डोक्यात भुणभुणभुणारा मराठी भुंगा

डोक्यात भुणभुणभुणाऱ्या मराठी भुंग्याचे म्हणणे, असंख्य किस्से आणि मराठी कथा…


13 Comments

प्लॅन बी-४- वाघा बॉर्डर


वाघा बॉर्डर

 

वाघा, अमृतसर पासून साधारण ४०कि.मी. अंतरावर, भारत आणि पाकिस्तानच्या बॉर्डर वर वसलेले गाव. इथली बॉर्डर, तेथे संध्याकाळी होणारी परेड फार प्रसिद्ध आहे वगैरे ऐकून होतो. पण कधी ह्या भागात येण्याचा योग आला नव्हता. आमचे काश्मीर दर्शन हुकले आणि योगायोगाने हि संधी चालून आली. अर्थात खरं सांगायचं तर मला फारशी उत्सुकता नव्हती, आता आलोच आहोत तर बघू असाच काहीसा विचार डोक्यात होता.

सकाळी हॉटेल मधून चेक-आउट करून सुवर्ण मंदिराला भेट दिली.  तेथून अगदी जवळच असलेली ‘जालियानवाला बाग’ सुद्धा पाहिली. अर्थात ह्या दोन्ही बद्दल नंतर कधीतरी सावकाशित लिहीन.

ऊन प्रचंडच तापले होते. हिमाचल प्रदेशच्या थंडीतून इथे आल्यानंतर हे ऊन अधिकच भाजून काढत होते. सुवर्ण मंदिराच्या परिसरात ठिकठिकाणी मिळणाऱ्या थंडगार लस्सीचे २-३ ग्लास पोटात ढकलले आणि वाघा बॉर्डरकडे प्रयाण केले.

संध्याकाळची ती परेड साधारणपणे ५ वाजता सुरु होते, पण पुढे जागा मिळवायची असेल तर लवकर जाणे मस्ट, त्यामुळे १ वाजताच निघालो. पोहोचेस्तोवर २ वाजलेच. पोहोचलो तेंव्हा आधीच गर्दी उसळली होती. पटापटा रांगेत लागलो. सेक्युरीटी चेक्स वगैरे पार करून मुख्य स्टेडीयमपाशी पोहोचलो. नशिबाने पुढची जागा शिल्लक होती, पण त्याला कारणही तसेच होते. पुढचा सर्व भाग कडक उन्हामध्ये होता. जून महिन्यातले, अमृतसरचे, ३ वाजताचे ऊन ज्याने अनुभवलंय तोच जाणे. बसायच्या पायऱ्याही भयंकर तापल्या होत्या, बसणं अशक्यच होतं. कडक्क ऊन अगदीच डोक्यावर होतं. सॉल्लिड म्हणजे सॉल्लीडच गरम होत होते. काही वेळ कसाबसा काढला खरा पण बरोबरची पोरं कुरकुर करायला लागली. अश्यातच समोरच्या स्टेडीयम मधील एक मुलगी उन्हामुळे चक्कर येऊन पडली. तिचे बाबा तिला घेऊन धावत धावतच बाहेर पळाले. अधिक धोका पत्करणे मूर्खपणाचे होते. मलापण ते ऊन सहनच होत नव्हते. मी मुलांना घेऊन बाहेर जातो, तुम्ही ती परेड बघून बाहेर या असं सुचवले देखील. पण आता आलाच आहेस इथपर्यंत तर हे चुकवू नको असे बरोबरच्यानी सुचवले. शेवटी काही महिला मंडळी मुलांना घेऊन थोड्या सावलीच्या ठिकाणी जाऊन बसल्या. एव्हाना मी एक टोपी आणि छत्री मिळवली होती. बरोबरच रुमाल बिसलेरी पाण्याने ओला करून डोक्यावर टाकला, पण उन्हाची काहिली काही केल्या कमी होतंच नव्हती. वाटत होतं, सगळं सोडून जावं निघून इथून.

घड्याळाचा काटा अत्यंत संथ वेगाने पुढे सरकत होता. बघता बघता सर्व स्टेडियम पूर्ण भरून गेलं. हाकेच्या अंतरावर भारताचे गेट होते आणि पलीकडे पाकिस्तान.

 

अक्षरशः क्षण आणि क्षण मोजून काढत होतो. आपल्या बाजूला हजाराच्या वरती लोक जमली होती. काही व्ही.आय.पी. मंडळी अगदी गेटच्या जवळ उभं राहून तेथील सैनिकांकरवी आपले ग्रुप फोटो काढून घेत होते. इतका राग आला होता त्यांचा… असो.

पाकिस्तानच्या बाजूला फार-तर-फार २०-३० लोक जमली होती. उगाचंच मोबाईलचा टॉर्च चालू करून तिकडून सगळ्यांना हात करत बसले होते येडे.

ते दोन भयंकर तास शेवटी कसे बसे सरले. रस्त्यावरची गर्दी एव्हाना पांगली होती, सर्वजण आपल्या जागेवर बसले होते. लोकांना माईक वरून सूचना दिल्या जात होत्या.

थोड्याच वेळात स्पीकर वर देशभक्तीपर गीतं लागली आणि अंगात जणू स्फुरण चढले.

“रंग दे बसंती चोला” गाणं सुरु झालं आणि पब्लिकने एकच आवाज केला, प्रचंड जल्लोष, इतका कि पाकिस्तानच्या बाजूचे लोक सुद्धा बहिरे झाले असतील.
“सुनो गौर से दुनियावलो, सबसे आज होंगे हिंदोस्तानी” गाण्याने अंगावर शहारे आणले.

प्रेक्षांतील महिलांना रस्त्यावर येऊन नृत्य करण्याची मुभा देण्यात आली आणि एक एक करत बरीच गर्दी जमा झाली. त्या नृत्यामध्ये जोश होता, उल्हास होता, अभिमान होता, स्वातंत्र्य होते.

पाकिस्तानच्या बाजूला अजूनही रस्त्यावर शुकशुकाटच होता. त्या बाजूलाही काही गाणी सुरु होती इतकंच.

आपल्या बाजूचे नृत्य जणू एका लग्नाला आलेल्या वरातीसारखं वाटतं होते. कोण कुठल्या गावचे, कुठल्या प्रांताचे, पण सर्व एकरूप होऊन नाचत होते.

सैनिकांनी मग त्यांना भारतीय ध्वज दिला आणि तो ध्वज घेऊन साधारण त्या गेट पर्यंत धावत जाऊन यायची मुभा दिली.

“आईशप्पथ काय नशीब आहे राव…” नकळत डोक्यात विचार येऊन गेला

एक मारवाडी आज्जी, डोक्यावरून घुंगट घेऊन हातात भारताचा ध्वज घेऊन धावत गेल्या तेंव्हा अख्ख स्टेडियम किंचाळत होतं.

वाटलं किती स्वातंत्र्य आहे आपल्याला. कुणाला बंधन नाही कशाचं. हेवा वाटावा असा आपला देश, आपली संस्कृती आहे. हळूहळू महिलांबरोबर छोट्या मुलांनासुद्धा त्यात सामील केले गेले. मी पण माझ्या मुलाला पाठवून दिले.  Moment of a lifetime it was.

थोड्यावेळाने सैनिकांनी पुन्हा रस्ता मोकळा केला. आता मुख्य परेडची वेळ झाली होती. उपकार करण्याइतपत सूर्याची दाहकता थोडी कमी झाली होती, जोडीला थोडे वारे सुटल्याने बरंच बरं वाटत होते.

काही वेळातच परेड सुरु झाली. डोक्याला काळं फडकं बांधलेले दोन तरणेबांड जवान ताड-ताड पावलं टाकत अगदी त्या गेटच्या जवळ गेले.

साला, काय ऍटिट्यूड होता त्यांचा, काय माज होता, त्यांच्या चालण्यात. जणू परवानगी दिली तर आत्ता गेट ओलांडून पाकिस्तान मध्ये घुसतील आणि एकेकाचा खात्मा करतील.

मागोमाग, बी.एस.फ.च्या दोन महिला सैनिक संचालन करत गेट पर्यंत गेल्या. काय वय असेल त्यांचं? २२? २५? पण काय तडफ होती त्याच्या देहबोलीत, काय आत्मविश्वास होता त्यांच्या चेहऱ्यावर. आणि आपण? आपण काय होतो? काय करत होतो २२-२५चे असताना?

पाठोपाठ बी.एस.फ.च्या सैनिकांची एक तुकडी संचालन करत गेली आणि ‘भारत माता कि जय’, ‘वंदे मातरम’ ने स्टेडियम निनादून गेले. त्याबाजूला सुद्धा एव्हाना काही कार्यक्रम सुरु होते, पण मला खात्री आहे, भारतीयांच्या ह्या आवाजात, त्यांचे बोलणे सुद्धा त्यांना ऐकू गेलं नसेल.

ह्या सगळी परेडचे सूत्र संचालन करणारा सफेद ती-शर्ट-पॅन्ट वेशातील सैनिक लोकांना माईक वरून उचकवत होता. आणि त्याबरोबर जल्लोष क्षणा-क्षणाला वाढतच होता.

 

ओरडून ओरडून घसा कोरडा पडला होता. भावनांचे इतके विचित्र मिश्रण मनामध्ये झाले होते, देशाबद्दल इतकी अभिमानाची भावना मनामध्ये निर्माण झाली होती कि त्याचे शब्दात वर्णन करणे केवळ अशक्यच. नकळत डोळ्यात अश्रू जमा झाले होते, खूप जोरात ओरडायची इच्छा होती, पण शब्दच फुटत नव्हते, जणू कंठ दाटून आला होता.

फोटो अनेक काढले, पण तेथील अनुभव कुठल्याही फोटोला १% पण न्याय देऊ शकत नाहीए हे खरं.

गेट उघडले गेले आणि दोन्ही बाजूचे सैनिक ताड-ताड पावलं टाकत एकमेकांना सामोरे गेले. जोरदार शक्ती प्रदर्शन झाले. त्याबाजूचे सैनिक ढोल-बिल घेऊन आले होते वाजवायला, आपल्या बाजूला हजारो लोक असताना त्याची गरजच नव्हती. साउंड-लेव्हल ची मर्यादा कित्तेक पटीने ओलांडली गेली होती. सर्वांच्या अंगात जणू एक अदृश्य शक्ती संचारली होती. अंगावर क्षणा-क्षणाला रोमांच फुलत होते.

तासाभराचा तो कार्यक्रम केवळ अवर्णनीय होता. प्रत्येकाने आयुष्यात एकदा तरी बघावाच… बघायलाच पाहिजे असा.

कार्यक्रमाच्या शेवटी दोन्ही बाजूचे सैनिक आपले आपले ध्वज खाली उतरवतात आणि मगच परेड संपते.

कार्यक्रम संपला आणि बहुदा लोकांमधली देशभक्ती पण संपली. प्रचंड गर्दी उसळली, जाण्यासाठी एकच घाई. सर्वत्र रिकाम्या पाण्याच्या बाटल्या, खाद्य पदार्थांचे प्लॅस्टिक रैपर्सचा खच पडला होता. कुणाला असे वाटले नाही कि निदान इथे तरी कचरा करू नये. ठिकठिकाणी कचरा गोळा करण्यासाठी रिकामे पिंप ठेवले होते, पण इतके कष्ट घेतो कोण?

 

ज्यांना जागा मिळाली नाही अशी अनेक शेकडो लोक बाहेर उभी होती, जी ह्या आनंदाला मुकली होती. सर्व स्टेडियम रिकामे झाल्यावर त्यांना आतमध्ये सोडतात. तेव्हढाच काय तो त्यांना आनंद.

बाहेर आलो तर अजून एक बाई नुकतीच चक्कर येऊन पडली होती. तिला बर्फ लाव, तोंडावर पाणी मार वगैरे चालू होते.

“लाहोर २२ कि.मी” दर्शवणारा पांढरा-पिवळा माईलस्टोन दगड फोटोसाठी गर्दी जमवत होता.

तेथूनच पलीकडे पाकिस्तानची बॉर्डर दिसत होती. खालच्या फोटोत त्या झाडाच्या मागे जे काटेरी कुंपण दिसतेय तीच ती पाकिस्तानची बॉर्डर. दुसऱ्या बाजूने बहुदा आयात-निर्यात करण्यासाठी जाणारे ट्रक्स जातील असा रस्ता दिसत होता.

 

 

वाहन तळाकडे जाताना वाटेत डीजे लागला होता. तरुणाई बेभान होऊन नाचण्यात गुंग होती. आश्चर्य म्हणजे मध्येच त्याने आपले “सैराट” मधले “झिंग झिंग झिंगाट” लावले. महाराष्ट्रापासून इतके दूर, बॉर्डरवर आपले मराठी गाणे ऐकून भारी वाटले.

अख्या ट्रिप मधला मला वाटतं “वाघा-बॉर्डर”चा अनुभव सगळ्यात भन्नाट होता. आयुष्यात विसरू नये, विसरू शकणारच नाही असा.

त्या दोन तासाच्या उन्हात आम्ही वेडे-पिसे झालो होतो, आणि आपले सैनिक आयुष्य घालवता अश्या extreme ठिकाणी.

काय हालत होत असेल त्यांची राजस्थानच्या वाळवंटात? काय होत असेल त्यांचं हाडं गोठवणाऱ्या सियाचीनच्या थंडीत?
कधी कुठून गोळी येईल आणि काळजाचा, डोक्याचा वेध घेईल ह्याचा नेम नाही. तरीही तीच तडफ, तीच निर्भयता, तीच देशभक्ती कशी ठिकवून ठेवत असतील हि लोक? कसल्या रक्ता-मांसाची बनलेली असतात ही?

नेहमी जाणीव असतेच, पण आज खूप जास्त प्रकर्षाने झाली कि आपण किती सुखी आहोत, किती सुरक्षित आहोत. केवळ देशासाठी आपलं आयुष्य पणाला लावणाऱ्या ह्या निर्भीड सैनिकांमुळेच.

सलाम तुम्हाला अगदी … अगदी मनापासून.

Advertisements


17 Comments

प्लॅन बी-3


मैक्लॉडगंज

रात्री, साधारपणे 11.30च्या सुमारास वेड्या-वाकड्या वळणाचा घाट पार करत आमची गाडी मैक्लॉडगंजच्या जवळ पोहोचली होती. आजूबाजूला किर्र काळोख होता. आर्मी-कोर्टर्सच्या बाहेर हातात बंदुका धरून उभे असलेले सैनिक सोडले तर पूर्ण रस्ता निर्मनुष्य होता.

मार्केटही पेंगुळलेलेच होते. नुकतीच जेवणं आटपून हातात-हात घालून फिरणारी नवपरिणीत जोडप्यांची संख्याही लक्षणीय होती. गावातले रस्ते प्रचंड लहान होते, त्यामुळे एकदा पुढे गेल्यावर परत गाडी वळवून मागे येऊन हॉटेल शोधणे एक दिव्य प्रकार ठरला. हॉटेलपाशी पोहोचतच होतो तर अचानक गाडी समोर गलका उडाला. दारू पिऊन गाडी चालवणाऱ्या एकाला काही लोकांनी मिळून गाडीवरून खाली खेचला होता आणि त्याची धुलाई चालू होती.

 

श्रीनगरची दगडफेक नको म्हणून ते टाळून इथे आलो, तर इथे हे प्रकार, असेच काहीसे भाव सगळ्यांच्या चेहऱ्यावर होते. पण तो प्रकार थोडक्यात आटोपला आणि लोकं आपल्या आपल्या मार्गाने पांगले. गाडीतून खाली उतरल्या उतरल्या रस्त्याच्या कडेने असलेल्या सिख-कबाब आणि मोमोजच्या टपऱ्यांनी मंडळींचे लक्ष वेधले गेले. परंतु आधी चेक-इन करू आणि मग बघू ह्या विचाराने आम्ही आत शिरलो.

आयुष्यात पहिल्यांदाच असे झाले असेल कि आम्ही कुठल्या हॉटेलला चाललो आहोत, ते कसे असेल ह्याची तिळमात्र कल्पना नव्हती. सगळं बुकिंग अगदी काही मिनटांतच उरकले असल्याचा परिणाम होता. पण नशिबाने हॉटेल छान निघाले. सर्वत्र प्रचंडच थंडी होती. खोलीत वुडन-फ्लोरिंग असूनही पायाला थंडी वाजत होती. पुणेकर असल्याने लगेच कानटोपी, सॉक्स चढवले आणि थोडं फ्रेश होऊन खाली उतरलो.

खाण्यासाठी काही मंडळींनी पारंपरिक हॉटेलचाच मार्ग धरला, तर काही लोकांनी कबाब-मोमोजकडे धाव घेतली.

यथेच्छ पेट-पुजा झाल्यावर तुझी खोली बघू, माझी खोली बघु करून आम्ही सरळ बेडमध्ये घुसलो. दोन दिवसांनंतर मस्त गुबगुबीत बेड मिळाला होता. बेडच्या समोरच विशाल काच होती ज्यातून बाहेरचा नजारा, व्हॅली दिसत होती. काही मिनिट गेली आणि आकाशात एक वीज कडाडली, थोड्यावेळाने दुसरी आणि मग चमकणाऱ्या विजांचे सत्रच सुरु झाले.

“अरे देवा । पाऊस कि काय?” म्हणेस्तोवर बाहेर पावसाला सुरुवातही झाली होती. विजांचा कडकडाट चालूच होता. डोळे मिटले तरी त्या मोठ्या काचेमुळे चमकणाऱ्या विजा जाणवतच होत्या, पण थकवा असल्याने, त्यात ती प्रचंड थंडी आणि अंगावर गरम पांघरून, त्यामुळे लगेचच झोप लागली.

 

सकाळी जाग आली तेंव्हा बाहेर फटफटायला लागले होते. घड्याळ बघितले तर कुठे ५-५.३०च वाजत होते, प्रकाश मात्र जणू ७ वाजून गेले असावेत. पुन्हा झोपायचा निरर्थक प्रयत्न करून शेवटी पांघरून झटकून बाल्कनीत आलो. दूरवर व्हैली मध्ये ढग खाली उतरले होते.  फटाफट आंघोळी उरकल्या, ब्रेकफास्ट केला आणि फिरायला बाहेर पडलो.

मेक्लोडगंज चारही बाजुंनी डोंगरांनी वेढलेले होते. डोंगरांवरची हिमशिखरे सृष्टिसौंदर्याला अधिकच खुलवत होती. मध्येच ढगांनी डोंगर झाकला जायचा, तर ढग बाजूला झाल्यावर दिसणारी ती हिमशिखरे स्तिमित करायची.

सर्व बाजुंनी बर्फ असल्याने वाऱ्याची झुळूकही अंगावर काटा आणत होती. आम्ही सगळ्यात पहिल्यांदा मोर्चा वळवला तो ‘भागसु धबधब्याकडे’ अर्थात त्याला फारसे पाणी नव्हते, परंतु तेथपर्यंत पोहोचण्याची वाट खूपच सुरेख होती. साधारण एक किलोमीटरचा तरी walk होता. तेथे पोहोचेपर्यंत पुरी दमछाक झाली. पण आवडती गोष्ट म्हणजे ढीगभर फोटो मिळाले, सेल्फी, गृफी, निसर्गचित्र, फुलं, गुबगुबीत मेंढ्या, रंगीत किडे आणि वगैरे वगैरे 🙂

लेज खाणाऱ्या लोकांच्या अंगावर इथल्या मेंढ्या धावून जात होत्या.. लेज खाण्यासाठी. नेहमी माकडं असले प्रकार करताना पहिले होते… काय नं? पहावं ते नवलच. चढाई करून त्या थंडीतही मस्त घाम फुटला. मग अमूलची कोल्ड-कॉफी पोटात ढकलली आणि दुसऱ्या प्रेक्षणीय स्थळाकडे निघालो.

गावातील रस्ते लहान असल्याने आमचा गाडीवाला गाडी गावाबाहेरच बाहेर पार्क काढून झोपा काढत होता. आम्हाला चालण्याशिवाय पर्याय नव्हता.

 

संपूर्ण रस्ता स्वच्छ आणि देवनारच्या वृक्षांनी सजलेला होता. सूर्य एव्हाना पुन्हा ढगांआड गेला होता. रस्त्यावर एका ठिकाणी एक वृध्द तिबेटियन जोडपे सारंगी सारख्या वाड्यावर ‘परदेसी -परदेसी’ गाणं वाजवत होते. ते मधुर स्वर पूर्ण व्हैली मध्ये भरून गेले होते. फारच स्वर्गीय अनुभव होता तो. काही निवडक लोक ते संगीत आपल्या मोबाईलमध्ये रेकॉर्ड करून घेत होती. माझ्या मते, मोबाईल ते दृश्य, ते स्वर, तो अनुभव सामावून घेण्याच्या पलीकडे होता. आम्ही चालत राहिलो, काही अंतर दूरपर्यंत ते संगीत ऐकू येतच होते.

 

 

चालता चालता,  गुगलवर मैक्लोडगंज बद्दल माहिती जमवण्याच्या प्रयत्न केला. मैक्लोडगंज हीच ती जागा जेथे १९५९ मध्ये बौद्ध धर्मगुरु दलाई लामा आपल्या हजारो अनुयाइंसहित तिबेटवरून इथे येऊन स्थायिक झाले. आणि म्हणूनच इथे दलाई लामांच एक मोठ्ठ मंदिर आहे जेथे शाक्य मुनि, अवलोकितेश्वर आणि पद्मसंभव ह्यांच्या मूर्त्या विराजमान आहेत. बाजारपेठेतील बहुतांश वस्तू ह्या तिबेटी संस्कृतीशीच निगडित आहेत.

