डबल-क्रॉस (भाग २)


पर्ल हॉटेलमधल्या दरवानाने इशीताला एक कडक सलाम ठोकला.  आणि पाठीमागून  थोड्याश्या जुनाट, मळकट चुरगळलेल्या कपड्यातल्या येणाऱ्या करणकडे पहाताच त्याने  आपली नजर दुसरीकडे फ़िरवली. करण इशीताच्या मागोमाग लॉबी ओलांडुन लिफ़्टमध्ये शिरला.

सातव्या मजल्यावर लिफ़्टचे दार उघडले आणि करण इशीताच्या मागोमाग बाहेर पडला.  लॉबीमध्ये एक मंद सुगंध पसरला होता. उंची कार्पेट, निळसर निऑन दिवे, कोपऱ्यात ठेवलेले मऊसूत सोफे, भिंतींवर लटकलेल्या मॉडर्न आर्ट फ्रेम्स  तो व्हरांडासुध्दा मोहक दिसत होता.

आपल्या जवळच्या स्मार्ट-कार्डने इशीताने ७०४ नंबरची खोली उघडली आणि दोघजणं आतमध्ये शिरले.

“मी पट्कन फ़्रेश होऊन येते.. तोपर्यंत फ़क्त रिसेप्शनला फोन करुन लंच पाठवायला सांग…” असं म्हणुन इशीता बाथरुममध्ये फ़्रेश व्हायला गेली.

करणने क्षणाचाही विलंब न करता रिसेप्शनचा नंबर दाबला आणि लंच पाठवायला सांगीतले.

इशीता फ़्रेश होऊन आली आणि बेडवर बसली तोपर्यंत लंच लगेचच आला. करण एखाद्या भुकेल्या वाघासारखा त्यावर तुटुन पडला. इशीता आपल्याकडे विचीत्र नजरेने बघतेय हे त्याला जाणवत होते, पण त्याचा नाईलाज होता.  इशीताने मात्र नावापुरतेच प्लेट्स मध्ये वाढून घेतले.

भरपेट खाणं झाल्यावर मग तो रिलॅक्स होऊन खुर्चीत मागे टेकुन बसला.

“फ़ारचं मस्त होते जेवण… थॅंक्स अ लॉट फ़ॉर धिस….”

“माय प्लेझर, बरं ड्रिंक्समध्ये काय घेशील? स्कॉच आहे..चालेल?”, इशीता
“पळेल…”, हसत हसत करण म्हणाला..

इशीताने फोन उचलला आणि ऑर्डर दिली.. “एक स्कॉच.. ३० आणि ६०.. अ‍ॅन्ड मेक इट क्विक..”
पण ह्यावेळी फोनवर बोलताना करणला इशीता जराशी कॉंन्शस वाटली.. करण सावध झाला…

त्याला ते इशीताचं हॉटेलमध्ये येण.. थोड्याच वेळात त्या इसमाचं तेथुन निघुन जाणं.. इशीताचं करणच्या टेबलपाशी येण.. तिला येणारी चक्कर.. इथे येऊन केलेले जेवण.. हा सगळा योगायोग वाटत नव्हताच.. काहीतरी.. कुठेतरी पाणी मुरत होते… पण कुठे…??

थोड्यावेळाने बार-बॉय स्कॉचची एक बॉटल आणि दोन ३०-६०चे पेग्स घेऊन आला. ३०चा पेग त्याने इशीताकडे दिला आणि ६०चा करणकडे.

करणचा सिक्स्थ सेन्स त्याच्या मनामध्ये धोक्याची घंटा वाजवत होता.

इशीताने चिअर्स केले आणि ग्लास ओठाला लावला. परंतु करणला कसलीही घाई करायची नव्हती. त्याने खिश्यातुन सिगारेट काढली आणि ती शिलगावुन तो आरामशीर खुर्चीत टेकुन बसला.

“सो.. यु आर अ फ़ॅशन डिझायनर हम्म?” करण
“येस्स…”
“ए.. मला डिझाईन दाखवं ना तुझी.. आणि सॉफ़्टवेअर कुठलं वापरतेस डिझाईनींगसाठी?”

