डबल-क्रॉस (भाग १)


“लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनीच्या” ए/सी बोर्ड-रुममधील वातावरण तापलेले होते.

“शर्मा, १५० करोड! फ़ार मोठ्ठी अमाऊंट आहे, मला विचार करायला लागेल..”, डिव्हीजनल-हेड, संदीप, कपाळावरुन हात फ़िरवत म्हणत होता.

“संदीप.. मान्य आहे सम मोठ्ठी आहे, पण आमचा चॅनल पॉलीसीचा प्रिमीयम पण तेव्हढाच पे करायला तयार आहे ना.. तुम्ही ही गोष्ट का नाही विचारात घेत आहात? पूर्ण रिस्क-कॅल्युलेशन प्रोजेक्ट प्लॅन मध्ये दिलेले आहे आम्ही. शेखर आमच्यासाठी अत्यंत महत्वाचे आहेत. त्यांच्या पुस्तकावर आमचे पुर्ण सिझनचे एपिसोड्स अवलंबुन आहेत. जसं जसं ते एक एक भाग लिहुन पूर्ण करतील, तसं तसं आमचं शुटींग प्रोग्रेस होणार आहे.. मार्जीन अत्यंत कमी आहे आम्हाला. जर का त्यांना साधा सर्दी खोकला झाला आणि ते अंथरुणाला खिळले तरी आमचं बजेट बोंबलंल म्हणून समजा. आणि देव नं करो पण त्यांच काही बरं वाईट झालं..तर आमचा चॅनल बॅंक-डेब्ट पेलुच शकणार नाही. वुई निड धीस पॉलिसी टु कव्हर द रिस्क..”, झेड-चॅनलचे सर्वेसर्वा शर्मा बोलत होते..

“येस्स.. आणि त्यासाठी तुमच्या सर्व टर्म्स-कंडीशन्स आमच्या लिगल-डिपार्टमेंटने मान्य केलेल्या आहेत.. शेखर सरांच्या सर्व मेडीकल टेस्टही केलेल्या आहेत. क्षुल्लक हायपर-टेंन्शन आणि एक थायरॉईड सोडला तर त्यांना कसलाही आजार नाहीए. सो सध्यातरी त्यांच्या प्रक्रृतीला धोका कसलाच नाही..” झेड-चॅनलचे लिगल-कंन्सलटंट दिक्षीत म्हणाले..

संदीप पुन्हा पुन्हा पॉलिसीचे ते पेपर्स चाळत होता.

“आणि ही.. ही कंडीशन कश्यासाठी आहे?”, पॉलिसीमधल्या एका क्लॉजवर बोट ठेवत संदीप म्हणाला..

“कान्ट हेल्प इट.. मिसेस शेखरने ती कंडीशन टाकायला भाग पाडली आम्हाला.. त्याशिवाय शेखर पॉलिसीवर सही करणार नाही म्हणे…”, दिक्षीत म्हणाले

“पण काही स्पेसीफ़िक कारण असेल ना.. म्हणजे ‘शेखरचा खून झाला तर पॉलिसीची रक्कम ५०% झेड चॅनल आणि ५०% मिसेस शेखरमध्ये विभागली जाईल..’ थोडी विचीत्र नाही वाटत हा क्लॉज..? म्हणजे असा `मर्डर’ स्पेसीफ़िकच क्लॉज का? मृत्यू कशाने पण येऊ शकतो कि. ”

शर्मांनी इकडे तिकडे बघीतले आणि हळु आवाजात म्हणाले “बिटवीन यु अँड मी.. प्लिज डोन्ट कोट मी आउटसाईड, पण मला तरी वाटतं मिसेस शेखरचं मानसिक संतूलन थोडंस बिघडलेलंच आहे.. यु शुड सी हर इन आईज..”

“रिअल्ली?”, संदीप अलर्ट होत म्हणाला

“येस्स.. आय कॅन बेट ऑन इट.. ऍग्रीडशी इज ब्युटीफ़ुल अँड ऑल… पण.. पण मला वाटतं ती डोक्यात थोडी क्रॅक आहे….. एनिवेज.. त्यांना असं वाटतं की पॉलिसीची रक्कम इतकी जास्त आहे की.. झेड-चॅनलमधुनच कोणीतरी पैश्यासाठी मुद्दाम शेखरचा खुन करेल..” शर्मा

“आणि तुम्हाला ? तुम्हाला काय वाटतं.. तशी शक्यता आहे?” संदीप शर्मांना आणि दिक्षीतना निरखुन पहात म्हणाला.

