डबल-क्रॉस (भाग १३)


भाग १२ पासून पुढे >>

३१ ऑक्टोबरची संध्याकाळ आत्ता कुठे सुरू होत होती, पण कॅनबेरा कॅसिनो आधीच गर्दीने फुलून गेला होता. आधीच ऑक्टोबरफेस्ट निमित्ताने बिअर्सवर असलेला डिस्काउंट काय कमी कारण होते की आता त्यात हॅलोवीन पार्टीची भर पडली होती. चित्रविचित्र पोशाख घातलेले अनेकजण खाद्यपदार्थ आणि निरनिराळ्या ड्रिंक्सचा आस्वाद घेण्यात मग्न होते. कॅसिनोच्या मध्यावर असलेल्या गोलाकार स्टेज वर दोन फटाकड्या मुली ‘दिलबर..’ गाण्यावर पोलभोवती नाचत होत्या.

कॅसिनोच दार उघडून पायरेट्सचे कपडे घातलेले साधारण पंचविशीतले दोन तरुण आत आले. एकाने आपला एक डोळा झाकला होता आणि हातात एक प्लॅस्टिकची बंदूक धरली होती, तर दुसऱ्याने आपला चेहरा रंगवला होता आणि हातात एक ६” सुरा धरला होता. कॅसिनोमधील लोकांनी दार उघडून आलेल्या त्या व्यक्तींकडे क्षणभर बघितले आणि परत ते आपल्या गप्पांमध्ये मग्न झाले.

काही क्षण दारात थांबून त्या दोघांनी कॅसिनोच्या अंतरंगाचे निरीक्षण केले आणि मग त्यांनी आपला मोर्चा बार काऊंटरकडे वळवला. पाठीला लावलेल्या स्विगीच्या मोठ्या फुड transport bag त्यांनी खाली ठेवल्या आणि एका कोपऱ्यातील जागा पकडून त्यांनी ड्रिंक्सची ऑर्डर दिली.

एव्हाना ‘दिलबर..’ गाणं संपून आता जुन अक्स चित्रपटातलं ‘ये रात..’ गाणं सुरू झालं होत. काळया रंगाची टाईट फिट लेदर पँट, झिरझिरीत पांढरा शर्ट, त्यावर टाय घातलेली तरुणी त्या पोलभोवती अंगाला झटके देत ठुमकत होती.

“छ्या काय फालतू नाचतीय ही, सगळी उतरवून टाकली..”, हातातला पेगचा ग्लास काउंटरवर आपटत एक चाळीशीतला गृहस्थ पुटपुटला.

डोक्यावरची एलिडी ने चमकणारी शिंग त्याने नीट केली आणि शेजारी एक डोळा झाकलेल्या त्या तरुणाला म्हणाला, “काय नाचलीय रवीना ह्या गाण्यावर.. तुला सांगतो, त्या काळी राहुलच्या ७०एम एम स्क्रीनवर काय वाटायचं हे गाणं बघायला.. थंडगार एसी मध्येही घाम फुटायचा.. नाहीतर ह्या.. उसाच चिपाड नुसत्या..”

डोळा झाकलेल्या त्या व्यक्तीने, अर्थात रोशनने, नुसतीच मान डोलावली.

“आय एम अ बॅड बॅड डेव्हील”, आपल्या शिंगांकडे बोट दाखवत तो इसम परत म्हणाला
“आम्ही पायरेट्स, हा कॅसिनो लुटायला आलोय…”, हसत हसत शेजारी बसलेल्या दुसऱ्या तरुणाकडे, अर्थात जिमीकडे, बोट दाखवत रोशन म्हणाला
“येस, येस, आय कॅन सी दॅट. ही बंदूक पण खरी असेल ना?”
“अर्थात”, असं म्हणून रोशनने आपली बंदूक त्या माणसावर रोखली आणि खटका दाबला.. त्याबरोबर बंदुकीतून एक प्लास्टिकचा बाण निघाला आणि त्या माणसाच्या कपाळावर जाऊन चिकटला

“आणि हा चाकू?”, कमरेला लटकवलेल्या चाकूकडे बोट दाखवत त्या इसमाने विचारले
“तर तर.. हा पण खराच आहे”

रोशनने तो चाकू त्या इसमाच्या समोर धरला आणि बोटाने त्या चाकूचे पाते दाबले, तसे ते पाते आतमध्ये दाबले गेले.

“हो हो हो हो.. ब्रिलियंट ” ग्लासमधली स्कॉच तोंडाला लावत तो इसम म्हणाला

दोघेही हसण्यात मग्न झाले, तेंव्हा जिमी हळूच खुर्चीवरून उठला आणि कॅसिनोच्या अंतरंगात शिरला.

सहज फिरता फिरता जिमी परिस्थितीची पाहणी करत होता. डान्सफ्लोअर वर विखुरलेल्या ४-५ बाउंसरची त्याला काळजी नव्हती. हातातला सुरा खरा आहे कळताच निम्मे-अर्धे सो-कॉल्ड बाऊंसर्स पळून जातील ह्याची त्याला खात्री होती. त्याला चिंता होती ती सेफच्या दिशेने जात असलेल्या कॅरिडॉर मध्ये उभ्या असणाऱ्या सफारी सूट मधल्या त्या दोन टोणग्यांची. निर्विकार चेहऱ्याने ते त्या पॅसेजच्या सुरुवातीला उभे होते. सफारीसूटच्या कडेला असलेला किंचितसा फुगवटा नक्कीच त्यांच्याकडे एखादी रिव्हॉल्व्हर असल्याची खात्री देत होता.

जिमीने पुन्हा एकदा इतरत्र नजर फिरवली आणि तो पुन्हा रोशन शेजारी येऊन बसला. एवढ्या गोंगाटामध्ये त्या दोघांना एकमेकांशी बोलणे केवळ अशक्य होते.

जिमीने टेबलावरचा टिश्यू पेपर आणि पेन घेतले, डाव्या दिशेने एक बाण काढून त्याशेजारी दोन आकडा लिहिला आणि बंदुकीचे चित्र काढले व तो कागद रोशनकडे सरकवला.

रोशनने तो कागद बघून पॅसेंजच्या दिशेने वाकुन एक नजर टाकली आणि पुन्हा जिमीकडे बघुन मान डोलावली.

जिमीने पुन्हा कागदावर मध्यभागी गोल काढून डान्सबार दर्शवला आणि आजूबाजूला ४-५ माकडं फिरताना दाखवली. पुन्हा रोशनने मागे नजर फिरवली आणि कागदावर जोरात असणाऱ्या इमोजीचे चित्र काढले.

“लेट्स डु इट”, जिमीने कागदावर लिहून तो पुन्हा रोशनकडे सरकवला

रोशनने शेजारच्या इसमाकडे बघितले, त्याने आपला रिकामा झालेला ग्लास पुन्हा भरून घेतला होता.

हळूच जिमीकडे बघून रोशनने त्या इसमाकडे बोट दाखवले. जिमीने त्या इसमाला एकावर वरुन खालपर्यंत न्याहाळले. अगदीच साधा, निरुपद्रवी असा तो वाटत होता.

जिमीने मान हलवून आपली संमती दर्शवली.

रोशन पुन्हा त्या इसमाकडे वळला..

“सो, डेव्हील, लेट्स प्ले अ गेम?”
“गेम? व्हॉट गेम?”
“मी आणि माझा पार्टनर कॅसिनो लुटायला चाललोय.. येताय बरोबर?”
“ओह शुअर.. व्हाय नॉट”, हातातला ग्लास बॉटम्स-अप करत तो इसम म्हणाला
“ठीके, मग मी तिथे दाराशी जाऊन थांबतो, हि बंदुक घेऊन, जर कोणी पळायचा प्रयत्न केला तर मी आहेच !, आणि हा माझा मित्र, तुम्हाला बंदी बनवून घेऊन जाईल.. त्याच्याकडे पण एक खोटा खोटा चाकू आहे.. तो तुमच्या मानेला लावून ठेवेल फक्त.. तुम्हाला होस्टेज बनवून तो कसिनोमध्ये घुसेल………. पैसे घेईल………. आणि मग आपण पळून जाऊ. कसा वाटला प्लॅन?”

“फँटॅस्टिक..”, थोडावेळ विचार करुन तो इसम म्हणाला
“चलो देन…”, असं म्हणुन रोशन उठला, त्याने खिश्यातुन आपली ती खोटी बंदुक काढली आणि तो कसिनोच्या दाराच्या दिशेने गेला

जिमी त्या इसमाच्या जवळ आला आणि त्याला हाताला धरून तो त्या कॅसिनोच्या अंतरंगात जाणाऱ्या पॅसेजपाशी, जेथे ते दोन सेक्युरिटी गार्डस उभे होते, तेथे गेला. जाताना डिजेच्या शेजारी पडलेला एक माईक उचलला आणि तो त्या सेक्युरीटी गार्ड्सच्या जवळ जाऊन उभा राहीला.

एकवार त्याने कॅसिनोच्या दाराकडे नजर टाकली…
रोशनने आपली जागा पकडली होती.

जिमीने माईक चालू केला आणि तो म्हणाला, “लेडीज अँड जेंटलमन, युअर अटेन्शन प्लिज.. ”

सगळ्यांच्या नजारा जिमीकडे वळल्या. जिमीने डीजेला खूण करुन गाणी दोन मिनिटांसाठी बंद करायची विनंती केली.

“थँक्यू..”, गाणी बंद झाल्यावर जिमी म्हणाला.. “मी आणि माझा पार्टनर.. “, कॅसिनोच्या दरवाजापाशी उभ्या असलेल्या रोशनकडे बोट दाखवत जिमी पुढे म्हणाला, “.. आम्ही आता हा कॅसिनो लुटणार आहोत.. तुम्हाला आवडेल बघायला?”

“यो !!!”
“वुईईईई… ”
“येह .. गो फॉर इट..”

गर्दींतून कोण तरी ओरडले

“हा माणूस…”, त्या इसमाकडे बोट दाखवत जिमी म्हणाला… “ह्याला आम्ही बंधक बनवलंय.. बंधक, नाव काय तुझं?”
“पटेलभाई..” तो इसम उड्या मारत मारत त्या माईकसमोर म्हणाला

पटेल त्या कॅसिनोमधला नेहमीचा गिऱ्हाईक होता, अनेक जण त्याला ओळखायचे

पटेलने इतरांना हात वगैरे दाखवून थंब्स अप केले.

एव्हाना इतरांना हॅलोवीनचाच हा काहीतरी प्रकार चालू आहे असे वाटुन तेही आता लक्ष देऊन बघत होते.

जिमी त्यातील एका सेक्युरिटी गार्डकडे वळला आणि त्याला बोटाने खूण करुन जवळ बोलावले
“चल, आतमध्ये जा आणि जी काय कॅश आहे ती घेऊन ये आणि त्या बॅगांमध्ये भर…”, कोपऱ्यात ठेवलेल्या आपल्या त्या स्विगीच्या बॅगांकडे बोट दाखवत जिमी म्हणाला

तो गार्ड चेहऱ्यावर मख्ख भाव घेऊन तिथेच उभा राहिला

“जातोस का भोसकू ह्याला इथंच?”, जिमीच्या चेहऱ्यावरचे भाव आता बदलले होते
“जा, जा.. नाहीतर हा त्याचा हा खोटा चाकू मारेल मला… आणि तिकडे तो कोपऱ्यात बाणांची बंदूक घेऊन उभा आहे.. तो पण बाण मारेल तुला..”, पटेल अधिकच खिदळत म्हणाला.

जिमीने आपला सुरा हवेत उगारला.. जवळच उभ्या असलेल्या पटेलला त्या सुरीची लखलखत पात पहिल्यांदाच दिसलं, क्षणार्धात त्याच्या लक्षात आलं कि हा सुरा प्लास्टिकचा नसून खरा आहे, पण तो काही बोलण्याअगोदरच जिमीने तो सुरा पटेलच्या पोटात खुपसला होता..

पटेल अतीव वेदनेने जमिनीवर कोसळला

“वॉव पटेल भाय गुड वन..”
“अबे ये तो शारुख का बाप निकला ऍक्टिंग में .. ”

गर्दीतून मोजके टाळ्यांचा आवाजही आले

“पटेल भाय .. लागलं तर नाही ना?”, मुद्दाम हसत हसत जिमी म्हणाला
पटेल बोलायचा प्रयत्न करत होता, पण त्याच्या तोंडातून शब्दच फुटत नव्हते

जिमी सावकाश पावलं टाकत त्या सेक्युरिटी गार्डजवळ गेला आणि आपल्या सुरीच पात क्षणार्धात त्या गार्डच्या गळ्यावरून फिरवलं. रक्ताची एक चिळकांडी उडाली आणि तो गार्ड गतप्राण झाला.

शेजारीच उभ्या असलेल्या गार्डच्या अंगावर ते गरम रक्त उडालं तसं त्याला परिस्थितीची जाणीव झाली, पण खिशातली बंदूक काढेपर्यंत उशीर झाला होता.. जिमीने आपला तो सूर एकदा मग दोनदा आणि मग तिसऱ्यांदा त्या गार्डच्या पोटात खुपसला…

अजूनही समोरची अर्धी लोक संभ्रमात होती, जे समोर चालू आहे ते खरं आहे का नाटक हेच त्यांना कळत नव्हतं. परंतु जिमीचे ते भयानक रूप आणि रक्ताने माखलेला चेहरा पाहून हे नाटक नसावे असाच तर्क अनेकांनी काढला होता.

जिमिनी पुन्हा माईक उचलला आणि तो म्हणाला, “धिस इज रिअल रॉबरी.. तुम्ही जिथे आहात तिथेच थांबा.. जसा हा सुरा खोटा नाही तशी ती बंदूकही खोटी नाहीए….”, रोशनकडे बोट दाखवत जिमी म्हणाला

रोशनमात्र तिकडे भीतीने अर्धमेला झाला होता. त्याला समोर जे घडलंय ते सर्व अनपेक्षित होते. शिवाय आता जर कोणी त्याच्या अंगावर धावून आलंच तर करायचं काय? हाच मोठ्ठा प्रश्न त्याच्यासमोर होता. त्याच्याकडे असलेली बंदुक आणि तो चाकू.. दोन्ही नकली होते.

कसतरी करून, सगळा धीर एकटवुन तो हातात बंदुक धरुन उभा होता.

 

“इथला मॅनेजर कोण आहे?”, जिमीने थंड आवाजात माईकवर विचारलं
गर्दीतून एक पोट पुढं आलेला, चष्मीश माणूस घाबरत घाबरत पुढे आला

“सेफ ची किल्ली दे..”, जिमीने आपला हात पुढे केला..

तो मॅनेजर काही बोलणार इतक्यात जोर-जोरात कानठळ्या बसवणाऱ्या आवाजात अलार्म वाजू लागला..

“भेंचोद … कुणी वाजवला अलार्म… ?”, इकडे तिकडे रागाने बघत जिमी ओरडला

“मला.. मला माहीत नाही….”, तो अधिकच घाबरत म्हणाला
“माहीत नाही? माहीत नाही म्हणजे काय?”.. जिमी ओरडला
“म्हणजे मी कालच जॉईन झालोय इथे.. सगळी माहिती व्हायचीय माझी करून…”

अलार्मचा आवाज ऐकून कॅसिनोमध्ये एकच गोंधळ उडाला

एव्हाना रोशन धावत धावत जिमीजवळ आला…

“सोड त्याला, चल पळ लवकर… ”
“पळ? वेडा आहेस का.. “, रोशनचा हात झटकत जिमी म्हणाला..
“सेफची किल्ली दे.. ”
“किल्ली नाहीए सेफ ला..”
“म्हणजे?”
“म्हणजे.. किल्ली नाहीए..”, मॅनेजर चाचरत म्हणाला, “फिंगर प्रिंट आहे त्याला.. ”
“कुणाची?”
“जगदाळेंची..”, खाली मरुन पडलेल्या एका सेक्युरिटी गार्डकडे बोट दाखवत मॅनेजर म्हणाला

जिमीने त्याला बाजूला ढकलले आणि तो त्या जगदाळेंच्या बॉडीकडे गेला आणि त्याला हाताला धरून ओढत ओढत तो त्या पॅसेजमधून सेफच्या दिशेने निघाला.
अलार्मच्या आवाजाने कॅसिनोमध्ये एकच गडबड उडाली होती, त्यात रोशन त्याची दाराच्या इथली जागा सोडून जिमीच्या इथे आला होता. त्याचा फायदा घेऊन लोकांनी कॅसिनोमधून बाहेर धूम ठोकायला सुरवात केली.

“जिमी.. सोड त्याला.. कुठल्याही क्षणी पोलीस येतील…”, रोशन म्हणाला
“मूर्ख.. नाव घेऊ नकोस माझं सांगितलं होतं ना तुला हजारदा..”, चवताळत जिमी म्हणाला… “….आणि तू जागा सोडून का आलास.. सगळी लोक बाहेर पळत आहेत बघ, टेक युअर पोझिशन, थांबव त्यांना…”

“थांबव? कसं? ह्या खोट्या बंदुकीने?”, वैतागून रोशन म्हणाला

पण जिमीच त्याच्याकडे लक्ष नव्हतं, तो जगदाळेंची बॉडी ओढत ओढत सेफ च्या दिशेने निघाला होता. जगदाळेंची शरीरयष्टी चांगलीच मजबूत होती, त्याला ओढत ओढत न्हेणे हाडकुळ्या जिमीला जड जात होते… शेवटी त्याने तो नाद सोडून दिला, खिशातला सुरा पुन्हा बाहेर काढला आणि जगदाळेंचा अंगठा कापला. तुटलेला तो अंगठा घेऊन जिमी धावत धावत सेफपाशी गेला आणि तिथल्या फिंगरप्रिंट स्कॅनर वर त्याने तो अंगठा लावला, पण तो दरवाजा काही उघडला नाही.

त्याने प्रश्नार्थक चेहऱ्याने रोशनकडे पहिले..

तो तुटका अंगठा बघून रोशनला शिसारी येत होती.

“पुस ना तो अंगठा नीट, रक्त लागलेय त्याला सगळं..”, घश्याशी आलेला आवंढा कसाबसा गिळत रोशन म्हणाला
“एस.. राईट राईट.. “, आपले विस्कटलेले केस नीट करत जिमी म्हणाला .. त्याने तो अंगठा आपल्या शर्टला पुसला आणि पुन्हा त्या फिंगरप्रिंट स्कॅनर वर त्याने तो अंगठा लावला, पण ह्या वेळेसही तो दरवाजा काही उघडला नाही.

“शिट्ट शिट्ट शिट्ट..”, चिडून जिमीने तो अंगठा फेकून दिला आणि पुन्हा तो तावातावाने जगदाळेंच्या बॉडीकडे निघाला

“जिमी काय करतोयस तू? चल पळ इथून.. “, रोशन त्याला ओढत म्हणाला
“भे x x x पासवर्ड अंगठा आहे, का अजुन कुठलं बोटं ? आणि कुठल्या हाताचं ? ते कुठे माहितेय..साल्याचे दोन्ही हात कापून आणतो.. ” झरझर पावलं टाकत जिमी पुढे निघाला

“जिमी, मूर्खपणा करु नकोस, अजुन तर आपण सेफपाशी पण पोहोचलो नाहीए, आतमध्ये लगेच कॅश आहे? का अजून नवीन काही निघालं तर काय करणार? आणि समजा सगळी कॅश आतमध्येच असली तरी ती बॅगेत भरून निघायला किमान १५-२० मिनिट जातील अजून. आधीच बाहेर तो कर्णकर्कश्श अलार्म वाजतोय पाच मिनिटांपासून, पोलीस काय चहा पित बसले असतील का अजून?”, रोशन

“पोलीस गेले भो x x त, मी हे पैसे घेणारच..”., जिमी
“जिमी आपल्याकडे हा सुरा सोडला तर बचावला दुसरं काही नाहीए, ऐक माझं, धिस इज नॉट द एन्ड ऑफ द वल्ड.. आपण परत हात मारु दुसरीकडे कुठेतरी.. चल.. ”

रोशन म्हणतोय ते जिमीला पटत होत, पण असं इथून हात हलवत जाणंही त्याच्या जीवावर आलं होतं.
शेवटी त्याला दुसरा पर्यायही नव्हता, “एस एस, साला माझा प्लॅनच चुकला, वाटला होता, हा सुरा बघुन हे भडवे गप गुमान कॅश आणून देतील.. चल पळुया इथून”, असं म्हणून जिमी दरवाज्याच्या दिशेने धावला, पाठोपाठ रोशनही बाहेर पडला

 

******

साधारण ५ किलोमीटरवर असलेल्या पोलीस स्टेशनमधला फोन खणखणत होता. कॅनबेरा कॅसिनोमध्ये घडत असलेल्या रॉबरीची माहीती द्यायला एकावर एक फोन येत होते.
इन्स्पेक्टर विक्रमने आपली गन तपासली आणि ते बाहेर थांबलेल्या जीप मध्ये बसले. क्षणार्धात पोलिसांची ती जीप धुरळा उडवत कॅनबेरा कॅसिनोच्या दिशेने निघाली.

विक्रम वॉकी-टॉकी वरुन परिस्थिचा आढावा घेत होते.

“हा, बोला हवालदार माने, काय खबर आहे? तुम्ही पोहोचलात का कॅसिनोपाशी?”
“येस्स सर, मी आणि दोन कॉन्स्टेबल, आम्ही तिघे आहोत इथे”
“काय परिस्थिती आहे? ते चोर अजून आहेत आतमध्ये?”
“नाही सर, ते पळाले!”
“कुठल्या दिशेने?”
“सर ते कावेरीच्या दिशेने गेलेत.. ”
“कावेरी .. हम एक मिनिटं .. ”

शेजारी बसलेल्या पि.एस.आय. शेळके तत्पर होते, त्यांनी लगेच त्या गावचा नकाशा उघडून ई. विक्रम समोर धरला आणि कावेरीवर बोट दाखवले

“हा.. एक काम करा, ती पुढे कुर्डुवाडी आहे, तिथे लगेच नाकाबंदी लावा..”, विक्रम ने शेळकेंना सूचना दिली
शेळकेंनी आपल्या वॉकी-टॉकी वरुन पुढच्या सूचना द्यायला सुरुवात केली

“माने, लुटीची काही माहिती कळाली? काय गेले का चोरीला?”
“बहुतेक नाही सर, त्यांना सेफच उघडता आली नाही, पण सर, ३ मर्डर झालेत?”
“काय????”, विक्रम जवळ जवळ ओरडतच म्हणाला.
“हो सर, दोन सेक्युरीटी गार्ड आणि एक पटेल नावाचा कस्टमर”

“माने.. मारेकऱ्यांचं वर्णन मिळालं?”, मिळालय सर, मोघम आहे पण, विशी-पंचविशीतला दोन तरुण होते, मोटारसायकल होती एक जुनी त्यावरून पळालेत..”
“सी.सी.टी.व्ही. फुटेज चेक करा कॅसिनोचं, आजूबाजूचं, फोटो मिळतोय का बघा.. ”
“एस सर..”

विक्रमने काही क्षण विचार केला आणि मग तो शेळकेंकडे वळला

“शेळके, त्या परिसरातले सगळे मोबाईल टॉवर्स ऑफ करा, लगेच.. ”
“येस्स सर.. पण सर का?”
“आजकाल ज्याच्या त्याच्या हातात मोबाईल आणि डेटा पॅक असतो, सगळेच रिपोर्टर बनतात, बातम्या पटापट पसरतात.. इंटरनेट बंद करून टाका तिथलं.. ”
“येस्स सर..”

१५ मिनिटांमध्ये विक्रमची जीप कॅसिनोपाशी पोहोचली. बाहेर प्रचंड गर्दी जमली होती
विक्रम जीपमधुन उतरला, बरोबर एक मोठ्ठा कर्णा घेतला आणि जमलेल्या गर्दीला उद्देशुन तो बोलू लागला..

“ही घटना घडली त्यावेळी तुमच्यापैकी आतमध्ये कोण कोण होते?”
४-५ तरुण तरुणींचा एक गट पुढे आला..

“मोबाईलमध्ये कोणी शुटिंग केलंय घटनेचं?”, विक्रम
एका तरुणाने आपल्या मोबाईलमधला व्हिडीओ चालु करून विक्रमला दिला

“गुड..” तो व्हिडीओ पाहून झाल्यावर विक्रम म्हणाला
“बाहेरच शूटिंग आहे कुणाकडे?”

दुसरा एक तरुण पुढं आला आणि त्याने आपला मोबाईल विक्रमकडे दिला
व्हिडीओमध्ये २ तरुण कसिनोमधुन बाहेर पडताना आणि नंतर बाईकवर बसुन पळुन जाताना दिसत होते

“व्हेरी गुड..” त्या तरुणाची पाठ थोपटत विक्रम पुढे म्हणाला.. “अजून आहे कुणाकडे शूटिंग..? मुख्यतः बाहेरच?”
अजून ३-४ जण पुढे आले..

