डबल-क्रॉस (भाग ३)


डबल-क्रॉस (भाग २) पासून पुढे >>

 

      करण ठरल्यावेळेनुसार लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनीच्या कार्यालयात पोहोचला. रिसेप्शनला संदीपला भेटायचे आहे सांगताच त्याला लगेच आत पाठवण्यात आले. करणने फ़िटींगचा चॉकलेटी रंगाचा सिल्की शर्ट आणि क्रिम-कलरची ट्राऊझर घातली होती. नेहमीप्रमाणे शर्टच्या बाह्या फ़ोल्ड करुन आपले दंड दिसतील ह्याची पुरेपुर काळजी तो घेत होता.

    संदीप त्याच्या केबीनमध्ये करणची वाट बघत होता. करणला आलेले बघताच त्याने करणला समोरच्या खुर्चीकडे बोट दाखवत बसायची खुण केली.

“बिफ़ोर वुइ बिगीन..” सरळ मुद्याला हात घालत संदीप म्हणाला, “लेट मी बी व्हेरी क्लिअर की हे काम अत्यंत गुप्त पध्दतीने पार पाडायचे आहे.. सो एकदा का तुला काम काय आहे हे सांगीतले की देअर इज नो टर्नींग बॅक.. ह्या कामासाठी तुला किमान ३-४ महीने तरी संपुर्ण जगापासुन कट-ऑफ़ व्हावं लागेल.. इथे तुझं कोणी आहे ज्यांना तु कुठे आहेस? काय करतो आहेस? कधी परत येणार? असले प्रश्न पडु शकतील?”, खुर्चीतुन किंचीत पुढे सरकत संदीपने विचारले.

करणने नकारार्थी मान डोलावली.

“गुड..” पुन्हा संदीप खुर्चीत टेकुन बसला. ड्रॉवर मधुन त्याने एक उंची सिगार काढली, काळजीपुर्वक त्याचे टोक कापले आणि सिगार तोंडात सरकवली. लायटरने सिगार पेटवताना त्याने एकवार करणकडे निरखुन पाहीले आणि मग त्याने डोळे मिटुन शांतपणे एक-दोन झुरके घेतले.

“तसं म्हणशील तर काम खुप्पच सोप्प असेल.. कदाचीत तुला काहीचं करावं लागणार नाही.. कदाचीत.. मी तुला एका महीन्याचे चार-लाख रुपये देईन.. अर्थात ही रक्कम तुला प्रत्येक आठवड्याला एक लाख अश्या रितीने तुझ्या बॅंकेत जमा केली जाईल.. ह्या एका महीन्यात तुला फ़क्त एका घरात ड्रायव्हर कम होम-हेल्पर-कम बॉडीगार्ड म्हणुन रहायचे आहे आणि घरातल्यांच्या नकळत तेथे जे काही घडत आहे ते मला रिपोर्ट करायचे आहे.. मंजुर असेल तर पुढचं सांगतो.. नाही तर तु जाऊ शकतोस…”

करणला खात्री होती की जितक्या सहजतेने संदीप काम सांगतोय तितके सहज ते नक्कीच नसणार नाही तर इतक्या फ़ालतु कामाचे त्याने चार लाख ऑफ़र केलेच नसते. पण करण रिस्क घ्यायला तयार होता.. एक तर एका महीन्याचे चार लाख नक्कीच मोठी रक्कम होती.. आणि त्याच्यासमोर दुसरा कुठला मार्गही नव्हता.

करणने उगाचच दोन क्षण विचार करण्याचे नाटक केले आणि मग तो संदीपला म्हणाला, “मी तयार आहे..”

संदीपने टेबलावरची बेल वाजवली तसं केबीनचे दार उघडले गेले जणु संदीपच्या बेलची वाट पहात कोणीतरी अगदी दारापाशीच थांबलेले होते. दार उघडुन एक शिपाई एक फ़ाईल घेऊन आला. संदीपच्या समोर त्याने ती फ़ाईल ठेवली आणि तो लगेच निघुनही गेला.

“करार-नामा आहे.. ह्यात लिहीले आहे की तु मध्येच काम सोडुन जाऊ शकत नाहीस.. ठरलेली ४ लाखाची रक्कम तुला प्रत्येक हप्त्याला एक लाख ह्या पध्दतीने दिली जाईल.. कामाच्या जागी जे काम पडेल ते तु करशील, ठरावीक वेळेला तु मला तेथील परीस्थीती रिपोर्ट करशील.. ह्या कामाबद्दल तु कुणाकडेही वाच्यता करणार नाहीस.. आणि…”

संदीप काही क्षण बोलायचा थांबला..

“आणि?”, करणने उत्सुकतेने विचारले

“… आणि ह्या कामावर असताना तुला.. किंवा तुझ्या जिवाला काही बरं-वाईट झाले, तर त्याची जबाबदारी पुर्णपणे तुझी असेल.. त्याला मी किंवा लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनी जबाबदार असणार नाही…”

करणने ती फ़ाईल चाळण्यासाठी उचलली.

“मला नाही वाटत त्यात काही वाचण्यासारखं वेगळं आहे. जे मी तुला आत्ता सांगीतलं तेच सगळं, फ़क्त कायद्याच्या शब्दात मांडलेलं आहे.. थोडंस कंटाळवाणंच आहे ते.. मला वाटतं ते वाचण्यापेक्षा.. तुला काम काय आहे हे जाणुन घेण्यात जास्त उत्सुकता असेल नाही का?”, असं म्हणुन संदीपने टेबलावरचे पेन करणच्या दिशेने सरकावले.