अर्थात करणला त्यातले काही कळत नव्हते.. ती पेंट-ब्रश जरी म्हणाली असती तरी करणने त्यावर विश्वास ठेवला असता. पण करणच्या त्या अनपेक्षित प्रश्नाने ती गोंधळुन गेली.

“माहीत नाही.. माझी सॉफ़्टवेअर टीम ते हॅंन्डल करते.. मी पेपरवर डिझाईन्स बनवुन देते..ते डिझीटाईझ करतात”, सारवासारव करत इशीता म्हणाली.

अनवधानाने तिची नजर करणच्या स्कॉचच्या ग्लासकडे जात होती. करण आता पुरता सावध झाला होता.

“वर्मांची डिझाईन फ़ारच फ़ेमस असतात नै.. फ़ॅशन-इंडस्ट्रीमध्ये फ़ार बोलबाला असतो त्यांचा.. यु-ट्युब वर मी त्यांचे एक-दोन शोज पण पाहीलेत..”, करणने अशीच एक पुडी सोडुन दिली..

“ओह येस.. वर्मा… फ़ार टॅलेंटेड आहेत ते.. त्यांची फर्म खूप टँलेन्टेड लोकांनी भरलेली आहे.  मला इंटर्नशीप करायला फ़ार आवडेल त्यांच्याकडे…”, इशीता बिंधास्तपणे म्हणाली..

करणला आता खात्री पटत चालली होती.. ही नक्की कोणतरी फ़ेक आहे.. करणच्या माहीतीत तरी फॅशन जगतातले वर्मा असे कोणीच नव्हते.. करणने तिला निट न्याहाळले. व्यवस्थीत मेंटेन्ड ठेवलेली नखं.. सॉफ़्ट स्किन.. एखाद्या प्रोफ़ेशनलकडुन करुन घेतलेला मेक-अप.. ही नक्कीच एखादी थिएटर-आर्टीस्ट असावी असा करणने तर्क काढला..

तिला नक्की करणकडुन काय हवे होते.. त्या स्कॉचमध्ये काही मिसळलेले होते का..? करणचा संशय वाढत चालला होता.

करण ते स्कॉच पिणार तर नक्कीच नव्हता.. इशीताचं लक्ष नसताना ते कसंही करुन शेजारच्या कुंडीत फ़ेकुन द्यावं लागणार होतं.. पण कसं..

करणला एक युक्ती सुचली..
“इशीता.. त्या फ़्रिजमध्ये सोडा असेल तर दे ना प्लिज…”, करण म्हणाला..
“हो आहे. एक मिनीटं..”, असं म्हणुन इशीता उठली आणि फ़्रिजपाशी गेली.

तेव्हढ्यात करणने हळुच इंटरकॉमवरचा शुन्य नंबर फ़िरवुन रिसेप्शनला फोन लावला आणि काही रिंग वाजल्यावर लगेच ठेवुन दिला.

करणला माहीती होते, रिसेप्शनला फोन कुठल्या रुममधुन आला ते दिसते.. ते परत कॉल-बॅक करतीलच.. आणि तसंच झालं.. इशीताने दिलेला सोडा ग्लासमध्ये ओतेपर्यंत फोन वाजला.

इशीता फोनवर बोलण्यात मग्न होती एव्हढ्यात करणने संधी साधुन तो ग्लास शेजारच्या झाडाच्या कुंडीत रिकामा केला..

इशीता फोन ठेवुन माघारी वळली.. करणचा रिकामा ग्लास बघुन तिचे डोळे मोठ्ठे झाले..

“फ़क्त ६० तर होते.. सोडा असल्यावर काय त्यात.. घे अजुन एक पेग बनव…” करणने आपला ग्लास इशीतापुढे केला.

पाच एक मिनीटं होऊन गेली तसं करणच्या लक्षात आलं की इशीता त्याच्याकडे बारकाईने पहात होती.

“काय शोधतीय ती माझ्या चेहर्‍यात?”
“काय होणं.. काय करणं अपेक्षीत आहे मी?”
“का.. का त्या स्कॉचमध्ये तिने काही मिसळलं होतं… झोप येणारं.. चक्कर येणार….”

