इश्क – (भाग २४)


भाग २३ पासुन पुढे>>

“अशक्य आहे अरे हे सगळं.. असं कसं कोण करु शकतं..”, कबीरने आदल्या रात्रीचा किस्सा ऐकवल्यावर रोहन म्हणाला..
“हो ना अरे.. रात्रीचं असं निर्जन रस्त्यावर सोडुन गेला निघुन सरळ, काही वेडं वाकडं झालं असतं तर?”, कबीर
“नंतर काय केलंत मग? कुठे फ़िरलात?”, रोहन
“खोपोलीपर्यंत जाऊन आलो न मग.. सॉल्लीड भुक लागली होती, खरं तर मस्त धाब्यावर जाऊन जेवायचा विचार होता, पण एक तर रात्रीची वेळ, त्यात हिचे असे तोकडे कपडे.. एकट्याने ढाब्यावर जायची हिम्मत होईना.. मग फ़ुड-मॉलला हादडलं…”
“बरं केलं तिने ब्रेक-अप केला पिटरशी..तु तर खुशचं असशील..”, रोहन

“हो.. पण अरे.. मला थोडं असं इम्मॅच्युअर बिहेव्हिअर वाटलं तिचं.. आय मीन.. पिटरने जे केलं ते चुकीचंच होतं.. पण असं तडका-फ़डकी ब्रेक-अप म्हणजे..”, कबीर थोडा विचार करुन म्हणाला.

“म्हणजे काय अरे? कोण सहन करेल असला फ़ालतुपणा.. आणि तुला काय माहीत ह्या एका गोष्टीमुळेच तिने ब्रेक-अप केले असेल.. कदाचीत आधीपासुनच्या अनेक गोष्टी असतील साठलेल्या मनात.. हे एक कारण झालं.. एव्हढंच..”, रोहन

“असेलही.. पण ती थोडी अल्लड, इम्मॅच्युअर वाटते मला..”,कबीर
“आणि तु काय फ़ार मॅच्युअर वगैरे समजतोस का स्वतःला.. स्वतःचच बघ काय चाललंय.. आधी मोनिकाला सोडलंस..”
“एक मिनिटं, मी नाही मोनिकाला सोडलं.. तिनेच सोडलं होतं मला..” रोहनचं वाक्य तोडत कबीर म्हणाला..
“बर नंतर राधा…”
“ते ही मी नाही.. आधीच क्लिअर करतो.. ती नाही म्हणाली..”, कबीर..
“अरे हो.. मी कुठे म्हणालो तु ब्रेक-अप केलेस.. पण राधा मनात असतानाच..आता तुला रती पण आवडतेय..”
“मग? तुझं म्हणणं आहे.. एकदा राधा आवडली.. की मला कुणीच आवडु नये.. आणि राधा तर नाही म्हणालीय मला..मग काय मी तिची वाट बघत.. आयुष्यभर एकट्याने बसायचं का? माझ्याकडे का बोटं दाखवता..? तुम्हा कुणाला एक असताना दुसरी आवडत नाही का? नॅचरल आहे ते..”
“बर.. बरं.. ओके.. चिडु नकोस..जाऊ दे तो विषय.. आज संध्याकाळी एका पब्लीशरबरोबर मिटींग आहे.. ४.३० ला वगैरे.. कन्फ़र्म करु ना?”
“हम्म.. कर फ़ायनल..”, लॅपटॉपमध्ये डोकं खुपसत कबीर म्हणाला..

 

चार-पाच दिवसांनी, साधारणपणे बुधवारी रतीचा कबीरला फोन आला..

“शनिवारी सकाळी काय करतोएस?”, रती
“काही विशेष नाही..का?”
“घरी येतोस?”
“तुझ्या?”
“हो.. मग कुणाच्या?”
“का?”
“अरे सहज.. आपण एकमेकांना इतके दिवस ओळखतोय.. मी जनरली बोलवते माझ्या मित्र-मैत्रीणींना घरी…”
“ओके.. येतो.. ११.३० ठिक आहे?”
“चालेल, मी वाट बघते…”

 

ठरल्यावेळेप्रमाणे कबीर रतीच्या घरी पोहोचला. डेनिमची शॉर्ट आणि फ़िक्कट गुलाबी रंगाचा टी-शर्ट अश्या साध्या घरातल्या ड्रेसमध्येच रतीने दार उघडले.
“गुड मॉर्नींग..” चेहर्‍यावर गोड हास्य पसरवत रती म्हणाली.. “वेल-कम..”

