डबल-क्रॉस (भाग ४)


डबल-क्रॉस (भाग ३) पासून पुढे >>

अरे पण आता तरी सांग कुठे चालला आहेस..?”, इशीता केस कानामागे अडकवत म्हणाली.
“क्लासीफ़ाईड आहे.. नाही सांगु शकत…”, करण तिला समजावत म्हणाला
“जाsss.. काही नको सांगूस.. जा तुला जायचे तिकडे.. आणि तिन काय दहा महीन्यांनी ये..”, गाल फ़ुगवत इशीता म्हणाली.

करणला तिला चिडलेलं बघुन किंचीत हसु आलं..

“ए.. तुझं नाटकं त्या स्टेजवर.. मला नको दाखवु तुझी नौटंकी..”, आपलं हसु दाबत करण म्हणाला.

इशीताने अचानक गंभीर होतं करणकडे बघीतलं.. तिचे डोळे करणच्या नजरेत मिसळुन गेले..

“करण.. एक विचारु?”
“हम्म.. विचार नं..”
“आय नो.. खुप कमी ओळख आहे आपली.. आय नो.. असं मुलीने विचारणं म्हणजे.. तु उगाच मला बिच वगैरे म्हणशील.. पण.. तुला असं वाटतं.. आपल्या दोघांत काही आहे..?”

तिची नजर यत्किंचीतही करणच्या नजरेपासुन दुर हटली नव्हती.

“तुला भेटुन गेल्यावर मला तुझी खुप आठवण येते.. तुला माहीते? आपल्या गप्पा आठवुन मी एकटीच हसते.. नाटकात स्टेजवर सुध्दा मला तु असा आजुबाजुला दिसतोस.. तुला होतं असं कधी?”

करणला हे अनपेक्षीत होतं.. त्याच्याबरोबर इतक्या वर्षांनंतर काहीतरी चांगलं घडत होतं. एक प्रॉमीसींग काम मिळालं होतं. ते जर त्याने निट केलं तर कदाचीत इंशोरंन्समध्येच.. किंवा संदीपच्या ओळखीने कुठेतरी नक्कीच चांगली नोकरी मिळवता आली असती. हातात आलेल्या पैश्यातुन त्याची जुनी देणी देऊन झाली होती.. आणि आता.. इशीताच्या रुपाने त्याच्या आयुष्यात प्रेमाचे फुल उमलु पहात होते..

करणने आवेगाने इशीताला घट्ट मिठी मारली..

“आय लव्ह यु इशु… फ़क्त तीन महीने थांब…”
“चं.. सोड ना ते तीन महीने.. दुसरं काहीतरी बघ काम.. तुला मिळेल कुठेही.. करण तीन महीने.. तुझ्यापासुन दुर रहायचं..”, इशीता
“आय विश.. पण एक तर पैसे चांगले आहेत आणि ह्याच्या क्रेडीटवर मला दुसरीकडे पुढे नक्की चांगलं काम मिळेल.. तीन महीन्यांच काय आहे? आत्ता जातील..”, करण समजावण्याच्या सुरात म्हणाला..

“आपण अध्ये-मध्ये भेटू पण नै शकणार का?”, इशीता

“माहीत नाही.. खरंच माहीत नाही..”, करण

“कसलं काम आहे एव्हढं गुप्ततेचं? मला तर हे सगळं विचीत्रच वाटतंय.. तो संदीप असा तुला फ़सवुन हॉटेलमध्ये बोलावतो काय.. तु कुणाचं काम करतो आहेस.. कुठे जाणार आहेस.. कुणालाच सांगायचं नाही काय..”, इशीता

“आय नो.. पण आता मी स्विकारलंय ना काम ते.. तर करायलाच हवं..”

“कधी जाणारेस? जायच्या आधी एकदा भेटशील ना?”

“पुढच्या आठवड्यात.. पण हा आठवडा तर आपलाच आहे ना.. चल सेलेब्रेट करु.. हार्ड-रॉक-कॅफ़े ला जाऊ.. व्हॉट से?”

“हार्ड-रॉक-कॅफ़े.. वॉव्व.. चल…”

 

करणने एकदा हातातल्या घड्याळात बघीतले. ठरल्या वेळेच्या दहा मिनीटं आधीच तो शेखरच्या घरी पोहोचला होता. त्याने आपलं सामान पजेरोच्या डिक्कीत टाकले आणि नोकराकरवी तो बाहेर येऊन थांबला आहे असा निरोप शेखरकडे पाठवुन दिला.