विक्रमने सगळ्यांचे व्हिडीओ पाहून मोबाईल त्यांच्याकडे परत दिले

“अजून आहे कोणी?”

यावेळी कोणी पुढं आलं नाही

“पोरांनो, हे व्हिडीओ डिलीट करुन टाकायचे. लगेच?”
“काय सर, इतकी मस्त क्लिप आहे, मी तर माझ्या चॅनल वर व्हायरल करणारे.. ” त्यातला एक जण म्हणाला
“येस सर, क्लिप डिलीट वगैरे म्हणजे आमच्या अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य…”

पण त्याच बोलणं अर्धवटच राहील, कारण वाक्य पूर्ण व्हायच्या आधीच विक्रमची एक सणसणीत कानफाडीत त्या तरुणाला बसली होती

विक्रम कर्णा घेऊन पुढे बोलू लागला
“तुमचं स्वातंत्र्य वगैरे सगळं घरी आणि कॉलेजात.. इथे ३ मर्डर झालेत आणि हे लोक शक्य तितक्या लवकर पकडलं जाण महत्वाचं आहे.. तुमच्यापैकी कोणीही हे बाहेरच शूटिंग कुठे मीडिया, इंटरनेटवर शेअर केलंत तर सरकारी कामात अडथळा आणल्याबद्दल सगळ्यात पाहिलं तुम्हाला आत करेन … तुमच्या गावात मला माझी बायको मिळाली, ह्या गावाचा जावई आहे मी.. कृपया सहकार्य करा.. ”

सर्वत्र शांतता होती

“तुम्हाला माहीत असेलच आजकाल पोलीस मिडिया सेलही तितकाच कार्यक्षम आहे, क्लिप कुणी कुठून पब्लिश केली हे शोधायला वेळ लागणार नाही.. नंतर सापडलात तर महागात जाईल”, असं म्हणून विक्रम कसिनोच्या आतमध्ये पहाणी करायला गेला

साधारण अर्धा-पाऊण तासानंतर विक्रम बाहेर आला तेंव्हा बहुतांश गर्दी पांगली होती

विक्रम आपल्या जिपपाशी गेला, शेळके अजूनही वॉकी-टॉकी वरुन बातम्या घेण्यात मग्न होते

“शेळके नाकाबंदी वरून काही खबर.. ?”
“नो सर, अजून तरी आपण दिलेल्या वर्णनाचं कोणी नाकाबंदीवर सापडलं नाही.. ”

विक्रमने घड्याळात नजर टाकली.. घटनेला नाही म्हणलं तरी किमान एक तास होऊन गेला होता

“कसं शक्य आहे..? बघू नकाशा”

शेळकेंनी तो नकाशा पुन्हा उघडून जीपच्या बॉनेटवर ठेवला..

“हा कॅसिनो.. “, नकाशावरील एका ठिकाणावर बोट ठेवत विक्रम म्हणाला.. “आणि माने म्हणाले तसं मारेकरी, ह्या दिशेने कावेरीच्या दिशेने गेले.. बरोबर?”
“बरोबर सर..”, शेळकेंनी दुजोरा दिला

“हि इथे कावेरी.. आणि हा पूल ओलांडून पुढे साधारण ५ कि.मी. वर कुर्डुवाडी.. जिथे आपण नाकाबंदी लावलीय.. बरोबर?”
“येस सर, करेक्ट..”

“पण मग हे लोक गेले कुठे?”, नकाशावरून त्या रस्त्यावरून हात फिरवत विक्रम म्हणाला.. “हा सरळ रस्ता आहे, कुठेही फाटा नाही वळायला..”
“बरोबर सर, कुर्डुवाडी स्टेशनवरुन आपली एक जीप पण मागवली होती, त्यांना पण इथं येईपर्यंत वाटेत कोणी दिसलं नाही.. ”

“चोरटे गेले तर ह्याच दिशेने.. आपण व्हिडिओमध्ये पण बघितलं आणि नाकाबंदीपाशी कोणी पकडलं पण नाही गेलं.. गेले कुठे मग?”

विक्रम कपाळावरुन हात फिरवत विचार करत होता.. आणि अचानक त्याच्या डोक्यात लख्ख प्रकाश पेटला..

“एक मिनिट.. “, त्याने पुन्हा तो नकाशा उघडला.. “जेव्हढं मला आठवतंय.. ह्या रस्त्यावर, एक छोटासा फाटा आहे.. झाडींमध्ये दडलेला आहे, पटकन दिसत नाही तो, पण आहे.. ”
“कुठं जातो सर तो रस्ता?”, शेळकेंनी विचारल ..

“इफ आय एम नॉट मिस्टकन, हा रस्ता… “, नकाशावर एका ठिकाणी बोट ठेवत विक्रम म्हणाला.. “हा रस्ता जातो.. तो प्रसिद्ध लेखक शेखरच्या फार्म हाऊसकडे..”

 

[क्रमशः]

डबल-क्रॉस (भाग १२)


डबल-क्रॉस (भाग ११) पासून पुढे >>

मोहित घाबरुन पटकन जागचा उठला आणि वेदनेची एक तीव्र कळ त्याच्या पायातून मस्तकापर्यंत गेली. शैलाची गोळी मोहितच्या गुडघ्यात घुसली होती आणि त्याच्या गुडघ्याच्या वाटीचा पार भुगा झाला होता. मोहीत जिवाच्या आकांताने ओरडला आणि खाली कोसळला. त्याला असह्य वेदना होऊ लागल्या होत्या आणि त्या सहन न होऊन तो जोरजोरात ओरडायला लागला. त्या भयाण शांततेत मोहीतच ते किंचाळणं अधिकच भेसूर वाटत होते.

शैलाने पिस्तुलची नळी मोहितकडे वळवली, पण ह्या वेळी करण अलर्ट होता. त्याने शैलाचा हात सावकाश खाली केला.

शैला अजूनही भानावर आलेली नव्हती. तिचे डोळे विस्फारलेलेच होते, जोर-जोरात श्वास घेण्याने तिची छाती वेगाने खालीवर होत होती. तिच्या घश्यातुन तिच्याही नकळत ‘हम्म हम्म’ असा आवाज येत होता.

करणने सावकाश ते पिस्तुल काढून घेतले.

“जगायचं असेल तर तुझा आवाज बंद कर”, करण दबक्या आवाजात मोहीतला म्हणाला
“भेंचोद, इथे गुडघा फुटलाय माझा, हि साली हरामी.. हिने.. हिने गोळी घातलीय पायात माझ्या भेंचोद, स्वतःच्या पायात गोळी घालून मग दाखव शांत होऊन”, मोहितने दोन्ही हाताने आपला गुडघा दाबून धरला होता आणि त्यातून वाहणारे रक्त थांबवण्याचा तो असफल प्रयत्न करत होता.

 

मोहितचा चेहरा घामाने डबडबला होता. वेदना आणि भीतीने त्याचा चेहरा भेसूर भासत होता

“साला.. हिचे डोळे बघ कसे झालेत, .. सायको आहे का हि?”
“प्लिज.. मोहित.. जरा शांत बस …”, करण समजावणीच्या सुरात म्हणाला. खुद्द करणलाही शैलाची काही खात्री देता येत नव्हती
करण पटकन बेडरूम मधून एक बेडशीट घेऊन आला

“फाड हि आणि बांध घट्ट पायाला, तोपर्यंत मी हिला बघतो..”, असं म्हणून तो शैलाला घेऊन आतल्या खोलीत निघून गेला. शैलाला त्याने बेडवर बसवले, मग परत लिव्हिंग रुम मध्ये येऊन त्याने बार कॅबिनेट मधून स्कॉचचा एक लार्ज पेग बनवला, दोन बर्फाचे क्युब्स त्यात टाकले आणि परत शैलाकडे गेला.

शैलाने तोवर तिच्या पर्समधून कसलीशी एक औषधाची गोळी घेतली होती आणि ती बेसीनपाशी उभं राहून तोंडावर पाण्याचे सपकारे मारत होती.

“आर यु ऑलराइट?”, हातातला ग्लास शैलाला देत करण म्हणाला
“बेटर..”, शैला बेडवर बसली आणि तिने करणने आणलेला तो स्कॉचचा ऑन-द-रॉक्स पेग टॉप-टू-बॉटम संपवला
“नीड मोर?”
“नो”

बाहेरुन मोहितच्या कर्कश ओरडण्याचा अजूनही आवाज येत होता

“ह्याच काय करायचं?”, शैला मानेनंच बाहेर खुणावत विचारलं, “ही नोज टू मच. ह्याला सोडून देणं आपल्याला परवडणार नाही”
“आय नो, पण त्याला लगेच मारून टाकण्यात अर्थ नाही.. ऑलरेडी इथं शेखर आणि आता इशिताची बॉडी पडलेली आहे.. त्यात अजून ह्याची भर नको”
“हम्म, खरंय, पण मग?”
“मला थंड डोक्याने थोडा विचार करु देत.. “, खोलीत येरझाऱ्या घालत करण म्हणाला
“हो, पण हा असा ओरडत बसलाय, माझं डोकं उठलंय त्याच्या आवाजानं .. “, डोकं दोन्ही हाताने दाबून धरत शैला म्हणाली

“माझ्याकडे काही पेन-किलर गोळ्या आहेत..सकाळी मोहितने घेतल्या होत्या… आणि शेखरच्या काही झोपेच्या गोळ्या सुद्धा आहेत..”, अचानक आठवलं तसं शैला अगदी हळू आवाजात म्हणाली
“गुड आयडिया … “, करणने बाहेरून पटकन अजून एक स्कॉचचा पेग बनवून आणला. शैलाने तो पर्यंत गोळ्यांची पुड बनवली होती.

“जास्ती नाहीयेत ना झोपेच्या गोळ्या?”, करण
“डोन्ट वरी”, असं म्हणून शैलाने ती पूड त्या ग्लासमध्ये मिक्स केली

 

करण ग्लास घेऊन बाहेर मोहितपाशी गेला

मोहितच्या पायावर जणू गुडघा दिसतच नव्हता, तिथे केवळ एक मासाचा गोळा असल्यासारखं भासत होतं. मोहितने ती बेडशीट एव्हाना फाडून मांडीभोवती घट्ट गाठ मारून बांधली होती.

करणने ग्लास पुढे केला तसा मोहितने तो ग्लास पटकन ओढून घेतला आणि गटागटा पिऊन टाकला

“आय नीड डॉक्टर.. प्लिज.. मी कुणाला काही बोलणार नाही.. प्लिज.. “, मोहीत म्हणाला
“येस .. येस .. मी करतो फोन, यु टेक रेस्ट, बॅटरी डाऊन आहे, मी करतो फोन चार्ज झाला कि”
“त्या वेडी पासून लांब रहा, आय एम टेलिंग यु..”, मोहित शैला नाहीए ना ह्याची खात्री करत करणला म्हणाला

करणने मोहीतला सावकाश सरकवत एका कोपऱ्यात न्हेलं आणि त्याला जमिनीवर आडवं केलं, आणि तो पुन्हा बेडरुम मध्ये आला.

काही मिनिटं मोहितच्या विव्हळण्याचा, शैलाला शिव्या घालण्याचा आवाज येत राहिला आणि मग काही वेळाने त्याच्या आवाजाची तीव्रता कमी होत गेली. साधारण अर्ध्या तासात मोहीत झोपून गेला

करणने एकवार मोहीत झोपल्याची खात्री केली आणि मग तो शैला होती त्या बेडरुममध्ये आला

 

“टू मेनी प्रॉब्लेम्स.. आधी शेखरच्या बॉडीचं काय करायचं हा प्रश्न होता, त्यात आता अजून इशिताच्या बॉडीच भर. हे कमी म्हणून कि काय, त्यात हे किडनॅपिंगचं नवीनच लफडं. संदीपला शेखरचा फोन नाही गेला तर तो अलर्ट होईल..”

करण खोलीत येरझाऱ्या घालत स्वतःशीच बोलत होता

“शैला, तुम्ही गेल्यानंतर ते परत येईपर्यंत काय काय झालं ते सगळं नीट, कसलाही तपशील न गाळता सांग.. ”

शैलाने पहिल्यापासून सगळा वृत्तांत करणला सांगायला सुरुवात केली .

“म्हणजे संदीप पैसे द्यायला तयार आहे जर शेखरशी त्याचं बोलणं झालं तर.. बरोबर?”, मध्येच शैलाला थांबवत करण म्हणाला
“माहीत नाही, म्हणजे तसं तो स्पष्ट काही बोलला नाही. शेखरशी बोलणं झाल्यावर पुढंच बघू एवढंच तो म्हणाला..”
“बरं.. पुढे?”

शैलाच पुढचं बोलणं त्याने शांतपणे ऐकून घेतले

 

“मोठ्ठा प्रॉब्लेम झालाय एकूण..”, खुर्चीत रेलून बसत डोक्यावरुन हात फिरवत करण म्हणाला.. “आता शेखरचं कुठुन बोलणं घडवून आणणार संदीपशी.. आणि नाही फोन केला तर संदीपला संशय येईल.. ”

“तुला काय वाटतं? संदीपने पोलिसांना कॉन्टॅक्ट केला असेल? का तो सहज पैसे देऊन टाकेल?”, शैलाने विचारले
“नाही, मला नाही वाटत इतक्यात त्याने पोलिसांना फोन केला असेल. ही मस्ट बी बँकिंग ऑन मी.. मी इथे आहे तर परिस्थती हॅण्डल करेन हा विश्वास असेल त्याला. उद्या शेखरशी बोलणं झाल्यावर कदाचित तो काही हालचाल करेल.. शेखरशी बोलणं झालं तर् .. ”

करण आणि शैला दोघेही विचारात गढून गेले, पण कुणालाच काही सुचेना.

“कधी फोन करायचाय संदीपला?”, वैतागून करणने विचारले
“उद्या”
“ठीके, आहे आपल्याकडे अजून थोडा का होईना वेळ आहे विचार करायला. त्याआधी इशिताच्या बॉडीचं काहीतरी करायला हवं.. तू तिला मारायला नको होतंस शैला…”
“का? ती तुझी गर्लफ्रेंड होती म्हणून? आणि मला सांग, तिने विचार केला असता का गोळी मारताना?”
“नाही तसं नाही, पण आता आपल्या हातून खरोखरंच एक गुन्हा घडलाय, शेखरचा मृत्यू एक अपघात होता हे सिद्ध होऊ शकेल, पण इशिताचा???.. कदाचीत नाही.. ”
“एनीवेज, ते नंतर बघू.. आधी इशिता आणि मोहीतच काय करायचं ते ठरवाव लागेल .. ”

“इशिताला आपण तिकडे ती केबिन आहे ना.. तिकडे खड्यात पुरुन टाकू.. मोहीत बाबत मात्र घाई नको करायला.. त्याला कुठे वापरता येते का बघू. नाहीच काही तर शेखरच्या खुनाचा आरोप त्याच्यावर ढकलायची काहीतरी अरंजमेण्ट करु.. ”
“ठीके, पण तो उठला कि परत ओरडा-आरडी सुरु करेल मग?”

“एक मिनिट, तू खाली एक तळघर आहे म्हणाली होतीस, हॉल मधून रस्ता आहे.. “, थोडा विचार करुन करण म्हणाला
“हो आहे.. गुड आयडीया, खाली कितीही तो ओरडला तरी त्याचा आवाज येणार नाही… ”

दोघेही हॉलमध्ये आले. शैलाने फायर-प्लेसच्या शेजारी भितीतले एक छोटे कपाट वाटेल असे दार उघडले आणि करणला खाली तळघरात जायचा रस्ता नजरेस पडला.

“ठीके.. न्हेऊयात खाली?”, करणने संमती दर्शवत विचारले
“हो, पण मला वाटतं आधी इशिताला तिकडे न्हेऊन पुरुन टाकु?”, शैला म्हणाली
“का?”
“बाहेर बघ..”, शैला बाहेर बोट दाखवत म्हणाली
बाहेर कुंद हवा पडली होती. नावालाही वारा नव्हता.

“कुठल्याही क्षणी जोरदार पावसाला सुरुवात होईल आणि मग इशिताला बाहेर घेऊन जाणं अवघड होईल. तसाही हा झोपलाय, आपण आधी तिला पुरुन येऊ?”
“मेक सेन्स..”, असं म्हणून करण पुन्हा बेडरुम मध्ये गेला आणि येताना एक मोठी बेडशीट घेऊन आला

“झोळी करु ह्याची, न्यायला सोपं पडेल”
शैलाने मान डोलावली, आपल्या मोकळ्या सोडलेल्या केसांची पोनी बांधली आणि मग करण आणि शैलाने इशिताची बॉडी बेडशीटवर ठेवली.

“खड्डा खणायला आहे काही फावडे, कुदळ वगैरे?”
“नाहीए, पण शेखर बागकाम करायला छोटी खुरपं वगैरे वापरायचा.. ते चालेल?”, शैला विचार करत म्हणाली
“नाही, त्याने वेळ खूप लागेल.. अजून काही?”, करण इकडे तिकडे बघत म्हणाला

“तू थांब मी बघतो आजूबाजूला..”, असं म्हणून करण बंगल्याच्या मागच्या बाजूला गेला. पण शैला म्हणाली ते खरंच होतं, सहजतेने खड्डा खणता येईल असं काहीच अवजार आजूबाजूला नव्हतं.

करणने आपला मोर्चा कुंपणाकडे वळवला. लोखंडी जाळी लोखंडी रॉड्सला गुंडाळलेल्या प्रकारातले ते कुंपण होते. ती जाळी तोडून वेगळी केली तर ते लोखंडी रॉड्स कामास येऊ शकत होते.

करणने एक मोठ्ठा दगड उचलला आणि त्या जाळीवर प्रहार करायला सुरुवात केली. बराच वेळ प्रहार केल्यावर हळू हळू त्या जाळीचे टोक त्या लोखंडी रॉड पासून सुट्टे होऊ लागले. एव्हाना शैला सुद्धा त्याच्या मदतीला आली होती. दोघांनी खूप प्रयत्न करुन अखेर एक रॉड मोकळा केला.

 

आता दुसरं संकट पुढे उभं होतं. त्या रॉड्सचं बेस जमिनीत सिमेंटमध्ये रोवलेला होता.

करणने सगळी ताकद लावून तो रॉड जमिनीतून बाहेर काढायचा प्रयत्न केला, पण तो रॉड काही जागचा हलायचा नाव घेईना. करण पुरता घामाघूम झाला होता. पण दुसरा पर्यायही नव्हता.

करणने संतापून त्या रॉडला जोरात लाथ घातली.. “भेंचोद.. निघ ना साल्या…. ”
“करण प्लिज.. चिडून काही होणार नाहीए…”, करणला शांत करत शैला म्हणाली.
दोघांनी मिळून पुन्हा तो रॉड हलवून हलवून जमिनीतून बाहेर काढायचा प्रयत्न केला. पण तो रॉड जमिनीत चांगलाच घट्ट बसला होता

शैलाने बरोबर घेतलेले माती खुरपण्याचं खुरपं घेतलं आणि त्या रॉडच्या बाजूने खड्डा खणायला सुरुवात केली. काम वेळखाऊ होते, पण शेवटी तो रॉड सिमेंटच्या बेससकट जमिनीतून थोडा मोकळा झाला.

करणने पुन्हा तो रॉड हलवून हलवून जमिनीतून शेवटी बाहेर ओढला. त्याने तो रॉड उचलून बघितला, खाली सिमेंटचा बऱ्यापैकी मोठ्ठा गोळा असल्याने एकट्याने उचलला जात असला तरी तो बराच जड होतं होता.

“ह्यांनी खड्डा नाही खणता येणार.. खूप जड आहे..”, करण निराश होत म्हणाला
“पण दुसरा पर्याय नाहीए करण, आपण दोघे मिळून करु .. चल..”

शेवटी हो नाही, हो नाही करता करता करण आणि शैला तो रॉड घेऊन पुन्हा व्हरांड्यात आले.
“एक मिनिट थांब, मी किल्ली घेऊन येते”, शैला म्हणाली
पावसाचे बारीक पण टपोरे थेंब पडायला सुरुवात झाली होती

“सोड ना, तो कै उठणार नाहीए, चल लवकर”, करण घाई करत म्हणाला
करणने तो रॉड इशिताच्या वरच बेडशीटवर टाकला आणि दोघांनी इशिताला ठेवलेल्या बेडशिट्सची दोन टोक पकडून बाहेर पडले.

 

इशिताला उचलून त्या केबिनपर्यंत जाईपर्यंत दोघांनाही चांगलीच धाप लागली होती.
केबिनपाशी पोहोचताच शैलाने जमिनीवरच बसकण मारली

“शिट्ट, उगाच ऐकलं तुझं करण, सरळ पोलिसांना फोन केला असता तर हि वेळ आली नसती. एक गोष्ट लपवायला दुसरं, दुसरं लपवायला तिसरं असला प्रकार चाललाय सगळा”, शैला संतापाच्या सुरात म्हणाली

“गप्प बस, माझं ऐकलंस म्हणूनतरी आज अजूनही आपण मोकळे आहोत.. थोडं डोकं वापरलं तर अजूनही सर्व काही आपल्या हातात आहे.. तुझं ऐकलं असतं तर आपण आत्ता तुरुंगात असतो.. “, करण शैलावर खेकसत म्हणाला

दोघेही श्वास नियमित होईपर्यंत जमिनीवर बसून राहिले, परंतु हातात फार वेळ नव्हता आणि पावसाची रिपरिपहि सुरु झाली होती. करणने थोडी भुसभुशीत जमीन शोधली आणि खोदायला सुरुवात केली

पहिल्या दोन तीन घावातच करणच्या लक्षात आले, हे काम जितके अवघड वाटले होते त्यापेक्षा कित्तेक पटीने अधिक कठीण होते. तो जड रॉड उचलण्यातच बरीचशी शक्ती वाया जात होती आणि त्यामुळे त्याचा जमिनीवरचा आघात म्हणाव तीतका परिणामकारक ठरत नव्हता.

पाऊणतासाच्या अथक प्रयत्नानंतरही जेमतेम एखादं दुसरं रोपट लावण्याइतपतच खड्डा तयार झाला होता.

“धिस वोन्ट वर्क, आपल्याला किमान दोन फूट बाय पाच फूट तरी खड्डा हवाय, ह्याच वेगाने जात राहिलो तर रात्र होईल”, करण वैतागून म्हणाला

करणने तो रॉड फेकून दिला आणि झाडाला टेकून खाली बसला.

“मग आता काय करायचं? नदीत सोडून देऊया का?”, शैलाने अधिरतेने विचारले
“नको, एक तर बॉडी पाण्यात बुडणार नाही, उगाच वहावत दुसऱ्या कुठल्या किनाऱ्यावर गेली आणि कुणाच्या नजरेस पडली तर नसती पंचाईत”

 

काही काळ शांततेत गेला आणि मग अचानक शैलाला काहीतरी आठवले

“करण, रामुकाकांनी ना कुठेतरी एक झाडांच्या खतासाठी खड्डा बनवला होता. आम्ही इकडे राहायचो तेंव्हा सगळा ओला कचरा ते कुठल्याश्या खड्यात पुरायचे..”
“गुड.. व्हेरी गुड… कुठे?”
“कुठे ते मला कसं माहीत असणार, मी थोडी न त्यांच्याबरोबर जायचे कचरा घेऊन..”
“बंगल्याच्या मागे होता का?”
“नाही, इकडेच यायचे कुठेतरी ह्या केबिनच्या आजूबाजूला”
“चल मग शोधू तो”

दोघंही नव्या जोमाने उठले. काही वेळ शोधा शोध केल्यावर केबिनच्या थोडं मागे कचऱ्याच्या दुर्गंधीचा वास तीव्र होऊ लागला आणि काही अंतरावर अखेर ती जागा सापडली.

करण ने नाकाला रुमाल बांधला आणि खड्यातून तो अर्धवट जिरलेला कचरा उकरून काढायला सुरुवात केली. खड्डा पूर्ण रिकामा झाल्यावर अखेर करणच्या चेहऱ्यावर थोडेसे हास्य पसरले. अगदी हवा तितका मोठा नसला तरी इशिताची बॉडी कशीबशी मावू शकेल इतपत तो खड्डा नक्कीच मोठा होता.

पुन्हा करण आणि शैला केबिनपाशी गेले, इशिताची बॉडी ओढत ओढत त्या खड्यात आणून टाकली आणि वरुन बाकीचा कचरा आणि माती लोटून टाकली.

“हुश्श.. डन .. ”
“येस्स.. डन”

करण आणि शैलाने एकमेकांना टाळी दिली

 

पावसाने आता बऱ्यापैकी जोर धरला होता. दोघंही जण आधी घामाने आणि आता पावसाच्या धाराने निथळून निघाले होते.