कबीरने हातातल्या पिवळ्या फुलांचा बुके रतीच्या हातात दिला.

हॉलमध्ये रतीचे आई-बाबा सुध्दा बसलेले होते.
“वेल-कम यंग मॅन..”, रतीचे बाबा सोफ़्यावरुन उठुन कबीरशी हास्तांदोलन करत म्हणाले.

कबीर खुर्चीवर बसेपर्यंत रती पाणी घेऊन आली.

“कबीर .. तुझी ओळख करुन देते.. हे माझे आई-बाबा.. आणि आई-बाबा.. हा कबीर..”, रतीने एका वाक्यात दोघांची एकमेकांशी ओळख करुन दिली.
“सॉरी कबीर.. आम्ही काही तुझी पुस्तकं वाचलेली नाहीत.. पण रतीकडुन खूप ऐकालंय त्याबद्दल.. खुप काही काही सांगत असते.. सिम्स लाईक यु आर अ गुड ऑथर..”, रतीचे बाबा म्हणाले.

“थॅंक्यु सर..”, कबीर कसंबसं म्हणाला…
“कबीर, रतीने त्या रात्रीबद्दल सांगीतलं.. थॅंक्स टु यु.. तु तेथे पोहोचलास…”
“ओह नॉट अ बिग डील, माझ्या जागी दुसरं कोणी असतं तरी ही तेच केलं असतं..”
“एनीवेज.. रती.. जा तुझी रुम दाखवं कबीरला…”

“काय ओ बाबा.. रुम काय दाखवं.. तो काय मला लग्नासाठी बघायला आलेला मुलगा आहे का?”
“नाही का? मग बघं आता…”, रतीचे बाबा हसत हसत कबीरला म्हणाले.. तसं रतीने सोफ़्यावरची उशी बाबांना फ़ेकुन मारली आणि कबीरला घेऊन तिच्या वरच्या मजल्यावरच्या खोलीत घेऊन गेली.

रतीची खोली अगदी तिच्यासारखीच होती, एकदम कलरफ़ुल. गडद निळ्या रंगांच्या भिंती, पुर्व-दिशेकडे उघडणारी मोठ्या काचेच्या तावदानांची खिडकी, त्यावर लटकलेले गुलाबी, पर्पल रंगाचे ड्रिम-कॅचर.. पानं,फुलं, पक्ष्यांच्या स्टिकर्सने रंगलेल्या भिंती, एका बाजुला पुस्तकांची मोठ्ठीच्या मोठ्ठी रॅक, रंगीत-फ़्रेश फुलदाणी, पिसांची रंगीत पेनं, टेडी-बेअर्सने सजलेला रायटींग-डेस्क, एका भिंतीवर एल.ई.डी.लाईट्सची माळ आणि मधोमध चिकटवलेले अनेकविवीध फोटो.. पायाखाली मऊ-मऊ कार्पेट.. एखाद्या स्वप्नील जगात गेल्यासारखा कबीर त्या खोलीत हरखुन गेला.

“मस्त सजवली आहेस खोली..”, कबीर रॅकमधील पुस्तकं न्हाहाळत म्हणाला..
“थॅंक्स.. बसं ना..”, खिडकीशेजारील खुर्चीकडे हात करत रती म्हणाली..

“गाणी लाऊ? कुठली आवडतात तुला?”, रती
“माझं असं काही विशेष आवड-निवड नाहीए.. काहीही चालतं.. अगदी मेटॅलीका-हार्ड-रॉक पासुन.. मराठी शास्त्रीय संगीतापर्यंत…तुला?”, कबीर..
“अं.. मी खूप चुझी आहे गाण्यांच्या बाबतीत.. पण त्यातल्या त्यात जगजीतची गझल्स.. मराठी नाट्य/शास्त्रीय संगीत, हिंदीमध्ये शक्यतो अरजीत सिंगच.. बाकी पार्टीजमधला धांगडधिंगा तेव्हढ्यापुरता बरा वाटतो.. कट्यारची लावु गाणी?”, रती..
“व्वा.. का नाही.. घेई छंद लाव.. फ़ार भारी ए..”
“रतीने ड्रॉवरमधुन कट्यारची सिडी काढली आणि प्लेअरमध्ये ढकलली..”