करणच्या डोक्यात विचारांच थैमान माजलं होतं.. त्याने एक प्रयत्न करायचं ठरवलं. त्याने सावकाश हातातला ग्लास शेजारच्या टेबलावर ठेवला आणि डोळे मिटून तो कपाळावरुन हात फ़िरवु लागला.

हळुच त्याने इशीताकडे बघीतले.. तिच्या चेहर्‍यावर किंचीतशी समाधानाची लकेर उमटुन गेलेली त्याने पाहीलं…

“करण.. एनिथींग रॉंग..”, इशीताने लांबुनच विचारलं..
“डोंन्ट नो.. आय थिंग स्कॉच वॉज स्ट्रॉंग.. मला.. मला समहाऊ चक्कर करतेय..”

इशीता अजुनही जागेवरच बसुन होती हे पाहुन करणच्या लक्षात आलं की कदाचित त्याला चक्कर येणं हेच तिला अपेक्षीत आहे.

त्याने नाटकीपणाने खुर्चीला धरुन उभं रहायचा प्रयत्न केला आणि मग अचानक तोल गेल्यासारखा जमीनीवर कोसळला.

काही क्षण गेल्यावर इशीता त्याच्या जवळ येऊन उभी राहीली. करण सावधं होता. इशीताचा उद्देश अजुनही त्याला साफ़ होत नव्हता.. न जाणो रस्त्यावरच्या खुन / मारहाण करुन चोर्‍या करणार्‍या टोळक्यातली असेल तर…

इशीताने हलकेच पायाने करणला ढकलुन बघीतले. तो जागा नाही हे पाहील्यावर तिने पर्समधुन आपला मोबाईल काढला आणि फोन लावला..

“हॅल्लो.. संदीप.. मी म्हणले होते… त्या दोघांसारखाच हा पण निघणार.. येस्स.. इथेच माझ्यासमोर चक्कर येऊन पडलाय.. सेम थिंग.. स्कॉच डिड इट.. १५ मिनीटांत? ओके.. रुम नं.. ७०४, मी वाट बघतेय….”

करण चक्कर आल्याचं सोंग घेऊन जमीनीवर डोळे झाकुन निपचीत पडुन होता.. पण त्याचं इशीताच्या हालचालींकडे लक्ष होते. इशीता स्वतःशीच बॉलीवुडमधलं कुठलतरी गाणं गुणगुणत होती. तिने मगाशी हा जो कोणी संदीप नामक व्यक्तीला फोन केला होता तो कोण? त्याचा आणि आपला काय संबंध हे करणला जाणुन घेणं गरजेचं वाटत होते. त्याचा उद्देश काय होता..?  करणकडुन त्याला काय हवं होतं? तो संदीप इथे यायच्या आधी करणला त्याच्याशी डिल करायची स्ट्रॅटेजी बनवणं गरजेचं होतं.. आणि इशीताच्या फोनवरील बोलण्यानुसार, निदान १५ मिनीटांत तरी तो इथे येणार नव्हता.

इशीताचा गाणं गुणण्याचा आवाज थोडा दुरुन येत होता. करणने अंदाज बांधला.. इशीता नक्कीच खिडकीपाशी, बाहेर बघत गाण गुणगुणण्यात मग्न होती.

करण सावकाश उठला.. त्याचा अंदाज बरोबर होता.. इशीता त्याला पाठमोरी खिडकीबाहेर बघत उभी होती. त्याने खोलीत नजर फ़िरवली.. टेबलावर बटर लावायचा नाईफ़ ठेवलेला होता. सावकाश पावलं टाकत तो त्या टेबलापाशी गेला.. त्याने तो नाईफ़ उचलला आणि अगदी इशीताच्या मागे जाऊन उभा राहीला.

इशीता स्वतःच्याच विश्वात रममाण होती.

“हॅल्लो ब्युटीफुल…”, करण घोगर्‍या आवाजात म्हणाला.