मनगटावरील घड्याळावरुन त्याने एकदा प्रेमाने हात फ़िरवला. आयुष्यात पहील्यांदाच त्याला कुणीतरी छानसे गिफ़्ट दिले होते. आदल्या दिवशी तो इशीताला भेटला होता तेंव्हा तिनेच ते घड्याळ त्याला गिफ़्ट केले होते. पुढचे किमान तीन महीने तरी त्याला ते घड्याळ इशीताची आठवण म्हणुन सोबत करणार होते.

थोड्याच वेळात रामुकाका बाकीचं सामान घेऊन बाहेर आले. दोघांनी मिळुन ते सामान पजेरोवरच्या रॅकवर बांधुन टाकले.

करणने काहीबाही बोलून रामुकाकांशी ओळख वाढवण्याचा प्रयत्न केला, पण रामुकाकांनी जेव्हढ्यास तेव्हढं बोलून करणला टाळलेच. करणनेही मग ‘म्हातारा जरा खवचटच दिसतोय’ म्हणत त्यांच्याशी बोलण्याचा नाद सोडून दिला.

अर्धा पाऊण तास वाट बघितल्यावर शेवटी शैला आणि शेखर बाहेर आले. अर्थात करणचे लक्ष शैलाकडेच वेधले गेले. पिवळ्या रंगाचा, कसाबसा गुडघ्यापर्यंत पोहोचणारा फ्रॉक तिने घातला होता. कमरेपाशी आणि उरोजांवर घट्ट शिवण असल्याने तिची फिगर अधिकच आकर्षक भासत होती. करणला नकळत पुन्हा एकदा आपल्या गरजेपेक्षा अधिक वेगाने धडधडणाऱ्या हृदहयाची जाणीव झाली. काही केल्या त्याचे लक्ष तिच्या गोऱ्या मांड्यांवरून हालत नव्हते.

डोक्यावर मोठ्ठी गोलाकार टोपी आणि मोठ्ठा काळा गॉगल ह्यामुळे तिचा अर्ध्याहून अधिक चेहरा झाकला गेला होता. ह्यावेळेसही तिने करणकडे बघायचे सुद्धा कष्ट घेतले नाहीत. अचानक करणच्या लक्षात आलं ते रामुकाकांचे त्याच्याकडे निरखून पाहणं. करणने पटकन शैलावरून लक्ष हटवले आणि तो ड्रायविंग सिटवर जाऊन बसला.

शेखर आणि शैला मधल्या सीटवर तर रामुकाका शेवटच्या रांगेत बसले. करणाने गाडी सुरु केली तसे डैशबोर्ड वरच्या नेव्हिगेशन सिस्टीम मध्ये मॅप चालू झाला. डेस्टिनेशन साधारण ९० कि.मी. दिसत होते. शेखरचे ते फार्म हाऊस कुठल्यातरी तळ्याकाठी दिसत होते. करणने दोन-तिनदा ऐक्सिलेटर दाबून पजेरोच्या त्या शक्तिशाली २.८लि. इंजिनचा आवाज कानात भरून घेतला आणि मग गाडी गियर मध्ये टाकून तो शेखरच्या फार्महाउसकडे निघाला.

सकाळच्या किरकोळ ट्रॅफिक मधून अर्ध्यातासातच गाडी हायवेला लागली. करणने हळूच एकदा आरश्यात बघितले, परंतू शैला आपल्या मोबाइलमध्ये मग्न होती. शेखर आणि रामुकाका केंव्हाच झोपेच्या आधीं झाले होते. ह्या अर्ध्यां तासात कुणीही कुणाशीही बोलले नव्हते. काही वेळातच करण कंटाळून गेला.

कंटाळून त्याने रेडीओ चालू केला.

“कुणाला विचारून रेडीओ लावला?”, अचानक शैलाचा आवाज त्याच्या कानावर पडला. त्याने चमकून आरश्यात बघितले. शैला आरश्यात त्याच्याकडेच बघत होती.

“सॉरी”, असं म्हणून करणने रेडीओ बंद केला.

“सॉरी? नुसतंच सॉरी?”, शैलाने थोडासा आवाज चढवून विचारले.

