डबल-क्रॉस (भाग ३)


डबल-क्रॉस (भाग २) पासून पुढे >>

 

      करण ठरल्यावेळेनुसार लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनीच्या कार्यालयात पोहोचला. रिसेप्शनला संदीपला भेटायचे आहे सांगताच त्याला लगेच आत पाठवण्यात आले. करणने फ़िटींगचा चॉकलेटी रंगाचा सिल्की शर्ट आणि क्रिम-कलरची ट्राऊझर घातली होती. नेहमीप्रमाणे शर्टच्या बाह्या फ़ोल्ड करुन आपले दंड दिसतील ह्याची पुरेपुर काळजी तो घेत होता.

    संदीप त्याच्या केबीनमध्ये करणची वाट बघत होता. करणला आलेले बघताच त्याने करणला समोरच्या खुर्चीकडे बोट दाखवत बसायची खुण केली.

“बिफ़ोर वुइ बिगीन..” सरळ मुद्याला हात घालत संदीप म्हणाला, “लेट मी बी व्हेरी क्लिअर की हे काम अत्यंत गुप्त पध्दतीने पार पाडायचे आहे.. सो एकदा का तुला काम काय आहे हे सांगीतले की देअर इज नो टर्नींग बॅक.. ह्या कामासाठी तुला किमान ३-४ महीने तरी संपुर्ण जगापासुन कट-ऑफ़ व्हावं लागेल.. इथे तुझं कोणी आहे ज्यांना तु कुठे आहेस? काय करतो आहेस? कधी परत येणार? असले प्रश्न पडु शकतील?”, खुर्चीतुन किंचीत पुढे सरकत संदीपने विचारले.

करणने नकारार्थी मान डोलावली.

“गुड..” पुन्हा संदीप खुर्चीत टेकुन बसला. ड्रॉवर मधुन त्याने एक उंची सिगार काढली, काळजीपुर्वक त्याचे टोक कापले आणि सिगार तोंडात सरकवली. लायटरने सिगार पेटवताना त्याने एकवार करणकडे निरखुन पाहीले आणि मग त्याने डोळे मिटुन शांतपणे एक-दोन झुरके घेतले.

“तसं म्हणशील तर काम खुप्पच सोप्प असेल.. कदाचीत तुला काहीचं करावं लागणार नाही.. कदाचीत.. मी तुला एका महीन्याचे चार-लाख रुपये देईन.. अर्थात ही रक्कम तुला प्रत्येक आठवड्याला एक लाख अश्या रितीने तुझ्या बॅंकेत जमा केली जाईल.. ह्या एका महीन्यात तुला फ़क्त एका घरात ड्रायव्हर कम होम-हेल्पर-कम बॉडीगार्ड म्हणुन रहायचे आहे आणि घरातल्यांच्या नकळत तेथे जे काही घडत आहे ते मला रिपोर्ट करायचे आहे.. मंजुर असेल तर पुढचं सांगतो.. नाही तर तु जाऊ शकतोस…”

करणला खात्री होती की जितक्या सहजतेने संदीप काम सांगतोय तितके सहज ते नक्कीच नसणार नाही तर इतक्या फ़ालतु कामाचे त्याने चार लाख ऑफ़र केलेच नसते. पण करण रिस्क घ्यायला तयार होता.. एक तर एका महीन्याचे चार लाख नक्कीच मोठी रक्कम होती.. आणि त्याच्यासमोर दुसरा कुठला मार्गही नव्हता.

करणने उगाचच दोन क्षण विचार करण्याचे नाटक केले आणि मग तो संदीपला म्हणाला, “मी तयार आहे..”

संदीपने टेबलावरची बेल वाजवली तसं केबीनचे दार उघडले गेले जणु संदीपच्या बेलची वाट पहात कोणीतरी अगदी दारापाशीच थांबलेले होते. दार उघडुन एक शिपाई एक फ़ाईल घेऊन आला. संदीपच्या समोर त्याने ती फ़ाईल ठेवली आणि तो लगेच निघुनही गेला.

“करार-नामा आहे.. ह्यात लिहीले आहे की तु मध्येच काम सोडुन जाऊ शकत नाहीस.. ठरलेली ४ लाखाची रक्कम तुला प्रत्येक हप्त्याला एक लाख ह्या पध्दतीने दिली जाईल.. कामाच्या जागी जे काम पडेल ते तु करशील, ठरावीक वेळेला तु मला तेथील परीस्थीती रिपोर्ट करशील.. ह्या कामाबद्दल तु कुणाकडेही वाच्यता करणार नाहीस.. आणि…”

संदीप काही क्षण बोलायचा थांबला..

“आणि?”, करणने उत्सुकतेने विचारले

“… आणि ह्या कामावर असताना तुला.. किंवा तुझ्या जिवाला काही बरं-वाईट झाले, तर त्याची जबाबदारी पुर्णपणे तुझी असेल.. त्याला मी किंवा लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनी जबाबदार असणार नाही…”

करणने ती फ़ाईल चाळण्यासाठी उचलली.

“मला नाही वाटत त्यात काही वाचण्यासारखं वेगळं आहे. जे मी तुला आत्ता सांगीतलं तेच सगळं, फ़क्त कायद्याच्या शब्दात मांडलेलं आहे.. थोडंस कंटाळवाणंच आहे ते.. मला वाटतं ते वाचण्यापेक्षा.. तुला काम काय आहे हे जाणुन घेण्यात जास्त उत्सुकता असेल नाही का?”, असं म्हणुन संदीपने टेबलावरचे पेन करणच्या दिशेने सरकावले.

करणने ते पेन घेतले आणि शेवटच्या कागदावर जिथे स्वाक्षरीसाठी जागा होती तेथे आपली सही केली आणि फ़ाईल बंद करुन त्याने ती संदीपच्या दिशेने सरकावली.

संदीपने एकवार त्याची सही योग्य ठिकाणी आहे हे पाहीले आणि मग फ़ाईल बंद करुन ड्रॉव्हरमध्ये ठेवुन दिली. काही क्षण दोन्ही हातांची बोटं एकमेकांत गुंफ़ून तो डोळे मिटून बसुन राहीला.

“तुला शेखर माहीती आहे? लेखक आहेत.. त्यांचं नविन एक पुस्तक येतं आहे..”, संदीप म्हणाला.

“नाही.. मी पुस्तक जास्ती वाचत नाही..”, करण

“ओके.. एक लेखक आहे.. शेखर म्हणुन.. एक सस्पेंन्स / थ्रिलर गोष्टींवर आधारीत ते पुस्तक लिहीत आहेत आणि झेड चॅनल त्यावर एक मालिका करणार आहेत. मालिका अर्थातच बिग-बजेट आहे, हिमांशुचे सेट्स आहेत सो यु कॅन इमॅजीन.. आणि वाय-कॉम प्रोड्युस करतंय.. ऑल-बिग-नेम्स.. बॉलिवुड फ़ॉलो करत असशील् तर तुला ही नावं माहीतीच असतील.”

“येस.. माहीती आहे मला..”

“गुड.. तर झेड चॅनलने ह्या शेखरची पॉलिसी काढली आहे.. १५० करोडची.. झेड चॅनलला टी.आर.पी. लवकरात लवकर वाढवायचा आहे.. पुर्ण पुस्तक लिहुन होई पर्यंत ते थांबु शकत नाहीत.. सो जसं जसं लिहुन होईल तसं तसं प्रत्येक भागांच शुटींग सुरु होणार आहे..”

“पण कसं शक्य आहे.. म्हणजे एखादा भाग नाही लिहुन झाला.. किंवा उशीर झाला तर..?” करणने शंका उपस्थीत केली.

“करण.. ते शेखर आहेत.. तु किंवा मी नव्हे.. त्यांनी तशी कमीटमेंट दिली आहे..”, निराशेच्या स्वरात संदीप म्हणाला..

“ओके.. गो अहेड..”, करण

“ह्या कालावधीत शेखरना काही बरं वाईट झालं, तर त्या सेट्सवर, प्रॉडक्शनवर उभा केलेला सगळा पैसा डुबेल.. चॅनलच अतोनात नुकसान होईल म्हणुन ही पॉलिसी काढली आहे.”

“ऍग्रीड.. मला तरी त्यात काही चुकीचं वाटत नाही.. कोणीही करेल…”, करण

“बरोबर.. पण पॉलिसीमधला एक क्लॉज मला खटकतोय.. मिसेस शेखरने तो क्लॉज घालायला लावलाय पॉलिसीमध्ये…” असं म्हणुन संदीपने ती पॉलीसी उघडली आणि ‘त्या’ परिच्छेदावर बोट ठेवुन त्याने तो क्लॉज करणला वाचायला सांगीतला.

“हम्म.. इंटरेस्टींग..”, हनुवटीवरुन हात फ़िरवत करण म्हणाला.. “आणि म्हणुन तुम्हाला वाटतंय की शेखरच्या जिवाला धोका आहे.. आणि तसं झालं तर ही १५० करोडची रक्कम तुम्हाला द्यावी लागेल..”

“.. आणि म्हणुन तु तिथे त्यांच्याबरोबर रहायचंस.. तेथे घडनारी प्रत्येक गोष्ट मला रिपोर्ट करायचीस आणि शेखरना प्रोटेक्ट करायचंस.. कुठल्याही परीस्थीतीत, शेखरना काहीही होता कामा नये…”

करणने काहीही न बोलता नुसती मान डोलावली.

“रिव्हॉल्व्हर हॅन्डल करता येते?”, संदीपने अचानक विचारलं.

“स्पोर्ट्स-कॉम्लेक्स मध्ये एक छोटा कोर्स केला होता, रिव्हॉल्व्हरचा, सेकंन्ड लेव्हल पर्यंत, पण व्यक्तीशः आयुष्यात कधी वापरली नाहीए..” करण

“मग आता वापर.. कदाचीत तुला ह्याची गरज लागु शकते.”, असं म्हणुन करणने टेबलाच्या खालच्या खणातुन एक पोलिस-रिव्हॉल्व्हर काढुन करणकडे दिली.

करण विस्फारलेल्या डोळ्यांनी त्या रिव्हॉल्व्हर कडे पहात राहीला.

“तुला काय वाटलं.. आम्ही इंशोरंन्सवाले फ़क्त कागदी घोडेच नाचवतो की काय? यु हॅव नो आयडीआ आम्हाला काय काय.. आणि कोणा-कोणाशी डिल करावं लागतं.. आय होप यु नो.. सेफ़्टी-कॅच कसा ओपन करायचा वगैरे..”

करणने ती रिव्हॉल्व्हर उचलली. रिव्हॉल्व्हरचा बर्फ़ासारखा थंड स्पर्श करणच्या शरीरावर एक रोमांच उमटवुन गेला.

“मी आशा करतो.. तुला ह्याची आवश्यकता भासणार नाही.. पण..”

“मी आशा करतो.. मला ह्याची आवश्यकता भासो.. इट्स ऍड्रिनल-रश फ़िलींग..”, संदीपच वाक्य अर्ध्यात तोडत करण म्हणाला.

“गरज भासली तर बिंधास्त वापर.. एक तर ती रजीस्टर्ड नाहीए आणि दुसरी गोष्ट म्हणजे शेखरच्या जिवापेक्षा आपल्याला महत्वाचही काही नाहीए..”, असं म्हणुन संदीपने टेबलावरचं आपलं नोटपॅड पुढे ओढलं.. त्यात पेनाने काहीतरी रखडलं आणि तो कागद करणकडे देत म्हणाला.. “बाहेर, काऊंटर नंबर ७ वरुन ही चिठ्ठी दाखवुन पैसे घे.. आत्ता दहा हजार देतोय.. तुला आवश्यकता असेल असे काही कपडे आणि इतर गरजेचं सामान घे. बाहेर मिस.निता म्हणुन असेल तिच्याकडुन तुझी फ़ाईल घे.. तुझे फ़ेक ड्रायव्हरच्या कामाचे टेस्टीमोनिअल्स, आणि इतर माहीती तिने तयार केली आहे. आज घरी जाऊन त्याचा निट अभ्यास कर.. कुठे.. कुणाकडे काय काम केले ह्याची ती माहीती आहे.. तोंडपाठ कर ती.. उद्या आपण शेखरकडे जाणार आहोत…”, असं म्हणुन संदीपने लॅपटॉप उघडला आणि जणु काही करण तेथुन केंव्हाच निघुन गेला आहे अश्या आवेशात काम चालु केले.

