगायचंस लग्नाआधी.. त्याचं आयुष्य कश्याला खराबं करतेस…?”
“तसं नाही.. मी म्हणत नाही की मला आयुष्यभरच असं भटकत रहायचंय.. पण निदान जे काही वर्ष माझ्या हातात होती तोवर तरी? आणि ह्यामध्ये मी माझ्या सो कॉल्ड सोल-मेटची थोडीशी साथ अपेक्षली तर कुठं बिघडलं. जसं मी इच्छा नसताना त्याच्या फाईव्ह-स्टार बोअरींग पार्ट्यांना हजेरी लावत होते.. तसं एखाद्या महीन्यात तो आला असता माझ्या बरोबर डोंगर-दर्‍यांतुन फिरायला तर काय बिघडलं असतं ?”

“एनिवेज.. लेट्स टॉक समथींग एल्स…”
“हेच.. हेच मला आवडत नाही.. तुम्ही सगळे पुरुष एकसारखे.. जरा चार शब्द बोलुन तुमचं बोलणं खोडुन काढायचा प्रयत्न केला की तुम्ही संवादच थांबवता….”
“आता अख्खी पुरुष जात ह्यात आणायची काय गरज? आणि तुमची स्त्री जात अगदी सप्तरंगी किनई…”, वैतागुन कबिर म्हणाला…

कबिरने अजुन दोन पानांची भर घातली आणि मग तो थांबला. फाईल-सेव्ह करुन इंटरनेटवर अपलोड करुन ठेवणे गरजेचे होते. परंतु साईट्स काही उघडेनात. नेहमीचाच इंटरनेट-बंदचा मेसेज पाहुन कबिर चरफडला. त्याने घड्याळात नजर टाकली. फक्त सातच वाजुन गेले होते. अजुन एक तास-दीड तास तो सहज लिहुन फाईल्स मेहतांना पाठवुन देऊ शकत होता. कदाचीत तसे झाले असते तर तो कामातुन मोकळा झाला असता आणि राधाच्या शोधार्थ त्याला निघताही आले असते.

खिडकीतुन त्याने रस्त्या-पलिकडच्या ‘कॅफे-कॉफी-डे’ मध्ये नजर टाकली. शुक्रवारचा दिवस आणि नुकतेच दोन नविन झळकलेले सिनेमे त्यामुळे सगळी तरुणाई बहुदा सिनेमागृहांकडे वळाली होती. सि.सी.डी तसे ओसच होते.

कबिरने लॅपटॉपचा चार्जर काढला, अंगात एक स्पोर्ट्स जॅकेट अडकवले आणि फ्लिप-फ्लॉप्स घालुन तो बाहेर पडला. सि.सी.डी.मध्ये बसुन वाय-फाय वापरण्याचा त्याच्या इरादा होता.

सि.सी.डी.चे दार उघडताच मंद कॉफीचा सुगंध त्याच्या नाकात शिरला. एखादी मस्त कॉफी ऑर्डर करावी ह्या विचाराने त्याने खिश्याकडे हात न्हेला आणि त्याच्या लक्षात आले आपण पाकीट न घेताच बाहेर पडलोय.

वैतागुन कॉफीचा विचार त्याने बाजुला सारला आणि कोपर्‍यातल्या सोफ्यावर जाऊन त्याने कामाला सुरुवात केली. पहिल्यांदा सेव्ह केलेली फाइल त्याने क्लाऊड-बॅक-अप वर अपलोड केली आणि मग तो उरलेल्या कथेकडे वळला.

साधारण अर्धा-पाऊण तास होऊन गेला असेल तोच वेटरने ट्रे मधुन कॉफी आणुन कबिरसमोर ठेवली.

“एक मिनीटं…”, कबिर मान वर करुन म्हणाला… “मी काहीच ऑर्डर केली नाहीये….”
पण कबिरचे बोलणे पुर्ण व्हायच्या आधीच तो वेटर तो तेथुन निघुन गेला.

कबिर त्याला थांबवण्यासाठी उठणार इतक्यात त्याचे लक्ष ट्रेच्या कडेला चिकटवलेल्या पिवळ्या स्टिकी-नोटकडे गेले.

“वन हॉट कप ऑफ हॅजलनट कॅपेच्युनो विथ ३०-सेकंड्स ऑफ़ हिटींग, स्टर्ड नॉट शेक, टु स्पुन स्मकर्स चॉकोलेट संन्डे सिरप विथ एक्स्ट्रा क्रिमी हॅजलनट सिरप… ऐन्जॉय युअर कॉफी…”

कबिरने चमकुन आजुबाजुला बघीतले. कबिरची ही फ़ेव्हरेट कॉफी माहीती असणारी अख्या जगात एकच व्यक्ती होती जी कॅफेच्या दुसर्‍या टोकापाशी कबिरकडे हसत बघत होती.. मोनिका..