गाणं सुरु होईस्तोवर रतीच्या आईने सरबंत आणि खाण्याचे पदार्थ आणुन ठेवले..

“रती.. मी आणि बाबा.. मार्केटमध्ये जातोय.. आणि मग बाहेरच जेऊन नाटकाला जाऊ म्हणतोय.. चालेल ना तुला?”, रतीच्या आईने विचारलं..
“हो आई.. चालेल…”, रती..
“कबीर… जेऊनच जा.. रती चांगला स्वयंपाक बनवते.. सकाळपासुन स्वयंपाक-घरातच होती बघ…” असं म्हणुन, खोलीचं दार लावुन तीची आई निघुन गेली…

शंकर-महादेवनच्या स्वर्गीय सुरांनी खोलीचा कोपरां-कोपरा मधुर होऊन गेला होता. गाणी संपेस्तोवर अर्धा-पाऊण तास कसा निघुन गेला कळालेच नाही. कबीर वेळ-काळ-स्थळ सगळं विसरुन गेला होता. डोळे मिटुन तो ती गाणी ऐकण्यात रममाण होऊन गेला होता. इतकं शांत त्याला गेल्या कित्तेक महीन्यांत.. वाटले नव्हते. हा केवळ गाण्यांचा प्रभाव होता? की रतीची त्या खोलीतली त्याला लाभलेली साथ ह्याच्या त्याला पत्ता लागेना..

त्याने डोळे उघडले तेंव्हा तळहातावर हनुवटी टेकवुन रती त्याच्याकडेच हसत बघत होती.

“काय झालं?”, भानावर आल्यावर कबीर म्हणाला..
“काही नाही.. कुठेतरी हरवला होतास तु…”, रती
“खरंय गं.. काय गाणी आहेत मस्त… खरंच मी हरवलो होतो कुठेतरी…”, कबीर..

“आई-बाबा गेले?”, काही वेळ शांततेत गेल्यावर कबीर म्हणाला..
“केंव्हाच…”, रती अजुनही कबीरकडेच बघत होती…

काय होत्ं तिच्या नजरेत? काय म्हणायचं होतं तिला? तिचे ते टप्पोरे डोळे कबीरला खुणावत होते.. पण काय? कश्यासाठी?

“कबीर.. एक विचारु?”, रती
“हो.. विचार की…”, कबीर..
“पण त्यातुन काही अर्थ काढु नकोस हं.. सहजचा प्रश्न आहे.. सहजच, पण खरं खरं उत्तर दे..”
“बापरे.. काय विचारणार आहेस असं?”

“..तु मोनिकाबरोबर लिव्ह-ईन मध्ये रहात होतास?”
“हम्म..”
“कधी तिच्याबरोबर सेक्स..”
“हो.. पण खरं तर मला नाही वाटत त्यात रोमांन्स असा काही होता.. इट वॉज वन ऑफ़ दोज क्रेझी नाईट्स.. रोमॅन्सची माझी व्याख्या खुप वेगळी आहे..”, कबीर
“म्हणजे कशी..”
“म्हणजे असं मुसळधार कोसळणार्‍या पावसात हातात हात धरुन फ़िरणं… कडाडणार्‍या विजा.. सोसाट्याच्या वार्‍यात एकमेकांना किस्स करणं मला जास्ती पॅशनेट वाटतं..”, कबीर..
“मग मोनिकाबरोबर रहाताना असा कोसळणारा वारा.. कडाडणार्‍या विजा आल्या नाहीत का कधी?”, हसत हसत रतीने विचारलं..

कबीर नुसताच हसला…
“आणि राधाबरोबर?”, अचानक गंभीर होत रती म्हणाली…
“नाही..”, क्षणाचाही विलंब न करता कबिर म्हणाला.
“पण कधी तसं वाटलं तरी असेल ना?”, रती..
“पण तु हे का विचारते आहेस..?”, कबीर..
“आधी उत्तर दे…”
“नाही वाटलं.. पण तेंव्हा मुसळधार पाऊस.. कडाडणार्‍या विजा असत्या तर…”.. कबीर अचानक थांबला..
“तर काय कबीर?”
“एनिवेज.. जाऊ देत तिचा विषय…”, कबीर थोडासा अनकंफर्टेबल होतं म्हणाला..