“सॉरी, सॉरी मैडम”, करणला त्याची चूक लक्षात आली. भले तो स्वतःच्या एजन्सीमध्ये मालक होता, पण इथे तो एक ड्राइवर, एक क्षुल्लक नोकर म्हणूनच आला होता

“दैट्स बेटर” असं म्हणून शैलाने पुन्हा आपलं डोकं मोबाईलमध्ये खुपसलं

तिच्या आवाजाने शेखर आणि रामुकाका दोघेही जागे झाले होते. शेखरने सीटवरून किंचित पुढे सरकून मैपवरील गाडीचे लोकेशन बघितले आणि मग घड्याळात नजर टाकून स्वतःशीच पुटपुटले.. “अजून तासभर तरी लागणार”

शेखरने जरावेळ चुळबुळ केली आणि मग तो करणला म्हणाला, “पुढं जरा सावली बघून गाडी थांबव, घसा कोरडा पडलाय.”

“शेखर प्लिज”, पुन्हा मोबाईलमधून आपलं डोकं वर करत शैला म्हणाली
“अरे डोन्ट वरी .. थोडे चार थेंब, घसा अगदीच कोरडा पडलाय”, शेखर

शैलाने काही वेळ शेखरकडे निरखून पाहिले आणि परत ती आपल्या मोबाईलकडे वळली

करणने थोडी सावलीची जागा बघून गाडी कडेला उभी केली. शेखर आणि पाठोपाठ रामुकाका खाली उतरले. रामुकाकांनी नेहमीची सवय असल्यासारखे डिक्कीचे दार उघडले आणि एका थर्माकोलच्या चौकोनी खोक्यातून थंडगार बिअरचा कॅन शेखरकडे दिला.

शेखरने बिअरचा कॅन उघडताच बिअर फसफसून वर आली. बिअरचा तो फेस बघून करणलाही आपला घसा कोरडा पडल्याची जाणीव झाली, पण तो काही बोलला नाही. शेखरने अधाश्यासारखा पहिला कॅन संपवला आणि रामुकाकांकडे बघितले. रामुकाकांनी ऐकावार शैलाकडे बघितले. शैला आपल्या मोबाईलमध्ये मग्न होती. रामुकाकांनी हळूच दुसरा कॅन काढून शेखरकडे दिला. शेखरने तो कॅन पण उघडला आणि तोंडाला लावणार इतक्यात अचानक शैला तेथे येऊन पोहोचली.

“शेखरला एक कळत नाही, पण तुम्हाला काही अक्कल आहे कि नाही”, ती चिडून रामुकाकांडे बघत म्हणाली. “डॉक्टरांनी स्पष्ट सांगितले आहे ना अल्कोहोल जास्ती घ्यायचं नाही शेखरला, तरी तुम्ही दुसरा कॅन देताय त्याला?”

“शैला, त्यांची काही चूक नाहीए, मीच मागितली होती”, शेखर करणाच्या उपस्थितीत काहीसा संकोचून म्हणाला
“चूक कशी नाहीए? लहान आहेत का? म्हातारपण येऊन चांगली १० वर्ष लोटलीत”
“अग, लहानपणापासून मला सांभाळलं आहे त्यांनी, त्यांना माझी काळजी नाहीए का? साधी बिअर तर आहे हि”
“तुला फार पुळका रे ह्या म्हाताऱ्याचा? अजून किती दिवस सोसायचं आहे ह्यांना काय माहीत”

कदाचित शैलाच बोलणं रामुकाकांना नवीन नव्हते, पण आज असं रस्त्यात एका नवीन माणसासमोर शैलाच त्यांना वाट्टेल-तसे बोलणे नक्कीच लागले होते. त्यांनी शांतपणे डिक्कीतून आपलं सामान उतरवले.

“रामुकाका, काय करताय?”, न कळून शेखरने विचारले
“बाबा, खरं तर मी येणारच नव्हतो, पण तुला सोडून जायचं मन करेना, पण मला गावाकडे जायला हवं, हिची तब्येत जरा बरी नाहीए. टाळायचा खूप प्रयत्न केला, पण मन सारखं खायला उठतय रे. तिला तिकडे एकटीला सोडवत नाहीए, मी असं करतो, मी महिनाभर जातो गावाकडे, तिला पण गरज आहे माझी”, रामुकाका शैला आणि करणची नजर टाळत म्हणाले

“रामुकाका, अहो, शैलाला तसं म्हणायचं नव्हतं. नका तीच मनावर घेऊ”, शेखर
“नाही नाही, खरंच सांगतोय, त्याचा काही संबंध नाही, खरंच मन खायला उठतंय रे तिला तिकडे आजारी एकटीला ठेवून, हे बघ, इथे बस मिळेल मला, माझी नको काळजी करू. तू काळजी घे”

शेखरला कळून चुकले होते, रामुकाका दुखावले होते आणि त्यांना अधिक समजावून काही उपयोग पण नव्हता. त्याने खिश्यातुन पैश्याचं पाकीट काढले आणि नोटांचा एक गट्ठा काढून रामुकाकांच्या हातात कोंबला.