“नॉट अ चान्स, अहो उलट त्याचं पुस्तक आमच्यासाठी अत्यंत महत्वाचं आहे.. ही मालिका सुरु झाली की तुम्ही बघाच आमचा टी.आर.पी. कुठच्या कुठे जाईल… शिवाय पुस्तक लिहायला ते तिन-चार महीने कुठे तरी अज्ञातवासात जाणार आहेत…”

“म्हणजे..”

“अं. त्यांच फ़ार्म-हाऊस आहे कुठे तरी.. कुठे?.. कुणालाच माहीत नाहीए.. पुस्तकावर फ़ोकस व्हावा म्हणुन ते.. त्यांच्या पत्नी, आणि एक कुक असे जाणार आहेत तिकडे…”

संदीपने आपलं तोंड वाकडं करत काहीशी निराशेने मान हलवली..

“काय झालं.. एनी प्रॉब्लेम…?”, शर्मा..

“समहाऊ मला हे सगळं फ़िशी वाटतंय… आय सी अ रिस्क टु लाईफ़ ऑफ़ शेखर…”

“ओह कमऑन संदीप.. मला कळत नाहीए तुम्ही इतका का संशय घेताय?”

“माहीत नाही शर्मा.. पण् माझा हा सिक्थ सेन्स मला सारखा अलर्ट करतोय.. लाईफ़-लाईन कंपनीला तोटा होईल अशी कुठलीही पॉलिसी आम्हाला घ्यायची नाहीए.. १५० करोड.. जिझ…”, संदीपच्या कपाळावर घर्मबिंदु जमा झाले.

“एनिवेज.. आमच्याकडे जास्त वेळ नाहीए.. बाकीच्या ही एजन्सीज तयार आहेत.. तुम्ही पॉलिसी अप्रुव्ह करणार नसाल तर…”

संदीपच्या मनातली चलबिचल त्याच्या चेहऱ्यावर दिसून येत होती. कदाचित एक तर तो मनापासुन त्या पॉलिसीसाठी कन्व्हींन्स नव्हता , किंवा मग इतक्या मोठ्या रकमेची पॉलिसी त्याला हातची जाऊ द्यायची नव्हती.

संदीपने काचेच्या खिडकीवरचे ब्लाईंडर्स वर केले आणि दुरवर शुन्यात नजर लावुन तो बराच वेळ उभा राहीला.

“ओके.. एक काम करु.. शेखर आणि त्यांच्या कुटुंबाबरोबर एक महीन्यासाठी आमचापण एक माणुस जाईल..”, बराच वेळ विचार करुन झाल्यावर, टायची गाठ सैल करत संदीप म्हणाला

“..धिस इज टु मच संदीप..”, खुर्चीतुन उठत शर्मा म्हणाले.. “अहो हे एथीकल तरी आहे का? शेखरचं त्यांच स्वतःचं आयुष्य आहे.. उद्या प्रत्येक पॉलोसीधारकाच्या मागे तुम्ही तुमचा एक माणुस लाऊन द्याल..”

“नाही प्रत्येक नाही.. पण निदान मी जोपर्यंत कन्व्हींन्स होत नाही.. तो पर्यंत तरी..”

“ ..आणि तुम्ही लाख म्हणाल हो.. पण शेखरने हे मान्य केले पाहीजे ना.. ते का म्हणुन एखादा परका माणुस आपल्या बरोबर घेऊन जातील? जाऊ देत ना.. मी कश्याला वेळ वाया घालवतोय .. आणा ती पॉलिसी इकडे…”

“तुम्ही तो माणुस आमच्या.. कंपनीतर्फ़े आलाय म्हणून नका सांगु.. तो माणुस कोणीही असु शकतो.. त्यांचा ड्रायव्हर.. माळी, हेल्पर.. तितके महीने त्यांच्याबरोबर.. त्यांच्यातलाच होऊन राहील, आणि आम्हाला रिपोर्ट करेल..”, संदीपला अधीक विचार केल्यावर त्याचा विचार अधीक योग्य वाटु लागला.

