डबल-क्रॉस (भाग १८)


भाग १७ पासून पुढे>>

“हॅल्लो करण…”, करण मागे वळाला तसे इन्स्पेक्टर विक्रम पुन्हा एकदा म्हणाला

करणला काहीच सुधरत नव्हते, डोळ्यासमोर जे काही दिसत होते, तो त्याच्यासाठी प्रचंड धक्का होता

“शैला.. शैला मॅडम?”, फक्त ‘शैला’चं.. शैला मॅडम करत करण म्हणाला
“इन्जुरीज भरपूर आहेत, पण डोन्ट वरी, शी विल बी फाईन….”, विक्रम

मेंदूला असंख्य मुंग्या चावत असल्यासारखे करणचे डोके भणभणायला लागले होते. कुठल्याही क्षणी विक्रम इतक्यावेळ करण कुठे होता हे विचारेल आणि त्याला काय उत्तर द्यायचे हेच त्याला सुचत नव्हते. असे काही घडेल ह्याचा त्याने कधीच विचार केला नव्हता आणि तो आत्ताच्या परिस्थितीला अजिबातच तयार नव्हता.

विक्रमने एका हवालदाराला सांगून पाणी मागवले आणि तो ग्लास करणच्या हातात दिला..

“घे पाणी पी… माफ कर, इथे बस म्हणू शकत नाही.. फॉरेंसिकची टीम त्यांचं काम करतेय.. आपण बाहेर मोकळ्या हवेत थांबूया का? किंवा तुला हवं असेल तर माझ्या जीप मध्ये बस..”, विक्रम

करणने तो पाण्याचा ग्लास अधाश्यासारखा संपवला.
इतक्या लवकर तरी त्याला पोलिसांच्या जीप मध्ये बसायचे नव्हते..

“नको, मी ठीक आहे, आपण बाहेर व्हरांड्यात थांबू..”, पाण्याचा ग्लास खाली ठेवत तो म्हणाला
“मला माहिती आहे, आत्ता तुला पाण्याच्या ग्लास ऐवजी व्हिस्कीची गरज असेल.. मलाही आहे.. पण ड्युटी फर्स्ट..”
“ऑफकोर्स”, करण कसनुसं हसत म्हणाला

विक्रमला वरिष्ठांचा जीपमधील बिनतारी यंत्रणेवर फोन आल्याचा निरोप आला तसा “..आलोच दोन मिनिटांमध्ये” म्हणून तो आपल्या जीपपाशी गेला..

करण बाहेर गेल्यावर त्या हवालदाराने पाण्याचा तो ग्लास काळजीपूर्वक एका प्लॅस्टिकच्या पिशवीत गुंडाळून फॉरेन्सिक टीमकडे सुपूर्त केला होता.

करण बाहेर व्हरांड्यात येऊन बसला. गार वाऱ्याच्या स्पर्शाने त्याचे डोके पुन्हा हळू हळू काम करू लागले. त्याने आजूबाजूला नजर टाकली. ठसे तज्ज्ञ, फोटोग्राफर्स, पंचनामा करणारे, मेडिकल्स, कॉन्स्टेबल्स आणि सब-इंस्पेक्टर्स.. जो तो आपल्या कामात मग्न होता. जिमी, रोशन, शैला ह्यापैकी कोणीच तिथे नव्हते ज्यांना विक्रम काही विचारू शकत होता. होता तो करण, सर्व प्रश्नांची उत्तर त्यालाच द्यावी लागणार होती..

आणि शेखर????

हाय व्होल्टेज विजेचा धक्का बसावा तसा करण ताडकन उठून उभा राहिला.. शेखरची बॉडी अजूनही आतमध्ये, त्या फ्रिजरमध्येच होती.. जर का ती विक्रमच्या हाताला लागली तर??

करण पटकन उठून आत जायला लागला तेवढ्यात विक्रम तिथे आला..

“करण.. कुठे निघालास..??”, करणला थांबवत विक्रम म्हणाला
“शेखर..”, नकळत करणच्या तोंडून शब्द बाहेर पडले..

“दॅट्स व्हेरी सॅड .. व्हॉट हॅपन्ड विथ शेखर.. तू सांगितले होतेस तेथेच आम्हाला शेखर मिळाले.. बर्फाने बॉडी पूर्ण गोठून गेली आहे.. लगेच ऍम्ब्युलन्स मधून हॉस्पिटलला बॉडी पाठवून दिली आहे..”

“तू सांगितले होतेस????????”, विक्रमचे ते शब्द करणला संभ्रमीत करून गेले? मी ह्याला शेखरबद्दल कधी सांगितले?

“येस आणि तू सांगितल्यावर लगेचच आम्ही नाकाबंदी केलीय, हुसेन फार लांब नाही जाऊ शकणार.. आम्ही लवकरच पकडू त्याला.. बट लाईक यु सेड.. दॅट बॉय इज डेड.. डेड ऑन द स्पॉट..”, विक्रम खेदाने मान हलवत म्हणाला

“पुन्हा तू सांगितल्याप्रमाणे? WHAT IS HAPPENING??”

क्षणभर आपण स्वप्नात तर नाहीना? म्हणून करणने स्वतःला चिमटा काढून पहिला.

तो पुढे काही बोलणार इतक्यात एक हवालदार टॅब घेऊन आला आणि त्याने तो विक्रमकडे दिला. विक्रमने काही क्षण तो टॅब बघितला आणि मग करणकडे देत म्हणाला.. “हा हुसेन.. पोलीस फाईलला असलेला त्याचा फोटो.. हाच होता ना तुझ्या बरोबर.. ज्याने त्या पंपावर जाऊन त्या पोराला मारले आणि कॅश घेऊन पळाला?”

म्हणजे? ह्याला पेट्रोल पंपाबद्दल पण माहिती आहे? आणि मी तिथे होतो हे सुध्दा????

करणने टॅबवरील तो फोटो बघितला.
बऱ्यापैकी जाड शरीरयष्टी, मेहेंदीने रंगवलेले लाल केस, जाड भुवयांमुळे अधिक उग्र भासणारा चेहरा…

करणने खरा हुसेन कधीच बघितला नव्हता, केवळ जिमीच्या बोलण्यातून त्याचे नाव ऐकलेले होते, परंतु त्याला नक्की काय चालले आहे कळेपर्यंत हो म्हणण्याशिवाय पर्याय नव्हता..

“हो म्हणजे, हा जरा जुना फोटो वाटतो आहे, पण येस, हाच होता तो.. “

विक्रमने तो टॅब परत त्या हवालदाराकडे देऊन टाकला.

विक्रम फोनवर बोलायला त्याच्या जीपपाशी गेला होता त्या काही क्षणात करणने आपल्या विचाराची चक्रे वेगाने फिरवली होती. विक्रमने काही विचारायच्या आधीच त्याला नक्की काय माहित आहेत हे काढून घेणे गरजेचे होते.