त्या अनपेक्षीत आवाजाने इशीता चांगलीच घाबरली.. मागे वळल्यावर समोर करणला बघताच तिचे टप्पोरे डोळे अधीकच मोठे झाले.. किंचाळायला तिने तोंड उघडले, पण त्याआधीच करणने तिच्या तोंडावर हात दाबला. तिने करणच्या पोटात लाथ मारायचा प्रयत्न केला, पण करण त्यासाठी तयार होता.. त्याने तिचा गुडघा चुकवला आणि दुसर्‍या हाताने तिच्या एक जोरात कानफ़टात लावली, तिला धरुन तो बेडपाशी गेला आणि तिला गादीवर ढकलले.

इशीता काही बोलणार एव्हढ्यात त्याने तो बटर-नाईफ़ तिच्या समोर धरला आणि म्हणाला, “वेल.. ह्याने मरणार वगैरे नाहीस तु.. पण ह्याचे एक-दोन वार तुझ्या चेहर्‍यावर झाले तर.. तुझ्या फ़ेस-व्हॅल्युची काय किंमत होईल ते तुच ठरवं…”

इशीता काहीच बोलली नाही.

“व्हेरी गुड.. आता मला सगळं निट सांग.. मला इथे फ़सवुन का आणलंस? हा जो कोण संदीप येणार आहे, तो कोण आहे? त्याचं माझ्याकडुन काय काम आहे.. अ‍ॅंन्ड बी क्विक…”, करण

“मी खरंच सांगते.. मला सगळं माहीत नाही.. मी मॉडेलिंग करते.. एकदा एका असांईंन्मेटच्या वेळी मला एक व्यक्ती भेटली.. त्याने माझी ह्या संदीपशी ओळख करुन दिली.. काम एकच होतं.. त्यांनी सांगीतलेल्या व्यक्तीला फ़सवुन एखाद्या हॉटेलमध्ये आणायचं आणि दारुन झोपेच औषधं घालुन बेशुध्द करायचं.. बस्स..”

“मग पुढे? तु संदीपला फोन करतेस.. तो इथे येतो.. मग?”
“मला माहीत नाही.. त्याच्याबरोबर एक-दोन माणसं असतात.. ते त्या बेशुध्द झालेल्या व्यक्तीला घेऊन गाडीत घालतात आणि घेऊन जातात..?”
“कुठे?”
“मला खरंच माहीत नाही.. आय स्वेअर..”
“हा जो कोणी संदीप आहे.. कसा दिसतो…?”
“अगदी साधा वाटतो.. डिसेंन्ट आहे.. कुठल्यातरी मोठ्या कंपनीत कामाला असल्यासारखे त्याचे कपडे असतात..”
“आणि त्याच्या बरोबरची ती दोन माणसं?”
“अं.. मला वाटत नाही ते गुंड वगैरे असतील..”
“तिघांपैकी कुणाकडे काही हत्यार.. चाकु.. बंदुक वगैरे?”
“नाही.. म्हणजे.. मी तरी पाहीली नाही..”

“ह्या आधी किती लोकांना तू असं औषधं देऊन बेशुध्द केलं होतंस?”
“दोघांना”
“माझ्या नंतर अजुन किती लोकं आहेत..”
“नाही.. तु शेवटचा.. तिन लोकांचे फ़ोटो मला दाखवले गेले होते..”

तिच्या उत्तरांनी समाधान झाल्यावर, करण तिच्या अंगावरुन बाजुला झाला..

“मी हा नाईफ़… इथे.. माझ्या खिश्यात ठेवतोय..”, तिला दिसेल अश्या रितीने नाईफ़ खिश्यात ठेवत करण म्हणाला.. “हा संदीप आला की मी इथे चक्कर येऊन पडल्याचे नाटक चालु ठेवणार आहे आणि आशा करतो की तु मला साथ देशील.. शेवटी तुला तुझा चेहरा प्रिय आहे नाही का?”

इशीताने काही नं बोलता नुसती मान डोलावली..
करणने इशीताचा स्कॉचचा ग्लास तोंडाला लावला आणि एका घोटात रिकामा केला. घश्याला जाळत जाणार्‍या त्या स्कॉचने त्याला तरतरी आली. हा जो कोणी संदीप येणार होता.. त्यासाठी करण पुरता तयार होता.