ओला झालेला टी शर्ट शैलाच्या अंगाला घट्ट चिकटून बसला होता आणि आधीच आकर्षक असलेली शैलाची फिगर उठून दिसत होती, तर करणचे हाताचे, मानेवरचे स्नायू श्रम करून टरारून फुगले होते. दोघांच्याही डोळ्यात एकमेकांबद्दलचे आकर्षण, ओढ स्पष्ट दिसून येत होती.

करणने शैलाला आपल्या जवळ ओढले आणि आपले ओठ तिच्या ओठांवर टेकवले
“उम्म्म..”, त्याला दूर लोटत शैला म्हणाली, “सगळा कचऱ्याचा वास येतोय तुझ्या अंगाला, जा आधी घरी जाऊन आंघोळ कर.. ”
“मागच्या वेळेला राहिलंच आपलं, केबिन आहे आणि आपल्या तिघांशिवाय इथं कोणीच नाही..”, शैलाला परत जवळ ओढत करण म्हणाला
“तिघं?”
“हो मग.. तू मी आणि इशिता..”, करण हसत हसत म्हणाला
“जा मग, घे तिलाच केबिन मध्ये, आय निड अ हॉट वॉटर शॉवर .. “, असं म्हणून शैला बंगल्याकडे पळाली, करणंही तिच्या मागोमाग धावला

 

करण बंगल्यापाशी पोहोचला तेंव्हा शैला दारातच उभी होती.. तिच्या चेहऱ्यावर काळजी स्पष्ट दिसत होती..

“शैला.. काय झालं?”
“मोहीत… ”
“मोहीत? काय झालं मोहीतला..”, शैलाला बाजूला ढकलून करण आतमध्ये शिरला

जिथे मोहित झोपला होता ती जागा आता रिकामी होती.
करणने घड्याळात नजर टाकली, त्यांना बाहेर पडून २ तास होऊन गेले होते

“शिट्ट.. आतमध्ये बघू कुठे आहे का?”, असं म्हणून करण आतल्या खोल्यामध्ये बघायला गेला
शैला अजूनही थिजून दारातच उभी होती

काही वेळाने करण बाहेर आला.. “मोहित आत नाहीए

“तो फार लांब नसेल गेला.. आधीच त्याला चालता येत नाहीए, त्यात हा पाऊस, चल शोधू आपण. उजव्या बाजूला नदी आहे, मागे बंगल्याचं कुंपण आणि नदीच. फक्त डावीकडूनच रस्ता आहे.. मला नाही वाटत तो हाय-वे पर्यंत पोहोचला असेल..

“हे तुझ्यामुळे झालं करण, मी चांगलं दाराला कुलूप लावून आले असते तर तो बाहेर गेला नसता”, शैला चिडून म्हणाली
“हो, पण मी तुला दार उघड टाकून ये नव्हतो म्हणालो, निदान दाराला कडी तरी लावायचीस बाहेरून..”
शैलाने काहीतरी बोलायला तोंड उघडले, पण हि वेळ भांडण करण्याची नाही हे तिच्या लक्षात आले

करण आपली रिव्हॉल्व्हर घ्यायला आतमध्ये गेला आणि त्याच्या लक्षात आले कि त्याची रिव्हॉव्हलर सुद्धा गायब आहे.

“शैला.. तुझी रिव्हॉव्हलर आहे तुझ्याकडे?”
“का? तुझी कुठे गेली?”
“माहीत नाही, आतमध्ये नाहीए, कदाचित मोहित..”
“व्हेरी गुड, म्हणजे आता ह्या आधीच पाऊस त्यात अंधारून आलेले आणि आपण ज्याला शोधतोय तो कुठे लपलाय माहित नाही.. कदाचित तो आपल्याला बघू शकत असेल.. तुझी रिव्हॉल्व्हर घेऊन.. कधी कुठून गोळी येऊन लागेल काही भरोसा नाही.. “, शैला परत संतापून म्हणाली

“हे बघ, तुला यायचं नसेल तर तू घरीच थांब, मी जातो शोधायला”
“आय होप करण, ऑल धिस एंड्स सुन .. “, शैला करणच्या नजरेला नजर मिळवत म्हणाली
“लेट्स गो देन.. ”
“करण .. मोहीत जर पोलिसांपर्यंत पोहोचला तर आपला खेळ खल्लास.. ”
“डोन्ट वरी, तो फार लांब नसेल गेला, वुई विल कॅच हिम.. चल…”

शैलाला जवळ जवळ ओढतच करण बाहेर पडला.

थोड्याच वेळात त्यांनी तो पूल पार केला आणि ते जंगलाच्या रस्त्याला लागले

“मला वाटत नाही मोहित ह्या पायवाटेने गेला असेल.. त्याला आधीच चालता येत नाहीए, तो वेगाने नाही जाऊ शकणार. अर्थात त्याला आपण पकडले जाऊ ह्याची खात्री असणार, मला वाटतं तो समोरच्या झाडीतून गेला असेल..”, करण पायवाटेच्या कडेने वाढलेल्या झाडाकडे बोट दाखवत म्हणाला

त्याने शैलाकडून तिची रिव्हॉलव्हर घेतली आणि दोघे जण त्या दाट झाडीत शिरले.

 

ह्या सगळ्या घटनाक्रमापासून दूर, पण काही अंतरावरच एका खोलीमध्ये जिमी, रितू आणि रोशन एकमेकांचा हात पकडून उभे होते.

“ऑल सेट?”, जिमीने विचारले
“येस्स.. ऑल सेट”, रोशन आणि रितू एकदमच म्हणाले
“आता इथून माघार नाही.. बरोबर?”
“येस्स.. बरोबर..”

जिमीने आपला केसांचा फुगा सोडला तसे त्याचे मानेच्याही खालपर्यंत रुळणारे केस मोकळे झाले. टेबलावरचे एक रबर उचलून जिमीने ते केस एकत्र बांधून टाकले. त्याच्या डोळ्यात एक वेगळीच, खुनशी चमक झळकत होती

“जिमी.. नो ब्लड बाथ राईट?”, रोशनने काहीसे घाबरत विचारले
“डोन्ट वरी, ह्याची गरज मला कधीच पडली नाही, नुसतं बघितला तरी लोक थरथर कापतात..”, ड्रॉवर मधून आपला ६” चा चाकू काढून जॅकेटच्या खिशात ठेवत जिमी म्हणाला

“ऑल द बेस्ट गाईज..” दोघांनाही मिठी मारत रितू म्हणाली

“रोशन.. स्वतःची काळजी घे.. तुला माहितीच आहे तो जिमी कसा आहे.. अगदीच वेळ पडली तर डोन्ट हेजिटेट.. मी तुझी वाट बघतेय..”, जिमी बाहेर पडला तस रितू हळूच रोशनला म्हणाली

थोड्याच वेळात जिमी आणि रोशन त्याच्या जुनाट कावासाकी बाईकवर बसून निघाले कॅनबेरा नावाच्या कॅसीनोच्या दिशेने..

इट वॉज अ बिग डे फॉर देम….

 

[क्रमशः]

डबल-क्रॉस (भाग ११)


डबल-क्रॉस (भाग १०) पासून पुढे >>

शैला कपडे बदलायला खोलीत निघून गेली. करणच्या डोक्यात पुढचा विचार सुरु झाला होता. सगळ्यात पहिल्यांदा त्याला शेखरची बॉडी पुन्हा डिप-फ्रिझर मध्ये लवकरात लवकर ठेवणे आवश्यक होते. बॉडी बाहेर काढून १० मिनिटं होऊन गेली होती आणि एकदा का बॉडी रुम-टेम्परेचरला आली कि इतक्या वेळ गोठलेला रक्त प्रवाह पुन्हा सुरु होण्याची शक्यता होती. शिवाय अधिक वेळ बॉडी बाहेर ठेवणंही करणला परवडणारे नव्हते.

एकदा मोहित गेला की इशिता त्याला एकट्याला शेखरच्या खोलीत जाऊन देईलच ह्याची शक्यता नव्हती. समजा ती सुद्धा आतमध्ये आली तर?

शैला आवरुन बाहेर आली तसं करण मोहीतला म्हणाला, “मी फक्त दोन मिनिटं सर झोपले आहेत कि नाही बघून येतो.. ”
“ए दादा.. अरे आत्ताच झोपवून आलास ना तू त्यांना.. झोपतील ना ते.. बस इथं..”, कोपऱ्यातल्या खुर्चीत करणला ढकलत मोहित म्हणाला
“अरे.. दोनच मिनिटं .. मी लगेच येतो..”

पण मोहितने करणचे काही एक ऐकले नाही.. त्याला खुर्चीत बसवले. मग काही अंतरावर दुसरी एक खुर्ची आणुन ठेवली आणि मग तो इशिताला म्हणाला, “हि… लक्ष्मण रेषा .. हा बॉडीगार्ड ह्या खुर्चीच्या पुढं आला कि पुढचा मागचा विचार न करता शुट करायचं.. कळलं?”

इशिताने काही न बोलता मान डोलावली

“शहाणपणा नाही.. “, करणकडे बघत मोहीत म्हणाला

“तुझीच गाडी घेऊन जाऊ.. पाऊस थांबलाय आता, चिखल पण सुकला असेल, गाडी निघेल तुझी.. “, बाहेर पडताना मोहित म्हणाला आणि तो आणि शैला बाहेर पडले

करण त्या खुर्चीत बसुन राहीला.

इथून हाय-वे पर्यंत चालत जायला किमान अर्धा तास, तेथून पुढे गावात जायला आणि यायला किमान दीड-दोन तास. म्हणजे पुढचे अडीच-तीन तास तरी मोहीत-शैला परतणार नव्हते.

 

दोघजणं दिसेनासे झाल्यावर इशिताने दार लावून घेतले आणि ती त्या लक्ष्मण-रेषेच्या पलीकडच्या सोफ्यावर जाऊन बसली. दोन्ही पाय एकमेकांवर क्रॉस केले, रिव्हॉव्ल्हर कडेच्या टेबलावर ठेवली आणि ती सोफ्यावर आरामशीर टेकुन बसली.

काही काळ शांततेत गेला. भिंतीवरच्या घड्याळाची टिक-टिक त्या शांततेला भरुन टाकत होती.

करणच्या डोक्यात अजूनही शेखरच्या बॉडीचा विचार चालू होता. काय करता येईल कि जेणेकरुन त्याला शेखरच्या रुम मध्ये जाता येईल, शेखरची बॉडी परत फ्रिझर मध्ये ठेवता येईल आणि ते सुद्धा इशिताला न कळता..

इशिताच्या हातात रिव्हॉल्व्हर होते, पण समजा करण जागेवरून उठला आणि इशिताला न जुमानता सरळ शेखरच्या खोलीकडे जाऊ लागला.. तर इशिता काय करेल? जसं मोहीत म्हणाला तसं खरंच गोळी मारेल?

करणला तेव्हढी खात्री होती कि इशिता त्याच्यावर बंदुक नक्कीच चालवणार नाही. फक्त तिला संशय येऊ न देता हे काम करणं महत्वाचं होतं.

करण मनाची तयारी करतच होता तोच अचानक इशिता म्हणाली, “मला मिस केलेस?”

करणने आश्चर्याने तिच्याकडे पाहिले

“.. सांग ना, आठवण आली माझी? का गेलास तुझ्या शैलामॅडम मध्ये गुरफटून.. “, हसत हसत इशिता म्हणाली
“तुला काय त्याच्याशी? तुला आहे ना तुझा बॉयफ्रेंड मोहीत .. मला वाटलं नव्हतं इशु तु अशी निघशील .. का केलंस तू असं?”, करण मुद्दाम इमोशनल होत म्हणाला

इशिता किंचितशी हसली

“माझं आणि मोहीतच ब्रेक-अप झालं, तू भेटल्या नंतर.. तुझ्यासाठी मी त्याच्याशी ब्रेक-अप केलं.. ”
“मग हे सगळं?”
“सांगते, पहिल्यापासुन सांगते…”, इशिता त्या सोफ्यावरुन उठली आणि शेजारची रिव्हॉल्व्हर घेऊन करण समोरच्या खुर्चीत येऊन बसली

“ज्या दिवशी तुला त्या इन्शोरंन्स कंपनीमध्ये नोकरी मिळाली त्यानंतर काहीच दिवसांनी मी मोहितशी ब्रेक-अप करायला त्याला भेटायला गेले. खरं तर आमच्या नात्यात तसंही काही उरलं नव्हतं. ना त्याला माझ्यात इंटरेस्ट उरला होता, ना मला त्याच्यात ..

निघताना त्याने तुझ्याबद्दल विचारलं.. तुझी माझी भेट कधी, कुठे, कशी झाली, तू काय करतोस वगैरे.. अर्थात मला तुझ्या कामाची काहीच माहिती नव्हती. मी आपलं तू अमुक-अमुक इन्शोरंन्स कंपनीचं काहीतरी काम करणार आहेस आणि त्यासाठी २-३ महिने कुठेतरी जाणार आहेस एव्हढंच सांगितलं.

पण मोहित हुशार निघाला. मार्केटमध्ये त्याच वेळेस शेखरच्या नवीन येऊ घातलेल्या पुस्तकाची, त्यावरून बनणाऱ्या मालिकेची आणि सर्वात महत्वाचे म्हणजे त्या इन्शोरंन्स पॉलिसीची चर्चा रंगली होती.

मोहितने दोन अधिक दोन केले आणि त्याने तुझ्यावर पाळत ठेवायला सुरुवात केली. तुझं काम त्या पॉलिसी आणि शेखरशी संबंधित आहे हा त्याचा अंदाज बरोबर ठरला. त्याने हा प्लॅन तयार केला आणि एके दिवशी त्याने मला तो सांगितला सुध्दा. मी मदत केली तर १ करोड रुपये मला द्यायचे त्याने अमिश दाखवले.

तुला तर माहितीच आहे करण, ह्या रंगभूमीच्या कामात किती पैसे मिळतात. तुझा जॉबही नवीन होता. मला त्या एक करोड रुपयाची भुरळ पडली. डोक्यात विचार आला, थोडी रिस्क घ्यायला काय हरकत आहे? त्यामुळे जर आपलं दोघांचं आयुष्य कायमचं सुखाचं होणार असेल तर का नाही?

पण मन तयार होत नव्हते. मोहितने पुन्हा पुन्हा मला खात्री दिली कि तुझ्याच काय, कुणाच्याच जिवाला काही धोका नाहीए. शिवाय पोलिसांचा ससेमिरा लागणार नाही ह्याचीही त्याने खात्री दिली आणि शेवटी मी तयार झाले.. ”

 

“मुर्ख आहेस तू.. आणि मुर्ख आहे मोहीत.. तुला तो संदीप काय दूध-खुळा वाटला का? तुला काय वाटतं? मोहीत एक फोन फिरवेल आणि संदीप पाच करोड रुपये हातात आणुन देईल?”
“…….”

“.. आणि.. आणि तुम्हाला सगळ्यात पहिल्यांदा कळालं कसं कि मी इथे आहे.. “, करण चवताळून म्हणाला

“ह्याच्यामुळे..”, करणच्या हातातल्या घड्याळाकडे बोट दाखवत इशिता म्हणाली.. “ह्याच्यात जीपीएस ट्रॅकर आहे.. मोहितने ते तुला गिफ्ट म्हणून द्यायला सांगितले होते.. “, इशिता काहीशी वरमून म्हणाली

“धिस इज बुलशीट.. बुल…. शिट्ट…. तो मोहीत मरेलच आणि बरोबर तुला पण घेऊन जाईल.. ”
“ट्रस्ट मी करण .. मोहीत इज टु गुड.. हे बघ त्याचा दावा सरळ-सोट आहे.. संदीपला ते १५० करोड महत्वाचे का ५ करोड.. तो फारशी घासाघीस न करता देऊन टाकेल. मोहीत म्हणाला ह्या इन्शोरंन्स कंपन्यांकडे खुप काळा पैसा असतो.. आपला प्लॅन खात्रीपूर्वक सफल होईल ह्याची मोहीतला खात्री आहे.. ”

“बिनडोक आहात तुम्ही.. केवळ स्वप्न-रंजन आहे हे.. ”
“असेल… करण मी तुझ्याबरोबर होते आणि तुझ्या बरोबरच राहीन.. जर का वाटलं कि हा प्लॅन बॅक-फायर होतोय.. किंवा काही प्रॉब्लेम होतोय.. तर आपण इथून पळून जाऊ.. ”

करण काही बोलणार त्या आधीच इशिता खुर्चीतून उठली..
“मला माहितीय तुझा माझ्यावर विश्वास बसणार नाही.. हि बंदुक ठेव तुझ्याकडे मग तर झालं?”, असं म्हणून तिने तिच्या हातातली रिव्हॉल्व्हर करणच्या हातात ठेवली.

करण दोन मिनिटं शॉक लागल्यासारखा इशिताकडे पहात राहीला. त्याच्या पुढे पडलेला प्रश्न क्षणार्धात सुटला होता.
त्याने इशिताकडून बंदूक घेऊन पॅन्टच्या खिशात ठेवून दिली आणि इशिताला घट्ट मिठीत घेतले

“माय गॉड इशिता, तु माझ्यासमोरचा मोठ्ठा प्रश्न सोडवला आहेस, तुला माहित नाही, इथे काय काय झालंय ..”
“का? काय झालं?”
“तु त्या एक करोडचं काय घेऊन बसलीस, आपण नीट प्लॅन केला तर चांगले ३०-३५ करोड मिळवू शकू..”
“३५ करोड?????”, इशिताचे डोळे विस्फारले गेले
“येस्स, ३५ करोड.. आणि ते पाच करोड तसेही तुम्हाला मिळालेच नसते.. ”
“का?”
“ये दाखवतो..”, असे म्हणून करणने इशिताला बाजूला केले आणि तो तिला घेऊन शेखरच्या बेडरुमपाशी गेला.
त्याने खोलीचं दार उघडले आणि इशिताला म्हणाला , “काय दिसतंय आत मध्ये?”
“शेखर झोपलेत…”, गोंधळून इशिता म्हणाली
“झोपलेत नाही. वर गेलेत.. शेखरची डेड-बॉडी आहे ती..”, खोलीत जात करण म्हणाला.

त्याने हलकेच शेखरच्या अंगावरचे पांघरुण बाजुला केले आणि शेखरची रक्ताळलेले, चाकूने भोसकलेले शरीर इशिताच्या नजरेस पडले.
तोंडावर हात ठेवून इशिता दोन पावलं मागेच सरकली. तिचा तिच्या नजरेवर विश्वासच बसत नव्हता..

“हे… हे काय आहे करण? असं कसं झालं? कोणी केलं?”
“सांगतो.. सगळं सांगतो, पण त्याआधी महत्वाचं काम करायचंय.. तू पाय धर शेखरचे आणि उचल.. बॉडी फ्रिझरमध्ये ठेवायची आहे..”, फ्रिझरच दार उघडत करण म्हणाला

इशिता अजूनही घाबरुन मागेच उभी होती

“घाबरु नकोस, तो काही नाही करणार तुला..”, हसत करण म्हणाला

दोघांनी मिळून शेखरची बॉडी फ्रिजर मध्ये ठेवली आणि खोलीचं दार लावून दोघेही बाहेर आले.

 

इशिता अजूनही शॉकमध्येच होती. भीतीने तिचा चेहरा पांढरा-फटक पडला होता.

करणने तिला सोफ्यावर बसवले, बार कॅबिनेटमधून व्हॅट-६९ ची एक बॉटल काढून त्याचे दोन लार्ज पेग बनवले, त्यात बर्फाचे दोन मोठे खडे टाकले, सोडा टाकला आणि एक पेग इशिताला देऊन तो खुर्चीवर बसला.

इशिताने व्हिस्कीचे दोन मोठे घोट घश्याखाली उतरवले.

थोडा वेळ शांततेत गेल्यावर पांढरा पडलेला तिचा चेहरा हळू हळू पूर्ववत झाला. मग करणने तिला पहिल्या रात्री कशी शैला त्याच्या खोलीत शिरली होती, कसं तिने रिकाम्या गाद्या-उश्या चाकूचे वार करून फाडले होते.. दुसऱ्या दिवशी तिचं शेखरची झालेलं भांडण आणि त्या रात्री झोपेतच तिने शेखरवर केलेला प्राणघातक हल्ला सांगितला.

“मला वाटलंच ती जरा वेडी आहे, तिचे डोळे बघितलेस का तू?”, त्या धक्क्यातून जरा सावरल्यावर इशिता म्हणाली
“सोड ना, आपल्याला काय करायचंय? आपण आपले पैसे घ्यायचे आणि निघायचं”
“नको ते पैसे आपल्याला करण.. फुकटच अडकू आपण ह्यात.. त्या मोहीत आणि शैलाला बघू देत काय करायचं.. चल, जाऊ आपण इथून.. ”
“वेडी आहेस का.. मी सुद्धा ह्यात थोडं फार अडकलो आहेच.. हे सगळे पुरावे मिटवायच्या कामात माझा पण सहभाग होताच.. आणि तू म्हणतीस तसं.. थोडी रिस्क घेऊ पण आयुष्यभर काम सुद्धा करायला नको कसलं, आरामात आयुष्य जाईल आपलं.. ”

करणने घड्याळात बघितलं, एक तास उलटून गेला होता, एव्हाना मोहीत आणि शैला गावात पोहोचले असतील.. कदाचित ह्यावेळी ते संदीपशी बोलतही असतील..

“बरं, काय प्लॅन आहे तुझा?”, इशिताने विचारले

करण आपल्या खुरट्या वाढलेल्या दाढीवरुन हात फिरवत डोळे मिटून बसला. त्याचा चेहरा जरी शांत होता तरी त्याच्या डोक्यात असंख्य विचार चालू होते हे इशिताने ताडले.

तिने आपला ग्लास रिकामा केला आणि करणचा रिकामा ग्लास उचलून ती बारपाशी दुसरा पेग बनवायला गेली.

 

“हा मोहीत.. नक्की कोण आहे तो?” डोळे बंद ठेवूनच करणने विचारले
“कोण म्हणजे?”
“कोण म्हणजे, खरंच तो काँट्रॅक्ट किलर वगैरे आहे?”
“नाही रे, साधा सडकछाप आहे आजकाल, फालतू पीक-पोकेटिंग कर, बिल्डर्सच्या सांगण्यावरुन कुणाला धमकाव असलीच काम करतो..”
“अम्म.. काही पोलीस रेकॉर्ड वगैरे आहे त्याचं? म्हणजे कधी तुरुंगात वगैरे गेलाय?”
“हो, एकदा जाऊन आलाय तुरुंगात.. पण तू का विचारतो आहेस? त्याला पण घ्यायचंय का आपल्या प्लॅन मध्ये?”

करणने अचानक आपले डोळे उघडले..

“म्हणजे तो हिस्टरी-शिटर आहे तर.. व्हेरी गुड.. मग आपलं कामच झालं.. ”
“नाही, मला नाही कळालं..”
“सांगतो.. संदीपला पैश्याची डिमांड करुन मोहीत घरी आला. तो घरी नसताना तू माझ्या बाजूने झाली होतीस. तू, मी आणि शेखरने मिळून मोहीतचा प्रतिकार करायचे ठरवले.. ”
“पण शेखर तर…”
“.. ऐक आधी.. मोहीत घरी आला.. माझ्याकडे हे तू दिलेलं रिव्हॉल्व्हर होते, पण ऐन वेळी ते मिसफायर झालं.. आपला प्लॅन उधळला जातोय हे पाहून मोहित संतापला .. त्याने किचन मधून सुरा आणला आणि शेखरवर हल्ला केला. तेवढ्यात मला संदीपने दिलेलं माझं, पण सध्या तुझ्याकडे असलेलं रिव्हॉल्व्हर आठवलं. मी ते तुझ्याकडून घेतलं आणि मोहीतला शूट केलं. अर्थात तोपर्यंत उशीर झाला होता, शेखरला आपण वाचवू शकलो नाही .. ”

“नो .. नो.. नो… “, इशिता
“का? फुल प्रूफ प्लॅन आहे.. पोलिसांकडे मोहीतच रेकॉर्ड आहे.. त्यांचा विश्वास बसेल. शिवाय संदीपही साक्ष देईलच कि संदीपचा त्याला आलेल्या फोन बद्दल.. ३५करोड इशु .. त्यापुढे एक मोहीत गेला तर काय होतंय.. ”
“नाही करण .. पैश्यासाठी आपण खुन करायचा मला नाही पटत.. एका रक्ताने माखलेल्या पैश्यावर मी माझं आयुष्य नाही घालवू शकत, आणि तुलाही तसं करु देणार नाही.. ”

“इशु भावनेच्या भरात विचार नको करुस.. थंड डोक्याने विचार कर.. शेखरच्या खुनाचा प्रश्न सुटेल म्हणजे मी मोकळा, मोहीतही मार्गातून बाजूला होईल अख्ख आयुष्य आहे आपल्यापुढे इशु.. ”
“..पण म्हणून आपण कोल्ड-ब्ल्डेड मर्डर करायचं? मला नाही पटत.. त्यापेक्षा आपण मोहीतला विश्वासात घेऊ.. उलट त्याच्याकडे अजून कल्पना असतील.. फार तर काय होईल.. थोडा पैश्याचा हिस्सा त्याला द्यावा लागेल.. ठीके ना..”
“पण मी म्हणतो कश्याला उगाच कॉम्प्लिकेटेड करायचं? आणि समजा उद्या त्याने आपल्याला ब्लॅकमेल करायला सुरुवात केली तर? दर वेळी पैसे मागायला लागला तर?”