करण उठुन केबीनच्या दारापाशी आला तसा संदीप म्हणाला.. “मला खात्री आहे.. गुप्तहेर कामगीरीची माहीती गुप्तच ठेवतात हे तु जाणतोसच.. त्यामुळे, ह्याबाबतीत कुणालाही काहीही कळता कामा नये हे मला वेगळं सांगायची गरज नाही.. नाही का?”

संदीप समहाऊ करणच्या डोक्यात गेला होता. प्रत्येक गोष्टीमध्ये जणु काही करण एखादा लहान मुलगा आहे अश्या आवेशातले त्याचे बोलणे करणला सहन होत नव्हते. त्याची पिरपीर करणला संताप आणत होती.

“फार शहाणा समजतो हा स्वतःला..”, करण स्वतःशीच पुटपुटला.. “एक संधी मिळु देत, मग सांगतो ह्याला काय ते..”

अर्थात आत्ता काही बोलुन उपयोग नव्हता. करणने काही न बोलता मान डोलावली आणि तो बाहेर पडला.

मिस निता ने करणकडुन संदीपने दिलेला तो कागद घेतला.. संगणकावर काही एंन्ट्री केल्या आणि दहा-हजार रुपायांच बंडल करणकडे दिले. कित्तेक महीन्यांनी, करण इतके पैसे एकत्र बघत होता. करणने ते पुडकं खिश्यात सरकवले आणि तो बाहेर पडला.

करण इमारतीतुन नुकताच बाहेर पडतच होता तोच त्याचा फोन किणकिणला. इशीताचा नंबर बघुन त्याला आनंदमिश्रीत आश्चर्य वाटले.

*************************

“हाय करण.. इशीता बोलतेय.. कसा आहेस? कुठे आहेस? संदीपला भेटलास? झालं काम?”, इशीता एकामागोमाग एक प्रश्न विचारत होती.

“अगं हो.. हो.. मला बोलायला तर देशील का? सांगतो.. भेटलो संदीपला.. आत्ता तेथुनच बाहेर पडतोय. ऍडव्हान्स पण मिळाला.. भेटुयात का?”, करण

“अं.. अरे माझा शो आहे दीड वाजता बालगंधर्वला, एक काम कर ना.. तु येतोस माझा शो बघायला? .. मी पास ठेवते तुझ्यासाठी.. ३ वाजेपर्यंत आहे, मग बोलु निवांत.. बघ म्हणजे तुला वेळ असेल तर.. चांगलं नाटक आहे, आणि माझं काम पण म्हणे छान होतेय..”, इशीता म्हणाली.

“डन.. पण मला थोडं शॉपींग पण करायचं आहे.. नंतर तु माझ्याबरोबर येणार असलीस तर मी येईन नाटकाला…”, करण

“डन.. मी सेकंड रो मधलं सिट ठेवतेय रिझर्व्ह, तिकीट काऊंटरला बापुकाकांना भेटायचंय म्हणुन सांग.. ते घेऊन येतील तुला आत मध्ये.. नाटकाचं नाव ‘प्रेयसी’ ओके? चल मग भेटूच लवकर.. बाय..”

“बाय..”

करणने घड्याळात नजर टाकली. १२च वाजत होते. करणकडे काही करण्यासारखी कामं होती जसं ऑफ़ीसचं आणि घराचं थकलेलं भाडं भरायचं होतं, पुढचे काही महीने तो इथे नसणार होता म्हणुन पेपर, दुध नको सांगायचे होते.. वगैरे.

करणने एक वाजेपर्य़ंत सगळी कामं उरकली आणि तो बालगंधर्वला पोहोचला. ’प्रेयसी’ नावाच्या नाटकाचे जाहीरातींचे फ़लक सर्वत्र लागलेले होते. गुलाबी रंगाच्या फ़्रॉकमध्ये, मेक-अप केलेली इशीता अधीकच लोभस दिसत होती. करणने तिकीट खिडकीवर ‘बापु-काकांचे’ नाव सांगीतल्यावर थोड्याच वेळात एक वयस्कर, नुकतीच साठी-पार केलेला एक गृहस्थ बाहेर आला.. त्याने आपादमस्तक करणला न्ह्याहाळले आणि मग काही नं बोलता तो त्याला घेऊन नाट्यगृहात गेला.

दोन अंकी नाटक होतं. करणला खरं तर नाटकात फ़ारसा रस नव्हता, पण पहील्या काही मिनिटांनंतर तो नाटकात खेचला गेला. इशीताने खरोखरच चांगलं काम केलं होतं, नुकतीच प्रेमात पडलेली अल्लड प्रेयसी ते तिचं प्रेम धोक्यात आल्यावर बनलेली रणरागीणी आणि शेवटी त्याग हेच प्रेम आहे हे पटवुन देताना आपले दुःख नजरेतुन मांडताना केलेले ऍक्ट कौतुकास्पद होते. नाटक संपल्यावर अभिवादनासाठी जेंव्हा इतर कलाकारांबरोबर ती स्टेजवर आली तेंव्हा लोकांनी टाळ्यांचा कडकडाट केला होता.

इशीताला पहाताना, नकळत आपल्या हृदयाची स्पंदन वाढल्याची जाणीव करणला झाली. स्टेजवरुन जाताना इशीताची नजर करणला शोधत होती. दोघांची नजरानजर होताच इशीताने एक गोड हास्य केले आणि ती निघुन गेली.

मेक-अप रुम बाहेर कलाकारांना भेटण्यासाठी, त्यांच्याबरोबर सेल्फ़ी काढुन घेण्यासाठी प्रेक्षकांची रांग लागली होती. करणला कोणतीही घाई नव्हती. तो गर्दी संपेपर्यंत थांबुन राहीला. गर्दी पांगल्यावर तो इशीताच्या मेक-अप रुमपाशी गेला. बाहेरच्या बाऊंन्सरने त्याला थांबवले, पण करणने आपले नाव सांगताच त्याला आत जाऊ दिले.

इशीता चेहर्‍यावरचा मेक-अप पुसण्यात मग्न होती. करणला बघताच ती आनंदाने उभी राहीली.

“कसं वाटलं नाटक? आणि माझं काम? आवडलं?”

“नाटकही छान होतं आणि तुझं काम पण ! मला माहीती नव्हतं तु इतकी चांगली आणि फ़ेमस नायीका आहेस ते..”, करण हसत हसत म्हणाला.

“बरं, चल, मला सॉल्लीड भूक लागली आहे…”, इशीताने आपला पटापट मेक-अप उतरवला आणि ती करणला म्हणाली.

“येस्स.. मला पण.. बोल कुठे जाऊ यात? आज खूप पैसे आहेत माझ्याकडे, तु म्हणशील तिकडे आपण जाऊ शकतो..”, करण आपल्या फुगलेल्या खिश्याकडे बोट दाखवत म्हणाला.

“इफ़ यु डोंन्ट माईंड, आपण गुडलक ला जाऊयात? मला मस्त बन-ऑम्लेट, ते छोट्टे सामोसे, बन-मस्का आणि ३-४ कप चहा हवाय !”, करण काय म्हणेल ह्या विचाराने इशीता हळुच म्हणाली

“ओह, व्हाय-नॉट.. गुडलक तर माझं ऑलटाईम फ़ेव्हरेट..”, करणने आनंदाने मान हलवत संमती दर्शवली.

“फ़क्त दोन मिनीटं दे,, मी फ़क्त चेंज करते आणि जाऊ .. ओके?”

दोन मिनिटांतच इशीता तयार होऊन बाहेर आली. राखाडी रंगाचा प्रिंटेड क्रॉप-टॉप आणि फ़िक्कट निळ्या रंगाची जिन्स असा साधाच पेहेराव तिने घातला होता. नाटकातच काम असल्याने मेक-अपची तिला उत्तम जाण होती. कोणता, किती मेक-अप कसा दिसेल हे तिला चांगलं समजत होतं. केसांना कसलंस जेल लावल्याने खांद्यापर्यंत रुळणारे तिचे किंचीतसे कर्ली केस नुकतीच आंघोळ केल्याप्रमाणे ओलसर भासत होते. डोळ्यांतले काजळ तिचे डोळे अधिकच मोहक करत होते, कानात मोठ्या गोलाकार रिंग्स आणि हातात कसलेसे रंगीत ब्रेसलेट.. बस्स.

क्रॉप-टॉपमुळे दिसणारे, तिचे व्यायाम करुन कमावलेले ऍब्स करणचे लक्ष विचलीत करत होते. करणने व्यायामाअभावी किंचीतसे सुटु लागलेले आपले पोट ओढुन आतमध्ये घेतले.

“चलायंच?”

“येस्स.. चलो..”

“कसं जायचंय? गाडी आहे तुझी?

“अं.. आहे.. स्प्लेंडर आहे.. चालेल? का रिक्षाने जाऊयात?”, काहीसा लाजत करण म्हणाला..

“चालेल की.. त्यात काय एव्हढं…?”

बोलता बोलता इशीताने आपले बाकीचे सामान तिच्या डफ़ल बॅगमध्ये भरले आणि बॅग कोपर्‍यात सरकवुन ठेवुन दिली.. खोलीला कुलुप लावले आणि दोघंही बाहेर पडले.

आपल्या मळकट, जुनाट स्प्लेंडरवर इशीताला घेऊन जायला करण जरा संकोचत होता, पण इशीताला त्याबद्दल काहीच नव्हते.. ती गाडीवर बसली आणि दोघंही गुडलकला गेले.

गुडलकला अर्थातच नेहमीप्रमाणे वेळ-कोणतीही-असो-इथे-वेटींग-असणारंच वाली गर्दी होती. १०-१५ मिनीटांनंतर दोघांनाही एक कोपर्‍यातले टेबल मिळाले.

“हम्म.. बोल आता.. काय झालं सकाळी? कसलं काम आहे?”, ऑर्डर दिल्यावर इशीताने करणला विचारलं, तसा इतका वेळ इशीताच्या रुपाने, तिच्या वागण्या-बोलण्यातील सहजतेने घायाळ झालेला करण सावध झाला. आपले काम क्लासिफ़ाईड आहे.. आणि ह्याबद्दल आपण कोणाशीही काहीही बोलणार नाही हे आपण दहा-वेळातरी संदीपला सांगीतले आहे ह्याची त्याला जाणीव झाली. शेवटी इशीताला तरी तो किती ओळखत होता?

“अं.. सॉरी.. काम तस सेन्सीटीव्ह आहे.. आणि मला पण पुर्ण माहीती नाही मिळालीय.. सो त्याबाबत आत्ताच बोलणं योग्य ठरणार नाही..”, करण काहीसा वरमुन म्हणाला..

“ए.. इट्स ओके.. तु एव्हढा संकोचु नकोस.. मी पण माझ्या नाटकाबद्दल आधीच कुणाकडे बोलत नाही.. आय कॅन अंडरस्टॅंड.. बरं, ते जाऊ देत.. बोल माझं काम कसं वाटलं?”

इतक्यात खाण्याची ऑर्डर आली आणि दोघं इतर विषयावरील गप्पांमध्ये बुडुन गेले.

