डबल-क्रॉस (भाग ५)


डबल-क्रॉस (भाग ४) पासून पुढे >>

करणने उरलेले सामान लॉंच मधून उतरवले आणि तो बंगल्यात शिरला.

शेखर एव्हाना चेंज करून हॉल मध्ये येऊन बसला होता.

करणने एकवार हॉलमधून नजर फिरवली. हॉलमध्ये सर्व फर्निचर होते आणि ते हि उंची स्वरूपातले. कोपऱ्यात सर्व प्रकारच्या मद्याने युक्त बार होता, लॅव्हिश सोफा सेट होता, ५२इंची कर्व्ह्ड टीव्ही होता, मॉडर्न-आर्टच्या महागड्या फ्रेम्सनी भिंती सजल्या होत्या, जमिनीवर गुबगुबीत कार्पेट होते, महागडी झुबरं, स्टायलीश लॅप-शेड्स होत्या, उंची लाकडाची कपाट होती.

करण तो हॉल बघण्यात हरखून गेला, भानावर आला ते शेखरच्या बोलण्याने.

“अरे ये, नुसता उभा का, चल पेग बनव.. आणि तुलाही काय हवं ते घे, लाजू वगैरे नकोस..”, बारकडे हात दाखवत शेखर म्हणाला

“.. पण मॅडम?”, सकाळचा प्रसंग आठवून करण म्हणाला

“शैलाची तू नको काळजी करू, इथे मला नाही, तिला थांबवावे लागते. एक काम कर, तिचा पण पेग बनव, आत बेडरूम मध्ये असेल ती, बघ, विचार तिला काय हवंय”, टीव्ही चालू करत शेखर म्हणाला

करणने मान डोलावली आणि तो आतल्या खोलीत, जिकडे शैला होती, तिकडे गेला. दार हलकेच लोटलेले होते.

करणने दारावर टक-टक केले तसे शैला आतून म्हणाली, “कम-इन”

करण दार उघडून आतमध्ये गेला. समोरच्या किंग-साईझ बेडच्या मध्यभागी शैला बसली होती. गडद-पिवळ्या रंगाचा आणि त्यावर केशरी फुलांची नक्षी असलेला झरझरीत काफ्तान तिने घातला होता. नुकतीच आंघोळ झाल्याने तिचे ओले केस एकाबाजूने तिच्या खांद्यावरून रुळत होते. एक पाय गड्घ्यात दुमडून ती नखांना नेल-पोलिश लावण्यात मग्न होती.

“येस्स?”, करणकडे वर न बघताच तिने विचारले

“मॅडम, सरांसाठी मी ड्रिंक्स बनवतोय, सरांनी तुम्हाला काय हवंय विचारायला सांगितलेय, म्हणजे त्याप्रमाणे मी तुमचे सुद्धा ड्रिंक बनवतो”

“आय विल टेक जीन विथ सोडा, थोडासा लेमन ज्यूस आणि वन स्पून शुगर सिरप.”, अजूनही वर न बघता शैला म्हणाली

तिचा हा तटस्थपणा करणला अस्वस्थ करत होता. अवघ्या काही तासांपूर्वी.. काही सेकंदांसाठी का होईना ती करणच्या मिठीत होती, तिचे नाजूक ओठ करणच्या ओठांवर होते, आणि आता?? आता ती करणकडे बघतही नव्हती.

काही सेकंद थांबून शेवटी करण माघारी वळला तसं शैला म्हणाली, “मगाशी जे घडले, तो माझा एक मूर्खपणा होता, …… उगाच त्यावरून काही अर्थ काढू नको…… आणि हो…. पुढे काही अपेक्षाही ठेवू नकोस”

करणने वळून मागे बघितले, शैला त्याच्याकडेच बघत होती. तिच्या डोळ्यात तेच अनोळखी भाव होते…. करण तिच्यासाठी कोणीच नव्हता.

करणने सगळ्यांसाठी ड्रिंक्स बनवले आणि तो सोफ्यावर जाऊन बसला. थोड्याच वेळात शैला बाहेर आली, बार-टेबलावरचे ड्रिंक उचलले आणि शेखरच्या जवळ जाऊन बसली.

“चिअर्स डार्लिंग..”, हातातला ग्लास शेखरच्या ग्लासला चिकटवत शैला म्हणाली आणि तिने शेखरच्या गालावर एक चुंबन दिले

करणला तिने पूर्ण इग्नोर केले होते, जणू काही तो इथेही नव्हताच.

“ऑल सेट?”, शेखरच्या लैपटॉपकडे बघत शैला म्हणाली
“येस्स, आय एम डाईंग टू. खूप काही साठलंय डोक्यात, कधी एकदा लिहायला सुरुवात करतो असं झालंय.”, शेखर ड्रिंक्सचे घुटके घेत म्हणाला
“मेक इट बिग, मेक इट मैजिकल”, शेखरच्या केसांतून हात फिरवत शैला म्हणाली

शैलाची ही शेखरशी अनपेक्षित जवळीक करणला सहन होत नव्हती. खरं तर ते दोघे नवरा-बायकोच होते, पण करणला का कुणास ठाऊक जळफळाट होत होता.

“ऑफकोर्स आय विल. ”
“उद्यापासून काही दिवस माझा मुक्काम आतल्या बेडरूम मध्ये, मला कुठल्याही प्रकारचा डिस्टर्बन्स नकोय. मला काही हवं असेल तर मी स्वतःहून मागून घेईन, ठराविक वेळाने मला विचारायला यायची आवश्यकता नाही”, करण आणि शैलाकडे आलटून-पालटून बघत शेखर म्हणाला

करणने काही न बोलता मान डोलावली.

“करण बेडरूम मध्ये एक छोटा फ्रिज आहे. त्यात बिअर्स चे कॅन्स ठेवून दे. रामुकाकांनी चकण्याची एक वेगळी बॅग बनवली होती, ती, सिगारेट्स, पाण्याच्या बॉटल्स आतमध्येच न्हेऊन ठेव. पहिली पन्नास एक पान लिहून होईस्तोवर तरी मी बाहेर येणार नाही हे नक्की.”

करणने पुन्हा एकदा काही न बोलता मान डोलावली.

बाहेरची हवा स्तब्ध झाली होती, वारा पडला होता त्यामुळे झाडांच्या सळसळीचा होणारा आवाजही थांबला होता. त्या निर्जन भागात ती शांतता अंगावर येत होती.

“पाऊस येणार बहुतेक”, हातातला ग्लास रिकामा करत शेखर म्हणाला
“अजून भरू?” शेजारची बाटली उचलत करण म्हणाला

“अं, नको, उद्यापासुनची रात्र माझी एकट्याचीच असणारे आहे, हा विचार करता निदान आजची रात्र तरी माझ्या बायकोबरोबर जास्तीत जास्त घालवणे योग्य ठरेल, काय विचार आहे?”, शैलाकडे सूचक नजरेने बघत शेखर म्हणाला

“तुला ना, कारणच पाहिजे, चल आवर आणि ये झोपायला”, आपला ग्लास उचलत शैला म्हणाली

मगाशी बॅगा ठेवताना करणने ती मोठ्ठी बेडरूम आणि त्यातील तो किंग-साईज बेड बघितला होता. त्यावर पसरलेली उंची, मलमलीची गुबगुबीत पांघरूण आणि त्यामध्ये एकमेकांना लपेटून झोपलेले नग्न शेखर-शैला त्याच्या नजरेसमोर तरळून गेले.

काहीसं चिडून त्यानेही आपला ग्लास बॉटम्स अप केला आणि एकदा सुरक्षेच्या दृष्टीने बाहेरची पाहणी करून येतो म्हणून तो बंगल्याच्या बाहेर पडला. पहिली काही मिनिटं तो वाट फुटेल तसा चालत होता. त्याच्या डोक्यात विचारांचं कल्लोळ उठले होते.

“काय आवडलं असेल शैलाला शेखरमध्ये?”
“त्याचं लेखन? मला नाही वाटतं. शैला पुस्तक वगैरे वाचत असेल हेच मुळी मला नाही पटत”
“मग? त्याला मिळणारी प्रसिद्धी? अमाप पैसा?”

“कदाचीत, कदाचीत काय, नक्कीच. शेखर काही कोणी राजबिंडा तरुण नव्हता कि त्याच्या रूपावर कोणी भुलावं, आणि ते पण शैलासारख्या फटाकड्या तरुणीने? शक्यच नाही. त्यात ह्यांच्यासारख्या अजागळ माणसाकडून तिला शरीर-सुख मिळण्याची शक्यताही नगण्यच, कदाचीत म्हणूनच मगाशी ती त्या केबिनमध्ये करणकडे आकृष्ट झाली. मग, जर का हे एकदा होऊ शकते, तर.. तर परतही होऊ शकते. ”

करणने नकळत आपल्या शर्टची कॉलर ताठ केली.

करणला शैला हवी होती, त्याच्या जवळ, त्याच्या मिठीमध्ये, त्याच्या बेडमध्ये. तिच्या स्पर्शासाठी करणच्या शरीराचा स्नायूं-स्नायू आसुसला होता.
नदीच्या मंद लाटा खडकावर हळुवार आदळत होत्या. कारण तिथल्याच एका खडकावर पाण्यात पाय सोडून बसला. थंड पाण्याचा पायाला स्पर्श होताच करण जरा शांत झाला. काही तासांच्या ओळखीनेच शैलाने त्याला पार वेड करून सोडलं होत. तिचा विचार काही केल्या त्याच्या डोक्यातून जात नव्हता आणि नकळत का होईना तो शेखरचा तिरस्कार करू लागला होता. एक पैसा सोडला तर आपण त्या बुजगावण्या शेखरपेक्षा कित्तेक पट्टीने भारी आहोत हे त्याचे मन त्याला आक्रन्दून सांगत होते.