 

दलाई लामांचे मंदिरही प्रशस्त होते. त्यांचे अनेक अनुयायी ठिकठिकाणाहून इथे आले होते. लहानांपासून थोरांपर्यंत अनेक मॉंक त्या प्रसिद्ध लाल-पिवळा झगा आणि डोक्याचं टक्कल वेशात फिरत होते. बाजारपेठेतही अनेक जण आईस्क्रीम, पिझ्झा खाताना दिसून आले.

मैक्लॉडगंज ट्रेकिंगसाठीही बरेच प्रसिद्ध असल्याचे लक्षात आले. ठिकठिकाणी ट्रेकिंगच्या जागांची माहिती देणारे, ट्रेकिंगचे साहित्य पुरवणारे किंवा ट्रेकिंग ऑर्गनाईझ करणारे माहितीपत्रक लावलेले होते.

एव्हाना दुपारची जेवणाची वेळ होत आली होती, पण नेहमीचंच जेवायचा कंटाळा आला होता. मग एका बेकारीतून १५-२० प्रकारच्या जम्बो पेस्ट्री, व्हेज/चिकन पॅटिस, पनीर सँडविचेस, व्हेज हॉट-डॉग सारखा चविष्ट माल भरून घेतला आणि ट्रॅव्हलर मध्ये बसून पुढील स्थळी निघालो.  काही अंतरावरच पुढे गोथिक शैलीचे छोटेसे सेंट जॉर्ज चर्च होते. १८५२ साली बांधलेले हे चर्च सर्व बाजूनी घनदाट देवदार वृक्षांनी वेढलेले आहे.

त्याला लागूनच एक ग्रेव्ह-यार्डही होते. अर्थात इथे फारसे वेगळे पाहायला काही नव्हते आणि मला आता वेध लागले होते ते धर्मशालेतील ‘हिमाचल प्रदेश क्रिकेट असोसिएशनचे’ क्रिकेट ग्राउंड. टी.व्ही. वर मॅच बघताना नेहमी वाटायचे एकदा तरी ह्या सुंदर ग्राऊंडला भेट देता यावी. ती भेट इतक्या सहजतेने, ध्यानीमनी होईल असे वाटले नव्हते. अनेक छोटी मुले भावी क्रिकेटर बनण्याची इच्छा मनी बाळगून ग्राउंडवर सराव करत होती. कोणी सांगावे, ह्यांच्यातीलच एखादा उद्याचा प्रसिद्ध क्रिकेटर असेलही.

येताना वाटेत काही टी-इस्टेट होत्या तेथेही थांबून डझनभर फोटो काढले. मग मेक्लोडगंज गावातून एक फेरफटका मारला. खूपच शांत आणि सुंदर शहर भासले. कुठे गर्दी नाही, गोंगाट नाही, ट्रॅफिक जॅम नाही, सर्वत्र हिरवीगार झाडी आणि आजूबाजूला बर्फाचे डोंगर. वाटलं, आपण इथेच का नाही जन्मलो? इथेच का नाही लहानाचे मोठे झालो? कदाचित आज असेच एखादे स्वेटर-कान टोप्यांचे, तिबेटियन वस्तूंचे किंवा टूर ऑर्गनाईझ करणाऱ्या एखाद्या टूर ऑपरेटरचे दुकान टाकून बसलेले असतो.

हॉटेलमध्ये परतेस्तोवर पायाचे तुकडे पडले होते, पण तरीही शॉपिंगसाठी पुन्हा जवळच्या मार्केटमध्ये शिरलो. वाटेत नेहमीच्याच मोमोजबरोबरो फ्राईड मोमोजही दिसले. नकळत पावलं तिकडं वळली आणि मग त्या जबरदस्त थंडीत गरमागरम मोमोजवर हल्ला चढवला.

शॉपिंगसाठी आवर्जून घ्यावे असे विशेष काही नव्हते त्यामुळे किरकोळ खरेदी करून हॉटेलवर परतलो.

रात्रीच जेवायला मुद्दाम मोकळ्या जागेतच बसलो. पुणे-जळगावचा उन्हाळा सोडून इथल्या थंडीत आलो होतो, मग ती थंडी अनुभवायला नको?

ऑल-इन-ऑल पहिला दिवस तर फारच मस्त गेला होता. अर्थात काश्मीरची सर हिमाचल-प्रदेशला येणं शक्यच नाही, पण why to compare?

 

[क्रमश:]


10 Comments

प्लॅन बी-२


रेल्वे स्टेशन वरून बाहेर पडलो आणि ‘कटरा-वैष्णो-देवी’ला घेऊन जाण्यासाठी थांबलेले असंख्य टॅक्सी-वाले, ट्रॅव्हल-कंपन्यांचे एजंट्स अंगावर तुटून पडले. रेल्वेमधला तो सुखद गारवा आता आमच्या सोबत नव्हता, जम्मू मधील कडक ऊन भाजून काढत होते. काश्मीर मध्ये फिरण्यासाठी आम्ही जम्मूहूनच एक टेम्पो-ट्रॅव्हलर बुक केली होती, त्याच्या ऑफिसवर आम्ही सामानासहित धडकलो. आमचे श्रीनगरला पोहोचण्याचे शेवटचे आशास्थान तोच होता. पण त्यानेही जम्मू-श्रीनगरच्या बंद असलेला महामार्ग आणि तेथील बिकट परिस्थितीला दुजोरा दिला.

वैतागुन आम्ही पुन्हा आमच्या श्रीनगर मधील contact ला फोन केला.

“सर, यहा सब ठिक हैं, कोई रास्ता बंद नाही हैं, सुबह मेरी एक बस श्रीनगरसे जम्मू केलीये निकली है, अभी वहा पोहोंचती होगी. आप आ जाओ ”

त्याचे बोलणे ऐकून आम्ही जम्मू मधल्या त्या टेंम्पो-ट्रॅव्हलर वाल्यालाच झापला.

“क्या भैया, वहा श्रीनगर मै बैठा आदमी बोल राहा हैं सब ठीक है, और आप कूछ अलग बोल रहें है”

मग त्याच पण डोकं सणकल. “ये देखो.. अपनी आखोंसे देखो.. “, समोर उभ्या असलेल्या दोन तवेरा गाड्यांकडे बोट दाखवत तो म्हणाला, “कल हि श्रीनगर से आई हैं, देखो काच फुटे है गाडियोंके. .. ”

त्याने आमच्याकडून फोन घेऊन त्या श्रीनगरवाल्याला फोन लावला. दोघांचं एकमेकांच्या आई-बहिणींचा उध्द्दार चालू होता. आम्हाला काय करावं काहीच कळत नव्हतं. कोण खरं? कोण खोटं? काहीच ठरेना. जम्मूला उतरून एव्हाना तासभर उलटून गेला होता आणि  constructive असे काहीच ठरले नव्हते.

वाटत होतं, तो श्रीनगर वाला कश्याला खोटं बोलेल, त्याचे पैसे तर त्याला आधीच मिळाले होते. आम्ही गेलो काय आणि नै गेलो काय. पण मग हा ट्रॅव्हलर वाला तरी का खोटं बोलेल? त्याला ५ दिवसांचे पैसे देणारच होतो, इकडे गेलो काय आणि अजून कुठे गेलो काय.

आमच्या आमच्यात आता ३ गट पडले होते –

१. श्रीनगरला जाऊयात वाला
२. नो श्रीनगर, दुसरा ऑप्शन बघू वाला
३. काहीही चालेल वाला

श्रीनगरच्या परिस्थितीची मला भीती वगैरे आज्जीबातच नव्हती. पण प्रश्न हा होता कि श्रीनगर ला न पोहोचता, मध्येच रस्त्यात दिवस-रात्र अडकून पडलो तर? किंवा अगदी पोहोचलोच श्रीनगरला आणि तिथे कर्फ्यू मुळे सगळंच बंद असलं तर? दिवसभर काय नुसतं हॉटेल मध्ये बसून झोपा काढायच्या? शिवाय हा काय आपल्या आयुष्यातला किंवा कश्मीरच्या existance चा शेवटचा दिवस नव्हता, पुन्हा कधीही येऊच की… ह्या मताचा मी होतो.

जवळ जवळ दोन तास त्या ट्रँव्हलर मध्ये खडाजंगी वादावादी झाली, जो तो आपली मतं एकमेकांना पटवून देण्यात मग्न होता. आमचं बोलणं ऐकून इतक्या वेळ थोड्या अंतरावर उभा असलेला एक इसम अंदाज घेत आमच्या जवळ येऊन पोहोचला.

“मै लेके जाताय आपको श्रीनगर”
“कैसे? हायवे बंद होगा तो?”
“हायवेसे नही, दुसरा एक रिमोट एरीया से रास्ता है, रात के अंधेरे मै निकलेनेंगे, सुबह कैसे भी करके में आपको श्रीनगर पहुंचा दूंगा. वो देखो, मेरे साथ और दो लोग हैं, उनको भी जानेका है”, थोड्या अंतरावर थांबलेल्या दोन लोकांकडे बोट दाखवत तो म्हणाला

अर्थात असली रिस्क घ्यायला कोणीच तयार नव्हते. त्या गूढ इसमाचा पेहेराव, वाढलेली दाढी, पिंजारलेले केस पाहून त्याच्यावर विश्वास ठेवणेही अशक्य होते. आम्ही त्याला नाही म्हणून कटवुन टाकले.

वादावादी चालू असताना एका बाजूने आम्ही गुगलींग चालू केले. श्रीनगर नाही, तर मग कुठे? इतक्या लांब येऊन पुन्हा तसेच माघारी जाणे शक्य नव्हते. गुगलबाबाने मार्ग दाखवला. जम्मू पासून ३००कि.मी.च्या आसपास हिमाचल प्रदेशातील डलहौसी हे प्रसिद्ध ठिकाण होते.

त्याच मार्गावर पुढे धर्मशाला हेही एक प्रसिद्ध ठिकाण होते.

आम्ही जिथे उभं होतो त्याच्या समोरच्या कमर्शील कॉम्प्लेक्स मध्ये आमच्या ट्रॅव्हलरवाल्या टुर-ऑपरेटरचे ऑफिस होते. आम्ही एक-दोघे जण तिकडे घुसलो. त्याला परिस्थितीची कल्पना होती. आम्ही आमचा ‘प्लॅन-बी’ समोर ठेवला. त्यानेही हा मार्ग योग्य असल्याचे सुचवले, शिवाय डलहौसी-धर्मशाला करतच आहात, तर त्याच मार्गावर मॅक्लॉडगंज आहे ते करा आणि पुढे अमृतसर-वाघा बॉर्डरही होऊ शकेल असे त्याने सांगितले.

येतानाची आमची फ्लाईट ‘श्रीनगर ते दिल्ली’ आणि ‘दिल्ली ते पुणे’ अशी connecting होती. श्रीनगर रद्द झाले तर निदान दिल्ली ला जाऊन ‘दिल्ली-पुणे’ विमान पकडता येणे शक्य होते.

 

काही दिवसांपूर्वीच माझा ऑफिसचा लुधियाना येथील सहकारी पुण्याला आला होता, तेंव्हा बोलताना त्याने मॅक्लॉडगंजचा उल्लेख केल्याचे स्मरणात होते. पुन्हा एकदा गुगलबाबाच्या मदतीने मॅक्लॉडगंज, धर्मशाला, डलहौसी चे फोटो चाळले. आणि आमचा निर्णय पक्का झाला. आम्ही पुन्हा आमच्या ट्रॅव्हलर कडे गेलो, तोवर इकडे काही ताज्या बातम्यांचे वृत्तपत्र, काही व्हॉटस-ऍप क्लिप्स आमच्या ड्राइव्हर ने इतरांना दाखवल्या होत्या. ते पाहून नकार देणारे आता काहीसे मवाळ झाले होते.

आम्ही त्यांना आमचा प्लॅन-बी ऐकवला, तेथील फोटो दाखवले आणि शेवटी हो नै- हो नै करता करता सगळे जण तयार झाले. लॉस खूप होतं होता. श्रीनगरचे राहण्याच्या जागेचे जे पैसे भरले होते ते, श्रीनगर-दिल्ली फ्लाईट चे पैसे डुबलेच होते. त्यात सिझन असल्याने डलहौसी-धरमशाला ठिकाणं आधीच हाऊस-फुल्ल होती, त्यामुळे जी हॉटेल्स मिळत होती ती महागडीच होती. शिवाय अमृतसर-ते दिल्ली साठी वेगळी सोया करणं आवश्यक होते. नाही म्हणलं तरी ४०एक हजाराचा फटका दिसत होता. पण दुसरा पर्याय पण नव्हता. “होऊ-दे-खर्च” म्हणत आम्ही प्लॅन-बी फायनल केला.

एव्हाना घड्याळात ३ वाजून गेले होते. सकाळ-पासून काहीच खाल्ले नव्हते ह्याची आता जाणीव झाली. आमच्या ड्राइव्हरने समोरच असलेले एक छोटे रेस्टोरंट दाखवले. “अमृतसरी-कुलचा” नावाची एक प्रसिद्ध रेस्टोरंट चेन आहे, त्यापैकीच एक जॉईंट तो होता.

बसायला अर्थातच जागा नव्हती, थोड्या वेटींग नंतर एक मोठ्ठे टेबल मिळाले आणि ८-१० कोल्ड्रिंक्स बरोबर ऑर्डर देऊन टाकल्या. काही वेळातच तो वाफाळलेला स्टफ्ड कुलचा समोर आला, त्यावर बटर-चा मोठ्ठा क्यूब तरंगत होता. एक घास थोडात टाकला आणि डोळे मिटले गेले. फारच भन्नाट चव होती त्याची, आत्ता लिहितानाही पुन्हा तोंडाला पाणी सुटलं. त्या कुलचा बरोबर छोले-कांदा-लींबू मिश्रीत एक सॅलड हि होते.

सुरुवात तर जोरदार केली, पण शेवटी शेवटी लक्षात आले कि कितीही भूक असली तरीही तो पूर्ण कुलचा खाणे केवळ अशक्य होते. शेवटी संपेल तितका खाल्ला, थंडगार कोल्ड्रिंक पोटात ढकललेले आणि काश्मीर चा विषय मागे सारून, आम्ही तयार झालो आमच्या प्लॅन-बी डेस्टिनेशन ला .

 

पाऊण एक तासात गाडी जम्मूच्या बाहेर पडली, आणि पुढच्या तासाभरातच नदीवरील एका मोठ्ठ्या पुलापाशी येऊन थांबली.

“सरजी, ये ब्रिज के इस पार जम्मू, और उस पार से पंजाब है जी”, ड्राइव्हर ने माहीती पुरवली.

गाडी ब्रिज ओलांडून पलीकडे गेली आणि जादूची कांडी फिरवावी तशी हवा एकदमच आल्हाददायक झाली. फोटो काढेस्तोवर “Welcome to Vodafone-Punjab” असा व्होडाफोनचा मेसेजही येऊन धडकला.

(जम्मू-पंजाबला जोडणारा पूल)

 

दोन्ही बाजुंनी गर्द झाडीमुळे काही वेळातच रस्ता अंधारात बुडून गेला. अर्थात जम्मू-ते हिमाचल प्रदेश ह्यांना काही अंतरासाठीच पंजाब प्रांत विच्छेदतो. पठाणकोट ओलांडले कि लगेचच हिमाचल प्रदेश सुरु होईल हि माहिती गुगल-बाबाने पुरवून टाकली .

साधारण ७.३० च्या सुमारास ड्रायव्हरने गाडी ‘चेन्नई-एक्सप्रेस’ नामक हॉटेलपाशी उभी केली.

“यहा लस्सी बहुत बढीया मिलता है” म्हणत तो आत गेला सुध्द्दा. दुपारचाच कुलचा अजून पोटात असल्याने तशी फारशी भूक नव्हती. पण लस्सी ला कसं नाही म्हणायचं? आणि ते पण पंजाबमधल्या? मग सगळेच खाली उतरलो आणि तो मधुर लस्सीचा थंडगार ग्लास ओठी लावला.

आकाशात निळ्या-जांभळ्या रंगांची उधळण झाली होती. हवेतला गारवाही मस्त वाढला होता. सकाळपासून नुसतीच च्याव च्याव करून सगळेच दमले होते. मैकलॉडगंज यायला किमान ३-४ तास तरी होते. गाडीच्या खिडक्या बंद केल्या, टेप वर अरिजित-सिंगची गाणी वाजत होती. नकळत डोळ्यांत झोप अवतरली.

ह्यावेळी काश्मीर नाही जमलं तर नै, काय त्यात एव्हढं?

“हम ही हम है तो क्या हम है, तुम ही तुम हो.. तो क्या तुम हो?”

Which literally means, “What am I just being me, what are you just being you?”
In more implied way, it means why should you and I be just ourselves, why can’t we be United.

After-all, we all were together, happy and safe, and it was more important…  than anything else.

 

[क्रमश:]


28 Comments >


“ह्या वर्षी कश्मीर ला जायचं”, फेब्रुवारीतच ठरवलं होतं. सहसा कुठेही जायचं असेल तर मी खूप आधी प्लॅन, बुकींग वगैरे करतच नाही. फार तर फार महिना आधी मी बुकिंग्ज करतो. खरं तर ते नेहमीच महाग पडते, पण ऐन वेळी काहीतरी कारण निघून प्लॅन रद्द होण्यापेक्षा हे बरं असा काहीसा माझा विचार असतो. आणि ह्या वेळी माझा तोच विचार बरोबर आहे हेच सिद्ध झालं.

 

ज्या दिवशी कश्मीरला निघायचं, २८ मे ला, त्याच्या आदल्याच रात्री कोण्या अतिरेकी संघटनेच्या म्होरक्याला आर्मीने उडवला. सकाळचा पेपर तिथे उसळलेल्या दंगलींनी आणि अस्थिरतेच्या माहितीने भरून गेला होता. नेहमीप्रमाणे कर्फ्यु लागला होताच.

नेहमीच्या त्यानं-त्याच जागा बघण्यापेक्षा आपल्याला जे पटेल, आवडेल त्याप्रमाणे जाता ह्या हेतूने आम्ही टूर कोणत्या ऑपरेटर बरोबर न जाता, आमची आम्हीच प्लॅन केली होती.  त्यामुळे लगेच जिथे राहणार होतो तेथे फोन केला.

“कुछ नै साब, ये तो हमेशा का है । आप बिनधास्त आ जाओ”, जेथे बुकिंग केले होते तिथल्या माणसाने full confidence दिला.

“आपल्याच देशात फिरायला आपण का घाबरायचे?”,  ह्या हेतूने जे होईल ते बघू ह्या विचाराने आम्हीही निघालो.

साधारण १४ लोकं होतो, हातात वेळ होता आणि चिल्ले-पिल्ले रेल्वेने जाऊयात म्हणून मागे लागले होते,  म्हणून मग जातानाच जम्मू-तावीच आणि येताना विमानाचं तिकीट काढलं होतं. मला रेल्वेने प्रवास करून दहा-एक वर्ष तरी उलटून गेली होती. त्यामुळे ३६ तासाच्या प्रवासाबद्दल नाही म्हणलं तरी साशंकच होतो. स्वच्छता असेल का? आजूबाजूची लोकं ठीक असतील का?  Toilets कशी असतील? खायचं कसं असेल? एक ना अनेक प्रश्न मनात ठेवून रेल्वे-स्टेशनवर धडकलो.

ठरल्यावेळी झेलम-एक्स्प्रेस धडधडत प्लॅटफॉर्म वर अवतरली. सगळं सामान घेऊन बोगीत बसलो आणि पहिला आश्चर्याचा धक्का बसला. बर्थ अगदी चका-चक्क होते. पडदे, अंथरूण-पांघरूण नव्यासारखी स्वच्छ धुतलेली, कडक्क होती, कुठेही कचरा नव्हता. पहिली टेस्ट तर पास झाली होती, दुसरा टप्पा Toiletsचा.  हा धक्का जास्ती जोराचा होता. Toilets अगदीच स्वच्छ होती.  Indian आणि  Western दोन्ही पद्धतीची Toilets with Tissue role, Hand-wash पाहून विश्वासच बसेना.   काही मिनिटांतच ट्रेनने आपला वेग पकडला आणि थोडेफार फोटो उरकून मी आसनस्थ झालो. अर्थात सुखद धक्के संपायचे होते. काही वेळातच एक कर्मचारी रम-फ्रेशनर आणि मॉस्किटो-हिट फवारत गेला.  मी लगेच धपाधप हे सुखद धक्के व्हॉट्स-ऍप वर मित्रमंडळींना कळवले.

 

बराच वेळ रिकामे असलेली आजूबाजूची बर्थ नगर आणि दौडला सैनिक मंडळींनी व्यापून टाकली. उंचेपुरे, कमावलेली शरीर-यष्टी, रापलेला चेहरा.. काय पर्सनॅलिटी असते राव! चालण्यात, बोलण्यात एक वेगळाच डौल मन मोहून टाकतो.

आमची बाकीची गॅंग मध्यरात्री जळगांवला चढणार होती. फक्कड चहा मारला, बरोबर घेतलेले लाडू, चिवडा, शंकरपाळे हादडले आणि वरच्या बर्थवर निवांत आडवा झालो.

मधल्या वेळात, रेल्वेचा अजून एक कर्मचारी असाच एक धक्का देऊन गेला, फिनेल टाकून मधला भाग लख्ख पुसून काढला. हे प्रकार पुढे ठराविक वेळेने चालूच राहिले. कोल्ड्रिंक्स, अरबट-चरबट खाद्यपदार्थ येत जात होते.