“बरं, चल, जेऊयात? तुला न जेवता सोडलं तर आई रागावेल मला..”, तोंड फ़ुगवुन रती म्हणाली..
“आई रागावेल का?”, कबीर गालातल्या गालात हसत म्हणाला..
“हो..”
“आणि तु? तु नाही रागावणार?”, रतीच्या नजरेला नजर देत कबीर म्हणाला..
“बघं बरं.. मी रागावले ना.. तर मला मनवताना तुला ब्रम्हांड आठवेल..”

कबीरने खिडकीतुन बाहेर बघीतलं.. मे महीना संपत आला होता आणि आकाशात काळ्या ढगांचे पुंजके अधुन-मधुन डोकावत होते. अश्याच एका ढगाने आग ओकणार्‍या सुर्याला झाकुन बाहेर मळभ आणला होता…

“मुसळधार पाऊस येणार बहुतेक…”, काही मिनिटांपुर्वीच्याच मुसळधार-पावसाचा संदर्भ घेत कबीर म्हणाला..

रतीला त्याच्या बोलण्यातला अर्थ कळाला आणि ती खळखळून हसली..

“मग काय होतं कबीर.. मुसळधार पाऊस आला तर?”, रती अजुनही खोलीच्या दारातच थांबली होती..
“धरणं भरतात.. सगळीकडे हिरवं गार होतं..”, कबीर
“आणि..”
“आणि.. उन्हाळ्याची गर्मी जाऊन सगळीकडे सुखद गारवा होतो..”
“ते जाऊ देत.. तुला काय होतं कबीर?”

रतीच्या आवाजातला कंप कबीरला जाणवत होता..

कबीर रतीच्या जवळ जाऊन थांबला. त्याच्या शरीराचा स्नायुं-स्नायु रतीला बाहुपाशात समावुन घेण्यासाठी आसुसलेला होता. त्याने एक पाऊल पुढे टाकले असते तरी रतीने त्याला थांबवले नसते. पण ह्यावेळी त्याला रतीबद्दल शंभर-टक्के स्वतःकडुन खात्री हवी होती. त्याला रती आवडत होती हे शंभर टक्के खरं होतं.. पण त्याच्या मनातुन राधा गेलेली नव्हती हे ही तितकेच खरं होतं आणि तो रतीला कुठल्याही प्रकारे फ़सवु इच्छीत नव्हता.

मोठ्या कष्टाने त्याने स्वतःला सावरले..

“एनिवेज.. चल जेऊयात.. खुप भुक लागली आहे..”, कबीर..

रतीने अविश्वासाने वळुन एकवार कबीरकडे पाहीले आणि मग ती जेवायचं वाढायला स्वयंपाक-घरात निघुन गेली.

 

कबीर घरी परतला तेंव्हा त्यच्या मनामध्ये विचारांचे काहुर उठले होते.

“आपण केलं ते बरोबर केलं का?”
“रतीला काय वाटलं असेल?”
“आपण एक चांगली संधी गमावली का?”
“पण रती काय संधी नाहीए.. आत्ता भावनेच्या भरात काही करुन तिला भविष्यात दुखावायची आज्जीबात इच्छा नव्हती.”
“आपण असं स्वतःला थांबवले ह्याचे एकमेव कारण राधा आहे का? आपण अजुनही तिच्यावर प्रेम करतोय? अजुनही तिच्या परत येण्याची वाट बघतोय? का? कश्यासाठी?”

एक ना अनेक प्रश्न त्याच्या मनात थैमान घालत होते. त्याची तंद्री भंगली ती फ़ोन वाजण्याचा आवाजाने.
कबीरच्या बाबांचा फोन होता..