त्यामुळे विक्रमने पुढे काही विचारायच्या आधीच करणने विचारले, “तुम्ही कधी पोहोचलात इथे?”

“आम्हाला अर्धा पाऊण तास झाला इथे येऊन. तू त्या हवालदाराला निरोप दिलासा ना त्या पेट्रोल पंपावर जे घडले त्याचा आणि इथे जे काय घडले आहे त्याचा कि लगेचच त्याने मला फोन केला.

तुला सांगतो, इथे काहीतरी संशयास्पद घडते आहे असा अंदाज मला त्याच दिवशी आला होता जेंव्हा मी शेखरना भेटायचे कारण काढून इथे आलो होतो. त्या कॅसिनो रॉबरीतले ते दोघे इथेच लपले असतील असा दाट संशय मला होता.

बट यु नो, शेखर मोठी असामी आहे.. आय मीन होती, सो मला वरुन परवानगी घेणे आवश्यक होते आणि आपले सरकारी कामकाज कसे आहे हे तर तूला ठाऊक आहेच.. नाहीतर तुझ्याकडून निरोप मिळायच्या आधीच आम्ही इथे पोहोचलो असतो”

“येस आलं होत माझ्या ते लक्षात, पण त्यावेळी हा जिमी माझ्या पाठीला त्याचा सुरा लावून उभा होता, सो काही बोलता नाही आले तेंव्हा.. “
“राईट, पण बघ ना, त्याच्या त्या सुऱ्यानेच त्याचा शेवट केला, मिसेस शेखर ने त्याच्याच सुऱ्याने त्याच्यावर वार केलेले दिसत आहेत. आय थिंक तू इथे नसताना ही ट्राईड टू अब्युज मिसेस शेखर आणि त्यांनी सेल्फ डिफेन्स मध्ये त्याला मारला.. “
“वाटलंच होतं मला तो असं काही करेल, जेंव्हा पासून तो इथे आला होता, तेंव्हापासूनच शैला मॅडमकडे तो वाकड्या नजरेनेच बघायचा.. “

“बाय द वे करण, त्या दिवशी मी इथून गेल्यावर माझे दोन हवालदार इथे पाळतीला ठेवले होते. पण इथे आल्यापासून दोघेही दिसत नाहीएत, एनी आयडिया?”
“ओह माय गॉड..”, करण कपाळ चोळत म्हणाला..
“काय झालं?”

“त्यातला एक हवालदार ठार झालाय.. जिमीनेच मारले त्याला आणि दुसरा.. त्याला बांधून ठेवलेय.. त्या पुलापासून पुढे जंगलात एक छोटी लाकडी केबिन आहे.. तिथेच असेल तो..”

“ही फार वाईट बातमी दिलीस तू मला करण, चल मला दाखवतोस ती केबिन कुठे आहे?”
“येस शुअर, चला…” असं म्हणुन करण विक्रमसोबत त्या केबिनकडे जायला निघाला..

“धिस इज अ बिग मेस, आत्तापासूनच ह्या केसवर प्रेशर यायला सुरुवात झालीय. दहा वेळा फोन येऊन गेलेत. मिडिया कुठल्याही क्षणी इथे पोहोचत असेल.. आय निड अन्सर्स करण, मला अजून माहिती हवीय.. आपण सावकाशीत उद्या बोलूच पण आत्ता थोडक्यात जे जे सांगता येईल ते मला हवंय. तुम्ही तिघे.. म्हणजे तू, शेखर आणि मिसेस शेखर इथे आल्यापासून ते आत्तापर्यंत.. सगळं.. “

करणला त्या गोठवणाऱ्या थंडीतही दरदरुन घाम फुटला. तो आत्ता जे काय सांगेल ते त्याचे एक प्रकारचे स्टेटमेंट असणार होते, पुढच्या तपासाला, त्याला ह्या केस मध्ये गुंतवायला किंवा निर्दोष ठरवायला त्याने सांगितलेला प्रत्येक अन प्रत्येक शब्द महत्वाची भूमिका ठरवणार होता. प्रत्येक वाक्य त्याला दहावेळा विचार करुन बोलावे लागणार होते, आणि त्यासाठी लागणार वेळच त्याच्याकडे नव्हता.

“मला पेपरमध्ये निनावी जाहिरात दिसली होती, बॉडीगार्ड पाहिजे म्हणून.. “, करणने बोलायला सुरुवात केली आणि अचानक त्याच्या डोक्यात कसल्याश्या लोखंडी वस्तूचा प्रहार झाला. करणने दोनही हातांनी आपले डोके दाबून धरले. हाताला गरम रक्ताचा एक ओघळ आलेला त्याला जाणवला. क्षणार्धात त्याच्या डोळ्यासमोर अंधेरी पसरली आणि तो बेशुद्ध होऊन खाली कोसळला.

 

“बीप. बीप… बीप… बीप….”

करणला हळू हळू शुद्ध आली तेंव्हा आधी अगदी मंद आणि नंतर थोडासा जोरात कुठल्याश्या मशीनचा आवाज ऐकू येत होता. शरीर जड झाले होते आणि डोक्यात एकामागून एक ठोके घातल्यासारखे ठणकत होते.

त्याने सावकाश डोळे उघडले. कुठल्याश्या चारही बाजूने पडदे लावलेल्या जागी तो झोपलेला होता. काही क्षणातच त्याला ती जागा कुठलस हॉस्पिटल आहे हे लक्षात आले.

काही वेळ तो तसाच पडून राहिला. तोंडाला प्रचंड कोरड पडली होती. सर्व संवेदना जाग्या झाल्यावर मोठ्या कष्टाने तो उठून बेडच्या उशीला टेकून बसला.

विक्रमशी बोलत असताना कुणीतरी काहीतरी जोरात लोखंडी डोक्यात मारले आणि तो बेशुद्ध झाला हे त्याला आठवले तसे त्याने डोक्याला हात लावला. जिथे लागले होते, तिथे आता मलमपट्टी केलेली होती.

इतके पोलीस तिथे असताना, आपल्यावर कुणी आणि का हल्ला केला असावा ह्याचा अंदाज त्याला येईना.

सुकलेला घसा ओला करण्यासाठी त्याला पाणी हवे होते. बेडच्या शेजारीच लावलेली बेल त्याने वाजवली आणि एका मिनिटातच साधारण पन्नाशीतील एक सिस्टर येऊन ठेपली.