“काळजी घ्या, मी परत आलो कि फोन करतो”

शेखरने बिअरचा कॅन तोंडाला लावला, पण त्याचा त्यातला रस आता गेला होता. त्याने तो कॅन फेकून दिला आणि तो गाडीत येऊन बसला. रामुकाकांनी करणला कश्यात काय सामान आहे ते समजावून सांगितले आणि ते निघून गेले.

 

जणू काही घडलंच नाही असे भाव शैलाच्या चेहऱ्यावर होते. करण गाडीत बसला आणि मॅपनुसार त्याने गाडी चालवायला सुरुवात केली.

पुढचा सगळा वेळ शांततेचं गेला. बराच वेळ ड्राइव्ह केल्यानंतर शेवटी शेखरचं ते फार्महाउस जवळ आले. मुख्य रस्ता सोडून गाडी एका कच्या रस्त्याने धावत होती. रस्ता अगदीच कच्चा होता, पण दोन्हीबाजूने दाट झाडी असल्याने तो रस्ताही निसर्गरम्य आणि सुंदर भासत होता.

करणने हळूच आरश्यातून मागे बघितले. शेखर झोपलेले होते. शैलाने आपला मोबाईल ठेवून दिला होता आणि ती समोर बघत होती. करणला एक क्षण वाटले कि ती आरशातून त्याच्याकडेच बघत आहे, पण तिच्या डोळ्यांवर मोठ्ठा गॉगल असल्याने त्याला खात्री होईना.

गाडी आता छोटी-छोटी वळण घेऊन खाली उतरत होती आणि शेवटी ती एका मोठ्ठ्या तळ्यापाशी येऊन थांबली. समोर लांबवर पसरलेले तळे आणि डोंगर ह्याव्यतिरिक्त काहीच नव्हते. म्हणायला एक छोटी लाकडी केबिन होती, पण अर्थात ती कुठल्याही प्रकारे शेखरचे फार्महाउस वाटत नव्हती.

करण गोंधळून गाडीतच बसून राहिला, तर शैला खाली उतरली. गाडी थांबल्याची जाणीव झाली तसं शेखरही जागा झाला.

“ओह, आलो कि आपण..”, करणच्या खांद्यावर दोन बोट वाजवत शेखर म्हणाला आणि तो पण खाली उतरला.

पाठोपाठ करणंही खाली उतरला.

“सर, मला नाही कळलं, फार्महाउस कुठेय?”, गोंधळून करणने विचारले.
“अरे तीच तर मज्जा आहे, इथून दिसतं नाही ते, तो उजवीकडे डोंगर दिसतोय ना?”, एका डोंगराकडे बोट दाखवत शेखर म्हणाला, “त्याच्या पलीकडे एक छोटेसे बेट आहे, अगदी छोटेच आहे, पण हम्म, तू बेट म्हणू शकतोस त्याला, त्यावर आहे फार्महाउस, आपल्याला बोटीने जावं लागेल तिकडे”

स्वतःवर खुश होत शेखर म्हणाला आणि तो करणला घेऊन त्या लाकडी केबिनपाशी गेला.

शैलाला त्या दोघांशी काही घेणे नव्हते. तिने आपले ग्लॅडिएटर शूज काढून ठेवले होते आणि ती एका दगडावर त्या तळ्यात पाय सोडून बसली होती. आधीच छोटा असलेला तो फ्रॉक भिजू नये म्हणून तिने अजून वरती ओढून घेतला होता. तिचे ते गोरे, लांबसडक पाय बघून करणचा श्वास क्षणभरासाठी अडकला.

“करण, अरे कुठे गेला, इकडे ये आतमध्ये”, शेखरने केबिनमधून आवाज दिला तसा करण भानावर आला आणि तो त्या केबिनमध्ये गेला.