साधारण ९-९.३० च्या सुमारास माझे लक्ष वेधले गेले ते समोरच्या बर्थवर बसलेल्या एका सैनिकाच्या फोनवरील बोलण्याने.

“हो अगं, जेवतोय नीट”
“….. …”
“दिवसभर खरंच जात नव्हते जेवणं, कदाचित संध्याकाळी जायचंय म्हणून असेल, पण आता लागलीय भूक, ३ पोळ्या खाल्यात मी”

मी हळूच वरून वाकून बघितले, तो खरंच सांगत होता

“तू झोप आता, काळजी करू नको, रेंज असेल तसा फोन करत जाईन”, असं म्हणून त्याने फोन ठेवून दिला.

 

काय आयुष्य आहे ना? असं आपली प्रेमाची माणसं सोडून मृत्यूच्या जबड्यात जायचे. प्रत्येकवेळी निघताना “परत येऊ ना?” असा विचार येत असेल का त्यांच्या मनात? त्यांच्या नसेल तरी त्याच्या घरच्यांच्या मनात?

झोप येईना तसा बर्थ वरून खाली उतरलो, बॅगेतले एक सफरचंद कापले आणि त्याला दिले

“सफरचंद? नको रे बाबा, गेली दोन वर्ष झाडाखाली बसून भरपूर सफरचंद खालली आहेत, कंटाळा आला आता त्याचा ..”, हसत तो म्हणाला
“कुठे असते पोस्टींग सध्या?”
“पठाणकोट”, तो उत्तरला

काही काळापूर्वीच बातम्यांमधून झळकलेले पठाणकोट आठवले. अतिरेक्यांनी केलेला तो भ्याड हल्ला आठवला.

“कुठल्या गन्स असतात आता तुमच्याकडे, एके-४७ दिल्या कि नाही अजून?”
“नाही, अजून तरी नाही”, तो कसनुसा हसत म्हणाला

पुढचा अर्धा-एक तास आर्मी, त्यांचे ट्रेनिंग, पोस्टिंग्स वगैरे गोष्टींवर गप्पा मारल्या. आजूबाजूचे मराठी भाषिक सैनिक सुद्धा गप्पांमध्ये सामील झाले.  थोड्यावेळाने,  आजूबाजूचे दिवे  हळू-हळू बंद होऊ लागले तसा मी सुद्धा आपल्या बर्थवर जाऊन ताणून दिली. सकाळी जाग आली ती गाडी कुठल्यातरी स्टेशनवर थांबली होती आणि फेरीवाले, विक्रेत्यांची लगबग चालू होती त्यांच्या आवाजाने. जळगांवची मंडळी OnBoard होती.

लगेच गप्पांचा फड जमला. पुढचा अख्खा दिवस खादाडी, ह्यास्यकल्लोळ, दुपारची वामकुक्षी ह्यातच वेळा. बघता बघता रेल्वेत बसल्यापासून २४ तास उलटूनही गेले होते.  गुगल-मॅप वर बदलणारे स्टेशन्स आणि राज्य बघून मज्जा वाटत होती. प्रत्येक स्टेशनवर तेथील स्पेशालिटी-आयटम्स विक्रीला येत होते. आग्रा-मथुराचा पेठा, दिल्लीचा सामोसा-चॅट, मथुरेला छोले पुरी भारीच होते.  रेल्वेत इकडे तिकडे फिरण्यात, एका बोगीतून दुसऱ्या बोगीत जाण्यातही वेगळीच मज्जा आहे नै? नाहीतर ते विमानात सारखं आपलं “अपनी कुर्सी कि पेटी बांधी राखिये”

पंजाब राज्यातून जातानाच प्रवास खूपच छान होता. बाहेर भरपूर हिरवीगार शेती, उंचच-उंच झाडं, सधन भासतील असे शेतात काम करणारे शेतकरी, मुबलक पाण्याने भरून वाहणारे कालवे .. सर्वत्र निसर्ग-संपन्नता होती.

ह्या सगळ्या गडबडीत रेल्वेचे ते सुखद धक्के काही केल्या संपत नव्हते. जेवणासाठी एकदा बिर्याणी मागवली आणि थोड्याच वेळात रेल्वे-प्रशासनाचा माणूस समोर उभा ठाकला.

“बिर्याणीचे किती पैसे घेतले?”
“चव कशी आहे, योग्य गरम आहे ना?”
“हायजेनिक आहे का?”
“रेटिंग्स किती द्याल ?”

वगैरे प्रश्न ऐकून थक्कच व्हायचं बाकी होतो.

वेळ अगदी मस्तच चालला होता आणि अचानक एक बातमी येऊन धडकली. बायकोच्या भावाला, त्याच्या जम्मूतील ओळखीच्या एकाने सांगितले कि जम्मू-श्रीनगर महामार्ग बंद केलाय, श्रीनगर मध्ये कर्फ्यू लागू झालाय.

लगेच गुगलींग चालू केले, पण एक न्यूज-पेपर सोडला तर बाकी कुठेही काही बातमी नव्हती.

आजूबाजूच्या सैनिक-बांधवांकडे चौकशी केली, पण त्यांनाही काही कल्पना नव्हती. शिवाय त्यांना हे नेहमीचेच असल्याने त्यांनीही निर्धास्त रहायला सांगितले.

पठाणकोटला आर्मी-बेस असल्याने बरीचशी ट्रेन रिकामी झाली होती. ठरल्या वेळेच्या एक तास उशिरा जम्मूला उतरलो.

बोगीतच एक आर्मी-ऑफिसर होता, उतरल्या उतरल्या तो आमच्यातील एकाला घेऊन स्टेशनवरील आर्मी-छावणीकडे अधिक माहिती मिळवण्यासाठी घेऊन गेला. तोवर फलाटावरील इतर लोकांकडे आम्ही आमचे चौकशी सत्र सुरु केले. एका बाकड्यावर एक पोलीस आणि एक आर्मी ऑफिशिअल बसले होते ट्रेन ची वाट बघत.

“सब बंद है श्रीनगर, वापस लौट जाओ, हालत बत से बत्तर है. पथ्थर फेक रहें है वहा, हम लोग वहींसे आए है.”, तो पोलीस उत्तरला
आर्मी-छावणीतून आलेली माहितीही फार उत्साहवर्धक नव्हती

सर्वांच्या चेहऱ्यावर काळजी पसरली.

आम्ही सामान घेऊन स्टेशनच्या बाहेर पडायला सुरुवात केली. वाटेत दिसेल त्याला श्रीनगरची चौकशी सुरूच ठेवली. बहुतेक आर्मीच्या लोकांनी तेथील परिस्थिती गंभीर असल्याचेच सांगितले, तर जम्मूचे पोलीस अगदी उलट होते.

“श्रीनगर हायवे चालू है का क्या मतलब? वो बंद कब हुआ था?”
“सब ठीक है, बिलकुल जाओ श्रीनगर”

एका पोलिसांचे उत्तर तर अगदी गीतेचे सार होते, “मौत तो आनी हि है एक दिन. बस्स इतना देखना कि वो अच्छी आए”

फार मिक्स उत्तर मिळत होती. काहीच सुचत नव्हते.

प्रत्येकाच्या मनात आणि चेहऱ्यावर एकच प्रश्न ….. “आता?”

 

[क्रमश:]


27 Comments

ब्लॅकमेल


bm

कॉलेजात असताना गुन्हेगारी कथांचे सॉल्लीड वेड लागले होते. ‘सिडने शेल्डन’ आणि ‘जेम्स हॅडली चेस’ ह्यांच्या पुस्तकांची पारायणं केली. ब्लॉग लिहायला सुरुवात केल्यानंतर गुन्हेगारी कथा लिहीताना प्रमुख प्रेरणास्थान हे दोघंच. मला वाटतं माझ्या बहुतेक गुन्हेगारी कथांवर त्यांचाच प्रभाव आहे. अशीच ही एक ब्लॅकमेल कथा. मला वाटतं ‘जेम्स हॅडली चेस’ ह्यांच्या कुठल्याश्या (किंवा २-३ पुस्तकांचे सरमिसळ) गोष्टींवरुन प्रेरीत ही कथा लिहीली होती. पुस्तकाचे नाव काही केल्या आठवत नाहीए, कोणी दर्दी वाचक असेल आणि नाव आठवत असेल तर प्लिज कमेंटा, मला पुन्हा वाचायचे आहे.

अर्थात ही गोष्ट अगदीच अनुवाद नाही किंवा स्वैर-अनुवादही नाही. माझ्या पध्दतीने मी त्यात काही बदल केले आहेत.. माझीही थोडीफ़ार छाप (!) त्यात सोडण्याचा प्रयत्न केला होता.

मध्यंतरी ब्लॉग मायग्रेट करताना अनेक कथा गहाळ झाल्या होत्या त्यापैकीच ही एक. पण त्यावेळी मी पोस्टच्या पिडीएफ़ बनवुन ठेवायचो.. तर ह्या गोष्टीची पिडीएफ़ जुन्या हार्ड-डिस्क मध्ये सापडली..

शेअर करतोय, गोष्ट मस्त जमलीए.. नक्की वाचा आणि प्रतीक्रिया जरुर कळवा…

डाऊनलोड करण्यासाठी इथे टिचकी मारा..

अनिकेत


169 Comments

इश्क – (भाग २८-बोनस)


भाग २७ पासून पुढे>>

कबीरच्या मनाची स्थिती सांगता येण्यापलीकडची झाली होती. एका बाजुला राधाला गमावल्याचं दुःखं होतं तर दुसरीकडे उर्वरीत पूर्ण आयुष्यभर लाभणार्‍या रतीच्या साथीचं सूख.

कबीरला हा क्षण अजरामर करायचा होता. त्याच्या ह्या विचीत्र वागण्याचा जितका त्रास त्याला झाला होता तितकाच नक्कीच रतीला ही झालेला होता ते तो जाणून होता.

पण कसं?
काय करावं?

त्याला काहीच सुचत नव्हतं.

तो डोळे मिटून स्टेअरींगवर डोकं ठेवुन बसला होता इतक्यात खिडकीच्या काचेवर टकटक झाली म्हणुन त्याने दचकून डोळे उघडुन बघीतले आणि त्याला आश्चर्याचा धक्का बसला.

समोर राधा उभी होती.

“राधा.. तु??”, दार उघडून बाहेर येत कबीर म्हणाला..
“हो.. मी आले परत…”
“परत???? म्हणजे???”, कबीर संभ्रमात पडत म्हणाला..
“घाबरु नकोस.. परत म्हणजे तशी नाही परत आलेय मी.. परत म्हणजे.. मी उतरले पुनमच्या गाडीतुन आणि परत आले.. काही सुचलं नसेल ना? रतीला कसं प्रपोज करायचं?”

कबीर कसनुसं हसला..

“मला माहीती होतं.. डोंन्ट वरी.. मी हेल्प करते तुला…”
“तु? तु कशी हेल्प करणार मला..”
“हे बघ.. टुरीझम इंडस्ट्रीमध्ये एक गोष्ट शिकले मी.. लोकांना त्यांच्या मुळ ठिकाणी जायला जास्ती आवडतं.. किंवा असं ठिकाणं जेथे त्यांच्या आठवणी असतात… तुझ्या बाबतीत..तुझी आणि रतीची पहीली भेट..”

“मला सांग.. तुझी आणि रतीची पहीली भेट कुठे आणि कशी झाली?”
“अं.. मॅरीएट मध्ये.. टॉप-फ्लोअरला, ‘पाशा’ रेस्तॉरंट आहे.. तेथे…”
“चं.. असं अर्धवट नाही.. मला सगळ हवंय पहील्यापासुन.. तिने काय घातलं होतं.. कुठे बसला होतात.. सगळं.. बारीकसारीक तपशील हवेत…”
“ओके.. सांगतो..”, असं म्हणुन कबीरने तो प्रसंग जश्याच्या तसा राधाला ऐकवला..

“पिवळी लिलीची फुलं.. अं.. मॅनेज होउ शकतील.. कॅंम्पमध्ये एक फ्लॉवरीस्ट आहे.. रात्रभर चालु असतो तो.. तिनं काय घातलं होतं म्हणालास? मरुन रंगाची साडी?? अं मला वाटतं.. तो त्यांचा ड्रेस-कोडंच असावा.. मॅरीएटचा.. ना?”
“मला काय माहीती.. मी थोडं नं तेथे काम करतो.. पण.. मला कळत नाहीए.. तुझ्या डोक्यात काय शिजतेय??”

“थांब रे.. डिस्टर्ब नको करुस…”

राधा आपल्याच विचारात मग्न होती, तर कबीर अस्वस्थपणे इकडून-तिकडे येरझार्‍या घालत होता..
“गॉट इट.. चल.. मॅरीएटला जाऊ आपण..”, गाडीत बसत राधा म्हणाली..

“मला कळलं असतं तर…”, पण राधाने चिडून कबिरकडे बघीतलं तसं कबीर काही न बोलता गाडीत बसला.
“ठिके.. नाही विचारत.. पण हे सगळं तु का करतीएस..? इतकं चांगलं नसतं अगं कुणी ! आत्ताच आपला ब्रेक-अप झालाय आणि तु माझ्यासाठी.. रतीसाठी हे सगळं प्लॅन अरतीएस..”

“मग काय झालं..? हे बघ.. मी जेंव्हा इटलीवरुन परत आले.. परत कश्याला.. तिकडे असतानाच तु जे फोटो पाठवत होतास.. त्यावरुनच मला कळत होतं की तुझ्या-आणि रतीमध्ये काही तरी आहे.. पण मी काय केलं?? कसलाही विचार न करता मी घुसले मध्ये तुमच्या दोघांच्या.. आणि तु ही वेड्यासारखा तिला सोडुन आलास माझ्या मागे.. खरं सांगू? रती नसती ना.. तर कदाचीत मी तुला लग्नाचं विचारलंही नसतं.. पण तिला तुझ्याबरोबर.. तुला तिच्याबरोबर बघुन खूप जेलस फिल झालं.. वाटल्ं.. आजवर जो इतके दिवस आपल्या मागे होता.. आज तो दुसर्‍या कुणाबरोबर.. ”

राधा काहीवेळ शांत झाली आणि मग एक दीर्घ उसासा घेऊन म्हणाली, “आपलं मन.. आपलं हृदय एक वेगळंच रसायन आहे रे.. ते कधी, कसं वागेल कुणीच सांगू शकत नाही ना..
तु मला गोकर्णला पोलिसांच्या तावडीतुन सोडवलंस.. तेंव्हा मी तुला म्हणाले होते.. ‘आय ओ यु अ बिग थिंग..’ आज समज मी त्याची परतफ़ेड करतेय..”

“राधा.. कदाचीत मी तुला समजण्यात कमी पडलो.. कधी कधी वाटायंच, तु खूप सेल्फ़ीश आहेस.. दुसर्‍याचा विचार न करता.. स्वतःला हवं ते, हवं तसं करणारी राधा.. पण आज तु मला खोटं ठरवंलस.. इतका त्याग.. कुणीच कुणासाठी करत नाही…”

“सेल्फ़ीश..? आहेचे मी.. पण आपण प्रेम करतो तेंव्हा फ़क्त स्वतःचा विचार काय कामाचा? अनुराग आणि माझ्या नात्यांत आम्ही दोघांनीही फ़क्त आपला-आपलाच विचार केला.. काय साध्य केलं आम्ही? काहीच नाही.. आज तुझा चेहरा बघ.. रात्री एक वाजता सुध्दा रतीकडे जायचं आहे ह्या विचारानेच किती खुश दिसतो आहेस तु.. तुझा हा आनंदच तर मी माझ्या प्रेमात जिंकलाय आज.. मग सेल्फ़ीश कशी नाही मी? आपण दोघं एकत्र असतो तर हा आनंद किती दिवस राहीला असता? अं..”

कबीर काही नं बोलता राधाकडे बघत होता..
काही क्षण शांततेत गेल्यावर त्याने बोलण्यासाठी तोंड उघडले, पण राधा आधीच त्याला म्हणाली.. “प्लिज काही बोलु नकोस. मला माहीती आहे.. तु काय बोलणारेस..आणि आत्ता मला अजुन रडायची आज्जीब्बात इच्छा नाहीए.. सो लेट्स गो..”

कबीरने गाडी मॅरीएटकडे वळवली…

“ओके.. सो फ़र्स्ट थिंग फ़र्स्ट.. आपल्याला बघायचं आहे की मरुन साडी मॅरीएटचा ड्रेसकोड आहे की नाही..”, राधा फोनवर काही तरी शोधता शोधता म्हणाली.. “त्यासाठी आपल्याला आधी मॅरीएटला जावं लागेल.. तो पर्यंत मी पिवळ्या लिलींचा बंदोबस्त करते…”

रात्रीचा मोकळा रस्ता.. त्यात कबीर अंगात वारं भरल्यासारखा उत्साहाने भरलेला होता. १२०च्या वेगाने तो पंधरा मिनिटांतच तो मॅरीएटपाशी पोहोचला..

“गाडी बाहेरच लाव, आपल्याला लगेच जायचं आहे..”, गाडीतुन उतरत राधा म्हणाली..
“ओके..” असं म्हणून कबीरने कार रस्त्याच्या कडेलाच उभी केली आणि दोघंही पोर्चमधुन आतमध्ये आले.

रिसेप्शनला नाईट-ड्युटीसाठी दोन तीन तरुण मुली त्या दिवशी रतीने घातली होती तश्शीच मरुन रंगाची साडी नेसुन बसल्या होता..

“दे टाळी..”, हात पुढे करत राधा म्हणाली..
“आता तरी सांगशील प्लिज.. विचार करुन करुन डोकं भणभणायला लागलेय..”, कबीर म्हणाला..
“सांगते.. आपण रतीला इकडे बोलवायचं आहे आत्ता…”, राधा रिसेप्शनकडे जात म्हणाली..

“आत्ता? अगं वेडी झालीएस का? रात्रीचा दीड वाजत आलाय..” मनगटातलं घड्याळ राधाच्या डोळ्यापुढे नाचवत कबीर म्हणाला.
पण राधाने त्याच्याकडे दुर्लक्ष केलं आणि ती रिसेप्शनला गेली..

“एक्सक्युज मी..”, टेबलावर आपली नेल-आर्टची बोटं वाजवत राधा म्हणाली..
“येस मॅम? हाऊ मे आय हेल्प यु?”, यांत्रीकी आवाजात समोरच्या तरुणीने विचारलं..
“अं.. तुमचं पाशा रेस्तॉं.. कधी पर्यंत चालु असतं..?”
“सॉरी मॅम.. इट्स क्लोज्ड नाऊ..”
“अं.. मिडनाईट बफ़े.. असतो ना चालू पण?”
“हो.. असतो चालू… पण १२-१च वेळ आहे त्याची…”
“अं.. फ़क्त तासाभरासाठी.. नाही का चालू करता येणार..”
“सॉरी मॅम.. किचन पण बंद झालं..”
“ठिके.. पण निदान कॉफ़ी.. चॉकलेट केक.. इतपत तरी मिळु शकेलच की..”
“सॉरी मॅम..”

“अं.. तुम्ही रतीला ओळखता?”
“रती? डे-शिफ़्टला असते ती ना? हो.. म्हणजे अगदी जवळची ओळख नाही.. पण माहीती आहे…”
“कुल.. तो मागे उभा आहे.. तो दिसतोय..?” कबीरकडे बोट दाखवत राधा म्हणाली..
“हम्म.. कोण आहे तो?”
“ही इज अ वेल नोन रायटर..कबीर.. आत्ताच त्याचं पुस्तकाचा पहीला भाग येऊन गेला.. इश्क..”
“रिअल्ली… येस्स.. मी वाचलं नाहीए ते पुस्तक.. पण ऐकलंय..”, एस्काईट होऊन ती तरूणी म्हणाली.. “बरं मग..?”
“तुम्ही जर पाशा एक तासभर चालु ठेवलंत.. तर त्याच्या पुस्तकाच्या पुढच्या भागाचं पब्लीकेशन तो मॅरीएटमध्ये करेल. बघा.. कित्ती पब्लीसीटी होईल…”
“पण.. त्याचा पाशाशी काय संबंध? आणि रतीचं काय?
“ही इज गोईंग टु प्रपोज रती टुनाईट..पाशामध्ये..”

“आत्ता? इतक्या उशीरा” वॉव्व.. हाउ रोमॅन्टीक अ‍ॅन्ड थ्रिल्लींग.. पण पाशामध्ये का?”
“आता ते सगळं तुला पुस्तकाचा पहीला आणि नंतर पब्लीश होणारा दुसरा भाग वाचल्यावर कळेल.. आणि नावं काय तुझं?” छातीला लावलेल्या छोट्याश्या बोर्डवरचं नाव वाचण्याचा प्रयत्न करत राधा म्हणाली..
“रोहीणी..”
“रोहीणी, इफ़ यु हेल्प हीम नाऊ.. तुझं नाव येईल त्या पुस्तकात.. धिस मोमेंट इज द क्लायमॅक्स.. अ‍ॅन्ड यु आर गोईंग टु प्ले अ व्हेरी इंपॉर्टंट रोल इन इट…”

राधाने योग्य जागी तिर मारला होता… रोहीणी विचारात पडली…

“मॅम.. मला परमीशन घ्यावी लागेल… आणि इतक्या रात्री आत्ता सरांना फोन करणं..”
“अगं कश्याची परमीशन? तुला फ़क्त चार दिवे लावायचे आहेत टेरेसवरचे.. थोड्या कॅन्डल्स.. दॅट्स इट.. कॉफ़ी.. चॉकलेट केक… हु केअर्स…”

“ओके डन मॅम.. हु केअर्स… आय विल अ‍ॅरेंज..”
“गुड.. आता दुसरं काम.. रतीला आत्ता फोन करायचा इथल्याच नंबरवरुन आणि मी सांगते ते सांगायचं.. ओके?”
“येस्स मॅम..”