“हा बाबा.. बोला..”, कबीर..
“कबीर.. ह्या मंथ-एंडला मी आणि तुझी आई येतोय तिकडे..”
“अरे व्वा.. का? सहज?”
“नाही अरे.. श्रेयाचं (कबीरच्या चुलत बहीणीचं) लग्न ठरलंय”
“ऑं? कधी? आणि इतक्या लगेच?”
“हो अरे.. तिचा होणारा नवरा संगणक क्षेत्रातला आहे.. अमेरीकेत असतो तो.. त्याला जास्तं सुट्टी नाहीए, अनायसे इथेच होता.. भेटीगाठी झाल्या.. दोघंही एकमेकांना पसंद पडले आणि असं तडकाफ़डकी लग्न करायचं ठरलंय..”
“पण मग बाकीचे…?”
“सगळेच येतोय.. बसेस केल्यात दोन-तिन.. आम्ही तुझ्या घरीच येऊ…”
“ओ्के…”

“कबीर!!”
“हां बाबा..”
“एव्हरीथींग ऑलराईट..?”, कबिरच्या आवाजात लग्नाचा किंवा सगळ्या नातेवाईकांना भेटण्याचा कसलाच उत्साह नव्हता..
“हम्म.. एव्हरीथींग ऑलराईट..”
“कबीर.. मी बाप आहे तुझा… काय झालंय..एखादी मुलगी वगैरे…”
“हम्म.. पण एक नाही दोन..”, कबीर कसंनुसं हसत म्हणाला..
“अरे बापरे… मला वेळ आहे आत्ता.. बोलायचंय?”

पुढच्या दहा-पंधरा मिनिटांत कबीरने बाबांना राधा आणि रतीबद्दल सगळं सांगुन टाकलं..

“मलाच कळत नाहीए.. मला कोण जास्ती आवडतं.. राधा? का रती? आणि राधा आवडत असेल.. तरीही.. तिच्या मनात काय आहे काही कळत नाहीए.. ती परत येईल.. नाही येणार.. ह्याचाही काही भरवसा नाही.. आणि समजा, ती येणार नाही म्हणुन रतीला आपलंसं केलं..आणि राधा समोर आली तर.. तर काय होईल हे सुध्दा मला ठाऊक नाही..”, कबीर…

“हे बघ कबीर.. माझं तरी असं मत आहे की आपण पळत्याच्या मागे न लागता.. जे हातात आहे तेच गोड मानुन घ्यावं.. राधाची न्युज आम्हीपण टी.व्ही. वर पाहीली होती.. अर्थात शेवटचा निर्णय सर्वस्वी तुझा आहे…”

“एक काम कर.. लग्नात रतीला पण घेऊन ये.. जमेल?”
“हो.. येतो घेऊन.. ठेवु फोन मग?”
“हम्म.. चल बाय.. आणि उगाच देवदास होऊन बसु नकोस.. पुस्तकाच्या पुढच्या भागावर काम चालु करं, इथे सगळे विचारायला लागलेत पुढचा भाग कधी येणार म्हणुन..”, कबिरला चिअर-अप करत त्याचे बाबा म्हणाले…

“मी लाख लिहीन हो पुढचा भाग.. पण शेवट मलाच सापडत नाहिए त्याचं कायं?..”, कबीर स्वतःशीच म्हणाला आणि त्याने फोन ठेवुन दिला.

 

नेपल्समध्ये काढलेले अनेक सुंदर सुंदर फोटो पोस्ट करण्यासाठी राधाने बर्‍याच दिवसांनी फ़ेसबुक उघडलं..
पहील्या काही पोस्ट स्क्रोल केल्यानंतर एका फोटोपाशी राधा घुटमळली. रतीने तिचा कबीरबरोबर काढलेला एक सेल्फ़ी फ़ेसबुकवर कबीरला टॅग करुन पोस्ट केला होता.

“कोण आहे ही रती? आणि कबीर तिच्या बेडरुममध्ये काय करतोय..?”, तो फ़ोटो एन्लार्ज करुन बघत राधा स्वतःशीच म्हणाली..

“दाल मै कुछ काला है..” मागुन लॅपटॉपवरचा तो फोटो बघत पुनम म्हणाली..
“चुप गं चुडैल.. काही काला वगैरे नाहीए..”, राधा
“कमऑन राधा.. यु आर अ वुमन.. रतीच्या चेहर्‍यावरचे.. डोळ्यातले भाव बघुनच तु सांगु शकतीस.. कश्याला फ़सवतेस स्वतःला..”, पुनम
“एनिवेज.. आपण चाललोच आहे इंडीयात मंथएंडपर्यंत… गेल्यावर कळेलच खरं काय आणि खोटं काय…”, राधा..
“आणि समजा हे खरं असेल.. तर काय? आणि खोटं असेल.. तर काय?”, पुनम
“माहीत नाही..”, राधा..