“व्हेरी गुड, फारच लवकर शुद्ध आली तुम्हाला.. “, बेडच्या कडेला लावलेल्या पॅड वरील कागदावर नोंदी करत ती म्हणाली
“सिस्टर काय झाले? मी इथे कसा आलो..?”
“काही फारसे नाही, डोक्याला मार बसला होता तुमच्या, खोप पडली होती.. छोटा मेंदू थोडक्यात बचावला नाहीतर आयसीयू मध्ये असता तुम्ही..”
“हो बरोबर.. पण नक्की काय लागलं डोक्याला आठवत नाहीए.. नाही म्हणजे माझा मेमरी लॉस वगैरे नाही झाला.. सगळं आठवतंय मला, पण नक्की लागलं काय होतं?”
“स्ट्रेचर.. दोन वार्ड बॉय एक बॉडी न्हेत होते ऍम्ब्युलन्स मध्ये, बॉडी ठेवून मागे न बघता एक जण अचानक मागे वळला आणि स्ट्रेचरचा तो लोखंडी दांडा तुमच्या डोक्यात बसला..”
“ओह म्हणजे अपघात होता तर.. “
“हो मग, तुम्हाला काय वाटले, मुद्दाम कुणी मारले कि काय?”, हसत हसत ती सिस्टर म्हणाली

असं नुसतं मागे वळल्याने इतक्या जोरात ते स्ट्रेचर लागले असेल हि गोष्ट मानायला करण तयार होईना.. म्हणजे अर्थात तिथे इतके पोलीस होते, सोबत विक्रम होता.. म्हणजे सिस्टर म्हणतेय त्या प्रमाणेच घडले असणार, फक्त ते स्ट्रेचर ‘अपघाताने’ लागले असेल हे काही करणला पटत नव्हते.

“अच्छा अच्छा, मला इथे येऊन किती वेळ झाला?”
“५-६ तास झाले असतील, काल साधारण रात्री ३ वाजता आणलं तुम्हाला इथे.. “

करणने भिंतीवरच्या घड्याळात नजर टाकली, सकाळचे ८.३० वाजून गेले होते.

“ओह.. बरं सिस्टर थोडं पाणी मिळेल, घसा कोरडा पडलाय..”
“हो आणते आणि डॉक्टरांना पण निरोप देते तुम्हाला शुद्ध आलीय, ते येतील राउंड ला..”

सिस्टर जायला निघाली तेंव्हा करणेचे लक्ष कडेला ठेवलेल्या फुलांच्या गुच्छाकडे गेले..

“सिस्टर, हे कोणी..?” फुलांकडे बोट दाखवत तो म्हणाला
“तुमचा मित्र आला होता भेटायला.. “

“माझा मित्र?”, करणला आश्चर्य वाटले. एक तर करणला फारसे कोणी मित्र नव्हते, असलेच तर असं आठवणीने फुल वगैरे आणून देणारेही नव्हते. शिवाय करण त्याच्या कामासाठी कुठे चालला आहे हे इशिता सोडलं तर कुणालाच माहित नव्हते. आणि ५ तासांत करण इथे, दवाखान्यात आहे हे कळून त्याला भेटायला येऊ शकेल असे नक्कीच कोणी नव्हते..

“हो.. दुसऱ्यांदा परत आला होता सकाळी ७ वाजता वगैरे, पण बहुदा बाहेर थांबलेल्या मामाला बघून घाबरून पळून गेला.. “, परत हसत हसत सिस्टर म्हणाली
“मामला? यु मिन बाहेर पोलीस उभा आहे? पण का?”
“आता ते मला कसं माहिती? त्यांनाही निरोप देते तुम्हाला शुद्ध आल्याची, ते इन्स्पेक्टर विक्रम काल जाताना सांगून गेलेत तुम्हाला शुद्ध आली की त्यांना कळवायला.. “

“सिस्टर.. प्लिज.. इतक्यात नाही सांगितलं तर चालेल का? माझं डोकं जाम ठणकतंय.. पाण्याबरोबर एखादी गोळी द्या त्यापेक्षा.. जरा पडतो आणि मग भेटेन.. ओके?

सिस्टरच्या चेहऱ्यावर जरा आश्चर्याचे भाव पसरले

“नाही.. पोलिसांना एका गुन्ह्याच्या तपासासाठी खरं तर मी मदतच करतोय.. पण त्यांना कळलं मी शुद्धीवर आलोय तर प्रश्नांचा भडीमार चालू करतील.. मला आत्ता काहीच सुचत नाहीए.. सो प्लिज.. “

“ओह शुअर शुअर.. हे पोलीस कुणाच्या बापाचे नसतात नाही का.. आणि पेशंटची काळजी घेणे हेच तर कर्तव्य आहे आमचे.. काळजी नका करु .. नाही सांगत.. पण मला डॉक्टरांना सांगावेच लागेल.. “

“हरकत नाही.. फक्त त्यांनाही सांगा, पोलिसांना इतक्यात न सांगण्याबद्दल.. “
“नक्कीच.. मी पाणी आणि औषध घेऊन येते..”

“सिस्टर, अजून एक प्रश्न..”
“जरूर, विचारा ना”
“अं.. शैला.. शैला शेखर, त्या कुठल्या वॉर्ड मध्ये ऍडमिट आहेत?”

“हे सरकारी हॉस्पिटल आहे.. त्या इथं नाहीयेत, त्यांना अपोलो मध्ये केले आहे ऍडमिट ..”
“ओह अच्छा.. “
“अजून काही.. “
“नाही.. थँक्स.. तेव्हढं ते पोलिसांना इतक्यात न सांगण्याबद्दलच तेवढं.. “

सिस्टर हसून निघून गेल्या

 

“जे घडते ते चांगल्यासाठीच म्हणायचे..”, करणच्या मनात विचार आला.. निदान त्याला जरा इन्स्पेटकर विक्रम पासून काही काळासाठी का होईना, सुटकारा मिळाला होता. ह्या मिळालेल्या वेळाचा तू पुढच्या प्लॅनिंगसाठी योग्य तो वापर करु शकणार होता.

करणंच लक्ष शेजारच्या त्या फुलांकडे गेले..

अजूनही करणला असा कोणताच मित्र आठवत नव्हता जो त्याला इथे फुलं पाठवेल

करणं सावकाश उठून बसला आणि त्याने तो फुलांचा गुच्छ काळजीपूर्वक तपासायला सुरुवात केली. सुकृतदर्शनी तरी त्यावर सदिच्छा विषयी किंवा कुणाकडून आले आहे वगैरे दर्शवणारे कार्ड नव्हते, परंतु त्याने सर्व फुल त्या बाबूंच्या परडीतून मोकळी केली तेंव्हा खाली एक चुरगलेला कागद त्याच्या दृष्टीस पडला

करणने सर्व फुलं व्यवस्थित पुन्हा जागेवर ठेवून दिली आणि त्याने त्या कागदातला मजकूर वाचायला सुरुवात केली.