रोहीणीला एकुणच तो क्लायमॅक्स प्रसंग.. आपली महत्वाची भुमीका वगैरे आवडलं होतं.. ती राधा जे सांगेल ते सगळं करायला तयार होती..

राधाने तिला सगळं समजावुन सांगीतलं आणि मग ती कबीरकडे गेली आणि म्हणाली.. “रती येईल.. तोपर्यंत आपण ते पिवळी लिली घेऊन येऊ.. चल..”

राधा आणि कबीर बाहेर पडले तेंव्हा रोहीणी रतीचा नंबर फ़िरवत होती.

रती झोपायचा अतोनात प्रयत्न करत होती, पण काही केल्या झोप लागतच नव्हती. शेवटी कॉफ़ी करावी म्हणुन ती अंथरुणातुन उठली तोच तिचा फोन वाजला.
मॅरीएटचा नंबर बघुन तिला आश्चर्यंच वाटलं..

“हॅल्लो?”
“हॅल्लो.. रती ना? मी रोहीणी बोलते.. मॅरीएट डेस्क..”
“हा रोहीणी.. काय झालं? इतक्या रात्री फोन केलास…”
“सॉरी यार.. तुझी झोपमोड केली.. पण कामच तसं महत्वाचं आहे…”
“हम्म.. इट्स ओके.. बोल..”
“रती.. अगं आत्ता सरांचा फोन आला होता.. इथे पाशामध्ये एका मराठी मुव्हीचा सिन शुट होणारे.. १०-१२ लोकांचा क्रु येणारे… तर तुला यावं लागेल इकडे .. जास्त वेळ नाही.. एक तासभर तरी..”
“आत्ता.. ?? अगं नाही जमायचं.. अर्धवट झोप झालीए…”
“सॉरी यार.. बट कान्ट हेल्प.. सर पण निघालेत यायला.. ते म्हणाले.. निट सपोर्ट करा त्यांना.. पाशा पण चालु केलंय आत्ता..”
“शट्ट यार.. काय मुर्खपणा आहे.. थांब मी बोलते सरांशी..”
“त्यांची बॅटरी डाऊन आहे.. ते ऑन-द-वेच आहेत.. म्हणुन तर मी केला नं फोन… प्लिज.. तु ये ना.. नेमकी मेरी पण ऑफ़ आहे आज.. मी कॅब बुक करते तुझ्यासाठी.. तुझं आवरुन होईपर्यंत येईल घरापाशी…”

रतीला तशीही झोप येत नव्हती.. शुटींगवगैरे तेव्हढीच करमणुक होईल म्हणुन ती तयार झाली..

“हे बघ.. आणि रेग्युलर आपला ड्रेसच ए हा.. मरुन साडी घालुन ये… बाय फ़ॉर नाऊ.. आणि खरंच सॉरी…”
“नो प्रॉब्लेम डिअर… कॅबचा नंबर एस.एम.एस. कर.. बाय..”

रतीने खोलीतला लाईट लावला.. तोंडावर पाणी मारुन फ़्रेश झाली आणि हलकासा मेक-अप करुन ती तयार झाली..
रतीच्या खोलीतल्या आवाजाने तिच्या आईला जाग आली होती.. ती वरती खोलीत काय गडबड बघायला आली..

“झोप आई तु.. काही विशेष नाही.. मी जरावेळ ऑफ़ीसला चालले आहे..”, असं म्हणुन रतीने तिला थोडक्यात कल्पना दिली. तोपर्यंत कॅब दारापाशी येऊन थांबली होतीच..

“काळजी करु नकोस.. मी येते २ तासात.. झोप तु.. बाय..”, असं म्हणुन रती घराबाहेर पडली..

“दादा.. जरा फ़्रेश द्या की फुलं..”, कबीर त्या फ्लॉवरीस्टशी वाद घालत होता..
“अहो. फ़्रेशच आहेत.. हे घ्या.. हे काढुन.. ही दोन घालतो झालं?”

इतक्यात राधाचा फोन वाजला..

“रती निघालीए घरातुन.. कॅब मध्ये आहे..”, रोहीणी..
“मस्त.. फ़ार भारी काम केलंस तु.. आता ते वरचं…”, राधा
“येस्स.. लोकांना लावलंय कामाला.. बट यु बेटर हरी अप.. रती २० मिनीटांत पोहोचेल…”
“येस्स.. निघालोच आम्ही..”, असं म्हणुन राधाने फोन ठेवुन दिला..

“कबीर.. चल.. रती निघालीए घरुन..”, कबीरला घाई करत राधा म्हणाली
“अगं हो.. पण ही फुल..”, कबीर..
“हायपर नको होऊस कबीर.. छान आहेत फुल… दादा.. एक मस्त रिबीन लावुन टाका फुलांना…”, असं म्हणुन राधाने पैसे दिले आणि फुलांचा गुच्छ घेऊन कबीरला ओढत गाडीत बसवले..
“चल लवकर.. तुमच्या मॅडम पोहोचायच्या आधी आपल्याला पोहोचायचं आहे..”

कबीरने गाडी वळवली आणि तो वेगाने मॅरीएटकडे निघाला..

कबीर-राधा पोर्चमध्ये पोहोचले तेंव्हा रोहीणी अस्वस्थपणे येरझार्‍या घालत होती…
“हाऊ मच मोर टाईम”, राधाने धावत धावतच जाऊन तिला गाठलं आणि विचारलं..
“जस्ट जि.पी.एस. चेक केलं.. जास्तीत जास्त ५ मिनिटं.. पोहोचतीच आहे कॅब..”, रोहीणी म्हणाली..
“ओके.. चल वरती बघु काय काय झालंय..”, राधा

कबिरला काहीही सुधरत नव्हते.. झपाटल्यासारखा तो नुसता राधाच्या मागुन चालत होता.

तिघेही जणं लिफ़्टने अकराव्या मजल्यावरच्या टेरेसवर पोहोचले..

रंगेबीरंगी मंद दिव्यांच्या माळांनी पाशाचा टेरेस प्रकाशला होता..
बरोब्बर तेच टेबल जिथे रती आणि कबीर पहील्यांदा भेटले होते ते सजवले होते.. दोन कॅंन्डल टेबलावर लावलेल्या होत्या..

“टेबलाची जागा हीच आहे ना?”, राधाने विचारले..
“येस.. येस्स. हीच जागा..”, कबीर मान डोलावत म्हणाला..

इतक्यात रोहीणीच्या वॉकी-टॉकीवर मेसेज आला.. “रोहीणी.. रती आलीए.. काय करु?”

रोहीणीने प्रश्नार्थक नजरेने राधाकडे बघीतले.
“वरती यायला सांग…”, राधा खुणेनेच म्हणाली..

रोहीणीने तिला थंम्ब्स अपची खुण केली आणि तिने रतीला वर पाठवायला सांगीतले..

“ओके… कबीर.. तु इथे लपुन बस.. रती आली की आम्ही तिला इथे बसायला सांगणारे… आणि आम्ही निघुन गेलो की इट्स ऑल युअर्स.. तुला जे काय करायचं ते कर ओके..”, राधा भराभरा बोलत होती..
“राधा प्लिज.. मला तु हवीएस इथे.. तु.. तु थांब ना इथेच लपुन..”, कबीर म्हणाला..
“अरे वेडा एस का.. मला नाही बघायचंय तुमचं प्रणय.. आम्ही आपलं जातो… आणि हो.. रतीला कळता कामा नये.. मी इथे होते.. ओके??” रोहीणी आणि कबीरकडे बघत राधा म्हणाली…
“पण राधा…”
“गो…उद्या मला फोन करुन सांग काय झालं..मी पळतेय घरी.. बाय अ‍ॅन्ड ऑल-द-बेस्ट”,.. टेरेसच्या लिफ़्टपाशी लिफ़्ट थांबल्याचा आवाज आला तसं राधा कबीरला दुसरीकडे ढकलत म्हणाली… आणि स्वतः सर्व्हीस लिफ़्टकडे निघुन गेली..

कबीर थोड्याश्या अंधारलेल्या कोपर्‍यात उभं राहुन बघत होता. लिफ़्टचा दार उघडुन रती टेरेसवर आली तसं त्याच्या अंगावर सरसरुन एक काटा आला…. त्या थंडीतही त्याचे कान.. हात.. पाय गरम झाले..

“रोहीणी.. बोल.. काय सिन आहे..”, रतीने रोहीणीला विचारले..
“हम्म.. २० मिनिटांत टीम पोहोचतेय त्यांची.. इथे टेरेसवरच करणारेत शुट… अं.. त्यांनी फ़्लोवर प्लॅन पाठवलाय तसं इथे मांडणी करायची आहे.. बरं झालं तु आलीस रती..मला सॉल्लीड टेंन्शन आलं होतं..”, रोहीणी म्हणाली..
“टेंन्शन? तु तर उगाचच हसती आहेस.. असं वाटलं मला…”
“हसतीए? नाही.. कुठे.. तेच.. टेंन्शनमुळे हसतीए..”, इकडे तिकडे बघत रोहीणी म्हणाली..
“वेअर्ड.. बर कुठे आहे फ़्लोअर प्लॅन..”
“डॅम्न.. मी डेस्कवरच विसरले.. एक मिनीट बस इथेच मी घेऊन येते…”
“आता तु कश्याला जातेस खाली.. वॉकीवर मेसेज दे ना…”
“नको.. कुणाला माहीत नाहीए.. कुठे ठेवलाय.. आलेच ५ मिनिटांत…”
“ओके..”

असं म्हणुन रती ज्या दिशेला कबीर लपला होता तिकडे तोंड करुन बसली..

“अं.. इकडे नाही.. इकडे बस…”, विरुध्द खुर्चीकडे बोट दाखवत रोहीणी म्हणाली..
“काय चाललंय.. इथे काय आणि तिथे काय..”, वैतागुन उठुन दुसर्‍या खुर्चीवर बसत रती म्हणाली..

रतीची आता कबीरकडे पाठ होती..

रोहीणीने हळुच अंदाजाने कबीरच्या दिशेने ऑल-द-बेस्टची खुण केली आणि ती लिफ़्टने निघुन गेली..

त्या टेरेसवर आता रती आणि कबिरशिवाय दुसरं कोणीच नव्हते.. अकराव्या मजल्यावर असल्याने रात्रीच्या वेळी सुटलेल्या बेफ़ाम वार्‍याचा आवाज कानांत भरत होता…
रती आपले केस निट करण्यात मग्न होती.

कबिर दबक्या पावलांनी.. फुलांचा तो गुच्छ पाठीमागे लपवत.. त्याचा आवाज येणार नाही याची काळजी घेत रतीच्या अगदी जवळ गेला..
कबिरचं ह्रुदय सॉल्लीड धडधडत होते..

कबीर रतीच्या अगदी जवळ गेला आणि म्हणाला… “रती..”

रती खाड्कन दचकुन उभी राहीली.. कबीरला समोर बघुन तिला काही सुचेचनाच…
“कबिर?? तु इथे??”

कबीरने पाठीमागे दडवलेला तो पिवळ्या लिलींचा गुच्छ तिच्या समोर धरला आणि म्हणाला.. “एकदा इथेच.. तु मला अश्याच पिवळ्या लिलींचा गुच्छ भेट म्हणुन दिला होतास आठवतंय? हेच टेबल होतं ना ते??”

रतीचे डोळे विस्फ़ारले होते..

कबीर आपल्या गुडघ्यांवर ओणवा झाला..

“नो.. कबिर.. प्लिज..स्टॉप.. निट उभा रहा.. काय करतोएस..”, दोन पावलं मागे सरकत रती म्हणाली..
“तेच.. जे मला खूप आधी करायला हवं होतं..”, कबिर..
“नो कबीर.. यु आर आऊट ऑफ़ युअर माईंड.. हे.. हे सगळं.. तु घडवुन आणलएस? इथे काही शुटींग वगैरे नाहीए.. हो ना?”
“हम्म..”
“धिस इज इन्सेन.. कबीर.. प्लिज उठ आणि घरी जा.. ४ दिवसांनी तुझं राधाबरोबर लग्न आहे.. विसरलाएस का?”
“लग्न आहे नाही.. होतं…”, कबीर रतीच्या जवळ जात म्हणाला..
“होतं? म्हणजे.. कबीर.. तु लग्न मोडुन आलएस?”, रती चिडून म्हणाली..
“नाही… राधा आणि मी एकमेकांच्या संमतीने मोडलेय..”, कबीर
“का? वेडे आहात का तुम्ही?.. राधाचा नंबर दे…आत्ताच्या आत्ता.. काही लग्न मोडलं वगैरे नाहिए..”, मोकळे केस बांधत रती म्हणाली..

फोनसाठी पुढे केलेला रतीचा हात कबीरने सावकाश खाली केला.. मग दुसर्‍या हाताने.. तिने बांधलेले केस हळुवारपणे परत मोकळे सोडले..
“केस बांधत नको जाऊस प्लिज.. अशीच छान दिसतेस..”

“अरे काय चाल्लय.. कबीर लग्न काय खेळ आहे का रे.. असं कसं मोडलंत…”
“आज नसतं मोडलं तर कधी ना कधी मोडलंच असतं रती.. ट्रस्ट मी.. मी एकट्याने नाही मोडलं.. खरं तर.. राधानेच स्वतःहुन विचारलं मला तसं…”
“कधी?”

मग कबीरने काही तासांपुर्वी घडलेला किस्सा तिला ऐकवला…

रती कबीर बोलत असताना टेबलावर डोक्याला हात लावुन बसली होती..
“मग आता मी का? राधा नाही म्हणली तर मी.. आणि मी समजा नाही म्हणले तर? मग परत राधा? की मोनिका? की तिसरं अजुन कोणी…”

कबिर रतीच्या समोर बसला…
“रती…माझ्याकडे बघ… काय दिसतंय तुला?”
“काहीच नाही.. कित्ती अंधार आहे इथे..”, कसंबसं हसत रती म्हणाली..

“मग तु नाही.. आता फ़क्त आणि फ़क्त तुच रती.. मला माहीत नाही मला काय झालंय.. राधा मला आवडायची.. आवडते.. पण तिच्याबरोबर मी आयुष्य नाही घालवु शकत.. मी खुप भरकटलो.. वाट्टेल ते निर्णय घेतले.. खुपजण घेतात.. पण कधीतरी आपल्याला जाणीव होतीच ना खर्‍या प्रेमाची…”, कबीर..
“हो? मग ही अशी अचानक कशी बुवा जाणीव झाली तुला?”, रती
“तु ते तंत्र-मंत्र शिकुन आलीस बहुतेक विपश्यनेला जाऊन.. तेंव्हापासुन जादु झालीए माझ्यावर… तु नसताना मी किती तडपलोए.. तुझ्यासाठी कित्ती आसुसलोय हे कदाचीत कुणीच जाणु शकणार नाही…”

“कश्यावरुन तु उद्या परत निर्णय बदलणार नाहीस?”, रतीने विचारले
“तुला शंका येण सहाजीक आहे.. मी वागलोच आहे तसा.. पण तु वेळ घेऊ शकतेस.. पाहीजे तितका.. मी थांबेन तुझ्यासाठी.. तु माझी पाहीजे ती परीक्षा घे.. फ़क्त नाही म्हणु नकोस प्लिज…”

कबीर पुर्णपणे भावनाविवश झाला होता.. बोलताना त्याचा आवाज कापरा झाला..
तो रतीसमोर मान खाली घालुन उभा राहीला..

रतीने त्याच्या हनुवटीला धरुन त्याचा चेहरा सरळ केला आणि म्हणाली.. “तु मला इतकं तडपवलंस.. मग मी लगेच हो म्हणायचं का?”
कबिर काहीच बोलला नाही..

“कबिर.. राधाला दुखावलं नाहीस ना रे?”, रतीने विचारले
“बिलीव्ह मी रती.. म्युचुअल निर्णय आहे हा.. हवं तर उद्या तु राधाशी बोल उद्या आणि मग निर्णय घे..”
“नाही त्याची आवश्यकता नाही.. माझा विश्वास आहे तुझ्यावर… मी.. हो म्हणेन.. पण एका अटीवर…”
“मला तुझ्या सगळ्या अटी मान्य आहेत..”, कबीर क्षणाचाही विलंब न करता म्हणाला..
“अरे.. ऐक तरी आधी…”
“हम्म.. बोल..”
“लग्नानंतर नावं बदलतात ना तुमच्यात पण..”
“हम्म.. का?”
“लग्नानंतर मला पण माझं नाव बदलायचं आहे.. रती नाव बदलुन राधा…चालेल?”

कबीरचे डोळे मोठ्ठे झाले…

“राधा कबीरची नाही झाली असं होता कामा नये.. राधा ही कबीरचीच होती.. मला माहीती आहे.. तु तिला कधीच विसरणार नाहीस.. आणि विसरु पण नकोस.. मलाही विसरायचं नाहीए.. आज तिने माझं आयुष्य मला परत दिलेय.. राधा-कबिर.. हेच नाव योग्य आहे.. बदलशील माझं नाव?”

कबीरने रतीला घट्ट कडकडुन मिठी मारली..

“ए.. आधी प्रपोज कर निट.. “, कबीरला बाजुला ढकलत रती म्हणाली

कबिरने तो दिलेला फुलांचा गुच्छ हातात घेतला आणि पुन्हा गुडघ्यावर ओणवा उभा राहीला..

“अरे.. ती मगाशीच दिलीस ना फुलं? परत तेच गिफ़्ट.. कधी सुधारणार तु…”
“श्शsss…” कबीरने तिला शांत बसायची खुण केली..

“रती…”
“येस्स.. आय लव्ह यु.. आय लव्ह यु… आय लव्ह युssssss……”, मोठ्यांदा ओरडत रती म्हणाली..
रात्रीच्या त्या शांत अंधारात रतीचा तो आनंदाने भारलेला आवाजात आसमंतात भिनुन गेला…

कबीरने हातातली ती फुल हवेत उंच उडवली आणि रतीला मिठीमध्ये घेतले…

तिघांच्या ही डोळ्यांतुन अश्रुंच्या धारा लागल्या होत्या.. रती, कबीर आणि ह्या दोघांपासुन अनभिज्ञ, दुर अंधारात सर्व्हिस-लिफ़्टच्या कोनाड्यात लपुन हे दृश्य पहात असलेल्या राधाच्या…

[समाप्त]


125 Comments

इश्क – (भाग २७-शेवटचा)


भाग २६ पासुन पुढे>>

“वुई-आर गेटींग मॅरीड…”, फुल्ल एनर्जीने राधा पुन्हा एकदा म्हणाली, पण रोहन आणि मोनिका शॉक लागल्यासारखे आधी एकमेकांकडे तर एकदा कबीर-राधाकडे बघत होते.
“आर यु नॉट हॅप्पी?”, राधा काहीसे चिडून रोहनला म्हणाली..

“येस.. येस.. वुई आर.. पण हे कधी ठरलं?”, रोहन..
“आत्ता.. जस्ट.. काही मिनीटांपुर्वी…”, कबीर..
“पण राधा.. तुच लग्नाला तयार नव्हतीस ना.. तुला तुझं करीअर.. तुझं स्वातंत्र्य.. तुझ्या टर्म्स अ‍ॅन्ड कंडीशन्स…!”, रोहन
“वुई विल वर्क इट आऊट.. कॉम्प्रमाईज तर करावं लागेलचं ना.. थोडं मला.. थोडं कबीरला.. पण आम्ही दोघंही त्यासाठी तयार आहोत..”, कबीरचा हात हातात घेत राधा म्हणाली..
“पण.. तु आधी तर पुर्ण विरोधातच होतीस ना?”, मोनिका..
“होते.. आता नाही.. सो?”,खांदे वाकडे करत राधा म्हणाली.. “थिंग्स चेंज.. पिपल चेंज.. प्रायोरीटी चेंज..”
“तु आई-बाबांशी बोललास कबीर?”, रोहन..
“नाही..अजुन तरी नाही.. बोलेन मी..लवकरच..”, कबीर
“आणि ते तयार नाही झाले तर..”, मोनिका..
“हॅंग ऑन… आम्हाला आमच्या लग्नात काही प्रॉब्लेम दिसत नाहीत.. मग तुम्हीच का एव्हढे हायपर होताय..?”, काहीसं त्रासीक होत राधा म्हणाली..

मोनिकाने काही तरी बोलण्यासाठी तोंड उघडलं.. पण रोहनने हळुच तिचा हात दाबुन तिला गप्प केलं..

“हो.. ते ही खरं आहे म्हणा.. गुड.. वुई आर हॅप्पी फ़ॉर यु..”, रोहन खुर्चीतुन उठत म्हणाला.. “एनीवेज.. कॅरी ऑन.. आम्ही निघतो…”
“अरे पण तुम्ही एव्हढं घाई-गडबडीने आलात कश्याला होतात..”, कबीरने विचारलं..
“अं.. हं… आम्ही पिक्चरला जायचं का विचारायला आलो होतो.. पण जाऊ देत आता.. ऑलरेडी उशीर झालाय.. अन ट्रॅफ़ीकमधुन जाईपर्यंत शो सुरु होऊन जाईल…”, रोहनने हळुच मोनिकाला निघायची खुण केली..