शर्मांच्या चेहर्‍यावर काहीशी अनिश्चीतता होती. त्यांनी दिक्षीतांकडे पाहीले, पण ते सुध्दा ह्या मुद्यावर पुर्णतः सहमत नव्हते.

“विचार करा शर्मा.. तुम्ही कन्व्हींन्स केलंत तर ते शक्य आहे.. मान्य आहे तुमच्याकडे बाकीच्या एजन्सीजचे पण पर्याय उपलब्ध आहेत.. पण आमची अफ़्टर सेल सर्व्हीस तुम्हाला माहीते.. एकदा शब्द दिला म्हणजे दिला.. जे आहे ते सगळं समोर असते.. *कंडीशन्स अप्लाय नाहीत..”, संदीप

लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनीचं एक नाव होतं.. जरी त्यांचा प्रिमीअम रेट जास्ती होता, जरी त्यांची स्क्रुटीनी जास्त खोलात जाणारी, क्वचीत ग्राहकाला तसदीदायक ठरणारी होती तरीही एकदा पॉलिसी बनली की पॉलिसीधारकाला एखाद्या राजासारखी वागणुक मिळे. क्लेम सेटलमेट्स, पॉलिसीबद्दलची माहीती आणि इतर पर्यायी सर्व्हिसबद्दल कधीच कुणालाच शंका नव्हती. त्यांचा ग्राहक-बेस प्रचंड होता.

शर्मांनी दिक्षीतांशी हळु आवाजात काही बोलणी केली आणि मग ते म्हणाले,

“ठिक आहे.. पण मला आधी शेखरशी बोलावं लागेल ह्याबद्दल.. ते तयार असतील तर वुई कॅन गो अहेड..”

तिघांनी एकमेकांशी हस्तांदोलन केले आणि शर्मा व दिक्षीत बाहेर पडले.


करण आपल्या २०० स्क्वे-फुटाच्या कार्यालयात नखं कुरतडत बसला होता. शेवटची असाईनमेंट करुन महीना उलटला होता. महीन्याभराची सगळी बिलं थकली होती. कार्यालयातील टेबल-खुर्ची, खिडक्यांची तावदानं, ओ.एल.एक्स वरुन खरेदी केलेली जुनाट कपाटं धुळीने माखलेली होती.

बाहेर उनं चांगलंच तापलं होतं अर्धा जुन उलटला तरीही तुरळक सरी सोडल्या तर पावसाचा काहीच पत्ता नव्हता. करणने हातातल्या एन्व्हलोप्सचा गठ्ठा टेबलावर आपटला तशी टेबलावर साठलेली धुळ हवेत उडाली. मोबाईलमध्ये बॅंकेकडुन आलेला अकाऊंट-बॅलंन्सचा मेसेज करणने पुन्हा वाचला. खात्यात शेवटचे हजार रुपये शिल्लक होते. करणने जिवावर उदार होऊन खिश्यातले पैसे घालुन आणलेला टाईम्स उचलला आणि जाहीरातींवरुन नजर फ़िरवायला सुरुवात केली.

वॉंन्टेड

मजबुत शरीरयष्टी असलेला गुप्तहेर पाहीजे

ड्रायव्हींग लायसन्स आणि क्लायंट अ‍ॅन्डॉर्समेंट्ससहीत माहीती पाठवा

पि.ओ.बॉक्स नंबर ४१८

क्लायंट इन्फ़ॉर्मेशन – क्लासिफ़ाईड

जाहीराती चाळता चाळता करणची नजर ह्या जाहीरातीवरुन फ़िरली.

आजच्या ई-मेल्स जमान्यात पि.ओ.बॉक्सवर माहीती मागवणारा हा अवलिया पाहुन करणला क्षणभर हसु आले आणि तो पुढच्या जाहीरातींकडे वळला… क्षणभरच.. आणि मग अचानक काहीतरी क्लिक झाल्यासारखे तो पुन्हा माघारी त्याच जाहीरातीकडे परतला.