केबिन तशी जुनाटच होती, सगळीकडे जळमट लागली होती. दिव्याचा प्रकाशही अगदीच मंद होता. पण करणचे लक्ष वेधले गेले ते समोर असलेल्या लाँचने. ५-६ जण आणि थोडेफार सामान आरामात मावू शकेल इतपत ती लॉंच मोठ्ठी होती. कोपऱ्यातल्या कपाटात ठेवलेले एक फडकं घेऊन शेखरने त्यावर साठलेली धूळ झटकायला सुरुवात केली तसं करणनेही अजून एक फडकं घेतलं आणि लॉंच पुसायला सुरुवात केली. १५-२० मिनिटांत ती बऱ्यापैकी स्वच्छ झाली, तसं शेखरने खिश्यातुन किल्ली काढली आणि लॉंच ला स्टार्ट मारला . ७-८ वेळा किल्ली मारल्यावर अखेर ती सुरु झाली तसा डैशबोर्ड वरील डिजीटल कन्सोल रंगेबिरंगी दिव्यांची उजळून निघाला.

“येह बेबी”, शेखर आनंदाने चित्कारला.

काही वेळ त्याने इंजिन चालू ठेवले आणि मग तो करणला म्हणाला, “हिला पाण्यापर्यंत न्यायचंय, फार दमायला होतं. एक काम करू, तू हिला पाण्यापर्यंत न्हे, तोपर्यंत मी गाडीतले सामान काढून ठेवतो”

“सर, तुम्ही कश्याला कष्ट घेताय, तुम्ही बसा मैडम बरोबर, बरंच सामान आहे, मी काढतो नंतर सामान”, करण म्हणाला
“ट्रस्ट मी, लॉंच नेईपर्यंतच दमून जाशील तू, नो वरिज, मी काढतो सामान, सवय आहे मला”, असं म्हणून शेखरने इंजिन बंद केले आणि तो बाहेर निघून गेला

करणने गाडी चालवून आखडलेले अंग ताणले, बरेच दिवस ती लॉंच तिथेच पडून असल्याने त्याची चाकं जमिनीत रुतून बसली होती. पहिल्याच प्रयत्नात शेखर म्हणत होता ते बरोबरच होतं ह्याचा प्रत्यय करणला आला. त्याने थोडं थांबून, एक दीर्घ श्वास घेतला आणि पुन्हा ती लॉंच ढकलायला सुरुवात केली. करणने आपली सर्व शक्ती पणाला लावली पण ती लॉंच ढिम्म हालत नव्हती. करणचे हाताचे, मानेचे स्नायूं-स्नायू ताणले गेले होते, त्या बंद केबिनमध्ये काही क्षणांतच तो घामाघूम झाला. त्याने अंगातला शर्ट काढून लॉंचच्या सीटवर टाकला आणि पुन्हा लॉंच ढकलायला सुरुवात केली, पण सर्व शक्ती लावूनही ती लॉंच इंचापेक्षा जास्ती हालत नव्हती.

अचानक करणंच लक्ष त्या केबिनच्या दारात कमरेवर हात ठेवून उभ्या असलेल्या शैलाकडे गेले.

करणने निराशेने आपले दोन्ही हात हवेत उंचावले तसं शैला त्याच्याजवळ आली, तिने एकवार लॉंच कडे बघितले आणि मग त्या स्टीअरिंग-व्हील पाशी असलेला एक चंदेरी रंगाचा खटका खाली केला आणि म्हणाली, “कशी हलेल? गियर मध्ये आहे लॉंच”

दोघांनीही एकमेकांकडे बघितले आणि दोघांनाही हसू आवरेना. दोघंही वेड्यासारखे हसत सुटले.

करणने पहिल्यांदाच शैलाला हसताना बघितले होते. ती कुणाचीही पर्वा न करता मनमुराद, खळखळून हसत होती. शेवटी कसंबसं हसू आवरत ती करणला म्हणाली, “चल ढकल त्या बाजूने”, असं म्हणून तिने एका बाजूने ढकलायला सुरुवात केली. करणनेही मग नव्याने जोर लावला आणि लॉंच त्या लोखंडी स्टँडवरून खाली उतरली. अर्थात करणइतकी ताकद शैलाच्या अंगात नसल्याने ती एकाच बाजूने खाली आली होती.

करण शैलाच्या बाजूला गेला आणि दोघांनी मिळून ती अडकलेली बाजू ढकलायला सुरुवात केली. करण शैलाच्या मागे असल्याने शैलाच्या भरीव शरीर-श्रुष्टीवरून त्याची नजर फिरत होती. जिम मध्ये मजबूत घाम गाळून टोन केलेल्या मांड्या, पोटऱ्या आणि हाताचे स्नायू त्याच्या नजरेत ठसत होते. तो मुद्दामून कमी जोर लावत होता जेणेकरून त्याला शैलाबरोबर अधिक वेळ थांबता आले असते.