दोघंही जायला निघाले तसं कबीरही उठला आणि त्याने रोहनला मिठी मारली..

“आय होप यु नो व्हॉट यु आर डुईंग..”, रोहन हळुच म्हणाला आणि मग राधाला बाय करुन तो आणि मोनिका बाहेर पडले..

                                                                                **********************

 

“सो?”, रोहन आणि मोनिका गेल्यावर राधा कबीरच्या मिठीमध्ये समावत म्हणाली.. “शेवट मिळाला तर तुला तुझ्या पुस्तकाचा…”
“फायनली…”, कबीर हसत हसत म्हणाला..

“आपलं आयुष्य कित्ती डायनामीक असतं नै? सकाळी उठलो तेंव्हा विचार तरी केला होता का की आजचा दिवस असा संपेल..”, कबीर म्हणाला..
“एक्झाक्टली.. मला असंच आयुष्य आवडतं कबीर.. अनप्लॅंन्ड.. असं आयुष्यातल्या प्रत्येक वळणावर आपल्याला वाटलं पाहीजे पुढे काय असेल.. आणि आयुष्याने पण आपल्याला असं प्रत्येक वेळी नविन नविन सर्प्राईज दिलं पाहीजे. असं चार चौघांसारखं प्लॅन करुन.. कणाकणाने झिजत मला नै जगायचंय कबीर.. होप तु समजुन घेशील मला..घेशील ना?”, राधा
“आता ठरलंय न आपलं.. दोघांनीही कॉम्प्रमाईज करायचं.. मग झालं तर.. जमेल आपल्याला पण..”, कबीर
“कबीर..”, अचानक काही तरी आठवल्यावर राधा कबीरच्या मिठीतुन बाजुला झाली आणि म्हणाली.. “मला तुझी ती मैत्रीण आहे नं.. रती.. तिला भेटायचंय..”
“रतीला? का?”
“कबीर.. तिला आवडतोस तु.. आय जस्ट वॉंन्ट टु मेक शुअर की आवर डिसिजन इज नॉट हर्टींग हर..”
“काहीही.. अगं आम्ही दोघं मित्रं आहोत चांगले..”
“असेल.. तुझ्या दृष्टीने असेल.. पण तिच्या नाही.. एक स्त्री दुसर्‍या स्त्रीच्या डोळ्यात बघुन तिच्या मनात काय चालंलय ते ओळखु शकते. ती जेंव्हा तुझ्याकडे बघते ना.. तिची नजरंच सगळं बोलुन जाते..शी लव्हज यु…”
“हो गं.. काय डोळे आहेत यार तिचे…”
“एय… माझ्यासमोर दुसर्‍या मुलीची तारीफ़ काय करतोस..? शर्म कर शर्म..”, कबीरला फटके मारत राधा म्हणाली

कबीरच्या मेंदुने.. त्याच्या डोक्याने राधाचं ते वाक्य सहज धुडकावुन लावलं होतं.. पण त्याच्या हृदयाचा हळुच.. नकळत.. एक ठोका चुकुन गेला होता..

“बरं.. ते सोड.. मी आई-बाबांना फोन करुन सांगू आपल्याबद्दल..?”, कबीर
“ए.. नको इतक्यात?”
“का? त्यात काय झालं.. उद्या सांगायचं ते आज.. ते खूप खुश होतील..”
“नको ना कबीर.. मला भिती वाटते..”
“भिती? कसली?”
“त्यांना आपला हा निर्णय नाही आवडला तर..”
“वेडी आहेस का? असं काहीच होणार नाही.. आणि बाबांनी तर माझं पुस्तक सगळं वाचलंच आहे नं.. त्यांना माहीते सगळं आपल्याबद्दल..”,असं म्हणुन कबीरने बाबांना फोन लावला..

                                                                                **********************

 

“रोहन.. आपण आता काय करायचं रे…”, बाहेर गाडीत बसल्यावर मोनिका म्हणाली..
“हो ना.. पण काही तरी केलंच पाहीजे.. कारणं हे लग्न झालं तर कबीर.. राधा आणि रती कुणीच खुश रहाणार नाही हे नक्की..”, रोहन
“पण काय? काय करायचं?”
“मला वाटतं आपल्याला रतीला भेटायला हवं.. तिच्यासाठी दहा दिवस वाट बघत थांबणं मुर्खपणाचं ठरेल..”
“पण अरे.. तिथुन सोडत नाहीत बाहेर..माहीते ना..”
“माहीती आहे.. पण प्रयत्न तर करायला हवा.. तु एक काम कर ना.. कसंही करुन तिच्या घरुन.. त्या विपश्यना केंद्राचा पत्ता घे.. उद्या दोघंही आपणं जाऊ तिथे..ओके?”
“ठिक आहे.. पण आत्ता काही तरी खाऊया का..? मला सॉल्लीड टेंन्शन आलंय, अन म्हणुन भुक पण लागलीए..”, मोनिका पोटावरुन हात फ़िरवत म्हणाली..
“मला पण..”, असं म्हणुन रोहनने गाडी रेस्तॉरंटकडे वळवली..

“सर.. सर.. प्लिज लिसन..खरंच खूप्पच अर्जंन्सी आहे, म्हणुन तर आलो नं आम्ही.. आम्हाला पुर्ण कल्पना आहे.. दहा दिवस कुणालाही भेटू नाही शकत.. पण आम्हाला रतीला भेटणं खूप्पच महत्वाचं आहे..” रोहन रिसेप्शनवरच्या एका टकलू, हडकुळ्या माणसाला सांगत होता..
“मला माफ़ करा.. पण ते शक्य नाहीए.. ह्याची पुर्ण कल्पना आम्ही आधी दिलेली असते. आत्ताशीक दोनच दिवस झालेत आणि दिक्षार्थी आत्ता कुठे स्वतःशी समरुप होऊ पहात आहेत.. तुमच्या भेटण्याने त्यांचे…”
“सर.. मला माहीत आहे.. पण इतकी अर्जंन्सी असल्याशिवाय इथे येऊ का आम्ही? फ़ॅमीली एमर्जंन्सी आहे..तुम्ही..रतीला विचारुन बघा..ती नाही म्हणाली भेटायचं तर आम्ही निघुन जातो…”, रोहन
“तुम्ही कोण त्यांचे? आणि फ़ॅमीली एमर्जंन्सी आहे तर तिचे आई-वडील का नाही आले मग?”
“नाही येऊ शकले ते.. नाही येऊ शकत आहेत.. तीच तर एमर्जंन्सी आहे.. प्लिज..”

शेवटी काहीसं अनीच्छेनेच तो गृहस्थ आतमध्ये गेला.

साधारणपणे १५ मिनिटांनंतर रती बाहेर आली. रोहन आणि मोनिकाने प्रथम तिला ओळखलेच नाही. पांढरा रंगाचा पायघोळ झगा, मोकळे सोडलेले केस, कपाळाला चंदनाचा टिळा.. पण त्याहीपेक्षा महत्वाचे म्हणजे तिच्या चेहर्‍यावर पसरलेले कमालीचे शांत भाव.

रोहन आणि मोनिकाला पाहुन ती किंचीत हसली आणि काही नं बोलता दोघांना बाहेर बागेत चलायची खुण केली.

बागेत गेल्या-गेल्या रोहनने सरळ मुद्यालाच हात घातला.. “रती.. कबीर आणि राधा..लग्न करताएत..”
पण रतीच्या चेहर्‍यावरची रेषाही हालली नाही, जणु तिला ह्याची कल्पना होती.. किंवा हे असे काहीतरी होणार हे तिला अपेक्षीतच होते.

रती काहीच बोलली नाही..

“तुला शॉक नाही बसला?”, मोनिकाने आश्चर्याने विचारले..

रतीने मानेनेच नाही अशी खुण केली..

“तुला काहीच विचारायचे नाहीए? हे कधी झालं? कसं झालं? वगैरे?”

“ही ईमर्जंन्सी होती तुमची?”, किंचीत हसत, विषयाला बगल देत, रती हळु आवाजात म्हणाली..
“हो.. आणि तुला आत्ताच्या आत्ता हे सोडुन आमच्याबरोबर यावं लागेल..”, रोहन
“का?”
“का काय? वुई हॅव टु स्टॉप देम गेटींग मॅरीड.. डोंन्ट यु लव्ह कबीर?”

“आय डु..”, दोन क्षण शांततेत गेल्यावर रती म्हणाली…
“मग? तु इथे बसुन काही होणार नाहीए..”, मोनिका
“मला जायला हवं.. मी आठ दिवसांनी आले की बोलु.. तुम्ही निघा आता..”, असं म्हणुन रती माघारी वळली.

रोहनने निराशेने हात हवेत उचलले आणि तो म्हणाला.. “रती.. प्लिज आल्यावर मला फोन कर…”
रतीने मागे न बघताच हाताने थम्ब्स-अपची खुण केली आणि ती आतमध्ये निघुन गेली.

                                                                                **********************

 

“आय एम सो हॅप्पी रोहन…”, टेबलावर हाताची बोटं वाजवत कबीर म्हणत होता.. “आज पहील्यांदा मी राधाला घरी घेऊन गेलो होतो आई-बाबांची भेट घालून द्यायला..”
“हम्म..”
“आई फ़ारसं काही बोलली नाही, पण बाबा छान बोलले. आई पण बोलेल हळु हळु..”
“रती पाहीजे होती आत्ता…”
“का?”
“का काय? राधाशी तिची भेट घालुन दिली असती ना..”
“का?”
“तु असा तुसड्यासारखा का वागतो आहेस रोहन..? गेले काही दिवस बघतोय मी..”, कपाळाला आठ्या घालत कबीर म्हणाला..
“हम्म.. जाऊ देत ना.. कश्याला उगाच आपल्यात वितुष्ट तुझ्या पर्सनल गोष्टींमुळे.. मी ठरवलंय..लेट्स बी प्रोफ़ेशनल..”
“पण का? झालंय तरी काय?”
“कबीर.. तुला काहीच वाटत नाही? इतका बेजबाबदार कसं वागु शकतोस तु? आधी मोनिकाला सोडलंस..”
“एक मिनीट.. मी मोनिकाला सोडलं नाही.. आणि पुढे काही बोलायच्या आधीच सांगतो.. मी राधालाही सोडलं नव्हतं.. इन्फ़ॅक्ट आम्ही एकमेकांना ऑफ़ीशली कधी अ‍ॅक्सेप्टच केलं नव्हतं..”

“आणि रती? तिच्याबरोबर डेटींग करत नव्हतास तु? आणि आता राधा काय परत आली…”
“हम्म.. मान्य आहे.. मान्य आहे मी रती बरोबर डेटींग केलं.. बट इट वॉज जस्ट अ प्लेन, सिंपल, फ़्रेंडली डेटींग.. मी कधीच तिला मिस-युज नाही केलं.. कधी आम्ही दोघांनी एकमेकांना शारीरीक दृष्ट्या जवळ नाही केलं..”
“आणि मानसीक दृष्ट्या? तु कधीच तिच्यात मनाने गुंतला नव्हतास?. बरं तुझं सोड, ती.. ती गुंतली असेल तुझ्यात तर?”
“हे बघ रोहन.. मी तिला कधी तशी हिंट दिली नव्हती.. मला ती आवडली होती.. कुणालाही आवडेल.. मला वाटतं ते एक तात्पुर्त आकर्षण होतं.. प्रेम नाही..”
“मग आता कशाला तुला रती हवीय? कश्याला तुला तिची आणि राधाची भेट घालुन द्यायचीय? काय प्रुव्ह करायचंय तुला?”
“ठिक आहे..तुला वाटत असेल मी भेटू नये.. तर तसंच.. नाही भेटणार मी तिला.. खुश?”, असं म्हणुन कबीर तेथुन रागाने निघुन गेला..

                                                                                **********************

 

कबीर, राधा, रोहन आणि मोनिका एका संध्याकाळी कॅफ़े मध्ये बसले होते.
“बोल कबीर.. कश्याला बोलावलंस आम्हाला इथे?”, कॉफ़ीचा सिप घेता घेता रोहन म्हणाला..
“पुढच्या २६ तारखेला आम्ही लग्न करतोय..”, कबीरला थांबवत राधा म्हणाली..
“२६? वॉव्व.. अलमोस्ट महीनाच राहीला की..”, रोहन..
“कॉंन्ग्राट्स.. कार्यालय वगैरे पण मिळालं?”, मोनिका
“अं.. नाही.. आम्ही साधंच करणारे लग्न.. रजीस्टर्ड.. म्हणजे.. ह्याला साग्रसंगीत.. मोठ्ठं लग्न करायची इच्छा आहे..”, राधा
“असणारंच, पहीलंच लग्न आहे नं त्याचं..”, राधाचं वाक्य मध्येच तोडत मोनिका म्ह्णाली..

राधाला त्या वाक्यातली खोचं लक्षात आली तशी ती काही क्षण गप्प झाली..

“सॉरी.. रिअल्ली सॉरी.. आय डिडंन्ट मिन्ट इट.. मी आपलं सहज बोलुन गेले..”, मोनिका
“नो.. इट्स ओके.. फ़ॅक्ट आहे.. की माझं लग्न झालंय आधी.. सो नो हार्ड् फ़िलिंग्स.. एनिवेज.. तर पुढच्या शनीवारी आम्ही एक पार्टी थ्रो करतोय सगळ्या फ़्रेंड्ससाठी.. यु बोथ आर इन्व्हायटेड.. संध्याकाळी ८.३० ला आहे.. एरीआ-५१मध्ये.. बुझ.. फ़ुड.. डान्स.. सगळं आहे..”, राधा नॉर्मल होत म्हणाली..
“मस्त.. येऊ आम्ही नक्की..”, मोनिका
“कबीर.. तु रतीला सांगीतलंस का?”, राधा
“अरे हो.. रोहन.. रती आली का परत? कधी येणार होती?”, कबीर
“आली असावी.. परवाच येणार होती खरं.. मी फोन पण केला होता तिला.. पण तिचा फोन बंदच येतोय…”, रोहन
“थांब आपण मेरीएटला लावु फोन.. डेस्कवर असेल ती…”, असं म्हणुन कबीरने तिचा डेस्कचा नंबर फ़िरवला..

दोन रिंग वाजल्या आणि पलीकडुन तोच ओळखीचा.. मधुर.. मनावर शहारे आणणारा आवाज कबीरच्या कानावर पडला…
“गुड इव्हनींग .. मेरीएट.. मे आय हेल्प यु?”

कबीर काहीच बोलला नाही..

“हेल्लो.. मे आय हेल्प यु?”, पलीकडुन रतीने परत विचारले..
“येस.. येस, यु कॅन हेल्प मी..”, राधा आपल्याकडेच बघते आहे हे लक्षात येताच कबीर सावरुन म्हणाला..

रतीने बहुदा कबीरचा आवाज ओळखला होता.. ती काहीच बोलली नाही..

“रती.. कुठे आहेस तु? केंव्हापासुन तुला भेटण्याचा प्रयत्न करतोय…कबीर बोलतोय..”, कबीर..
“ओ हाय कबीर..कबीर.. वर्क-लाईनवर नको बोलुयात? मी नंतर फोन करते…”, रती
“ओके ओके.. नो प्रॉब्लेम.. हे बघ.. रोहन नंतर तुला फोन करुन काय ते सांगेल.. भेटुच आपणं लवकर.. पण प्लिज तुझा फोन चालु कर.. बाय देन..”, असं म्हणुन कबीरने फोन बंद केला…

“काय रे? काय झालं?”, राधाने अधीरतेने विचारलं
“अगं ती कामात आहे.. नंतर बोलते म्हणाली…”
“पण मग रोहनचं काय म्हणालास…”, राधा
“मी म्हणलो.. रोहन सांगेल मग सगळं पार्टीचा व्हेन्यु वगैरे.. रोहन तु कर तिला फोन आणि नक्की यायला सांग..”
“अरे पण तुच का नाही करत आहेस फोन नंतर.. रोहनला कश्याला..”

कबीर जागेवरच जरा इंपेशंटली इकडुन तिकडे हालला..

“अरे बोल ना?”
“अगं काही नाही.. समहाऊ मला वाटलं तिला माझ्याशी बोलायचं नाहीए.. म्हणुन म्हणालो.. सोड ना, रोहन तु सांग रे तिला नक्की..” असं म्हणुन कबीरने तो विषय तिथेच संपवला…
                                                                                **********************

 

पार्टीला राधाच्या ऑफ़ीसमधले काही तर कबीरच्या ओळखीतले काही लोक हजर होते. कबीर नेव्ही-ब्ल्यु रंगाचा पार्टी-वेअर शर्ट-ट्राऊझर घालुन होता, तर राधाने स्ट्रॅपलेस, काळ्या रंगाचा वन-पिस घातला होता.

काही लोकं ड्रिंक्स घेण्यात मग्न होते तर काही जणं डी.जे.च्या तालावर थिरकत होते.

कबीर स्कॉचचा ग्लास घेऊन गार्डनमध्ये उभा होता.

“कबीर.. आत चल ना.. सगळे आपल्याला डान्सला बोलावताएत..”, राधा बाहेर येऊन कबीरला म्हणाली..
“येस्स.. आलोच.. अजुन रोहन आला नाहीए.. तो आला की येतोच मी..”
“अरे येईल तो.. तु बाहेर थांबल्याने लवकर येणारे का? फोन करुन विचार कुठे आहे…”
“अर्ध्या-तासापुर्वी केला होता फोन.. जस्ट रतीच्या घराजवळ पोहोचतच होता तो तिला पिक-अप करायला..”
“म्हणजे ऑन-द-वे आहे.. येईल मग तो चल तु आत..”, असं म्हणुन राधा त्याला हाताला धरुन आतमध्ये घेऊन गेली.

दोघांना आत आलेले बघताच सगळ्यांनी टाळ्यांचा कडकडाट केला..

“हिअर कम्स द लव्ह-कपल…”
“डिजे.. मस्त रोमॅंन्टीक सॉंग लाव एखादं..”
“कम-ऑन राधा.. वुई वॉंन्ट बोथ ऑफ़ यु ऑन द फ़्लोअर…”

डिजे ने पेप्पी सॉंग बदलुन शांत गाणं चालु केलं तस कबीरने राधाचा हात धरला आणि दोघं जण डिस्कवर नाचण्यासाठी उतरले. मंद संगीताला साजेशी लाईट्ची योजना मंद करण्यात आली. ए/सीचे तापमान आणखी खाली उतरवले गेले.

कबीरने राधाच्या कमरेखाली हात धरुन तिला जवळ घेतले आणि दोघंही जण त्या मदहोश करणार्‍या संगीताच्या चालावर नृत्य करण्यात मशगुल झाले. हळु हळु बाकीची लोकं ही त्यांच्या जोडीदाराला घेऊन नृत्यात सामील झाली.

राधाचं लक्ष विचलीत झालं ते कबीरची तिच्याभोवतीची पकड किंचीतशी सैल झाली ते जाणवुन. तिने कबीरकडे बघीतलं.. कबीरचं तिच्याकडे लक्ष नव्हते, तो दाराकडे बघत होता. राधाने वळुन मागे बघीतलं.. दारात रोहन आणि मोनिकाबरोबर रती उभी होती.

कबीरने तिघांना बघुन हात केला आणि मग तो आणि राधा त्या तिघांजवळ गेले.

“तुमच्या दोघांचं खूप खूप अभिनंदन..”, रती चेहर्‍यावर नेहमीचं हास्य आणत म्हणाली..
“थँक्स रती फ़ॉर कमींग..”, कबीर
“माय प्लेझर… यु गाईज कॅरी ऑन.. आम्ही बसतो इकडे..”, रती कोपर्‍यातल्या सोफ़्याकडे हात करत म्हणाली..
“व्हॉट बसतो.. चला .. डान्स करु..”, राधा रतीला ओढत म्हणाली..
“अं. नको.. सगळे कपल्संच आहेत.. मी एकटी काय करु..”, रती डान्स-फ़्लोअरकडे बघत म्हणाली…
“ओह.. मग मोनिका-रोहन.. तुम्ही तरी चला…”, राधा
“नको.. आम्ही थांबतो रती जवळ.. यु कॅरी ऑन..”, रोहन म्हणाला
“अरे. इट्स ओके.. खरंच.. आय् एम फ़ाईन.. जा तुम्ही..”, रोहन आणि मोनिकाला ढकलंत रती म्हणाली..

रतीला एकटीला सोडून जायला कबीरही काहीसा अनत्सुकच होता, पण त्याला राधाबरोबर काही बोलता येईना. शेवटी काहीश्या जबरदस्तीनेच रोहन आणि मोनिका, राधा आणि कबीर बरोबर डान्स करायला गेले आणि रती कोपर्‍यातल्या सोफ़्यावर बसली.

पाच एक मिनिटांचाच डान्स झाला असेल तोच राधाची बॉस, अवंतिका आली, तसं राधाने कबीरची तिच्याशी ओळख करुन दिली आणि तिला ड्रिंक्स वगैरे सर्व्ह करायला तिच्याबरोबर बार-काऊंटरला निघुन गेली.

कबीरने रती बसली होती तिकडे नजर टाकली.. रतीच्या शेजारच्या खुर्चीवर एक काळा ब्लेझर घातलेला सहा फुट उंच तरुण बसला होता.
कबीरने राधाकडे बघीतले.. ती अजुनही अवंतिकाबरोबर कोपर्‍यात गप्पा मारण्यात मग्न होती.

कबीर तडक रती बसली होती तिकडे गेला..