“अजून एक तास तरी आहे आपल्याकडे तो परत येईपर्यंत.. नीट विचार कर..”

 

इकडे करण इशिताला समजावत होता तर तिकडे गावात शैला आणि मोहित गावातून गाडी हळू हळू चालवत PCO शोधत होते.

“आजूबाजूला कुठेही सीसीटीव्ही नकोय, दुकानाच्या आजूबाजूला गर्दी नकोय..”, मोहित शैलाला सूचना देत होता.

बराच वेळ फिरल्यावर अखेर त्यांना मनासारखं एक PCO चं बूथ मिळालं. शैलाने गाडी कडेला लावली आणि दोघेही त्या बूथमध्ये गेले.

आजूबाजूला कोणी नाही बघून मोहितने संदीपचा नंबर फिरवला
“हॅलो, संदीप बोलतोय..”, पलीकडून काहीसा रुक्ष आवाज ऐकू आला
“माहितीय मला..”, मोहीत म्हणाला

“कोण बोलतंय?”
“तुझा बाप”
..
“एक मिनिट फोन ठेवू नकोस, १५० करोड प्रिय असतील तर.. “.. पटकन मोहित म्हणाला
“कोण बोलतंय?”, संदीपने त्याच रुक्षपणे विचारले
“शेखर पाहीजे ना जिवंत? मग आता प्रश्न विचारायचे नाहीत.. फक्त ऐकायचं.. “, मोहित बोलू लागला

“तुझा १५० करोडचा शेखर सध्या माझ्या ताब्यात आहे.. तो मेला तर तुला. अर्थात तुझ्या कंपनीला, पॉलिसीनुसार १५० करोड द्यावे लागतील.. माझं ऐकशील तर फक्त ५ करोड.. मला ५ करोड दे आणि तुझ्या शेखरला सोडवून घे.. ”
“मी कसा विश्वास ठेवू तू खरं बोलतो आहेस?”, संदीपच्या सुरात काडीचाही फरक पडला नव्हता, मगाचच्याच त्या रुक्ष टोन मध्ये त्याने विचारले
“हे घे बोल इकडे.. शैलाला ओळखतोस ना? शेखरची बायको.. बोल तिच्याशी..”
“माझा आणि शैलाचा काही संबंध नाही.. शेखर माझा क्लायंट आहे.. तो जेंव्हा माझ्याशी फोन वर बोलेल त्यानंतर बघु पुढचं”, असं म्हणून त्याने फोन ठेवून दिला

फोन वरचा तो बीप-बीप आवाज ऐकून मोहीतचा क्षणभर स्वतःच्या कानांवर विश्वास बसेना. त्याला वाटलं होतं त्याची धमकी ऐकून संदीप घाबरेल, पैश्यासाठी वेळ मागेल.. पण तसं काहीच घडलं नाही.. त्याने चक्क फोन ठेवून दिला होता.

“काय झालं?”, मोहीतचा गोंधळलेला चेहरा बघून शैलाने विचारलं
“त्याने फोन कट केला.. ”

शैलालाही हे अनपेक्षित होतं..

“मग? आता?”

मोहितने पुन्हा संदीपचा नंबर फिरवला

“हॅलो संदीप!”
“ए, जास्ती नाटक करु नकोस, पुन्हा फोन कट केलास तर शेखरची कट केलेली बॉडी मिळेल.. पैश्याची व्यवस्था करायला लाग, तो वर मी शेखरच आणि तुझं बोलणं घडवून आणतो.. तुझ्याकडे फक्त २४ तास आहेत.. मला ५ करोड हवेत.. सुट्या नोटांमध्ये १००-१०० च्या..”

संदीपने टेबलावरचा कॅलक्युलेटर समोर ओढला आणि त्यावर आकडेमोड केली (५००००००० % १००) %१००

“तुझं गणित कच्च आहे का?”
“का?”
“५ करोड शंभर नोटांमध्ये.. एक नोटांचा बांदल १०० नोटांचा ह्या हिशोबाने शंभराच्या नोटांची पाच हजार बंडल होतील. इतके पैसे काय मी पोत्यात भरून आणू का? आणि बँकेला काय सांगू?”
“बँकेला काय सांगायचंय? तुमच्या इन्शोरन्स कंपन्यांकडे काय कमी काळा पैसा असतो का? तुमच्यासाठी ५ करोडची कॅश काढणं काही मोठं काम नाही.. ठीके थोड्या १०० आणि बाकीच्या ५००च्या नोटा.. नंबर सिरीयल नकोत.. मी उद्या पुन्हा फोन करतो”, असं म्हणून मोहितने फोन ठेवून दिला

उत्साहाच्या भरात मोहित मागे वळला आणि त्याच्या पाठीतून एक सणक डोक्यापर्यंत गेली. थोड्यावेळ तो पाठ धरुन बूथला टेकून उभा राहिला. ती वेदना कमी होईपर्यंत मोहीतचा चेहरा वेदनेने वेडावाकडा झाला.
शैलाने पाठीत मारलेल्या स्क्रू-ड्रॉयव्हरने पाठीच्या मणक्याला थोडीफार इजा झाली होती ती आता चांगलीच ठणकायला लागली होती.

त्याने इकडे-तिकडे नजर फिरवली.. थोड्या अंतरावर एक मेडिकलचे दुकान होते. त्याने शैलाला पुढे ओढले आणि म्हणाला, “जा त्या दुकानातून पेन-किलर आणि बँडेज घेऊन ये.. छिनाल साली…”

त्याच्या पाठीतून अजून एक सणक आली तसा तो विव्हळत तिथेच खाली बसला.
शैलाच्या चेहऱ्यावर एक हलकेसे हास्य उमटून गेले. ती मोहीतला तिथेच सोडून मेडिकलच्या दुकानातून त्याने सांगितलेल्या गोष्टी घेऊन आली.

मोहितने पटकन तिच्या हातातून त्या पेन-किलर काढून घेतल्या आणि २-४ घश्यात कोंबल्या आणि दोघेजण पुन्हा गाडीत बसून परतीच्या वाटेवर लागले.

“साला संदीप, समजतो कोण स्वतःला, त्याला माहित नाही मोहित काय चीज आहे..” मोहित स्वतःशीच बरळत होता

शैलाच लक्ष मात्र रस्त्यावर होते.. समोर एक मोठा खड्डा दिसला तसा तिने गाडीचा वेग हलकेच वाढवला आणि गाडी मुद्दाम खाद्यातून न्हेली.
खड्याच्या त्या हादऱ्याने पुन्हा एक तीव्र कळ मोहितच्या सर्वांगातून फिरली.

“भडवे.. नीट चालावं ना गाडी.. “, पाठीवर हात दाबून धरत तो विव्हळला

शैलाने त्याच्या बोलण्याकडे साफ दुर्लक्ष केले आणि जेंव्हा जेंव्हा संधी मिळेल तेंव्हा तेंव्हा तिने गाडी व्यवस्थित खड्यातूनच न्हेली. सव्वा तासाच्या त्या त्रासदायक प्रवासानंतर शेवटी एकदाचा मोहीत फार्म-हाऊसवर पोहोचला.

शैलाने गाडी पार्क करेपर्यंत तो सावकाश सावकाश दारापाशी पोहोचला. दार उघडेच होते. तो हलकेच दार उघडून आतमध्ये शिरला आणि आत मधील दृश्य बघून तो जागच्या जागीच उभा राहिला

समोर हातात रिव्हॉव्हल्व्हर धरुन करण उभा होता आणि त्याच्या पाठीमागे, त्याच्या खांद्यावर हात ठेवून उभी होती मोहीतची पार्टनर इशिता…

 

“तुझा खेळ संपलाय मोहीत.. “, कुत्सित हसत करण म्हणाला
पाठोपाठ शैलाही आतमध्ये आली.. करणच्या हातामध्ये पिस्तूल बघून तिला भयंकर आनंद झाला.

“वॉव करण, टू गुड.. “, असं म्हणून ती हि करणच्या मागे येऊन थांबली

“तुझा प्लॅन बरा होता, पण तू विसरलास, तुझी गाठ माझ्याशी होती.. असो.. ”

करण बोलत होता, पण मोहित त्याच्या बोलण्याकडे दुर्लक्ष करून करणच्या दिशेने यायला लागला..

“मोहित.. आहेत तिथेच थांब…”, करण म्हणाला.. त्याला मोहितच्या चेहऱ्यावर भीती अपेक्षित होती.. पण ती राहिली दूर, उलट तो बिनधास्तपणे करणच्या दिशेने हळू हळू पुढे सरकत होता

“शूट हिम करण .. “, शैला म्हणाली

मोहित एक हाताने पाठ दाबून धरत पुढे पुढे सरकत होता..
“करण.. शुट हिम..”, शैला पुन्हा म्हणाली

“मोहीत.. गोळी चालवायला मला भाग पडू नकोस.. आहेस तिथेच थांब.. ”

मोहीत जणू बहिरा झाला होता.. तो हळू हळू करणच्या जवळ येऊन पोहोचला होता..
“करण, पिस्तूल माझ्याकडे पण आहे.. विसरलास?”, असं म्हणून त्याने पिस्तूल काढायला खिश्यात हात घातला

“करणsssssss शूsssssssटssssss”, इशिता जोरात ओरडली तसं करणने पिस्तुलचे ट्रिगर दाबले.. पण गोळी उडालीच नाही..
“करणsssssss शूsssssssटssssss”.. इशिता पुन्हा ओरडली

पुन्हा करणने ट्रिगर दाबले पण ह्या वेळेसही गोळी उडालीच नाही

करण स्तंभित होऊन पिस्तूल पुन्हा पुन्हा बघत होता, तोवर मोहितने आपल्या खिश्यातुन पिस्तूल काढून करणवर रोखले होते

“गोळी उडेलच कशी करण? बंदुकीतल्या गोळ्या तर माझ्याकडे आहेत…”, इशिता मागून हसत हसत म्हणाली आणि सावकाश मोहितच्या बाजूला जाऊन उभी राहिली

करण अजूनही गोधळून एकदा त्याच्या हातातल्या बंदुकीकडे तर एकदा इशिताकडे बघत होता

“यु वेअर राईट मोहीत.. तु म्हणालास तसंच झाले.. थोडं ह्याच्याशी गोड बोलले आणि हा सगळं ओकुन मोकळा झाला आणि जे व्हॉट, मला कपडे काढायची गरज पण नाही पडली.. ”

मोहीत आणि इशिता जोर जोरात हसायला लागले..

“बोल.. काय काय ओकलंय हे?”, मोहित
“मोहीत .. शेखर इज डेड.. धिस बीच किल्ल्ड हिम इन स्लिप.. त्याची बॉडी त्या खोलीत फ्रिजर मध्ये आहे… ”

करणने खेदाने शैलाकडे बघितले. ती संतापाने लाल झाली होती.. ताड ताड पावलं टाकत ती करणच्या जवळ आली आणि तिने त्याच्या कानशीलात लगावून दिली.

“चुत्या साला…”

शैला संतापाने थरथरत होती..

“मोहीत.. तुला माहिते.. हा करण म्हणत होता म्हणे तुलाच मारून टाकू आणि शेखरच्या खुनाचा आळ तुझ्यावर ढकलू.. बऱ्याच काथ्याकूट करून कसलासा प्लॅन बनवला होता.. कसला रे हा गुप्तहेर, स्वतःच्या बंदुकीत गोळ्या आहेत का नाहीत ते तरी बघायचं आधी?”, हसत हसत इशिता म्हणत होती

“तसं तर तु पण कॉन्ट्रॅक्ट किलर वाटत नाहीस.. निदान तू तरी बघायचं होतंस तुझ्या बंदुकीत गोळ्या आहेत कि नाही..”, शैला म्हणाली..

मोहितने पटकन आपल्या रिव्हॉल्व्हरची लीड उघडली, आतमध्ये गोळ्या होत्या, पण त्याआधीच शैलाने आपल्या पर्समधून एक छोटेसे पिस्तूल काढले आणि
मोहितच्या पायावर गोळी झाडली..

मोहित धाडकन खाली कोसळला…

“करण, पिस्तूल घे त्याची.. “, शैलाच आवाज वेगळाच.. घोघरा झाला होता..
करणने पटकन पिस्तूल उचलली…

“दे इकडे.. “, शैला
करणने ती पिस्तूल शैलाकडे दिली

“मी माझ्या गाडीत नेहमी एक पिस्तूल ठेवते मोहीत .. पुढच्या वेळी लक्षात ठेव…”..
करणने बघितले बोलताना शैलाच्या तोंडातून बारीक साबणासारखा फेस येत होता…

तिला बहुतेक कसलातरी अटॅक वगैरे येत होता..

“शैला… कुल डाऊन..”, करण म्हणाला , पण शैलाच त्याच्या बोलण्याकडे लक्षच नव्हते..

तिने बंदुकीची नळी इशिताकडे वळवली.. “तुला काय वाटलं तू फार शहाणी का? जस्ट सो यु नो इट.. आय हेट दोज हू ट्राय टू डबल-क्रॉस” आणि असं म्हणून तिने इशितावर गोळी झाडली जी इशिताच्या पोटात घुसली

इशिता जागच्या जागी खाली कोसळली..

“नो.. शैला.. नो.. “, करण ओरडला, पण गोळी आधीच इशिताला लागली होती

करण आणि मोहीत शॉक लागल्यासारखे एकदा शैलाकडे तर एकदा इशिताकडे बघत होते..

इशिताच्या पोटातून रक्ताची धार लागली होती.. थोड्याच सेकंदात तिच्या तोंडातूनही रक्ताचा एक पाट बाहेर आला आणि इशिताचे तडफडणारे शरीर शांत झाले..

 

[क्रमशः]

डबल-क्रॉस (भाग १०)


डबल-क्रॉस (भाग ९) पासून पुढे >>

करण काही बोलणार इतक्यात इशिताने त्याला हळुच गप्प राहायची खुण केली.

मोहीत आणि इशिता दोघांचेही पाय चिखलाने भरलेले होते. दोघांनीही बुट बाहेर काढले आणि पाय पुसुन आतमध्ये आले. शैला अजूनही मोहितकडे बघण्यातच गुंग होती. थोडेसे मानेपर्यंत रुळणारे त्याचे काहीसे कुरळे केस पावसाने चिंब भिजले होते. गालावरची खुरटी दाढी, एका कानातले किंचितसे लोंबते इअरिन्ग, मनगटाला बांधलेले काळ्या मण्यामण्यांचे ब्रेसलेट, हायअँकले शूज आणि एकूणच त्याचा मर्दानी लुक शैलाला मोहवून टाकत होता. त्याच्या मानाने इशिता अगदीच अवतारात दिसत होती. इतक्या पावसातून चालत येऊनही मोहितच्या चेहऱ्यावर मात्र अदबशीर, मंद हसू होते.

करणला शैलाचे मोहितकडे असं वेड्यासारखं बघत राहणं अस्वस्थ करत होतं.

मोहित शूज काढून सोफ्यावर बसायला गेला तसा करण म्हणाला, “अं.. फोन तिथे आहे..”, असं म्हणून त्याने कोपऱ्यातल्या फोनकडे बोट दाखवले.

“ओह फोन येस.. “, असं म्हणून मोहित उठला आणि फोनपाशी गेला

“थँक्स मॅम, थोडं पाणी मिळेल, इतकं अंतर चालून दमलोय खुप”, इशिता म्हणाली
शैलाला त्यांना इथं एकटं सोडुन जावंस वाटत नव्हतं, पण करण आजारी आहे असं सांगितल्याने त्याला पाणी घेऊन ये, असंही सांगता येईना.

शैला आत गेल्या बरोब्बर इशिताने करणला घट्ट मिठी मारली..
“आय मिस्ड यु सो मंच..”, आपले गाल फुगवत इशिता म्हणाली

करणने पटकन तिला बाजूला केले.

“तु इथं कशी काय? आणि तुला कळलं कसं मी इथे आहे ते?”, हळु आवाजात करण म्हणाला
“ए, काय रे, मला इथे बघून तुला आनंद नै झाला?”, इशिता
“झाला, पण ..”
“सांगते, सगळं सांगते, पण आजच्या रात्रीपुरती आमची इथे राहायची सोय तर कर”, इशिता
“ते शक्य नाहीए”, करण किचेनकडे बघत म्हणाला
“का?”
“का काय का?, माझं घर आहे का हे?, शैलाने आधीच सांगितलेय ना फोन झाला कि जा इथून म्हणून..”
“अरे व्वा, मॅडम बीडम काई नै, एकदम शैला?”, करणकडे संशयाने बघत इशिता म्हणाली… “आणि तू कधी पासून तिचा नवरा झालास? तो शेखर का कोण तो कुठेय?”
“आहे आत मध्ये, खरं तर त्यांचीच तब्येत बरी नाहीए, सकाळपासून ताप भरलाय अंगात म्हणून झोपून आहेत”, करण म्हणाला
“ए, माझी ओळख करुन दे ना, मी त्यांचा जुना फोटो पाहिलाय, ही इज सो हँडसम.. ”

करण काही बोलणार इतक्यात शैला आतून पाणी घेऊन आली.

 

“सॉरी हा, तुम्हाला उगाचंच त्रास..”, पाणी पिऊन झाल्यावर आपली मान किंचितशी झुकवत मोहित म्हणाला, “..एक फोन करतो आणि लगेच निघतोच आम्ही..”, असं म्हणुन त्याने फोन उचलला

नंबर फिरवल्यावर काही वेळाने त्याने बोलायला सुरवात केली..

“ओ दादा,.. अहो हो.. ऐका.. तुमच्या मागोमागचं निघालो होतो आम्ही, पण वाटेत बंद पडली गाडी.. कुठे काय..? मला काय माहित, ह्या भागात रोज फिरतो का आम्ही? हो इशिता मॅडम ठीक आहेत.. इथे जवळच एक बंगला मिळाला नशिबाने. सेल फोनला पण रेंज नाही, बंगल्यातुनच फोन करतोय..

हं..
हं …

एक काम करा, मागे फिरा तुम्ही, नाही, आम्ही गाव नव्हतं ओलांडलं.. त्याच्याही बरंच अलीकडे या.. आमची गाडी रस्त्याच्या कडेलाच उभी केलीय. ती सापडली कि तेथून थोडं पुढे डाव्या हाताला एक छोटा कच्चा रस्ता गेलेला दिसेल तुम्हाला. जरा वळणावरच एक लाल-पांढरी पजेरो उभी आहे, खड्यात अडकलेली. तेथून सरळ सरळ आतमध्ये या ..

हं …
या लवकर…”, असं म्हणून त्याने फोन ठेवून दिला.

“सॉरी मॅडम, तुम्हाला न विचारताच त्यांना खरं इथं बोलावून घेतलं, पण पायाचे तुकडे पडलेत. परत पावसाच माघारी इतकं चालत जायचं आणि ते येईपर्यंत त्यांची पावसात वाट बघायची.. आय होप यु डोन्ट माईंड..”, गालावर खळी पडेल इतपत हसत मोहित म्हणाला

“नो, इट्स ओके, आय अंडरस्टॅंड”, शैला म्हणाली

कुणाला कुणाशी काय बोलावं सुचेना आणि त्यामुळे काही वेळ शांतता पसरली.

करणने अधूनमधून इशिताकडे बघून ती काही सांगु पाहतीय का ह्याचा अंदाज घेतला, पण तिचं करणकडे लक्षच नव्हते.

“विल यु माईंड इफ आय स्मोक?”, मोहितने शांतता भंग करत करणला विचारलं
“नो.. प्लिज गो अहेड..”

मोहितने खिश्यातुन सिगारेटचं पाकीट काढलं, मग सावकाश शर्टच्या खिश्यातुन लायटर काढला, सिगारेट शिलगावली आणि मग मोठ्ठा कश घेऊन हवेत धुराची वलय सोडत खुर्चीत आरामशीर टेकून बसला.

घड्याळाचा सेकंद काटा ‘टिक-टिक’ आवाज करत पुढे सरकत होता.

“सो तुम्ही जाहिरातीच्या शूटिंगसाठी इथे आला होतात का?”, करणने इशिताला विचारले
“हम्म..”
“कसली जाहिरात होती?”

“मिशलीन टायर्स..”, मोहित म्हणाला.. “.. इकडे निसर्ग सौंदर्य फारच छान आहे, शिवाय शूटिंगला पाहिजेत तसे ऑफरोड पण होते ..”
“कोणते प्रोडक्शन हाऊस?”, करण

करणच्या प्रश्नाने मोहित काहीसा गोंधळला पण मग स्वतःला सावरत म्हणाला, “मिडिया विंग्ज.. ”

अर्थात अश्या नावाची कोणती कंपनी आहे किंवा नाही हेच करणला माहित नव्हते. आणि असेलच तरीही खरंच कश्यावरुन त्यांचं इथे ऍड शुट होते हेही कळण्याचा कोणताच मार्ग नव्हता.

“छान आहे हा तुमचा बंगला.. किती रुम्स आहेत?”, मोहितने विषय बदलत विचारले
“३ बीएचके…”, शैला
“मी आतुन बघु शकते का? मला पण केंव्हा पासून माझ्या प्लॉट वर एक बांधायचा आहे”, इशिता जागेवरून उठत म्हणाली

“पाऊण तास उलटून गेला आहे, मला वाटतं तुम्ही पुन्हा एकदा फोन करुन तुमची टीम कुठपर्यंत आली ते बघावं”, इशिताला जणू दुर्लक्षित करत शैला म्हणाली

नाईलाजाने इशिता पुन्हा खुर्चीत बसली

“मेक सेन्स, मी बघतो फोन करून कुठं पर्यंत आलेत.. सॉरी, तुम्हाला उगाचच त्रास”, म्हणून मोहित खुर्चीतून उठला आणि त्याने फोनवर बोलायला सुरुवात केली.

शैलाने पाण्याचे ग्लास उचलले आणि ती किचन मध्ये गेली.

“करण, डु समथिंग, आजच्या रात्रीपुरती सोय कर आमची इथे राहायची.. जस्ट यु अँड मी इन खास विल्डरनेस्ट.. काय मज्जा येईल..”, इशिता हळू आवाजात बोलत होती..

शैलाला किचन मधुन येताना बघुन तिने हळूच करणला तिच्याशी बोलण्याबाबत डोळ्याने खूण केली.

करणने शैलाकडे बघितले, पण तिचं लक्ष मोहितकडेच होते. शैला संथ पावलं टाकत पुढे येत होती.

“देअर इज समथिंग रॉंग”, करणच्या मनात विचार येऊन गेला. शैला मगाजची शैला नव्हती. तिच्या चेहऱ्यावर काहीसे विचित्रच भाव होते.

मोहित अजूनही फोनवर बोलण्यात मग्न होता. शैला शांतपणे मोहितच्या मागे जाऊन उभी राहिली. ती जशी करणला पाठमोरी झाली तशी करणला “व्हॉट वॉज रॉंग” जाणवले, शैलाने पाठीमागे हातात दडवून एक स्क्रू-ड्रायव्हर आणला होता. करण काही बोलणार इतक्यात शैलाने तो स्क्रू-ड्रायव्हर वेगाने हवेत उचलला आणि मोहितच्या पाठीत खुपसला.

बेसावध मोहित त्या आघाताने जोरात विव्हळला, क्षणार्धात तो मागे वळला आणि त्याने शैलाच्या जोरात कानफडात लगावून दिली. मोहितवर वर करण्यासाठी उगारलेला शैलाच हात वेगाने खाली आला, पण तिचा निसटता वार मोहितच्या दंडात घुसला. मोहितच्या त्या कानफडाटाने शैला मागच्या टेबलावर कोसळली.

शैला सावरून उभी राहिली आणि पुन्हा मोहितच्या अंगावर झेपावली. पण ह्यावेळी इशिता सावध होती, तिने पटकन मध्येच पाय घालून शैलाला खाली पाडले.

करणला काय चालू आहे ह्याचाच बोध होत नव्हता. सगळं काही इतक्या वेगाने घडत होते कि तो जणू थिजून एका जागी उभा होता.