पि.ओ.बॉक्स.. जुन्या जमान्यातला पत्र-व्यवहाराचा मार्ग असला तरीही तो सुरक्षीत होता. पोस्ट-ऑफ़ीसकडुन मिळणारी ही सुविधा सुरक्षीत होती आणि ज्याला पत्र पाठवले त्याची गुप्तता राखुन ठेवणारी होती. ह्या विरुध्द ई-मेल्स, एखाद्या संगणक तज्ञाकडुन ट्रेस होऊ शकतात. ई-मेल डिलीट जरी केली तरी ती पुर्णतहा नाहीशी होत नाहीच.. त्याचे ट्रेसेस रहाताच मेल सर्व्हरवर.

“काम काहीतरी तसंच महत्वाचं असावं..” करणने विचार केला.

मजबुत शरीरयष्टी..

करण पुन्हा पुन्हा तो शब्द वाचत होता. गुप्तहेर सहसा कुणाच्या नजरेस न पडता गपचुप आपले काम, शक्यतो एकट्याने, कुणाच्या आध्यात-मध्यात न पडता पार पाडत असतात. मग “मजबुत शरीरयष्टी”..? तसेच काही कारण असल्याशिवाय असा उल्लेख करणे अशक्य होते.

करणला ह्या जाहीरातीत नक्कीच काही तरी काळंबेर असल्याचा संशय यायला लागला. क्लायंट-क्लासिफ़ाईड, जाहीरात देणारा स्वतःची गुप्तता पाळणारा… नक्कीच काहीतरी गडबड होती.. आणि जेथे काही काळंबेरं असतं.. तेथे ओघानेच पैसाही असतोच.. आणि करणला सध्या पैश्याची अत्यंत आवश्यकता होती.

करणने आपल्या टी-शर्टच्या बाह्या मागे सारल्या आणि जिममध्ये जाऊन कमावलेले आपले दंड फ़ुगवुन पाहीले. टणटणीत फ़ुगलेले दंड, भरलेली छाती.. अ‍ॅब्स मारुन मारुन कडक झालेले पोटाचे स्नायु पाहुन करण स्वतःवरच खुश झाला.

त्याने संगणक चालु केला आणि पत्र लिहायला सुरुवात केली. पुढचा अर्धा-पाऊण तास त्याने आत्तापर्यंत केलेले काम, क्लायंट्सचे कोट्स वगैरेंचा उल्लेख करुन पत्र तयार केले. दोन-चार ड्राफ़्ट्स रिव्ह्यु केल्यानंतर त्याच्या मनासारखे ते पत्र तयार झाले तशी त्याने त्याची प्रिंट काढली, एका कोर्‍या पाकीटात ते पत्र, ड्रायव्हिंग लायसेंन्सची कॉपी टाकली आणि ते पाकिट सिल करुन टाकले.

अनपेक्षीतपणे कोणीतरी येईल, नविन काम मिळेल, ह्या आशेवर त्याने महीना काढला होता, पण जगाच्या दृष्टीने तो जणु अदृष्यच झाला होता. कोणीही त्याच्या कार्यालयात फ़िरकले नव्हते. रोज रोज त्याच खुर्चीवर बसुन त्याचे अंग चांगलेच आखडुन गेले होते. शेवटी दीर्घ उसासा सोडुन तो उठला, टेबलावरचे ते सिल्ड एन्व्हलोप उचलले, दाराला कुलुप लावले आणि तो बाहेर पडला.

पुढचा दीड आठवडा करणसाठी कमालीचा संयम वाढवणारा ठरला. आठवडा उलटुन गेल्यावरही त्या जाहीरातीचा काहीच रिप्लाय नाही बघुन करण पुर्णपणे निराश झाला होता. पण त्या दिवशी त्याचा उत्साह वाढवणारी एक घटना घडली. साधारणपणे १२.३०-१ च्या सुमारास सिगारेट शिलगावण्यासाठी तो बाल्कनीत आला आणि त्या क्षणी समोरच्या रस्त्यावर उभा असलेला एक इसम अचानक खांबाच्या आड दडल्याचं त्याच्या चाणाक्ष नजरेनं हेरलं. पण त्याने मुद्दाम त्या इसमाकडे दुर्लक्ष केलं. सिगारेटचे दोन दीर्घ झुरके घेऊन तो पुन्हा आपल्या खुर्चीत येऊन बसला. पण त्या क्षणापासुन त्याच्या लक्षात आलं की कोणीतरी त्याच्यावर लक्ष ठेवुन आहे आणि ह्याचा संबंध कदाचीत त्या जाहीरातीशी असण्याची शक्यता त्याच्या मनात डोकावुन गेली.