“थोडा धीर धर करण, थोडा धीर धर. आजचा तर पहिलाच दिवस होता आणि शैला काही सेकंदांसाठी का होईना आपल्या मिठीत होती. ज्यासाठी कित्तेक तरुण आसुसले असतील ते तिचे ओठ आपल्या ओठांवर टेकलेले होते. थोडे कार्ड्स निट खेळले तर सगळं काही मनासारखं जमून येऊ शकते”, करण स्वतःला समजावत होता. शेखर त्याच्या खोलीत बंद असताना त्याला काहीशी मोकळीक मिळणार होती आणि त्यावेळी कसं वागायचं, काय बोलायचं, शैलाला कसं इंप्रेस करायचं ह्याची दिवा स्वप्न बघण्यात तो रममाण होऊन गेला.

आकाशात कडाडकन एक वीज चमकली तसा करण भानावर आला. करणने आजूबाजूला बघितले. तो बंगल्यापासून खूप दूर निघून आला होता. आजूबाजूला घनदाट जंगल होते. त्याने पटकन घड्याळात नजर टाकली, पाऊण-एक तास सहज उलटून गेला होता. करणला अचानक आपल्या जबाबदारीची जाणीव झाली. शेखरला सुरक्षित ठेवणे हे त्याचे प्रमुख ध्येय होते आणि आत्ता करण तेथे नव्हता, शेखर एकटाच होता.

नकळत करणंचा हात पॅन्टच्या मागच्या खिश्याकडे गेला आणि त्याला दुसरा धक्का बसला. तो आपलं रिव्हॉल्व्हर त्याच्या खोलीतच विसरून आला होता. करण माघारी वळला आणि जिवाच्या आकांताने वेगाने बंगल्याकडे पळत सुटला.

बंगल्यापर्यंत पोहोचेस्तोवर तो घामाने निथळून निघाला होता. बंगला एव्हाना पूर्ण अंधारात बुडून गेला होता. शेखर-शैलाच्या बेडरूममधला दिवा सुद्धा मालवलेला होता. करणने हळूच दार उघडले आणि तो चोर पावलांनी आतमध्ये आला व हळूच दार लावून घेतले.

कित्तीतरी वेळ तो भिंतीला टेकून परिस्थितीचा अंदाज घेत होता. त्याचे कान कुठलाही बारीकसा आवाज टिपण्यासाठी आसुसलेले होते. परंतु सर्वत्र शांतताच होती. हॉलमध्ये कोणी नाही ह्याची खात्री होताच करण भिंतीला लागून पुढे सरकला. प्रथम तो शैला-शेखरच्या खोलीजवळ गेला आणि त्याने दरवाज्याला कान लावले.

आतूनही कसलाच आवाज होत नव्हता. अगदीच काळजीपूर्वक ऐकल्यावर शेखरच्या वजनदार श्वासोत्छ्वासाचा मंद आवाज कानी पडला.

समाधानाने करण माघारी वळला आणि तो आपल्या खोलीकडे आला आणि अचानक त्याच्यातला सिक्स्थ-सेन्स जागा झाला. त्याची खोली नक्कीच रिकामी नव्हती. करण व्यतिरिक्त नक्कीच त्या खोलीत दुसरे कोणीतरी होते. करणचे स्नायू आकसले गेले, मानेवरचे केस टेन्शनने उभे राहिले.

करण भिंतीला चिकटून उभा होता.

“सक.. सक..” असा काही अंतरावरून ठरावीक अंतराने आवाज येत होता.

करण हळूच दिव्याच्या बटनाजवळ सरकला आणि त्याने लाईटचे बटन दाबले.

समोरचे दृश्य बघून तो काही काळ थिजूनच गेला. त्याच्यासमोर पाठमोरी शैला उभी होती, तिच्या हातात किचेनमधला एक चाकू होता आणि यांत्रिक पद्धतीने ती तो चाकू करणच्या बेडवर मारत होती. बेडवरच्या गाडीच्या पार चिंधड्या झाल्या होत्या.

करण तिच्या अंगावर धावून जाणार होता एव्हढ्यात शैलाने चाकू मारणे थांबवले आणि ती माघारी वळली.

करणला पुन्हा एक धक्का बसला. शैलाचे डोळे बंद होते, तिचा चेहरा कमालीचा शांत होता.

एखादा रोबोट चालावा तश्या प्रकारे शैला चालत चालत करणच्या शेजारून निघून गेली…. तिला तिथे करण असल्याची यत्किंचितही जाणीव नव्हती. शैला झोपेत चालत होती.

बऱ्याच वेळ करण शैला गेली त्या दिशेकडे बघत होता. शैला आपल्या खोलीत गेल्याची खात्री होताच करणने आपल्या बेडकडे बघितले. चाकू मारून मारून शैलाने त्याच्या उशीची लक्तर काढली होती. उशीतला कापूस बेडभर पसरला होता.

करणने एक मोठ्ठा आवंढा गिळला. मगाशी बाहेर न जाता करण सरळ त्याच्या खोलीत येऊन झोपला असता… तर….. ???

करणने सावकाश खोलीचे दार लावून घेतले, घट्ट कडी लावली आणि आपल्या बेडवर येऊन झोपला.

करणची झोप मोडली ती दारावर जोरात वाजणाऱ्या थापेच्या आवाजाने. करण दचकून जागा झाला, उशीखाली ठेवलेले रिव्हॉल्व्हर उचलून खिश्यात ठेवले आणि त्याने बेडरूमचे दार उघडले.

समोर शैला उभी होती.

भीतीने तिचा चेहरा पांढरा फटक पडला होता. कपाळावर मानेवर घर्मबिंदू जमा झाले होते.
करणने दार उघडताच जणू एखादे भूत बघितल्यासारखे ती करणकडे बघत उभी राहिली.

तिला असे घाबरलेले बघताच करणच्या पायाखालची जमीनच सरकली.

“शेखरना तर काही झाले नसेल?”, क्षणार्धात त्याच्या मनात विचार तरळून गेला.

“मॅम.. काय झालं?” करणने विचारले
शैला अजूनही अविश्वासाने करणकडे बघत होती

“मॅम, इज एव्हरीथिंग ऑलराइट? इज.. इज शेखर ऑलराइट?”, करणेने शैलाला हलवत विचारले

“येस्स, येस्स, हि इज ऑलराइट… आर यु ऑलराइट?”, शैलाने विचारले
“येस्स, मी ठीक आहे? काय झालंय?”, करण

शैलाने काही न बोलता करणला बाजूला केले आणि ती बेडरूममध्ये शिरली, पाठोपाठ करणंही आतमध्ये आला. शैला त्याच्या बेडसमोर आपले दोन्ही हाताचे तळवे छातीवर दाबून ठेवून उभी होती. समोर करणची गादी, उशी फाटलेल्या अवस्थेत विखुरली होती, गादीतला कापूस खोलीत इतरत्र पसरला होता.

ते दृश्य बघून शैलाचे डोळे विस्फारले गेले होते.

“करण .. आय.. आय.. “, तिच्या तोंडातून शब्दच फुटत नव्हते

करणने तिला हाताला धरून गादीवर बसवले आणि पाणी प्यायला दिले.

“शैला, यु डोन्ट हैव टू एक्सप्लेन. मला माहिते तू हे मुद्दाम केले नाहीस, तू झोपेत चालत होतीस, पाहिलेय मी ते”, करण तिला समजावण्याच्या सुरात म्हणाला
“अरे पण.. काय होऊन बसले असते हे.. मी झोपेत जे काय करते ते मला जणू रात्री स्वप्नाच्या रूपात घडलेय असे सकाळी आठवते. मला सकाळी जाग आली आणि हे स्वप्न आठवले.. यु शुअर यु आर नॉट हर्ट ?”, शैला आता थोडी भानावर आली होती.
“अज्जीबात नाही, मी अगदी ठणठणीत आहे”, करण आपले हात पाय पुढे करत शैलाला म्हणाला

“करण, तू प्लिज जा इथून, परत माझ्या हातून असे काही घडण्यापेक्षा?”, शैला अचानक गादीवरून उठली आणि करणची बॅग भरत म्हणाली .
“इट्स ओके, डोन्ट वरी, माझी काळजी घ्यायला मी समर्थ आहे, ह्यापुढे झोपताना मी दार घट्ट लावून झोपत जाईन”, शैलाला थांबवत करण म्हणाला
“नाही करण, आय इन्सिस्ट, मी तुझे पूर्ण ३ महिन्यांचे पगाराचे पैसे देते, तुझं नुकसान होणार नाही, पण प्लिज जा इथून. हे.. हे एकदा झालंय तर पुन्हा सुध्दा होऊ शकतं”, करणला बाजूला ढकलत शैला म्हणाली

त्या परिस्थितीही करणला शैलाच हसू येत होते.