अतिशय घाणेरड्या हस्ताक्षरात लिहिलेला तो मजकूर असा होता –

मित्रा, सर्वप्रथम तुला इथे यावे लागले त्याबद्दल क्षमस्वः, पण तुला हॉस्पिटलमध्ये धाडण्याशिवाय माझ्याकडे दुसरा पर्याय नव्हता. तू इथे आलास तो अपघाताने नाही. हां आता तुला जरा जास्तीचा मार बसला, पण आजकाल प्रोफेशनली काम करणारी लोक मिळतात कुठे? जे आहेत त्यांच्याकडून कामं करवून घ्यायची म्हणजे जरा उन्नीस-बीस होणारंच.

असो, मला खात्री आहे, सर्व दृष्टीने विचार केल्यावर तू मला धन्यवादच देशील. आज तू इथे नसतास तर विक्रमच्या प्रश्नामध्ये कधी आणि कसा अडकला असतास आणि आतमध्ये हवा खायला कधी पोहोचला असतास ते तुझं तुलाच कळाले नसते.

सध्या तरी तू माझ्यामुळे हिरो आहेस. सगळंच इथे लिहिणं शक्य होणार नाही. टी.व्ही. लाव, ब्रेकिंग न्यूज तेच चालू आहे सगळीकडे, नीट ऐक आणि तशीच पोलिसांना उत्तर दे. आणि हो, महत्वाचे. तू ती पेट्रोल-पंपावरून उचललेली रोकड अजूनही त्याच सॅक मध्ये, तू फेकली होतीस तिथेच पडून आहे.

६-७ लाख काही कमी रक्कम नाहीए. इथून बाहेर पडलास कि सरळ ती बॅग उचल आणि इथून गायब हो. नव्याने सुरुवात करायला ते पैसे तुला उपयोगी पडतील.

– तुझा हितचिंतक”

करणने तो मजकूर दोनदा वाचला, मग तो सावकाश उठला, त्या कागदाचे बारीक बारीक तुकडे केले आणि बाथरुम मध्ये जाऊन फ्लश करुन टाकले.

कोण होता हा हितचिंतक?

करणने हळू आवाजात समोरचा टीव्ही चालू केला.

ब्रेकिंग-न्यूज मध्ये आदल्या रात्रीच्या त्या फार्म-हाऊस वरच्या क्लिप्स दाखवत होते.

पोलिसांच्या जीप्स, ऍम्ब्युलन्स, फॉरेन्सिक-टीमची लगबग, मीडिया रिपोर्टर्सची बाइट्स मिळवण्यासाठीची लगबग दिसत होती. अचानक गडबड उडाली आणि सर्व रिपोर्टर्स त्या दिशेने धावले.

करणने बघितले तेंव्हा टीव्ही वर तोच दिसत होता. जखमी अवस्थेत स्ट्रेचर वर बेशुद्ध करणला ऍम्ब्युलन्समध्ये न्हेत होते.

“तुम्ही आत्ताच बघितले, करण, जे शेखरची बॉडीगार्ड म्हणून त्यांच्याबरोबर इथे राहत होते त्यांना नुकताच एक छोटा अपघात झाल्याने दवाखान्यात न्हेण्यात येत आहे. सद्य स्थितीत इथे रात्री नक्की काय घडले ह्याची माहीती देऊ शकतील असे ते एकमेव होते. परंतु अपघातापूर्वी त्यांनी काही महत्वाची माहिती इन्स्पेक्टर विक्रम बरोबर शेअर केली होती.

आत्ता आपल्यासोबत आहेत सब-इन्स्पेक्टर जाधव, बघूया ते काय म्हणतात –

जाधव साहेब, सांगू शकाल नक्की काय झालं?”

“ओपन-अँड-शट केस आहे. इथे येण्यापूर्वी करण स्वतः पोलीस स्टेशनला आले होते. त्यांना बळजबरीने बाहेर जो पेट्रोल-पंप लुटीचा गुन्हा घडला त्यासाठी सोबतीला पाठवले हुते. त्या गुन्ह्याचा मुख्य गुन्हेगार, हुसेनच त्या मुलाचा खून केला आणि लुटीची रक्कम घेऊन इथे त्याची वाट पाहत थांबलेल्या जिमी आणि रोशनला डबल-क्रॉस करून पळून गेला.

रोशन आणि जिमी जे काल घडलेल्या कॅसिनो गुन्ह्यासंबंधी संशयीत होते ते गुन्हा करुन पळून जाताना इथे येऊन लपले. त्यांनी शेखर-शैला, ज्या शेखरच्या पत्नी आहेत आणि करण ह्यांना ओलीस ठेवले आणि लाईफ-लाईन इन्शोरन्स कडुन खंडणी मागितली.

हुसेन, ज्याच्या मागावर पोलीस होते, तो देश सोडून जाण्याच्या तयारीत होता. अधिक वाट बघणं त्याच्या दृष्टीने अवघड झाले होते. जिमी आणि रोशन इथेच लपून बसले असतील असा आम्हाला.. म्हणजे इन्स्पेक्टर विक्रमना संशय होताच आणि म्हणून ते एकदा इथे येऊनही गेले होते.. त्यामुळे हुसेन अधिकच बेचैन झाला आणि त्यांनी पेट्रोल पंप लुटीचा कट रचला.

हुसेनने आपल्याला डबल-क्रॉस केले आहे हे लक्षात येताच जिमी पिसाळला आणि त्याने शेखरचा खून केला, शैलावर अमानवी अत्याचार करून तिला ठार मारण्याचा प्रयत्न केला

परंतु, मिसेस शेखरने सेल्फ-डिफेन्स मध्ये प्रति-हल्ला करताना त्यात जिमी मारला गेला. आपण आता एकटेच राहिलो आणि सुटकेचा मार्ग नाही बघून रोशनने आपल्या पिस्तोल मधून गोळी झाडून आत्महत्या केली.

अर्थात करणने सांगितलेल्या माहितीच्या आधारे आम्ही केलेले परिस्थितिचे हे विश्लेषण आहे. करण किंवा शैला शुद्धीवर आल्यावर त्यांच्याशी बोलून ह्याची शहानिशा करता येईल..”

“धन्यवाद जाधव साहेब.. तुम्ही म्हणालात तसे पेट्रोल-पंप लुटीमध्ये करणचा सहभाग होता, तर त्याला अटक होऊ शकेल काय?”

“मला नाही वाटत तो त्या गुन्ह्यामध्ये स्वतःहून सहभागी झाला होता.. जेंव्हा गुन्हा घडला तेंव्हा हुसेन आतमध्ये होता आणि करण बाहेर गाडी घेऊन थांबला होता. म्हणजे तसे पाहायला गेले तर त्याचा त्या गुन्ह्यात प्रत्यक्ष सहभाग नव्हता.

शिवाय, त्यांनी स्वतःहून ठाण्यात येऊन ही माहिती दिली नसती तर कदाचित आम्ही मिसेस शेखरना वाचवू शकलो नसतो..”

“जाधव साहेब.. शेखरचा खून अतीशय निर्घृण पद्धतीने झाला त्याबद्दल..”