“मी डिस्टर्ब तर नाही ना करत आहे?”, कबीर त्या तरुणाला उद्देशुन म्हणाला.
“ओह… नॉट अ‍ॅट ऑल..”, कबीरकडे बघुन तो तरुण म्हणाला आणि मग रतीला म्हणाला..”हे माझं कार्ड… कॉल मी समटाईम…”

“कोण होता तो?”, तो तरुण गेल्यावर कबीर म्हणाला..
“माहीत नाही..”, सहजतेनेच रती म्हणाली.. “मला एकटीला बसलेलं पाहुन डान्सला विचारायला आला होता..”

कबीरने पहील्यांदाच रतीला जवळुन पाहीले.

गडद लाल रंगाचा स्लिम-फ़िट वनपिस तिने घातला होता, टेबलावर सफ़ेद-पांढर्‍या रंगाची महागडी टोट्टे बॅग ठेवली होती. केस, पिना लावुन एकाबाजुने मोकळे सोडले होते.

“वेगळीच दिसते आहेस तु खूप…”, रतीचा चेहरा निरखत कबीर म्हणाला..
“वेगळी म्हणजे?”
“म्हणजे तसं सांगता येणार नाही.. पण.. असा एक ग्लो आहे चेहर्‍यावर तुझ्या.. मे बी.. तुझ्या त्या विपश्यनेचा इफ़ेक्ट असेल..”
“असेलही..”
“बाकी.. कशी आहेस?”
“मी मस्त एकदम… आल्या आल्या कामाला जुंपलं.. दहा दिवसांच राहीलं होतं न काम..”

“आय होप.. वुई आर स्टिल फ़्रेंड्स..”, काही क्षण शांततेत गेल्यावर हात पुढे करत कबीर म्हणाला..
“ऑफ़कोर्स..”, रतीने कबीरशी हात मिळवला.. तसा पुर्वीचाच तो करंट कबीरच्या नसा-नसांतुन वहावत गेला..

रतीचा धरलेला हात सोडुच नये असं त्याला वाटत होतं, पण राधा त्याला शोधत येताना दिसली तसा त्याने हात सोडुन दिला..
“मला खुप बोलायचंय तुझ्याशी.. का? आणि काय? माहीत नाही.. पण तु अशी दहा दिवस गायब होतीस ना, तेंव्हा मी खूप मिस्स केलं तुला..”, कबीर गडबडीत म्हणाला आणि मग मागे सोफ़्याला टेकुन बसला. थोड्याच वेळात राधा पण तेथे येऊन बसली..

“तु इथे आहेस होय.. तुला तिकडे शोधतेय मी..” असं म्हणुन तिने वेटरला खूण केली तसा वेटर टकीला शॉट्सने भरलेला एक ट्रे घेऊन आला..

राधाने तो ट्रे टेबलाच्या मध्यावर ठेवला आणि एक शॉट गटकुन टाकला…

“हम्म.. चालु करा.. कुणाची वाट बघताय…”, असं म्हणुन राधाने दुसराही शॉट उचलला..
“नो.. इट्स ओके.. आय डोंन्ट वॉंन्ट”, रती म्हणाली..
“का? घेत नाहीस?”
“नाही घेते ना.. आज नकोय…”
“ए.. चल नाटकं नको करुस.. घे….”, राधा हातातला शॉट पुढे करत रतीला म्हणाली..
“अगं नकोस असेल तिला.. दे मी घेतो..”, असं म्हणुन कबीरने तो शॉट घेतला…

थोड्याच वेळात रोहन आणि मोनिका सुध्दा त्यांच्याबरोबर येऊन बसले.. तो पर्यंत राधाने ५-६ शॉट्स संपवले होते..

“काय प्लॅन मग लग्नाचा..?”,रतीने विचारले..
“विशेष काही नाही.. साधंच करायचं असं मी तरी म्हणतेय.. रजीस्टर्ड.. आणि मग स्विझर्लंडला हनीमुन.. माझ्या्तर्फ़े कबीरला गिफ़्ट..”, कबीरच्या मांडीवर थोपटत राधा म्हणाली..
“वॉव.. दॅट्स ग्रेट…”, रती

राधाला एव्हाना दारु चढायला लागली होती..

“रती.. तसं कबीरला विचारलं आहे मी.. बट जस्ट वॉंन्ट्स टु चेक विथ यु अलसो.. मी आणि कबीर लग्न करतोय.. यु आर ओके विथ इट ना…?”
रतीने कबीरकडे बघीतलं आणि म्हणाली…”नाही.. आमच्यात तसं काही नाहीए.. हो ना कबीर?”

कबीरने तिची नजर चुकवली आणि आपलं लक्ष नाही असं दाखवलं..

“आणि तसंही.. कबीर तुझ्याशी लग्नाला तयार झालाय.. ह्याचाच अर्थ त्याचं तु्झ्यावरच प्रेम आहे माझ्यावर नाहीए.. नाही का?”
“येस्स.. कबीर लव्हज मी.. आय लव्ह हिम..” अडखळत राधा म्हणाली..

चौघांच्या तासभर गप्पा चालु होत्या. ह्या काळात रतीने अनेकदा कबीरला तिच्याकडे बघताना बघीतलं. दोघांची नजरानजर होताच कबीर नजर चुकवुन दुसरीकडे बघायचा, पण थोड्यावेळाने परत रती त्याला तिच्याकडे बघताना पकडायची.

एव्हाना.. बरीचशी लोकं पांगली होती.

अवंतिका.. राधाची बॉस तिला बाय करायला आली तेंव्हा राधाला धड उभं ही रहाता येत नव्हते..
कबीरचा हात धरुन ती कशीबशी उभी राहीली..

“थॅंक्स अवी फ़ॉर कमींग…”, अवंतिकाला मिठी मारत राधा म्हणाली..
“कबीर.. आय थिंक यु शुड ड्रॉप हर होम.. जास्तं झालंय तिला.. शी विल पास आऊट..”, हळुच अवंतिका कबीरला म्हणाली आणि मग राधाला ‘बाय’ करुन निघुन गेली.

“कबीर.. प्लिज वॉशरुमपर्यंत चल.. मला.. मला उलटी होतेय..” घश्यावरुन हात फ़िरवत राधा म्हणाली..
कबीरने तिला हाताला धरुन उभं केलं आणि तो तिला वॉशरुममध्ये घेऊन गेला..

“मला कळत नाही, कबीर ने काय बघीतलं हिच्यात.. गॉड ब्लेस देम..”, रोहन निराशेने डोकं हलवत म्हणाला..
“एनिवेज.. चला आपण खाऊन नि्घुयात का?”, रती सोफ़्यावरुन उठत म्हणाली…

तिच्या म्हणण्याला संमती देत रोहन आणि मोनिका सुध्दा उठले आणि बफ़ेमध्ये प्लेट घेऊन गेले.

थोड्यावेळाने कबीर आला आणि म्हणाला.. “हे गाईज.. मी राधाला घरी सोडुन परत येतो ओके..?”
“का रे? काय झालं?”, रोहन
“अरे.. तिला चक्कर करतेय.. मळमळतय खुप.. मी येतो पट्कन सोडुन ओके..वेट फ़ॉर मी..”, कबीर
“आणि तुझं जेवण? काही खाल्लंस का?”, रतीने विचारलं..
“अं.. नाही.. पण एनिवेज.. तुम्ही आहात ना?”, कबीर
“कबीर.. इट्स ऑलरेडी ११.. १२ पर्यंत आलास तर ठिके.. नाही तर नंतर भेटु .. खुप्पच लेट होईल रे..”, मोनिका म्हणाली..
“ओके नो वरीज.. बाय देन..”, असं म्हणुन कबीर निघुन गेला..

“वेडी आहे का ही राधा? म्हणजे आपण पण ड्रींक करतो, पण इतकं?”, मोनिका वैतागुन म्हणाली..
“तरी नशीब कबीरचे आई-बाबा नव्हते इथे..”, रोहन म्हणाला..

तिघांनी थोडं फ़ार खाल्लं आणि बाहेर पडले.

“काय करायचं? थांबायचं का कबिरसाठी? ११.४५ झालेत..”, रोहनने घड्याळात बघत विचारलं
“आय थिंक लेट्स गो.. मला नाही वाटत तो येईल इतक्यात तिला सोडुन..”, मोनिका म्हणाली.. “तु कशी आली आहेस रती?”
“ओला कॅब.. मी करते बुक.. येईल ५ मिनीटांत..”, रतीने आपला मोबाईल काढला आणि ओला-कॅबचे अ‍ॅप उघडले..
“मोना, तु थांब हिच्याबरोबर, मी कार घेऊन येतो पार्कींगमधुन”, असं म्हणुन रोहन कार आणायला गेला..

“आहे कॅब?”, मोनिकाने विचारलं..
“२० मिनिट्स .. बट इट्स ओके.. मी आत थांबते..”, रती म्हणाली.. इतक्यात समोरुन कबीरची कार येऊन थांबली..
“सॉरी.. सॉरी.. मला उशीर झाला..”, गाडीतुन घाई-घाईने उतरत कबीर म्हणाला.. “चला आत चला.. निवांत बसु आता..”

तोच रोहनही पार्कींगमधुन कार घेऊन आला

“आम्ही निघतोय अ‍ॅक्च्युअली..”, मोनिका म्हणाली..
“का? थांबाकी थोड्यावेळ..”, कबीर
“नाही जातो अरे..थोडं कामाचा पण बॅकलॉग आहे.. रात्री बसावं लागणार आहे..”, मोनिका म्हणाली..

“व्हॉट अबाऊट यु?”, रतीला कबीर म्हणाला..

“मी ओला-कॅब केलीए बुक.. येईलच ५-१० मिनिटांत..”, रती

“चलो बाय देन..”, मोनिका कारमध्ये बसत म्हणाली.. रोहननेही गाडीतुनच बाय केलं आणि दोघं निघुन गेले..

नक्की काय बोलायचं दोघांनाही सुचेना त्यामुळे, दोन मिनीटं कबीर आणि रती इकडे-तिकडे बघत उभे राहीले.
“कॅब येईपर्यंत एक-एक ड्रिंक्सचा राऊंड?”, कबीरने रतीला विचारलं..
“ड्रिंक्स.. नको.. डोकं भणभणलंय खरं ती गाणी, थंड ए/सी ने..”, रती म्हणाली…
“ओके.. मग कॉफ़ी घे, बरं वाटेल थोडं..”, कबीर..
“कॉफ़ी? इथे बारमध्ये?”, रती हसत हसत म्हणाली..
“हो.. तेही आहेच म्हणा.. स्टार-बक्सला जाऊ.. येतेस..”, कबीर आशेने रतीकडे बघत म्हणाला
“मी कॅब केलीए बुक अरे.. नंतर जाऊ कधीतरी..”, रती
“ए.. कॅबचं काय कौतुक आहे.. ती कॅन्सलही करता येते..”, कबीर

रती काहीच बोलली नाही..

“मी सोडतो तुला घरी..उशीर होणार असेल तर..”, कबीर
“नाही उशीरचा काही प्रॉब्लेम नाही.. आई-बाबा इंदोरलाच गेलेत लग्नाला, घरी कुणीच नाहीए..”, रती
“मग झालं तर.. कर कॅन्सल कर कॅब ..” कबिर
“ओके..पण मग कारने नाही.. चालत जाऊ स्टार-बक्सला ओके?”, रती
“अगं? ५ कि.मी. तरी असेल..”, कबीर..

रतीने डोळे मोठ्ठे करुन कबिरकडे बघीतलं..

“ओके.. ओके.. डन..”, कबीरने गाडी रस्त्याच्या कडेला निट लावली आणि तो रतीबरोबर चा्लत निघाला..

 

“रात्रीचा रस्ता कित्ती वेगळा वाटतो नै? दिवसभर नुसता गोंधळ, गाड्या.. पोल्युशन, माणसांची गर्दी.. आणि आत्ता बघ ना.. सगळं शांत, निर्जन..”, रती म्हणाली
“हो, खरंय…”, कबिर..
“आठवतं.. त्या दिवशी पिटर मला रस्त्यात सोडुन गेला होता.. मग तु आलास आणि नंतर आपण लॉंग-ड्राईव्हला गेलो होतो.. तेंव्हा पण असंच मस्त वाटत होतं नै..”, रती म्हणाली..

पण मग तिला अचानक लक्षात आलं तेंव्हाचा कबिर आणि आत्ताचा कबिर वेगळा आहे.. आता तो दुसरा कुणाचातरी झाला होता..
तिने विषय बदलला..

“सो.. शेवट मिळाला ना पुस्तकाचा? घे आता लिहायला पुढचा भाग.. माझ्यासारखे वाचक वाट बघत आहेत पुढच्या भागाची”, रती
कबिर अचानक हसायला लागला..

“का? काय झालं हसायला..?”, रतीने गोंधळुन विचारले
“यु वोन्ट बिलीव्ह.. राधा पण हेच म्हणाली होती..शेवट मिळाला ना पुस्तकाचा..”
“हो मग, बरोबरच आहे..”
“हम्म खरं आहे.. पण असा पुस्तकासाठी पर्फ़ेक्ट एन्डींग नाही वाटते”, कबिर
“का? ‘पर्फ़ेक्ट एन्डींग’च तर आहे की.. तुला जी आवडली.. जिच्यासाठी तु दर-दर भटकलास.. तिच्यासाठी वेडा-पिसा झालास.. ती तुला मिळाली.. अजुन वेगळा शेवट काय पाहीजे?”, रती
“हो पण बघ ना.. असं नाहीए की मीराला नायक आवडत नव्हता.. पण तरीही ती त्याला एकट्याला सोडुन निघुन जाते. का? कारण तिला स्वतःचं असं आयुष्य हवं असतं, आयुष्याकडुन तिच्या काही वेगळ्या अपेक्षा असतात.. आणि म्हणुनच तर पहीलं घर सोडुन ती आलेली असते नं. पुढे जेंव्हा त्यांची भेट होते.. तेंव्हा पण ती कन्फ़ेस करते की तिचं सुध्दा प्रेम आहे म्हणुन.. पण तेवढ्यापुरतंच.. तिला जायचंच नाहीए ह्या रिलेशनशीपध्ये पुढे.. मग अचानकच तिला साक्षात्कार होतो की तिला आयुष्यात कोणीतरी हवंय बरोबर.. आता ती तयार आहे अ‍ॅडजस्टमेंट्स करायला.. पण कश्यावरुन तिचा निर्णय पुन्हा बदलणार नाही? कश्यावरुन ती पुन्हा निघुन जाणार नाही? कश्यावरुन दोघांच्या आयुष्यात अपेक्षीत असलेली अ‍ॅडजस्टमेंट् फ़क्त नायकाच्याच वाट्याला येईल?” कबीर एकावर एक प्रश्न निर्माण करत होता..

“कबीर..”, रतीने कबीरला चालता चालता थांबवले.. “हे प्रश्न तुझ्या पुस्तकातल्या नायकाला पडलेत की पर्सनली तुला पडलेत?”
“कदाचीत दोघांनाही…”, रतीकडे बघत कबीर म्हणाला..
“कबीर.. आयुष्यात कुणीच पर्फ़ेक्ट नसतं.. हे तर पटतय नं तुला?”
“हम्म..”
“नात्यामध्ये अ‍ॅडजस्टमेंट् असतेच.. असायलाच हवी.. मग ती त्याने करायची? का तिने करायची हा प्रश्न जर उपस्थीत होत असेल तर तो इगो आहे.. आणि इगो कुठल्याही रिलेशनला घातकच असतो..”
“मान्य.. पुर्ण मान्य.. पण म्हणुन फ़क्त एकच जण अ‍ॅडजस्टमेंट् करत राहीला आणि दुसरा त्याचा गैरफ़ायदा घेत राहीला तर?”
“मग तु हे सगळं लग्न व्हायच्या आधीच का नाही क्लिअर करुन घेत? एकमेकांकडुन असलेल्या अपेक्षा जर आधीच समजुन घेतल्या तर ते बरं नाही होणार? हे जे काही प्रश्न तुला पडलेत तेच तु राधाला का नाही विचारलेस?”
“मला.. मला भिती वाटते?”
“काय?”, रती पुन्हा चालता चालता थांबली
“हो.. मला भिती वाटते..”, कबीर पुन्हा.. पण जरा स्पष्टपणे म्हणाला..
“कसली?”
“राधाची..”
“कमॉन कबीर.. अरे भिती काय वाटायची?”, डोळे मोठ्ठे करत रती म्हणाली..
“हो म्हणजे.. ह्यावरुन आमच्यात भांडणं झाली आणि ती मला सोडुन गेली तर?”
“कबीर.. अरे…”, रतीला पुढे काय बोलावं हेच सुचेना.. “अरे.. अश्या छोट्या छोट्या गोष्टींवरुन कोणी सोडुन जातं का कुणाला? आपलं सहजीवन आहे, एकमेकांमधले गैरसमज आधीच दुर करुन घ्यायला हवेत नं? का ते असे कुठेतरी अडगळीत दडवुन ठेवायचे.. न सोडवता..”
“बरोबर.. असं कुणी कुणाला सोडुन जाणार नाही .. पण राधा? तिची काही गॅरेंन्टीच नाही गं.. राधा म्हणजे ना अशी एक सुबक, नाजुक वस्तुसारखी आहे.. जी दुरुनच बरी वाटते.. हातात घेतली आणि तुटुन गेली तर अशी भिती वाटावी अशी..”
“अशक्य आहेस तु.. कसं व्हायचं तुझं..”, मान हलवत रती म्हणाली..

मान हलवताना, तिचे मोकळे सोडलेले केस एका खांद्यावरुन दुसर्‍या खांद्यावर मोकळेपणाने हिंदकाळात होते.. तिच्या हातातले चंदेरी रंगाचे ब्रेसलेट केस सावरताना त्या काळ्याभोर केसांवर उठुन दिसत होते. तिचे गोरे गोरे पाय, नाजुक कंबर.. तिने लावलेल्या पर्फ़्युमचा सुगंध कबीरला मदहोश करत होता.

 

स्टार-बक्सचं दार उघडताच स्ट्रॉंग कॉफ़ीचा सुगध दोघांच्या नाकात शिरला.. दोघांनीही एकाचवेळी दीर्घ श्वास घेऊन तो सुगंध श्वासामध्ये भरुन घेतला.

दोघांनीही ऑर्डर दिली आणि मग बाहेरचा रस्ता दिसेल अश्या मोठ्या काचेपाशी कप घेऊन दोघंही बसले.

“रती…”, बराच वेळ शांततेत गेल्यावर कबीर म्हणाला..
“हम्म..”, कॉफ़ीचे घोट घेताघेता रती म्हणाली..

“एक विचारु?”
“विचार की..”
“डोंन्ट गेट मी रॉंग..ओके..”
“बापरे.. काय विचारणार आहेस असं?”

“त्या दिवशी.. तुझ्या घरी.. तुझ्या खोलीत.. तो एक मोमेंट होता.. तुला असं वाटत होतं की आपण दोघं…”
“हम्म..”, कबीरकडे न बघता रती म्हणाली..
“मग बोलली का नाहीस काही?”
“तु का नाही मला जवळ घेतलंस?”, रती कबीरच्या डोळ्यात बघत म्हणाली..
“मी.. मी कन्फ़्युज्ड होतो.. मलाच कळत नव्हतं मला कोण हवंय.. तु? का राधा?.. आणि मग मला असं वाटलं.. तेंव्हा आपण एकत्र आलो.. अन नंतर समजा मी आणि राधा एकत्र आलो.. तर तुला उगाच फ़सवलं असं होईल.. सो…”

रतीने कप खाली ठेवला आणि ती जोर-जोरात हसायला लागली…

“शट-अप रती.. हसायला काय झालं?”, कबीर चिडून म्हणाला
“फ़सवल्यासारखं काय होईल अरे…”, रतीला अजुनच जोरात हसायला आलं…
“हो मग.. मी तेंव्हा तुला मिठी मारली असती आणि नंतर…”

फ़िस्स… रती हसु दाबायचा प्रयत्न करत होती.. पण पुन्हा एकदा ती अजुनच जोरात हसायला लागली…

“खरंय हो कबीर तुझं.. उगाच मी तुझ्यावर फ़ौजदारी दावा वगैरे दा्खल केला असता.. मला मिठी मारल्याबद्दल कलम क्रमांक सो अ‍ॅन्ड सो अंतर्गत जज-साब इसे कडी-सेक-कडी सजा दी जाये… अशक्य.. केवळ अशक्य..”, असं म्हणुन रती पुन्हा हसायला लागली

हसुन हसुन हसुन तिच्या डोळ्यातुन पाणी यायला लागले…

सहन होईना म्हणुन ती ख्रुचीतुन उठली आणि दारात जाऊन उभी राहीली…

“जस-साब..ध्यान से देखीये इस दरींदे को.. समाज मै दहशत मचाने वाला ये मासुम चेहरा एक दरींदे को छुपाए रख्खा है ।” रती स्वतःशीच बोलत होती.

कबीर खुर्चीतुन तडक उठला, रती जेथे उभी होती तेथे गेला, तिला हाताला धरुन मागे फ़िरवले आणि आपले ओठ तिच्या ओठांवर टेकवले..

रतीने प्रतिक्षीप्त क्रियेने कबीरला दुर ढकलायचा प्रयत्न केला, पण कबीरच्या घट्ट मिठीतून ती स्वतःची सुटका करु शकली नाही…

काही सेकंद.. आणि मग कबीरने तिला दुर लोटले आणि म्हणाला.. “शिक्षा भोगायचीच असेल तर निरपराध होऊन भोगण्यापेक्षा गुन्हा करुन भोगलेली काय वाईट..” असं म्हणुन तो पुन्हा जागेवर जाऊन बसला.