कबिरने तिच्याकडे बघताच ती हसत कबिरपाशी आली..

“मोना ! तु? इथे कशी?”
“अरे तुझ्याकडेच गेले होते.. पण तुझ्या दाराला कुलुप.. म्हणुन परत चालले होते, म्हणलं जाताना बघावं इथे आहेस का.. तर दिसलास..”
“ओह.. थॅंक्स फॉर द कॉफी फर्स्ट..” असं म्हणुन कॉफीचा मग उचलुन त्याने ओठाला लावला.. पहीला घोट घेऊन त्याने अतिव सुखाने डोळे मिटले आणि तो पुटपुटला.. “पर्र्फेक्ट…”

“बाय द वे.. काय काम काढलंस?”, कबिर
“म्हणजे? काम असल्याशिवाय येऊ नये का मी?”, मोना हसत हसत म्हणाली.. तसा कबिर शांत झाला..

“चिल.. काम होतं म्हणुनच आले होते.. एक गुड न्युज द्यायला.. म्हणजे.. तशी न्युज आहे.. गुड का बॅड तु ठरव…” हसत मोनिका म्हणाली..
“बोल.. काय न्युज आहे..”, कॉफी पित कबिर म्हणाला..

“एss..एकटाच पिणार आहेस का..? मला कर की ऑफर…”, असं म्हणुन मोनिकाने खाली ठेवलेला कॉफीचा कप उचलला आणि दोन-तिन घोट कॉफी घेतली…

“अम्म… मस्तच ए रे… हा तर.. न्युज अशी आहे की.. आपण दोघं पुन्हा एकत्र काम करतोय..”, मोनिका
“कसलं?” न कळुन कबिर म्हणाला..
“अरे तुझ्या नविन बुकचं फोटो कव्हर मीच करतेय.. मेहतांच्या ऑफीसमधुन फोन आला होता…”
“हो?? कसं काय?”
“अरे पहिल्या तिनही पुस्तकांचं मीच केलं होतं नं.. मग नॅचरली त्यांनी मलाच पहीला फोन केला करशील का म्हणुन.. मी कश्याला नाही म्हणु. आणि तुझा तो पोर्टफोलीओ फोटो पण बदलायचाय म्हणत होते, मागच्या पेज वरचा.. सो बोल.. उद्या फ्रि असशील तर करुयात शुट?”, मोनिका नुसती उत्साहाने वहावत होती…

कबिर मोनिकाकडे मंत्रमुग्ध होऊन बघत होता. जणु ती पहीलीचीच मोनिका त्याच्या समोर होती. नकळत त्याच्या मनात राधा आणि मोनिकाचं कंम्पॅरिझन सुरु झालं.. मोनिका म्हणजे नुसता उत्साहाचा झरा.. अखंड वाहत रहाणारा.. तर कधी प्रचंड खवळलेला समुद्र.. ताड ताड खडकांवर आपटणारा.. मोठ्याच्या मोठ्या लाटा घेऊन सागर-किनार्‍यावर विसावणारा. बेभान-बेफिकिर.. एखाद्याने त्याबरोबर नुसत वाहवत जावं.. त्याच्या बेफ़ाम रौद्र सौदर्यात..

आणि राधा.. राधा म्हणजे एकदम विरुध्द.. शांत.. निश्चल.. नदी. एखाद्याने कितीही विचार केला.. कितीही आजमावुन पहायचा प्रयत्न केला तरी त्याच्या खोलीचा अंदाज न येणारी.. एकदम प्रगल्भ.

राधा कबिरला कितीही आवडली असली तरी.. मोनिका आणि त्याच्यामध्ये कितीही वितुष्ट येऊन गेलं असलं तरीही.. मोनिकाबद्दल त्याच्या मनात कोपर्‍यात कुठेतरी प्रेमाची एक भावना अजुनही जागृत होती. तिच्याशी बोलताना ती भावना अजुनच उचंबळुन येई आणि मग कबिरच्या मनात खळबळ माजे.

“अरे वेड्या मना.. नक्की कुणाचा आहेस तु? नक्की कोण आवडते तुला?” कबिर मनातल्या मनात आक्रंदत होता. त्याला दोघींपैकी कुणालाही सोडवत नव्हते. मोनिकाचा चार्मच असा होता की नकळत तो तिच्याकडे ओढला जाई..

“अरे ए… हॅल्लो….”, आपले हात त्याच्या डोळ्यापुढे नाचवत मोनिका म्हणाली.. “ओ लेखक महाशय.. जरा मिडीयाला बाईट्स देता का…?”