“त्याबद्दल आत्ता अधिक बोलणे योग्य ठरणार नाही, पोस्टमार्टम चा रिपोर्ट आला कि प्रेस-कॉन्फरंस घेऊच.. “

त्या बातम्या बघून करणने सुटकेचा एक निश्वास सोडला. सध्या तर तो सेफ होता. हे सर्व कसे घडले आणि कोणी घडवले हे जरी अनुत्तरीत असले तरीही त्या कागदावर लिहिल्याप्रमाणे तो खरंच कोणीतरी करणचा हितचिंतकच होता.

निदान पोलिसांना काय उत्तर द्यायची हे त्या बातम्या बघून करणला आता ठरवता येणार होते.

सरकारी दवाखान्यातील त्या रंग उडालेल्या जुन्या भिंतीवरून एक छोटे पाखरू दिव्यांच्या उजेडाच्या दिशेने मजेने भिरभिरत निघाले होते. त्याला कुठे माहिती होते कि त्या प्रखर प्रकाशाच्या मागे, कोपऱ्यात एक मोठा कोळी जाळं विणुन भक्ष्याची वाट बघत बसलेला आहे…..

[ क्रमशः ]

डबल-क्रॉस (भाग १७)


भाग १६ पासून पुढे>>

जिमी दार उघडून बाहेर आला आणि थंड हवेच्या एका झुळकीने त्याच्या अंगावर सरसरून काटा आला. खरंतर काही वेळेपूर्वीच तो दोनदा बाहेर येऊन गेला होता. एकदा बाहेर किती पोलीस आहेत ते बघायला आणि एकदा हुसेनला फोन लावायला. पण त्यालाही आता किमान अर्धा तास होऊन गेला होता. त्यावेळी फक्त दोन हवालदार होते, पण आता? आता कश्यावरुन फक्त दोनच हवालदार असतील? कदाचित एव्हाना पोलिसांची एखादी तुकडी जागा धरून बसली असेल, कदाचित एखादा स्नायपरचा नेम एव्हाना जिमीच्या डोक्यावर असेल?

जिमीनी अनेक एन्काउंटर च्या बातम्या वाचल्या होत्या, खोपडी उडालेले अनेक गुन्हेगारांचे फोटो पहिले होते.

जिमी पटकन जमिनीवर आडवा झाला. पाठोपाठ आलेल्या करणनेही त्याचे अनुकरण केले.

काही वेळ शांततेत गेला. कुठूनही कसलीच हालचाल होत नाहीए ह्याची खात्री झाल्यावर जमिनीवरून सरपटत आधी जिमी आणि पाठोपाठ करण पुढे सरकू लागले. जिमी करणच्या नजरेच्या टप्यात होता. करणच्या हातात रिव्हॉल्व्हर होती. एक गोळी आणि जिमी जागच्या जागी खलास झाला असता. पटकन मागे वळून करण घरात शिरला असता, तर काय होते आहे हे रोशनला कळायच्या आतच त्यालाही ठोकता आले असते.

परंतु गोळीच्या आवाजाने ते दोन हवालदार आले असते तर? तर त्यांनाही संपवण्यावाचून करणकडे दुसरा कुठ्लाही मार्ग राहिला नसता. शिवाय असे अचानक ठरवलेले इम्पल्सिव्ह प्लॅन किती प्रचंड धोकादायक ठरू शकतील ह्याची करणला कल्पना होती. अर्धा रस्ता संपल्यावर जिमीने करणला थांबायची खूण केली आणि तो पुढे सरकू लागला. त्या दोन हवालदारांचे दबक्या आवाजातले गप्पांचे आवाज करणलाही ऐकू येत होते. एका हवालदाराने पेटवलेल्या सिगरेटचे लालबुंद टोक त्याने ‘कश’ घेतल्यावर दिसून येत होते.

जिमीच्या दृष्टीने अर्थात ते फायद्याचेच होते. नाहीतर अंधारात त्या हवालदारांचा पक्का ठावठिकाणा ओळखणे तसे अवघड होते.

करण अंधारात गप्प पडून राहीला. त्याचे मन एव्हाना त्या पेट्रोल पंपापाशी पोहोचले होते जिथे त्याला त्याच्या आयुष्यातली पहीली रॉबरी करायची होती. सगळाच खेळ ‘जर-तर’ चा होता. जिमीवर त्याचा काडीभरही विश्वास नव्हता. आठवड्याभराच्या रेकीवर त्याने बनवलेल्या प्लॅनवर करणला डोळे झाकुन विश्वास ठेवणे आणि तो अंमलात आणण्याचे धाडस एकटवणे जड जात होते.

करणची तंद्री भंगली ते थोड्या अंतरावर झालेल्या आवाजाने. अनपेक्षितपणे तो आवाज जिमीचा होता. कोणतरी.. बहुदा जिमीच.. झुडपात कोसळला होता. पण काही क्षणांतच त्याने एक जोरदार शिवी हासडली आणि मग पूर्णपणे शांतता झाली.

काय घडलेय ह्याचा अंदाज बांधणे अवघड जात होते. करण अजूनही जमिनीवरच पडून राहीला. थोड्या वेळाने एक व्यक्ती करणला त्याच्या दिशेने चालत येताना दिसली. तू जिमीच होता.

‘काम झाले’, जिमी आपलं डोकं चोळत म्हणाला
‘गुड’, करण कपडे झाडत उभा राहीला, ‘दोघंही बेशुद्ध झालेत ना?’

‘नाही, एकच..’
‘आणि दुसरा.. ??’
‘दुसरा, मेला बहुतेक … ‘

‘मेला? तू पोलिसाला मारलस? शुद्धीवर आहेस ना?’
‘साला काय करणार? तो पांडू लैच तरणा बांड निघाला. साल्याने त्याचा दंडुका घातला डोक्यात. सगळा जग गोल फिरला डोळ्याभूती, आपणच बेशुद्ध होणार होता, वाईच वाचलो, मग काय मला मारावा लागला सूरा त्याला… ‘
‘अरे पण आपलं ठरलं होतं ना, दोघंही जिवंत पाहीजेत..’
‘ठरलं हुत ना, साला तू तिथे असता तर काय केले असते? पकडलो गेलो असतो मी तर इथे येऊन त्याने तुझी पण मारली असती .. ‘

करण जिमीच्या मागोमाग ते दोन हवालदार पडले होते तिथे गेला. जिमीने खिश्यातुन छोटा टॉर्च काढला. टॉर्चच्या प्रकाशात तो मरून पडलेला हवालदार दिसत होता. जिमीने त्याचा व्यवस्थित गळा चिरला होता. जिमीच्या डोक्यातूनही रक्ताचा एक बारीक ओघळ येऊन त्याच्या चेहऱ्यावर विसावला होता. टॉर्चच्या त्या अर्धवट प्रकाशात जिमीचा चेहरा अधिकच भेसूर दिसत होता. कदाचीत तो म्हंणतो त्याप्रमाणे प्रतिहल्यादाखल जिमीने सुरा मारलाही असेल, पण मारायचाच तर निदान त्याला जखमी करण्यापुरता तरी मारायला हवा होता. इथे जिमीने त्या हवालदाराला ठार मारण्याच्या हेतूनेच प्रतिहल्ला केल्याचे स्पष्ट दिसत होते.