थोड्यावेळाने रतीसुध्दा पुन्हा तिच्या जागेवर बसली..

कॉफ़ी संपेपर्यंत दोघंही काहीच बोलले नाहीत…

“निघुयात?”, कॉफ़ी संपल्यावर कबीर म्हणाला..
“हम्म..”

कबीरने बिल भरले आणि दोघंही बाहेर पडले. कारपर्यंत येईपर्यंतच काय, पण नंतर रतीच्या घरापर्यंतही कुणीच काही बोलले नाही.

“चलो देन.. बाय..”, कारचं दार उघडत रती म्हणाली..
“रती..”, कबीर.. “मला तुला परत भेटायचंय..”
“का?”
“देअर इज समथींग बिटवीन टु ऑफ़ अस.. आय डोंन्ट नो व्हॉट इट इज..बट आय कॅन फ़िल इट.. अ‍ॅन्ड आय वॉंट टु सी.. आय वॉंन्ट टु नो व्हॉट इट इज.. भेटशील?”, कबीर
“कबीर.. ईट्स नॉट राईट.. तु आणि राधा.. बोथ आर कमीटेड.. तुम्ही जगजाहीर केलंय.. तुला असं माझ्याबरोबर फ़िरताना कुणी बघीतलं तर.. ते बरोबर नाही दिसणार..”, रती
“विकडे ला भेटु.. सधारण शंभर एक किलोमीटर वर आमचं फ़ार्म-हाऊसचं काम चालू आहे.. बरंचसं झालय पूर्ण, तिकडे जाऊ आपण, जवळपास छोटे-मोठे रेस्टॉरंट्स, बार आहेत.. ओके?”
“पण कबीर…”
“बरं, असा विचार करं, मी साईट-व्हिजीटला चाललो आहे.. राधा, रोहन, मोनिका सगळे कामात आहेत, मला एकट्याला जायचा कंटाळा आलाय.. एक मैत्रीण म्हणुन तर तु येऊ शकतेसच की बरोबर.. इट्स जस्ट अ डे विथ मी ओके?
“ओके..”, थोडा विचार करुन रती म्हणाली..
“कुल.. मग बुधवारी सकाळी सात वाजत येतो मी घरापाशी तुला पिक-अप करायला..”
“नको..घरापाशी नको, कदाचीत आई-बाबांना आवडणार नाही ते.. मी मेसेज करते तुला कुठे भेटायचं ते..”, असं म्हणून रती निघून गेली.

कबीरनेही गाडी वळवली आणि तो घराकडे वळला.

रतीला असं गुपचूप, लपून-छपून भेटायचंय ह्या विचारानेच त्यांच हृदय दुप्पट वेगाने धडधडत होते.. आणि कदाचीत रतीचेही..
                                                                                **********************

 

बुधवारी सकाळी रती आणि कबीर निघाले तेंव्हा आकाश काळ्या पावसाळी ढगांनी काळवंडुन गेले होते.

“आज कोसळणार बहुतेक..”, रती आकशाकडे घत म्हणाली
“नक्कीच.. कारण फ़ार्महाऊस असं डोंगरात आहे वरती.. सो इथे नसला तरी, तिथे नक्कीच असणार..”, कबीर म्हणाला
“राधा बरी आहे का आता?”
“माहीत नाही.. असेल..”
“म्हणजे? तुम्ही भेटला नाहीत नंतर..?”, रतीने आश्चर्याने विचारले
“नाही.. ती बिझी आहे ऑफ़ीसमध्ये.. कोणतरी डेलीगेट्स येणार होते…”
“ओह.. बरं बरं..”

कार थोडी गावाबाहेर आल्यावर रतीने ए/सी बंद केला आणि कारच्या खिडक्या खाली केल्या तसं थंड हवेचा झोका आतमध्ये शिरला..

“सॉल्लीड गार आहे नै बाहेर…”, रती
“हे घे.. हे घाल गळ्यात..”, आपल्या गळ्यातला मफ़लर काढुन रतीला देत कबीर म्हणाला..
“थॅंक्स..”,असं म्हणुन रतीने तो मफ़लर गुंडाळला..

रतीने आपले बांधलेले केस मोकळे सोडले आणि खिडकीतुन येणारा वारा केसांमध्ये गुंफ़ून गेला.

“नको.. प्लिज नको…”, अचानक कबीर म्हणाला
“का? काय झालं?”
“अपनी इन जुल्फ़ों को इस तरहं से ना लहंरा दें ऐ जालीम, इनकी घनी छटाओं को देख कर कही ये बादल ना शरमा जाएं…”, कबीर हसत हसत म्हणाला..
“अरे व्वा.. एकदम शायरी वगैरे..”
“अगर आप जैसी हसीना साथ मै हो तो…”

“ए हॅल्लो.. तु फ़्लर्ट करतोएस का माझ्याशी…”, रती कबीरला थांबवत म्हणाली..
“बरं राहीलं.. तुला नसेल आवडत तर…”
“मी कुठं म्हणलं मला आवडत नाही….”
“बरं.. आर्ची मॅडम..”, असं कबीर म्हणाला आणि दोघंही हसायला लागले…

रतीने टेप चालू केला… लग जां गले… गाणं चालू होतं..

हमको मिली हैं आज, ये घड़ियाँ नसीब से
जी भर के देख लीजिये हमको क़रीब से
फिर आपके नसीब में ये बात हो न हो
फिर इस जनम में मुलाक़ात हो न हो

रतीने अर्थपूर्ण नजरेने कबीरकडे बघीतले…

“सस्सं… शायद इस जनम मै मुलाकात हो न हो… काटां आला अंगावर…”, कबीर हातावरुन हात फ़िरवत म्हणाला…

 

काही वेळातच ‘व्हिसलींग वूड्स’ पाटी असलेल्या मोठ्या गेटमधून गाडी आतमध्ये शिरली…

“वॉव्व.. काय मस्त एरीआ आहे रे..”, रती सभोवताली बघत म्हणाली..
“हे तर काहीच नाही.. आपलं फ़ार्म-हाउस तिकडे वरती आहे बरंच डोंगरावर.. तिथून व्ह्यु बघ कसला भारी आहे..”, कबीर डोंगराकडे बोट दाखवत म्हणाला…
“आपलं?”
“हां.. म्हणजे.. आपलं.. आम्ही संस्थानीक आपलं असंच म्हणतो..”, कबीर हसत म्हणाला..

पंधरा मिनीटांच्या ड्राईव्ह नंतर कबीर त्याच्या फ़ार्महाऊसवर पोहोचला.. बरंचसं बांधकाम पूर्णत्वास आलेलं होतं.

“धिस इज सिरीयसली गुड..”, रती म्हणाली..
“आय नो.. हे पुर्ण झालं ना की मी तर विचार करतोय इथंच येऊन रहावं.. एकदम शांत.. पुस्तक लिहायला परफ़ेक्ट आहे एकदम..”
“राधाला दाखवलंस हे?”
“नाही अजुन.. पण मला नाही वाटत तिला आवडेल.. तिला अश्या हॅपनींग जागा लागतात.. इथली शांतता बोचेल तिला…”, कबीर
“जे काय आहे ते आहे.. आता तुम्ही अ‍ॅडजस्टमेंट्स करणार.. त्यावरंच तुमचं नात बेतलेलं आहे म्हणल्यावर…”
“टॉंन्ट होता का हा?”, कबीर रतीकडे रोखून बघत म्हणाला..

रती काहीच बोलली नाही..

दोघांनीही मग फ़ार्म-हाऊसची पहाणी केली.. कबीरने त्याची ड्राईंग-रुम रतीला दाखवली.. दोघांनीही इंटेरीअर कसं करता येईल, काय वेगळं ठेवता येईल यावर चर्चा केली.
“ए इथे ना.. तो जुन्या काळचा रेकॉर्डर मिळतो नं तो ठेव…”
“इथे मी त्या लाइट्सच्या माळा लावून घेणार आहे.. तुझ्या खोलीत होत्या ना, तश्या.. मला खूप आवडलं ते..”
“भिंतीला काय करणार आहेस.. ते नविन म्युरल्सचा प्रकार आलाय बघ.. असं पुस्तकांचे म्युरल्स करुन घे एका कॉलमला भारी दिसेल.. लेखकाचं घरं वाटलं पाहीजे..”
“आणि किचेनला काय करु..?” कबीरने अर्थपूर्ण नजरेने रतीकडे बघीतले..
रतीला त्याच्या प्रश्नाचा रोख लक्षात आला.. “ते आता मी कसं सांगू.. ते राधाला विचार नं.. ती असणारे किचेन मध्ये..मी थोडं नं असणारे… उगाच मी सांगायचे आणि तिला नाही आवडलं तर…”, रती गालातल्या गालात हसत म्हणाली..

रतीने जमीनीवर पडलेला एक विटेचा तुकडा उचलला आणि भिंतीवर K हार्ट R असे लिहीले.

“R?”
“R फ़ॉर राधा..”
“हो हो.. खरंच राधाच.. पण मग असं अर्धवट कश्याला? पूर्ण राधाचं लिही नं..” काहीसं चिडून कबीर म्हणाला

“ओके.. अ‍ॅज यु विश..” असं म्हणून रतीने तिथे ‘राधा’ लिहीले आणि ती बाहेर निघुन गेली..
“जळल्याचा वास येतोय काही तरी.. हे कामगार लोकं ना.. सगळा कचरा पेटवुन देतात इथे..”, मुद्दाम रतीच्या जवळुन बोलत जात कबीर म्हणाला..

“ए चल.. भूक लागलीए.. खाऊयात का काही तरी?”
“येस, चल्ल, इथे पुढेच एक मस्त हॉटेल आहे..”

दोघंही बाहेर पडले..

थोडं चालुन पुढे गेल्यावर अचानक रती म्हणाली.. “ओह शट्ट…”
“काय झालं?”
“पुढे बघ.. तुझे आई-बाबा…”

कबीरने समोर बघीतलं.. समोरुनच त्याचे आई-बाबा येत होते. त्यांनीही कबीर-रतीला बघीतलं.. मागे वळुन लपायला ही जागा नव्हती..

“अरे बाबा.. तुम्ही इथे?”, कबीर नॉर्मल साऊंड करत म्हणाला..
“हो.. कंटाळा आला होता.. आणि हवा पण मस्त होती.. म्हणलं तुझ्या आईला घेऊन जावं फ़िरायला.. तु कसा इथे?

“पण तु कसा इथे?”
“सहजच, आलो होतो किती काम झालंय ते बघायला..”
“राधा नाही आली?”
“अं.. नाही.. तिला काम होतं.. आम्ही दोघंच येणार होतो.. पण ऐन वेळी तिला काम आलं.. म्हणुन मग हिला घेऊन आलो..”, कबीर म्हणाला..

“तु रती ना?”, कबीरची आई रतीकडे बघत म्हणाली..
“हो.. आई.. अं.. काकु..”, रती
“चालेल गं.. आई म्हणालीस तरी चालेल..”

समहाऊ.. कबीरची आई रतीला बघुन खुश वाटत होती..

“चला.. आम्ही रेस्टॉरंट मध्ये चाललोय.. येताय?”, कबीर म्हणाला..
“हो.. चला..”, कबीरचे बाबा म्हणाले.. आणि चौघही रेस्टॉरंटमध्ये आले..

चौघंही छान गप्पा मारत होते..

“कबीर.. चल जरा बाहेर जाऊ..”, कबीरचे बाबा म्हणाले..

दोघंही बाहेर आले.
“काय झालं?”, कबीर..
“अरे काही नाही.. ड्रींक्स करायचा मुड होता.. तुझ्या आईला आवडत नाही नं सकाळी ड्रींक्स घेतलेली.. म्हणुन इथे बाहेर घेऊ गपचुप..”

दोघांनी दोन स्मॉल पेग्स घेतले..

“आई आज सॉल्लीड मुड मध्ये आहे नै..”, कबीर म्हणाला.. “रतीशी चांगलं जमत आईचं..”
“कबीर.. स्टॉप-इट..”, कबीरला थांबवत बाबा म्हणाले.. “मला माहीतीए तुला काय म्हणायचंय.. कबीर.. आपण तशी लोकं नाहीओत.. तुझं आणि राधाचं लग्न ठरलेय, तुम्ही दोघांनी मिळुन, विचार करुन ठरवलेय…. आणि तिला दुखवुन, ते ठरलेलं लग्न मोडुन तु रतीशी लग्न केलेलं मला आवडणार नाही..”
“पण बाबा.. एकदा घडलेली चुक.. खुप पुढे जायच्या आधीच सुधारलेली काय वाईट?”
“चूक? तुला आत्ताच चूक वाटतेय ती? कबीर आधी मोनिका.. मग राधा.. आता रती आवडतेय का तुला? कधीतरी स्वतःच्या निर्णयावर ठाम रहा तु.. कश्यावरुन उद्या तुला अजुन तिसरीच कोणी आवडणार नाही.. ग्रो अप नाऊ.. कॉलेजमधला मुलगा नाहीएस तु थिल्लर प्रेमं करायला…”
“ओके.. चुक असं नाही.. पण बाबा असं कधी कधी होतं ना.. आपण एखाद्या रस्त्याने आपण चालत असतो.. चालत चालत, अंदाज घेत आपण बरंच पुढे जातो.. आणि मग जाणवतं, अरे हा तो रस्ता नाहीचे जिथे आपल्याला जायचंय.. हे तेंव्हाच कळतं ना जेंव्हा आपण त्या रस्त्याने पुढे जातो.. रस्त्याच्या सुरुवातीला नाही कळत.. मग तेंव्हा काय करायचं? चालत राहीचं? माहीती असुनही की आपण चुकीच्या रस्त्याने चाललोय..?”, कबीर..

कबीरचे बाबा काहीच बोलले नाहीत, त्यांनी पेग संपवला आणि कबीरची वाट न बघता ते निघून गेले..

कबीर परत येताना गाडीत शांतच होता..
“काय झालं कबीर? मुड का ऑफ़ आहे?”, रतीने विचारायचा प्रयत्न केला, पण कबीरने ‘काही नाही’ म्हणुन तो विषय तिथेच संपवला…

                                                                                **********************

 

घरी परतल्यावर दोन दिवसांनी रतीने रोहनला फोन केला..

“बोला रती मॅडम.. आज चक्क आम्हाला फोन? काय काम काढलंत?”, रोहन
“ए.. काय रे.. कामा शिवाय फोन करु नये का मी तुला?”, रती
“नाही.. तसं काही नाही.. पण आत्ता काम तर काही तरी नक्कीच असणारे.. हो ना?”
“हम्म.. अरे मला सॉल्लीड गिल्ट कॉन्शीअस आलाय… अं.. कबीर काही बोलला का तुला बुधवारचं?”, रती
“नाही.. का? काय झालं?”
“मग त्या दिवशीच्या पार्टीच्या नाईटचं?”
“नाही.. काहीच नाही.. काय केलत आता?”
“चं.. नाही रे.. काही केलं नाही.. असं फोन वर नाही बोलता येणार सगळं.. भेटूयात का? तु मी आणि मोनिका फ़क्त.. कबीर नकोय..”
“हम्म.. भेटू.. उद्या कधी पण चालेल.. कबीर दिवसभर नाहीए.. कुठे तरी जाणारे..”
“हो? कुठे?”
“माहीत नाही, काही तरी काम आहे म्हणला बुवा.. मी पण जास्ती नादी नाही लागत त्याच्या..”
“बरं.. उद्या संध्याकाळी भेटू.. जर्मन बेकरी चालेल?”
“डन.. संध्याकाळी ७.३० ला भेटु मग..मी मोनिकाला पण सांगतो..”
“बाय देन..”
“बाय..”

 

ठरल्या वेळेला रती, रोहन आणि मोनिका जर्मन बेकरीमध्ये भेटले.. पट्कन जे सुचेल ते ऑर्डर देऊन टाकली. खाण्यात तसाही कुणाला उत्साह नव्हता. रोहन आणि मोनिकाला तर कधी एकदा रतीला भेटतोय आणि काय घोळ झालाय हे जाणून घेतोय असं झालं होतं..

“हम्म.. बोल पट्कन.. काय झालं..”
“कबीरने त्या दिवशी पार्टीच्या रात्री.. तुम्ही गेल्यानंतर काय झालं ह्याबद्दल काहीच सांगीतलं नाही का तुला?”, रतीने विचारलं..
“अगं नाही बाई.. काहीच बोलला नाही तो.. काय झालंय…”, रोहन
“त्या दिवशी तुम्ही गेलात.. आणि मग कबीर म्हणाला कॉफ़ी घेऊयात का स्टार-बक्सला…”, असं म्हणुन रतीने तो सगळा किस्सा इत्युंभुत.. जश्याच्या तसा.. कोण-कुणास-काय म्हणाले तत्वावर मोनिका-रोहनला सांगीतला…

“आईशप्पथ..कबीरने किस केलं तुला… वॉव..सो रोमॅंटीक..”, मोनिका म्हणाली..
“च्यायला त्या कबीरच्या.. एकावेळी दोन दगडांवर पाय ठेवून उभा आहे..”, रोहन वैतागुन म्हणाला..
“बरं.. मग बुधवारचं काय म्हणत होतीस?”, रोहन
“हम्म.. तर मग आम्ही बुधवारी परत भेटलो..”

एव्ह्ढ्यात त्यांची ऑर्डर आली.. प्लेट मांडुन, सर्व्ह करुन वेटर जाई पर्यंत रती थांबली…

“हम्म पुढे.. बुधवारी तुम्ही भेटलात.. कधी.. कुठे?”
“सकाळी ७ वाजता..” हसत हसत रती म्हणाली…
“हम्म.. आग दोनो तरफ़ से लगी है..”, मोनिका
“ए.. मोना.. तुझे फ़िल्मी डायलॉग्स बंद कर.. आणि मध्ये बोलु नकोस.. रती.. कंटीन्यु.. ७ वाजता भेटलात.. सकाळी.. मग..”, रोहन
“हां.. तर मग..”, असं म्हणुन रती तो पुर्ण दिवस कथन केला..

टेबलावरचं खाणं गार होऊन गेलं, पण कुणीही एक घास खायचा कष्ट घेतला नाही, किंबहुना कुणाला त्याचे भानही नव्हते..

“रोहन, मला सॉल्लीड गिल्टी फ़िल होतेय रे.. मी असं त्याला भेटायला नको होते..आणि मी असं भावनेच्या भरात बरंच काही बोलुन गेले.. उगाच त्याच्या मनात काही नसेल ना रे आले…”, रती..
“गप्प बस.. गिल्टी काय वाटायचेय त्यात.. त्याने बोलावले होते तुला.. तु गेलीस.. इट्स दॅट सिंपल..”, रोहन

“नाही रे.. बहुतेक कबीरच्या बाबांना आवडलं नाही, माझं तिथे त्याच्याबरोबर असणं.. ते बाहेर जाऊन बहुतेक कबीरला काहीतरी बोलले नंतर त्याचा मुड खुप ऑफ़ होता.. मी विचारलं त्याला ’काय झालं?’, पण काहीच बोलला नाही.. तु बघ ना काही कळतंय का काय झालं..”, रती काळजीने म्हणाली…
“पण मी कसं विचारणार.. त्याने मला काहीच सांगीतलं नाहीए.. तुम्ही त्या दिवशी भेटल्याचं…”, रोहन

इतक्यात रोहनचा फोन वाजला…

“राधाचा फोन..”, आश्चर्यचकीत आणि हायपर होत रोहन म्हणाला…
“हाय राधा.. बोल काय म्हणतेस..”, रोहन
“रोहन.. भेटायचंय मला.. आत्ताच्या आत्ता.. भेटू शकतोस?”
“अं.. का गं काय झालं? मी बाहेर आहे आत्ता..”
“कुठे आहेस? मी जास्त वेळ नाही घेणार..”
“आम्ही जेवायला आलोय बाहेर.. मी, मोनिका.. रती..”
“ओह ग्रेट.. रती पण आहे नं.. बरं झालं. मी येते.. कुठे आहात तुम्ही..”
“जर्मन बेकरी.. पण काय झालं काय?”
“येते मी दहा मिनीटांत.. आल्यावर बोलु ना..”, असं म्हणून राधाने फोन बंद केला..

“राधा येतीय..”, फोन ठेवल्यावर रोहन म्हणाला
“का? काय झालं?”, मोनिका आणि रती एकदमच म्हणाल्या..
“काय माहीत काय झालं.. आत्ताच्या आत्ता भेटायचंय म्हणाली..”, रोहन

“ठिके.. चला आपण खाऊन घेऊ तोपर्यंत..”, असं म्हणुन तिघांनी ऑर्डर केलेलं खायला सुरुवात केली..

म्हणल्याप्रमाणे बरोब्बर दहा मिनिटांतच राधा तेथे पोहोचली.

“हाय गाईज..”, हॅन्डबॅग टेबलावर ठेवत राधा म्हणाली..
“नमस्ते वहीनी..”, रोहन हसत हसत म्हणाला..”बोला काय खाणार..?”

वहीनी म्हणताना मुद्दाम त्याने हळुच रतीकडे बघीतलं. रतीने त्याला एक खूनशी लुक दिला.