अर्थात ही शक्यता होती.. कदाचीत तो योगायोगही असु शकत होता.

करणने ऑफ़ीसचे दार लोटुन घेतले आणि तो खाली, रस्त्यावर, आला. तो इसम आता त्या खांबापाशी नव्हता.. पण तो नक्कीच आजुबाजुला कुठेतरी करणवर लक्ष ठेवुन होता हे नक्की. करणने ह्याची पुर्ण कल्पना होती आणि म्हणुनच त्याने त्या इसमाला शोधायचा आज्जीबात प्रयत्न केला नाही.

आखडलेलं अंग मोकळं करण्याच्या बहाण्याने त्याने हात ताणुन त्याने कमरेतुन मागे पुढे एकदा वळुन घेतलं. थोड्या अंतरावर पेप्सीचा एक ट्रक उभा होता, त्या ट्रकच्या मागे तो इसम लपला असण्याची शक्यता होती. करण कोपर्‍यावरच्या पानशॉपपाशी गेला, एक सिगारेट घेतली आणि शिलगवण्याच्या बहाण्याने तो गल्लीच्या कोपर्‍यावर गेला. काही क्षण तेथे घुटमळला आणि अचानक उजवीकडे वळुन नाहीसा झाला.

त्याच्याकडे जास्ती वेळ नव्हता. त्याला पुढच्या गल्लीतुन वळुन पळत जाऊन त्या ट्रकच्या मागे लपलेल्या इसमाच्या पाठीमागे जायचे होते. तो जोरात पळत सुटला. वाटेत येणारे अडथळे पार करत तो त्या ट्रकपाशी पोहोचला.

त्याचा अंदाज बरोबर होता. करण दिसेनासा झाल्याने तो इसम थोडा गोंधळला होता. अंदाज घेत घेत तो ट्रकच्या आडोश्याने पुढे सरकला. करणही त्याला कळणार नाही इतपत अंतर ठेवुन त्याच्या मागोमाग पुढे जाऊ लागला. त्या इसमाने एकदा करणच्या ऑफ़ीसकडे नजर टाकली आणि मग तो झपझप पावलं टाकत चालु लागला.

करणही काही अंतर ठेवुन त्याच्या मागोमाग चालत राहीला.

साधारण किलोमीटरभर चालल्यावर तो इसम एका हॉटेलमध्ये शिरला. करणही काही क्षण थांबुन त्या हॉटेलमध्ये गेला आणि कोपर्‍यातली एक जागा पकडुन बसला. काही टेबलं सोडुन तो इसम करणला पाठमोरा फोनवर बोलत एका टेबलावर बसला होता.

करणने चहा मागवला आणि तो त्या माणसावर नजर ठेवुन बसला. थोडा वेळ गेल्यावर त्याच्या असं लक्षात यायला लागलं की बहुतेक करण तेथे आहे हे त्या माणसाला माहीत आहे. त्याची आणि करणची नजरानजर होऊ नये म्हणुन तो कटाक्षाने मागे बघायचे टाळत होता. करणने पुढची चाल त्या माणसावरच सोडली. जोपर्यंत तो माणुस तेथुन निघुन जात नव्हता तो पर्यंत करण तेथुन उठणार नव्हता.

त्याने खिश्यातुन सिगारेटचे पाकीट काढले आणि एक सिगारेट शिलगावली.