करणने ते पेन घेतले आणि शेवटच्या कागदावर जिथे स्वाक्षरीसाठी जागा होती तेथे आपली सही केली आणि फ़ाईल बंद करुन त्याने ती संदीपच्या दिशेने सरकावली.

संदीपने एकवार त्याची सही योग्य ठिकाणी आहे हे पाहीले आणि मग फ़ाईल बंद करुन ड्रॉव्हरमध्ये ठेवुन दिली. काही क्षण दोन्ही हातांची बोटं एकमेकांत गुंफ़ून तो डोळे मिटून बसुन राहीला.

“तुला शेखर माहीती आहे? लेखक आहेत.. त्यांचं नविन एक पुस्तक येतं आहे..”, संदीप म्हणाला.

“नाही.. मी पुस्तक जास्ती वाचत नाही..”, करण

“ओके.. एक लेखक आहे.. शेखर म्हणुन.. एक सस्पेंन्स / थ्रिलर गोष्टींवर आधारीत ते पुस्तक लिहीत आहेत आणि झेड चॅनल त्यावर एक मालिका करणार आहेत. मालिका अर्थातच बिग-बजेट आहे, हिमांशुचे सेट्स आहेत सो यु कॅन इमॅजीन.. आणि वाय-कॉम प्रोड्युस करतंय.. ऑल-बिग-नेम्स.. बॉलिवुड फ़ॉलो करत असशील् तर तुला ही नावं माहीतीच असतील.”

“येस.. माहीती आहे मला..”

“गुड.. तर झेड चॅनलने ह्या शेखरची पॉलिसी काढली आहे.. १५० करोडची.. झेड चॅनलला टी.आर.पी. लवकरात लवकर वाढवायचा आहे.. पुर्ण पुस्तक लिहुन होई पर्यंत ते थांबु शकत नाहीत.. सो जसं जसं लिहुन होईल तसं तसं प्रत्येक भागांच शुटींग सुरु होणार आहे..”

“पण कसं शक्य आहे.. म्हणजे एखादा भाग नाही लिहुन झाला.. किंवा उशीर झाला तर..?” करणने शंका उपस्थीत केली.

“करण.. ते शेखर आहेत.. तु किंवा मी नव्हे.. त्यांनी तशी कमीटमेंट दिली आहे..”, निराशेच्या स्वरात संदीप म्हणाला..

“ओके.. गो अहेड..”, करण

“ह्या कालावधीत शेखरना काही बरं वाईट झालं, तर त्या सेट्सवर, प्रॉडक्शनवर उभा केलेला सगळा पैसा डुबेल.. चॅनलच अतोनात नुकसान होईल म्हणुन ही पॉलिसी काढली आहे.”

“ऍग्रीड.. मला तरी त्यात काही चुकीचं वाटत नाही.. कोणीही करेल…”, करण

“बरोबर.. पण पॉलिसीमधला एक क्लॉज मला खटकतोय.. मिसेस शेखरने तो क्लॉज घालायला लावलाय पॉलिसीमध्ये…” असं म्हणुन संदीपने ती पॉलीसी उघडली आणि ‘त्या’ परिच्छेदावर बोट ठेवुन त्याने तो क्लॉज करणला वाचायला सांगीतला.

“हम्म.. इंटरेस्टींग..”, हनुवटीवरुन हात फ़िरवत करण म्हणाला.. “आणि म्हणुन तुम्हाला वाटतंय की शेखरच्या जिवाला धोका आहे.. आणि तसं झालं तर ही १५० करोडची रक्कम तुम्हाला द्यावी लागेल..”

“.. आणि म्हणुन तु तिथे त्यांच्याबरोबर रहायचंस.. तेथे घडनारी प्रत्येक गोष्ट मला रिपोर्ट करायचीस आणि शेखरना प्रोटेक्ट करायचंस.. कुठल्याही परीस्थीतीत, शेखरना काहीही होता कामा नये…”

करणने काहीही न बोलता नुसती मान डोलावली.

“रिव्हॉल्व्हर हॅन्डल करता येते?”, संदीपने अचानक विचारलं.

“स्पोर्ट्स-कॉम्लेक्स मध्ये एक छोटा कोर्स केला होता, रिव्हॉल्व्हरचा, सेकंन्ड लेव्हल पर्यंत, पण व्यक्तीशः आयुष्यात कधी वापरली नाहीए..” करण

“मग आता वापर.. कदाचीत तुला ह्याची गरज लागु शकते.”, असं म्हणुन करणने टेबलाच्या खालच्या खणातुन एक पोलिस-रिव्हॉल्व्हर काढुन करणकडे दिली.

करण विस्फारलेल्या डोळ्यांनी त्या रिव्हॉल्व्हर कडे पहात राहीला.

“तुला काय वाटलं.. आम्ही इंशोरंन्सवाले फ़क्त कागदी घोडेच नाचवतो की काय? यु हॅव नो आयडीआ आम्हाला काय काय.. आणि कोणा-कोणाशी डिल करावं लागतं.. आय होप यु नो.. सेफ़्टी-कॅच कसा ओपन करायचा वगैरे..”

करणने ती रिव्हॉल्व्हर उचलली. रिव्हॉल्व्हरचा बर्फ़ासारखा थंड स्पर्श करणच्या शरीरावर एक रोमांच उमटवुन गेला.

“मी आशा करतो.. तुला ह्याची आवश्यकता भासणार नाही.. पण..”