“ए.. श्शी.. वहीनी काय? एकदम १० वर्षांनी म्हातारं झाल्यासारखं वाटलं.. राधाचं ठिक आहे हं.. आणि खायला नकोय काही.. एक आईस्ड टी सांगते..”, असं म्हणुन तिने ऑर्डर दिली..
“बरं झालं, तुम्ही सगळे इथेच भेटलात…”, राधा
“काय झालं? एकदम गडबडीत भेटायचं म्हणालीस म्हणुन विचारलं..”, रोहन

“सांगते.. आज मी आणि कबीर दिवसभर बाहेर गेलो होतो..”
“अरे व्वा.. सहीच की.. कुठे?”, रोहन
“त्याचं नविन फ़ार्म-हाऊस बनतंय.. व्ह्सिअलींग वुड्स मध्ये.. तिकडे गेलो होतो..”

लगेच हळुच रोहन-मोनिका-रतीची एक चोरटी नजरा-नजर झाली..

“अच्छा, तरीच सकाळपासुन कबीर गायब होता… कुठे आहे कुठे तो मग आत्ता.. त्याला पण घेऊन यायचंस ना..”, रोहन
“नाही.. नको.. तो नसतानाच मला जरा बोलायचं होतं.. बोलु का मी पुढे??”
“ओके ओके.. बोल..”
“हम्म.. तर आम्ही दोघं तिकडेच गेलो होतो.. बोलता बोलता सहज म्हणाला.. लग्नानंतर आपण इकडे यायचं का रहायला? आता मी दहा वेळा त्याला सांगीतलंय.. मला एका जागी सेट नाही व्हायचंय.. त्यात इतक्या लांब शहरापासुन कसं शक्य आहे?”
“मग? तु नाही म्हणालीस का?”
“नाही.. मी तसं काहीच बोलले नाही.. मग तो मला इंटेरीअर वगैरे काय करायचं ते विचारत होता.. मला एक तर त्यातलं फ़ारसं कळत नाही, आणि मला विचाराल तर.. मला वाटतं खरी लाईफ़ घराच्या बाहेर आहेत.. चार भिंतीच्या आत नाही.. मग त्या निर्जीव भिंतीवर काय पैसे खर्च करायचे पाण्यासारखे.. मी म्हणले तसं त्याला.. तर मला म्हणाला तु खुप ब्लंट आहेस..”

“अजुनही अश्या काही बारीक-सारीक गोष्टींवरुन आमचे खटके उडाले.. म्हणजे प्रेम करतो रे तो माझ्यावर खूप.. त्याने ना त्याच्या ड्राईंग रुममधल्या भिंतीवर विटेने कबीर लव्हज राधा असं लिहीलं होतं.. हाऊ क्युट ना..”

पुन्हा एकदा रोहन-रती-मोनिकाची नजरानजर झाली.. तिघांनाही माहीती होतं की ते कबीरने नाही, रतीने लिहीलं होतं.

“सो क्युट..”, मोनिका मुद्दाम म्हणाली..
“हो नं.. आय मीन.. त्याला मी आवडते ह्यात शंकाच नाही, मलाही तो नक्कीच आवडतो.. आयुष्यातल्या प्रत्येक क्षणी तो माझ्याबरोबर असावा असं मला वाटतं.. बट सिरीयसली.. लग्नासाठी ही एकच गोष्ट पुरेशी आहे का?”

तिघांचेही डोळे एकदम मोठ्ठे झाले.. पण राधाचं लक्ष नव्हतं.. ती बोलण्यात मग्न होती..

“लग्नाच्या आधीच आमच्यात डिफ़रंन्सेस आहेत.. जसं जसं लग्न जवळ यायला लागलंय.. तसं तसं मला असं सफ़ोकेट झाल्यासारखं वाटतंय.. असं वाटतं.. कबीरशी लग्न हा माझा योग्य निर्णय तर आहे ना? त्याला जे आयुष्य अपेक्षीत आहे.. ते मी देऊ शकेन ना?.. काय वाटतं तुम्हाला.. आम्ही हा योग्य निर्णय घेतलाय ना?”, राधाने आळीपाळीने तिघांकडेही बघीतलं..

बराचवेळ शांततेतच गेला..

“मला वाटतं योग्य निर्णय आहे.. तुम्ही दोघंही एकमेकांना हवा आहात.. तुमचं दोघांचही एकमेकांवर प्रेम आहे.. तु नेहमीच कबीरच्या मनात होतीस.. रहाशील.. मला वाटतं रिलेशनशीप मध्ये सगळ्यात महत्वाच काय असतं तर ते एकमेकांवर असलेल घट्ट प्रेम.. जर ते असेल तर बाकीच्या गोष्टी दुय्यम आहेत.. मला वाटतं.. तुम्ही थोडी मॅच्युरीटी दाखवलीत तर तुमच्यातले हे डिफ़रंन्सेसही नाहीशे होतील..”, अनपेक्षीतपणे रती म्हणाली.. “आणि माझं मत विचारशील तर मला तुम्ही दोघंही आनंदी हवे आहात…”

मोनिकाने हळुच टेबलाखालुन रतीला एक लाथ मारली..

“थॅंक्स रती.. खुप छान वाटलं ऐकुन.. मला कळत नाहीए.. मी खुप ओव्हर-रिअ‍ॅक्ट होतेय की काय… आजचा दिवस इतका वाईट गेला ना आमचा.. आय थिंक ही शुड अंडरस्टॅंड यार.. मी नाही राहू शकत इतक्या दुर असं एकांतवासात..”, राधा
“डोंन्ट वरी.. सगळं ठिक होईल..”, रती
“थॅंक्स यार.. आणि रती.. मला थोडी शॉपींगला हेल्प करशील प्लिज.. यु नो ना.. माझ्याबरोबर माझ्या नात्यातलं असं कोणीच नाही.. ऑफ़ीसमधलं रिलेशन इतके पण जवळचे नाहीत की मी त्यांच्याबरोबर शॉपिंग वगैरे करेन..”, राधा
“व्हाय नॉट.. नक्की..”, रती

“सर.. एक स्किम चालु आहे.. तुमचा सेल्फ़ी काढुन आमच्या पेजवर अपलोड करा.. १०% डिस्काऊंट आहे..”, एक वेटर टेबलापाशी येत रोहनला म्हणाला..
“अरे व्वा.. व्हाय नॉट….या रे.. इकडे सगळे..”, असं म्हणुन रोहनने आपल्या मोबाईलमधुन एक ग्रुप-फ़ोटो काढला

“ओके देन.. यु गाईज कॅरी ऑन.. मी पळते…आणि मला प्लिज व्हॉट्स-अ‍ॅप करा हा फ़ोटो”

टेबलावरचा आईस्ड-टी संपवला आणि बॅग उचलुन राधा निघुन गेली..

 

राधा गेल्या गेल्या रोहन आणि मोनिका दोघंही रतीकडे वळले.

“मुर्ख आहेस का तु? चांगली संधी होती तुला.. उलट तिला सांगायला हवं होतंस कि हा निर्णय चुकीचा आहे.. तुम्ही दोघं अनुरुप नाही एकमेकांना वगैरे.. ते राहीलं बाजुला .. आणि तु..” रोहन चिडून म्हणाला..
“नाही तर काय.. एव्हढी साधी नको राहूस रती तु..”, मोनिका
“कुल डाऊन गाईज.. आय एम नॉट अ बिच.. अ‍ॅन्ड आय डोंन्ट वॉंट टु.. मला कुणाच्या लग्न मोडण्याचं कारण नाही बनायचंय..”, रती
“अगं पण.. तुला आवडतो ना कबीर. मग? जर का त्यांच लग्न व्हावं असं वाटतंय.. तर कश्याला गेलीस मग त्या दिवशी कबीर बरोबर.. स्पष्ट दिसतंय की कबीर आज राधाला तिथे का घेऊन गेला ते.. तो सरळ सरळ कंपेअर करतोय राधाला तुझ्याशी..”, मोनिका
“पण आम्ही जस्ट भेटलो होतो.. ते पण तो म्हणाला म्हणुन..”, रती
“राईट.. आणि किती दिवस हे असं भेटणं चालणार? राधापासुन लपवुन.. कबीरचं लग्न होईपर्यंत? का त्यांच्या पहील्या वाढदिवसापर्यंत?? का त्यांना मुल-बाळ होईपर्यंत??’, रोहन..
“रोहन.. कबीरचं अजुन लग्न झालेलं नाहीए.. सो भेटायला काय हरकत आहे..?”, रती
“खरंय.. पण त्याने त्याचा निर्णय बदलला आहे का? तो म्हणाला का की रती माझं तुझ्यावरंच प्रेम आहे.. माझा निर्णय चुकलाय.. मी राधाला सांगतो मी तुझ्याशी नाही.. रतीशी लग्न करतोय.. म्हणाला का तसं तो..”, रोहन

रती काहीच बोलली नाही

“बरं त्याचं नाही तर नाही.. तु तर बोललीस का? उलट त्याच्या भिंतींवर कबीर लव्हज राधा लिहुन आलीस.. कमाल आहे तुझी..”

“रोहन मी प्रेम करते कबीरवर.. आणी जरी तो माझ्यावर प्रेम करत असेल, तरी हे ही खरं आहे की तो राधावरही प्रेम करतो.. आणि मला त्याचं प्रेम त्याच्यापासुन हिरावुन घ्यायचं नाहीए.. त्याला आम्हा दोघींमधलं कोण हवंय हे त्याला ठरवु दे.. त्याचा निर्णय त्याला घेऊ दे.. कदाचीत माझ्यावर नसेलही प्रेम त्याचं, राधाला त्याच्यापासुन दुरावुन मला त्याला दुःखी नाही करायंचंय रोहन..”, रती

“रती.. कबीर खरंच मुर्ख आहे.. तो स्वतःहुन कुठलाही स्टॅंन्ड घेणार नाही.. तो तुला प्रपोज करणार नाही.. तु त्याला विचारणार नाही.. राधा त्याला सोडणार नाही.. कबीर आयुष्यात जे घडेल तसे त्या फ़्लो मध्ये जात रहातो.. प्रवाहाविरुध्द पोहायची धमक नाही त्याच्यात. तो काहीही बदल करणार नाही.. दोन आठवड्यांत त्यांच लग्न होईल रती.. कळतंय का तुला मी काय म्हणतोय???”, रोहन पोटतिडकीने म्हणत होता..

“रोहन मला वाटतं.. आपल्यालाच काहीतरी करावं लागणार आहे आता..”, मोनिका
“नाही मोनिका.. कुणी काही करायची गरज नाहीए.. तुम्हाला माहीते.. मी ते विपश्यनेला गेले होते ना.. तिथे एक गोष्ट आम्हाला शिकवली.. आपल्याला जर एखादी गोष्ट खरंच हवी असेल ना.. तर ती गोष्ट आपण ना युनिव्हर्सकडे मागायची.. अगदी मनापासनं.. आणि मग ती गोष्ट आपल्याला मिळवुन देण्यासाठी सगळी शक्ती पणाला लावते. मी रोज सकाळ संध्याकाळ युनिव्हर्सकडे कबिरला मागतेय..”, रती म्हणाली..

“अ‍ॅज यु विश..”, मोनिका म्हणाली.. “आय होप.. जेंव्हा तु जागी होशील तेंव्हा खूप उशीर झालेला नसेल.. लेट्स गो रोहन..”

रतीने बिल भरलं आणि तिघंही जण बाहेर पडले.
                                                                                **********************

 

रात्रीचे १२.३० वाजुन गेले होते. कबीर झोपेत बुडुन गेला होता इतक्यात त्याचं दार वाजलं.

कबीर चरफडत उठला.. घड्याळात वेळ बघीतली.. इतक्या रात्रीचं कोण आलं असेल असा विचार करत त्याने दार उघडलं..

दारात राधा उभी होती.

“राधा.. तु? इतक्या उशीरा? ये आत ये…”, कबीरने दार पुर्ण उघडलं..
राधाने दारु प्यायलेली होती. अडखळत अडखळत ती हॉलमध्ये आली आणि तिने सोफ़्यावर स्वतःला झोकुन दिले..

“झोपला होतास कबीर..”, अडखळत तिने विचारलं..
“हे घे.. पाणी पी आधी..”, कबीरने फ़्रिजमधुन गार पाण्याची बाटली आणली आणि ग्लासमध्ये पाणी भरुन राधाला देत म्हणाला.
“झोपला होतास का? माझी झोप उडवुन?’, राधाने परत विचारलं..
“हम्म.. झोपलो होतो.. बोल.. काय झालं?”
“हे बघ…”, राधाने आपला मोबाईल सुरु केला आणि कबीरसमोर धरला.. मोबाईलवर रोहन-राधा-रती आणि मोनिकाचा तो हॉटेलमध्ये काढलेला ग्रुप फोटो होता..

“आज संध्याकाळी मी भेटले ह्यांना.. सहजच..”, राधा म्हणाली..
“अरे व्वा.. मस्त की..”, कबीर.. “पण मला सोडुन का भेटलात? मला सांगीतलं असतं तर मी पण आलो असतो की..”
“तु तर भेटतच असतोस रे.. म्हणुन नसेल सांगीतलं..”, कसनुस हसत राधा म्हणाली..
“छे गं.. म्हणजे रोहन भेटतो.. तु भेटतेस.. पण मोनिका आणि रती.. नाही भेट होतं जास्ती…”, कबीर..
“म्हणजे? तु रतीला भेटलाच नाहीस इतक्यात?”
“नाही.. आपल्या पार्टीला जी भेट झाली तिच शेवटची.. का? असं का विचारलंस..?” थोडंस चाचपुन कबीर म्हणाला

राधाने तो फ़ोटो रतीवर झुम केला आणि म्हणाली.. “निट बघ कबीर.. रतीचा ड्रेस बघ.. तिच्या गळ्यात बघ काय आहे.. हा तोच मफ़लर आहे ना जो मी तुला गिफ़्ट केला होता.. आपल्या लग्नाच्या पार्टीला?”

कबीर काहीच बोलला नाही…

“कधीपासुन चालु आहे तुम्हा दोघांचं?”, राधा
“तसं काही नाहीए राधा.. उलट ती मला नेहमी समजावतेच की राधाशी जुळवुन घे.. लग्नानंतर सगळं ठिक होईल वगैरे..”, कबीर
“तेच तर मला कळत नाही.. आज मला पण ती तेच म्हणाली.. पण मी तुला आधी पण म्हणाले होते.. आत्ता पण म्हणतेय.. शी लव्हज यु.. तिचं प्रेम आहे तुझ्यावर.. स्पष्ट दिसतं तिच्या चेहर्‍यावर विशेषतः तेंव्हा जेंव्हा ती तुझ्याबद्दल बोलत असते..”, राधा

“राधा प्लिज..तुला जास्तं झालीए.. आपण नंतर बोलुयात का?”, कबीर.. “तु एक काम कर.. इथेच झोप.. उद्या सकाळी निवांत बोलु..”
“नाही कबीर.. उद्या नाही.. तुला उतरवायला आज इतकी प्यावी लागली.. आजच सगळं बोलु दे.. आत्ताच..”

कबीरने पंखा चालु केला आणि तो राधाच्या समोरच्या खुर्चीत बसला..

“कबीर.. अगदी खरं खरं सांग.. प्लिज.. आय नो.. यु लव्ह मी.. पण रती.. तुला रती पण आवडते ना? प्लिज आता खोटं नको बोलुस..”
“हम्म.. आवडते..”
“माझ्यापेक्षाही जास्त?”
“माहीत नाही.. खरंच माहीत नाही.. जेंव्हा तु समोर असतेस तेंव्हा मी तुझाच असतो.. पण ती समोर आली की मला कळत नाही मला काय होतं.. वेडा होऊन जातो मी तिच्यासाठी..”, कबीर खाली मान घालुन म्हणाला..

टेबलावरचा पाण्याचा ग्लास घेण्यासाठी राधा उठायला गेली, पण तिचा तोल गेला तसा तिला सावरायला कबीर खुर्चीतुन उठु लागला, पण राधाने त्याला थांबवले. सोफ़्याचा आधार घेऊन तिने पाण्याचा ग्लास उचलुन ओठाला लावला..

“कबीर.. तुला वाटतंय की आपण लग्न करुन चुक करतोय? मला वाटतं तसं.. ह्याचा अर्थ असा नाही होत, की मी तुझ्यावर चिडलेय.. किंवा तु मला आवडत नाहीस, पण.. लग्न.. आणि आपण दोघं.. ह्या बाबतीत मला वाटतंय आपण भिन्न विचारांचे आहोत.. आपलं खरंच जमेल एकत्र लग्नानंतर?”

कबिर काहीच बोलला नाही.

“ओ लेखक.. अहो बोला आता जरा..”, राधा म्हणाली
“मान्य आहे आपले विचार, आपली मतं अगदी विरुध्द टोकाची आहेत.. पण आत्ता तु जे बोललीस ना, तेच अगदी तंतोतंत माझ्या मनातही आहे..”, कबीर..
“तु माझ्याशी.. किंवा मी तुझ्याशी नवरा-बायको म्हणुन कितपत जुळवुन घेऊ शकु माहीती नाही..”, राधा म्हणाली..

काही वेळ शांततेत गेला…

“मोडुयात लग्न?”, काहीश्या अस्पष्ट आवाजात राधा म्हणाली..
कबीरने अविश्वासाने तिच्याकडे बघीतले

“राधा.. हे बघ.. हा निर्णय असा तडकाफ़डकी नको घ्यायला.. तु पण आत्ता भानावर नाहीएस.. उद्य..”
“मी पुर्ण भानावर आहे कबीर.. तु तुझा निर्णय सांग.. हे बघ, मला वाईट वगैरे आज्जीबात वाटणार नाही.. मला वाटतं राधा नावालाच शाप आहे.. तिला हवं असलेलं प्रेम तर मिळालं.. पण ती त्याची कधीच होऊ शकली नाही.. सो इट्स ओके..”

कबीरने खुप वेळ घेतला आणि मग म्हणाला.. “राधा.. आपण लग्न नको करुयात.. पुढे जाऊन एकमेकांना दुखावण्यापेक्षा.. आत्ताच…” पण बोलताना कबीरचा आवाज कापरा झाला होता..

“वेडा रे वेडा तु..”, सोफ़्यात सावरुन बसत राधा म्हणाली.. “तुला तो दुनियादारी सिनेमातला डायलॉग आठवतो?”
“कुठला?”
“तोच.. हातात कॅडबरी असताना समोर आलेलं बिस्कीट सुद्धा तुला सोडवत नाही… बच्चूच आहेस तू.. खरंच बच्चू आहेस तु कबीर…” असं म्हणुन राधा उठुन उभी राहीली
“कुठे निघालीस राधा?” कबीर तिला थांबवत म्हणाला..
“घरी.. आता इथे थांबुन काय उपयोग..”
“मी.. मी येतो सोडायला..”
“नको कबिर.. खाली पुनम थांबलीय.. तिला घेऊनच आले होते बरोबर.. माझी नको काळजी करुस.. तु जा रतीकडे.. सांग तिला.. तु तिचाच आहेस म्हणुन..”, राधा दार उघडत म्हणाली..
“अगं.. पण झोपली असेल ती आत्ता…”
“तिची झोप उडली असेल रे.. चार दिवसांवर लग्न आलं आपलं.. जागीच असेल ती.. खरंच गोड मुलगी आहे.. आणि तुला डिझर्व्ह करते.. पण एक मात्र नक्की..”, राधा
“काय?”
“देव न करो.. पण पन्नाशीनंतर तुम्ही एकत्र नसलात.. तर माझी आठवण काढ.. निदान तेंव्हा तरी आपल्याला लग्नाची गरज भासणार नाही.. कबीर-राधा.. तेंव्हा तरी एकत्र येतील.. चलो येते मी.. आणि आता जास्ती उशीर न करता.. लग्न करुन टाक.. इश्कच्या पुढचा भागाचे पुस्तक नक्की वाचेन मी..”

“राधा..”, कबीर म्हणाला.. “जायच्या आधी एक मिठी??”
“शुअर…”

राधाने कबीरला घट्ट मिठी मारली.. दोघांच्याही डोळ्यांतुन आश्रुंच्या धारा लागल्या होत्या.. पण त्या दुःखाबरोबरच योग्य वेळी योग्य निर्णय घेऊन सगळ्यांचंच आयुष्य सावरल्याचा, सगळ्यांनाच हवं ते मिळाल्याच्या आनंदाच्या ही होत्या.

कबीरला बाय करुन राधा निघुन गेली.

थोड्यावेळाने खाली गाडी चालु झाल्याचा आवाज आला आणि ती गाडी तेथुन निघुन गेली.
पुन्हा सर्वत्र सामसुम झाली.

कबीर बराच वेळ सुन्न होऊन बसला होता. जे काही घडलं त्याच्यावर त्याचा अजुनही विश्वास बसत नव्हता.. पण जे घडलं ते सर्वदृष्टीने तिघांच्याही भल्याचंच होतं ह्याची त्याला मनोमन खात्री होती. त्याला अपेक्षीत असलेल्या चौकोनी आयुष्याच्या बंधनात राधा नावाच वादळं कधीच थांबुन राहीलं नसतं.. ते वादळ असंच मोकळं दर्‍या-खोर्‍यांतुन, पर्वतांतुन.. समुद्रांवरुन घोंघावत राहायला हवं तरच त्याचं मार्दवी सौदर्य अनुभवता येणार होतं.

कबिरने तोंडावर पाण्याचा शिडकावा केला.. कपडे बदलले आणि मोबाईल चालु केला..
व्हॉटस-अ‍ॅपवर रतीचं लास्ट सिन १० मिनीटांपुर्वीचंच होतं.
राधा म्हणाली होती ते खरंच होतं तर..

कबीर खाली गाडीत येऊन बसला आणि स्वतःशीच म्हणाला.. “स्टे-अवेक रती.. आय एम कमींग टु टेक-यु अवे…”

[समाप्त]