शैलसुद्धा आता घामाघूम झाली होती. तिने आपले दोन्ही हात मागे घेऊन आपले मोकळे केस पोनी करून बांधून टाकले, चेहऱ्यावरून येणारा घाम पुसला आणि तिला जाणीव झाली ती करणच्या तिच्या शरीरावर रोखलेल्या नजरेची. तिने पटकन वळून मागे बघितले. करणला आपली नजर हटवायला संधीच मिळाली नाही, शैलाने त्याला तिच्याकडे बघताना पकडले होते.

तिचे ते डोळे, करण तिच्या नजरेपासून आपली नजर हटवुच शकला नाही.

शैला सावकाश मागे वळली, तिने आपला कपाळावर लावलेला गॉगल काढून लॉंचच्या सीटवर फेकला आणि ती करणाच्या अगदी जवळ येऊन उभी राहीली. इतकी जवळ, कि दोघांच्या हृदयाची धडधड एकमेकांना ऐकू जाईल इतकी जवळ. करणच्या घश्याला कोरड पडली. त्याने स्वतःला थांबवायचा खूप प्रयत्न केला, पण शैलाच्या नजरेत असलेले आमंत्रण तो नाकारू शकला नाही. त्याने दोन्ही हात शैलाच्या कमरेभोवती गुंफले, शैलाला जवळ ओढले आणि त्याने आपले ओठ तिच्या ओठांवर टेकवले.

शैलाने त्याला कसलाही प्रतिकार केला नाही. तिच्या ओठांवर साठलेल्या घर्मबिंदूंचा काहीसा खारट, तर तिच्या लिपस्टिकचा काहीसा गोडसर स्वाद त्याला एका वेगळ्याच धुंदीत घेऊन गेला. नकळत त्याचा हात तिच्या उरोजांवर गेला., त्याचबरोबर विजेचा धक्का बसावा त्या वेगाने शैलाने त्याचा हात झिडकारला आणि ती क्षणार्धात बाजूला झाली. निव्वळ काही सेकंदांपूर्वी तिच्या डोळ्यात दिसलेला तो इलेक्ट्रिक स्पार्क जसा आला, तसाच नाहीसा झाला होता.

करण काही बोलणार इतक्यात शेखर घाम पुसत आतमध्ये आला.

शैलाने पुन्हा डोळ्यावर गॉगल चढवला, डोक्यावर ती मोठ्ठी गोलाकार टोपी घातली आणि ती काही न बोलता बाहेर निघून गेली. शेखर कोपऱ्यातल्याच एका मोठ्या पत्र्याच्या पेटीवर फतकल मारून बसला आणि करणने ती लॉंच पुन्हा ढकलायला सुरुवात केली.

अर्ध्या-पाऊण तासाच्या अथक प्रयत्नांनंतर अखेर तो ती लॉंच पाण्यात न्हेण्यात यशस्वी ठरला. शैला जणू काही तिथे एकटीच आहे ह्या अविर्भावात एका खडकावर पाण्यात पाय सोडून बसली होती. लॉंच पाण्यात आलेली बघताच तिने स्वतःचे सामान उचलले आणि ती लॉंच मध्ये जाऊन बसली. शेखरने आणि करणने उरलेले सामान लॉंच मध्ये टाकले.

करण पुन्हा माघारी परतला, पजेरो वळवून त्याने लॉंचच्या शेडमध्ये लावली, शेडला कुलूप लावले आणि तो लॉंच मध्ये येऊन बसला.

 

शेखरने स्टार्टर मारला आणि लॉंच गियर मध्ये टाकली. काही क्षणातच लॉंचने वेग पकडला आणि पाण्यावरून येणारा गार वारा सर्वांच्या अंगात भिनला आणि इतक्या वेळच्या कष्टानं थकलेली मन आणि शरीर पुन्हा ताजीतवानी झाली. शैला अर्थातच तटस्थपणे दुसरीकडे बघण्यात मग्न होती त्यामुळे शेखर आणि करण एकमेकांशी गप्पा मारण्यात गुंगून गेले. शेखर करणला आजूबाजूची जमीन, इथे फार्म-हाऊस कधी घेतले, ते बांधतानाचे किस्से, त्याने इथे दिलेल्या अनेक भेटी आणि त्यावेळच्या आठवणी सांगून करणला बोअर करायच काम चोख बजावत होता. करणंच अर्थातच त्याच्या बोलण्याकडे फारसे लक्ष नव्हते. तो चोरट्या नजरेने शैलाकडे बघण्यात मग्न होता. परंतु शैलाने एकदाही वळून त्याच्याकडे बघितले नाही.