“अ‍ॅक्सेप्ट इट राधा.. तुला कबीर आवडतो.. आणि तु चक्क जळती आहेस.. त्याला दुसर्‍या मुलीबरोबर बघुन.. हो ना?”
“असेल.. पण पुनम, माझ्या स्वप्नांचं काय? माझ्या आयुष्याकडुन ज्या अपेक्षा आहेत त्याचं काय? मी कबीरला ‘हो’ म्हणुन एक तर त्याच्या.. किंवा माझ्या आयुष्याला न्याय देऊ शकणार नाही हे खरं आहे ना? आणि कॉम्प्रमाईज करुन त्यावर बेतलेली रिलेशनशीप मला नकोय..”
“विचार कर राधा.. निट विचार कर.. अजुन दोन आठवडे आहेत तुझ्या हातात.. इंडीयात आपण परत जाऊ तेंव्हा एकदाचा काय तो सोक्ष-मोक्ष लावुन टाक.. इस्स पार.. या उस्स पार.. तु स्वतःही त्यात अडकली आहेस.. आणि कदाचीत कबीरही..”

राधाने लॅपटॉप बंद केला आणि डोळे मिटुन टेबलावर डोकं ठेवुन राधा विचारात गढुन गेली…..

[क्रमशः]

88 thoughts on “इश्क – (भाग २४)

  1. नेहा

    अरे देवा ,कबीरच काम फारच अवघड करून ठेवलाय तुअनिकेत ! बिचारा फारच confuse झालाय ,प्लीज त्याला लवकर मार्ग दाखव रे.स्टोरी वाचूनच कबीर बद्दल फार वाईट वाटायला लागलाय.

    Reply
  2. snehal shelar

    Are yaar aniket plzz lavkar lavkar post kar Na🙄🤔….me khup excited aahe pudchya part sathi…😍

    Reply
  3. Runal

    khupch mst….kabir cha ky decision asel yabaddl khup excitement ahe….next part lvkr yeu de pls….wait krtye…

    Reply
  4. Yash pawar

    Kabir ch ky hoil kalat ny dada… to konala chose krel n konach mn tutel.. jr radha part ali tr ratich ky hoil. N jr rati n kabir ch jaml tr radha ch heart breck hoil.. khup kharnak valnavr ahe kabir ani tuji story… plzz nxt last asel tr pathv lavkr… I m waiting..

    Ani dada aik tula kahi sangaych pn ahe mla…

    Reply
  5. Neha

    रतीची रुम खूपच छान ़़़़़़ आवडली़़़ हा भाग पण नेहमीप्रमाणेच मस्त ़़़़़़़़ 😃

    Reply
  6. vrushalee

    baapre tu farach confuse karto aahes baba! pan ha end na tu kharach normal nako karus. mast paiki suspence tak last story madhe. monika ani kabir cha end mastch vatel…………MAZA MATE….bcoz mala survatipasanach ha end changla watla…shewati tuza story cha naav ISHQ aahe na mag he pan proove kar ki FIRST LOVE IS TRUE.

    Reply
  7. vishwasro

    Why everyone wants the end of the story?
    This is looking like long end short story isn’t it?
    I think Auther must add 4 may be 5 epesodes.

    Reply
      1. नेहा

        Aniket ,dont cut story . तुझ्या मनात ज्या प्रमाणे स्टोरी आहे ती पूर्ण लिही.हे खराय कि आम्हा सर्वाना घाई झालीये कबीर- राधा का कबीर-रती .पण तरीही जे तुला योग्य वाटेल तसाच कर

        Reply
      2. Tahesin Pathan

        plz aniket as kahi kru nkos karn tu khup chan lihito mg tujhe ankhin 4 5 part vachayala nakkich aavdel ani tula je yogya vatete tech kr ani majhi khrch khup ischha ahe ki hi story lvkr smpu nye plzz add some more…… ani ha part tr awosm hota…. ani tula hint dyaych mhantl tr pudhchya part madhe rati ani kabir tya laganat kadhi masti krtana tr kadhi ektr yetana dhakhv ani tyatun tyanch prem pudhe vadhavtana dhakhav.. mg tr kay mst ch hoil end…

        Reply
  8. sudan G

    osssum story…..keep it up ur writing…dont cut any part….
    i think end of the story there will rati nd kabir come close to ech other becoz rati express her love indirectly but monika nd radha have ego…