पाच मिनीटांतच खोलीची बेल वाजली. करणने इशीताला खुण केली तसं इशीताने कि-होल मधुन बाहेर बघीतले आणि मग करणला होकारार्थी खुण केली.

करणने पुन्हा एकदा तिला खिश्यात ठेवलेला नाईफ़ दाखवला आणि तो जमीनीवर डोळे झाकुन पडला.

इशीताला दार उघडायला उशीर झाला तसं पुन्हा डोअर-बेल वाजली. इशीताने दार उघडले.

“झोपली होतीस का? इतका का वेळ लागला दार उघडायला?”, एका व्यक्तीने इशीताला विचारलं..

“मी.. मी बाथरुममध्ये होते…”
“आणि तुला घाबरायला काय झालंय एव्हढं.. चेहरा पांढरा फटक पडलाय तुझा …”
“नाही.. तुम्हाला यायला उशीर झाला नं.. मी म्हणलं हा उठुन बसला तर…”
“एनिवेज.. काय झालं? वॉज ही इझी टार्गेट.. तुझ्यावर सहजच भाळला? तुझ्याकडुन स्कॉच घेताना.. त्याला कसलाच संशय नाही आला..?”
“नथींग.. इट वॉज इझी टु गेट हिम हिअर..”
“सॅड… मला ह्याच्याकडुन होप्स होत्या.. पण आपल्याला असा बायकांकडुन फ़सणारा.. दारुला भुलणारा डिटेक्टीव्ह काय कामाचा.. मिसेस शेखर तर त्याला दोन दिवसांत गंडवतील..”
“बॉस.. काय करायचं ह्याचं.. सेम?”, त्याच्या बरोबरच्या एका माणसाने त्या संदीपला विचारले
“एकदम सेम.. सर्व्हीस-लिफ़्टने न्या त्याला खाली.. दिग्याला सांग मागे गाडी आणायला.. आणि द्या सोडुन कुठेतरी उरळी-कांचनला वगैरे कचर्‍यात”

करण हे सगळं डोळे झाकुन ऐकत होता. त्याच्या जवळ जवळ येत जाणारी दोन व्यक्तींची चाहुल त्याने घेतली होती. त्या दोन व्यक्तींनी दोन्ही बाजुने त्याचे हात धरुन त्याला उठवण्याचा प्रयत्न केला तसं करणने अचानक डोळे उघडले.. किरणला जागा बघताच त्या दोघांची काही क्षण तंतरली. करणने त्यातला एक माणुस लगेच ओळखला.. तोच तो.. जो करणवर लक्ष ठेवुन होता..
करणच्या चेहर्‍यावर किंचीतसे हास्य पसरले. त्याने सर्व शक्ती एकटवुन त्या इसमाच्या हनुवटीखाली एक ठोसा लगावुन दिला.. तसा तो इसम धडपडत त्या संदीपच्या अंगावर जाऊन पडला.

दुसरा इसम वेगाने करणवर चालुन गेला, पण करणने तो जवळ पोहोचायच्या आधीच आपली लाथ त्या माणसाच्या पोटात घातली तसा तो ही हेलपाटत भिंतीवर जाऊन आदळला. दोघेही पुन्हा उठले आणि करणच्या दिशेने संतापाने निघाले तसं संदीपने त्या दोघांना थांबवले आणि करणकडे बघत तो म्हणाला..
“इनफ़..”
“मला नाही वाटत ह्या ज्या कोण मिसेस शेखर आहेत त्या मला दोन दिवसांत गंडवतील..”, करण आपल्या आखडलेल्या मानेला झटके देत म्हणाला

त्या संदीप नामक व्यक्तीचे घारीसारखे तिक्ष्ण डोळे करणवर रोखलेले होते.
करणने आपल्या टी-शर्टच्या बाह्या मागे सारल्या, मान दोन-तिनदा इकडे तिकडे करुन मानेचे आखडलेले स्नायु मोकळे केले आणि टेबलावरची स्कॉचची बाटली घेऊन तो बेडवर बसला व म्हणाला, “आय सपोज, यु हॅव सम बिझीनेस प्रपोझीशन फ़ॉर मी.. अँड आय सपोज.. आय एम इन..!!!!”