“पण तू मला का मारायला आली होतीस?”, आपलं हसू दाबण्याचा प्रयत्न करत करण म्हणाला
“मी.. कुणावर खूप चिडले असले कि असं करते”, शैला म्हणाली
“ओह.. पण तू का माझ्यावर इतकी चिडली होतीस?”
“काल, दुपारी तिकडे केबिन मध्ये जे झालं ते.. आणि त्यानंतरही संध्याकाळी तू माझ्याकडे कसा बघत होतास, तुला काय वाटलं माझं लक्ष नव्हते तुझ्याकडे?”

करण क्षणभर वरमला, पण त्याच्या लगेच लक्षात आले कि शैलाच हा राग आत्ता तरी खरा नव्हता, उलट तिला कदाचित करणच तिच्याकडे वारंवार बघणं आवडलं होतं.

“एनीवेज, आय एम रिअली सॉरी, पण तू काळजी म्हणून खोलीची कडी लावून घेत जा.. “, शैला खोलीच्या बाहेर पडली, “आणि हो, ब्रेकफास्टचं बघ पटकन, शेखर उठतील आत्ता ” असं म्हणून शैला निघून गेली

करण काही क्षण शैला गेली त्या दिशेने पहात राहिला आणि मग खांदे उडवून हसत स्वतःशीच म्हणाला, “च्यायला डेंजर बाई आहे, एके दिवशी झोपेत त्या शेखरलाच मारायची राग-बिग आला तर..”

पुढचा अर्धा दिवस करणसाठी खूपच गडबडीचा गेला. घरातलं सगळंच नवीन असल्याने सकाळचा नाश्ता करायला त्याला कसरत पडायला लागली पण अचानकपणे शैला किचेन मध्ये आली आणि तिने करणला बरीच मदत केली. करणने शक्यतो तिच्याकडे पाहण्याचं टाळण्याचा प्रयत्न केला, पण तिच्याकडे दुर्लक्ष करणं केवळ अशक्य आहे हे त्याच्या लक्षात आले तसे त्याने तो नाद सोडून दिला.

करणला वाटलं होतं त्यापेक्षा शैलाचा स्वयंपाकघरातला वावर सहज होता. गॅस लावणे, युटेन्सिल्सचा वापर, जिन्नसांचे प्रमाण एखाद्या अनुभवी गृहिणीसारखे होते.

“काय बघतोएस?”, अचानक शैलाने करणला विचारले
“मला वाटलं नव्हतं तुला स्वयंपाकातलं काही येत असेल..”, हातातली दोन अंडी फोडून तव्यावर टाकत करण म्हणाला
“का?”, शैलाने हातातले काम थांबवले आणि केसांचा पोनी बांधत विचारले
“नाही म्हणजे, तुझ्या हाताखाली इतकी लोक असताना तुला कशाला स्वयंपाक घरात काम करायची गरज पडतीय”
“ते आत्ता, लग्नानंतर. लग्नाआधी मी वेट्रेसची पण काम केली आहेत..”, हसत शैला म्हणाली
“सिरियसली? मग शेखर आणि तु?”

करण नकळत शैलाच्या बाबतीत एकेरीवर आला होता.

“सांगीन परत कधी. जा शेखर बाहेर गार्डन मध्ये बसलेत, ब्रेकफास्ट घेऊन जा त्यांना.. मी ज्युस घेऊन येते”,
करण ब्रेकफास्ट घेऊन बाहेर गेला तेंव्हा शेखर लेक शेजारील एका खडकावर पाण्यात पाय सोडून बसले होते. करणने ब्रेकफास्ट टेबलावर मांडला आणि तो शेखरच्या शेजारी जाऊन उभा राहीला.

“काही म्हण करण, पण जादू आहे ह्या जागेत. अर्धा तासच झाला असेल इथे बसून, पण डोकं असं चालायला लागलंय नां, पहिल्या एपिसोडची कॉन्सेप्ट तयार पण झाली. आता पटकन आंघोळ करून घेतो आणि बसतो लिहायला.”, खडकावरून उठत शेखर म्हणाले

“सर ब्रेकफास्ट रेडी आहे.”, करण पटकन गार्डन मधील टेबलापाशी जात म्हणाला

“ब्रेकफास्ट? छे छे, आता त्याला वेळ नाही. एक काम कर, तु ब्रेकफास्ट खोलीतच पाठवून दे”, करणच्या उत्तराची वाट न बघता शेखर आत मध्ये निघुन सुद्धा गेले.

“आज शेखर खूप खुश होणारे, त्याच्या आवडीचं हाल्फ फ्राय केलंय विथ मॅकडीचा पेरी पेरी मसाला….”, थोड्याच वेळात आतून ट्रे घेऊन येत शैला म्हणाली.

“हे काय? शेखर कुठेत?” बाहेर करणला एकट्यालाच बघून शैला म्हणाली
“त्यांना मस्त मुड लागलाय स्टोरीचा, ते गेले खोलीत निघून, ब्रेकफास्ट नकोच म्हणत होते, मग खोलीतच पाठवून दे म्हणाले”, करण

शैलाने काही न बोलता ट्रे टेबलावर ठेवून दिला. तिला आलेला राग तिच्या चेहऱ्यावर दिसून येत होता. करणने काही न बोलता ब्रेकफास्टचा तो ट्रे उचलला आणि तो शेखरच्या खोलीकडे निघून गेला.

करणं बाहेर आला तेंव्हा शैलाने आपला मुड सावरला होता आणि ऑम्लेट बटर लावलेल्या ब्रेडमध्ये सँडविच करून खायला सुरुवात केली होती. करणंही समोरची खुर्ची ओढून ब्रेकफास्ट करायला बसला.

काही वेळ शांततेत गेल्यावर शैला म्हणाली, “शेखर म्हणतो ह्या जागेत जादू आहे. इथे आला की त्याची अडलेली कथा वेगाने पुढे सरकु लागते, मग तो आपल्याच विश्वात रममाण होतो. असो, आजपर्यंत आम्ही आलो तेंव्हा रामुकाकाच असायचे बरोबर, निदान आता तू तरी आहेस. शेखरकडून वेगळी अपेक्षा करण्यातही अर्थ नाही. चल मी तुला प्रॉपर्टी फिरवते”, असं म्हणून शैला उठली.

करणचा ब्रेकफास्ट खरं तर व्हायचा होता, पण शैलाबरोबर जाण्याचा मोह वेगळाच होता, शिवाय त्याला आजुबाजुचा परिसरही अभ्यासायचा होताच. लपून-छपून करण्यापेक्षा हा पर्याय चांगला होता. त्याने पटकन एक सँडविच उचलले आणि तो शैलाबरोबर चालू लागला.

“साधारणपणे साडेपाच वर्षांपूर्वी शेखरचे पहिले सस्पेन्स-थ्रिलर पुस्तक हिट झाले त्यावेळी शेखरने हि जागा घेतली होती. आणि मग हळूहळू करत इथे बांधकाम करून हा व्हिला उभा राहिला.”, शैला बोलता बोलता आजूबाजूची बाग, व्हिलाची मागची बाजू आणि परिसर करणला दाखवत होती.

“…आणि हा रस्ता कुठे जातो?”, व्हिलाला जोडणाऱ्या त्या एकमेव रस्त्याकडे बोट दाखवत करण म्हणाला

“चल जाऊ तिकडे, खूप मस्त वाटतं, गर्द झाडी आहे, छान गार असते एकदम” शैला आनंदाने म्हणाली. मागच्या दोन्ही वेळी शेखर तर आले नाहीतच बरोबर, पण मला पण एकटीने जाऊ दिलं नाही… म्हणे वन्य प्राणी असतील”, शैला बोलताबोलता त्या रस्त्याने चालू लागली.

बऱ्यापैकी पुढे गेल्यावर शैला म्हणाली तसं खरंच हवेतला गारवा वाढला होता. दाट झाडीमुळे सूर्यप्रकाशही कमीच येत होता. साधारणपणे एक किलोमीटर चालल्यावर एकाबाजूला थोडीशी मोकळी जागा होती आणि काही मोठेमोठे दगड. शैला एका दगडाला टेकून थांबली.

“तुझी आणि शेखरची ओळख कशी झाली? तू म्हणालीस सकाळी तू हॉटेलच्या किचनमध्ये पण काम केले आहेस!”, शेखरने विचारले

“मी मुंबईला एका पब मध्ये होते कामाला, शेखर तिथे यायचे त्यांच्या मित्रांबरोबर. खूप हॉट होता त्यावेळी दिसायला”, शैला

करणने नकळत डोळे आश्चर्याने मोठे केले तसं शैला मनापासून हसली. तिने आपल्या मोबाईलची फोटो गॅलरी उघडली आणि शेखरचा जुना फोटो करणला दाखवला

“डोन्ट टेल मी, हे शेखर आहेत?”, करण डोळे विस्फारून मोबाईलवरच्या त्या फोटोकडे बघत होता. साधारण तिशीच्या आसपासच्या एका हँडसम तरुणाचा तो फोटो होता. जिम करून कमावलेले शरीर, कर्व्हड बायसेप्स, गोरापान चेहरा, अंगावर उंची कपडे, आणि कुणालाही भुरळ पडावी असे हास्य…

“विश्वास नाही ना बसत? हार्लेवरून यायचा तो पबमध्ये. पुस्तक क्षेत्रात नुकतेच नाव होऊ लागले होते, खानदानी श्रीमती होतीच. मलाच काय पण पबमध्ये काम करणाऱ्या प्रत्येक मुलीला तो आवडायचा. शेखर माझ्यापेक्षा दहा-अकरा वर्षांनी मोठे, पण तरीही तेंव्हा खूप यंग वाटायचे. आमची हेड-वेट्रेस, टीना, तर जाम फिदा होती त्याच्यावर, तो आला की हीच नेहमी झुलत झुलत जायची त्याच्या टेबलापाशी. मुद्दाम त्याच्याशी लगट करायची, उगाच काय हसायची काय, मुद्दाम त्याच्या समोर वाकायची काय, काही विचारू नकोस. पण हे सर्व चालू असताना त्याची आणि माझी नजरानजर व्हायची. आधी योगायोगानेच, पण नंतर नंतर नेहमीच व्हायला लागली.