दुसर्‍या दिवशी करण पहाटेच उठला. ठरल्यावेळेपेक्षा अंमळ जास्तच जिम मारली. कार्डीओ, अ‍ॅब्स बरोबर त्याने जास्त वेळ वेट्स वर घालवला आणि मग शॉवर घेऊ साडेदहाच्या सुमारास आवरुन तयार झाला. त्याने कॅज्युअलच कपडे केले होते. नेव्ही-रंगाचा चौकटी-चौकटीचा शर्ट आणि फ़िक्कट निळ्या रंगाची डेनीम.

वेट्स जास्त मारल्याने मनगटावरच्या आणि गळ्याबाजुच्या नसा टरारुन फ़ुगल्या होत्या. करणने स्वतःला आरश्यात न्याहाळले. हलकेसे जेल लावुन त्याने केस व्यवस्थीत बसवले. साधेच पण मंद सुगंधीत डिओ फ़वारला आणि संदीपच्या फोनची वाट बघत तो बाल्कनीत बसुन राहीला.

अकराला पाच मिनीटं कमी असताना संदीपचा फोन आला तसा करण दाराला कुलुप लावुन खाली फ़ुटपाथवर येऊन थांबला. दोनच मिनीटांत संदीप त्याची काळ्या रंगाची ऑडी घेऊन आला.

“व्यवस्थीत चालवता येईल ना?”, गाडीतुन खाली उतरुन, किल्ली करणकडे देत संदीप म्हणाला

करणने हलकेसे हासुन काही न बोलता किल्ली घेतली आणि तो ड्रायव्हींग सीटवर बसला.

थोड्याच वेळात करणचा गाडीवर व्यवस्थीत हात बसला आणि त्याने एखाद्या कुशल ड्रायव्हसारखी वेगात, पण काळजीपुर्वक गाडी ट्रॅफ़िकमधुन बाहेर काढली. सुरुवातीला काहीसा टेन्स्ड असलेला संदीप त्याचे निष्णात ड्रायव्हींग बघुन रिलॅक्स झाला.

“कालचे दिलेले रेकमंडेशन्स आणि कामं निट पाठ केलीस ना?”, संदीप

“हो.. पण त्यात दिलेले ते रेफ़रंन्सचे फोन नंबर्स.. शेखरने कुणाला खरंच फोन लावला तर?”, करणने आपली शंका उपस्थीत केली.

“त्याची काळजी तु नको करुस.. त्याची सगळी व्यवस्था केलेली आहे. तुला ते कामावर ठेवतील की नाही? ठेवलेच तर कोणते काम देतील? ह्याची काहीच कल्पना नाही.. सो तु कुठल्याही कामासाठी तयार रहा…”, संदीप म्हणाला.. “आणि हो.. त्या मिसेस शेखर.. त्या मला जरा धुर्त वाटतात.. शेखरच्या निर्णयांमध्ये त्यांचा फ़ार हात असतो असे ऐकुन आहे.. सो त्यांना इंप्रेस कर म्हणजे झालं…”

करण संदीपच बोलण मन लावुन ऐकत होता.

थोड्याच वेळात गाडी शेखरच्या बंगल्यासमोर येऊन थांबली. बंगला कसला, अव्हाढव्य मॅन्शनच होते ते. जुजबी चौकशी करुन वॉचमनने गेट उघडले आणि करणने ऑडी १०० मिटर अंतर पार करुन असलेल्या पोर्चमध्ये वळवली. गाडी एका कोपर्‍यात पार्क करुन करण संदीपच्या मागोमाग बंगल्यात शिरला.

बंगल्याच्या आत शिरल्याशिरल्या त्या बंगल्याची भव्यता आणि कलात्मकतेने केलेली सजावट दोघांच्याही डोळ्यात भरली गेली. मोठ-मोठ्ठी रंगेबीरंगी मातीचे नक्षीदार पॉट्स, भिंतींवर खचीतच महागडी वाटणारी चित्रं, गडद पिवळा, निळा रंगांनी सजलेल्या भिंती, उंची सोफ़ा, मऊसुत कार्पेट, नक्षीचा पुरेपुर वापर केलेले फ़र्नीचर, जिना, भल्या मोठ्या आकाराचा टीव्ही ह्याने बंगल्याचा हॉल सजलेला होता.

करण मंत्रमुग्ध झाल्यासारखा बंगल्याचे ते अंतरंग बघत होता.

एका नोकराने दोघांनाही सोफ़्यावर बसण्याची खुण केली आणि तो शेखरना बोलवायला आतमध्ये गेला. करण शेखर किंवा मिसेस शेखरचा कुठला फोटो कुठे दिसतो का हे बघण्यात मग्न होता, परंतु कुठेही त्या दोघांचा किंवा इतरही कुणाचा फोटो हॉलमध्ये कुठेच नव्हता. शेवटी करण बंगल्याच्या सजावटीवरुन तो त्या दोघांचा अंदाज घेण्याचा प्रयत्न करु लागला. परंतु करणचे शेखरबद्दलचे सर्व अंदाज चुकवणारी एक व्यक्ती बाहेर आली. त्या व्यक्तीला पहाताच संदीप उठुन उभा राहीला, तसा करणही नकळत उठुन उभा राहीला.

पांढर्‍या रंगाचा हाल्फ़ स्लिव्हजचा घट्ट टी-शर्ट, काळ्या रंगाची ढगाळ शॉर्ट जी कदाचीत घसरु नये म्हणुन सस्पेंन्डर्सने जोडलेली आणि डोक्यावर राखाडी फ़ेल्ट हॅट. जाडजुड शरीरयष्टीची ती व्यक्ती जवळ येताच संदीपने तिच्याशी हस्तांदोलन केले..

“गुड मॉर्नींग मिस्टर शेखर…”, संदीप

“कट दॅट मिस्टर.. मिस्टर…”, हसत हसत शेखर म्हणाला.. “जस्ट शेखर.. कॉल मी शेखर..”, मग त्याने करणकडे पाहीले आणि म्हणाला.. “ऐंन्ड यु?”

“मी करण…”

“करण?”

“शेखर.. मी म्हणालो होतो नं.. माझ्या पर्सनल ओळखीतलाच आहे.. सध्या नोकरी शोधतो आहे, नुकताच आलाय ह्या गावात.. मी विचार करत होतो.. तुम्हाला २-४ महीने काही लागणार असेल तर.. आय मीन तुम्ही द्याल ते हा काम करेल.. बाय-द-वे, ही इज एक्सलंट ड्रायव्हर…”

“ओह आय सी.. येस राईट.. पण मला वाटतं ते शैलालाच ठरवु दे.. तिला नं विचारता मी माणसं कामावर ठेवलेली तिला आवडत नाही..”, शेखर

शैला.. अर्थात मिसेस शेखर असाव्यात असा करणने अंदाज बांधला.

संदीपने आपली हातातली फ़ाईल शेखरपुढे ठेवली आणि म्हणाला.. “तुम्ही आणि शैला मॅडमने सांगीतलेले सगळे क्लॉज मी ह्यामध्ये लिहीलेले आहेत. आमच्या लिगल डिपार्टमेंट कडुन त्याची काळजीपुर्वक स्कृटीनी झालेली आहे आणि रितसर मान्यताही मिळालेली आहे. शिवाय शर्मा आणि त्यांच्या टिमनेही एकदा व्हेरीफ़िकेशन केलेले आहे. आता फ़क्त तुमच्या आणि मॅडमच्या सह्या झाल्या की आमचं काम संपलं.

“आय एम सॉरी.. पण शैला अजुन क्लबमधुन आलेली नाही.. ती आली की तिची सही घेऊन ही फ़ाईल पाठवुन दिली तर चालेल?”, शेखरने विचारलं..

“अं.. मॅडम थोड्या वेळात येणार असतील तर आम्ही थांबतो..”, संदीप

“हम्म.. एक मिनीट..”, असं म्हणुन शेखरने टेबलावरच्या लॅंडलाईन फ़ोनवरचं रिडायलचं बटन दाबलं आणि फ़ोन स्पिकरवर टाकला.

काही वेळ रिंग वाजल्यावर एक हलकीशी क्लिक झाली आणि फोन उचलला गेला.

पलीकडुन हाय नाही, हॅल्लो नाही.. कसलाच आवाज नाही.. गाडीच्या बंद काचांतुन येणारा हलकासा ट्रॅफ़ीकचाच काय तो आवाज येत होता.

“शैला.. ते इंन्शोरंन्सचे संदीप आलेत.. तुझी पण सही लागणारे.. किती वेळात पोचते आहेस?”

“पाच मिनीटं”, पलीकडुन एक काहीसा हस्की म्हणता येईल असा आवाज आला आणि लाईन बंद झाली.

“मॅडम येतातच आहेत पाच मिनिटांत तर मग थांबून सही घेऊनच जातो मग आम्ही..”, संदीप म्हणाला…

“हरकत नाही, तुम्हाला उगाच हेलपाटा नको…” शेखर म्हणाले..

किचेनमधुन एव्हाना एका नोकराने फ़्रिजमधुन थंडगार सरबत आणुन दोघांपुढे ठेवले होते.

“लोकांमध्ये जाम उत्सुकता आहे शेखर तुमच्या पुस्तकाची..”, संदीप सरबताचे घोट घेत म्हणाला, “पुस्तक तर मार्केटमध्ये जोरात विकलं जाणारंच, पण सिरीयलचीसुध्दा प्रचंड प्रसिध्दी झाली आहे आत्तापासुनच. शिवाय आपल्या ह्या इंन्शोरंन्सच्या डिलमुळे आमच्या कंपनीला सुध्दा फ़ायदाच होणार आहे. आत्तापासुनच अश्याच प्रकारच्या इतर डिल्ससाठी चौकश्या सुरु झाल्या आहेत. बहुतेक हा नविन ट्रेंड रुजु होणार असं दिसतंय…”

दोघंजण बोलतच होते इतक्यात बाहेर गाडीचा हॉर्न वाजला आणि पाठोपाठ गेट उघडल्याचा आवाज आला.

करणने मान उंचावुन खिडकीतुन बाहेर बघीतले, गेटमधुन एक लाल रंगाची टू-सिटर कन्व्हर्टीबल ऑडी आतमध्ये येत होती. वातावरणामध्ये एक प्रकारचा नकळत तणाव निर्माण झाला होता. गाडी पोर्चमध्ये येईपर्यंत एक नोकर धावत धावत दार उघडुन बाहेर गेला. तो पर्यंत दुसर्‍याने हॉलमधील गोष्टी नीट ठेवल्या.

लॉबीतुन उंच टाचांच्या सॅन्डल्सचा ‘टक-टक-टक-टक’ आवाज जवळ येत गेला आणि काही वेळातच शैला हॉलमध्ये आली.

गडद हिरव्या रंगाचा फ़्रॉक तिने घातला होता. गुडघ्याच्या किमान दोन इंच तरी वर जाईल इतपतच त्याची उंची होती. थोडासा टाईट-फ़िटच म्हणता येईल अश्या त्या ड्रेस मुळे तिची टोन केलेली फ़िगर उठुन दिसत होती. बेज रंगाचे ग्लाडीएटर सॅंन्डल्स, घोट्यापाशी ४ मुक्त संचार करणार्‍या पक्षांचा टॅटू, हातात रंगीत ब्रेसलेट, खांद्यापर्यंत रुळणारे आणि शेवटी निळसर रंगाने हायलाईट केलेले केस, कारेर्रा किंवा फ़ॅरेनाईट कंपनीचा एव्हीएटर प्रकाराचा फ़िक्कट हिरव्या शेडचा गॉगल. व्यवस्थीत व्यायाम करुन कमावलेल्या तिच्या फ़िगरवरुन करणची नजर काही केल्या हटत नव्हती. तिच्या नितंबांवरुन आणि उरोजावरुन तो आपली नजर हटवण्याचा प्रयत्न करत होता, पण ते त्याला अशक्यच होत होते.