“मी आशा करतो.. मला ह्याची आवश्यकता भासो.. इट्स ऍड्रिनल-रश फ़िलींग..”, संदीपच वाक्य अर्ध्यात तोडत करण म्हणाला.

“गरज भासली तर बिंधास्त वापर.. एक तर ती रजीस्टर्ड नाहीए आणि दुसरी गोष्ट म्हणजे शेखरच्या जिवापेक्षा आपल्याला महत्वाचही काही नाहीए..”, असं म्हणुन संदीपने टेबलावरचं आपलं नोटपॅड पुढे ओढलं.. त्यात पेनाने काहीतरी रखडलं आणि तो कागद करणकडे देत म्हणाला.. “बाहेर, काऊंटर नंबर ७ वरुन ही चिठ्ठी दाखवुन पैसे घे.. आत्ता दहा हजार देतोय.. तुला आवश्यकता असेल असे काही कपडे आणि इतर गरजेचं सामान घे. बाहेर मिस.निता म्हणुन असेल तिच्याकडुन तुझी फ़ाईल घे.. तुझे फ़ेक ड्रायव्हरच्या कामाचे टेस्टीमोनिअल्स, आणि इतर माहीती तिने तयार केली आहे. आज घरी जाऊन त्याचा निट अभ्यास कर.. कुठे.. कुणाकडे काय काम केले ह्याची ती माहीती आहे.. तोंडपाठ कर ती.. उद्या आपण शेखरकडे जाणार आहोत…”, असं म्हणुन संदीपने लॅपटॉप उघडला आणि जणु काही करण तेथुन केंव्हाच निघुन गेला आहे अश्या आवेशात काम चालु केले.

करण उठुन केबीनच्या दारापाशी आला तसा संदीप म्हणाला.. “मला खात्री आहे.. गुप्तहेर कामगीरीची माहीती गुप्तच ठेवतात हे तु जाणतोसच.. त्यामुळे, ह्याबाबतीत कुणालाही काहीही कळता कामा नये हे मला वेगळं सांगायची गरज नाही.. नाही का?”

संदीप समहाऊ करणच्या डोक्यात गेला होता. प्रत्येक गोष्टीमध्ये जणु काही करण एखादा लहान मुलगा आहे अश्या आवेशातले त्याचे बोलणे करणला सहन होत नव्हते. त्याची पिरपीर करणला संताप आणत होती.

“फार शहाणा समजतो हा स्वतःला..”, करण स्वतःशीच पुटपुटला.. “एक संधी मिळु देत, मग सांगतो ह्याला काय ते..”

अर्थात आत्ता काही बोलुन उपयोग नव्हता. करणने काही न बोलता मान डोलावली आणि तो बाहेर पडला.

मिस निता ने करणकडुन संदीपने दिलेला तो कागद घेतला.. संगणकावर काही एंन्ट्री केल्या आणि दहा-हजार रुपायांच बंडल करणकडे दिले. कित्तेक महीन्यांनी, करण इतके पैसे एकत्र बघत होता. करणने ते पुडकं खिश्यात सरकवले आणि तो बाहेर पडला.

करण इमारतीतुन नुकताच बाहेर पडतच होता तोच त्याचा फोन किणकिणला. इशीताचा नंबर बघुन त्याला आनंदमिश्रीत आश्चर्य वाटले.

*************************

“हाय करण.. इशीता बोलतेय.. कसा आहेस? कुठे आहेस? संदीपला भेटलास? झालं काम?”, इशीता एकामागोमाग एक प्रश्न विचारत होती.

“अगं हो.. हो.. मला बोलायला तर देशील का? सांगतो.. भेटलो संदीपला.. आत्ता तेथुनच बाहेर पडतोय. ऍडव्हान्स पण मिळाला.. भेटुयात का?”, करण

“अं.. अरे माझा शो आहे दीड वाजता बालगंधर्वला, एक काम कर ना.. तु येतोस माझा शो बघायला? .. मी पास ठेवते तुझ्यासाठी.. ३ वाजेपर्यंत आहे, मग बोलु निवांत.. बघ म्हणजे तुला वेळ असेल तर.. चांगलं नाटक आहे, आणि माझं काम पण म्हणे छान होतेय..”, इशीता म्हणाली.

“डन.. पण मला थोडं शॉपींग पण करायचं आहे.. नंतर तु माझ्याबरोबर येणार असलीस तर मी येईन नाटकाला…”, करण

“डन.. मी सेकंड रो मधलं सिट ठेवतेय रिझर्व्ह, तिकीट काऊंटरला बापुकाकांना भेटायचंय म्हणुन सांग.. ते घेऊन येतील तुला आत मध्ये.. नाटकाचं नाव ‘प्रेयसी’ ओके? चल मग भेटूच लवकर.. बाय..”

“बाय..”

करणने घड्याळात नजर टाकली. १२च वाजत होते. करणकडे काही करण्यासारखी कामं होती जसं ऑफ़ीसचं आणि घराचं थकलेलं भाडं भरायचं होतं, पुढचे काही महीने तो इथे नसणार होता म्हणुन पेपर, दुध नको सांगायचे होते.. वगैरे.