त्या दिवशी टीना आली नव्हती, मी काम संपवून पार्किंग मध्ये गाडी काढायला गेले तर हा तिथेच उभा होता, माझ्याकडे बघत. मला माहीत होतं तो माझ्यासाठीच थांबला होता. मी सरळ त्याच्याजवळ गेले, त्याने गाडी सुरु केली आणि मी काही न बोलता त्याच्या मागे बसले. त्या रात्री आम्ही खूप फिरलो त्याच्या हार्ले वरून. मला आधी वाटलं हा मला वन नाईट स्टॅन्ड साठी विचारेल, कुठल्याश्या हॉटेल मध्ये जाऊ म्हणेल, पण तसं काहीच झालं नाही. आम्ही जणू खूप वर्षांची ओळख असल्यासारखं फिरलो, खूप गप्पा मारल्या, रस्त्यावरच्या गाड्यांवरच खाल्लं. मस्तच रात्र होती ती.

शेखरशी माझी जवळीक मला अनेक अर्थाने लकी ठरली. दुसऱ्या दिवसापासून टीना आलीच नाही, न सांगताच नोकरी सोडून निघून गेली. आठ्वड्याभरातच मला प्रमोशन मिळालं, टिनाच्या जागेवर. माझ्या आणि शेखरच्या गाठींभेटीही नंतर वाढल्या. नकळत आम्ही एकमेकांच्या प्रेमात पडलो. “.

“लग्नानंतर मात्र शेखर खूप बदलला. जसंजशी त्याला प्रसिद्धी मिळू लागली तसंतसा तो माझ्यापासून दूर गेला. मध्येच कधीतरी त्याला थायरॉईड निघाला आणि पूर्वीचा तो हँडसम हंक चारही बाजूने वाढू लागला. पुस्तकांच्या पब्लिशिंग डेटची डेडलाईन, त्यात त्याची दारुशी वाढलेली जवळीक आणि वर्कआऊटचा पत्ता नाही. पूर्वीचा तो देखणा शेखर कधी हा असा बेढब झाला ते त्याचं त्याला कळलंच नाही. आणि जेंव्हा कळालं तेंव्हा खूप उशीर झाला होता. हां, नाही म्हणायला त्याने थोडेफार प्रयत्न केले, पण फारसा फरक पडला नाही. हळुहळु त्यालाच त्याच्या शरीराची लाज वाटू लागली आणि आमच्यात क्वचीत घडणारे शरीर संबंधही बंद झाले…”, शैला सांगत होती

करणंच मात्र त्यांच्या प्रेम कहाणीतून केंव्हाच लक्ष उडालं होत. तो मोहीत झाल्यासारखा शैलाकडे, तिच्या शरीराकडे बघत होता. आकाशातला सूर्य ढगांआड गेला होता, मळभ पडलं होतं आणि गार वारा सुटला होता.

“ए, कुठे हरवलास?”, करणंच लक्ष नाही बघून शैला म्हणाली, “सॉरी, बोअर केलं का? एनिवेज सोड, तुला एक सिक्रेट दाखवते”, असं म्हणून शैला चालू लागली.

ती मोकळी जागा मागे पडून पुन्हा दाट झाडी सुरु झाली होती. पालापाचोळा, अर्धवट तुटून पडलेल्या झाडांच्या फांद्या, काटेरी झावळ्या, निसरडी दगड ह्यामुळे चालायला अवघड होत होतं. करणला अचानक शेखर तिकडे घरात एकटेच आहेत ह्याची जाणीव झाली.

“अजून ५ मिनीटं, बघू शैला काय दाखवतीय, नाहीतर परत फिरायचं..”, ह्या विचारानं करण तिच्या मागे चालत राहिला.

दोन एक मिनिटं चालल्यावर करणला शैला जे सिक्रेट म्हणत होती ती गोष्ट दिसली. झुडपांच्या आड एक छोटी लाकडांची बनवलेली छोटी खोली होती. दार अर्धवट तुटलेले होते, खिडक्यांच्या काचा फुटलेल्या होत्या ह्यावरून तिथे कोणी रहात नव्हते हे करणने ताडले.

“इथं कसलं आलंय सिक्रेट?”, खोलीत अर्धवट तुटलेल्या समानाकडे बघत करणने विचारले. एक मोडलेलं टेबल, उलट्या-पालट्या पडलेल्या 2 खुर्च्या, स्पंज/स्प्रिंग्स निघालेला एक अती-काळाकुट्ट सोफा, फुटलेल्या ट्युबलाइट्स, काही फोटो फ्रेम्स आणि असंच काही भंगार ह्या व्यतिरिक्त तिथे काहीच नव्हतं.

“हे माझं आणि शेखरचं लव्ह नेस्ट होतं”, शैला एका टेबलावरची धूळ फुकरीनें उडवत म्हणाली
“हे? असलं छाडमाड? ते तिकडे इतके सुंदर घर कश्यासाठी आहे मग?”, न कळुन करण म्हणाला

“अरे ते आहेच रे. एकदा काय झालं, मी आणि शेखर असंच फिरत फिरत ह्या बाजूला आलो होतो, तेंव्हा आम्हाला हि केबिन सापडली. असलं भारी वाटत होतं ना, असं अडबाजूला, दूर दूर पर्यंत दुसरं कोणीच नाही…. एकदम वाईल्ड… दोघांनाही एकदम फिलिंग आलं… ह्या इथेच, ह्याच टेबलावर आम्ही पहिल्यांदा केलं”, हसत हसत शैला म्हणाली

“डोन्ट टेल मी… सिरियसली?”, करण
“हो तर, आणि मग आम्हाला ती सवयच झाली. बरोबर रामुकाका असायचे, सो दिवसा तिकडे काही करता यायचं नाही, मग आम्ही इकडे येऊन करायचो.”, शैला करण कडे रोखून बघत म्हणली

तिची बदललेली नजर आणि त्याचा अर्थ न कळण्या इतपत करण दुधखुळा नव्हता. हीच नजर त्याने आदल्याच दिवशी त्या गॅरेज मध्ये बघितली होती.

तो तिच्या डोळ्यांवरची नजर न हटवता तिच्या जवळ गेला, आपला हात श्वासोत्सवासाने वर खाली होणाऱ्या तिच्या उरोजांवर ठेवला. शैलाने सुखाने डोळे मिटून त्याला मूक संमती दर्शवली. करणने दुसरा हात तिच्या कमरेवर ठेवला, तिला जवळ ओढले आणि आपले ओठ तिच्या आसुसलेल्या ओठांवर टेकवले. ह्यावेळी कसलाही विरोध न करता शैलानेही आवेगाने त्याचे चुंबन घेतले.

काही क्षणातच दोघेही पूर्णपणे विवस्त्र झाले होते. करण स्तंभीत होऊन तिच्या नग्न शरीरावरुन नजर फिरवत होता. जिम करून एखादा अवयव सोडा, प्रत्येक मसल न मसल टोन केलेला वाटत होता.

करण समागमासाठी पुढे सरसावला तसे शैलाने त्याला थांबवले आणि म्हणाली, “वेडा आहेस का? आपण निदान दीड-दोन महिने तरी इथे असू, आणि माझाकडे बर्थ कंट्रोल पिल्स नाहीयेत, युज कोंडोंम”

“मी काय खिश्यात कायम काँडोम ठेवून फिरणारा प्लेबॉय वागलो का तुला? माझ्याकडे नाहीये?, हसत हसत करण म्हणाला

“ओह, मग मी काय तुला, येण्याजाणाऱ्या प्रत्येकाबरोबर बेडमध्ये झोपणारी वाटले का? तू नुसतं माझ्याकडे नाहीए इतकंच म्हणू शकला असतास”, आपले विस्कटलेल्या केसांचा निट पोनी बांधत शैला म्हणाली

“हे बघ, मला तसं नव्हतं म्हणायचं, आय एम सॉरी”, करण सारवासारव करत म्हणला. पण एव्हाना शैलाने कपडे घातले होते.

“नो, आय एम सॉरी, तू एक क्षुल्लक नोकर आहेस हे मी विसरलेच होते. मी जातेय, शेखर एकटेच असतील”, असं म्हणून शैला गेली सुध्दा….

करणनेही पटकन कपडे चढवले आणि तो तिच्यामागे धावला. पण त्याला वाटले त्यापेक्षा शैला खूप पुढे निघून गेली होती, तो बंगल्यावर पोहोचेपर्यंत ती आत सुद्धा गेली होती त्यामुळे तिला समजावण्याचे विचार त्याला मनातून काढून टाकावे लागले.

करण हॉलमध्ये गेला तेंव्हा शेखर हॉलमध्येच बसले होते, बहुदा शैला आधीच धावत धावत आली होती आणि आता तिच्या मागोमाग करणला धावत आलेला पाहून शेखर म्हणाले, “अरे काय झालं रे, दोघे असं पळत का आलात?”