“अं.. नको उद्या नको.. पुढच्या आठवड्यात करु कधी तरी…”, कबिर म्हणाला..
“जशी तुमची इच्छा… पण निदान मला पुस्तकाची कंन्सेप्ट तरी सांग.. मी कव्हर-पेजसाठी थिमचा विचार सुरु करते.. तुझ्या कथेतल्या नायिकेला शोभणारी मॉडेल पण शोधावी लागेल ना…”
“नको शोधुस…”, तिला थांबवत कबिर म्हणाला..
“अं?”
“नको शोधुस.. मलाच सापडत नाहीए तर तुला काय सापडणार…”, कबिर
“म्हणजे…”
“म्हणजे.. नको शोधुस.. सिंपल.. तिच्यासारखी तीच आहे.. सो मला दुसरी कुठली मॉडेल चालणारच नाही कव्हर-पेजला..”
“मग? काय पांढरं फटक्क ठेवणार आहेस का?”
“नाही.. माझा विचार आहे एखाद्या आर्टीस्ट कडुन पेन्सील आर्ट काढुन घ्यावं.. बघु.. विचार चालु आहे.. थोडा वेळ दे.. मी सांगतो तुला..”

“बरं निदान स्टोरी तरी ब्रिफ कर थोडी.. इतकं तर करु शकतोस ना?

“माय गॉड हिचे डोळे…”, कबिर स्वतःशीच पुटपुटला…”मी हिला नाही म्हणायला कधी शिकणार?”
“ओके सांगतो..”

“बरं.. फक्त एक मिनीट.. थांब..” असं म्हणुन मोनिका काऊंटरवर गेली आणि येताना दोन चॉकलेट ब्राऊनी आणि १०-१५ मिनिटांनंतर कॉफी रिपीटची ऑर्डर देऊन आली.

“ओके सर.. स्टेज इज युअर्स…”, कबिरला खेटुन बसत मोनिका म्हणाली.

कबिरने डोळे मिटुन दीर्घ श्वास घेतला आणि त्याने मोनिकाला कथा सांगायला सुरुवात केली.

 

कथा सांगुन संपल्यावर दोन क्षण शांततेत गेले…

“काय झालं? नाही आवडली गोष्ट?”, काहीश्या संशयाने कबिरने मोनिकाला विचारलं

मोनिका आपले टपोरे डोळे कबिरच्या चेहर्‍यावरुन फिरवत होती. जणु काही ती काहीतरी शोधण्याचा प्रयत्न करत होती..
“काय? बोल ना? नाही आवडली का?”, कबिरला तिची भिरभिरणारी नजर सतावत होती. जणु काही ती कबिरचे मन वाचण्याचा प्रयत्न करत होती आणि कबिर आपले मनातले गुपित मोठ्या कष्टाने दाबुन ठेवत होता..

“कबिर !!.. एक विचारु?”, काऊंटरवर बिलाची खुण करत मोनिका म्हणाली..
“हो.. विचार…”
“आर यु इन लव्ह?”

मोनिकाच्या त्या प्रश्नाने कबिर पुरता गोंधळुन गेला..

“ही जी कोण मीरा आहे.. ती तुला गोव्यात भेटली होती ना.. हे जे पुस्तक तु लिहीले आहेस.. इट्स अ ट्रु स्टोरी राईट?”, मोनिका
“खरं सांगु का खोटं सांगु?”, कबिर
“काहीही सांग.. तु जे सांगशील ते मी खरं मानेन…” खुर्चीतली पर्स उचलत मोनिका म्हणाली

कबिर काही बोलणार इतक्यात त्याचा फोन किणकीणला…

“हॅलो.. रोहन बोलतोय.. कबिर कुठे आहेस…?”, धापा टाकत रोहन पलिकडुन फोनवर बोलत होता..
“मी सि.सी.डी. मध्ये आहे घरासमोरच्या.. का? काय झालं?”
“पट्कन न्युज लाव.. सिआयएन न्युज…”, रोहन..
“अरे पण का? कश्यासाठी..”, रोहन
“तु न्युज चॅनल लाव.. तुझं उत्तर तुला मिळेल…”, असं म्हणुन रोहनने फोन बंद केला…

कबिर पट्कन चालत काऊंटरपाशी गेला आणि त्याने टी.व्हीवर चालु असलेला प्रोग्रॅम बदलुन सिआयएन न्युज लावायला सांगीतले…

१५…१४…१३..१२..११ काऊंटर संपवत जाहीराती जाऊन ‘आज की बडी खबर.. ब्रेकिंग न्युज’ वगैरे लागले..
खाली फ्लायर्सही येत होते..

“अनुराग दीक्षीत ह्याची पत्नी राधा दीक्षीत गोकर्ण पोलिस स्टेशनमध्ये कैद…”

बातमी वाचुन कबिरचे डोळे विस्फारले गेले.. दोन दोनदा त्याने ती बातमी पुन्हा पुन्हा वाचली.