करणने एक वाजेपर्य़ंत सगळी कामं उरकली आणि तो बालगंधर्वला पोहोचला. ’प्रेयसी’ नावाच्या नाटकाचे जाहीरातींचे फ़लक सर्वत्र लागलेले होते. गुलाबी रंगाच्या फ़्रॉकमध्ये, मेक-अप केलेली इशीता अधीकच लोभस दिसत होती. करणने तिकीट खिडकीवर ‘बापु-काकांचे’ नाव सांगीतल्यावर थोड्याच वेळात एक वयस्कर, नुकतीच साठी-पार केलेला एक गृहस्थ बाहेर आला.. त्याने आपादमस्तक करणला न्ह्याहाळले आणि मग काही नं बोलता तो त्याला घेऊन नाट्यगृहात गेला.

दोन अंकी नाटक होतं. करणला खरं तर नाटकात फ़ारसा रस नव्हता, पण पहील्या काही मिनिटांनंतर तो नाटकात खेचला गेला. इशीताने खरोखरच चांगलं काम केलं होतं, नुकतीच प्रेमात पडलेली अल्लड प्रेयसी ते तिचं प्रेम धोक्यात आल्यावर बनलेली रणरागीणी आणि शेवटी त्याग हेच प्रेम आहे हे पटवुन देताना आपले दुःख नजरेतुन मांडताना केलेले ऍक्ट कौतुकास्पद होते. नाटक संपल्यावर अभिवादनासाठी जेंव्हा इतर कलाकारांबरोबर ती स्टेजवर आली तेंव्हा लोकांनी टाळ्यांचा कडकडाट केला होता.

इशीताला पहाताना, नकळत आपल्या हृदयाची स्पंदन वाढल्याची जाणीव करणला झाली. स्टेजवरुन जाताना इशीताची नजर करणला शोधत होती. दोघांची नजरानजर होताच इशीताने एक गोड हास्य केले आणि ती निघुन गेली.

मेक-अप रुम बाहेर कलाकारांना भेटण्यासाठी, त्यांच्याबरोबर सेल्फ़ी काढुन घेण्यासाठी प्रेक्षकांची रांग लागली होती. करणला कोणतीही घाई नव्हती. तो गर्दी संपेपर्यंत थांबुन राहीला. गर्दी पांगल्यावर तो इशीताच्या मेक-अप रुमपाशी गेला. बाहेरच्या बाऊंन्सरने त्याला थांबवले, पण करणने आपले नाव सांगताच त्याला आत जाऊ दिले.

इशीता चेहर्‍यावरचा मेक-अप पुसण्यात मग्न होती. करणला बघताच ती आनंदाने उभी राहीली.

“कसं वाटलं नाटक? आणि माझं काम? आवडलं?”

“नाटकही छान होतं आणि तुझं काम पण ! मला माहीती नव्हतं तु इतकी चांगली आणि फ़ेमस नायीका आहेस ते..”, करण हसत हसत म्हणाला.

“बरं, चल, मला सॉल्लीड भूक लागली आहे…”, इशीताने आपला पटापट मेक-अप उतरवला आणि ती करणला म्हणाली.

“येस्स.. मला पण.. बोल कुठे जाऊ यात? आज खूप पैसे आहेत माझ्याकडे, तु म्हणशील तिकडे आपण जाऊ शकतो..”, करण आपल्या फुगलेल्या खिश्याकडे बोट दाखवत म्हणाला.

“इफ़ यु डोंन्ट माईंड, आपण गुडलक ला जाऊयात? मला मस्त बन-ऑम्लेट, ते छोट्टे सामोसे, बन-मस्का आणि ३-४ कप चहा हवाय !”, करण काय म्हणेल ह्या विचाराने इशीता हळुच म्हणाली

“ओह, व्हाय-नॉट.. गुडलक तर माझं ऑलटाईम फ़ेव्हरेट..”, करणने आनंदाने मान हलवत संमती दर्शवली.

“फ़क्त दोन मिनीटं दे,, मी फ़क्त चेंज करते आणि जाऊ .. ओके?”

दोन मिनिटांतच इशीता तयार होऊन बाहेर आली. राखाडी रंगाचा प्रिंटेड क्रॉप-टॉप आणि फ़िक्कट निळ्या रंगाची जिन्स असा साधाच पेहेराव तिने घातला होता. नाटकातच काम असल्याने मेक-अपची तिला उत्तम जाण होती. कोणता, किती मेक-अप कसा दिसेल हे तिला चांगलं समजत होतं. केसांना कसलंस जेल लावल्याने खांद्यापर्यंत रुळणारे तिचे किंचीतसे कर्ली केस नुकतीच आंघोळ केल्याप्रमाणे ओलसर भासत होते. डोळ्यांतले काजळ तिचे डोळे अधिकच मोहक करत होते, कानात मोठ्या गोलाकार रिंग्स आणि हातात कसलेसे रंगीत ब्रेसलेट.. बस्स.

क्रॉप-टॉपमुळे दिसणारे, तिचे व्यायाम करुन कमावलेले ऍब्स करणचे लक्ष विचलीत करत होते. करणने व्यायामाअभावी किंचीतसे सुटु लागलेले आपले पोट ओढुन आतमध्ये घेतले.

“चलायंच?”

“येस्स.. चलो..”

“कसं जायचंय? गाडी आहे तुझी?

“अं.. आहे.. स्प्लेंडर आहे.. चालेल? का रिक्षाने जाऊयात?”, काहीसा लाजत करण म्हणाला..

“चालेल की.. त्यात काय एव्हढं…?”

बोलता बोलता इशीताने आपले बाकीचे सामान तिच्या डफ़ल बॅगमध्ये भरले आणि बॅग कोपर्‍यात सरकवुन ठेवुन दिली.. खोलीला कुलुप लावले आणि दोघंही बाहेर पडले.