मोहितने दंडात रुतलेला तो स्क्रू-ड्रायव्हर बाहेर काढला आणि पाठ दाबत तो भिंतीला जाऊन टेकला.

“करण अरे बघतोयेस काय, गेट हिम..”, शैला ओरडली तसा करण भानावर आला. पण तो जागच्या हलण्याआधीच मोहितने पॅन्टच्या खिश्यातुन पॉइंट.३२ बाहेर काढली होती

“डोन्ट ऍक्ट स्मार्ट..” करणवर रिव्हॉल्व्हर रोखत मोहित म्हणाला
“करण.. किचन मधले सगळ्या चाकू-सुऱ्या कुठेत?”, शैला नाकातून आलेले रक्त पुसत म्हणाली
“मी,.. मी लपवून ठेवल्या होत्या..”, करण
“का??”, आश्चर्याने डोळे मोठे करत शैला म्हणाली

करण काहीच बोलला नाही

“का करण?.. … .. ओह तुला वाटलं मी त्यातली एखादी सूरी घेऊन…”, पण लगेच शैलाला तिची चूक लक्षात आली आणि ती गप्प बसली

“साली हरामी, छिनाल..”, मोहित अजूनही वेदनेने तडफडत होता.. त्याच्या पाठीतून बऱ्यापैकी रक्त वहात होते, पण रक्तापेक्षाही महत्वाचे म्हणजे शैलाचा तो वार मोहितच्या मणक्यावर बसला होता त्यामुळे त्याच्या पूर्ण शरीरभर वेदना पसरली होती

“मोहित, तो फोन गेली कित्तेक वर्ष बंद आहे, आम्ही केंव्हाच डिस्कनेक्ट केलाय. केवळ तो फोन तेथून काढायचा कंटाळा म्हणून अजूनही तिथेच पडून आहे इतकंच”.. कुत्स्तित हसत शैला म्हणाली

मोहित संतापाने उठून उभा राहिला, पण पुन्हा एकदा वेदनेची कळ त्याच्या मस्तकापर्यंत गेली आणि परत तो भिंतीला टेकून खाली बसला.

करणने आश्चर्याने इशिताकडे बघितले. मगाचच्या त्या प्रेमळ भावना इशिताच्या चेहऱ्यावर नावालाही नव्हत्या. तिचा चेहरा भावनाशून्य होता, तिने शैलाला बाजूला ढकलले आणि ती मोहितकडे गेली.

“आर यु ऑलराइट?”

मोहित वेदनेने तळमळत होता

“गेट मी व्हिस्की, रम एनिथिंग .. लार्ज… ”

इशिताने हॉलमध्ये नजर फिरवली, एका कोपऱ्यात शेखरची बार-कॅबिनेट होते. इशिताने तेथून एक व्हिस्कीची बॉटल उचलली आणि मोहीतला न्हेऊन दिली. मोहितने त्याची रिव्हॉल्व्हर इशिताकडे दिली, आणि व्हिस्कीचे ४-५ घोट पोटात ढकलले.

त्याचा चेहरा घामाने डबडबला होता.

“शेखर कुठेय बघ…”, इशिताकडून रिव्हॉल्व्हर परत घेत मोहित म्हणाला
“शेखरची तब्येत बरी नाहीए, तो आतल्या खोलीत आहे.. मी लॉक केलीय त्याची रुम..”, शैला एका खुर्चीत आरामात बसत म्हणाली
“बाहेर बोलावं त्याला”, आपली रिव्हॉल्व्हर शैलावर रोखत मोहित म्हणाला
“बोलावते.. पण मला आधी हे काय चाललंय हे नीट कळायला हवं. तुम्ही कोण? आणि इथे कशासाठी आलात?”

“मी मोहित, कॉन्ट्रॅक्ट-किलर आहे, सुपारी घेऊन खून करणारा… “, मोहितचं वाक्य पूर्ण व्हायच्या आधीच करण ताडकन उठला
“ओ बॉडीगार्ड, जास्त शायनींग नै… जागेवर बस काय.. “, रिव्हॉल्व्हरच सेफ्टी लॉक उघडत मोहीत म्हणाला

त्याच्या डोळ्यातले खुनशी भाव बघून करणच्या लक्षात आले कि हा वेळ पडली तर खरंच रिव्हॉल्व्हर चालवायला मागे पुढे पाहणार नाही. तसं करण परत खाली बसला..

“.. तर मी मोहीत .. आणि हि इशिता, माझी गर्लफ्रेंड… तू तर ओळखतच असशील हिला…”, करणकडे हसत बघत मोहित म्हणाला

शैलाने करणकडे रोखून पहिले

“इथे कशाला आला?”, शैलाने विचारले
“सांगतो कि.. त्याशिवाय काम कसं व्हायचं आमचं? काय रे .. बॉडीगार्ड, खरंय ना?”

करण त्याचं बोलणं काळजीपूर्वक ऐकत होता, पण त्याच वेळी तो आपली रिव्हॉल्व्हर कुठे ठेवलीय ह्याचा विचार करत होता
“आम्ही इथं शेखरसाठी आलोय.. “, मोहीत आपली पाठ अधिक जोराने भिंतीवर दाबत म्हणाला.. त्याचा चेहरा वेदनेने काही क्षण वेडावाकडा झाला

“..पण त्या आधी.. ए.. बॉडीगार्ड, रिव्हॉल्व्हर कुठेय तुझी? इशिता म्हणली तू रिव्हॉल्व्हर घेऊन आलाय म्हणे बरोबर?”

शैलाने ह्यावेळी पुन्हा करणकडे रोखून पहिले ..

“करण व्हॉट इज धिस? तुझ्याकडे रिव्हॉल्व्हर आहे? आणि कोण आहे हि इशिता? तू कसा ओळखतोस हिला.. ?”

“ओ .. तुमच्या गप्पा नंतर.. बॉडीगार्ड… रिव्हॉल्व्हर कुठेय?”
करणने रागाने इशिताकडे बघितले. रिव्हॉल्व्हर त्याच्या खिश्यातच होते, पण मोहितने नेम करणवरच धरलेला होता. शिवाय रिव्हॉल्व्हरचे सेफ्टीलॉक ऑन होते, रिव्हॉल्व्हर बाहेर काढून सेफ्टीलॉक काढेपर्यंत नक्कीच मोहीतने वेळ दिला नसता.

करणने खिश्याकडे बोट दाखवले तसे इशिता वेगाने करण जवळ आली आणि तिने त्याच्या खिश्यातुन रिव्हॉल्व्हर काढुन घेतले.

“गुड.. अजून काही आहे? बॉम्ब-बिंब?” हसत हसत मोहित म्हणाला
“नाही..”

म्हणजे तुला शेखरला मारायची सुपारी दिलीय?.. “, शैला
“अहो काय असे लहान पोरांसारखे प्रश्न विचारताय?”

….

“आम्हाला काय सुपारी वगैरे नाही दिलीय कोणी शेखरची. कशाला कोण मारेल शेखरना, इतका भला माणुस तो. आमचं काय शेखर रावांशी वैर नाही.. आजारी आहेत ना ते??.. असुद्या.. झोपुद्या त्यांना..”
करण आणि शैलाची काही क्षण नजरानजर झाली.. शेखर आतल्या खोलीत मरुन पडला आहे हे कसंही करुन ह्या दोघांना कळता कामा नये असेच काहीसे विचार दोघांच्याही मनात होते.

“..उलट शेखर चांगले धडधाकट असणं, जिवंत असणं हेच आमच्या दृष्टीने फायद्याचे आहे.. “, इशिता मध्येच बोलली
“मग? तुम्ही इथे काय शेखरला प्रोटेक्ट करायला आलाय?”, शैला

“तसं समजा हवं तर.. तुम्ही उगा पाठीत माझ्या तो स्क्रू-ड्रायव्हर खुपसलात.. जरा दमानं घ्यायचं नं.. “, मोहितने व्हिस्कीची बाटली परत तोंडाला लावली आणि २-४ घोट घश्यात ढकलले

“..आणि ह्या उपकाराच्या बदल्यात??”,.. शैला
“हा..स्स आता कसं कामाचं बोललात.. घेणार ना.. पैसे मोजून घेणार.. अंन ते पण चांगले ५ करोड.. ”

“५ करोड?? अरे काय बँक उघडलीय का आम्ही इथे..”, खुर्चीतून ताडकन उठत करण म्हणाला
“ए अरे बॉडीगार्ड.. तुला म्हणलं का मी ५ करोड तुम्ही द्या? तुम्ही फक्त २-३ दिवस राहूद्या आम्हाला इथं.. आमचे पैसे आले कि आम्ही जाऊच इथून.. ”

“हे बघा, तुम्ही खूप कोड्यात बोलताय.. मला काही कळत नाहीए.. जर आम्ही तुम्हाला पैसे नाही द्यायचे तर मग कोणी?”, शैला
“ती आहे ना तुमची इन्शोरन्स कंपनी आणि तो संदीप, तो देईल की ..”, मोहित
“का? तो का देईल?”, संदीपचं नाव निघताच करण जरा सावध झाला. संदीप जर का या गोष्टीत इन्व्हॉल्व्ह झाला आणि तो इथपर्यंत आला तर..

“त्याने नै दिले तर शेखरला ठोकू आम्ही अन मग त्याच्या इन्शोरन्स कंपनीला द्यावे लागतील १५०करोड. आता १५० करोड देणं सोप्प? का ५ करोड?”, मोहित
“म्हणजे तुम्ही शेखरना त्याच्याच घरात किडनॅप करुन ठेवणार पैसे मिळेपर्यंत?”
“भारी आहे कि नै प्लॅन? आणि संदीपला कुठे माहितेय हे घर कुठेय?”, मोहित
“मग तुम्हाला कसं कळलं?”

“तुम्हीच तर आणलेत आम्हाला इथं, ह्या तुमच्या हातातल्या घड्याळाने”

“जेंव्हा इशिताने मला पहिल्यांदा तुमच्याबद्दल सांगितले, कसं तुम्हाला हॉटेलमध्ये आणलं होतं, कसं तिने तुम्हाला बेशुद्ध करायचा प्रयत्न केला, मग संदीप तिथे आला.. त्यानंतर तुम्हाला मिळालेलं काम.. मग शेखरबद्दल, तुमचं त्याच्या घरी.. इथं.. येऊन राहण्याबद्दल, मार्केटमध्ये रंगलेली त्या इन्शोरन्स पॉलिसीची चर्चा.. ..”

“.. मग मोहितने प्लॅन बनवला..”, इशिता म्हणाली, “त्यावेळी.. हॉटेलमध्ये तू भाळला नाहीस माझ्यावर आणि ते ड्रिंक्स घेतलं नाहीस, पण ह्यावेळी नाही.. तुला माझ्या प्रेमात पाडायला भाग लावले मी आणि तुला हे घड्याळ दिले.. जीपीएस ट्रॅकर असलेलं. तुम्ही निघालात त्याच दिवशी आम्ही पण निघालो.. पण तुमची अन आमची चुकामुक झाली.. तुम्ही अचानकच गायब झालात.. ”

“हम्म, पण आम्ही धीर सोडला नाही, तुमचं जीपीएस लोकेशन दिसत होते, पण इथे यायचं कसं ते कळेना.. आम्ही त्या गावात एका लॉज मध्येच राहिलो.. सकाळी जेंव्हा तुमचं लोकेशन इथे गावातच दिसलं तेंव्हा तुमचा पाठलाग सुरु केला आणि आलो इथपर्यंत..”, मोहित

“हे बघा, तुम्हाला जे काय करायचंय ते करा, पण शेखरला त्याचा त्रास होता काम नये.. त्याच्यापासून जोपर्यंत तुम्ही लांब आहेत तो पर्यंत मला काही प्रॉब्लेम नाही.. तुम्ही शेखरजवळ जायचा प्रयत्न केलात तर मलाही माझे हात हलवावे लागतील..”, करण निर्वाणीच्या सुरात म्हणाला

“नाय ओ नाय, कुनाला पण त्रास नाय देणार.. फक्त एकदा भेटून घेतो शेखरना.. ज्यांच्या जीवावर इतके पैसे कमावणार, त्यांना एकदा भेटायला नको?”, असं म्हणून भिंतीचा आधार घेत मोहित कसा बसा उभा राहिला

करण आणि शैलाच्या डोळ्यासमोर एकदम काजवेच चमकले. जर का हा मोहित खोलीत गेला तर..

“भेटा तुम्ही.. पण शेखर आता झोपतील.. मला नाही वाटत तुम्ही त्यांना भेटावं.. उगाच त्यांना टेन्शन वगैरे आलं आणि त्यांचं लिखाण थांबलं तर..”, शैला
“च्यामारी.. अहो कसलं टेन्शन? सांगू नका त्यांना आम्ही कोण? कशाला आलो? सांगा ह्या करणचे मित्र…”.. इशिताचा आधार घेत मोहित पुढं सरकू लागला..

लवकरच काहीतरी करणं गरजेचं होत..

“बरं .. बरं.. तुम्ही २ मिनिटं थांबा, मी आणि करण फक्त त्यांना औषध देऊन येतो.. त्यांना झोपू देत, मग फार तर हळूच दार उघडुन त्यांना बघा? ओके?”
“चालतंय की .. डोळ्यांना शेखर दिसल्याशी घेणं.. नाहीतर तुम्ही म्हणायचा शेखर आत मध्ये आहेत, आणि आत कोणीच नसायचं..”, काही काळ विचार करून मोहित म्हणाला

शैला आणि करण लगबगीने आतल्या खोलीत गेले..

“आलं लक्षात..”, शैला काही बोलायच्या आधीच करण म्हणाला.

दोघांनी खोलीचं दार हलकेच लोटून घेतलं.

“शेखर.. बरं वाटतंय न आता? औषध घेऊन टाक हे घे…”, फ्रिजरच दार उघडता उघडता शैला म्हणाली
“उठु नका तुम्ही.. हि घ्या गोळी.. ह्याने शांत झोप लागेल.. सकाळपर्यंत वाटेल बरं..”, करण म्हणाला

दोघांनी पटकन फ्रिजरमधून शेखरची बॉडी काढली.. आधीच जाड-जुड, त्यात बॉडी आता चांगलीच जड व्हायला लागली होती. कसलाही आवाज होऊ न देता ती बॉडी काढून बेडवर ठेवेपर्यंत दोघांची चांगलीच दमछाक झाली.. शैलालातर श्वास घेणं जड जाऊ लागलं.

करणने पटकन शेखरच्या बॉडीवर पांघरुण टाकले, डोक्याखाली दोन उश्या सरकवल्या आणि एक मंद नाईट-लॅम्प चालू केला.

सगळं ठीक ठाक आहे बघून दोघंही खोलीच्या बाहेर आले.

बाहेर मोहीत बंदुक तयार ठेऊन उभा होता..

“नै म्हणलं, आतून दुसरी बंदूक वगैरे घेऊन आलात तर आपलं असावं.. “.. मोहित हसत हसत म्हणाला.. “मला माहिते, तुम्ही असा वेडेपणा करणार नै, पण लोकांचं काय सांगता येत नै ओ आजकाल”

दोघांचे हात रिकामे आहेत ह्याची खात्री झाल्यावर त्याने रिव्हॉल्व्हर खिश्यात ठेवून दिली..

“झोपले का शेखर?”
“थांबा १० मिनिटं.. झोपतच एवढ्यात..”, करण म्हणाला

पण मोहीतला धीर धरवत नव्हता.. लंगडत लंगडत तो खोलीपाशी आला, त्याने करणला बाजूला सरकवले आणि हळूच खोलीचं दार उघडून आत डोकावले.

समोरच्या बेडवर शेखरची बॉडी शांत पसरलेली होती..
स्वतःची तसल्ली झाल्यावर मोहीत सावकाश बाजूला झाला..

लिव्हींगरुम मध्ये येऊन सगळे बसल्यावर मोहीतने घड्याळात नजर टाकली.. संध्याकाळचे ५.३० वाजत आले होते..

“..आता मुद्याचं बोलू.. चला संदीपशी बोलण्याची वेळ झाली..”, असं म्हणून त्याने खिश्यातुन मोबाईल बाहेर काढला..

तो नंबर फिरवणार इतक्यात करण हळू आवाजात ओरडला, “थांब..”
“का? काय झालं?”
“अरे कसला कॉन्ट्रॅक्ट किलर तू.. फडतूस पिक-पॉकेट करणारा पण वाटत नाहीस तू..”, करण काहीसं चिडून म्हणाला
“ए.. बॉडीगार्ड..”
“ए.. गप्प तू.. अरे काय अक्कल आहे कि नाही तुला.. इथून फोन लावतो आहेस? मूर्खा, दोन तासात पकडला जाशील…”, करण
“ते कसं ब्वा?, संदीपला तर पत्ता माहीतच नाहीए इथला..”
“बरोबर आहे.. माहित नाहीए, पण तुझा फोन लागला कि तो ट्रेस करायला असा कितीसा वेळ लागणारे? १०-१५ मिनिटांत तुझा नंबर किंवा मोबाईलचा आय.एम.इ.आय क्रमांक ट्रॅक होईल आणि पोलीस पोहोचतील इथे.. ”

“येस्स, करेक्ट, पण तु का सांगितलेस हे मला? उलट पोलीस इथे पोहोचले असते तर तुम्हाला बरंच होतं की..”, मोहित गोंधळून म्हणाला
“नाही.. पोलीस इथे आले तरी, शेखर होस्टेज आहेत तुझ्याकडे.. जोपर्यंत तुझी बंदुक शेखरवर रोखलेली आहे तोपर्यंत पोलीस काहीच करु शकले नसते. आणि मग अश्या वेळी एखादी चुक, एखादी सुटलेली गोळी.. मग ती तुझ्या बंदुकीतून असो, कि पोलिसांच्या.. शेखरचा जिव धोक्यात आला असता. पैसे संदीपचे जात असतील तर मला काय त्याच्याशी? शेखरच्या जीवाला कोणताही धोका पोचता काम नये..”, करण मोहीतला लक्षपूर्वक न्याहाळत म्हणाला

मोहीतला करणचे म्हणणे पटलेले होते. पण त्याच्या डोक्यात हा विचार आला नाही, कि ह्या घरात फक्त त्याचाच नाही तर शेखर, शैला आणि करणचाही मोबाईल होता. लोकेशनच शोधायचे झाले, तर त्यांच्या मोबाइलवरुनही शोधता आले असतेच..

“हम्म.. पॉईंट आहे.. पॉईंट आहे.. बर मग.. आता काय करायचे?”
“आपल्याला गावात जाऊन तिथल्याच एखाद्या पब्लिक फोन वरुन संदीपला कॉन्टॅक्ट करावं लागेल..”, करण
“आपल्याला??”
“हो मग, संदीप काय तुझ्या बोलण्यावर लगेच विश्वास ठेवेल का? तिथे जर मी असेन तर मी सांगु शकेन त्याला परिस्थिती..”

“हम्म.. हे हि बरोबरच आहे…”

करणला एव्हाना खात्रीच पटली होती हा मोहीत कोणी कॉन्ट्रॅक्ट किलर वगैरे नक्कीच नाहीए.. इतक्या फालतू, बाळबोध चुका कोणी कॉन्ट्रॅक्ट किलर करुच शकत नाही. पहिल्या भेटीत जी थोडीफार भीती त्याला मोहीतची वाटली होती, ती आता कुठल्या कुठे गेली होती. त्याच्या हातात बंदूक नसती तर करणने त्याला केंव्हाच लोळवले असते.

“पण तू नाही.. तुला मी बरोबर न्हेणार नै..”, अचानक काहीतरी सुचल्यासारखं मोहीत म्हणाला

करणला तेच हवं होतं.. तो मोहीतचं बरोब्बर माईंड-रिड करायला लागला होता.. किंबहुना तो मोहितच्या दोन पावलं पुढं जाऊन विचार करत होता

“का? काय झालं?”
“आधीच मला इथे नीट चालता येत नाहीए.. तिथे भर गर्दीत, गावात तू मला चकवा देऊन पळून गेलास तर?”

करणला आता मोहीतच हसायला यायला लागलं होत..

“हम्म.. पॉईंट आहे..”, त्याची नक्कल करत करण म्हणाला .. “मग?”
“हि.. शैला येईल माझ्याबरोबर.. आणि इथे इशिता राहील तुझ्याबरोबर.. विसरु नकोस, पोरगी असली तरी तिच्या हातात रिव्हॉल्व्हर असेल… चालाखी केलीस तर तुझ्या आधी शेखर वरती पोहोचले असतील..”, मोहित उसन्या आवेशाने म्हणाला

“नै.. असे मी काहीहि करणार नाही..”, करण मनातल्या मनात हसत म्हणाला

त्याच्या डोक्यात केंव्हाच एक प्लॅन तयार झाला होता, आणि त्यातला पहिला भाग जसा करणला हवा होता, तसाच पार पडला होता.

 

इशिता/मोहितने संदीपला डबलक्रॉस करुन ह्या खेळाला सुरुवात केली होती… पण हि तर फक्त एक सुरुवात होती.. अजून पुढे बरंच काही घडणं बाकी होते.. काय? ते जाणून घेण्यासाठी.. वाचा डबलक्रॉसचा पुढचा भाग.. तोपर्यंत…

[ क्रमशः ]

डबल-क्रॉस (भाग ९)


डबल-क्रॉस (भाग ८) पासून पुढे >>

दुसऱ्या दिवसाची सुरुवात कुंद वातावरणानेच झाली. पाऊस थांबला असला तरी आकाश काळ्या ढगांनी गच्च भरलेले होते. वारा पडला होता त्यामुळे हवेत गारठा असूनही अस्वस्थ व्हायला होतं होते.

करणला जाग आली तेंव्हा काही क्षण आपण कोठे आहोत हेच त्याच्या लक्षात येईना. समोरच चित्र सगळं अंधुक अंधुक दिसत होते. त्याने मोठ्या कष्टाने डोळे उघडले आणि तो बिछान्यावरच पडून राहिला. हळू हळू कालच्या रात्रीच्या घटना त्याच्या डोळ्यासमोर तरळून गेल्या. काही क्षण त्याला वाटले ते सर्व एक भयाण स्वप्नच होते.. एक नाईटमेअर..

तो धडपडत खोलीतून बाहेर आला आणि तडक शेखरच्या खोलीत शिरला. समोरच्या बेडवर शेखर अर्थातच नव्हता. खोलीत एका कोपऱ्यात रक्ताळलेल्या कपड्यांचा, बेडशिट्सचा ढीग पडला होता. जमीन अजूनही काहीशी ओलसर लागत होती.

करण शून्यात नजर लावून खोलीच्या दरवाज्यात उभा होता.

“स्वप्न नव्हतं ते करण”, मागून शैलाचा आवाज आला तसा करण भानावर आला
“मलाही असंच वाटलं होतं, ते सगळं एक स्वप्न होतं. कदाचित शेखर बाहेर त्या सोफ्यावर बसला असेल, किंवा बाहेर गार्डनमध्ये वॉक घेत असेल. पण दुर्दैवाने काल जे काही घडलं ते सगळं खरंच होतं..”

शैलाने गडद निळ्या रंगाचा पलाझो आणि वर पिवळ्या रंगाचा, पांढऱ्या फुलांची नक्षी असलेला टॅंक टॉप घातला होता. अनपेक्षितपणे शैला फ्रेश आणि अधिकच सुंदर दिसत होती.

“कॉफी घेणार?”, शैलाने विचारले
“हम्म, चालेल..”, असं म्हणून करणने शेखरच्या खोलीचं दार लावून घेतले आणि तो बाहेरच्या हॉल मध्ये येऊन बसला

थोड्याच वेळात शैला कॉफीचे कप घेऊन बाहेर आली.

कॉफीचे दोन घोट घश्यात गेल्यावर करणला थोडी तरतरी आली.

काल संध्याकाळपासून, खरं तर काल दुपार पासूनच दोघांनीही काहीच खाल्ले नव्हते आणि त्यामुळे आता पोटात भुकेचा डोंब उसळला होता.