काही सेकंद पुढची बातमी टीव्हीवर झळकु लागली…

“नशेच्या हालतमध्ये पकडलेल्या राधा दिक्षीतवर अ‍ॅटेम्प्टेड मर्डरचा आरोप ठेवण्यात आलेला आहे..”

“व्हॉट…???”, कबिर जवळ जवळ किंचाळतच म्हणाला..

एव्हाना कबिरची रिअ‍ॅक्शन बघुन सि.सी.डीमधले बाकिचे लोकं सुध्दा टिव्ही भोवती जमले होते.

कबिर आपले कपाळ धरत पुढची बातमी बघत होता.

एव्हाना कंन्ट्रोल न्युज-रुम मधुन कॅमेरामॅन कडे गेला होता. प्रचंड गर्दी उसळलेल्या गोकर्ण-पोलिस स्थानकातील तुरुंगाच्या अंधार्‍या कोपर्‍यातील एका स्टुलावर राधा पेंगलेल्या अवस्थेत भिंतीला टेकुन बसलेली होती

कबिरने प्रथम तिला ओळखलेच नाही.. पाठीपर्यंत रुळणारे काळेभोर केस जाऊन शोल्डर-कट सोनेरी केसांनी जागा घेतली होती.. हातावर, खांद्यावर, मानेवर कसलेसे रंगीत टॅटू होते.. नाकात मोठ्ठी नोज रिंग होती.. आणि गालावर… वाळलेल्या रक्ताचे पोपडे तरंगत होते….

लाखो-करोडो रुपायांची लॉटरी लागलेल्या आवेशात बातमीदार ब्रेकींग न्युज ओरडत होता…

“गोकर्ण पोलिस-स्टेशनमै राधा दिक्षीत नशे-के-हालत मे धुत…विथ अ‍ॅटेंप्टेड मर्डर अंडर हर नेम…..”

कबिर विस्फारलेल्या डोळ्यांनी टीव्हीवर दिसणार्‍या राधाकडे बघत होता…

[क्रमशः]


54 Comments

इश्क – (भाग ९)


नविन वर्षाच्या हार्दीक शुभेच्छा मंडळी. क्रिसमसच्या सुट्या आणि नविन वर्षाचं स्वागत जोरदार झालं ना? तुमच्या सर्वांच्या ढीगभर प्रतिक्रिया आणि ई-मेल्स वाचुन मज्जा वाटते. काही ई-मेल्समध्ये विचारणा झाली होती की राधा नक्की कशी दिसते, किंवा माझ्या लेखी, सिने-तारकांपैकी राधासारखं दिसणारं असं कोण? खुप मजेदार ई-मेल्स होत्या. बर्‍याचजणांनी विचारलं म्हणुन मी माझा ह्या बाबतीतला शोध आरंभला आणि राधाला साजेशी एक तारका सापडली खरी. ‘सपना पब्बी’, इथे क्लिक करुन बघा तिचा फोटो.. अर्थात हे माझं व्हर्जन आहे, तुम्हाला काय वाटतं? राधा कोणासारखी दिसते?

असो.. तर चला कथेकडे वळु…

भाग ८ पासुन पुढे>>

“कसा आहेस?”, मोनिकाने वेटरला ऑर्डर देऊन कबिरला विचारलं.
“मी मस्त.. तु?”, कबिर
“मी पण एकदम मस्त…”

“तु अजुन वेट कमी केलंस का? झिरो फिगर वगैरे करायचीय का काय? हडकुळी वाटायला लागलीयेस…”
“हो म्हणजे अरे पण ठरवुन वगैरे नव्हते केले.. मी साऊथ-अफ्रिकेला होते दीड महीना..”
“वॉव्व.. कधी?”
“लास्ट मंथ.. रिअ‍ॅलीटी-शो चे स्टील्स करायचे होते.. सो असाईन्मेन्ट्स साठी गेले होते. तुला माहीते एक तर मी नॉन-व्हेज तितकेसे खात नाही.. त्यामुळे खाण्याचे जरा हालच झाले तेथे…”
“सहीच की.. बोलली नाहीस काही..”
“हम्म.. विचार आला होता मनात तुला करावा फोन.. पण मग गडबडीत राहुन गेले… ए पण.. तु पण म्हणे मेहतांच बुक करतोएस..?”
“कुणी सांगीतलं? रोहन का?”
“हो.. पण ग्रेट रे.. मेहता म्हणजे एकदम भारी पब्लिकेशन.. जाम पैसे कमावले असशील नै…”
“हो.. वेल नोन आहे.. आणि माझं गोवा पण त्यांनीच स्पॉन्सर केले..”
“कुsssssल.. सो धिस डिनर इज फ़ॉर सेलेब्रेशन ऑफ़ युअर सस्केस..”