‘पोलीस मरायला नको होता’, करणच्या डोक्यात विचार चमकून गेला. एकदा का पोलिसांच्या हे लक्षात आले कि ते अधिक चवताळून उठतील. शिवाय त्यांचा सहकारी मारला गेलाय ह्याचा अर्थ एन्काऊंटर करायचा मार्ग ओपन होता. हल्ला प्रथम आपल्या बाजूने झाला होता. अर्थात ह्यावरून जिमीला काहीच बोलण्यात अर्थ नव्हता.

‘तू दोघांनाही त्या केबीन मध्ये न्हेऊन टाक, ही बॉडी इथे उघड्यावर रहात कामा नये.. आणि प्लिज.. निदान दुसरा तरी आपल्याला जिवंत हवाय.. ओके?’

जिमीने काही न बोलता नुसतीच मान डोलावली.

‘चल, तुझी बाईक कुठेय दाखव’

 

१५ मिनिटांनंतर करण जिमीच्या बाईकवरून हायवेवरून निघाला होता. त्या कच्या रस्त्याने मुख्य डांबरी रस्त्याला येताना त्याचे हृदय दुप्पट वेगाने धडधडत होते. इथे पोलिसांची गाडी असली तर? त्यांनी त्याला अडवल्यावर काय काय आणि कसे सांगायचे ह्याचा विचार करायचा का त्या पेट्रोल पंपाचा? शिवाय खिश्यात रिव्हॉल्वर होती. पोलिसांना सापडली तर पुढे काय?

त्या फार्म-हाऊस च्या आजूबाजूला आधीच दोन डेड-बॉडीज होत्या.. शेखरची आणि इशिताची. आणि आता त्यात तिसरी, त्या हवालदाराची भर पडली होती.

‘त्या दोन्ही हवालदारांना केबीन मध्ये टाकून जिमी एव्हाना फार्म-हाऊस वर परत गेला असेल.. कदाचित शैलाची लक्तर तोडायलाही सुरुवात केली असेल…’

करणच्या डोक्यात संतापाची एक तीव्र सणक येऊन गेली. क्षणभर त्याला वाटलं, फिरावं मागे आणि ठोकावे त्या जिमी आणि रोशनला. अर्थात हे फक्त विचारातच शक्य होते. जिमी डोक्याने कमी असला तरी घातक होता. त्याच्यावर वार करणाऱ्यांचं काय होते हे करणने काही क्षणांपूर्वीच बघितले होते.

करणने लगेचच तो विचार मनातून काढून टाकला आणि घड्याळात नजर टाकली, १२.१५ वाजून गेले होते. त्या पेट्रोल पंपापाशी जायला करणला किमान तासभर जाणार होता. करणला कसंही करुन तो कॅश घेऊन येणार ट्र्क यायच्या आधी पोहोचायचे होते.

पण करणचे नशीब चांगले होते, त्याला बाहेर कुठेही पोलीस दिसले नाहीत. करणने शक्य तितक्या वेगाने बाईक पळवायला सुरुवात केली.

 

साधारणपणे १. १० ला करण त्या पेट्रोल-पंपापाशी पोहोचला. रस्त्यावरच्या दिव्यांचा प्रकाश तसा मंदच होता. करणने बाईक वळवून एका अंधाऱ्या कोपऱ्यात उभी करून ठेवली.

रस्त्यावर आणि पेट्रोल पंपावर सामसूमच होती. जिमीच्या म्हणण्याप्रमाणे कॅश घेऊन येणारा ट्रक १ वाजता येतो. करणला १० मिनिटं उशीर झाला होता. त्यामुळे ट्रक येऊन गेला आहे कि अजून यायचा आहे ह्याचा काहीच अंदाज येत नव्हता. कॅश लुटायला आत जावं आणि कॅश नसेलच तर? किंवा नेमकं त्याच वेळेला तो ट्रक आला तर?

करणने थोडा वेळ वाट पाहायचे ठरवले.

हवेत गारवा असूनही करणला घाम फुटला होता. शेवटी तो काही कोणी क्रिमिनल नव्हता. दरोड्याच्या बातम्या आणि काही टीव्ही वरील मालिका किंवा सिनेमे सोडले तर त्याचा तसा दरोड्याशी काही संबंधीही नव्हता. गेल्या दीड – दोन दिवसांत जे काही घडले होते, आणि घडत होते ते करणने कधी त्याच्या दुःस्वप्नात सुद्धा पहिले नसेल. त्याच्या नजरेसमोर तीन खून घडले होते, स्वतःच्या हाताने त्याने आपल्या सो-कोल्ड गर्लफ्रेंडचा मृतदेह पुरला होता, एका उच्चभ्रू, हॉट शैलासारख्या स्त्री ला त्याने नग्नावतारात पहिले होते, जिमीसारख्या खतरनाक माणसाबरोबर राहूनही तो अजून तरी जिवंत होता आणि आता हे सर्व कमी म्हणून कि काय, खिशात बंदूक घेऊन तो एक पेट्रोल-पंप लुटायला आला होता.

करणने घड्याळात नजर टाकली १.३० वाजला होता. त्याची चुळबुळ सुरु झाली. प्रत्येक मिनिट महत्वाचा होता. इन्स्पेक्टर विक्रम शांत बसून राहणाऱ्यातला नक्कीच नव्हता. इतक्या वेळात त्याचा प्लॅन नक्कीच तयार झाला असेल.. कोण सांगो तो एव्हाना फार्म-हाऊसवर येऊन धडकला ही असेल आणि जेंव्हा त्याला कळेल करण इथे, पेट्रोलपंपावर दरोडा टाकायला आलाय.. त्याने बिनतारी यंत्रणेवरून संदेश पाठवून काही पोलीस करणच्या मागावर पाठवलेही असतील.

करण विचारात गढला असतानाच एक ट्रक त्या पेट्रोल पंपात शिरला.

करण सावध झाला आणि अंधारातूनच त्याने पेट्रोल पंपावर घडणाऱ्या घडामोडींवर बारकाईने लक्ष ठेवायला सुरुवात केली.