    Reply
  9. manasvi

    Vachatana manat vatat ast kabir …. hilach milava pn ajun tari manat radha ki rati nakki jhal nahiye. Aata baghu aniket tumhi kiti nyaay detay kabir la aanI to aamhala patatoy ki khatktoy. Mast lihitay

    Reply
  10. Tanuja

    ह्या भागात इतक्या घटना झपाट्यात घडल्या सारख्या वाटल्या कि उगाच वाचनाची स्पीड वाढत होती आणि पुन्हा थांबून मी मागची ओळ पुन्हा पुन्हा वाचत होते😢

    ए अनिकेत काय रे एवढी घाई
    चालू दे ना जे चाललंय ते
    प्रेमात एवढे निर्णय पटकन घेता आले असते तर रोजच नवीन लव्हस्टोरी आणि ब्रेकअप झाले असते

    बाकी हि पोस्ट खरच आवडली
    एवढ्यासाठी कि कबीर योग्य जागी थांबला
    म्हणजे त्याला काय हवंय ह्यापेक्षा त्याने तिची काळजी केली
    ह्याला प्रेम म्हणतात👍

    Reply
  11. pramod

    ज़िंदगी में बार बार सहारा नही मिलता,
    बार बार कोई प्यार से प्यारा नही मिलता,
    है जो पास उसे संभाल के रखना,
    खो कर वो फिर कभी दुबारा नही मिलता…
    I think kabirchya vadilancha nirnay yogya aahe…

    Reply
  12. kajal tingre

    khup chhan… mastch.. fakt unexpected end kar pn tyathi aplya hero cha vichar kr.. all is v gud!! all d best for next suspence creation!!

    Reply
  13. Nikita Joshi

    Hi Aniket… hi post pan nehmipramane mastch hoti…
    Last part chi ghai zali aahe… Pan tari pan tu sampavaychi ghai karu nakos aamchyasathi… vel ghe… n tula story ajun extend karayachi aahe tar nakki kar… aamhala tar ti vachayla khupp aavdel….
    ALL THE BEST !!!

    Reply
  14. satish

    Mast. I really like this post from heartly the best writing seems in this part. Kabir is the fresh mind & truthful person

    Reply
  15. dhananjay

    sir sagalya katha khup chan vatalya aplya pudhachya bhagachi utsukata ahe ha bhunga kahi shant basu det nahi pudhacha bhaag lavakarat lavkar taka utsukata agadi shigeli pohochali ahe

    Reply
  16. ubale

    You are making an indelible contributions to humanity with your informative writings thanks for beutiful srtory sir

    Reply
  17. janedhiraj

    कबीर आणि रती ची जोडी जमवून टाका…. आणि राधा आणि पीटरची फक्त भेट घडवून येऊ द्या. ते अनुरूप आहेत एकमेकांना….बघत बसतील पुढे काय करायचंय ते…😀😀😀
    राधा, रती, कबीर, पीटर, कबीरचे आई बाबा, रतीचे आई बाबा आणि समस्त वाचक मंडळी म्हणजे सगळेच खुश😄😄

    Reply
  18. riddhi pawar.

    Bichara Kabir kiti confuse jhalay aniket plz pudhcha part lavkar post kar me khup aturtene vat pastime plz plz plz….

    Reply
  19. riddhi pawar

    He Kabir la kiti confuse karun thevls aniket pan vachayla khup maja Ali ani plz story cut karu nako jashn aahe tujhya manat tashi purn kar plz pudhcha part chi khup aturtene vat pahtoy plz lavkar send kar.

    Reply
  20. deepali

    kadhi sampnar story shavat janun ghychya aha …kabir cha kay honar ta..?? kon naki tychya aushyat anar…??

    Reply
  21. sonal

    khupch chhan story ahe kshna kshnala utkantha vadhtey pudhe kay hoil. vat pahtey pudhchya post chi.