पुढचा दीड तास दोघांनी भरपुर गप्पा मारल्या.. लाईक ओल्ड टाईम्स. जणु काही मध्ये घडलेच नव्हते. सुरुवातीला असलेला थोडा नर्व्हसनेस नंतर निघुन गेला. जुने मित्र भेटल्यासारखे दोघं एकमेकांच्या सानिध्यात रमुन गेले.

“सो.. इट्स ओके इफ़ आय व्हॉट्स-अ‍ॅप यु?”, मोनिकाने बाहेर पडल्यावर विचारले
“मी बंद केले व्हॉट्स-अ‍ॅप वापरणे..”, कबिर म्हणाला…
“का? कधीपासुन?”, आश्चर्याने मोनिकाने विचारले..
“बस्स.. असंच..”, कबिर
“का? सारखी मी ऑनलाईन दिसल्यावर माझी आठवण यायची का?”, डोळे मिचकावत मोनिकाने विचारले..
“कशी आलीयेस..”, विषय टाळत कबिर म्हणाला..
“होन्डा-सिटी घेतली नविन…”, हातातली किल्ली नाचवत मोनिका म्हणाली..
“गुड-गुड.. सो.. तु खरंच तुझी विश-लिस्ट पाळतीयेस की काय? आधी साऊथ-अफ्रिका.. मग होन्डा सिटी.. आय लाईक्ड इट..”, कबिर
“हम्म.. आणि म्हणुनच मी आज तुला भेटायला आलेय..”, मोनिका थोडी सिरीयस होत म्हणाली..
“म्हणजे?”, कबिर
“कबिर.. आय रिअल्ली मिस्ड यु..”, कबिरचा हात हातात घेत मोनिका म्हणाली… “हे बघ आपल्या दोघांकडुनही काही चुका झाल्या…”
“दोघांकडुन?”, तिचं बोलणं मध्येच तोडत कबिर म्हणाला..

“ओके.. माझ्याकडुन.. आय एम सॉरी.. खरंच सॉरी.. मी चुकीची वागले.. हे बघ, तो काळ वेगळा होता.. मी खरंच माझ्या करिअरच्या नशेत वाहवत गेले.. पण नंतर मला खुप गिल्टी फिल झालं.. आत्ता अफ्रिकेत, सगळ्यांपासुन दुर असताना खुप एकटं वाटलं कबिर.. आजुबाजुला वावरणारी सगळी माणसं जणु खोटे-नाटकी मुखवटे चढवलेले पुतळे होते…”
“एनिवेज.. आता ते बोलुन काय उपयोग आहे का?”
“आहे.. हे बघ, माझ्याकडुन चुक झाली.. मला एक संधी तरी दे कबिर..”

कबिर थोडा अस्वस्थ झाला..

“हे बघ.. मी लगेच सांग असं नाही म्हणत.. पण निदान विचार तरी करावास असं मला वाटतं. लेट्स थिंक ऑफ़ अ पॅच-अप हम्म?”, भुवया उंचावुन मोनिकाने विचारलं..

लाईक-ओल्ड टाईम्स, कबिरला मोनिकाचा हा निरागसपणा खुप आवडायचा, विशेषतः तिचे डोळे, न बोलताही खूप काही बोलुन जायचे. कबिर जसा अंमळ उंच होता, तितकीच मोनिका छोट्या चणीची होती. कबिरकडे अशी मान वर करुन बोलताना कबिरला ती अधीकच क्युट वाटायची.

क्षणभर कबिरला सगळं विसरुन मोनिकाला मिठीत घ्यायचा मोह झाला. पण त्याने मोठ्या मुश्कीलीने मनावर ताबा मिळवला.

“आय वोन्ट प्रॉमीस.. पण मी विचार करेन.. निघुयात?”
मोनिकाने काही क्षण कबिरकडे एकटक पाहीले आणि मग म्हणाली.. “ओके.. पण निदान आपण आत्ता एकमेकांचे चांगले मित्र आहोत.. ना?”

“येस्स.. नक्कीच..”, हसुन कबिर म्हणाला
“ए.. बाय द वे.. तुझं पुस्तकाचं प्रकाशन कधी आहे?”, मोनिका
“अम्म.. तारीख अजुन नक्की ठरली नाही, पण महीन्याभरात असेल..”
“कुल.. इन्व्हाईट कर मला नक्की हं…”
“येस नक्कीच…”
“चलो देन.. बाय फॉर नाऊ..”
“बाय…”

दोघांनी एकमेकांना मैत्रत्वाचे अलिंगन दिले आणि दोघं आप-आपल्या मार्गाने निघुन गेले..