पंधरा मिनिटांच्या सफारीनंतर लॉंचने डोंगराला वळसा घातला., तसं शेखरने थोड्या अंतरावर दिसणाऱ्या एका छोट्या बेटासारख्या टेकाडाकडे करणचे लक्ष वेधले. हिरव्या-गर्द झाडींमध्ये ते बेट बुडून गेले होते. पण अजूनही ते फार्महाऊस करणला दिसत नव्हते. लॉन्च किनाऱ्याला लागली तसे तिघेही खाली उतरले. समोर गर्द झाडीतून अगदी छोटी पायवाट गेली होती, त्या वाटेने आधी शेखर, मग शैला आणि पाठोपाठ करण चालू लागले. साधारण अर्धा किलोमीटर आत गेल्यावर शेवटी ते बंगलेवजा फार्महाउस करणला दृष्टीस पडले.

जसं-जसा तो त्या बंगल्याच्या जवळ गेला तस-तसा त्याचा आकार करणच्या नजरेत भरू लागला. दुरून वाटले तेव्हढे ते बेट किंवा तो बंगलाही छोटा नक्कीच नव्हता. कमीत-कमी ७-८ हजार स्क्वे-फुटाचे तरी ते बांधकाम नक्कीच होते, शिवाय आजूबाजूला बऱ्यापैकी मोठ्ठे बागकाम केलेले होते. अधिक जवळ गेल्यावर करणाच्या लक्षात आले कि तो बंगला फक्त तीन बाजूनेच पाण्याने वेढलेला आहे आणि चौथ्या बाजूने एक कच्चा रस्ता त्या बंगल्यापर्यंत आला होता.

शेखरने करणच्या मनातील विचार ओळखले आणि तोच आधी म्हणाला, “बंगल्यापर्यंत रस्ता असताना आपण लॉंच ने का आलो असंच ना? खरं, रस्ता असला तरी तो खूपच लांबून येतो. तो दूर तिकडे डोंगर दिसतोय का?”, लांबवर बोट दाखवत शेखर म्हणाला, “आपण मुख्य रस्ता सोडून इकडे खाली वळालो ना, तसे न वळता सरळ जायचे, पार त्या डोंगरापर्यंत आणि मग त्याला वळसा घालून परत तितकेच अंतर मागे. नाही म्हणलं तरी ६० कि.मी.चा वळसा आहे, शिवाय शेवटचा १५-२० कि.मी. चा पॅच अत्यंत खराब रस्ता आहे, अगदी जंगलातून म्हणालास तरी चालेल, सो इथे येपर्यंत दीड-एक तास तरी सहज लागतो, तेच आपण लॉंच ने अर्ध्या तासात आलो.”

“बेबी, वुई आर बॅक”, हात आकाशात उंचावत शेखर म्हणाला. पण शैलाने त्याच्याकडे फारसे लक्ष दिले नाही. कमरेला नाजूक झटके देत ती बंगल्याकडे निघून गेली.

न कळून शेखर काही वेळ तिच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे पहात राहिला आणि मग खांदे उंचावून त्याने करणकडे पाहिले. करण त्याच्याकडेच बघत होता.

“डिफिकल्ट टू अंडरस्टॅंड वुमन”, कसनुसं हसत शेखर म्हणाला, करणनेही मान डोलावत शेखरच्या बोलण्याला समंती दर्शवली.
“सो टेल मी अबाउट युअरसेल्फ, व्हाईल वुई आर टॉकिंग अबाउट वुमन्स, तुला गर्लफ्रेंड वगैरे?”

“नो, सिंगल रेडी टू मिंगल”, लॉंच मधलं सामान काढत करण म्हणाला.

“चल , काहीपण फेकू नको, नसेल सांगायचे तर तसं सांग”, शेखर हसत म्हणाला
“शेखर तुम्ही जा आतमध्ये, फ्रेश व्हा, मी आणतो सामान”, करण सामान उचलणाऱ्या शेखरला थांबवत म्हणाला
“अरे खूप जास्ती आहे सामान, इट्स ओके”, शेखर
“नाही, खरंच मला काही प्रॉब्लेम नाहीए, यु प्लिज गो अहेड”, करण
“यु शुअर?”, शेखर
“डेड शुअर, मी आणतो सामान सगळं आत”, असं म्हणून करणने शेखरला आत पाठवून दिले

खरं तर करणला एकांत हवा होता. त्याला बंगल्याचा परिसर, ती जागा व्यवस्थित नजरेखालून घालायची होती आणि शेखरच्या उपस्थितीत, त्याच्याशी बोलत-बोलत करणला ते शक्य होत नव्हते.