“काही खायला आहे?”, कॉफी संपवून करण म्हणाला
“प्लिज मला आत्ता किचन मध्ये जायला सांगू नकोस, डोकं खूप ठणकतंय माझं”, जमिनीवरच्या बिनबॅग वर पाय गुडघ्यात दुमडून जवळ घेऊन बसत शैला म्हणाली
“डोन्ट वरी, मी बघतो काहीतरी”, असं म्हणून करण किचनमध्ये शिरला. फ्रिजमध्ये काही पॅक केलेली सँडविचेस, चिप्सची दोन पाकीट आणि काही बॉइल्ड एग्स होते ते घेऊन तो बाहेर आला

शैलाने एक सॅन्डविच, थोडे चिप्स कसे बसे खाल्ले आणि तिने प्लेट बाजूला ठेवून दिली. शेजारच्याच टेबलावर तिचा आणि शेखरचा एक जुन्या काळचा फोटो फ्रेम मध्ये ठेवलेला होता तो उचलून तिने छातीशी धरला

“असं नाहीए कि आजकाल आमचे संबंध फार सलोख्याचे होते, किंवा आमचं एकमेकांवर जीवापाड प्रेम उरले होते. पण पहिले काही वर्ष आम्ही खूप छान एकत्र घालवली होती. आणि त्या आठवणी कायमच माझ्याबरोबर राहतील…”, शैला म्हणाली

“शेखरवर अनेक मुली फिदा होत्या. आधीच हँडसम आणि त्यात बुक्स हिट झाल्यावर प्रसिद्धी पण मिळाली म्हणल्यावर त्याचे लेडीज फॅन फॉलोविंग खूप होते. पण असे असतांनाही आम्ही दोघे जवळ आलो. त्यानं त्या सगळ्यांमधून मला निवडले ह्याचा मला खूप जास्ती आनंद होता.

ते दिवस आमचे खूपच छान होते. पण नंतर जणु कुणाचीतरी दृष्ट लागली आणि एक एक करत आमच्यात दुरावा वाढतच गेला.”, शैला बोलत होती

करणंच मात्र तिच्या बोलण्याकडे लक्ष नव्हते. त्याच्याकडे असल्या नॉन-सेन्सला वेळ नव्हता. त्याने प्लेटमधली सॅन्डविच संपवली, मूठभर चिप्स तोंडात टाकली, एक बॉइल्ड एग घेतले आणि तो तिथून उठला व दार उघडून बाहेर आला.

 

बाहेर कुठल्याही क्षणी पाऊस येईल अशीच परिस्थिती होती.

चपला न घालताच तो चालत नदीपाशी गेला. पायाला थंडगार चिखलाचा स्पर्श सुखावत होता. नदीचे गारठलेले पाणी त्यानं सपासप तोंडावर मारले तसं त्याला थोडं फ्रेश वाटलं. तेथीलच एका दगडावर पाण्यात पाय सोडून तो बसला.

आदल्याच दिवशीच्या सकाळी तो आणि शेखर समोरच्या दगडावर गप्पा मारत बसले होते

जादू आहे करण ह्या जागेत.. जादू“, शेखर त्याला म्हणाला होता, “इथं बसलं ना कि मेंदु कसा फटाफट चालायला लागतो

करणला आज ह्याच जादूची गरज होती. त्याचा थिजलेला मेंदु जितका भराभर काम करायला लागेल तितकं चांगलं होतं.

त्याने दिवसभर करायच्या कामांची यादी करायला सुरुवात केली

१. सगळ्यात पाहिलं.. संदीपला फोन करुन सर्व काही ठीक-ठाक असल्याचा अपडेट द्यायचा
२. शेखरच्या ईमेल मधून झेड चैनलला एक ईमेल करुन काम सुरु झाले असल्याचे सूचित करायचे.
३. शेखरची खोली नीट नजरेखालून घालायची. कुठेही रक्ताचे डाग असतील तर ते नष्ट करायचे
४. काल रात्री खरंच कोणी घरात होतं का ह्याचा तपास करायचा. बाहेरचा दरवाजा आतून बंद होता. म्हणजे बाहेरुन तर कोणी आले नव्हते. मग घरात यायला दुसरा कुठला रस्ता आहे का आणि असेल तर तिकडून कोणी आलं होतं का हे तपासायचं
५. शेखरची बॉडी फ्रिजर मध्ये असली तरीही ती कायमचीच तेथे फ्रेश राहू शकणार नाही हे तो जाणून होता. एक-दोन दिवसांतच शेखरचा मृत्यू झालाय हे जाहीर करणे महत्वाचे होते. त्यानंतर कोणताही गल्लीतला डॉक्टर ही बॉडी खूप आधीची आहे हे सांगू शकला असता
६. शेखरचा मृत्यू अपघाती दाखवणं शक्यच नव्हतं. शरीरावर इतके वार शेखरचा मृत्यू एक मर्डर आहे हे स्पष्ट करत होता. मग त्यासाठी तशी एखादी सिच्युएशन निर्माण करणे गरजेचे होते..
७. आणि जर ते शक्य नाही झाले तर सरळ सर्व पैश्यावर पाणी सोडून तेथून पोबारा करणे हा एकमेव मार्ग होता. शेखरच्या मृत्यूनंतर तेथील पुरावे नष्ट करून त्याने आपल्या निर्दोषपणाचे सर्व रस्ते नष्ट करून टाकले होते. त्यामुळे तोही आता ‘ऍक्सेसरी टु मर्डर’ होताच. शैला आली तर शैला बरोबर, नाहीतर तिच्याशिवाय तेथून पळ काढणे हा शेवटचा मार्ग होता. अर्थात हा पर्याय करणने अगदीच शेवटचा ठेवला होता. शैला आणि आता शैलाची झालेली हि सर्व संपत्ती तो मिळवणारच ह्याच विचाराचा होता.

एकदा कामांची आखणी झाली कि मग करण तेथुन उठला. प्रत्येक क्षण महत्वाचा होता. आपला फोन आणायला तो आतमध्ये गेला. शैला अजूनही शेखरचा फोटो घेऊन बिन-बॅगवर बसुन होती. कुठेतरी स्वतःच्याच विचारात बुडलेल्या शैलाने करणकडे बघितलेही नाही. करणनेही तिच्याकडे दुर्लक्ष केले आणि आपल्या खोलीतून मोबाईल घेऊन तो बाहेर पडला.

 

घड्याळात सकाळचे ९.३० वाजून गेले होते. करण काही अंतर चालून गेला आणि मग त्याने संदीपला फोन लावला

“बोल करण, मी तुझ्याच फोनची वाट बघत होतो. एव्हरीथिंग ऑलराईट?”
“येस्स बॉस, एव्हरीथिंग इज ऑलराईट”, आपला आवाज नॉर्मल ठेवत करण म्हणाला. मग त्याने काल दुपारपासून आत्तापर्यंतचे ५ मिनिटांत काल्पनिक ब्रिफींग केले आणि परत दुपारनंतर फोन करतो म्हणून निरोप घेतला
“बर करण, मी दुपारी शेखरना फोन करेन, माझा फोन येईल म्हणून त्यांना आधीच सांगून ठेव”, करण फोन ठेवत असतानाच संदीप म्हणाला

करण अचानक चपापला.. “शेखरला फोन? कशाला?”
“अरे त्यांना आपल्या इन्शोरंन्स कंपनीचा फीडबॅक फॉर्म पाठवायचा आहे.. त्यांच्याकडून टेस्टिमोनी आणि रेटिंग्स मिळाले तर आपल्याला हवंय ना ते..”

शेखर ह्या जगातच नाही तर संदीप कुठून बोलणार त्याच्याशी. बिकट परिस्थिती होती, कसंही करून वेळ निभावून न्हेणे महत्वाचे होते.

संदीपचा फोन येईल तेंव्हा एक वेळ शेखर बाथरुममध्ये आहेत वगैरे सांगता येईल.. पण किती वेळा? संदीप परत फोन करेलच.
अचानक करणला एक कल्पना सुचली

“किती वाजता फोन कराल तेवढं सांगा म्हणजे मी शेखरना बाहेर येऊन थांबायला सांगतो..”, करण म्हणाला
“बाहेर? का?”
“घरात थोडा फोनच्या रेंजचा प्रॉब्लेम आहे, फोन लागत नाहीत. इथे बाहेर यावे लागते. थोडं आड बाजूला घर आहे ना.. म्हणून..”
“ओह.. अच्छा मी साधारण १२च्या सुमारास करेन”
“हरकत नाही. कालपासून पाऊस खूपच लागून राहिलाय. दुपारी पाऊस नसेल तर ते येऊन थांबतील.. नाहीच तर तसेही ते मेल्स चेक करतातच. तुम्ही इमेल पाठवून ठेवा”
“चालेल, पण मी फोन करीनच”, असं म्हणून संदीपने फोन ठेवून दिला.

निदान आजच्या दिवसापुरतं तरी संदीपला टोलवण्यात करण यशस्वी ठरला होता. थोड्यावेळात तीनही फोन ‘फ्लाईट-मोड’ ला टाकून ठेवले कि संदीपला फोन ‘अनरिचेबल’ लागला असता. ‘झेड चॅनल’ बरोबरच संदीपच्या ईमेललाही शेखरच्या ईमेल अकांउंट मधून उत्तर देऊन टाकले कि काम झाले होते.

करण आतमध्ये गेला तेंव्हा शैला बाहेर हॉल मध्ये नव्हती. शेखरचा लॅपटॉप बाहेरच लोळत पडला होता. करणने तो चालू केला. चार्जर नसल्याने बॅटरी अगदी शेवटच्या काही पर्सेंटेज पूर्ती शिल्लक होती. करणने ब्राउझर ओपन केला आणि पटापट हिस्टरी चेक केली. नशिबाने पासवर्ड सेव्हड असल्याने ईमेल-अकाऊंटच्या हिस्टरीवर क्लिक केल्यावर ईमेल्स उघडल्या गेल्या.

करणने जुजबी शब्दात ‘झेड चॅनल’ ला मेल करून टाकली तोवर संदीपची मेल इनबॉक्स मध्ये येऊन धडकली होती.

करणने शक्य तितक्या पटापट तो फॉर्म भरला, पूर्ण सॅटीस्फाईडचे फाईव्ह स्टार रेटिंग दिले आणि लॅपटॉप बंद करून टाकला.

 

लैपटॉप जागेवर ठेवून तो शेखरच्या खोलीकडे निघाला. शैलाचा तिच्या खोलीतून गाणं गुणगुण्याचा आवाज येत होता. करण प्रथम तिच्या खोलीत गेला.

“शैला, नीट आठव आणि मला सांग ह्या घरात यायला अजुन कुठला रस्ता आहे का?”
“मला कसं माहीत असणार, मी रोज येते का इथं राहायला? शेखरने हे घर बांधलं होतं, असेल कुठला रस्ता तर तो त्यालाच माहीत”, शैलाने कॅज्युअली उत्तर दिले
“शैला मुर्खासारखी उत्तर देऊ नकोस. लहान मुलांचा खेळ नाही चाललाय इथे. एक छोटीशी चुक आणि आपण दोघेही उरलेल्या आयुष्यात तुरुंगात असु”

“माझ्या माहितीत तरी फक्त एकच एंट्रन्स आहे, बाहेरुन..”, शैला

“मी सगळी दारं, खिडक्या तपासल्या, सगळ्या आतूनच बंद आहेत, कुठूनही तोडफोड किंवा जबरदस्तीने आतमध्ये घुसू शकेल अशी खूणही दिसत नाहीए”, करण
“अम्म, एक तळघर आहे खाली, पण त्यालासुध्दा बाहेरुन रस्ता नाहीए”, शैला
“तळघर?”, करण एकदम सावध झाला, “कुठेय दाखव”

शैला काही न बोलता खोलीतून हॉलमध्ये आली. हॉलमध्ये एक मोठ्ठी विंग चेअर होती ती बाजूला सरकवली आणि जमिनीला लागून असलेली एक कडी नजरेस पडली.

“हे दार आहे तळघरात जायला, पण ह्याला सुद्धा कडी आहे..” शैला दाराकडे बोट दाखवत म्हणाली

शेखरच्या मनात असलेली अंधुकशी आशा, कि बाहेरूनच कोणीतरी येऊन शेखरच खून केला, ती हि आता नाहीशी झाली होती.
शैला मात्र एव्हाना करणकडे रोखुन बघत होती.

“काय झालं? असं का बघतीयेस माझ्याकडे?”, करणने वैतागून शैलाला विचारले
“करण , शेखरला तुच तर मारलं नाहीस ना?”, शैला
“काय डोकं बिकं फिरलय का तुझं? मी कश्याला मारु शेखरला?”
“माझ्यासाठी.. पैश्यासाठी.. काल दुपारी मार्केटमध्ये तुझ्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसत होतं तू कसला विचार करत होतास ते.. ”

“ओके, गो अहेड, प्रुव्ह इट, चल पोलिसांना फोन करुच आपण”, करण फोनकडे जात म्हणाला
“ओके ओके.. आय एम सॉरी”, शैला
“शैला, हे बघ, आपण आता अश्या परिस्थतीत आहोत कि तुला माझ्यावर आणि मला तुझ्यावर विश्वास ठेवण्याशिवाय दुसरा कुठलाही पर्याय नाहीए. आपल्याला एक टीम म्हणूनच काम करायचंय हे कायम डोक्यात ठेव. एकही चुक होता काम नये. राहील लक्षात?”
“हम्म”, शैला

“बरं, चल बघु काय आहे खाली त्या तळघरात..”, असं म्हणून करणने दाराची कडी उघडली, तेवढ्यात शैलाचा फोन वाजला ..

“फॉर गॉड्स सेक शैला, पुट युअर फोन ऑन फ्लाईट-मोड”, करण ओरडला, पण नंतर त्याच्या लक्षात आलं कि त्याने शैलाला याबाबद्दल काहीच सांगितले नव्हते. इतकंच काय, पण त्याने त्याचा स्वतःचा फोन सुद्धा त्याने अजून फ्लाईट-मोडला टाकलेला नव्हता.

“कुणाचा आहे?”
“माझ्या मैत्रिणीचा, क्लब पार्टनर आहे”
“ओके, नॉर्मल बोल, कसला पण संशय येता कामा नये, मध्येच शेखरला कॉफी ठेवलीय असं ओरडून सांग ओके?”
“हम्म”, असं म्हणून शैलाने फोन उचलला

शैला फोनवर बोलत होती तोवर करणने पटकन आपला फोन फ्लाईट-मोडला सेट केला.

मध्येच शैलाने करणने सांगितल्याप्रमाणे मुद्दाम शेखरला उद्देशुन कॉफी टेबलावर ठेवलीय, लॅपटॉप चार्जींगला लाव वगैरे सूचना दिल्या. थोड्याफार गप्पा मारून शैलाने फोन ठेवून दिला.

“हे काय होते मागाचचे करण? कशाला माझ्यावर ओरडलास? आणि फ्लाईट-मोडचा काय प्रकार आहे?”, शैला कमरेवर हात ठेवुन करण समोर उभी राहीली
“सांगतो, सगळं सांगतो, आधी तो फोन फ्लाईट-मोडला कर”, असं म्हणून करणने शैलाचा फोन काढून घेतला आणि फ्लाईट-मोड चालु केला.

आजूबाजूला बघताना करणचे लक्ष हॉलमधल्या लँडलाईन फोन कडे गेलं.
“ह्याचा नंबर कुणाकुणाकडे आहे? संदीपकडे?”, करणने त्या फोनकडे बोट दाखवत विचारले
“नाही, कुणाकडेच नाही. तो फोन अगदी इमर्जन्सी म्हणून आम्ही ठेवलाय, इथे रेंजचा प्रॉब्लेम आहे ना, सो कधी लागलाच तर म्हणून. पण नंबर कुणाकडेच नाहीए”, शैला
“शुअर?”
“डेड शुअर”
“गुड देन..”

“अरे, पण अश्याने आपल्याला कुणाचाच फोन येणार नाही”, शैला गोंधळुन म्हणाली
“आय नो..”, असं म्हणुन करणने त्याचं संदीपशी झालेलं संभाषण सांगितले

“ओह, आय सी.. करण वुई हॅव टु ऍक्ट फास्ट. काय विचार केला आहेस तु?”, शैला
“अजुन तरी काही नाही. वन ऍट अ टाइम. सगळ्यात पहिल्यांदा ते कपडे, बेडशीट्स तू बाहेर घेऊन जा.. थोडं लांब आणि जाळून टाक. तोवर मी शेखरची खोली परत चेक करतो. कुठे काही रक्ताचे डाग उरले नाहीत ना नीट तपासायला हवं.”
“ओके”, असं म्हणुन शैला किचनमध्ये गेली. कॅम्पफायरसाठी थोडं केरोसीन किचनमध्ये ठेवलेले होते ते आणि माचीस-बॉक्स घेऊन ती शेखरच्या खोलीत गेली. करणने आपले काम चालु केले होते. शैलाने कोपऱ्यातील तो कपड्यांचा ढीग उचलला आणि घराबाहेर पडली.

 

तासाभरानंतर करण आणि शैला दम खात हॉलमध्ये बसले होते.

“ऑल डन?”, करणने शैलाला विचारले
“हम्म, तु?”
“येस, ऑल क्लिअर. बर, मी तुला सांगायचं विसरलो.. तो सगळा ढीग पूर्ण जळून झाल्यावर त्याची राख…”
“टेकन केअर बॉस, सगळी राख नदीत फेकून दिलीय”, शैला हसत म्हणाली
“गुड, व्हेरी गुड”

“बरं.. आता?”
करणने घड्याळात नजर टाकली. १२ वाजत आले होते.

“लेट्स इट. तु आंघोळ उरकून घे, मी जेवायचं बघतो काहीतरी. एग्स आहेत, ब्रेड आहे. ऑम्लेट करतो..”
“आय एम फाईन, फ्रिज मध्ये थोड्या पेस्ट्रीजपण आहेत”, असं म्हणून शैला आंघोळीला निघून गेली

शैला आंघोळीला गेलीय ह्याची खात्री झाल्यावर करण उठला आणि पहिल्यांदा किचन मधल्या सगळ्या धारदार वस्तू, जसे चाकू, कात्र्या, चिकन कट करायचा धारधार पातं, बर्फ फोडायचा स्क्रू-ड्रायव्हर वगैरे, उचलल्या आणि कपाटातील एका ड्रॉवर मध्ये टाकून त्याला कुलूप लावून टाकले. शेखरच्या बाबतीत होऊ शकते तर त्याच्या बाबतीत का नाही? शेखरचा खून शैलाच्याच हातून झाला आहे ह्याची त्याला आता खात्री पटली होती. घरात जबरदस्तीने कोणी घुसल्याची कुठलीही खूण नव्हती. सर्व दार, खिडक्या आतूनच बंद होत्या. फक्त एकच गोष्ट त्याला सतावत होती ती म्हणजे शेखरच थंडगार पडलेलं शरीर.

अर्थात त्याचा विचार करायला नंतर वेळ होता, आत्ता वेळ होती ती शेखरचा मृत्यू जाहीर करायची आणि त्यासाठी परफेक्ट प्लॅन असणं जरुरी होतं. एक छोटीशी चुक आणि होत्याचं नव्हतं होणार होतं.

करणने गॅस चालू केला आणि हातातले अंड फोडून पॅन मध्ये टाकलं

बाहेर जवळजवळ काळोखच पसरला होता. करणची २-३ ऑम्लेट्स होईपर्यंत जोरदार पाऊस सुरु पण झाला.

करण मगाशी शैलाला म्हणाला खरं कि एकमेकांवर विश्वास असणं गरजेचं आहे, एकत्र टीम म्हणुन काम करु वगैरे, पण समहाऊ करणचाच शैलावरचा विश्वास कमी झाला होता. शेखरच्या मृत्युनंतर अचानकच करणला तिच्या वागण्यात बदल जाणवला होता. करणबद्दल तिच्या डोळ्यात असलेली ती चमक अचानकच दिसेनाशी झाली होती.

“शेखरचा मृत्यू खरोखरच एक अपघात होता की शैलाने जाणूनबुजून..”, करणच्या मनात विचार तरळून गेला
ही बाई जरा डेंजरच आहे, प्रत्येक पाऊल उचलताना नीट काळजी घेऊनच वागावं लागणार आहे हे करणने त्याचं वेळी मनोमन ठरवून टाकले.

करणने शैलाचा विचार मनातून काढून टाकला आणि पुन्हा शेखरच्या मृत्यूचा विचार सुरु केला.

काहीही झालं तरी शेखरचा मृत्यू झाला तेंव्हा तिथे आपण स्वतः हजर होतो हे दाखवणं गरजेचं होतं. शेखरच्या इन्शोरंन्स पॉलिसीमध्ये शैला ५०% भागीदार असल्याने आणि शेखरच्या मृत्यूचा फक्त आणि फक्त तिलाच फायदा होत असल्याने, संशय पहिला तिच्यावरच गेला असता. शेखरच्या मृत्यूच्या वेळी शैला कुठेतरी दुर होती हे सिध्द होणं गरजेचं होतं. दुसरी गोष्ट म्हणजे शेखरची बॉडी मिळता कामा नये, नाहीतर पोस्टमोर्टमध्ये मृत्यू कसा झाला हे प्रकाशात आलेच असते. सो, त्या दृष्टीनेसुद्धा विचार होणे गरजेचे होते.

“अपघात..”, सगळ्यात पहिला विचार करणच्या डोक्यात आला

“समजा तो आणि शेखर मासे पकडायला बोटीने नदीत गेले.. शेखरने खूप प्यायली होती. त्याने करणला न जुमानता लॉंच आपल्या ताब्यात घेतली. वेगाने चालवताना त्याचा ताबा सुटला. करणने जीव वाचवायला पाण्यात उडी घेतली आणि लॉंच खडकावर आपटली, त्याचा स्फोट झाला आणि शेखर त्यात जळून मृत्यू पावले..”

पहिल्यांदा करणला तो विचार हास्यास्पद आणि फारच फिल्मी वाटला. पण अधिक विचार करता त्याला त्यात काही दोष सुद्धा सापडेनासे झाले.

असा अपघात होणं शक्य आहे.. होऊ शकते. फक्त नदीत असे काही मोठे खडक आहेत का ते बघणं जरुरी होते आणि लॉंचचे अवशेष बघून करणंच बोलणं पटावं अशी परिस्थिती निर्माण करणं आवश्यक होतं.

खाऊन झाल्यावर लॉंचने नदीत एक चक्कर मारुन मोठे खडक तपासून यायचं करणने निश्चित केलं खरं, पण बाहेरचा पाऊस बघुन सध्या तरी ते शक्य होईल असे वाटत नव्हते. पाऊस कमी होईपर्यंत हातावर हात घेऊन बसणं हा एकच पर्याय होता. शिवाय लॉंच किनाऱ्याच्या दुसऱ्या बाजूला होती, कारण चार्जर आणायला जाताना करण लॉंच घेऊन गेला होता, येताना मात्र ते कार घेऊन आले होते.

म्हणजे आता परत कारने त्याबाजूला जाऊन लॉंच घेऊन परत येण्याशिवाय दुसरा पर्याय नव्हता. त्यात अजून वेळ जाणार होता. इथे प्रत्येक क्षण महत्वाचा असताना हा अनावश्यक वेळेचा अपव्यय पाहून करण चरफडला.

करणंच जेवणं तयार झालं तोवर शैला आंघोळ करुन आवरुन आली होती.

करणंही पटकन आंघोळ करुन आला आणि मग जेवता जेवता त्याने आपला प्लॅन शैलाला सांगितला.

“ते ठीक आहे करण, पण शेखरला फक्त बेडवरुन त्या फ्रिजमध्ये न्हेताना आपली इतकी वाट लागली होती. आणि तू म्हणतो आहेस त्याला बेडरुममधून बाहेर लॉंच पर्यंत घेऊन जायचं… जमेल का आपल्याला..?”
“जमवायलाच लागेल कसंही करुन. पण ते बघू नंतर, आधी लॉंच इकडे आणणं महत्वाचं. त्यानंतरच मी रेकी करायला नदीत जाऊ शकतो.”

“करण, माझ्या डोक्यात अजून एक भारी कल्पना आलीय.. सांगू?”, शैला
“हम्म, सांग..”
“हे बघ, आपण लॉंच आणायला गावातूनच जाणार बरोबर?”
“येस, बरोबर..”
“मग, आपल्या बरोबर शेखर सुध्दा येईल..”
“शेखर? मला नाही कळलं..”
“सांगते, गावात शेखरचे लांबचे नातेवाईक राहतात. एकटेच असतात ते, बरेच म्हातारे आहेत.. दिसतही नाही त्यांना नीट. इथे आलो आम्ही कि शेखर त्यांना आवर्जून धावती भेट देतो आणि काही पैसे देतो मदत म्हणून.. ”
“बरं मग..”
“मग ह्यावेळी हि तसंच होईल.. फक्त शेखरला दारू थोडी जास्ती झालेली असल्याने तो गाडीतच बसून राहील आणि मी घरी जाऊन पटकन पैसे देऊन येईन..”
“नाही.. मला नाही कळलं अजून..”
“अरे असं काय करतोस.. शेखरच्या ऐवजी खिडकीत तू बसशील, ती टोपी, गॉगल घालून. अंगात शेखरचे दोन-चार कोट घाल एकावर एक.. आणि नुसता खिडकीतून हात कर..”
“काही काय.. एव्हढं कळणार नाही का?”
“तूच बघ बाहेर, किती अंधारलंय. त्यात पाऊस. त्या म्हाताऱ्याला लांबून काय कळणारे. मी सांगते, शेखरने जास्त झालीय, त्यांना उद्या परवा घेऊन येईन घरी परत. त्या थेरड्याला काय पैसे मिळाल्याशी घेणं.. ”
“बरं.. पण त्याने काय होईल?”