जेंव्हा कबिर घरी पोहोचला तेंव्हा त्याच्या मोबाईलचा एस.एम.एस. चा दिवा लुकलुकत होता. कबिरने मेसेज ओपन केले, मोनिकाचा मेसेज होता –

My heart was really racing when i meet you after so long.. felt the spark in between our relationship again. Dying to meet you again sooooon.. anyways, gn dear, sweet dreams- Mona

 

पुढचा एक आठवडा कबिरसाठी कंटाळवाणाच गेला. बहुतेक वेळ त्याने घरात बसुनच घालवला. त्यात डोक्याला त्रास म्हणजे मेहतांच्या ऑफीसमधुन प्रुफ़-रिडर डिपार्टमेंटची ई-मेल आली होती. त्यांना ‘मीरा’ आणि कथेच्या नायकामध्ये अजुन काही नविन प्रसंग हवे होते. त्यांच्या मते पेज-लेआऊटसाठी अजुन काही कंटेंन्ट्स हवे होते.

कबिर आणि राधामध्ये जे काही घडलं ते सगळं त्याने कथेत उतरवलं होतं. त्यामुळे अजुन काही लिहायचं असेल तर काही काल्पनीक कथानक लिहीण आवश्यक होतं आणि त्यासाठी त्याला पुन्हा राधाचा विचार करणं भाग होतं. अर्थात तो राधाला विसरला होता किंवा विसरायचा यशस्वी प्रयत्न करत होता अश्यातला भाग नव्हता. परंतु नविन प्रसंग लिहीताना त्याला निश्चीतच राधाला पुर्णपणे अंतर्मनात उतरवणे आवश्यक होते. त्या दोघांमध्ये इंटीमेट अर्थात रोमॅन्टीक असे काही घडले नव्हते, पण कथेचा आशय लक्षात घेता कथेच्या नायक-नायिकांमधील प्रेम-प्रसंग गरजेचे होते.

सोफी-ऑन्टीच्या घराच्या मागे जी नदी होती ती कबिरला खुप भावली होती. अनेकदा कबिर स्वतःला राधाबरोबर त्या नदीकिनारी एखाद्या संध्याकाळी इमॅजीन करायचा. कथेसाठी लागणारा प्रसंग रंगवण्यासाठी कबिरने तीच जागा निवडली. समोरचा लॅपटॉप त्याने चालु केला आणि लिहायला सुरुवात केली.

 


नदी-काठाकडे जाणारा रस्ता खुपच चिंचोळा होता, त्यात दोन्ही बाजुने दाट झाडी असल्याने पायवाट अधीकच लहान झाली होती. कबिर राधाच्या मागे चालत होता.

“तुला माहीते कबिर, ही नदी ना सोफी-ऑन्टीच्या कॉटेजचा यु.एस.पी. आहे.. नुसते ह्या भागातले फोटो काढुन फेसबुकवर एक पेज बनवले ना तरी दिवसाला हजारोंने फोन येतील.. मी जेंव्हा केंव्हा इथुन जाईन ना तेंव्हा एक पेज नक्की बनवुन ठेवणारे, आयुष्यभर टुरीस्ट येथे येत रहातील..”, राधा बोलत होती. पण कबिरचे कुठे तिच्या बोलण्याकडे लक्ष होते, कबिरचे मन गुंतले होते तिच्या काळ्याभोर केसांमध्ये. चालता चालता राधा आपल्या केसांशी खेळत होती. कधी वार्‍याच्या झुळकीबरोबर मोकळे सोड, कधी केसांच्या टोकांशी स्प्लिट-हेड्स तर नाहीत ना बघ.. कधी उगाचच त्याची बोटांभोवती गुंडाळी कर तर कधी उगाचच मान हलवुन केसांना ह्या बाजुने त्या बाजुला करत बस. कबिर पार वेडा झाला होता.

तो चिंचोळा रस्ता संपला आणि नदीचे विशाल पात्र कबिरच्या नजरेस पडले तसा तो भानावर आला.

“बघ्घ.. कस्सं आहे? आवडलं ना?”, एखाद्या लहान मुलाने मोठ्या कष्टाने काढलेले चित्र समोर धरुन फक्त आणि फक्त चांगल्याच प्रतिक्रियेच्या अपेक्षेत पहावे तसे भाव राधाच्या चेहर्‍यावर होते.

गुलाबी रंगाच्या टी-शर्टवर राधाने पांढर्‍या रंगाचा सी-थ्रु शर्ट आणि खाली आकाशी रंगाची स्लॅक्स घातली होती. घरातुन निघताना लावलेला जॅस्मीनचा पर्फ्युम वार्‍याच्या झुळकीबरोबर अधीक तिव्रतेने कबिरच्या अंगाअंगात भिनत होता. डोळ्यावरचा गॉगल केसांमध्ये लावत राधा म्हणाली… “हॅल्लो… सांग ना आवडली का जागा?”, तसा कबिर भानावर आला..