ट्र्क डिझेलच्या पंपावर जाऊन उभा राहिला तसे ट्र्क मधून तीन पंचवीस-तिशीतली पोरं उड्या टाकून उतरली. एकाने डिझेल भरायला सुरुवात केली तर बाकीची दोघं ट्र्क च्या मागच्या बाजूने आत चढली. एव्हाना पंपाच्या केबिनमधून एक साधारण त्याच वयोगटातलं एक पोरगं बाहेर आलं. सोनेरी रंगाने रंगवलेल्या केसांचा फुगा, अंगात जर्किन, जीन्स आणि चालताना जणू हार्दिक-पंड्याचाच भास व्हावा, तो हि ट्र्क च्या मागच्या बाजूला जाऊन उभा राहीला.

आत चढलेल्या त्या दोन पोरांनी एक ट्रँक बाहेर ओढली आणि तिघे मिळून ती ट्रँक केबिनमध्ये घेऊन गेले.

१५ मिनिटांत तो ट्र्क आला तसा निघूनही गेला.

करणने चेहरा झाकायला बरोबर एक रुमाल आणला होता. केवळ डोळे, नाक आणि तोंडापाशी कापून त्याने छिद्र पडली होती, बाकी सगळं चेहरा झाकला जात होता. पंपावर सीसीटीव्ही असण्याची शक्यता होती आणि म्हणूनच सावधगिरी साठी त्याने हा उपाय योजला होता.

त्याने रस्त्याच्या दोन्ही बाजूला नजर टाकली. दोन्ही कडून लांब लांब पर्यंत कोणतीच गाडी दिसत नव्हती. करणने खिश्यातुन आपली रिव्हॉल्व्हर बाहेर काढली, सेफ्टी-लॅच उघडले आणि तो दबक्या पावलांनी पंपावर गेला. एकवार त्याने कोणी कुठे झोपलेले नाहीए ना खात्री केली आणि तो त्या काचेच्या केबिन पाशी आला. मगाशी ट्रक मधून आलेली ती ट्रँक कोपऱ्यातच ठेवलेली होती. तो पोरगा फोन समोर धरून कुणाशीतरी बोलण्यात मग्न होता.

करणने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि दाराला जोरात लाथ घालून तो आत मध्ये शिरला.

आतला तो पोऱ्या पूर्णपणे बेसावध होता. अचानक चेहरा झाकून आत शिरलेल्या त्या इसमाला पाहून तो धाडकन उठून उभा राहिला. करणच्या हातातली ती रिव्हॉल्व्हर त्या पोरावरच रोखलेली होती.

‘तुला उडवायला मला २ सेकंदही लागणार नाहीत, जिवंत रहायचं असेल तर जास्ती शहाणपणा नाही..’, करणला आपल्याच थंडपणे आलेल्या आवाजाचे आश्चर्य वाटले आणि जिवात जीवही आला.

‘ती ट्रँक उघड..’, करण
‘माझ्याकडे किल्ली नसतेय त्याची, सकाळी मालक येऊन उघडतात..’, तो पोऱ्या म्हणाला
‘ए, माझ्याशी होशियारी नाही, गप्प किल्ली दे नाहीतर ठोकतो तुला.. ‘, करण
‘मी परत तेच सांगतोय, माझ्याकडे नाय किल्ली त्याची, तुम्ही तपास इथे. सकाळी मालक येतात त्यांच्याकडे असते…’

करणला ती ट्रँक उघडणे भाग होते. ती घेऊन बाईकवरुन जाणे केवळ अशक्य होते.

‘आण इकडे ती ट्रँक.. ‘, करणने त्या पोराला दरडावले

तो पोरगा कोपऱ्यात गेला आणि ती ट्रँक ओढत आणून करणच्या समोर ठेवली. ट्रँक ला कुलूप चांगले जाडजूड होते. हातोड्याने किंवा एखाद्या कटावणीने तुटेल असे वाटत नव्हते. कुलूप पटकन उघडायचा एकच मार्ग करणला दिसत होता.

तो पोरगा ज्या खुर्चीवर बसला होता त्यावरची उशी उचलून त्याने रिव्हॉल्व्हरला लावली आणि कुलुपावर नेम धरून फायर केली. पण नाही म्हणलं तरी गोळीचा आवाज झालाच आणि अचानक कुठल्यातरी मुलीच्या किंकाळीचाही आवाज आला. आवाज कुणाचा होता हे समजायला करणला काही सेकंद लागली. तो मुलगा बहुदा त्याच्या गर्लफ्रेंडबरोबर व्हिडीओ कॉलवर होता.

काही सेकंद, फक्त काही सेकंद करण बेसावध झाला आणि तो पोरगा पटकन त्याच्या टेबलाच्या दिशेने पळाला.

करणला हे समजायला वेळ लागला नाही की तो मुलगा कदाचित टेबलापाशी असलेल्या सेफ्टी अलार्मच बटन दाबायला जात आहे. प्रतिक्षिप्त क्रियेने करणने पटकन रिव्हॉल्व्हर उचलली आणि गोळी झाडली. त्याने गोळी झाडली होती पायाच्या दिशेने, पण अलार्मच बटन दाबायला तो मुलगा खाली वाकायला आणि करणने गोळी झाडायला एकच वेळ आली. गोळी त्या मुलाच्या मस्तकात शिरली. एखादा फुगा फुटावा तसं त्याचं डोकं फुटलं आणी तो जागच्या जागी जमिनीवर कोसळला.

फोनवरुन ती मुलगी अजूनही किंचाळत होती, त्यातून अजून एक-दोन वेगळे आवाजही येत होते. करणने तो फोन उचलला, काही क्षण त्याची आणि त्या मुलीची नजरानजर झाली आणि मग करणने फोन बंद करून टाकला.

त्या मुलीने दोन गोळ्यांचे आवाज ऐकले होते, कदाचित खाली कोसळणाऱ्या तिच्या बॉयफ्रेंडच्या आवाज तिने ऐकला होता. हातात रिव्हॉल्व्हर घेतलेला एक मास्कड-मॅन तिने बघितला होता. काय झाले ते तिला नक्कीच कळले असेल आणि कदाचित ती पोलिसांना फोनही लावत असेल. एक क्षणही वाया घालवून चालणार नव्हते.

करणने ती ट्रँक उघडली, आतमध्ये दोन हजारच्या नोटांची कैक बंडल होती. जिमी म्हणाला ते खरंच होते. ती कॅश नक्कीच २-४ लाखांपेक्षा जास्ती होती.

करणने पटापट जेवढी बसतील तितकी बंडल्स आपल्या सॅक मध्ये भरली आणि तो बाहेर पळाला.

थोड्या अंतरावर लपवून ठेवलेल्या आपल्या बाइकवर त्याने उडी टाकली, किल्ली बाइकलाच लावलेली होती. सॅक पाठीला अडकवून त्याने किक मारली आणि फुस्स.. इंजिन कडून काहीच रिस्पॉन्स नाही.

करणच्या छातीत धस्स झाले. दुसरी किक.. तिसरी कीक … गाडीचं सुरु होईना

करणला दरदरून घाम फुटला.