घड्याळाचे काटे पुढे पुढे सरकत होते. तो माणुस मोबाईलमध्ये बहुदा गेम खेळत तेथे बसला होता. करणने क्षणभरही आपली नजर त्या माणसावरुन हलवली नव्हती, पण त्याचे लक्ष विचलीत झाले ते हॉटेलच्या दारातुन आत आलेल्या एका तरुणीमुळे. निळ्या रंगाची जिन्सची पॅंट त्यावर फुलांचे मोठ्ठे पॅटर्न असलेला शर्ट तिने घातला होता. चंदेरी रंगाचे मोठ्ठे गोलाकार रिंग्स कानामध्ये घातल्या होत्या आणि हातामध्ये एक मोठ्ठी पॅरीसच्या ऐफ़ेल-टॉवरचं चित्र असलेली पर्स होती.

तिने हॉटेलमध्ये बसलेल्या लोकांवरुन एकवार नजर फ़िरवली. तिची नजर करणवर खिळली आणि मग ती करणच्या दिशेने आली.

“लाईट?”, आपल्या पर्समधुन एक सिगारेट काढुन तिने आपल्या लिप्स्टीकने रंगवलेल्या ओठांमध्ये धरत करणला विचारले.

करणने आपली सिगारेट तिला दिली तसं तिने त्या सिगारेटचे टोक आपल्या सिगारेटला लावुन आपली सिगारेट पेटवली.

तिने एक दीर्घ कश मारला. करणने त्यावेळात पट्कन त्या माणसाकडे बघीतले.. परंतु एव्हाना तो माणुस खुर्चीतुन उठला होता आणि करणकडे किंवा इतरत्र कुठेही न बघता तो काऊंटरला पैसे देऊन निघुन गेला. करणही त्या माणसाच्या मागोमाग जाण्यासाठी उठला.. त्याने एकवार त्या तरुणीकडे बघीतले आणि तो तेथेच थांबला…त्या तरुणीचा चेहरा वेडावाकडा झाला होता… तिने कष्टाने हातातली पर्स खुर्चीवर ठेवली पण खाली बसण्याच्या आधीच ती करणच्या अंगावर कोसळली. करणने वेळेच तिला सावरले नसते तर ती जमीनीवरच पडली असती.

“मिस.. आर यु ऑलराईट?”, पाण्याचा ग्लास देत करणने तिला विचारले.

“सॉरी.. रिअल्ली सॉरी.. उन्हाने थोडी चक्कर आली.. येस आय एम ऑलराईट..”, कपाळ चोळत ती तरुणी म्हणाली.

करणने दिलेला पाण्याचा ग्लास तिने संपवला आणि ती जायला उठली.. परंतु तिला पुन्हा चक्कर करायला लागली तसा तिने बाहेर जायचा नाद सोडुन दिला आणि ती पुन्हा खुर्चीत बसली..

“मला फिट्सचा थोडा त्रासच होतो उन्हात…”, आपले केस निट करत ती तरुणी म्हणाली.. “बाय द वे मी इशीता..”

“हाय.. मी करण..”

“मी फ़ॅशन डिझायनर आहे.. इथे पुढेच माझी एका क्लायंटशी मिटींग होती म्हणुन निघाले होते.. ऑटो पण मिळेना.. म्हणलं चालत निघाले तर लवकर पोहोचेन.. बट धिस ब्लडी हिट…”

बॅगेतुन तिने वेट-वाईप्स काढले आणि आपला चेहरा टिपला..

“व्हॉट अबाऊट यु?”

“मी.. स्पाय एजंट आहे.. स्मॉल-टाईम-डिटेक्टीव्ह…”, करण म्हणाला

“वॉव्व.. साऊंड्स इंटरेस्टींग.. जेम्स बॉंन्ड एह?”

दोघं जण बोलत होते इतक्यात त्या तरुणीचा फोन वाजला..

“एक्स्क्युज मी..”, असं म्हणुन इशीताने फोन कानाला लावला..

“येस्स मॅम.. ऑन-द-वेच आहे.. १० मिनीटांत मध्ये पोहोचेन….. ओह… ओह.. दॅट्स सॅड… येस.. येस आय अंडरस्टॅंड…. नो प्रॉब्लेम.. येस प्लिज लेट मी नो आणि आपण प्लॅन करु.. नो.. नो.. नो इश्युज… टेक केअर बाय…”

फ़ोन बंद झाल्यावर तिने थाड्कन तो फोन टेबलावर आपटला..