“ओह येस… खुप्पच मस्त आहे.. कॉफीचा अनलिमीटेड सप्लाय आणि लॅपटॉपला बॅटरी बॅक-अप मिळाला ना तर आठवड्याभरात मी इथे बसुन गोष्ट लिहुन काढेन…”, कबिर समोरच्या विहंगम दृष्याकडे बघत म्हणाला..

“यु नो व्हॉट कबिर, समटाईम्स वुई निड टु गेट लॉस्ट टु फाइंड आवरसेल्फ्स… इथे आल्यावर ना मला सगळं विसरायला होतं…”

थोडं पुढे चालल्यावर दगडी चिरांच्या बांधकामाची एक छोटीशी भिंत होती. राधा त्यावर बसली.

“तुला भाकर्‍या पाडता येतात?”, कबिरने मातीतला एक चपटा दगड उचलत विचारलं..
“भाकर्‍या? यु मिन स्वयंपाकातल्या ना?”
“नाही नाही.. हे बघ असं..” अस्ं म्हणुन कबिरने तो चपटा दगड नदीपात्रात भिरकावला. पाण्याच्या पृष्ठभागावर ७-८ वेळा आपटत तो दगड लांबवर गेला..

“भाकर्‍या काय मग !.. चकत्या म्हणतात त्याला… भाकर्‍या काय???!!!!”, असं म्हणुन राधा हसायला लागली
“असेल.. मी भाकर्‍याच म्हणतो..” तोंड फुगवुन कबिर म्हणाला…
“बरं बरं.. भा…क….” असं म्हणुन राधा पुन्हा हसायला लागली..

कबिर तिच्या हसण्याने बेभान झाला होता. त्याला आजुबाजुचे काहीच सुधरत नव्हते. पक्ष्यांची किलबील, वार्‍याने झाडांची होणारी सळसळ, दुरवरुन ऐकु येणारी सागराची गाज.. काही-काहीच ऐकु येत नव्हते.

कबिर ताडताड पावलं टाकत राधाच्या जवळ गेला, त्याने तिला जवळ ओढले आणि आपले ओठ तिच्या ओठांवर टेकवले….

बस्सं.. हाच तो क्षण.. हाच तो क्षण ज्याला ईटरनिटी म्हणत असावेत.. हाच तो क्षण जेंव्हा पुर्ण जग स्तब्ध होऊन जाते, कदाचीत ह्याच क्षणामध्ये पृथ्वीने सुध्दा आपली आवर्तने थांबवली असावीत…..

 

लिहीता लिहीता कबिर अचानक थांबला.. नुसत्या लेखनाने त्याच्या सर्वांगावर रोमांच उठले होते.. नुसत्या विचाराने त्याच्या हृदयाची धडधड अनेक पटींने वाढली होती.

कबिर खुर्चीतुन उठला आणि फ्रिजमधुन ज्युसचा एक कॅन घेउन आला. ज्युसचे काही घोट गटागट घश्याखाली उतरवले आणि तो डोळे मिटुन शांतपणे खुर्चीत बसुन राहीला..

असं नाही की कबिरने आयुष्यात कधी कुणाला ‘किस्स’ केले नव्हते. मोनिकाबरोबर तो अनेकदा ‘किस्स’च्याही पुढे गेला होता. पण हा अनुभव कबिरसाठी पुर्णपणे नविन होता. असेही नाही की राधाबद्दल त्याला शारीरीक आकर्षण होते.. किंबहुना ह्या आधी त्याने राधाबद्दल कधी ‘तसला’ विचारही केला नव्हता. केवळ पब्लीशरकडुन मागणी होती म्हणुन त्याने हा काल्पनीक प्रसंग उतरवायला सुरुवात केली होती….

मन शांत झाल्यावर, त्याने पुन्हा लॅपटॉप जवळ ओढला आणि लिहायला सुरुवात केली..

 

राधाने कबिरला थांबवायचा कसलाही प्रयत्न केला नाही. मोकळे सोडलेले तिचे केस, कबिरने अचानक जवळ ओढल्याने विस्कटुन कबिरच्या चेहर्‍यावर जाऊन बिलगले होते.

“सॉरी.. रिअली सॉरी…”, आपण अनवधानाने काय केलंय हे लक्षात येताच कबिर बाजुला सरकला

राधा काही क्षण डोळे मिटुन स्तब्ध बसुन राहीली आणि मग जणु काहीच घडलं नव्हतं अश्या मस्करीच्या स्वरात कबिरला म्हणाली, “अपमान झाला की तुमच्यात असं करतात का?”