    Reply
  22. Jyoti Bhosale

    mansache nashib lihtana dev sudha yevdhach vichar karat asel ka? kharch kahi goshti aplya hatat nasatat tari apan tya aplya manapramane ghadyvat manun prayatna karat asto. Aniket saheb tumi tar kabir ani grup che nashib aadhich tharvun thevale ahe ki vachkance comments vachun badalnar ahat, yekhadi T.V. seriel sampavatana khup ghai kartat tase kahi tari karu naka, jase suru ahe tachech suru rahu dya, shevat kara pan odhun tanun nako, reality sudha japa tasech kup shocking kinva khup expected sudha nako, khas “THE ANIKET SAMUDRA” style asa kahitari shevat asva hi hakkachi request karate. (tumachi regular vachak ahe, suttit gavi gelyamule 18 te 23 part yekdamach vachun ata comment karate ahe)

    Reply
  23. Monika Hajare

    Hey Aniket.. nice part.. jeva post kelat tevach vachla.. pn late replay kartey.. khupach chan ahe.. n Rati chi rum tr tumhi khupach chan sajavlit ho..Kabir yogy nirnayaparyant nakkich pohchel.. ata utsukata yachi ahe ki Radha paeat yeil teva nakki ky ghadel.. may be.. Rati n Radha amne samne astil.. n Kabir chi halat pahnyasarkhi (vachnyasarkhi) asel..
    Please dont cut your story.. ankhi vel lagla tr lagu det.. pn storitla flow kayam asu de.. khuo chan vatate vachayla..

    Shevatachi ghai nahi.. fkt Kabir chi kon asel he janun ghyaychi ghai ahe.. keep it up… all the best Aniket…:)

    Reply
  24. $Åyalį

    Really Ņįçè story………wajun takle sgle Part…..MSt aahe eKdm…..!!! I am Waiting for nxt part…!!!

    Reply
  25. sonalpr

    Ekdam bhari part.
    Ha part post kela tyachya dusrya divshi me baghitla va read kela pan reply ata kartey.

    Superb description of Rati’s bedroom.
    Story ne mast turn ghetlay.
    Radha la ticha Kabir var aslelya premachi janiv nakki honar ani Radha Kabir ekatra yenar ase mala vatte.
    Baki tumchyavar Aniket Sir.
    Keep it up.

    Reply
  26. Andhale dnyanesh

    Ishk kadambarit kathen chhan walan ghetalay.rati ani radha ani kabir tighanchya hi bhawanana justice milawa hich apeksha.ani bhag 25 lawakar taka,ithe jiw tangnila laglay.I am waiting the last extraordinary part of story.so post it fast. ……….plzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

    Reply
  27. jbahiramkar

    आता अधीर झालॊया
    मग बधीर झालॊया

    दादा फटाफट next पार्ट आणि शेवट मात्र गोड होऊन जाऊद्या हा दादा 😘😘😘😘

    Reply
  28. Rupali

    khupach mast ahe story………kabir confused ahe…..mazyamate tyane tyacha vadilanch aaikav…….ratila lagnat gheun jave mgch tharwaw….lagnat ti kashi involved hote….tyawar tharel…….next part lawakar post kara…..amhi aturtene wat bghtoy……

    Reply
  29. Utekar Sayli

    Waiting for last,,,,,,,,,,,,,,,,hope all goes well with Rati,,,,,,,,,,,,,,Radha matra kadi ek tr kadhi dusar,,,,,,not firm about what she wants from her life,,,,,,,,,,,,jar Kabir che Rati barobarche pics nasate pahile tr,,,,,,,,,tila Kabir athwala dekhil nasata,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

    Reply
  30. Amit

    Very wonderful story and writing style,mala vatat Radha ne vapas yeu naye,it will be very usaul end,but at last it is your story,waiting for last part

    Reply
  31. Monika Hajare

    Aniket……. please yar.. cant wait.. lvkr yeu det na next part… matach asel.. and pkease atry agdich sampavu naka.. mast hou de jase tumhala jave ahe tase.. All the best to Kabir Radha and Rati….. jiv tangnila lagla ahe……………

    Reply
  32. Sunit kore

    तुझ्या सगळ्या कथा पुन्हा पुन्हा वाचूनही अजुन वाचाव्याशा वाटतात.. कबीरसारखं तुसुद्धा एक competition घे..आम्हालाही तुला भेटायचाय..

    Reply
  33. yogita

    Khup chan story aahe mla khup aavdliy….I am waiting for next part…..plz lavkar post kara ….

    Reply
  34. Pingback: इश्क – (भाग २५) – डोक्यात भुणभुणभुणारा मराठी भुंगा

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s