“व्हॉट हॅपन्ड.. एव्हरीथींग ऑलराईट?”, करणने विचारले

“मिटींग कॅंन्सल झाली क्लायंटची.. कोण तरी रिलेशनमध्ये एक्स्पायर झालं तिच्या…. कान्ट हेल्प.. पण माझं नुकसान झालं नं.. मिटींगसाठी म्हणुन मी पर्ल हॉटेलमध्ये रुम बुक केली होती.. क्लायंटला काही आऊट-फ़िट्स ट्राय करता येतील… मला माझे डिझाईन्स लॅपटॉपवर दाखवता येतील आणि आरामात बसुन बोलता येईल अश्या हिशोबाने ३-४ तासांसाठी घेतली होती.. फ़ुक्कट गेले पैसे ते.. रिटर्न पण नाही मिळनार…”, वैतागुन इशीता बोलत होती.

मग अचानक तिने करणकडे बघीतलं आणि म्हणाली, “आय नो इट माईट साऊंड रिडीक्युलस आणि चिप पण.. बट इफ़ यु लाईक.. वु कॅन गो टु रुम… ड्रिंक्स.. फ़ुड सगळं रेडी आहे.. तुझं जेवण झालं नसेल तर आपण खोलीत बसुन एकत्र जेवण घेऊ शकतो.. आय मीन इफ़ यु फ़िल कंफ़र्टेबल.. “

करणने आश्चर्याने इशीताकडे पाहीले.. त्याला हे अन-एस्पेक्टेड होते..

“आय नो.. आपण आत्ताच भेटलोय…. पण मला ते भरलेले पैसे वाया घालवायचे नाहीएत…”

करणच्या पोटात भुकेचा डोंब उसळला होता.. त्यात ते हॉटेलमध्ये बसल्याने खाद्यपदार्थांचे वास त्याची भूक आधीकच चाळवत होते. गेला आठवडा तर त्याने फ़क्त सामोसा आणि वडापाव वरच भागवला होता आणि  ड्रिंक्स घेऊन तर त्याला जमाना उलटुन गेला होता.

नकार देण्याचा प्रश्नच नव्हता, फ़ारसे आढेवेढे न घेता करण तयार झाला.

 

 

[क्रमशः]

21 thoughts on “डबल-क्रॉस (भाग १)

  1. Tanuja

    एकदम भारी सुरुवात

    आता त्याची जशी भूक चाळवली होती तस माझं होतंय

    आता पुढची पोस्ट पडे पर्यंत चांगलाच आगीचा डोंब उसळणार
    अस वाटतय आपण सस्पेन्स मूवी बघतोय आणि अचानक लाईट जातेय☺️
    छान सुरुवात👍👍👍

  2. ANIL Ghule

    very awesome starting sir… extremely mind blowing…i like very much… next part as soon as be post… please please….
    thanks….!!!

  3. दत्ता उतेकर

    अनिकेत बॅक विथ बँग… एकदम जबरदस्त भाग लिहिला आहे… पुढील भागाची उत्सुकता तर शिगेला पोहचलीच आहे… पण तुम्ही तुमचा वेळ घ्या आणि जसं जमेल तसे एक एक भाग देत जा….

  4. Amit

    & he is back again ..सुरुवात छानच झालीये . ती मुलगी त्याला हॉटेलमध्ये थांबवून ठेवणार आणि तिला फोन येणार हे माझं prediction खरं ठरलं ..may be तुझ्या कथा वाचून वाचून

  5. Mayuri SJadhav

    yaar mastch…. waiting for next

    2018-02-07 20:49 GMT+05:30 डोक्यात भुणभुणभुणारा मराठी भुंगा :

    > अनिकेत posted: ““लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनीच्या” ए/सी बोर्ड-रुममधील वातावरण
    > तापलेले होते. “शर्मा, १५० करोड! फ़ार मोठ्ठी अमाऊंट आहे, मला विचार करायला
    > लागेल..”, डिव्हीजनल-हेड, संदीप, कपाळावरुन हात फ़िरवत म्हणत होता. “संदीप..
    > मान्य आहे सम मोठ्ठी आहे, पण आमचा चॅनल पॉलीसीच”
    >

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s