 

करणने २-४ बॅगा लॉंचमधून काढून बंगल्याच्या दारापाशी आणून ठेवल्या आणि त्याने बंगल्याकडे नजर टाकली. बंगल्याच्या खिडक्या अजूनही बंद होत्या, परंतु आतले दिवे लागले होते. खिडकीच्या काचांमधून मागच्या एका खोलीत शेखर तर दुसऱ्या खोलीत शैलाची सावली दिसत होती. करणने हळूच बंगल्याला एक फेरी मारली. बंगल्याच्या बाजूने प्रशस्त जागा होती. बंगल्याकडे कोणीही येताना खिडक्या उघड्या असताना सहज दिसण्यासारखे होते. आजूबाजूला अडगळीच्या सामान नसल्याने लपत-छपत येण्याचा प्रश्नच नव्हता. तीनही बाजूने पाणीच होते. प्रश्न होता तो चौथ्या बाजूचा. तो रस्ता छोटासाच होता आणि ३००-४०० मीटरच्या पुढे दाट झाडीच सुरु होत होती. अर्थात त्यामुळे रस्त्याचा अर्धा भाग अंधारातच बुडून गेला होता.

करणला तो रस्ता फारसा आवडला नाही, पण अर्थात त्याच्याकडे दुसरा पर्याय नव्हता. उद्या एकवार दिवसा उजेडी येऊन तो रस्ता आणि आजूबाजूचा भाग नीट नजरेखाली घालायचाच अशी मनाशी खूणगाठ बांधून करण बाकीचं सामान उतरवण्यात मग्न झाला

 

[क्रमशः ]

36 thoughts on “डबल-क्रॉस (भाग ४)

  1. Saurabh palkhe

    अप्रतिम एवढाच शब्द आहे माजाकडे 👌👌👌👌👌👌👌

  2. दत्ता उतेकर

    सॉलिड अप्रतिम भाग लिहिला आहे हा. मजा आली वाचायला. बघू आपला हिरो करण काय करतो ते.

  3. Rahul Baravkar

    छान…रहस्यमय यात्रेला अखेर सुरुवात झाली तर….उत्कंठा तर वाढीला लावण्यास आपण वाकबगार आहातच…..वाट पाहतोय पुढच्या भागाची….

  4. उन्‍मेष

    झक्‍कासस…!! बॉस….. पब्‍लीक डिमांड परफेक्‍ट कळते तुम्‍हाला….हा…हा….

  5. LaliT

    Ghadyala madhe gps? Jevha hotelmadhe sandip ne ishitasamor mrs. Shekhar cha naav ghetla tevha ishitane aiklach asel. Waiting for next part. No matter if you can’t post rapidly but keep it consistent. Your writings works as a mind refresher from office work.

    1. LaliT, have you not used Amazon or any other shopping websites? There are tones of such tracking gadgets that helps you locate someone using GPS? Whats a big deal? And there are so many advanced gadgets in cohert operations as well. Haven’t you heard of?
      About the other mention, well story is not complete yet right? This might be a reference to something, I’M CONSISTENT. I’m sorry if im sounding bit harsh, but i don’t like advice’s about the story or the blog i am so passionate about. I’m not a professional writer also, i’m a software engineer and write whenever time permits and family commitments are taken care so if at all there are any, mistakes are anticipated, so bear with that.

  6. pratham jadhav

    खूपच इंटरेस्टिंग आहे,,, पुढील भागाची वाट बघतोय…

  7. vinayak benake

    अप्रतिम…… मस्त, कथा आवडली आपल्याला….
    पुढचा भाग कधी पोस्ट करताय‌‍?

  8. vinayak benake

    अप्रतिम…… मस्त, कथा आवडली आपल्याला….
    पुढचा भाग कधी पोस्ट करताय‌‍?

  9. Monika Hajare

    Kharach mast bhag zalay ha.. Khup kahi romanchit karnare ahe.. Pahu pudhe ky vadhun thevly te.. Shaila ch charachter intresting ahe.. Mast chally likhan… Good one..

  10. Yash

    Khup divsani open keli site mla vatle ishq nantr tumi lihnar ny khup vela baghitla pn new story yet ny hoti tr open krn sodun dil pn aaj achanak open kel karn tumchi athvan ali mhtl juni sto vachu pn double cross samor disli thanks punha lihayala suruvat keli khup chan aste tumchi story aniket sir…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s