त्याने बाईक आडवी केली आणि परत किक मारली पण …

रात्रीच्या त्या गारठ्यात ती जुनाट बाईक गारठली होती. अचानक करणला आठवले, जिमीने त्याला बाईक देताना तो चोक ओढून बाईक चालू करून दिली होती. अंधारात चडफडत करणने शोधाशोध केल्यावर अखेर इंजिनच्या बाजूला असलेला तो चोक सापडला. चोक देऊन किक मारायला सुरुवात केल्यावर पाचव्या-सहाव्या किकला बाईक सुरु झाली.

करणने गाडीवर टांग टाकली आणि तो फार्म-हाऊसच्या दिशेने वेगाने निघाला.

केवळ पाचच मिनिटांच्या फरकाने पोलिसांच्या दोन जीप वेगाने त्या पेट्रॉल-पंपावर शिरल्या होत्या….

 

करणचं डोकं भणभणायला लागले होते. त्याने त्या पोऱ्याला जाणूनबुजून गोळी मारलेली नव्हती, ती एक प्रतिक्षिप्त क्रिया होती. आणि त्यावेळी सुद्धा त्याने भान राखून गोळी पायाच्या दिशेने मारली होती, पण तो पोरगा अगदी त्याच वेळी खाली वाकला आणि गोळी पाया ऐवजी त्याच्या डोक्यात घुसली होती.

कारण, परिस्थिती काहीही असो, करणच्या हातून गंभीर गुन्हा घडला होता. आतापर्यंत घडलेल्या घटनांमध्ये तो फक्त शैलाचा साथीदार होता. शेखर काय किंवा इशिता काय, किंवा तो हवालदार काय, एकालाही त्याने साधे नखही लावलेले नव्हते.

एकदा त्याच्या डोक्यात विचार आला, जावे असेच इथून पळून, परत त्या फार्म-हाऊस वर न जाता. बरोबर ६-७ लाख रुपये होते. निदान काही महिने तरी तो सहज लपून राहू शकला असता. पुढचे पुढे.

परंतु, हा विचारही जास्ती धोकादायक होता. तो तिथे पोहोचला नाही तर जिमी कसा रिऍक्ट करेल काही सांगता येत नव्हते. उलट आता सर्वस्वी करणवर अवलंबून होते. कदाचित तो हुसेन तिथे येऊन पोहोचलाही असेल, कदाचित त्यांनी ठरवलेला प्लॅन यशस्वीही ठरेल. कदाचित शेखरच्या पॉलिसीची रक्कम मिळाल्यावर, झाल्या घडामोडी मागे ठेवून, तो आणि शैला एकत्र, ऐषोआरामात जीवन घालवूही शकतील.

करणने बाईक कच्या रस्त्यावरून आतमध्ये वळवली, झाडी पार करून तो त्या ब्रिजपाशी आला आणि समोरचं दृश्य बघून त्याचा श्वासच रोखला गेला, हृदय बंद पडतेय कि काय असे त्याला वाटू लागले, भोवतालचे सगळे जग गोल फिरतंय आणि आपण आता खाली कोसळणार असेच त्याला वाटत होते.

त्या फार्महाऊसच्या समोर पोलिसांच्या ५-६ जीप्स आणि एक ऍम्ब्युलन्स उभी होती.

करण जागच्या जागी थिजल्यासारखा उभा होता. इच्छा असूनही त्याला हालचालच करता येत नव्हती. काही वेळ गेल्यावर त्याला परिस्थितीची जाणीव झाली. त्याच्या पाठीवर नुकतीच पेट्रोलपंपावरुन लुटून आणलेली कॅश होती. अगदीच पुराव्यासहीत तो आयाता पोलिसांच्या हातात अलगद सापडला असता. पटकन त्याने ती बॅग काढली आणि दूर झाडीत फेकून दिली.

त्याने आजूबाजूला नजर टाकली. शैला, जिमी, रोशन पैकी कोणीच दिसत नव्हते. विविध जीप्स मधून वॉकी-टॉकी वरचे रिले-मेसेजेस चे आवाज येत होते. टपावरच्या लाल-निळ्या चमचमणाऱ्या दिव्यांनी बाजूचा परिसर उजळून निघाला होता.

There was no turning back.

इथून पळून गेला असता तर पोलिसांना अधिकच संशय आला असता. पुढे जाऊन काय झालं आहे हे बघितल्याशिवाय काहीच कळणार नव्हते.

करणने बाईक कडेला लावली आणि जड पावलं टाकत तो फार्महाउस मध्ये शिरला.

आतले दृश्य अजूनच भयंकर होते. हॉल मधले सगळे सामान अस्ताव्यस्त पसरले होते, जणू काही एखादे वादळ येऊन गेले आहे. कोपऱ्यात २ वॉर्ड-बॉय शैलाला उचलून स्ट्रेचर वर ठेवत होते. केवळ त्या घरात एकच स्त्री होती, शैला, म्हणून ती ओळखू येत होती, नाहीतर तिची अवस्था अतिशयच बिकट दिसत होती. बहुदा केसाला धरून ओढल्यामुळे काही केस मुळापासून निघून आले होते आणि डोक्याची स्किन दिसत होती. चेहरा रक्ताने भरलेला होता, गालावरची स्किन लक्तर निघाल्यासारखी लटकत होती. कपडे फाटलेले होते, हाताची २-३ बोट उलट्या बाजूला वळलेली होती.. आणि तिच्या बाजूला.. तिच्या बाजूला गळा चिरल्यासारखा दिसणारा जिमी डोळे उघडे ठेवून गतप्राण झाला होता.

रोशन?

करणने इतरत्र बघितले, खिडकीशेजारच्या खुर्चीवर रोशनही हातात रिव्हॉल्व्हर धरुन मरुन पडला होता. बहुदा त्याने स्वतःहूनच डोक्यात गोळी झाडून घेऊन आत्महत्या केली होती.

करणला कसं आणि काय रिऍक्ट करावं हेच कळत नव्हते. हे सगळे कसं आणि का घडले ह्याची त्याला काहीच कल्पना नव्हती. हे सगळे घडले तेंव्हा तो इथे नव्हता. अर्थात जेंव्हा पोलीस त्याला प्रश्न विचारातील “तू कुठे होता?” तेंव्हा काय उत्तर द्यायचे हे लवकरात लवकर ठरवणे त्याला क्रमप्राप्त होते कारण त्याच्याकडे फार कमी वेळ होता.. किंवा नव्हताच..

“हॅल्लो करण…”, करण विचारात असतानाच त्याच्या खांद्यावर हात पडला…

त्या हाताच्या पकडीवरून आणि त्या आवाजावरुन मागे असलेला इसम इन्स्पेक्टर विक्रम आहेत हे त्याला कोणी वेगळ्या माणसाने सांगायची गरज नव्हती…

[क्रमशः]