“शैला.. हिअर यु आर..”, खुर्चीतुन उठत शेखर म्हणाला.. “मिट मिस्टर संदीप…”

शैलाने डोळ्यांवरचा गॉगल काढला आणि करण काही क्षण स्तंभीतच झाला. असे डोळे त्याने ह्यापुर्वी कधीच पाहीले नव्हते. काहीशी घारी छटा असलेले निळसर डोळे ‘फ़रगेट-मी-नॉट’ पठडीतलेच होते.

“हॅल्लो संदीप…”, शैला तिच्या काहीश्या हस्की स्वरात म्हणाली.

“अ‍ॅंन्ड ही इज..” असं म्हणुन शेखरने करणकडे बघीतले, पण त्याला काही त्याच नाव आठवेना..

“करण..” असं म्हणुन करणने आपला हात मिळवण्यासाठी पुढे केला..

शैलाने फ़ार-तर-फ़ार दोन सेकंद करणला न्ह्याहाळले आणि ती पुन्हा शेखरकडे वळली.

शेक-हॅंन्ड करण्यासाठी पुढे केलेला करणचा हात तसाच अधांतरी राहीला. शैलाच्या त्या कृतीने करण चांगलाच दुखावला गेला. करण अगदी हॅंन्डसम-हंक नसला तरीही कुठल्याच मुलीने त्याला आजवर इतक्या सहजपणे दुर्लक्षीत केले नव्हते.

“अं.. करण आपल्याबरोबर आपल्या बंगल्यावर येणार आहे..”, शैलाच्या चेहर्‍यावरचे भाव ओळखुन शेखर म्हणाला..

“कश्याला?”, शैला

“अं.. अग.. रामुकाका तसे म्हातारेच झालेत.. त्यांना मदत असलेली चांगलंच.. शिवाय.. ह्या डोळ्यात जो मोतीबिंदु तयार होतोय.. त्यामुळे मला तसं थोडंस अंधुकच दिसतं.. उगाच कश्याला रिस्क.. हाच ड्रायव्हिंगपण करेल..”, शेखर

“त्याची काही गरज नाहीए.. आय कॅन ड्राईव्ह…”, शैला..

संदीपसाठी ही धोक्याची खुण होती.. त्याला करणला कोणत्याही परिस्थीती तेथे पाठवायचे होते.

“मॅम.. माझ्या माहीतीतला आहे करण.. ही वोंन्ट डिसअपॉंईट.. बिसाईड्स, वुई आर नॉट चार्जींग एनीथींग…”

“थॅंक्स.. बट नो थॅंक्स.. आम्हाला आमच्या खाजगी आयुष्यात कोणी परका माणुस नकोय..”, शैला आपल्या मतावर ठाम होती..

संदीपला कसंही करुन शैलाला तयार करणं गरजेचं होतं.. शेवटी मनाविरुध्दच त्याने आपलं खरं पान उघड केलं.. “मॅम.. करण शेखर सरांसाठी बॉडीगार्डचंही काम करेल.. त्याला सवय आहे अश्या कामांची..तुम्ही महीनाभर त्याला ठेवुन बघा.. नाहीच पटलं तर मला फोन करुन सांगा.. त्याला घेऊन जायची मी व्यवस्था करेन…”

ही मात्रा मात्र शैलावर लागु पडली… तिने काही क्षण विचार केला आणि मग अगदीच क्षुल्लक बाब असल्यासारखी म्हणाली, “ओके.. वुई विल किप हिम..”

संदीपने नकळत खिश्यातुन रुमाल काढला आणि कपाळावर साठलेले घामाचे थेंब पुसुन टाकले. कसनुसं हसत त्याने आपल्या बरोबरची फ़ाईल उघडली आणि त्यावर शैला आणि शेखरच्या सह्या घेतल्या.

“वुई आर लिव्हींग ऑन नेक्स्ट फ़्रायडे मॉर्नींग.. ७ ए.म. शार्प, सेंन्ड हिम ऑन टाईम..” असं म्हणून कमरेला झटके देत ती बेडरुममध्ये निघुन गेली…

शैला जवळ जवळ अर्धातास तिथे होती, पण सुरुवातीची काही सेकंद सोडली तर तिने एकदाही करणकडे बघीतले नव्हते किंवा त्याच्याशी एक शब्दही बोलली नव्हती. करणला अचानकच आपण एकदम क्षुल्लक, टाकावू वस्तु वगैरे असल्यासारखं वाटुन गेलं.

दोघांच्याही सह्या झालेल्या एकवार संदीपने बघीतले आणि मग तो शेखरशी हातमिळवणी करुन बाहेर पडला.. करणही त्याच्यामागोमाग गाडीत बसला.

गाडी गेटच्या बाहेर आली आणि दोघेही एकदम रिलॅक्स झाले जणू काही इतक्या वेळ आत मध्ये त्यांनी श्वास रोखून धरला होता.

“वाव, व्हॉट अ वुमन”, करण म्हणाला
“तिचे डोळे बघितलेस ना? एक्स-रे मशीन वाटते ती जेंव्हा आपल्याकडे बघते, जणू तिची नजर आरपार भेदते शरीराला”, संदीप सिगारेट शिलगावात म्हणाला
“हो ना, काय बघितले त्यांनी शेखर मध्ये काय माहीत”, करण
“पैसा.. अजून काय. सांभाळून रहा तिच्यापासून”, संदीप बोलत होता, पण करणंच त्याच्या बोलण्याकडे लक्षच नव्हते. त्याच्या मनात फक्त आणि फक्त ह्यावेळी शैलाच होती. ३-४ महिने तिच्याबरोबर एकाच घरात घालवता येणार ह्या विचाराने तो आनंदून गेला होता.

इफ-ओन्ली-ही-नो कि त्या घरात पुढच्या काही दिवसात त्याच्यासाठी काय वाढून ठेवलं आहे.

[क्रमशः]

डबल-क्रॉस (भाग २)


पर्ल हॉटेलमधल्या दरवानाने इशीताला एक कडक सलाम ठोकला.  आणि पाठीमागून  थोड्याश्या जुनाट, मळकट चुरगळलेल्या कपड्यातल्या येणाऱ्या करणकडे पहाताच त्याने  आपली नजर दुसरीकडे फ़िरवली. करण इशीताच्या मागोमाग लॉबी ओलांडुन लिफ़्टमध्ये शिरला.

सातव्या मजल्यावर लिफ़्टचे दार उघडले आणि करण इशीताच्या मागोमाग बाहेर पडला.  लॉबीमध्ये एक मंद सुगंध पसरला होता. उंची कार्पेट, निळसर निऑन दिवे, कोपऱ्यात ठेवलेले मऊसूत सोफे, भिंतींवर लटकलेल्या मॉडर्न आर्ट फ्रेम्स  तो व्हरांडासुध्दा मोहक दिसत होता.

आपल्या जवळच्या स्मार्ट-कार्डने इशीताने ७०४ नंबरची खोली उघडली आणि दोघजणं आतमध्ये शिरले.

“मी पट्कन फ़्रेश होऊन येते.. तोपर्यंत फ़क्त रिसेप्शनला फोन करुन लंच पाठवायला सांग…” असं म्हणुन इशीता बाथरुममध्ये फ़्रेश व्हायला गेली.

करणने क्षणाचाही विलंब न करता रिसेप्शनचा नंबर दाबला आणि लंच पाठवायला सांगीतले.

इशीता फ़्रेश होऊन आली आणि बेडवर बसली तोपर्यंत लंच लगेचच आला. करण एखाद्या भुकेल्या वाघासारखा त्यावर तुटुन पडला. इशीता आपल्याकडे विचीत्र नजरेने बघतेय हे त्याला जाणवत होते, पण त्याचा नाईलाज होता.  इशीताने मात्र नावापुरतेच प्लेट्स मध्ये वाढून घेतले.

भरपेट खाणं झाल्यावर मग तो रिलॅक्स होऊन खुर्चीत मागे टेकुन बसला.

“फ़ारचं मस्त होते जेवण… थॅंक्स अ लॉट फ़ॉर धिस….”

“माय प्लेझर, बरं ड्रिंक्समध्ये काय घेशील? स्कॉच आहे..चालेल?”, इशीता
“पळेल…”, हसत हसत करण म्हणाला..

इशीताने फोन उचलला आणि ऑर्डर दिली.. “एक स्कॉच.. ३० आणि ६०.. अ‍ॅन्ड मेक इट क्विक..”
पण ह्यावेळी फोनवर बोलताना करणला इशीता जराशी कॉंन्शस वाटली.. करण सावध झाला…

त्याला ते इशीताचं हॉटेलमध्ये येण.. थोड्याच वेळात त्या इसमाचं तेथुन निघुन जाणं.. इशीताचं करणच्या टेबलपाशी येण.. तिला येणारी चक्कर.. इथे येऊन केलेले जेवण.. हा सगळा योगायोग वाटत नव्हताच.. काहीतरी.. कुठेतरी पाणी मुरत होते… पण कुठे…??

थोड्यावेळाने बार-बॉय स्कॉचची एक बॉटल आणि दोन ३०-६०चे पेग्स घेऊन आला. ३०चा पेग त्याने इशीताकडे दिला आणि ६०चा करणकडे.

करणचा सिक्स्थ सेन्स त्याच्या मनामध्ये धोक्याची घंटा वाजवत होता.

इशीताने चिअर्स केले आणि ग्लास ओठाला लावला. परंतु करणला कसलीही घाई करायची नव्हती. त्याने खिश्यातुन सिगारेट काढली आणि ती शिलगावुन तो आरामशीर खुर्चीत टेकुन बसला.

“सो.. यु आर अ फ़ॅशन डिझायनर हम्म?” करण
“येस्स…”
“ए.. मला डिझाईन दाखवं ना तुझी.. आणि सॉफ़्टवेअर कुठलं वापरतेस डिझाईनींगसाठी?”

अर्थात करणला त्यातले काही कळत नव्हते.. ती पेंट-ब्रश जरी म्हणाली असती तरी करणने त्यावर विश्वास ठेवला असता. पण करणच्या त्या अनपेक्षित प्रश्नाने ती गोंधळुन गेली.

“माहीत नाही.. माझी सॉफ़्टवेअर टीम ते हॅंन्डल करते.. मी पेपरवर डिझाईन्स बनवुन देते..ते डिझीटाईझ करतात”, सारवासारव करत इशीता म्हणाली.

अनवधानाने तिची नजर करणच्या स्कॉचच्या ग्लासकडे जात होती. करण आता पुरता सावध झाला होता.

“वर्मांची डिझाईन फ़ारच फ़ेमस असतात नै.. फ़ॅशन-इंडस्ट्रीमध्ये फ़ार बोलबाला असतो त्यांचा.. यु-ट्युब वर मी त्यांचे एक-दोन शोज पण पाहीलेत..”, करणने अशीच एक पुडी सोडुन दिली..

“ओह येस.. वर्मा… फ़ार टॅलेंटेड आहेत ते.. त्यांची फर्म खूप टँलेन्टेड लोकांनी भरलेली आहे.  मला इंटर्नशीप करायला फ़ार आवडेल त्यांच्याकडे…”, इशीता बिंधास्तपणे म्हणाली..

करणला आता खात्री पटत चालली होती.. ही नक्की कोणतरी फ़ेक आहे.. करणच्या माहीतीत तरी फॅशन जगतातले वर्मा असे कोणीच नव्हते.. करणने तिला निट न्याहाळले. व्यवस्थीत मेंटेन्ड ठेवलेली नखं.. सॉफ़्ट स्किन.. एखाद्या प्रोफ़ेशनलकडुन करुन घेतलेला मेक-अप.. ही नक्कीच एखादी थिएटर-आर्टीस्ट असावी असा करणने तर्क काढला..

तिला नक्की करणकडुन काय हवे होते.. त्या स्कॉचमध्ये काही मिसळलेले होते का..? करणचा संशय वाढत चालला होता.

करण ते स्कॉच पिणार तर नक्कीच नव्हता.. इशीताचं लक्ष नसताना ते कसंही करुन शेजारच्या कुंडीत फ़ेकुन द्यावं लागणार होतं.. पण कसं..