“वर्क-आऊट, मस्त हवा होती बाहेर म्हणून पळायला गेलो होतो”, सारवासारव करत म्हणाला

शेखर एका मोठ्या प्लॅस्टिक च्या भांड्यात ज्युसी चिकन तंदूर घेऊन बसले होते, त्यावर लावलेल्या सॉस मुळे सगळे तोंड भरले होते. तंदूर चा एक मोठ्ठा पिस तोंडात टाकला, उलट्या हाताने ओठांवरील सॉस पुसला आणि शेखर म्हणाले, “कुठल्या बाजूला गेला होतात? शैला ने सिक्रेट केबिन दाखवली कि नाही” आणि तोंडातला तो अर्धवट खाल्लेला पीस दाखवत खो खो हसले

शैलाने एकवार रागाने करणकडे बघितले आणि ती आतमध्ये निघून गेली.

शेखरने कोकचा एक ग्लास रिकामा केला आणि परत एक तंदूरचा पिस तोंडात टाकून करणला समोरच्या सेटीकडे बोट दाखवत बसायची खुण करत म्हणाले, “हवा चांगली पडलीय म्हणतोयस, पण मला तर उलट वाटतंय पाऊस येणारे, बघ ना मळभ पडल्यासारखं वाटतंय”

“हो म्हणूनच छान वाटतंय ऊन नसल्याने, छान गारवा झालाय, त्यात इथे इतकी झाडी त्यामुळे अजून थंड वाटतंय”, करणं

शेखरने एव्हाना शेवटचा पिसही तोंडात कोंबला होता. करणला शेखरची किळस वाटू लागली होती, पण त्याच्याकडे पर्याय नव्हता.

“तुमचं सुरु झालं का काम?”, करणने नजर दुसरीकडे फिरवत विचारले
“अरे तोच तर प्रॉब्लेम झालाय म्हणून तुझी वाट बघत होतो”, शेखर
“प्रॉब्लेम? का? काय झालं?”
“अरे काय सांगू, मूर्खपणा माझा, लॅपटॉप आणला मी आणि चार्जर घरीच राहिला.”, शेखर म्हणाला

एव्हाना शैला चेंज करून बाहेर आली होती, “आमच्या मॅडमच तर काही लक्ष नसते, आमचंच आम्हाला बघावं लागतं सगळं”, शैलाकडे बघत टॉन्ट मारत शेखर म्हणाला

“अरे बापरे.. मग? आता?”, करण
“काही नाही, इथे जवळच गाव आहे, तिथे आहे अँपलचे स्टोअर, मी मगाशीच ऍड्रेस शोधून ठेवलाय. चार्जर पण आहे त्यांच्याकडे उपलब्ध, तुला फक्त घेऊन यावा लागेल”, शेखर

“हो आणतो कि, पण पत्ता नीटसा कळला असता म्हणजे बरं झालं असतं”, करण उभा रहात म्हणाला
“तसा सोप्पा आहे, लॉंच घेऊन पलीकडे जा, मग आपली गाडी घेऊन आपण आलो ना, इकडे वळलो आपण ते न वळता उजवीकडे सरळ जा, ५-६ किलोमीटर वर तुला फाटा लागेल कापूरहोळ आणि दुसरा भोर गावात जाणारा. तो गावात जाणारा रस्ता पकड. गावात परत एक चौक लागतो, एक जिथे बाजार भरतो ना ?”

“मला कसं माहित असेल, मी पहिल्यांदाच आलोय.. बर इट्स ओके, मी विचारेन.. पुढे”, करण
“सोड, नाही सापडणार तुला लगेच, फार गल्ली बोळ आहेत. एक काम करतो का शैलाला घेऊन जा बरोबर”, शेखर अचानक म्हणाले

“शेखर प्लिज, मी… “, शैला
“प्लिज डार्लिंग”, शैलाच वाक्य मध्येच तोडत शेखर म्हणाले, “त्याला नाही सापडणार, आणि हे बघ, हे तंदूर आण अजून बोरावकेचे, मागच्या वेळी आपण आणले होते बघ ते दुकान, तुला आठवत असेल, आणि हा मंचुरियन सॉस, आणि प्लिज कोल्डड्रींक्स आण अजून फ्रिज मध्ये कमी आहे”,

शैलाला बहुदा हे नेहमीच होते, तिने ऐकल्या न ऐकल्यासारखे केले आणि ती आवरायला आत निघून गेली

“करणं, मी बोललोय त्यांच्याशी, तरीपण विचारलं तर मॅकबुक-प्रोचा चार्जर हवाय म्हणून सांग”

शेखरने करणला जुजबी माहिती दिली, चार्जर कसा असेल वगैरे सांगितले आणि मग टीव्ही वरचे कार्यक्रम बघण्यात मग्न होऊन गेले.

[क्रमशः ]

Advertisements

डबल-क्रॉस (भाग ४)


डबल-क्रॉस (भाग ३) पासून पुढे >>

अरे पण आता तरी सांग कुठे चालला आहेस..?”, इशीता केस कानामागे अडकवत म्हणाली.
“क्लासीफ़ाईड आहे.. नाही सांगु शकत…”, करण तिला समजावत म्हणाला
“जाsss.. काही नको सांगूस.. जा तुला जायचे तिकडे.. आणि तिन काय दहा महीन्यांनी ये..”, गाल फ़ुगवत इशीता म्हणाली.

करणला तिला चिडलेलं बघुन किंचीत हसु आलं..

“ए.. तुझं नाटकं त्या स्टेजवर.. मला नको दाखवु तुझी नौटंकी..”, आपलं हसु दाबत करण म्हणाला.

इशीताने अचानक गंभीर होतं करणकडे बघीतलं.. तिचे डोळे करणच्या नजरेत मिसळुन गेले..

“करण.. एक विचारु?”
“हम्म.. विचार नं..”
“आय नो.. खुप कमी ओळख आहे आपली.. आय नो.. असं मुलीने विचारणं म्हणजे.. तु उगाच मला बिच वगैरे म्हणशील.. पण.. तुला असं वाटतं.. आपल्या दोघांत काही आहे..?”

तिची नजर यत्किंचीतही करणच्या नजरेपासुन दुर हटली नव्हती.

“तुला भेटुन गेल्यावर मला तुझी खुप आठवण येते.. तुला माहीते? आपल्या गप्पा आठवुन मी एकटीच हसते.. नाटकात स्टेजवर सुध्दा मला तु असा आजुबाजुला दिसतोस.. तुला होतं असं कधी?”

करणला हे अनपेक्षीत होतं.. त्याच्याबरोबर इतक्या वर्षांनंतर काहीतरी चांगलं घडत होतं. एक प्रॉमीसींग काम मिळालं होतं. ते जर त्याने निट केलं तर कदाचीत इंशोरंन्समध्येच.. किंवा संदीपच्या ओळखीने कुठेतरी नक्कीच चांगली नोकरी मिळवता आली असती. हातात आलेल्या पैश्यातुन त्याची जुनी देणी देऊन झाली होती.. आणि आता.. इशीताच्या रुपाने त्याच्या आयुष्यात प्रेमाचे फुल उमलु पहात होते..

करणने आवेगाने इशीताला घट्ट मिठी मारली..

“आय लव्ह यु इशु… फ़क्त तीन महीने थांब…”
“चं.. सोड ना ते तीन महीने.. दुसरं काहीतरी बघ काम.. तुला मिळेल कुठेही.. करण तीन महीने.. तुझ्यापासुन दुर रहायचं..”, इशीता
“आय विश.. पण एक तर पैसे चांगले आहेत आणि ह्याच्या क्रेडीटवर मला दुसरीकडे पुढे नक्की चांगलं काम मिळेल.. तीन महीन्यांच काय आहे? आत्ता जातील..”, करण समजावण्याच्या सुरात म्हणाला..

“आपण अध्ये-मध्ये भेटू पण नै शकणार का?”, इशीता

“माहीत नाही.. खरंच माहीत नाही..”, करण

“कसलं काम आहे एव्हढं गुप्ततेचं? मला तर हे सगळं विचीत्रच वाटतंय.. तो संदीप असा तुला फ़सवुन हॉटेलमध्ये बोलावतो काय.. तु कुणाचं काम करतो आहेस.. कुठे जाणार आहेस.. कुणालाच सांगायचं नाही काय..”, इशीता

“आय नो.. पण आता मी स्विकारलंय ना काम ते.. तर करायलाच हवं..”

“कधी जाणारेस? जायच्या आधी एकदा भेटशील ना?”

“पुढच्या आठवड्यात.. पण हा आठवडा तर आपलाच आहे ना.. चल सेलेब्रेट करु.. हार्ड-रॉक-कॅफ़े ला जाऊ.. व्हॉट से?”

“हार्ड-रॉक-कॅफ़े.. वॉव्व.. चल…”

 

करणने एकदा हातातल्या घड्याळात बघीतले. ठरल्या वेळेच्या दहा मिनीटं आधीच तो शेखरच्या घरी पोहोचला होता. त्याने आपलं सामान पजेरोच्या डिक्कीत टाकले आणि नोकराकरवी तो बाहेर येऊन थांबला आहे असा निरोप शेखरकडे पाठवुन दिला.