आपल्या मळकट, जुनाट स्प्लेंडरवर इशीताला घेऊन जायला करण जरा संकोचत होता, पण इशीताला त्याबद्दल काहीच नव्हते.. ती गाडीवर बसली आणि दोघंही गुडलकला गेले.

गुडलकला अर्थातच नेहमीप्रमाणे वेळ-कोणतीही-असो-इथे-वेटींग-असणारंच वाली गर्दी होती. १०-१५ मिनीटांनंतर दोघांनाही एक कोपर्‍यातले टेबल मिळाले.

“हम्म.. बोल आता.. काय झालं सकाळी? कसलं काम आहे?”, ऑर्डर दिल्यावर इशीताने करणला विचारलं, तसा इतका वेळ इशीताच्या रुपाने, तिच्या वागण्या-बोलण्यातील सहजतेने घायाळ झालेला करण सावध झाला. आपले काम क्लासिफ़ाईड आहे.. आणि ह्याबद्दल आपण कोणाशीही काहीही बोलणार नाही हे आपण दहा-वेळातरी संदीपला सांगीतले आहे ह्याची त्याला जाणीव झाली. शेवटी इशीताला तरी तो किती ओळखत होता?

“अं.. सॉरी.. काम तस सेन्सीटीव्ह आहे.. आणि मला पण पुर्ण माहीती नाही मिळालीय.. सो त्याबाबत आत्ताच बोलणं योग्य ठरणार नाही..”, करण काहीसा वरमुन म्हणाला..

“ए.. इट्स ओके.. तु एव्हढा संकोचु नकोस.. मी पण माझ्या नाटकाबद्दल आधीच कुणाकडे बोलत नाही.. आय कॅन अंडरस्टॅंड.. बरं, ते जाऊ देत.. बोल माझं काम कसं वाटलं?”

इतक्यात खाण्याची ऑर्डर आली आणि दोघं इतर विषयावरील गप्पांमध्ये बुडुन गेले.

दुसर्‍या दिवशी करण पहाटेच उठला. ठरल्यावेळेपेक्षा अंमळ जास्तच जिम मारली. कार्डीओ, अ‍ॅब्स बरोबर त्याने जास्त वेळ वेट्स वर घालवला आणि मग शॉवर घेऊ साडेदहाच्या सुमारास आवरुन तयार झाला. त्याने कॅज्युअलच कपडे केले होते. नेव्ही-रंगाचा चौकटी-चौकटीचा शर्ट आणि फ़िक्कट निळ्या रंगाची डेनीम.

वेट्स जास्त मारल्याने मनगटावरच्या आणि गळ्याबाजुच्या नसा टरारुन फ़ुगल्या होत्या. करणने स्वतःला आरश्यात न्याहाळले. हलकेसे जेल लावुन त्याने केस व्यवस्थीत बसवले. साधेच पण मंद सुगंधीत डिओ फ़वारला आणि संदीपच्या फोनची वाट बघत तो बाल्कनीत बसुन राहीला.

अकराला पाच मिनीटं कमी असताना संदीपचा फोन आला तसा करण दाराला कुलुप लावुन खाली फ़ुटपाथवर येऊन थांबला. दोनच मिनीटांत संदीप त्याची काळ्या रंगाची ऑडी घेऊन आला.

“व्यवस्थीत चालवता येईल ना?”, गाडीतुन खाली उतरुन, किल्ली करणकडे देत संदीप म्हणाला

करणने हलकेसे हासुन काही न बोलता किल्ली घेतली आणि तो ड्रायव्हींग सीटवर बसला.

थोड्याच वेळात करणचा गाडीवर व्यवस्थीत हात बसला आणि त्याने एखाद्या कुशल ड्रायव्हसारखी वेगात, पण काळजीपुर्वक गाडी ट्रॅफ़िकमधुन बाहेर काढली. सुरुवातीला काहीसा टेन्स्ड असलेला संदीप त्याचे निष्णात ड्रायव्हींग बघुन रिलॅक्स झाला.

“कालचे दिलेले रेकमंडेशन्स आणि कामं निट पाठ केलीस ना?”, संदीप

“हो.. पण त्यात दिलेले ते रेफ़रंन्सचे फोन नंबर्स.. शेखरने कुणाला खरंच फोन लावला तर?”, करणने आपली शंका उपस्थीत केली.

“त्याची काळजी तु नको करुस.. त्याची सगळी व्यवस्था केलेली आहे. तुला ते कामावर ठेवतील की नाही? ठेवलेच तर कोणते काम देतील? ह्याची काहीच कल्पना नाही.. सो तु कुठल्याही कामासाठी तयार रहा…”, संदीप म्हणाला.. “आणि हो.. त्या मिसेस शेखर.. त्या मला जरा धुर्त वाटतात.. शेखरच्या निर्णयांमध्ये त्यांचा फ़ार हात असतो असे ऐकुन आहे.. सो त्यांना इंप्रेस कर म्हणजे झालं…”

करण संदीपच बोलण मन लावुन ऐकत होता.

थोड्याच वेळात गाडी शेखरच्या बंगल्यासमोर येऊन थांबली. बंगला कसला, अव्हाढव्य मॅन्शनच होते ते. जुजबी चौकशी करुन वॉचमनने गेट उघडले आणि करणने ऑडी १०० मिटर अंतर पार करुन असलेल्या पोर्चमध्ये वळवली. गाडी एका कोपर्‍यात पार्क करुन करण संदीपच्या मागोमाग बंगल्यात शिरला.