करणला एक युक्ती सुचली..
“इशीता.. त्या फ़्रिजमध्ये सोडा असेल तर दे ना प्लिज…”, करण म्हणाला..
“हो आहे. एक मिनीटं..”, असं म्हणुन इशीता उठली आणि फ़्रिजपाशी गेली.

तेव्हढ्यात करणने हळुच इंटरकॉमवरचा शुन्य नंबर फ़िरवुन रिसेप्शनला फोन लावला आणि काही रिंग वाजल्यावर लगेच ठेवुन दिला.

करणला माहीती होते, रिसेप्शनला फोन कुठल्या रुममधुन आला ते दिसते.. ते परत कॉल-बॅक करतीलच.. आणि तसंच झालं.. इशीताने दिलेला सोडा ग्लासमध्ये ओतेपर्यंत फोन वाजला.

इशीता फोनवर बोलण्यात मग्न होती एव्हढ्यात करणने संधी साधुन तो ग्लास शेजारच्या झाडाच्या कुंडीत रिकामा केला..

इशीता फोन ठेवुन माघारी वळली.. करणचा रिकामा ग्लास बघुन तिचे डोळे मोठ्ठे झाले..

“फ़क्त ६० तर होते.. सोडा असल्यावर काय त्यात.. घे अजुन एक पेग बनव…” करणने आपला ग्लास इशीतापुढे केला.

पाच एक मिनीटं होऊन गेली तसं करणच्या लक्षात आलं की इशीता त्याच्याकडे बारकाईने पहात होती.

“काय शोधतीय ती माझ्या चेहर्‍यात?”
“काय होणं.. काय करणं अपेक्षीत आहे मी?”
“का.. का त्या स्कॉचमध्ये तिने काही मिसळलं होतं… झोप येणारं.. चक्कर येणार….”

करणच्या डोक्यात विचारांच थैमान माजलं होतं.. त्याने एक प्रयत्न करायचं ठरवलं. त्याने सावकाश हातातला ग्लास शेजारच्या टेबलावर ठेवला आणि डोळे मिटून तो कपाळावरुन हात फ़िरवु लागला.

हळुच त्याने इशीताकडे बघीतले.. तिच्या चेहर्‍यावर किंचीतशी समाधानाची लकेर उमटुन गेलेली त्याने पाहीलं…

“करण.. एनिथींग रॉंग..”, इशीताने लांबुनच विचारलं..
“डोंन्ट नो.. आय थिंग स्कॉच वॉज स्ट्रॉंग.. मला.. मला समहाऊ चक्कर करतेय..”

इशीता अजुनही जागेवरच बसुन होती हे पाहुन करणच्या लक्षात आलं की कदाचित त्याला चक्कर येणं हेच तिला अपेक्षीत आहे.

त्याने नाटकीपणाने खुर्चीला धरुन उभं रहायचा प्रयत्न केला आणि मग अचानक तोल गेल्यासारखा जमीनीवर कोसळला.

काही क्षण गेल्यावर इशीता त्याच्या जवळ येऊन उभी राहीली. करण सावधं होता. इशीताचा उद्देश अजुनही त्याला साफ़ होत नव्हता.. न जाणो रस्त्यावरच्या खुन / मारहाण करुन चोर्‍या करणार्‍या टोळक्यातली असेल तर…

इशीताने हलकेच पायाने करणला ढकलुन बघीतले. तो जागा नाही हे पाहील्यावर तिने पर्समधुन आपला मोबाईल काढला आणि फोन लावला..

“हॅल्लो.. संदीप.. मी म्हणले होते… त्या दोघांसारखाच हा पण निघणार.. येस्स.. इथेच माझ्यासमोर चक्कर येऊन पडलाय.. सेम थिंग.. स्कॉच डिड इट.. १५ मिनीटांत? ओके.. रुम नं.. ७०४, मी वाट बघतेय….”

करण चक्कर आल्याचं सोंग घेऊन जमीनीवर डोळे झाकुन निपचीत पडुन होता.. पण त्याचं इशीताच्या हालचालींकडे लक्ष होते. इशीता स्वतःशीच बॉलीवुडमधलं कुठलतरी गाणं गुणगुणत होती. तिने मगाशी हा जो कोणी संदीप नामक व्यक्तीला फोन केला होता तो कोण? त्याचा आणि आपला काय संबंध हे करणला जाणुन घेणं गरजेचं वाटत होते. त्याचा उद्देश काय होता..?  करणकडुन त्याला काय हवं होतं? तो संदीप इथे यायच्या आधी करणला त्याच्याशी डिल करायची स्ट्रॅटेजी बनवणं गरजेचं होतं.. आणि इशीताच्या फोनवरील बोलण्यानुसार, निदान १५ मिनीटांत तरी तो इथे येणार नव्हता.

इशीताचा गाणं गुणण्याचा आवाज थोडा दुरुन येत होता. करणने अंदाज बांधला.. इशीता नक्कीच खिडकीपाशी, बाहेर बघत गाण गुणगुणण्यात मग्न होती.

करण सावकाश उठला.. त्याचा अंदाज बरोबर होता.. इशीता त्याला पाठमोरी खिडकीबाहेर बघत उभी होती. त्याने खोलीत नजर फ़िरवली.. टेबलावर बटर लावायचा नाईफ़ ठेवलेला होता. सावकाश पावलं टाकत तो त्या टेबलापाशी गेला.. त्याने तो नाईफ़ उचलला आणि अगदी इशीताच्या मागे जाऊन उभा राहीला.

इशीता स्वतःच्याच विश्वात रममाण होती.

“हॅल्लो ब्युटीफुल…”, करण घोगर्‍या आवाजात म्हणाला.

त्या अनपेक्षीत आवाजाने इशीता चांगलीच घाबरली.. मागे वळल्यावर समोर करणला बघताच तिचे टप्पोरे डोळे अधीकच मोठे झाले.. किंचाळायला तिने तोंड उघडले, पण त्याआधीच करणने तिच्या तोंडावर हात दाबला. तिने करणच्या पोटात लाथ मारायचा प्रयत्न केला, पण करण त्यासाठी तयार होता.. त्याने तिचा गुडघा चुकवला आणि दुसर्‍या हाताने तिच्या एक जोरात कानफ़टात लावली, तिला धरुन तो बेडपाशी गेला आणि तिला गादीवर ढकलले.

इशीता काही बोलणार एव्हढ्यात त्याने तो बटर-नाईफ़ तिच्या समोर धरला आणि म्हणाला, “वेल.. ह्याने मरणार वगैरे नाहीस तु.. पण ह्याचे एक-दोन वार तुझ्या चेहर्‍यावर झाले तर.. तुझ्या फ़ेस-व्हॅल्युची काय किंमत होईल ते तुच ठरवं…”

इशीता काहीच बोलली नाही.

“व्हेरी गुड.. आता मला सगळं निट सांग.. मला इथे फ़सवुन का आणलंस? हा जो कोण संदीप येणार आहे, तो कोण आहे? त्याचं माझ्याकडुन काय काम आहे.. अ‍ॅंन्ड बी क्विक…”, करण

“मी खरंच सांगते.. मला सगळं माहीत नाही.. मी मॉडेलिंग करते.. एकदा एका असांईंन्मेटच्या वेळी मला एक व्यक्ती भेटली.. त्याने माझी ह्या संदीपशी ओळख करुन दिली.. काम एकच होतं.. त्यांनी सांगीतलेल्या व्यक्तीला फ़सवुन एखाद्या हॉटेलमध्ये आणायचं आणि दारुन झोपेच औषधं घालुन बेशुध्द करायचं.. बस्स..”

“मग पुढे? तु संदीपला फोन करतेस.. तो इथे येतो.. मग?”
“मला माहीत नाही.. त्याच्याबरोबर एक-दोन माणसं असतात.. ते त्या बेशुध्द झालेल्या व्यक्तीला घेऊन गाडीत घालतात आणि घेऊन जातात..?”
“कुठे?”
“मला खरंच माहीत नाही.. आय स्वेअर..”
“हा जो कोणी संदीप आहे.. कसा दिसतो…?”
“अगदी साधा वाटतो.. डिसेंन्ट आहे.. कुठल्यातरी मोठ्या कंपनीत कामाला असल्यासारखे त्याचे कपडे असतात..”
“आणि त्याच्या बरोबरची ती दोन माणसं?”
“अं.. मला वाटत नाही ते गुंड वगैरे असतील..”
“तिघांपैकी कुणाकडे काही हत्यार.. चाकु.. बंदुक वगैरे?”
“नाही.. म्हणजे.. मी तरी पाहीली नाही..”

“ह्या आधी किती लोकांना तू असं औषधं देऊन बेशुध्द केलं होतंस?”
“दोघांना”
“माझ्या नंतर अजुन किती लोकं आहेत..”
“नाही.. तु शेवटचा.. तिन लोकांचे फ़ोटो मला दाखवले गेले होते..”

तिच्या उत्तरांनी समाधान झाल्यावर, करण तिच्या अंगावरुन बाजुला झाला..

“मी हा नाईफ़… इथे.. माझ्या खिश्यात ठेवतोय..”, तिला दिसेल अश्या रितीने नाईफ़ खिश्यात ठेवत करण म्हणाला.. “हा संदीप आला की मी इथे चक्कर येऊन पडल्याचे नाटक चालु ठेवणार आहे आणि आशा करतो की तु मला साथ देशील.. शेवटी तुला तुझा चेहरा प्रिय आहे नाही का?”

इशीताने काही नं बोलता नुसती मान डोलावली..
करणने इशीताचा स्कॉचचा ग्लास तोंडाला लावला आणि एका घोटात रिकामा केला. घश्याला जाळत जाणार्‍या त्या स्कॉचने त्याला तरतरी आली. हा जो कोणी संदीप येणार होता.. त्यासाठी करण पुरता तयार होता.

पाच मिनीटांतच खोलीची बेल वाजली. करणने इशीताला खुण केली तसं इशीताने कि-होल मधुन बाहेर बघीतले आणि मग करणला होकारार्थी खुण केली.

करणने पुन्हा एकदा तिला खिश्यात ठेवलेला नाईफ़ दाखवला आणि तो जमीनीवर डोळे झाकुन पडला.

इशीताला दार उघडायला उशीर झाला तसं पुन्हा डोअर-बेल वाजली. इशीताने दार उघडले.

“झोपली होतीस का? इतका का वेळ लागला दार उघडायला?”, एका व्यक्तीने इशीताला विचारलं..

“मी.. मी बाथरुममध्ये होते…”
“आणि तुला घाबरायला काय झालंय एव्हढं.. चेहरा पांढरा फटक पडलाय तुझा …”
“नाही.. तुम्हाला यायला उशीर झाला नं.. मी म्हणलं हा उठुन बसला तर…”
“एनिवेज.. काय झालं? वॉज ही इझी टार्गेट.. तुझ्यावर सहजच भाळला? तुझ्याकडुन स्कॉच घेताना.. त्याला कसलाच संशय नाही आला..?”
“नथींग.. इट वॉज इझी टु गेट हिम हिअर..”
“सॅड… मला ह्याच्याकडुन होप्स होत्या.. पण आपल्याला असा बायकांकडुन फ़सणारा.. दारुला भुलणारा डिटेक्टीव्ह काय कामाचा.. मिसेस शेखर तर त्याला दोन दिवसांत गंडवतील..”
“बॉस.. काय करायचं ह्याचं.. सेम?”, त्याच्या बरोबरच्या एका माणसाने त्या संदीपला विचारले
“एकदम सेम.. सर्व्हीस-लिफ़्टने न्या त्याला खाली.. दिग्याला सांग मागे गाडी आणायला.. आणि द्या सोडुन कुठेतरी उरळी-कांचनला वगैरे कचर्‍यात”

करण हे सगळं डोळे झाकुन ऐकत होता. त्याच्या जवळ जवळ येत जाणारी दोन व्यक्तींची चाहुल त्याने घेतली होती. त्या दोन व्यक्तींनी दोन्ही बाजुने त्याचे हात धरुन त्याला उठवण्याचा प्रयत्न केला तसं करणने अचानक डोळे उघडले.. किरणला जागा बघताच त्या दोघांची काही क्षण तंतरली. करणने त्यातला एक माणुस लगेच ओळखला.. तोच तो.. जो करणवर लक्ष ठेवुन होता..
करणच्या चेहर्‍यावर किंचीतसे हास्य पसरले. त्याने सर्व शक्ती एकटवुन त्या इसमाच्या हनुवटीखाली एक ठोसा लगावुन दिला.. तसा तो इसम धडपडत त्या संदीपच्या अंगावर जाऊन पडला.