मनगटावरील घड्याळावरुन त्याने एकदा प्रेमाने हात फ़िरवला. आयुष्यात पहील्यांदाच त्याला कुणीतरी छानसे गिफ़्ट दिले होते. आदल्या दिवशी तो इशीताला भेटला होता तेंव्हा तिनेच ते घड्याळ त्याला गिफ़्ट केले होते. पुढचे किमान तीन महीने तरी त्याला ते घड्याळ इशीताची आठवण म्हणुन सोबत करणार होते.

थोड्याच वेळात रामुकाका बाकीचं सामान घेऊन बाहेर आले. दोघांनी मिळुन ते सामान पजेरोवरच्या रॅकवर बांधुन टाकले.

करणने काहीबाही बोलून रामुकाकांशी ओळख वाढवण्याचा प्रयत्न केला, पण रामुकाकांनी जेव्हढ्यास तेव्हढं बोलून करणला टाळलेच. करणनेही मग ‘म्हातारा जरा खवचटच दिसतोय’ म्हणत त्यांच्याशी बोलण्याचा नाद सोडून दिला.

अर्धा पाऊण तास वाट बघितल्यावर शेवटी शैला आणि शेखर बाहेर आले. अर्थात करणचे लक्ष शैलाकडेच वेधले गेले. पिवळ्या रंगाचा, कसाबसा गुडघ्यापर्यंत पोहोचणारा फ्रॉक तिने घातला होता. कमरेपाशी आणि उरोजांवर घट्ट शिवण असल्याने तिची फिगर अधिकच आकर्षक भासत होती. करणला नकळत पुन्हा एकदा आपल्या गरजेपेक्षा अधिक वेगाने धडधडणाऱ्या हृदहयाची जाणीव झाली. काही केल्या त्याचे लक्ष तिच्या गोऱ्या मांड्यांवरून हालत नव्हते.

डोक्यावर मोठ्ठी गोलाकार टोपी आणि मोठ्ठा काळा गॉगल ह्यामुळे तिचा अर्ध्याहून अधिक चेहरा झाकला गेला होता. ह्यावेळेसही तिने करणकडे बघायचे सुद्धा कष्ट घेतले नाहीत. अचानक करणच्या लक्षात आलं ते रामुकाकांचे त्याच्याकडे निरखून पाहणं. करणने पटकन शैलावरून लक्ष हटवले आणि तो ड्रायविंग सिटवर जाऊन बसला.

शेखर आणि शैला मधल्या सीटवर तर रामुकाका शेवटच्या रांगेत बसले. करणाने गाडी सुरु केली तसे डैशबोर्ड वरच्या नेव्हिगेशन सिस्टीम मध्ये मॅप चालू झाला. डेस्टिनेशन साधारण ९० कि.मी. दिसत होते. शेखरचे ते फार्म हाऊस कुठल्यातरी तळ्याकाठी दिसत होते. करणने दोन-तिनदा ऐक्सिलेटर दाबून पजेरोच्या त्या शक्तिशाली २.८लि. इंजिनचा आवाज कानात भरून घेतला आणि मग गाडी गियर मध्ये टाकून तो शेखरच्या फार्महाउसकडे निघाला.

सकाळच्या किरकोळ ट्रॅफिक मधून अर्ध्यातासातच गाडी हायवेला लागली. करणने हळूच एकदा आरश्यात बघितले, परंतू शैला आपल्या मोबाइलमध्ये मग्न होती. शेखर आणि रामुकाका केंव्हाच झोपेच्या आधीं झाले होते. ह्या अर्ध्यां तासात कुणीही कुणाशीही बोलले नव्हते. काही वेळातच करण कंटाळून गेला.

कंटाळून त्याने रेडीओ चालू केला.

“कुणाला विचारून रेडीओ लावला?”, अचानक शैलाचा आवाज त्याच्या कानावर पडला. त्याने चमकून आरश्यात बघितले. शैला आरश्यात त्याच्याकडेच बघत होती.

“सॉरी”, असं म्हणून करणने रेडीओ बंद केला.

“सॉरी? नुसतंच सॉरी?”, शैलाने थोडासा आवाज चढवून विचारले.

“सॉरी, सॉरी मैडम”, करणला त्याची चूक लक्षात आली. भले तो स्वतःच्या एजन्सीमध्ये मालक होता, पण इथे तो एक ड्राइवर, एक क्षुल्लक नोकर म्हणूनच आला होता

“दैट्स बेटर” असं म्हणून शैलाने पुन्हा आपलं डोकं मोबाईलमध्ये खुपसलं

तिच्या आवाजाने शेखर आणि रामुकाका दोघेही जागे झाले होते. शेखरने सीटवरून किंचित पुढे सरकून मैपवरील गाडीचे लोकेशन बघितले आणि मग घड्याळात नजर टाकून स्वतःशीच पुटपुटले.. “अजून तासभर तरी लागणार”

शेखरने जरावेळ चुळबुळ केली आणि मग तो करणला म्हणाला, “पुढं जरा सावली बघून गाडी थांबव, घसा कोरडा पडलाय.”

“शेखर प्लिज”, पुन्हा मोबाईलमधून आपलं डोकं वर करत शैला म्हणाली
“अरे डोन्ट वरी .. थोडे चार थेंब, घसा अगदीच कोरडा पडलाय”, शेखर

शैलाने काही वेळ शेखरकडे निरखून पाहिले आणि परत ती आपल्या मोबाईलकडे वळली

करणने थोडी सावलीची जागा बघून गाडी कडेला उभी केली. शेखर आणि पाठोपाठ रामुकाका खाली उतरले. रामुकाकांनी नेहमीची सवय असल्यासारखे डिक्कीचे दार उघडले आणि एका थर्माकोलच्या चौकोनी खोक्यातून थंडगार बिअरचा कॅन शेखरकडे दिला.

शेखरने बिअरचा कॅन उघडताच बिअर फसफसून वर आली. बिअरचा तो फेस बघून करणलाही आपला घसा कोरडा पडल्याची जाणीव झाली, पण तो काही बोलला नाही. शेखरने अधाश्यासारखा पहिला कॅन संपवला आणि रामुकाकांकडे बघितले. रामुकाकांनी ऐकावार शैलाकडे बघितले. शैला आपल्या मोबाईलमध्ये मग्न होती. रामुकाकांनी हळूच दुसरा कॅन काढून शेखरकडे दिला. शेखरने तो कॅन पण उघडला आणि तोंडाला लावणार इतक्यात अचानक शैला तेथे येऊन पोहोचली.

“शेखरला एक कळत नाही, पण तुम्हाला काही अक्कल आहे कि नाही”, ती चिडून रामुकाकांडे बघत म्हणाली. “डॉक्टरांनी स्पष्ट सांगितले आहे ना अल्कोहोल जास्ती घ्यायचं नाही शेखरला, तरी तुम्ही दुसरा कॅन देताय त्याला?”

“शैला, त्यांची काही चूक नाहीए, मीच मागितली होती”, शेखर करणाच्या उपस्थितीत काहीसा संकोचून म्हणाला
“चूक कशी नाहीए? लहान आहेत का? म्हातारपण येऊन चांगली १० वर्ष लोटलीत”
“अग, लहानपणापासून मला सांभाळलं आहे त्यांनी, त्यांना माझी काळजी नाहीए का? साधी बिअर तर आहे हि”
“तुला फार पुळका रे ह्या म्हाताऱ्याचा? अजून किती दिवस सोसायचं आहे ह्यांना काय माहीत”

कदाचित शैलाच बोलणं रामुकाकांना नवीन नव्हते, पण आज असं रस्त्यात एका नवीन माणसासमोर शैलाच त्यांना वाट्टेल-तसे बोलणे नक्कीच लागले होते. त्यांनी शांतपणे डिक्कीतून आपलं सामान उतरवले.

“रामुकाका, काय करताय?”, न कळून शेखरने विचारले
“बाबा, खरं तर मी येणारच नव्हतो, पण तुला सोडून जायचं मन करेना, पण मला गावाकडे जायला हवं, हिची तब्येत जरा बरी नाहीए. टाळायचा खूप प्रयत्न केला, पण मन सारखं खायला उठतय रे. तिला तिकडे एकटीला सोडवत नाहीए, मी असं करतो, मी महिनाभर जातो गावाकडे, तिला पण गरज आहे माझी”, रामुकाका शैला आणि करणची नजर टाळत म्हणाले

“रामुकाका, अहो, शैलाला तसं म्हणायचं नव्हतं. नका तीच मनावर घेऊ”, शेखर
“नाही नाही, खरंच सांगतोय, त्याचा काही संबंध नाही, खरंच मन खायला उठतंय रे तिला तिकडे आजारी एकटीला ठेवून, हे बघ, इथे बस मिळेल मला, माझी नको काळजी करू. तू काळजी घे”

शेखरला कळून चुकले होते, रामुकाका दुखावले होते आणि त्यांना अधिक समजावून काही उपयोग पण नव्हता. त्याने खिश्यातुन पैश्याचं पाकीट काढले आणि नोटांचा एक गट्ठा काढून रामुकाकांच्या हातात कोंबला.

“काळजी घ्या, मी परत आलो कि फोन करतो”

शेखरने बिअरचा कॅन तोंडाला लावला, पण त्याचा त्यातला रस आता गेला होता. त्याने तो कॅन फेकून दिला आणि तो गाडीत येऊन बसला. रामुकाकांनी करणला कश्यात काय सामान आहे ते समजावून सांगितले आणि ते निघून गेले.