बंगल्याच्या आत शिरल्याशिरल्या त्या बंगल्याची भव्यता आणि कलात्मकतेने केलेली सजावट दोघांच्याही डोळ्यात भरली गेली. मोठ-मोठ्ठी रंगेबीरंगी मातीचे नक्षीदार पॉट्स, भिंतींवर खचीतच महागडी वाटणारी चित्रं, गडद पिवळा, निळा रंगांनी सजलेल्या भिंती, उंची सोफ़ा, मऊसुत कार्पेट, नक्षीचा पुरेपुर वापर केलेले फ़र्नीचर, जिना, भल्या मोठ्या आकाराचा टीव्ही ह्याने बंगल्याचा हॉल सजलेला होता.

करण मंत्रमुग्ध झाल्यासारखा बंगल्याचे ते अंतरंग बघत होता.

एका नोकराने दोघांनाही सोफ़्यावर बसण्याची खुण केली आणि तो शेखरना बोलवायला आतमध्ये गेला. करण शेखर किंवा मिसेस शेखरचा कुठला फोटो कुठे दिसतो का हे बघण्यात मग्न होता, परंतु कुठेही त्या दोघांचा किंवा इतरही कुणाचा फोटो हॉलमध्ये कुठेच नव्हता. शेवटी करण बंगल्याच्या सजावटीवरुन तो त्या दोघांचा अंदाज घेण्याचा प्रयत्न करु लागला. परंतु करणचे शेखरबद्दलचे सर्व अंदाज चुकवणारी एक व्यक्ती बाहेर आली. त्या व्यक्तीला पहाताच संदीप उठुन उभा राहीला, तसा करणही नकळत उठुन उभा राहीला.

पांढर्‍या रंगाचा हाल्फ़ स्लिव्हजचा घट्ट टी-शर्ट, काळ्या रंगाची ढगाळ शॉर्ट जी कदाचीत घसरु नये म्हणुन सस्पेंन्डर्सने जोडलेली आणि डोक्यावर राखाडी फ़ेल्ट हॅट. जाडजुड शरीरयष्टीची ती व्यक्ती जवळ येताच संदीपने तिच्याशी हस्तांदोलन केले..

“गुड मॉर्नींग मिस्टर शेखर…”, संदीप

“कट दॅट मिस्टर.. मिस्टर…”, हसत हसत शेखर म्हणाला.. “जस्ट शेखर.. कॉल मी शेखर..”, मग त्याने करणकडे पाहीले आणि म्हणाला.. “ऐंन्ड यु?”

“मी करण…”

“करण?”

“शेखर.. मी म्हणालो होतो नं.. माझ्या पर्सनल ओळखीतलाच आहे.. सध्या नोकरी शोधतो आहे, नुकताच आलाय ह्या गावात.. मी विचार करत होतो.. तुम्हाला २-४ महीने काही लागणार असेल तर.. आय मीन तुम्ही द्याल ते हा काम करेल.. बाय-द-वे, ही इज एक्सलंट ड्रायव्हर…”

“ओह आय सी.. येस राईट.. पण मला वाटतं ते शैलालाच ठरवु दे.. तिला नं विचारता मी माणसं कामावर ठेवलेली तिला आवडत नाही..”, शेखर

शैला.. अर्थात मिसेस शेखर असाव्यात असा करणने अंदाज बांधला.

संदीपने आपली हातातली फ़ाईल शेखरपुढे ठेवली आणि म्हणाला.. “तुम्ही आणि शैला मॅडमने सांगीतलेले सगळे क्लॉज मी ह्यामध्ये लिहीलेले आहेत. आमच्या लिगल डिपार्टमेंट कडुन त्याची काळजीपुर्वक स्कृटीनी झालेली आहे आणि रितसर मान्यताही मिळालेली आहे. शिवाय शर्मा आणि त्यांच्या टिमनेही एकदा व्हेरीफ़िकेशन केलेले आहे. आता फ़क्त तुमच्या आणि मॅडमच्या सह्या झाल्या की आमचं काम संपलं.

“आय एम सॉरी.. पण शैला अजुन क्लबमधुन आलेली नाही.. ती आली की तिची सही घेऊन ही फ़ाईल पाठवुन दिली तर चालेल?”, शेखरने विचारलं..

“अं.. मॅडम थोड्या वेळात येणार असतील तर आम्ही थांबतो..”, संदीप

“हम्म.. एक मिनीट..”, असं म्हणुन शेखरने टेबलावरच्या लॅंडलाईन फ़ोनवरचं रिडायलचं बटन दाबलं आणि फ़ोन स्पिकरवर टाकला.

काही वेळ रिंग वाजल्यावर एक हलकीशी क्लिक झाली आणि फोन उचलला गेला.

पलीकडुन हाय नाही, हॅल्लो नाही.. कसलाच आवाज नाही.. गाडीच्या बंद काचांतुन येणारा हलकासा ट्रॅफ़ीकचाच काय तो आवाज येत होता.

“शैला.. ते इंन्शोरंन्सचे संदीप आलेत.. तुझी पण सही लागणारे.. किती वेळात पोचते आहेस?”

“पाच मिनीटं”, पलीकडुन एक काहीसा हस्की म्हणता येईल असा आवाज आला आणि लाईन बंद झाली.

“मॅडम येतातच आहेत पाच मिनिटांत तर मग थांबून सही घेऊनच जातो मग आम्ही..”, संदीप म्हणाला…

“हरकत नाही, तुम्हाला उगाच हेलपाटा नको…” शेखर म्हणाले..