दुसरा इसम वेगाने करणवर चालुन गेला, पण करणने तो जवळ पोहोचायच्या आधीच आपली लाथ त्या माणसाच्या पोटात घातली तसा तो ही हेलपाटत भिंतीवर जाऊन आदळला. दोघेही पुन्हा उठले आणि करणच्या दिशेने संतापाने निघाले तसं संदीपने त्या दोघांना थांबवले आणि करणकडे बघत तो म्हणाला..
“इनफ़..”
“मला नाही वाटत ह्या ज्या कोण मिसेस शेखर आहेत त्या मला दोन दिवसांत गंडवतील..”, करण आपल्या आखडलेल्या मानेला झटके देत म्हणाला

त्या संदीप नामक व्यक्तीचे घारीसारखे तिक्ष्ण डोळे करणवर रोखलेले होते.
करणने आपल्या टी-शर्टच्या बाह्या मागे सारल्या, मान दोन-तिनदा इकडे तिकडे करुन मानेचे आखडलेले स्नायु मोकळे केले आणि टेबलावरची स्कॉचची बाटली घेऊन तो बेडवर बसला व म्हणाला, “आय सपोज, यु हॅव सम बिझीनेस प्रपोझीशन फ़ॉर मी.. अँड आय सपोज.. आय एम इन..!!!!”

“नॉट सो अर्ली… आम्हाला तुला पुर्ण पारखुन घ्यावं लागेल.. धिस टेस्ट वॉज जस्ट द बिगीनींग..”, संदीप खुर्चीवर बसत म्हणाला
“मला नाही वाटत संदीप.. त्याची फ़ारशी गरज आहे.. आणि तुमच्याकडे दुसरा ऑप्शन पण नाहीए..”, करण हसत म्हणाला..
“का?”
“तु कोण आहेस? मला माहीत नाही.. ह्या मिसेस शेखर कोण आहेत? ते ही मला माहीत नाही.. पण मी शोध लावीन हे नक्की.. आणि जर का मी त्यांना सांगीतलं.. संदीप नामक कोणी व्यक्ती तुमच्यावर पाळत ठेवायच्या तयारीत आहेत.. आय गेस.. तुझा सर्व प्लॅन धोक्यात येईल.. आणि इथुन बाहेर पडायंचं म्हणशील.. तर मला नाही वाटत तुझे हे पपलु-टपलु मला थांबवु शकतील….”

संदीप त्याच्याकडे बरोब्बर दोन मिनीटं रोखुन पहात राहीला.. त्याची ती नजर करणलाही अस्वस्थ करु लागली, पण करण जागचा हालला नाही की त्याने चेहर्‍यावरचे भाव बदलले नाहीत.

शेवटी संदीप खुर्चीवरुन उठला, खिश्यातुन त्याने एक कार्ड काढुन करणच्या हातात टेकवले आणि म्हणाला, “मला उद्या १०.३० वाजता इथे येऊन भेट.. अ‍ॅन्ड आय मीन १०.३०…”

“थॅंक्स.. आय विल बी देअर…”, करण ते कार्ड घेत म्हणाला..
“अ‍ॅंन्ड वन मोर थिंग.. मला डबल-क्रॉस करणारी माणसं आवडत नाहीत…”

संदीप आणि करणने काही क्षण एकमेकांकडे रोखुन पाहीले आणि मग संदीप आणि त्याच्याबरोबरची ती दोन माणसं अधीक काही नं बोलता निघुन गेली..

करणने ते व्हिजीटींग कार्ड पाहीले.. संदीप, डिव्हीजनल हेड, लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनी
करणने ते कार्ड हवेत नाचवत इशीताला दाखवले आणि खिश्यात ठेवुन दिले.

इशीताच्या चेहर्‍यावर इतक्या वेळानंतर प्रथमच हास्य पसरले..

“गुड.. यु गॉट द जॉब इट सिम्स.. चलो माझं काम झालं, मी जाते.. ओह अँड येस ऑल द बेस्ट…”, हात पुढे करत इशीता म्हणाली.

करणने इशीताचा हात धरुन तिला थांबवले आणि म्हणाला, “इतकी घाई काय आहे..? ही स्कॉचची बॉटल तर अर्धीच संपलीय. आणि शिवाय आपण एकमेकांना तर ओळखलं सुध्दा नाही.. हॅव ए सिट डार्लिंग,.. लेट्स ड्रिंक”

 

 

[क्रमशः]

डबल-क्रॉस (भाग १)


“लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनीच्या” ए/सी बोर्ड-रुममधील वातावरण तापलेले होते.

“शर्मा, १५० करोड! फ़ार मोठ्ठी अमाऊंट आहे, मला विचार करायला लागेल..”, डिव्हीजनल-हेड, संदीप, कपाळावरुन हात फ़िरवत म्हणत होता.

“संदीप.. मान्य आहे सम मोठ्ठी आहे, पण आमचा चॅनल पॉलीसीचा प्रिमीयम पण तेव्हढाच पे करायला तयार आहे ना.. तुम्ही ही गोष्ट का नाही विचारात घेत आहात? पूर्ण रिस्क-कॅल्युलेशन प्रोजेक्ट प्लॅन मध्ये दिलेले आहे आम्ही. शेखर आमच्यासाठी अत्यंत महत्वाचे आहेत. त्यांच्या पुस्तकावर आमचे पुर्ण सिझनचे एपिसोड्स अवलंबुन आहेत. जसं जसं ते एक एक भाग लिहुन पूर्ण करतील, तसं तसं आमचं शुटींग प्रोग्रेस होणार आहे.. मार्जीन अत्यंत कमी आहे आम्हाला. जर का त्यांना साधा सर्दी खोकला झाला आणि ते अंथरुणाला खिळले तरी आमचं बजेट बोंबलंल म्हणून समजा. आणि देव नं करो पण त्यांच काही बरं वाईट झालं..तर आमचा चॅनल बॅंक-डेब्ट पेलुच शकणार नाही. वुई निड धीस पॉलिसी टु कव्हर द रिस्क..”, झेड-चॅनलचे सर्वेसर्वा शर्मा बोलत होते..

“येस्स.. आणि त्यासाठी तुमच्या सर्व टर्म्स-कंडीशन्स आमच्या लिगल-डिपार्टमेंटने मान्य केलेल्या आहेत.. शेखर सरांच्या सर्व मेडीकल टेस्टही केलेल्या आहेत. क्षुल्लक हायपर-टेंन्शन आणि एक थायरॉईड सोडला तर त्यांना कसलाही आजार नाहीए. सो सध्यातरी त्यांच्या प्रक्रृतीला धोका कसलाच नाही..” झेड-चॅनलचे लिगल-कंन्सलटंट दिक्षीत म्हणाले..

संदीप पुन्हा पुन्हा पॉलिसीचे ते पेपर्स चाळत होता.

“आणि ही.. ही कंडीशन कश्यासाठी आहे?”, पॉलिसीमधल्या एका क्लॉजवर बोट ठेवत संदीप म्हणाला..

“कान्ट हेल्प इट.. मिसेस शेखरने ती कंडीशन टाकायला भाग पाडली आम्हाला.. त्याशिवाय शेखर पॉलिसीवर सही करणार नाही म्हणे…”, दिक्षीत म्हणाले

“पण काही स्पेसीफ़िक कारण असेल ना.. म्हणजे ‘शेखरचा खून झाला तर पॉलिसीची रक्कम ५०% झेड चॅनल आणि ५०% मिसेस शेखरमध्ये विभागली जाईल..’ थोडी विचीत्र नाही वाटत हा क्लॉज..? म्हणजे असा `मर्डर’ स्पेसीफ़िकच क्लॉज का? मृत्यू कशाने पण येऊ शकतो कि. ”

शर्मांनी इकडे तिकडे बघीतले आणि हळु आवाजात म्हणाले “बिटवीन यु अँड मी.. प्लिज डोन्ट कोट मी आउटसाईड, पण मला तरी वाटतं मिसेस शेखरचं मानसिक संतूलन थोडंस बिघडलेलंच आहे.. यु शुड सी हर इन आईज..”

“रिअल्ली?”, संदीप अलर्ट होत म्हणाला

“येस्स.. आय कॅन बेट ऑन इट.. ऍग्रीडशी इज ब्युटीफ़ुल अँड ऑल… पण.. पण मला वाटतं ती डोक्यात थोडी क्रॅक आहे….. एनिवेज.. त्यांना असं वाटतं की पॉलिसीची रक्कम इतकी जास्त आहे की.. झेड-चॅनलमधुनच कोणीतरी पैश्यासाठी मुद्दाम शेखरचा खुन करेल..” शर्मा

“आणि तुम्हाला ? तुम्हाला काय वाटतं.. तशी शक्यता आहे?” संदीप शर्मांना आणि दिक्षीतना निरखुन पहात म्हणाला.

“नॉट अ चान्स, अहो उलट त्याचं पुस्तक आमच्यासाठी अत्यंत महत्वाचं आहे.. ही मालिका सुरु झाली की तुम्ही बघाच आमचा टी.आर.पी. कुठच्या कुठे जाईल… शिवाय पुस्तक लिहायला ते तिन-चार महीने कुठे तरी अज्ञातवासात जाणार आहेत…”

“म्हणजे..”

“अं. त्यांच फ़ार्म-हाऊस आहे कुठे तरी.. कुठे?.. कुणालाच माहीत नाहीए.. पुस्तकावर फ़ोकस व्हावा म्हणुन ते.. त्यांच्या पत्नी, आणि एक कुक असे जाणार आहेत तिकडे…”

संदीपने आपलं तोंड वाकडं करत काहीशी निराशेने मान हलवली..

“काय झालं.. एनी प्रॉब्लेम…?”, शर्मा..

“समहाऊ मला हे सगळं फ़िशी वाटतंय… आय सी अ रिस्क टु लाईफ़ ऑफ़ शेखर…”

“ओह कमऑन संदीप.. मला कळत नाहीए तुम्ही इतका का संशय घेताय?”

“माहीत नाही शर्मा.. पण् माझा हा सिक्थ सेन्स मला सारखा अलर्ट करतोय.. लाईफ़-लाईन कंपनीला तोटा होईल अशी कुठलीही पॉलिसी आम्हाला घ्यायची नाहीए.. १५० करोड.. जिझ…”, संदीपच्या कपाळावर घर्मबिंदु जमा झाले.

“एनिवेज.. आमच्याकडे जास्त वेळ नाहीए.. बाकीच्या ही एजन्सीज तयार आहेत.. तुम्ही पॉलिसी अप्रुव्ह करणार नसाल तर…”

संदीपच्या मनातली चलबिचल त्याच्या चेहऱ्यावर दिसून येत होती. कदाचित एक तर तो मनापासुन त्या पॉलिसीसाठी कन्व्हींन्स नव्हता , किंवा मग इतक्या मोठ्या रकमेची पॉलिसी त्याला हातची जाऊ द्यायची नव्हती.

संदीपने काचेच्या खिडकीवरचे ब्लाईंडर्स वर केले आणि दुरवर शुन्यात नजर लावुन तो बराच वेळ उभा राहीला.