 

जणू काही घडलंच नाही असे भाव शैलाच्या चेहऱ्यावर होते. करण गाडीत बसला आणि मॅपनुसार त्याने गाडी चालवायला सुरुवात केली.

पुढचा सगळा वेळ शांततेचं गेला. बराच वेळ ड्राइव्ह केल्यानंतर शेवटी शेखरचं ते फार्महाउस जवळ आले. मुख्य रस्ता सोडून गाडी एका कच्या रस्त्याने धावत होती. रस्ता अगदीच कच्चा होता, पण दोन्हीबाजूने दाट झाडी असल्याने तो रस्ताही निसर्गरम्य आणि सुंदर भासत होता.

करणने हळूच आरश्यातून मागे बघितले. शेखर झोपलेले होते. शैलाने आपला मोबाईल ठेवून दिला होता आणि ती समोर बघत होती. करणला एक क्षण वाटले कि ती आरशातून त्याच्याकडेच बघत आहे, पण तिच्या डोळ्यांवर मोठ्ठा गॉगल असल्याने त्याला खात्री होईना.

गाडी आता छोटी-छोटी वळण घेऊन खाली उतरत होती आणि शेवटी ती एका मोठ्ठ्या तळ्यापाशी येऊन थांबली. समोर लांबवर पसरलेले तळे आणि डोंगर ह्याव्यतिरिक्त काहीच नव्हते. म्हणायला एक छोटी लाकडी केबिन होती, पण अर्थात ती कुठल्याही प्रकारे शेखरचे फार्महाउस वाटत नव्हती.

करण गोंधळून गाडीतच बसून राहिला, तर शैला खाली उतरली. गाडी थांबल्याची जाणीव झाली तसं शेखरही जागा झाला.

“ओह, आलो कि आपण..”, करणच्या खांद्यावर दोन बोट वाजवत शेखर म्हणाला आणि तो पण खाली उतरला.

पाठोपाठ करणंही खाली उतरला.

“सर, मला नाही कळलं, फार्महाउस कुठेय?”, गोंधळून करणने विचारले.
“अरे तीच तर मज्जा आहे, इथून दिसतं नाही ते, तो उजवीकडे डोंगर दिसतोय ना?”, एका डोंगराकडे बोट दाखवत शेखर म्हणाला, “त्याच्या पलीकडे एक छोटेसे बेट आहे, अगदी छोटेच आहे, पण हम्म, तू बेट म्हणू शकतोस त्याला, त्यावर आहे फार्महाउस, आपल्याला बोटीने जावं लागेल तिकडे”

स्वतःवर खुश होत शेखर म्हणाला आणि तो करणला घेऊन त्या लाकडी केबिनपाशी गेला.

शैलाला त्या दोघांशी काही घेणे नव्हते. तिने आपले ग्लॅडिएटर शूज काढून ठेवले होते आणि ती एका दगडावर त्या तळ्यात पाय सोडून बसली होती. आधीच छोटा असलेला तो फ्रॉक भिजू नये म्हणून तिने अजून वरती ओढून घेतला होता. तिचे ते गोरे, लांबसडक पाय बघून करणचा श्वास क्षणभरासाठी अडकला.

“करण, अरे कुठे गेला, इकडे ये आतमध्ये”, शेखरने केबिनमधून आवाज दिला तसा करण भानावर आला आणि तो त्या केबिनमध्ये गेला.

केबिन तशी जुनाटच होती, सगळीकडे जळमट लागली होती. दिव्याचा प्रकाशही अगदीच मंद होता. पण करणचे लक्ष वेधले गेले ते समोर असलेल्या लाँचने. ५-६ जण आणि थोडेफार सामान आरामात मावू शकेल इतपत ती लॉंच मोठ्ठी होती. कोपऱ्यातल्या कपाटात ठेवलेले एक फडकं घेऊन शेखरने त्यावर साठलेली धूळ झटकायला सुरुवात केली तसं करणनेही अजून एक फडकं घेतलं आणि लॉंच पुसायला सुरुवात केली. १५-२० मिनिटांत ती बऱ्यापैकी स्वच्छ झाली, तसं शेखरने खिश्यातुन किल्ली काढली आणि लॉंच ला स्टार्ट मारला . ७-८ वेळा किल्ली मारल्यावर अखेर ती सुरु झाली तसा डैशबोर्ड वरील डिजीटल कन्सोल रंगेबिरंगी दिव्यांची उजळून निघाला.

“येह बेबी”, शेखर आनंदाने चित्कारला.

काही वेळ त्याने इंजिन चालू ठेवले आणि मग तो करणला म्हणाला, “हिला पाण्यापर्यंत न्यायचंय, फार दमायला होतं. एक काम करू, तू हिला पाण्यापर्यंत न्हे, तोपर्यंत मी गाडीतले सामान काढून ठेवतो”

“सर, तुम्ही कश्याला कष्ट घेताय, तुम्ही बसा मैडम बरोबर, बरंच सामान आहे, मी काढतो नंतर सामान”, करण म्हणाला
“ट्रस्ट मी, लॉंच नेईपर्यंतच दमून जाशील तू, नो वरिज, मी काढतो सामान, सवय आहे मला”, असं म्हणून शेखरने इंजिन बंद केले आणि तो बाहेर निघून गेला

करणने गाडी चालवून आखडलेले अंग ताणले, बरेच दिवस ती लॉंच तिथेच पडून असल्याने त्याची चाकं जमिनीत रुतून बसली होती. पहिल्याच प्रयत्नात शेखर म्हणत होता ते बरोबरच होतं ह्याचा प्रत्यय करणला आला. त्याने थोडं थांबून, एक दीर्घ श्वास घेतला आणि पुन्हा ती लॉंच ढकलायला सुरुवात केली. करणने आपली सर्व शक्ती पणाला लावली पण ती लॉंच ढिम्म हालत नव्हती. करणचे हाताचे, मानेचे स्नायूं-स्नायू ताणले गेले होते, त्या बंद केबिनमध्ये काही क्षणांतच तो घामाघूम झाला. त्याने अंगातला शर्ट काढून लॉंचच्या सीटवर टाकला आणि पुन्हा लॉंच ढकलायला सुरुवात केली, पण सर्व शक्ती लावूनही ती लॉंच इंचापेक्षा जास्ती हालत नव्हती.

अचानक करणंच लक्ष त्या केबिनच्या दारात कमरेवर हात ठेवून उभ्या असलेल्या शैलाकडे गेले.

करणने निराशेने आपले दोन्ही हात हवेत उंचावले तसं शैला त्याच्याजवळ आली, तिने एकवार लॉंच कडे बघितले आणि मग त्या स्टीअरिंग-व्हील पाशी असलेला एक चंदेरी रंगाचा खटका खाली केला आणि म्हणाली, “कशी हलेल? गियर मध्ये आहे लॉंच”

दोघांनीही एकमेकांकडे बघितले आणि दोघांनाही हसू आवरेना. दोघंही वेड्यासारखे हसत सुटले.

करणने पहिल्यांदाच शैलाला हसताना बघितले होते. ती कुणाचीही पर्वा न करता मनमुराद, खळखळून हसत होती. शेवटी कसंबसं हसू आवरत ती करणला म्हणाली, “चल ढकल त्या बाजूने”, असं म्हणून तिने एका बाजूने ढकलायला सुरुवात केली. करणनेही मग नव्याने जोर लावला आणि लॉंच त्या लोखंडी स्टँडवरून खाली उतरली. अर्थात करणइतकी ताकद शैलाच्या अंगात नसल्याने ती एकाच बाजूने खाली आली होती.

करण शैलाच्या बाजूला गेला आणि दोघांनी मिळून ती अडकलेली बाजू ढकलायला सुरुवात केली. करण शैलाच्या मागे असल्याने शैलाच्या भरीव शरीर-श्रुष्टीवरून त्याची नजर फिरत होती. जिम मध्ये मजबूत घाम गाळून टोन केलेल्या मांड्या, पोटऱ्या आणि हाताचे स्नायू त्याच्या नजरेत ठसत होते. तो मुद्दामून कमी जोर लावत होता जेणेकरून त्याला शैलाबरोबर अधिक वेळ थांबता आले असते.

शैलसुद्धा आता घामाघूम झाली होती. तिने आपले दोन्ही हात मागे घेऊन आपले मोकळे केस पोनी करून बांधून टाकले, चेहऱ्यावरून येणारा घाम पुसला आणि तिला जाणीव झाली ती करणच्या तिच्या शरीरावर रोखलेल्या नजरेची. तिने पटकन वळून मागे बघितले. करणला आपली नजर हटवायला संधीच मिळाली नाही, शैलाने त्याला तिच्याकडे बघताना पकडले होते.

तिचे ते डोळे, करण तिच्या नजरेपासून आपली नजर हटवुच शकला नाही.

शैला सावकाश मागे वळली, तिने आपला कपाळावर लावलेला गॉगल काढून लॉंचच्या सीटवर फेकला आणि ती करणाच्या अगदी जवळ येऊन उभी राहीली. इतकी जवळ, कि दोघांच्या हृदयाची धडधड एकमेकांना ऐकू जाईल इतकी जवळ. करणच्या घश्याला कोरड पडली. त्याने स्वतःला थांबवायचा खूप प्रयत्न केला, पण शैलाच्या नजरेत असलेले आमंत्रण तो नाकारू शकला नाही. त्याने दोन्ही हात शैलाच्या कमरेभोवती गुंफले, शैलाला जवळ ओढले आणि त्याने आपले ओठ तिच्या ओठांवर टेकवले.