“रिअली सॉरी राधा.. मलाच माहीत नाही मी असं का केलं.. रिअली वॉज नॉट इंटेंन्शनल….”, कबिर
“ईट्स ओके.. मला अचानक चार्लीची आठवण झाली बघ..”, राधा
“चार्ली..?? कोण?”
“मी गोव्यात आले ना? तेंव्हा हिप्पी बनायचंच हेच डोक्यात घेऊन…किंबहुना अजुनही तो प्लॅन ऑनच आहे.. तर.. एकदा फिरताना, बिचवर मला असाच एक हिप्पींचा ग्रुप भेटला.. रंगेबिरंगी कपडे.. अस्ताव्यस्त वाढलेले केस, खुरटी दाढी, हाता गिटार किंवा ड्रम्स.. मुलीही अगदीच ह्या…. पण मला मस्त वाटली लोकं.. एकदम फ्री.. म्हणुन मी भेटायला गेले अशी मुर्खासारखी हिप्पी बनण्यासाठी काय कॉलीफिकेशन लागत विचारायला.. तर त्या चार्लीने असंच एकदम जवळ ओढलं आणि मला किस्स केलं…”, राधा..
“मग?”

“मग काही नाही.. मी एकदम त्याला दुर ढकलंल.. तेंव्हा म्हणाला.. यु आर नॉट रेडी फॉर धिस..”
“म्हणजे? हिप्पी व्हायला काय किस्स करता यायला पाहीजे वगैरे काही क्रायटेरिआ आहे का?”
“नाही.. म्हणजे त्याचं म्हणणं होतं की, आपण असं एकदम फ्रि वगैरे असलं पाहीजे.. ना जगाची, ना मनाची तमा.. कोण काय म्हणेल.. कुणाला काय वाटेल ह्याची फिकीर करत बसलो तर तो हिप्पी कसला…”

 

लिहीता लिहीता कबिर अचानक थबकला.. शेवटचं लिहीलेलं पान त्याने पुन्हा डोळ्याखालुन घातलं…

अचानक हा हिप्पी.. आणि चार्ली नाव कुठुन आलं त्याच्या लक्षात येईना.. मग एकदम त्याला आठवलं..राधा त्याला हिप्पी आणि चार्लीबद्दल खरंच बोलली होती. हे संभाषण काल्पनीक नव्हते. त्याने पट्कन फोन उचलला आणि रोहनचा नंबर फिरवला..

“रोहन.. मला परत गोव्याला जायला हवं..”, कबिर
“का? काय झालं?”, रोहन
“आय थिंग आय नो.. राधा कुठे असेल…”, कबिर
“म्हणजे?”

मग कबिरने रोहनला शेवटचे ते पान वाचुन दाखवले आणि तो म्हणाला.. “राधा मला म्हणाली होती.. आय एम शुअर ती नक्कीच त्या हिप्पी ग्रुपकडे गेली असणार…”

“अरे पण त्याला पण आता महीना होत आला.. कश्यावरुन राधा अजुनही तेथेच असेल.. तुला माहिते हे हिप्पी लोकं.. कधी एका ठिकाणी ते थांबत नाहीत…”, रोहन
“आय नो.. बट इट्स वर्थ ट्रायींग..”, कबिर
“आणि ते राइट-अपचे..? मला वाटतं कबिर.. तु मेहतांच काम पुर्ण करुनच जा.. मला माहीते तुझ्या राधाबद्दलच्या भावना.. पण बी प्रोफ़ेशनल.. तु जो पर्यंत कंटेंन्ट्स देत नाहीस तो पर्यंत मेहतांच काम अडुन राहील.. मागे तु असाच गायब झालास आणि इथे मला त्यांच ऐकावं लागलं..”, रोहन
“मी गायब नव्हतो रोहन.. उलट मी वेळेच्या आधी त्यांना कथा पुर्ण करुन दिली आहे.. नसतीच दिली तर?”, कबिर
“आय नो.. आय नो.. पण तु मला विचारशील तर मी म्हणेन काम पुर्ण करुनच जा.. एकदा तु गेलास कि तिकडे किती वेळ लागेल माहीत नाही… लेट्स प्ले इट सेफ कबिर.. प्लिज…”, रोहन..

रोहन बोलत होता त्यात तथ्य होतं. कबिरकडे दुसरा मार्ग नव्हता…

“पण मग काय करायचं? दुसर्‍या कुणाला तरी पाठवता येईल का?”, कबिर व्याकुळ होऊन म्हणाला..
“मी बघतो काही मार्ग सापडतो का ते.. पण तोपर्यंत तु प्लिज कथेवर फोकस कर…ओके?”, रोहन..
“ओके !”, कबिरने फोन ठेवुन दिला, लॅपटॉप पुढे ओढला आणि तो पुन्हा कथा लिहीण्यात मग्न झाला..

 

[क्रमशः]