“नॉट सो अर्ली… आम्हाला तुला पुर्ण पारखुन घ्यावं लागेल.. धिस टेस्ट वॉज जस्ट द बिगीनींग..”, संदीप खुर्चीवर बसत म्हणाला
“मला नाही वाटत संदीप.. त्याची फ़ारशी गरज आहे.. आणि तुमच्याकडे दुसरा ऑप्शन पण नाहीए..”, करण हसत म्हणाला..
“का?”
“तु कोण आहेस? मला माहीत नाही.. ह्या मिसेस शेखर कोण आहेत? ते ही मला माहीत नाही.. पण मी शोध लावीन हे नक्की.. आणि जर का मी त्यांना सांगीतलं.. संदीप नामक कोणी व्यक्ती तुमच्यावर पाळत ठेवायच्या तयारीत आहेत.. आय गेस.. तुझा सर्व प्लॅन धोक्यात येईल.. आणि इथुन बाहेर पडायंचं म्हणशील.. तर मला नाही वाटत तुझे हे पपलु-टपलु मला थांबवु शकतील….”

संदीप त्याच्याकडे बरोब्बर दोन मिनीटं रोखुन पहात राहीला.. त्याची ती नजर करणलाही अस्वस्थ करु लागली, पण करण जागचा हालला नाही की त्याने चेहर्‍यावरचे भाव बदलले नाहीत.

शेवटी संदीप खुर्चीवरुन उठला, खिश्यातुन त्याने एक कार्ड काढुन करणच्या हातात टेकवले आणि म्हणाला, “मला उद्या १०.३० वाजता इथे येऊन भेट.. अ‍ॅन्ड आय मीन १०.३०…”

“थॅंक्स.. आय विल बी देअर…”, करण ते कार्ड घेत म्हणाला..
“अ‍ॅंन्ड वन मोर थिंग.. मला डबल-क्रॉस करणारी माणसं आवडत नाहीत…”

संदीप आणि करणने काही क्षण एकमेकांकडे रोखुन पाहीले आणि मग संदीप आणि त्याच्याबरोबरची ती दोन माणसं अधीक काही नं बोलता निघुन गेली..

करणने ते व्हिजीटींग कार्ड पाहीले.. संदीप, डिव्हीजनल हेड, लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनी
करणने ते कार्ड हवेत नाचवत इशीताला दाखवले आणि खिश्यात ठेवुन दिले.

इशीताच्या चेहर्‍यावर इतक्या वेळानंतर प्रथमच हास्य पसरले..

“गुड.. यु गॉट द जॉब इट सिम्स.. चलो माझं काम झालं, मी जाते.. ओह अँड येस ऑल द बेस्ट…”, हात पुढे करत इशीता म्हणाली.

करणने इशीताचा हात धरुन तिला थांबवले आणि म्हणाला, “इतकी घाई काय आहे..? ही स्कॉचची बॉटल तर अर्धीच संपलीय. आणि शिवाय आपण एकमेकांना तर ओळखलं सुध्दा नाही.. हॅव ए सिट डार्लिंग,.. लेट्स ड्रिंक”

 

 

[क्रमशः]

10 thoughts on “डबल-क्रॉस (भाग २)

  1. Tanuja

    क्या बात!!

    बढिया**
    तस तर मी खूप अधाशासारखी वाचली पुन्हा एकदा वाचेल
    पण छान लिहिलाय हा पण भाग
    आता पुढची उत्सुकता आहे👍

  2. ANIL Ghule

    very awesome story…i like very much… please sir don’t take more time to next part…
    and i have one question to u sir…
    how many part of that novel…
    Karan jevadhe jast part astil tevadhe jast intrest vadhat jato

  3. दत्ता उतेकर

    मस्तच, पण आधीच प्रेडिक्टेबल होतं की असंच काहीतरी होणार. तरीही लिखाण एकदम ऑन टॉप आहे.👌

  4. उन्मेष

    प्रिडिक्टेबल बट स्टील इंटरेस्टिंग…

    कसं जमतं राव…???

    काम चालूच राहणार आहे सो आम्हाला फिड्स द्या लवकर लवकर…😀

    वेटिंग इगरली..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s