“त्याने दोन गोष्टी होतील, एक म्हणजे तो म्हातारा पुरावा आहे कि शेखर आज दुपार पर्यंत जिवंत होता आणि त्याला खूप दारू चढलेली होती. मग तेथून तू लॉंच घेऊन परत ये. समजा तुला हवा तसा खडक मिळालाच तर शेखरचा अपघाती मृत्यू करून टाकू.

पोलिसांना आपण हेच सांगणार कि गावातून घरी येताना तुम्ही दोघे लॉंच ने आलात आणि मी कारने. म्हणजे मी तुमच्या बरोबर नव्हते. शेखरला दारु जास्ती झाली होती ह्याचा तो म्हातारा पुरावा आहेच. त्यात अंधार आणि जोराचा पाऊस, अपघात होऊ शकतो लॉंचचा.. “, शैला आपल्याच कल्पनेवर खुश होतं म्हणाली.

“व्हेरी गुड आयडिया.. पण इतक्या पावसात मासे पकडायला कोण जाईल?”
“हम्म, ओके सो मासे पकडायला नाही गेलात तुम्ही. नुसती लॉंच घेऊन परतत होतात. आपण शेखरला समजावयाचा प्रयत्न केला आत्ता नको लॉंच न्ह्यायला, पण त्याने ऐकलं नाही आपलं.. सिंपल..”

“ठीक आहे, मला एक तासभर वेळ दे, नीट विचार करु देत प्लॅनचा, कुठे काही लूप-होल नाहीये ना नीट बघावं लागेल”
“गो अहेड, मी तोवर शेखरचे कपडे काढून ठेवते.. ”

दोघजणं प्लॅनबद्दल बोलतच होते तोच दारावरची बेल वाजली.

दोघांनीही चमकून एकमेकांकडे बघितले.

करणने शैलाला गप्प राहायची खूण केली, तो दबक्या पावलांनी दरवाज्यापाशी गेला आणि दरवाजाच्या पिप-होल मधून बाहेर पहिले. पण बाहेरच्या काळोखात काहीच कळत नव्हते. फक्त दोन आकृत्या दिसत होत्या. पावसात चिंब भिजल्याने दोघेही कुडकुडत होते.

“कोण आहे?”, शैलाने हलक्या आवाजात विचारलं
करणने माहीत नाही अशी खूण केली.

एव्हाना परत बेल वाजली.

“काय करायचं?”, शैलाने पुन्हा हळू आवाजात विचारलं
करणने हळूच आपल्या पॅन्टच्या खिश्याला हात लावला. त्याच रिव्हॉल्व्हर खिश्यातच होतं.

“नक्की तू किंवा शेखरने कुणाला इकडे बोलावले नव्हते?”
“नाही.. इथे आम्ही कधीच कुणाला बोलावत नाही..”

दरवाज्यावरची बेल पुन्हा वाजली

“शैला तू दार उघड, मी इथे मागे अंधारात लपून बसतो. शक्यतो जे कोण आहे त्याला बाहेरच्या बाहेरच कटवायचा प्रयत्न कर. अगदीच वेळ आली तर मी येईन बाहेर आणि जबरदस्तीने आपण त्यांना घालवून देऊ.. ओके?”, करणने शैलाच्या जवळ जाऊन कुजबुजत विचारले
“ओके..”, असं म्हणून शैला दरवाज्यापाशी गेली आणि तिने दार उघडले. तोवर करण दरवाज्याच्यामागे लपून बसला, त्याचा एक हात रिव्हॉल्व्हरवर तयार होता.

“येस्स?”, शैलाने बाहेरच्या व्यक्तींना विचारले
“सॉरी टु डिस्टर्ब् यु मॅम, पण आमची गाडी तिकडे बाहेर रस्त्यावर बंद पडलीय. फोनला नेटवर्कही नाहीए, फक्त एक फोन करू शकलो तुमच्याकडे लँडलाईन असेल तर.. तर फार उपकार होतील..”, तो माणुस म्हणाला
“पण तुम्हाला इथं बंगला आहे कसं कळालं. मुख्य रस्त्यापासून तर खुप आतमध्ये आहे हे.. “, शैला
“हो बरोबर.. पण त्या वळणावर तुमची पजेरो बंद पडलेली दिसली.. आम्ही आपलं चान्स घ्यावा म्हणून अंदाजानेच आलो इकडे..”, तो माणूस म्हणाला
“तुमच्या मागे कोण आहे?”, शैला

“ओह ह्या.. मॅडम ह्या मॉडेल आहेत, एका जाहिरातीचं शूटिंग होतं इकडे म्हणून आम्ही आलो होतो…”, तो माणूस म्हणाला
“आणि तुम्ही? तुम्ही पण मॉडेल का?”, शैला
“नाही.. मी मॅडमचा बॉडीगार्ड आहे.. प्लिज आपण आत मध्ये येऊन बोलूयात का? मॅडम पण थंडीने कुडकुडल्यात…”
“एक मिनिटं..”, असं म्हणून शैलाने पोर्चमधला दिवा चालू केला आणि समोरचा तो हँडसम तरुण बघून ती जागेवरच खिळली.

गोरापान, कमावलेली शरीरयष्टी, शर्ट भिजल्याने शरीराला चिकटलेला.. त्यामुळे त्याची बॉडी दिसत होती. हसल्यावर गालाला पडणारी खळी शैलाचा श्वास थांबवत होती.

नकळत शैलाला आपल्या हृदयाचे वाढलेले ठोके जाणवू लागले.

तिने त्या मागच्या तरुणीकडे बघितले. साधारण मॉडेल कश्या असतात तशीच ती होती. शैलाने पुन्हा त्या तरुणाकडे आपले लक्ष वेधले.

“हे बघा.. आत्ता माझा नवरा झोपलाय, जरा तब्येत बरी नाहीए त्यांची..”
“डोन्ट वरी मॅडम, मला लक्षात येतंय.. इथे आड बाजूला.. असं अनोळखी व्यक्तींना घरात घेणं तुम्हाला असुरक्षित वाटू शकतं, आम्ही खरंच आर्टिस्ट आहोत.. हे माझं कार्ड”, असं म्हणून त्या व्यक्तीने आपलं कार्ड शैलाच्या हातात दिलं.

कुठल्याश्या मॉडेल-एन्जन्सी आणि सेक्युरिटी फोर्स च ते कार्ड होतं .. कोपऱ्यात ‘मोहित’, असं नाव लिहिलं होतं.

“ही इज सो हॉट अँड यट क्युट.. मोहित.. नाव अगदी शोभतंय”, शैला स्वतःशीच म्हणाली
“मॅडम.. पाहिजे तर मी बाहेर थांबतो.. मॅडम आत येऊन फक्त आमच्या टीमला फोन करतील म्हणजे कोणीतरी मागे येऊन आम्हाला घेऊन जाईल” , मोहित हसत म्हणाला

“नाही, त्याची आवश्यकता नाही, तुम्ही या आत मध्ये, पण फक्त एकच फोन आणि ऑफ यु गो.. ओके?”
“ओके”, असं म्हणून दोघंही आतमध्ये आले…तसा करण पटकन सोफ्यावर जाऊन बसला

शैलाने हॉल मधील बाकीचे दिवे चालू केले आणि करणकडे बोट दाखवत ती त्या दोघांना म्हणाली, “हे माझे मिस्टर…”

करण आजारी असल्याचं भासवत उभा राहिला, त्याने मोहितशी हातमिळवणी केली व मागे उभ्या असलेल्या त्या तरुणीकडे कटाक्ष टाकला आणि तो जागच्या जागी खिळलाच..

त्याच्या समोर.. त्याची गर्लफ्रेंड.. इशिता उभी होती..

 

[क्रमशः]

डबल-क्रॉस (भाग ८)


डबल-क्रॉस (भाग ७) पासून पुढे >>

करणला काय करावं काहीच सुचत नव्हते. आयुष्यात पहिल्यांदाच तो इतका ब्लँक झाला होता. सर्व संवेदना जणू गोठल्या होत्या, मती गुंग झाली होती. शैला मात्र लगेचच भानावर आली होती. समोर काय घडलंय हे तिच्या लक्षात आले होते आणि ती जोर जोरात किंचाळत रडत होती.

“फक, व्हॉट हॅव आय डन.. शिट्ट, शेखर.. शेखर.. डॅम.. आय एम डेड नाऊ…. फक.. फsssक …”

बाहेर कोसळणाऱ्या पावसाच्या आवाजात तिचा आवाज दबून जात होता तरीही तिचं किंचाळणे करणला असह्य होत होते.

“शैला, प्लिज शांत बस, मला विचार करू दे”, करण कपाळावरुन हात फिरवत म्हणाला

शैला आपल्याच रडण्या-ओरडण्यात मग्न होती. पुन्हा पुन्हा ती शेखरला हलवून जागं करण्याचा प्रयत्न करत होती

“गेट अप शेखर, प्लिज गॉड्स-सेक वेक अप प्लिज… ”

“शैला, प्लिज शांत हो, शेखर इज डेड.. तुझ्या ओरडण्याने तो उठून बसणार नाहीए”

“शेखर, उठ शेखर.. तुझं .. तुझं पुस्तक अपूर्ण आहे, हजारो, करोडो लोक तुझ्याकडे नजर लावून बसली आहेत.. हे बघ.. मी.. मी तो चार्जर घेऊन येते.. चिकन पीस.. काय ज्युसी आहेत, तुला आवडतात तसे, प्लिज उठ”

करणंच डोकं भणभणायला लागलं होतं. तो तणतणत शैलापाशी गेला आणि पुढचा मागचा विचार न करता त्याने शैलाच्या मुस्काटात ठेवून दिली.

शैलाचे अर्धवट बांधलेले केस त्या आघाताने चेहऱ्यावर येऊन विसावले. शैला मटकन खाली बसली.

“लुक ऐट हीम शैला, लूक..”, शेखरचा हात हातात धरत करण म्हणाला, “ही इज डेड बाय टू अवर्स नाऊ..”

करणला अचानक स्वतःच्याच बोलण्याचे आश्चर्य वाटले. त्याने परत शेखरचा हात हातात घेतला, त्याच्या कपाळाला हात लावला.

“धिस इज इन्सेंन”, करण स्वतःशीच बडबडला आणि मग त्याने कोपऱ्यात बसलेल्या शैलाला दंडाला धरुन उभे केले आणि म्हणाला, “शैला नीट आठव.. तू शेखरच्या खोलीत कधी आलीस? कधी मारलस तू शेखरला?”

शैलाच्या डोळ्यातून आश्रू वाहत होते.

“शैला.. काय विचारतोय मी, तू शेखरच्या खोलीत कधी आलीस?”

“नाही, मला काहीच आठवत नाहीए…”, डोळे पुसत शैला म्हणाली, “आणि काय फरक पडतो, मी शेखरला मारलंय हेच सत्य आहे.. वुई शुड कॉल पोलीस, मी विक्रमला फोन करते” असं म्हणून शैला खोलीतून बाहेर जायला वळली.

“थांब शैला, डोन्ट मूव्ह”, करण जवळ जवळ ओरडलाच , “तुझ्या पायाला सगळं रक्त लागलंय, घरभर ठसे उमटतील, दोन मिनटं थांब”
“काय फरक पडतो, पोलिसांना फोन तर करावाच लागेल”
“हो, पण दोन मिनिटं थांब, हे बघ.. शेखरचा हात बघ..”, शैलाला मागे ओढून शेखरकडे ढकलत करण म्हणाला

शैलाने शेखरचा हात काही क्षण हातात धरला.

“काही वेगळं वाटलं?”, करणने विचारले
“नाही.. का?”
“त्याचा हात बघ.. किती गार पडला आहे”
“ऑफकोर्स करण, शेखर इज डेड नाऊ, अर्थात त्याची पूर्ण बॉडीच गार असणार”

“बरोबर, पण इतकी?”
“म्हणजे? काय म्हणायचंय तुला करण?”

“हे बघ, मी ह्या खोलीत आलो तेंव्हा तू शेखरवर चाकूने वार करत होतीस, समजा शेखर त्यावेळी मेला किंवा समज फार तर अर्धा तास आधी. मला इथे येऊन अर्धा तास झाला. ह्याचा अर्थ शेखरला मरून जास्तीत जास्ती एक तास झाला असला पाहिजे. बरोबर??”
“बरोबर.. मग?”
“मग??.. कमॉन शैला, एका तासात शरीर इतके गार नाही पडत, थोडी तर धक असते शरीराला, थोडे तरी कोमट लागायला नको शरीर?”

“करण, मला काळात नाहीए तुला काय म्हणायचंय, प्लिज स्पष्ट बोलतोस का?”
“बोलतो.. दोन गोष्टी, एक तर तू शेखरवर निदान एक तास तरी वार करत होतीस.. अर्थात शेखरच्या बॉडीकडे बघून तसे वाटत नाहीए. तू तासभर त्यावर वार केले असतेस तर एव्हाना त्याच्या बॉडीची चाळणी व्हायला हवी .. ”
“.. आणि दुसरी गोष्ट??”

“दुसरी गोष्ट अशी कि शेखरला तू नाही, दुसऱ्या कोणीतरी मारलंय.. ”
“काय बोलतोयेस तू करण, माझ्याव्यतिरिक्त इथे दुसरं म्हणजे तूच आहेस.. तुला असं म्हणायचंय, तू मारलस शेखरला??”
“नाही शैला, मला म्हणायचेय आपल्या दोघांव्यतिरिक्त ह्या घरात अजून कोण तरी आहे.. “, शेखर कानोसा घेत म्हणाला

“करण प्लिज.. प्लिज मला घाबरवू नकोस, आधीच खूप घाबरलीय मी. आपण.. आपण पोलिसांना फोन करु”
“शैला, पोलिसांना फोन करून काय होणार? इथे प्रथमदर्शी सरळ सरळ दिसतेय तुझ्या हातून खून झालेला. त्यांच्या दृष्टीने हि ओपन-अँड-शट केस आहे.”

“करण, तुला माहिते ना, मी मुद्दाम नाही केले.. मगाशी .. मगाशी आपण बाहेरून आलो.. शेखरने मला मारलं.. तेच डोक्यात होतं माझ्या… करण, पोलिसांना इंफॉर्म करावंच लागेल ना? उलट नाही केलं प्रॉब्लेम होईल.. विक्रम आमच्या ओळखीचे आहेत, ते नक्की हेल्प करतील”, शैला बोलत होती

“वेडेपणा करू नकोस, आत्ता परिस्थती अशी आहे कि कोणी तुला हेल्प करू शकणार नाही?”
“का?”, डोळे मोठ्ठे करत शैलाने विचारले

“का काय? तूच विचार कर, शेखरची ती इन्शोरन्स पॉलिसी, त्यात तू ५०% भागीदार… पॉलिसी काढून महिना पण नसेल झाला.. आपण इथे ह्या निर्जन स्थळी येतो.. इथे येऊन किती दिवस झाले? फक्त २.. आणि दुसऱ्या दिवशी रात्रीच शेखरचा ‘खून’ होतो.. एक अधिक एक करायला पोलिसांना असा कितीसा वेळ लागणारे. पोलिसच काय, कोणीही हेच म्हणेल कि पैश्यासाठी तू शेखरचा खून केलास.. ”

“पण करण, तू आहेस ना पुरावा.. तुला माहिते मला झोपेत चालण्याचा आजार आहे.. तू स्वतः अनुभवले आहेस ते.. आपण बाहेरून आलो तेंव्हा जे घडले तेंव्हाही तू तेथे होतास.. आणि मी.. मी शेखरने मारत होते, तेंव्हाही तू तेथे होतास.. तू बघितले असशीलच ना मी झोपेत होते..”, शैला

करण काहीच बोलला नाही

“शिवाय तू तर त्या इन्शोरंन्स कंपनीचाच एजंट आहेस, तूच तशी साक्ष दिलीस तर प्रश्नच संपला. उलट आपण पोलिसांना उशिरा फोन केला तर त्यांना संशय येईल..”, शैला

“वेडी आहेस तू, इतकं साधं वाटतं का तुला सगळं? तो संदीप.. इतक्या सहजी मान्य करेल हे? इन्शोरंन्स कंपनीचा १ रुपया तो सोडणार नाही, इथे करोडो रुपयांचा प्रश्न आहे. उलट तो मला ह्या प्रकरणात गुंतवायचा प्रयत्न करेल. तुझं आणि माझं अफेअर होते आणि आपण दोघांनी मिळून हा मर्डर प्लॅन केला असे म्हणेल तो..”, करण

“ह्यॅ, असं कसं म्हणेल तो? दोन दिवसात कुणाचं अफेअर होतं का असं?”, शैला करणला उडवून लावत म्हणाली

तिच्या त्या वाक्याने क्षणभर करण दुखावला गेला, क्षणभर त्याला वाटलं कि शैलाच्या मनात आपल्याबद्दल काही नसेलच तर कशाला हिला मदत करुन स्वतःला अडकून घ्या? करेनाका पोलिसांना फोन.

“बरं मग? तु काय करायचं म्हणतोयेस?”

करणने तोंडावर हात ठेवून तिला शांत बसायची खूण केली.

 

“तू इथेच थांब, अज्जीबात हलू नकोस”, सावकाश आवाजात करण शैलाला म्हणाला आणि मग हलकी हलकी पावलं टाकत करण खोलीच्या बाहेर पडला.

बाहेर सर्वत्र मिट्ट काळोख होता. करण पावलांचा आवाज न करता स्वतःच्या खोलीत गेला, ड्रॉव्हर मधून त्याने आपले रिव्हॉल्व्हर उचलले आणि तो खोलीच्या बाहेर आला. भिंतीचा आधार घेत घेत तो हळू हळू पुढे सरकत होता. प्रत्येक चार पावलांवर थांबून तो कानोसा घेई आणि मग पुढे चाले. कुठल्याही क्षणी अंधारातून कोणीतरी अंगावर झेप घेईल अशीच भीती करणला वाटत होती.

सावकाश सरकत तो पहिल्यांदा हॉल मध्ये आला. बराच वेळ तो भिंतीला टेकून आजूबाजूची चाहूल घेत शांत उभा राहिला. मनाची पूर्ण खात्री होईपर्यंत न हलता करण भिंतीला खेटून स्तब्ध उभा राहिला हॉलमधून कसलाच आवाज येत नव्हता. हॉलमध्ये नक्की कोणी नाही ह्याची खात्री झाल्यावर तो मुख्य दरवाज्यापाशी आला. दरवाजा आतूनच बंद होता.

पुन्हा हळू हळू सरकत तो आधी शैलाच्या बेडरूम मध्ये आणि मग किचन मध्ये गेला. पण संपूर्ण घर रिकामे होते.

 

रिव्हॉल्व्हर खिश्यात ठेवून तो पुन्हा शेखरच्या खोलीत आला.

शैलाने त्याला भुवई उडवून काय झालं? विचारले

“घरात कोणी नाहीए.”, करण म्हणाला
“मग? म्हणजे हा खून मीच केलाय ना?”
“बघू आपण, आत्ता अंधारात काहीच दिसत नाहीए आणि कोणी असेलच आत किंवा बाहेर, तर घरातले दिवे लावून मला आपली हालचाल त्यांना दिसू द्यायची नाहीए”
“बर, मग आता काय करायचं म्हणतो आहेस?

“शैला, हे बघ, जे झालं तर वाईटच झालं. पण आता शेखर परत येणारे का? पोलिसांना फोन करुन तू तुरुंगात जाशील, माझे करीअर बरबाद होईल आणि इन्शोरंन्स चे पैसेही कुणालाच मिळणार नाहीत”

“इफ वुई प्ले इट राईट तर साप भी मरा और लाठी भी ना टुटी होऊ शकेल”
“म्हणजे?”
“म्हणजे आपण शेखरच्या मृत्यू कॅश करू शकलो तर इन्शोरंन्स चे पैसे आपल्याला मिळतील आणि उरलेले आयुष्य आपण दोघे एकत्र घालवू शकु”
“करण अरे समोर माझा नवरा मरुन पडलाय, आणि तो खून मी केलाय हे सरळ सरळ दिसतेय आणि तू कसले प्लॅन करतो आहेस? उलट आपण पोलिसांना फोन केला, माझा डॉक्टर माझ्या आजाराविषयी जाणून आहे, आज ना उद्या ते कोर्टात सिध्द होईलच कि हा खून जाणून बुजून झालेला नाहीए. उलट आपण तसं नाही केलं तर नसते गोत्यात येऊ”

“ही एक आयती संधी चालून आलीय आपल्याला. आपण फक्त आपलं डोकं ताळ्यावर ठेवून वागायचंय. शैला.. ट्रस्ट मी”
“आर यु शुअर करण? कारण एकदा का आपण हे पुरावे नष्ट करायचा प्रयत्न केला की मग मात्र आपल्यावर कोणी विश्वास ठेवणार नाही. मी तर अडकेनच, पण तू सुद्धा अडकशील नाहक ह्यात”

“आय एम शुअर… सगळ्यात पहिल्यांदा आपल्याला शेखरच्या बॉडीच काहीतरी केलं पाहिजे” म्हणत करणने इतरत्र नजर टाकली. उत्तर त्याच्या समोर होते. फ्रोजन फूड स्टोअर करून ठेवायला असलेला मोठ्ठा फ्रिजर समोरच होता
“शैला, आपण शेखरला तात्पुरतं इथे, ह्या फ्रिजर मध्ये, ठेवूया.. दॅट विल किप हिज बॉडी सेफ फ्रॉम डीकंपोजिंग ओके?”

शैलाने काही न बोलता मान डोलावली

“आत्तापर्यंत जे झालं ते झालं, इथून पुढे आपण जे काही करू त्यात आपल्या हातांचे ठसे उमटता काम नयेत. घरात हँडग्लोव्ह्ज आहेत?”, करण
“नाही.. ”
“ओके. निदान पॉलिथिन बॅग्स?”
“हो असतील.. “असं म्हणून शैलाने शेजारच्या कपाटाकडे बोट दाखवले.

करणने खिश्यातुन रुमाल काढला आणि तो हातात धरून ते कपाट उघडले. थोडीफार शोधाशोध केल्यावर एका ड्रॉव्हर मध्ये त्याला दोन-चार प्लॅस्टिकच्या पिशव्या सापडल्या. करणने दोन आपल्या हातात घातल्या आणि दोन शैलाकडे दिल्या.

शैलाने त्या पिशव्या हातात घातल्या आणि तो मोठ्ठा फ्रिजर उघडला.

“शैला, खाण्याचे काही पदार्थ असतील तर ते बाहेर काढून ठेव, आपल्याला इथे किती दिवस काढावे लागतील सांगता येत नाही.”, शेखरचा देह बेडवरुन हळू हळू पुढे ओढत करण म्हणाला.

शैलाने काही न बोलता आत मध्ये खाण्याचे असेल नसेल ते बाहेर काढून टेबलावर ठेवले आणि मग दोघांनी मिळून शेखरचा तो बोजड देह ओढायला सुरुवात केली. वाटलं होतं त्यापेक्षा शेखर ओढायला अधिकच जड होता. त्यात हातातल्या प्लॅस्टिकच्या पिशव्या सारखा सटकत होत्या. दोघांनीही तो देह मोठ्या मुश्किलीने उचलला, त्या फ्रिजरमध्ये कोंबला व फ्रिजरचे दार लावून टाकले.

दोन मिनिटांतच करण आणि शैला घामाने चिंब भिजून गेले होते. धापा टाकत दोघेही बेडच्या किनाऱ्यावर बसले.

“आता?”, शैलाने दम खात विचारले.
“वुई हॅव टू क्लीन धिस मेस..”, जमिनीवर साठलेले रक्त आणि रक्ताने माखलेले बेडशीट दाखवत करण म्हणाला, “मी किचन मधून फरशी पुसायचा आणतो, तू बेडशीट्स वगैरे काढून कोपऱ्यात ठेव..”

शैलाने आपले केस बांधले आणि कामाला लागली. करणने किचनमधून फरशी पुसायचे फडके आणले आणि तो जमिनीवर सांडलेले रक्त पुसू लागला. समोर इतक्या मोठ्या प्रमाणात रक्त बघून दोघांनाही शिसारी येत होती. शैलाने तर दोन-तीनदा अगदी घश्याशी आलेली उलटी मोठ्या कष्टाने थांबवली होती.

जवळ जवळ दोन-तीन तास न थांबता, न बोलता दोघंही कामं करत होते. शेवटी मनासारखं स्वच्छ झाल्यावर दोघेही भिंतीला टेकून खाली बसले.