शैलाने त्याला कसलाही प्रतिकार केला नाही. तिच्या ओठांवर साठलेल्या घर्मबिंदूंचा काहीसा खारट, तर तिच्या लिपस्टिकचा काहीसा गोडसर स्वाद त्याला एका वेगळ्याच धुंदीत घेऊन गेला. नकळत त्याचा हात तिच्या उरोजांवर गेला., त्याचबरोबर विजेचा धक्का बसावा त्या वेगाने शैलाने त्याचा हात झिडकारला आणि ती क्षणार्धात बाजूला झाली. निव्वळ काही सेकंदांपूर्वी तिच्या डोळ्यात दिसलेला तो इलेक्ट्रिक स्पार्क जसा आला, तसाच नाहीसा झाला होता.

करण काही बोलणार इतक्यात शेखर घाम पुसत आतमध्ये आला.

शैलाने पुन्हा डोळ्यावर गॉगल चढवला, डोक्यावर ती मोठ्ठी गोलाकार टोपी घातली आणि ती काही न बोलता बाहेर निघून गेली. शेखर कोपऱ्यातल्याच एका मोठ्या पत्र्याच्या पेटीवर फतकल मारून बसला आणि करणने ती लॉंच पुन्हा ढकलायला सुरुवात केली.

अर्ध्या-पाऊण तासाच्या अथक प्रयत्नांनंतर अखेर तो ती लॉंच पाण्यात न्हेण्यात यशस्वी ठरला. शैला जणू काही तिथे एकटीच आहे ह्या अविर्भावात एका खडकावर पाण्यात पाय सोडून बसली होती. लॉंच पाण्यात आलेली बघताच तिने स्वतःचे सामान उचलले आणि ती लॉंच मध्ये जाऊन बसली. शेखरने आणि करणने उरलेले सामान लॉंच मध्ये टाकले.

करण पुन्हा माघारी परतला, पजेरो वळवून त्याने लॉंचच्या शेडमध्ये लावली, शेडला कुलूप लावले आणि तो लॉंच मध्ये येऊन बसला.

 

शेखरने स्टार्टर मारला आणि लॉंच गियर मध्ये टाकली. काही क्षणातच लॉंचने वेग पकडला आणि पाण्यावरून येणारा गार वारा सर्वांच्या अंगात भिनला आणि इतक्या वेळच्या कष्टानं थकलेली मन आणि शरीर पुन्हा ताजीतवानी झाली. शैला अर्थातच तटस्थपणे दुसरीकडे बघण्यात मग्न होती त्यामुळे शेखर आणि करण एकमेकांशी गप्पा मारण्यात गुंगून गेले. शेखर करणला आजूबाजूची जमीन, इथे फार्म-हाऊस कधी घेतले, ते बांधतानाचे किस्से, त्याने इथे दिलेल्या अनेक भेटी आणि त्यावेळच्या आठवणी सांगून करणला बोअर करायच काम चोख बजावत होता. करणंच अर्थातच त्याच्या बोलण्याकडे फारसे लक्ष नव्हते. तो चोरट्या नजरेने शैलाकडे बघण्यात मग्न होता. परंतु शैलाने एकदाही वळून त्याच्याकडे बघितले नाही.

पंधरा मिनिटांच्या सफारीनंतर लॉंचने डोंगराला वळसा घातला., तसं शेखरने थोड्या अंतरावर दिसणाऱ्या एका छोट्या बेटासारख्या टेकाडाकडे करणचे लक्ष वेधले. हिरव्या-गर्द झाडींमध्ये ते बेट बुडून गेले होते. पण अजूनही ते फार्महाऊस करणला दिसत नव्हते. लॉन्च किनाऱ्याला लागली तसे तिघेही खाली उतरले. समोर गर्द झाडीतून अगदी छोटी पायवाट गेली होती, त्या वाटेने आधी शेखर, मग शैला आणि पाठोपाठ करण चालू लागले. साधारण अर्धा किलोमीटर आत गेल्यावर शेवटी ते बंगलेवजा फार्महाउस करणला दृष्टीस पडले.

जसं-जसा तो त्या बंगल्याच्या जवळ गेला तस-तसा त्याचा आकार करणच्या नजरेत भरू लागला. दुरून वाटले तेव्हढे ते बेट किंवा तो बंगलाही छोटा नक्कीच नव्हता. कमीत-कमी ७-८ हजार स्क्वे-फुटाचे तरी ते बांधकाम नक्कीच होते, शिवाय आजूबाजूला बऱ्यापैकी मोठ्ठे बागकाम केलेले होते. अधिक जवळ गेल्यावर करणाच्या लक्षात आले कि तो बंगला फक्त तीन बाजूनेच पाण्याने वेढलेला आहे आणि चौथ्या बाजूने एक कच्चा रस्ता त्या बंगल्यापर्यंत आला होता.

शेखरने करणच्या मनातील विचार ओळखले आणि तोच आधी म्हणाला, “बंगल्यापर्यंत रस्ता असताना आपण लॉंच ने का आलो असंच ना? खरं, रस्ता असला तरी तो खूपच लांबून येतो. तो दूर तिकडे डोंगर दिसतोय का?”, लांबवर बोट दाखवत शेखर म्हणाला, “आपण मुख्य रस्ता सोडून इकडे खाली वळालो ना, तसे न वळता सरळ जायचे, पार त्या डोंगरापर्यंत आणि मग त्याला वळसा घालून परत तितकेच अंतर मागे. नाही म्हणलं तरी ६० कि.मी.चा वळसा आहे, शिवाय शेवटचा १५-२० कि.मी. चा पॅच अत्यंत खराब रस्ता आहे, अगदी जंगलातून म्हणालास तरी चालेल, सो इथे येपर्यंत दीड-एक तास तरी सहज लागतो, तेच आपण लॉंच ने अर्ध्या तासात आलो.”

“बेबी, वुई आर बॅक”, हात आकाशात उंचावत शेखर म्हणाला. पण शैलाने त्याच्याकडे फारसे लक्ष दिले नाही. कमरेला नाजूक झटके देत ती बंगल्याकडे निघून गेली.

न कळून शेखर काही वेळ तिच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे पहात राहिला आणि मग खांदे उंचावून त्याने करणकडे पाहिले. करण त्याच्याकडेच बघत होता.

“डिफिकल्ट टू अंडरस्टॅंड वुमन”, कसनुसं हसत शेखर म्हणाला, करणनेही मान डोलावत शेखरच्या बोलण्याला समंती दर्शवली.
“सो टेल मी अबाउट युअरसेल्फ, व्हाईल वुई आर टॉकिंग अबाउट वुमन्स, तुला गर्लफ्रेंड वगैरे?”

“नो, सिंगल रेडी टू मिंगल”, लॉंच मधलं सामान काढत करण म्हणाला.

“चल , काहीपण फेकू नको, नसेल सांगायचे तर तसं सांग”, शेखर हसत म्हणाला
“शेखर तुम्ही जा आतमध्ये, फ्रेश व्हा, मी आणतो सामान”, करण सामान उचलणाऱ्या शेखरला थांबवत म्हणाला
“अरे खूप जास्ती आहे सामान, इट्स ओके”, शेखर
“नाही, खरंच मला काही प्रॉब्लेम नाहीए, यु प्लिज गो अहेड”, करण
“यु शुअर?”, शेखर
“डेड शुअर, मी आणतो सामान सगळं आत”, असं म्हणून करणने शेखरला आत पाठवून दिले

खरं तर करणला एकांत हवा होता. त्याला बंगल्याचा परिसर, ती जागा व्यवस्थित नजरेखालून घालायची होती आणि शेखरच्या उपस्थितीत, त्याच्याशी बोलत-बोलत करणला ते शक्य होत नव्हते.

 

करणने २-४ बॅगा लॉंचमधून काढून बंगल्याच्या दारापाशी आणून ठेवल्या आणि त्याने बंगल्याकडे नजर टाकली. बंगल्याच्या खिडक्या अजूनही बंद होत्या, परंतु आतले दिवे लागले होते. खिडकीच्या काचांमधून मागच्या एका खोलीत शेखर तर दुसऱ्या खोलीत शैलाची सावली दिसत होती. करणने हळूच बंगल्याला एक फेरी मारली. बंगल्याच्या बाजूने प्रशस्त जागा होती. बंगल्याकडे कोणीही येताना खिडक्या उघड्या असताना सहज दिसण्यासारखे होते. आजूबाजूला अडगळीच्या सामान नसल्याने लपत-छपत येण्याचा प्रश्नच नव्हता. तीनही बाजूने पाणीच होते. प्रश्न होता तो चौथ्या बाजूचा. तो रस्ता छोटासाच होता आणि ३००-४०० मीटरच्या पुढे दाट झाडीच सुरु होत होती. अर्थात त्यामुळे रस्त्याचा अर्धा भाग अंधारातच बुडून गेला होता.

करणला तो रस्ता फारसा आवडला नाही, पण अर्थात त्याच्याकडे दुसरा पर्याय नव्हता. उद्या एकवार दिवसा उजेडी येऊन तो रस्ता आणि आजूबाजूचा भाग नीट नजरेखाली घालायचाच अशी मनाशी खूणगाठ बांधून करण बाकीचं सामान उतरवण्यात मग्न झाला

 

[क्रमशः ]