“ओके.. एक काम करु.. शेखर आणि त्यांच्या कुटुंबाबरोबर एक महीन्यासाठी आमचापण एक माणुस जाईल..”, बराच वेळ विचार करुन झाल्यावर, टायची गाठ सैल करत संदीप म्हणाला

“..धिस इज टु मच संदीप..”, खुर्चीतुन उठत शर्मा म्हणाले.. “अहो हे एथीकल तरी आहे का? शेखरचं त्यांच स्वतःचं आयुष्य आहे.. उद्या प्रत्येक पॉलोसीधारकाच्या मागे तुम्ही तुमचा एक माणुस लाऊन द्याल..”

“नाही प्रत्येक नाही.. पण निदान मी जोपर्यंत कन्व्हींन्स होत नाही.. तो पर्यंत तरी..”

“ ..आणि तुम्ही लाख म्हणाल हो.. पण शेखरने हे मान्य केले पाहीजे ना.. ते का म्हणुन एखादा परका माणुस आपल्या बरोबर घेऊन जातील? जाऊ देत ना.. मी कश्याला वेळ वाया घालवतोय .. आणा ती पॉलिसी इकडे…”

“तुम्ही तो माणुस आमच्या.. कंपनीतर्फ़े आलाय म्हणून नका सांगु.. तो माणुस कोणीही असु शकतो.. त्यांचा ड्रायव्हर.. माळी, हेल्पर.. तितके महीने त्यांच्याबरोबर.. त्यांच्यातलाच होऊन राहील, आणि आम्हाला रिपोर्ट करेल..”, संदीपला अधीक विचार केल्यावर त्याचा विचार अधीक योग्य वाटु लागला.

शर्मांच्या चेहर्‍यावर काहीशी अनिश्चीतता होती. त्यांनी दिक्षीतांकडे पाहीले, पण ते सुध्दा ह्या मुद्यावर पुर्णतः सहमत नव्हते.

“विचार करा शर्मा.. तुम्ही कन्व्हींन्स केलंत तर ते शक्य आहे.. मान्य आहे तुमच्याकडे बाकीच्या एजन्सीजचे पण पर्याय उपलब्ध आहेत.. पण आमची अफ़्टर सेल सर्व्हीस तुम्हाला माहीते.. एकदा शब्द दिला म्हणजे दिला.. जे आहे ते सगळं समोर असते.. *कंडीशन्स अप्लाय नाहीत..”, संदीप

लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनीचं एक नाव होतं.. जरी त्यांचा प्रिमीअम रेट जास्ती होता, जरी त्यांची स्क्रुटीनी जास्त खोलात जाणारी, क्वचीत ग्राहकाला तसदीदायक ठरणारी होती तरीही एकदा पॉलिसी बनली की पॉलिसीधारकाला एखाद्या राजासारखी वागणुक मिळे. क्लेम सेटलमेट्स, पॉलिसीबद्दलची माहीती आणि इतर पर्यायी सर्व्हिसबद्दल कधीच कुणालाच शंका नव्हती. त्यांचा ग्राहक-बेस प्रचंड होता.

शर्मांनी दिक्षीतांशी हळु आवाजात काही बोलणी केली आणि मग ते म्हणाले,

“ठिक आहे.. पण मला आधी शेखरशी बोलावं लागेल ह्याबद्दल.. ते तयार असतील तर वुई कॅन गो अहेड..”

तिघांनी एकमेकांशी हस्तांदोलन केले आणि शर्मा व दिक्षीत बाहेर पडले.


करण आपल्या २०० स्क्वे-फुटाच्या कार्यालयात नखं कुरतडत बसला होता. शेवटची असाईनमेंट करुन महीना उलटला होता. महीन्याभराची सगळी बिलं थकली होती. कार्यालयातील टेबल-खुर्ची, खिडक्यांची तावदानं, ओ.एल.एक्स वरुन खरेदी केलेली जुनाट कपाटं धुळीने माखलेली होती.

बाहेर उनं चांगलंच तापलं होतं अर्धा जुन उलटला तरीही तुरळक सरी सोडल्या तर पावसाचा काहीच पत्ता नव्हता. करणने हातातल्या एन्व्हलोप्सचा गठ्ठा टेबलावर आपटला तशी टेबलावर साठलेली धुळ हवेत उडाली. मोबाईलमध्ये बॅंकेकडुन आलेला अकाऊंट-बॅलंन्सचा मेसेज करणने पुन्हा वाचला. खात्यात शेवटचे हजार रुपये शिल्लक होते. करणने जिवावर उदार होऊन खिश्यातले पैसे घालुन आणलेला टाईम्स उचलला आणि जाहीरातींवरुन नजर फ़िरवायला सुरुवात केली.

वॉंन्टेड

मजबुत शरीरयष्टी असलेला गुप्तहेर पाहीजे

ड्रायव्हींग लायसन्स आणि क्लायंट अ‍ॅन्डॉर्समेंट्ससहीत माहीती पाठवा

पि.ओ.बॉक्स नंबर ४१८

क्लायंट इन्फ़ॉर्मेशन – क्लासिफ़ाईड

जाहीराती चाळता चाळता करणची नजर ह्या जाहीरातीवरुन फ़िरली.

आजच्या ई-मेल्स जमान्यात पि.ओ.बॉक्सवर माहीती मागवणारा हा अवलिया पाहुन करणला क्षणभर हसु आले आणि तो पुढच्या जाहीरातींकडे वळला… क्षणभरच.. आणि मग अचानक काहीतरी क्लिक झाल्यासारखे तो पुन्हा माघारी त्याच जाहीरातीकडे परतला.

पि.ओ.बॉक्स.. जुन्या जमान्यातला पत्र-व्यवहाराचा मार्ग असला तरीही तो सुरक्षीत होता. पोस्ट-ऑफ़ीसकडुन मिळणारी ही सुविधा सुरक्षीत होती आणि ज्याला पत्र पाठवले त्याची गुप्तता राखुन ठेवणारी होती. ह्या विरुध्द ई-मेल्स, एखाद्या संगणक तज्ञाकडुन ट्रेस होऊ शकतात. ई-मेल डिलीट जरी केली तरी ती पुर्णतहा नाहीशी होत नाहीच.. त्याचे ट्रेसेस रहाताच मेल सर्व्हरवर.

“काम काहीतरी तसंच महत्वाचं असावं..” करणने विचार केला.

मजबुत शरीरयष्टी..

करण पुन्हा पुन्हा तो शब्द वाचत होता. गुप्तहेर सहसा कुणाच्या नजरेस न पडता गपचुप आपले काम, शक्यतो एकट्याने, कुणाच्या आध्यात-मध्यात न पडता पार पाडत असतात. मग “मजबुत शरीरयष्टी”..? तसेच काही कारण असल्याशिवाय असा उल्लेख करणे अशक्य होते.

करणला ह्या जाहीरातीत नक्कीच काही तरी काळंबेर असल्याचा संशय यायला लागला. क्लायंट-क्लासिफ़ाईड, जाहीरात देणारा स्वतःची गुप्तता पाळणारा… नक्कीच काहीतरी गडबड होती.. आणि जेथे काही काळंबेरं असतं.. तेथे ओघानेच पैसाही असतोच.. आणि करणला सध्या पैश्याची अत्यंत आवश्यकता होती.

करणने आपल्या टी-शर्टच्या बाह्या मागे सारल्या आणि जिममध्ये जाऊन कमावलेले आपले दंड फ़ुगवुन पाहीले. टणटणीत फ़ुगलेले दंड, भरलेली छाती.. अ‍ॅब्स मारुन मारुन कडक झालेले पोटाचे स्नायु पाहुन करण स्वतःवरच खुश झाला.

त्याने संगणक चालु केला आणि पत्र लिहायला सुरुवात केली. पुढचा अर्धा-पाऊण तास त्याने आत्तापर्यंत केलेले काम, क्लायंट्सचे कोट्स वगैरेंचा उल्लेख करुन पत्र तयार केले. दोन-चार ड्राफ़्ट्स रिव्ह्यु केल्यानंतर त्याच्या मनासारखे ते पत्र तयार झाले तशी त्याने त्याची प्रिंट काढली, एका कोर्‍या पाकीटात ते पत्र, ड्रायव्हिंग लायसेंन्सची कॉपी टाकली आणि ते पाकिट सिल करुन टाकले.

अनपेक्षीतपणे कोणीतरी येईल, नविन काम मिळेल, ह्या आशेवर त्याने महीना काढला होता, पण जगाच्या दृष्टीने तो जणु अदृष्यच झाला होता. कोणीही त्याच्या कार्यालयात फ़िरकले नव्हते. रोज रोज त्याच खुर्चीवर बसुन त्याचे अंग चांगलेच आखडुन गेले होते. शेवटी दीर्घ उसासा सोडुन तो उठला, टेबलावरचे ते सिल्ड एन्व्हलोप उचलले, दाराला कुलुप लावले आणि तो बाहेर पडला.

पुढचा दीड आठवडा करणसाठी कमालीचा संयम वाढवणारा ठरला. आठवडा उलटुन गेल्यावरही त्या जाहीरातीचा काहीच रिप्लाय नाही बघुन करण पुर्णपणे निराश झाला होता. पण त्या दिवशी त्याचा उत्साह वाढवणारी एक घटना घडली. साधारणपणे १२.३०-१ च्या सुमारास सिगारेट शिलगावण्यासाठी तो बाल्कनीत आला आणि त्या क्षणी समोरच्या रस्त्यावर उभा असलेला एक इसम अचानक खांबाच्या आड दडल्याचं त्याच्या चाणाक्ष नजरेनं हेरलं. पण त्याने मुद्दाम त्या इसमाकडे दुर्लक्ष केलं. सिगारेटचे दोन दीर्घ झुरके घेऊन तो पुन्हा आपल्या खुर्चीत येऊन बसला. पण त्या क्षणापासुन त्याच्या लक्षात आलं की कोणीतरी त्याच्यावर लक्ष ठेवुन आहे आणि ह्याचा संबंध कदाचीत त्या जाहीरातीशी असण्याची शक्यता त्याच्या मनात डोकावुन गेली.

अर्थात ही शक्यता होती.. कदाचीत तो योगायोगही असु शकत होता.

करणने ऑफ़ीसचे दार लोटुन घेतले आणि तो खाली, रस्त्यावर, आला. तो इसम आता त्या खांबापाशी नव्हता.. पण तो नक्कीच आजुबाजुला कुठेतरी करणवर लक्ष ठेवुन होता हे नक्की. करणने ह्याची पुर्ण कल्पना होती आणि म्हणुनच त्याने त्या इसमाला शोधायचा आज्जीबात प्रयत्न केला नाही.

आखडलेलं अंग मोकळं करण्याच्या बहाण्याने त्याने हात ताणुन त्याने कमरेतुन मागे पुढे एकदा वळुन घेतलं. थोड्या अंतरावर पेप्सीचा एक ट्रक उभा होता, त्या ट्रकच्या मागे तो इसम लपला असण्याची शक्यता होती. करण कोपर्‍यावरच्या पानशॉपपाशी गेला, एक सिगारेट घेतली आणि शिलगवण्याच्या बहाण्याने तो गल्लीच्या कोपर्‍यावर गेला. काही क्षण तेथे घुटमळला आणि अचानक उजवीकडे वळुन नाहीसा झाला.

त्याच्याकडे जास्ती वेळ नव्हता. त्याला पुढच्या गल्लीतुन वळुन पळत जाऊन त्या ट्रकच्या मागे लपलेल्या इसमाच्या पाठीमागे जायचे होते. तो जोरात पळत सुटला. वाटेत येणारे अडथळे पार करत तो त्या ट्रकपाशी पोहोचला.