किचेनमधुन एव्हाना एका नोकराने फ़्रिजमधुन थंडगार सरबत आणुन दोघांपुढे ठेवले होते.

“लोकांमध्ये जाम उत्सुकता आहे शेखर तुमच्या पुस्तकाची..”, संदीप सरबताचे घोट घेत म्हणाला, “पुस्तक तर मार्केटमध्ये जोरात विकलं जाणारंच, पण सिरीयलचीसुध्दा प्रचंड प्रसिध्दी झाली आहे आत्तापासुनच. शिवाय आपल्या ह्या इंन्शोरंन्सच्या डिलमुळे आमच्या कंपनीला सुध्दा फ़ायदाच होणार आहे. आत्तापासुनच अश्याच प्रकारच्या इतर डिल्ससाठी चौकश्या सुरु झाल्या आहेत. बहुतेक हा नविन ट्रेंड रुजु होणार असं दिसतंय…”

दोघंजण बोलतच होते इतक्यात बाहेर गाडीचा हॉर्न वाजला आणि पाठोपाठ गेट उघडल्याचा आवाज आला.

करणने मान उंचावुन खिडकीतुन बाहेर बघीतले, गेटमधुन एक लाल रंगाची टू-सिटर कन्व्हर्टीबल ऑडी आतमध्ये येत होती. वातावरणामध्ये एक प्रकारचा नकळत तणाव निर्माण झाला होता. गाडी पोर्चमध्ये येईपर्यंत एक नोकर धावत धावत दार उघडुन बाहेर गेला. तो पर्यंत दुसर्‍याने हॉलमधील गोष्टी नीट ठेवल्या.

लॉबीतुन उंच टाचांच्या सॅन्डल्सचा ‘टक-टक-टक-टक’ आवाज जवळ येत गेला आणि काही वेळातच शैला हॉलमध्ये आली.

गडद हिरव्या रंगाचा फ़्रॉक तिने घातला होता. गुडघ्याच्या किमान दोन इंच तरी वर जाईल इतपतच त्याची उंची होती. थोडासा टाईट-फ़िटच म्हणता येईल अश्या त्या ड्रेस मुळे तिची टोन केलेली फ़िगर उठुन दिसत होती. बेज रंगाचे ग्लाडीएटर सॅंन्डल्स, घोट्यापाशी ४ मुक्त संचार करणार्‍या पक्षांचा टॅटू, हातात रंगीत ब्रेसलेट, खांद्यापर्यंत रुळणारे आणि शेवटी निळसर रंगाने हायलाईट केलेले केस, कारेर्रा किंवा फ़ॅरेनाईट कंपनीचा एव्हीएटर प्रकाराचा फ़िक्कट हिरव्या शेडचा गॉगल. व्यवस्थीत व्यायाम करुन कमावलेल्या तिच्या फ़िगरवरुन करणची नजर काही केल्या हटत नव्हती. तिच्या नितंबांवरुन आणि उरोजावरुन तो आपली नजर हटवण्याचा प्रयत्न करत होता, पण ते त्याला अशक्यच होत होते.

“शैला.. हिअर यु आर..”, खुर्चीतुन उठत शेखर म्हणाला.. “मिट मिस्टर संदीप…”

शैलाने डोळ्यांवरचा गॉगल काढला आणि करण काही क्षण स्तंभीतच झाला. असे डोळे त्याने ह्यापुर्वी कधीच पाहीले नव्हते. काहीशी घारी छटा असलेले निळसर डोळे ‘फ़रगेट-मी-नॉट’ पठडीतलेच होते.

“हॅल्लो संदीप…”, शैला तिच्या काहीश्या हस्की स्वरात म्हणाली.

“अ‍ॅंन्ड ही इज..” असं म्हणुन शेखरने करणकडे बघीतले, पण त्याला काही त्याच नाव आठवेना..

“करण..” असं म्हणुन करणने आपला हात मिळवण्यासाठी पुढे केला..

शैलाने फ़ार-तर-फ़ार दोन सेकंद करणला न्ह्याहाळले आणि ती पुन्हा शेखरकडे वळली.

शेक-हॅंन्ड करण्यासाठी पुढे केलेला करणचा हात तसाच अधांतरी राहीला. शैलाच्या त्या कृतीने करण चांगलाच दुखावला गेला. करण अगदी हॅंन्डसम-हंक नसला तरीही कुठल्याच मुलीने त्याला आजवर इतक्या सहजपणे दुर्लक्षीत केले नव्हते.

“अं.. करण आपल्याबरोबर आपल्या बंगल्यावर येणार आहे..”, शैलाच्या चेहर्‍यावरचे भाव ओळखुन शेखर म्हणाला..

“कश्याला?”, शैला

“अं.. अग.. रामुकाका तसे म्हातारेच झालेत.. त्यांना मदत असलेली चांगलंच.. शिवाय.. ह्या डोळ्यात जो मोतीबिंदु तयार होतोय.. त्यामुळे मला तसं थोडंस अंधुकच दिसतं.. उगाच कश्याला रिस्क.. हाच ड्रायव्हिंगपण करेल..”, शेखर

“त्याची काही गरज नाहीए.. आय कॅन ड्राईव्ह…”, शैला..

संदीपसाठी ही धोक्याची खुण होती.. त्याला करणला कोणत्याही परिस्थीती तेथे पाठवायचे होते.