त्याचा अंदाज बरोबर होता. करण दिसेनासा झाल्याने तो इसम थोडा गोंधळला होता. अंदाज घेत घेत तो ट्रकच्या आडोश्याने पुढे सरकला. करणही त्याला कळणार नाही इतपत अंतर ठेवुन त्याच्या मागोमाग पुढे जाऊ लागला. त्या इसमाने एकदा करणच्या ऑफ़ीसकडे नजर टाकली आणि मग तो झपझप पावलं टाकत चालु लागला.

करणही काही अंतर ठेवुन त्याच्या मागोमाग चालत राहीला.

साधारण किलोमीटरभर चालल्यावर तो इसम एका हॉटेलमध्ये शिरला. करणही काही क्षण थांबुन त्या हॉटेलमध्ये गेला आणि कोपर्‍यातली एक जागा पकडुन बसला. काही टेबलं सोडुन तो इसम करणला पाठमोरा फोनवर बोलत एका टेबलावर बसला होता.

करणने चहा मागवला आणि तो त्या माणसावर नजर ठेवुन बसला. थोडा वेळ गेल्यावर त्याच्या असं लक्षात यायला लागलं की बहुतेक करण तेथे आहे हे त्या माणसाला माहीत आहे. त्याची आणि करणची नजरानजर होऊ नये म्हणुन तो कटाक्षाने मागे बघायचे टाळत होता. करणने पुढची चाल त्या माणसावरच सोडली. जोपर्यंत तो माणुस तेथुन निघुन जात नव्हता तो पर्यंत करण तेथुन उठणार नव्हता.

त्याने खिश्यातुन सिगारेटचे पाकीट काढले आणि एक सिगारेट शिलगावली.

घड्याळाचे काटे पुढे पुढे सरकत होते. तो माणुस मोबाईलमध्ये बहुदा गेम खेळत तेथे बसला होता. करणने क्षणभरही आपली नजर त्या माणसावरुन हलवली नव्हती, पण त्याचे लक्ष विचलीत झाले ते हॉटेलच्या दारातुन आत आलेल्या एका तरुणीमुळे. निळ्या रंगाची जिन्सची पॅंट त्यावर फुलांचे मोठ्ठे पॅटर्न असलेला शर्ट तिने घातला होता. चंदेरी रंगाचे मोठ्ठे गोलाकार रिंग्स कानामध्ये घातल्या होत्या आणि हातामध्ये एक मोठ्ठी पॅरीसच्या ऐफ़ेल-टॉवरचं चित्र असलेली पर्स होती.

तिने हॉटेलमध्ये बसलेल्या लोकांवरुन एकवार नजर फ़िरवली. तिची नजर करणवर खिळली आणि मग ती करणच्या दिशेने आली.

“लाईट?”, आपल्या पर्समधुन एक सिगारेट काढुन तिने आपल्या लिप्स्टीकने रंगवलेल्या ओठांमध्ये धरत करणला विचारले.

करणने आपली सिगारेट तिला दिली तसं तिने त्या सिगारेटचे टोक आपल्या सिगारेटला लावुन आपली सिगारेट पेटवली.

तिने एक दीर्घ कश मारला. करणने त्यावेळात पट्कन त्या माणसाकडे बघीतले.. परंतु एव्हाना तो माणुस खुर्चीतुन उठला होता आणि करणकडे किंवा इतरत्र कुठेही न बघता तो काऊंटरला पैसे देऊन निघुन गेला. करणही त्या माणसाच्या मागोमाग जाण्यासाठी उठला.. त्याने एकवार त्या तरुणीकडे बघीतले आणि तो तेथेच थांबला…त्या तरुणीचा चेहरा वेडावाकडा झाला होता… तिने कष्टाने हातातली पर्स खुर्चीवर ठेवली पण खाली बसण्याच्या आधीच ती करणच्या अंगावर कोसळली. करणने वेळेच तिला सावरले नसते तर ती जमीनीवरच पडली असती.

“मिस.. आर यु ऑलराईट?”, पाण्याचा ग्लास देत करणने तिला विचारले.

“सॉरी.. रिअल्ली सॉरी.. उन्हाने थोडी चक्कर आली.. येस आय एम ऑलराईट..”, कपाळ चोळत ती तरुणी म्हणाली.

करणने दिलेला पाण्याचा ग्लास तिने संपवला आणि ती जायला उठली.. परंतु तिला पुन्हा चक्कर करायला लागली तसा तिने बाहेर जायचा नाद सोडुन दिला आणि ती पुन्हा खुर्चीत बसली..

“मला फिट्सचा थोडा त्रासच होतो उन्हात…”, आपले केस निट करत ती तरुणी म्हणाली.. “बाय द वे मी इशीता..”

“हाय.. मी करण..”

“मी फ़ॅशन डिझायनर आहे.. इथे पुढेच माझी एका क्लायंटशी मिटींग होती म्हणुन निघाले होते.. ऑटो पण मिळेना.. म्हणलं चालत निघाले तर लवकर पोहोचेन.. बट धिस ब्लडी हिट…”

बॅगेतुन तिने वेट-वाईप्स काढले आणि आपला चेहरा टिपला..

“व्हॉट अबाऊट यु?”

“मी.. स्पाय एजंट आहे.. स्मॉल-टाईम-डिटेक्टीव्ह…”, करण म्हणाला

“वॉव्व.. साऊंड्स इंटरेस्टींग.. जेम्स बॉंन्ड एह?”

दोघं जण बोलत होते इतक्यात त्या तरुणीचा फोन वाजला..

“एक्स्क्युज मी..”, असं म्हणुन इशीताने फोन कानाला लावला..

“येस्स मॅम.. ऑन-द-वेच आहे.. १० मिनीटांत मध्ये पोहोचेन….. ओह… ओह.. दॅट्स सॅड… येस.. येस आय अंडरस्टॅंड…. नो प्रॉब्लेम.. येस प्लिज लेट मी नो आणि आपण प्लॅन करु.. नो.. नो.. नो इश्युज… टेक केअर बाय…”

फ़ोन बंद झाल्यावर तिने थाड्कन तो फोन टेबलावर आपटला..

“व्हॉट हॅपन्ड.. एव्हरीथींग ऑलराईट?”, करणने विचारले

“मिटींग कॅंन्सल झाली क्लायंटची.. कोण तरी रिलेशनमध्ये एक्स्पायर झालं तिच्या…. कान्ट हेल्प.. पण माझं नुकसान झालं नं.. मिटींगसाठी म्हणुन मी पर्ल हॉटेलमध्ये रुम बुक केली होती.. क्लायंटला काही आऊट-फ़िट्स ट्राय करता येतील… मला माझे डिझाईन्स लॅपटॉपवर दाखवता येतील आणि आरामात बसुन बोलता येईल अश्या हिशोबाने ३-४ तासांसाठी घेतली होती.. फ़ुक्कट गेले पैसे ते.. रिटर्न पण नाही मिळनार…”, वैतागुन इशीता बोलत होती.

मग अचानक तिने करणकडे बघीतलं आणि म्हणाली, “आय नो इट माईट साऊंड रिडीक्युलस आणि चिप पण.. बट इफ़ यु लाईक.. वु कॅन गो टु रुम… ड्रिंक्स.. फ़ुड सगळं रेडी आहे.. तुझं जेवण झालं नसेल तर आपण खोलीत बसुन एकत्र जेवण घेऊ शकतो.. आय मीन इफ़ यु फ़िल कंफ़र्टेबल.. “

करणने आश्चर्याने इशीताकडे पाहीले.. त्याला हे अन-एस्पेक्टेड होते..

“आय नो.. आपण आत्ताच भेटलोय…. पण मला ते भरलेले पैसे वाया घालवायचे नाहीएत…”

करणच्या पोटात भुकेचा डोंब उसळला होता.. त्यात ते हॉटेलमध्ये बसल्याने खाद्यपदार्थांचे वास त्याची भूक आधीकच चाळवत होते. गेला आठवडा तर त्याने फ़क्त सामोसा आणि वडापाव वरच भागवला होता आणि  ड्रिंक्स घेऊन तर त्याला जमाना उलटुन गेला होता.

नकार देण्याचा प्रश्नच नव्हता, फ़ारसे आढेवेढे न घेता करण तयार झाला.

 

 

[क्रमशः]

डबल-क्रॉस (प्रस्तावना)


१५० करोडचा खेळ होता तो. शेखर, एक प्रतिथयश गुन्हेगारी कथा लेखक, ज्यांची अनेक पुस्तक ‘बेस्ट-सेलर’ ठरली होती, माऊथ-पब्लिसिटीवरून कथेचा शेवट माहित असूनही लोकांनी पुस्तक विकत घेऊन वाचली होती. का? कारण त्यांचं लिखाण हा एक जगावेगळा अनुभव होता. वाचकांना क्षणार्धात टाईम-ट्रॅव्हल करवणारा. अनेक वाचक त्या पात्रांच्या जागी स्वतःला अनुभवायचा आणि एक विलक्षण, थरारक अनुभव मिळवायचे.

ह्यावेळी, शेखर एका टीव्ही वरील सस्पेन्स-थ्रिलर मालिकेसाठी लिखाण करणार होते. अजून त्यांनी एक शब्दही लिहिला नव्हता आणि टीव्ही कंपनीने आधीच राईट्स विकत घेतले होते. प्री-प्रोडक्शन काम देखील सुरु झाले होते. अनेक प्रतिथयश कलाकार साईन झाल्याच्या वावड्या उठल्या होत्या. प्रॉडक्शन हाऊसने कुठेही हात आखडता न घेता बिग-बजेट, लाईफ-साईझ सिरीयल बनवायचे मनसुबे आखले होते. खूप पैसापणाला लागला होता. आणि हे सगळं ऑन-द-गो होणार होते. जसा जसा शेखर एक एक भाग लिहून हातावेगळा करतील, तसं-तसा तो भाग शुट होऊन प्रक्षेपीतही होणार होता.

कथा लेखनात अडथळा नको म्हणून शेखर त्यांच्या पत्नीला घेऊन त्यांच्या दुर्गम भागात असलेल्या एका व्हिलावर रहायला जाणार होते.

अर्थात ह्यात रिस्क होती. शेखरच्या जिवाला काही बरे-वाईट झाले तर इन्व्हेस्ट झालेला सगळा पैसा मातीमोल होण्याची शक्यता होती आणि म्हणूनच त्यांच्या जीवाची इन्शोरंन्स पॉलिसी उतरवण्यात आली होती. १५० करोड रुपयांची. नॉमिनी होते प्रॉडक्शन हाऊस आणि शेखरची पत्नी शैला.

इन्शोरन्स कंपनीने केलेल्या सर्च रिपोर्ट नुसार ‘शैला वौज क्रॅक इन हेड’. अर्थात तसा कुठला वैद्यकीय पुरावा नव्हता. इन्शोरन्स कंपनीने उगाच धोका नको म्हणून त्यांचाच एक माणूस प्रॉक्सी बनवून त्यांच्याबरोबर पाठवला.

पुढे काय होते? त्या व्हिलावर काही अनपेक्षित ‘पाहुणे’ येऊन धडकतात. काय बेत असतो त्यांचा. शेखरच्या जीवावर टपलेले अनेक लांडगे आजूबाजूला आहेत. काय होईल शेखरचे? ते कथा लिहून पूर्ण करू शकतील?

अनेकजण आपल्या परीने फासे टाकू पाहत आहेत. काय घडणार त्या व्हिलावर? कोण कुणावर विश्वास ठेवणार? कोण कुणाचा विश्वास सार्थ ठरवणार का? का होणार डबल-क्रॉसची गेम?

लवकरच येत आहे, उत्कंठावर्धक “डबल-क्रॉस”

तळटीप – मंडळी, खूप वेळ लागला नवीन कथा चालू करायला, पण निदान पहिले १-२ भाग तरी तयार आहेत आणि पुढचेही हळू हळू येतील. अधून मधून उशीर होईल, सो धीर धरा 🙂