“मॅम.. माझ्या माहीतीतला आहे करण.. ही वोंन्ट डिसअपॉंईट.. बिसाईड्स, वुई आर नॉट चार्जींग एनीथींग…”

“थॅंक्स.. बट नो थॅंक्स.. आम्हाला आमच्या खाजगी आयुष्यात कोणी परका माणुस नकोय..”, शैला आपल्या मतावर ठाम होती..

संदीपला कसंही करुन शैलाला तयार करणं गरजेचं होतं.. शेवटी मनाविरुध्दच त्याने आपलं खरं पान उघड केलं.. “मॅम.. करण शेखर सरांसाठी बॉडीगार्डचंही काम करेल.. त्याला सवय आहे अश्या कामांची..तुम्ही महीनाभर त्याला ठेवुन बघा.. नाहीच पटलं तर मला फोन करुन सांगा.. त्याला घेऊन जायची मी व्यवस्था करेन…”

ही मात्रा मात्र शैलावर लागु पडली… तिने काही क्षण विचार केला आणि मग अगदीच क्षुल्लक बाब असल्यासारखी म्हणाली, “ओके.. वुई विल किप हिम..”

संदीपने नकळत खिश्यातुन रुमाल काढला आणि कपाळावर साठलेले घामाचे थेंब पुसुन टाकले. कसनुसं हसत त्याने आपल्या बरोबरची फ़ाईल उघडली आणि त्यावर शैला आणि शेखरच्या सह्या घेतल्या.

“वुई आर लिव्हींग ऑन नेक्स्ट फ़्रायडे मॉर्नींग.. ७ ए.म. शार्प, सेंन्ड हिम ऑन टाईम..” असं म्हणून कमरेला झटके देत ती बेडरुममध्ये निघुन गेली…

शैला जवळ जवळ अर्धातास तिथे होती, पण सुरुवातीची काही सेकंद सोडली तर तिने एकदाही करणकडे बघीतले नव्हते किंवा त्याच्याशी एक शब्दही बोलली नव्हती. करणला अचानकच आपण एकदम क्षुल्लक, टाकावू वस्तु वगैरे असल्यासारखं वाटुन गेलं.

दोघांच्याही सह्या झालेल्या एकवार संदीपने बघीतले आणि मग तो शेखरशी हातमिळवणी करुन बाहेर पडला.. करणही त्याच्यामागोमाग गाडीत बसला.

गाडी गेटच्या बाहेर आली आणि दोघेही एकदम रिलॅक्स झाले जणू काही इतक्या वेळ आत मध्ये त्यांनी श्वास रोखून धरला होता.

“वाव, व्हॉट अ वुमन”, करण म्हणाला
“तिचे डोळे बघितलेस ना? एक्स-रे मशीन वाटते ती जेंव्हा आपल्याकडे बघते, जणू तिची नजर आरपार भेदते शरीराला”, संदीप सिगारेट शिलगावात म्हणाला
“हो ना, काय बघितले त्यांनी शेखर मध्ये काय माहीत”, करण
“पैसा.. अजून काय. सांभाळून रहा तिच्यापासून”, संदीप बोलत होता, पण करणंच त्याच्या बोलण्याकडे लक्षच नव्हते. त्याच्या मनात फक्त आणि फक्त ह्यावेळी शैलाच होती. ३-४ महिने तिच्याबरोबर एकाच घरात घालवता येणार ह्या विचाराने तो आनंदून गेला होता.

इफ-ओन्ली-ही-नो कि त्या घरात पुढच्या काही दिवसात त्याच्यासाठी काय वाढून ठेवलं आहे.

[क्रमशः]

Advertisements

29 thoughts on “डबल-क्रॉस (भाग ३)

  1. khup interesting ahe excitement khup vadhli ahe ata
    waiting 4 next
    pls be hurry
    thanks

    On 20 Feb 2018 19:11, “डोक्यात भुणभुणभुणारा मराठी भुंगा” wrote:

    > अनिकेत posted: “डबल-क्रॉस (भाग २) पासून पुढे >> करण
    > ठरल्यावेळेनुसार लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनीच्या कार्यालयात पोहोचला.
    > रिसेप्शनला संदीपला भेटायचे आहे सांगताच त्याला लगेच आत पाठवण्यात आले. करणने
    > फ़िटींगचा चॉकलेटी रंगाचा सिल्की शर्ट आणि क्रिम-कलरची ट्राऊ”
    >

  2. इफ-ओन्ली-ही-नो कि त्या घरात पुढच्या काही दिवसात त्याच्यासाठी काय वाढून ठेवलं आहे.

    वरील वाक्याने तर उत्सुकता आणखीनच शिगेला पोचली आहे… खूपच जबरदस्त अपडेट अनिकेत… मी इमॅजिन करतोय की पुढे काय होणार.. पण डोके नाही चालत आहेत…👌👌👌👌👌एकच शब्द जबरा एकदम फाडु 😘😘

  3. >>>इफ-ओन्ली-ही-नो कि त्या घरात पुढच्या काही दिवसात त्याच्यासाठी काय वाढून ठेवलं आहे….>>>
    The sentence itself increase suspence in the story ….
    It is going much interesting ….
    Please post next part as quickly as possible 👌👌👌

  4. First part pasun utsukta tanli geli ahe. waiting for next part. Aniket Sir tumchi lihnyachi style lajawab ahe. Hi story pn jabardast asnar. atapasun excited ahe mi

  5. खुपच छान स्टोरी वाचुन ऊचुक्ता आजुन वाढली पुढच्या भागात काय असेल याचि

  6. कडक हा अनिकेत….as usual सुरूवात तर दमदार आहेच…awaiting for next one….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s