“निदान मानवी नजरेने तरी इथलं स्वच्छ झालंय. पण पोलीस आणि त्यांच्याकडची कुत्री काही सेकंदात हे बिंग उघड करतील. पण अर्थात ते पुढचं पुढे..”, करण जणू स्वतःशीच पुटपुटला
“करण.. तुला खरंच वाटतंय इथे अजून कोणी आहे किंवा होतं? का तुलाही वाटतंय हा खून मीच केलाय?”
“माहित नाही शैला, आत्ता काहीच सांगता येणार नाही. एकतर आत्ता डोकंही चालत नाहीए आणि शरीरही पूर्ण थकून गेलय. उद्या उजाडल्यावर आणि घराची नीट पाहणी केल्यावरच नक्की काय ते सांगता येईल.”, करण

“उद्याचा दिवस खूप मोठ्ठा असणारे, खूप सारं थिंकिंग आणि खूप साऱ्या गोष्टी करायच्या आहेत आणि त्यासाठी आपलं शरीर आणि मन ताजतवानं असणं गरजेचं आहे. आपले सगळे कपडे, ह्या हातातल्या पिशव्या, फडकी आणि ह्या बेडशीट्स सगळं एका कोपऱ्यात रचून ठेवू, स्वच्छ आंघोळ करु आणि जी काय लागेल तितकी झोप काढू. उद्या सकाळी पहिल्यांदा ह्या कपड्यांची विल्हेवाट लावून टाकू, मग बाकीचं सगळं. ओके?”

“ओके”, असं म्हणून शैलाने कसलाही विचार न करता आपले सर्व कपडे उतरवले आणि कोपऱ्यातल्या त्या ढिगाऱ्यात फेकून दिले व ती तिच्या खोलीत अंघोळीला निघून गेली.
करणनेही मग आपले कपडे त्या ढिगाऱ्यात फेकले आणि तो आपल्या बेडरूममध्ये आंघोळीला निघून गेला

 

करण आपल्या बेडवर पडला तेंव्हा त्याच्या डोळ्यासमोर दिवसभराचा घटनाक्रम झरझर सरकत होता, आणि त्यातील प्रत्येक ऍक्शनसाठी करायची रिऍक्शनही त्याच्या डोक्यात तयार होत होती.

देअर इज नो मास्टर प्लॅन, देअर इज नो परफेक्ट क्राईम. करण हे जाणून होता. आपल्या व्यवसायात त्याने ह्याचा अनेकदा अनुभव घेतला होता आणि म्हणूनच तो घडलेली प्रत्येक गोष्ट आणि नंतर करायच्या प्रत्येक कृतीचा अनेक पैलूंनी विचार करत होता.

पैसा महत्वाचा होताच.. असतोच, पण पैश्याबरोबर करणला शैलाही हवी होती. वॉज शी वर्थ द रिस्क ऑफ करण इज टेकिंग? निदान करणच्या दृष्टीने तरी त्याचे उत्तर हो, असेच होते.

विचार करता करताच करणला कधीतरी झोप लागली.

 

खरंच त्या घरात त्या दोघांव्यतिरिक्त अजून तिसरं कोणी होतं ज्याने शेखरचा खून केला होता? का शैलाच्या हातून नकळत शेखरचा मृत्यू ओढवला होता? पैसा आणि शैलाच्या हव्यासापोटी करणने काही वाकडे पाऊल उचलले होते. का? का? हा सगळा एक बनाव होता जो शैलाने घडवून आणला होता आणि जाणूनबुजून शेखरचा खून केला होता. प्रश्न अनेक होते ज्याची उत्तरं ‘डबल-क्रॉस’चे पुढचे येणारे भागच देऊ शकणार होते.

करण म्हणाला ते खरंच होते. उद्याचा दिवस बिग-डे होताच, पण फक्त तो त्यांच्यासाठीच नाही तर अजून कुणासाठीतरी सुद्धा. नियतीने करण आणि शैलासाठी काहीतरी वेगळेच योजून ठेवले होते. अनपेक्षित, ज्याची कदाचित करणच्या मनात तयार होत असलेल्या प्लॅनमध्ये खिजगणतीलाही जागा नव्हती.

 

[ क्रमशः ]

पॅरिस – ५


०९ मे, २०१८

पॅरिसला आल्यावर सायकलिंग करायचेच हे आमच्या ‘टु-डु’ लिस्ट मध्ये होते. ‘बाईक अबाऊट टूर्स’ नावाच्या एका संस्थेशी ह्याबद्दल इथे येण्याआधीच बोलून ठेवले होते. ही लोक १५-२० लोकांचे छोटे ग्रुप्स बनवतात, त्यांना सायकली पुरवतात आणि पॅरिसचा काही भाग फिरवतात. साधारण ४-५ तासांची हि टूर असते.

एक तर आम्ही सगळे सायकल-वेडे, इकडे पुण्यात खूप सायकलिंग करतो. पॅरिसला तर सायकलिंग मोठ्या प्रमाणात होते, त्यासाठी ट्रॅक्स पण आहेत बरेच, विचार होता सायकलवर फिरायला तर मजा येईलच, शिवाय बऱ्याच गोष्टी शोधाशोध न करता बघताही येतील. स्वातीताईला बुधवारी युनिव्हर्सिटीमध्ये लेक्चरर्स असतात त्यामुळे त्या दिवशी ती आमच्याबरोबर नसणार होती. सायकलिंग आणि फिरणे दोन्ही गोष्टी होऊन गेल्या असत्या ह्या विचाराने आमचा बुधवार त्यासाठी ठरला होता. पण काल झालेली पायपीट आणि झोपायला झालेला उशीर त्यामुळे एक तर उठलोच ८.३०ला आणि चालणं झालेलं असल्याने सायकलिंगसाठी म्हणावा तसा उत्साह येत नव्हता. शिवाय किमान आदल्या दिवशी नावनोंदणी आवश्यक असते तीही केलेली नव्हती. तरी पण एकदा फोन करून चौकशी केली.

ते म्हणाले टूर १०.३०ला सुरु होते, ९.४५ पर्यंत अमुक-अमुक ठिकाणी पोहोचलात आणि सायकल शिल्लक असेल तर काहीतरी करता येईल.

पुढच्या ४५ मिनिटांत आंघोळी उरकून मेट्रो पकडून तिथपर्यंत पोहोचणे अवघडच होते. स्वातीताईचा शुक्रवारही बिझी डे होता, तेंव्हा करु मग सायकलिंग असे ठरले. सकाळी फिरायला मग नोट्रे-डेम आणि परिसर बघायचे ठरले. स्वातीताई बरोबर नसल्याने आज आमचं आम्हीच जाणार होतो. स्वातीताईने मॅपवर सर्व ठिकाणं समजावली. कुठली मेट्रो कुठुन पकडायची तेही सांगितलं. मग सावकाशीत आंघोळी उरकल्या, टिपिकल फ्रेंच ब्रेकफास्ट घेतला ज्यामध्ये croissant नावाचा एक ब्रेड होता. साधा गोडसर आणि दुसरा चोक्लेट्सचं डिपींग असलेला. बरोबर विविध प्रकारचे जॅम आणि कॉफी. माझ्यासारख्या गोडखाऊ माणसाला ही पर्वणीच होती. वाटेत खायलाही सटरफटर घेतलं आणि आम्ही निघालो आमच्या पहिल्या शोध मोहिमेला.


Image source Internet

पॅरिसला Saint Salazar नावाचं मुख्य स्टेशन आहे. कुठेही जायचं असेल तरी सर्वप्रथम इथे यायचे आणि इथून पुढे. अख्या पॅरिसला जाणाऱ्या मेट्रो इथूनच सुटतात. Saint Salazar अर्थात SaLazar ला जाणं अगदीच सोप्प, ढीगभर मेट्रो आहेत इथे जायला. पहिला टप्पा सहज पार पडला. आता दुसरा टप्पा म्हणजे SaLazar वरुन Notre Dame ला जाण्याचा.

घरातून निघताना स्वातीताईने दोन गोष्टी स्पष्ट सांगितल्या होत्या –

१. You just cannot get lost in Paris. Keep your eyes open and you will find the way
२. मेट्रो मधून बाहेर रस्त्यावर ज्या बाजूने / ज्या exit ने याला, परत येताना तिथुनच आत शिरा म्हणजे बरोब्बर त्याच प्लॅटफॉर्म वर जाल जेथून परतीची मेट्रो पकडायची आहे.

Notre Dameची मेट्रो अगदी लग्गेचच मिळाली आणि ४ स्टेशन्स नंतरच्या प्लॅटफॉर्म वर आम्ही उतरलो. हे जग सगळं आमच्यासाठी नवीनच होते. आधी म्हणालो होतो त्याप्रमाणे पॅरिसमध्ये मेट्रो जमिनीच्या एक दोन नाही तर चक्क ४-५ लेव्हल्स खालपर्यंत आहेत. प्लॅटफॉर्म वरून बाहेरच्या जगात यायला अनेक जिने / एस्कलेटर्स / डावीकडे उजवीकडे वळत वळत यावे लागते. प्रश्न होता फक्त भाषेचा कारण सगळ्या पाट्या फ्रेंचमधूनच लिहिलेल्या, इंग्लिशचा नामोनिशाण नाही. पण चित्रकृती संकेतचिन्ह मदतीला होती, त्यामुळे टप्प्या टप्प्याने बाहेर येत होतो.

स्टेशन्सला बऱ्यापैकी गर्दी होती, पण सर्वकाही शिस्तीत. कुणाला मेट्रोत शिरायची घाई नाही कि बाहेर पडायची. मेट्रो १५ सेकंदच थांबायची पण तरीही घाई-गडबड न करता सुद्धा सर्व सुरळीत चालू होते. पहिली आतली लोकं बाहेर येणार आणि मगच बाहेरची लोकं आत जाणार. एस्कलेटर्सच्या उजव्याबाजूला आपण उभं राहायचं. डावी बाजु पूर्णपणे मोकळी. ज्यांना घाई आहे ते ह्या बाजूने चढून जायचे. सर्व काही अलिखित, परंतु कटाक्षाने पाळले जाणारे.


जमिनीच्या इतक्या खाली इतकं विस्तीर्ण जग अचंबित करणारे होते. पॅरिस जितकं जमिनीवर आहे तितकंच जमिनीच्याखाली सुद्धा आहे ह्याची जाणीव झाली. अनेक ठिकाणी गुगल-मॅप्स वापरता यावे म्हणून मोठ्ठाले टचस्क्रीन मॉनिटर्स लावलेले होते, त्यामुळे बाहेर पडायच्या आधीच आपल्याला कुठे जायचे आहे आणि आजूबाजूला काय आहे ह्याची चाचपणी करता आली.
काही मिनिटांमध्येच बाहेर जायचा रस्ता सापडला, शेवटचा जिना चढून वर आलो आणि काही अंतरावर समोरच notre dame ची भव्य वास्तू उभी होती. आपलं आपण, न चुकता इथपर्यंत आलो ह्याचा आनंद इतका होता कि नक्की कुठल्या बाजूने रस्त्यावर आलो आहोत हेच पाहायचे विसरून गेलो.

हवा खूपच छान होती, ऊन असले तरी हवेत गारठा होता. क्षणाचाही वेळ न दवडता लगेचच कॅमेराचा क्लिकक्लिकाट सुरु केला. वाईड शॉट्स, क्लोज शॉट्स खूप मस्त मिळाले.







माझ्याकडचा DSLR बघुन एक बाई तिचा कॅमेरा घेऊन आली.
“Looking at your camera, looks like you are a professional photographer.. can you please click our family picture..?”

मला खरं तर त्यांचे फोटो काढण्यात काडीचाही उत्साह नव्हता, नावापुरते २-४ फोटो काढून तिला कॅमेरा देऊन टाकला. पण तिला काही बहुदा ते आवडले नसावेत, कुठल्या तरी वेगळ्याच भाषेतून तिने तिच्या नवऱ्याबरोबर काहीतरी बडबड केली. मग तिचा नवरा परत कॅमेरा घेऊन आला आणि त्याने कसा फोटो हवाय ते सांगितले. शेवटी हवा तसा फोटो त्यांना काढून दिला. त्यांनीही मग उपकाराची परतफेड म्हणून आमचाही एक फोटो काढून दिला.

मनसोक्त फोटो काढून झाल्यावर समोरच्या मार्केटमध्ये खरेदीसाठी शिरलो. बरेचसे गिफ्ट-आयटम्स खरेदी केले आणि मग २-३ कि.मी. पायपीट करून लॅटिन-क्वार्टर्स च्या गल्लीमध्ये शिरलो. ते लॅटिन-क्वार्टर्स राहिले बाजूलाच, आमचे लक्ष वेधून घेतले ते त्या गल्लीनामध्ये असलेल्या अनेक-विविध खाण्याच्या दुकानांनी. ती एक प्रकारची खाऊ-गल्लीच होती. विविध प्रकारच्या बेकऱ्या, फ्राईड-चिप्सचे अनेक-विविध प्रकार, आइसक्रीम्स, चोक्लेट्सची दुकानं, फ्रेंच फुड्सचे रेस्टोरंटस ह्यांची रेलचेल होती. हे इतकं आजूबाजूला पाहिल्यावर नकळतच भुकेची जाणीव झाली. मग पेटपूजा केली आणि परत मुख्य रस्त्याला आलो.

ह्याबाजूलाही शॉपिंगसाठी बरीच व्हरायटी होती. एका हिंदी बोलणाऱ्या बांग्लादेशीच्या दुकानात घुसलो आणि अजून काही छान छान शॉपिंग करून बाहेर पडलो. एव्हाना तीन वाजून गेला होता आणि संध्याकाळी मला आणि बायकोला एका ‘शो’ ला जायचे होते त्यामुळे परतीचा मार्ग धरला आणि मग जाणीव झाली, मेट्रो स्टेशनच्या कुठल्या प्लॅटफॉर्मवर जायचे. कारण बाहेर येताना आपल्याच धुंदीत असल्याने तो मार्ग बघायचाच राहिला होता.

झालं.. सकाळचा तो न चुकण्याचा आनंद विरून गेला आणि शोधाशोध सुरु झाली. पाच-सहा ठिकाणांवरुन मेट्रो-स्टेशन्स गाठली, पण प्रत्येक वेळी वेगळाच प्लॅटफॉर्म. SaLazar ला जाणारी मेट्रो तेथून जातच नव्हती. पुन्हा तेव्हढे जिने चढून वर. काहीच समजायला मार्ग नव्हता. मध्येच कधीतरी वाटायचं, हं, इथूनच गेलो होतो आपण, हा रस्ता बरोबर आहे, पण प्लॅटफॉर्मला जाऊन तेथून जाणाऱ्या मेट्रो नंबर्सची लिस्ट बघितली कि निराशा पदरी पडायची.

आधीच वरती भरपूर चाललो होतो, त्यात हे इतक्या वेळा जिने चढ उतार .. ह्यामुळे आता पाय दुखायला लागले होते. अचानक छोटा मुलगा म्हणाला, आपण इकडूनच गेलो होतो नक्की.. आपण आलो तेथे स्पायडरमॅन चे चित्र होते नक्की. आम्हाला कुणालाच खात्री वाटत नव्हती, पण सगळं फिरुन, शोधून पण झालं होतं , म्हणून नाईलाजाने गेलो त्या रस्त्याने आणि खरोखरच बरोब्बर स्थानकावर पोहोचलो, मेट्रोही आलेलीच होती. धावत जाऊन एकदाच आत शिरलो तेंव्हा कुठे हुश्श झाले.

घरी पोहोचलो आणि जरा वेळ विश्रांती घेऊन लगेचच आवरायला घेतलं. आजची संध्याकाळ स्पेशल होती. आम्ही आधीच प्लॅनिंग करून ठेवले होते. मुलं त्यांच्या मावशीबरोबर कुठल्यातरी मस्त हॉटेल मध्ये जेवायला जाणार होतो आणि मी आणि बायको पॅरिसमधला प्रसिद्ध ‘लिडो’ शो बघायला जाणार होतो. ‘लिडो’ हा कॅब्रे शो आहे पण ह्यामध्ये नृत्य करणाऱ्या मुली सेमी-न्यूड असतात. पूर्णपणे टॉपलेस. सोबत जेवण आणि शॅम्पेन.

ह्यावेळची मेट्रो जरा किचकट होती. पहिल्या मेट्रो नंतरची दुसरी मेट्रो जी पकडायची होती त्याचा प्लॅटफॉर्म पहिल्या प्लॅटफॉर्मपासून काहीसा दूर होता. बरीच डावी-उजवी वळणं घेतल्यावर आणि काही जिने चढ उत्तर केल्यावर शेवटी सापडले आणि वेळेत आम्ही लिडोला पोहोचलो.

टेबल अगदी स्टेजच्या जवळ मिळालं म्हणून आनंदात होतो तोच लक्ष शेजारच्या टेबलावर गेलं. चक्क मराठी बोलणार एक मोठ्ठ कुटुंब शेजारी बसलं होतं. आज्जी, आजोबा, आई बाबा, दोन ७-८वीतल्या मुली ९-१०विलतला मुलगा आणि कदाचित काका-काकू. आम्ही दोघांनी चमकून एकमेकांकडे पाहिलं.

“शो चुकला कि काय?” दोघांच्याही चेहऱ्यावर प्रश्नचिन्ह

“अश्या” शोला हे सहकुटुंब येणं शक्यच नाही. आणि ज्याअर्थी ते आलेत त्याअर्थी आपल्याला जे अपेक्षित आहे तसे इथे काहीच नाही असाच काहीसा विचार आमच्या मनात येऊन गेला. त्यांच्याशी इकडच्या तिकडच्या गप्पा मारताना कळाले कि ते पुण्याहुनच एका ‘सुप्रासिध्द’ ट्रॅव्हल कंपनीमार्फत आले होते.

समोर मोठ्ठा ऑर्केस्ट्रा फ्रेंच संगीत वाजवत होता. थोड्याच वेळात शॅम्पेनही आले. पण त्याची काहीच चव लागेना. सर्व पैसे पाण्यात गेले बहुदा असा विचार करत असतानाच ऑर्केस्ट्राने आवरतं घेतलं. काही जादूचे प्रयोग उरकले आणि पडदा बंद झाला. सर्व दिवेही मालवले गेले. तोपर्यंत खाण्यापिण्याचे पदार्थ वाटप सुरु झाले होते.

पडदा उघडला गेला, समोरच्या त्या भव्य स्टेजवर पॅरिसच्या रस्त्याचे प्रतीकात्मक रुप उभारले होते. रस्त्याच्या कडेला आणि एका खांबाला टेकून दोन जोडपी चुंबनात मग्न असतात तर रस्त्याच्या दुसऱ्या टोकाला, एका खांबाला टेकून एक सोज्वळ, सालस शोभावी अशी, सेक्रेटरी रूपातली एक मुलगी उभी असते. केस तेल लावून गच्च बांधलेले, डोळ्यावर नर्ड प्रकारातला चष्मा, फॉर्मल शर्ट आणि फॉर्मल स्कर्ट. ती त्या प्रेमी युगुलांकडे बघते, चेहऱ्यावर काहीसे निराशेचे भाव.

थोड्यावेळाने काही टवाळ फ्रेंच मुलं तिथे येतात, ते तिला प्रेमाने छेडायचा प्रयत्न करतात, पण तेही तिला मान्य होत नाही आणि मग एक गाणे सुरु होते.

समोरच्या पायर्यांवरुन साधारण २२ ते २५ वयाच्या ५-६ मुली खाली येतात. रंगेबिरंगी पिसारा लावलेला, सोनेरी चमचमते रंगाचे अलंकार, गौर वर्ण आणि पूर्णपणे टॉपलेस. त्यांचे नृत्य सुरु होते, बरोबरीने एक जबरदस्त आवाजाची गायिका गाणं सुरु करते. गाण्याची भाषा कळत नसली तरी तिचे सूर मनाला भावतात.

त्या टॉपलेस मुलींना बघून सर्व-प्रथम आम्ही त्या कुटुंबाकडे वळलो. त्यांच्या चेहऱ्यावर पूर्णपणे आश्चर्याचे भाव होते. त्या दोन मुली जोरजोरात खिदळत होत्या, एकमेकींच्या कानात काहीतरी कुजबुजत होत्या.. त्या मस्तीत त्यांची खुर्ची पडली तरी त्यांना भान नव्हते. तर दुसऱ्या बाजूला तो मुलगा शॉक बसल्यासारखा स्तब्ध होता. त्यांचे आई-बाबा आणि काका-काकु एकमेकांकडे बघत होते तर त्या आज्जी आपण जणू काही बघितलंच नाहीए ह्या भावनेने स्टेजकडे शून्यात बघत होत्या.

त्यांच्या नशिबाने तो नृत्य प्रकार संपला. निदान पुढचं नृत्य आणि तेथून पुढील सर्व नृत्य ठीक-ठाक असतील असा समज करुन घेत असतानाच दुसरे नृत्य सुरु झाले. ह्यावेळचे कमरेखालचे कपडे पहिल्यापेक्षा निम्याने कमी होते. मनात राहून राहून आश्चर्य वाटत होते कि त्या ट्रॅव्हल कंपनीने ह्यांना सांगितले कसे नाही कि त्यात ८०%हुन जास्ती न्यूडिटी आहे? निदान त्यांनी त्यांच्या मुलांना तरी बरोबर आणले नसते. इतक्या महाग तिकिटाचे इतके पैसे तरी वाया गेले नसते. शेवटी आम्ही त्या कुटुंबाचा नाद सोडून दिला, आम्ही तो शो बघायला आलो होतो, त्या कुटुंबाला नाही.

Image Source – Internet (france-voyage.com)

शोबद्दल अधिक लिहायची खूप इच्छा असूनही योग्य शब्दच सापडत नाहीयेत. लिडो खरोखरच अप्रतिम होता. इतकी न्यूडिटी असूनही त्यात कुठेही बीभत्सपणा, अश्लीलता नव्हती. ओपनली न्यूडिटी पाहायची सवय नसलेले आपले डोळे काही वेळानंतर मात्र एकाच ठिकाणी केंद्रित न राहता तो भव्य शो पाहण्यात गुंतून जातात. संगीत, जे थोडेफार अंगावर होते ते कॉस्ट्यूम, प्रकाश योजना, नृत्य, प्रत्येक नृत्यगणिक बदलणारे स्टेजचे रूप. कधी पाण्याची कारंजी, कधी बर्फाचे थर, कधी मोठ्ठे मोठ्ठे पूल तर कधी अजून काही. सगळा प्रकारच भन्नाट होता.

कधी गेलात पॅरिसला तर हा शो नक्की नक्की आवर्जून बघा (आपल्या लहानग्यांना बरोबर न आणता… )

दोन तासांच्या त्या अमेझिंग अनुभवानंतर आम्ही बाहेर पडलो.

Champs-Élysées रस्ता तरुणाईने सळसळून वाहत होता. १०.३० वाजून गेले आहेत हे सांगूनही खरे वाटले नसते. सर्व रेस्टोरंटस गर्दीने ओसंडून वाहत होते. हवेत प्रचंड गारठा होता आणि एव्हाना परत भूक लागली होती.

चालता चालता खाता येईल म्हणून मॅकडोनाल्ड मध्ये घुसलो खरं, पण तिथले रेट्स बघून डोळे पांढरेच झाले. एका गल्लीतल्या रेस्टोरंटमध्ये salomon chicken आणि Panini नामक एक लांबलचक ब्रेडचा सॅन्डविच बनवून मिळणार पदार्थ आणि कोक घेतले. Arc de triomphe विविध रंगाच्या दिव्यांनी उजळून निघाले होते. बहुतेक road side restaurants मध्ये रोमँटिक संगीताच्या धून वाजत होत्या. अनेक जोडपी रस्त्याच्या मधोमधच एकमेकांच्या मिठीमध्ये सामावून त्या वातावरणाचा आनंद घेण्यात मग्न होती.

ढीगभर फोटो आणि हातातले खाणे संपेपर्यंत ११.३० कधी वाजून गेले कळालेच नाही. शेवटची मेट्रो रात्री १ वाजता होती. तसा हाताशी वेळ होता म्हणून अजून १५-२० मिनिटं टाईमपास करुन परतीसाठी मेट्रोकडे वळलो आणि परत लक्षात आले कि आपण सकाळचीच चूक केलेली आहे. जेथून बाहेर आलो तो मार्गच आम्ही पूर्णपणे विसरून गेलो होतो. शेवटी रस्ता सापडेल तेथून खाली उतरलो. पहिला जिना, दुसरा, मग तिसरा.. एक पण गोष्ट ओळखीची वाटेना. ५ जिने उतरुन मुख्य प्लॅटफॉर्म ला गेलो, पण तेथून आम्हाला जी मेट्रो हवी तिचा नंबर दिसेना. पुन्हा चार जिने चढून वर आलो आणि दुसऱ्या टनेलमधून पुन्हा चार जिने खाली. पण इथेही तीच गत. असे करत करत ७-८ टनेल्स मधून प्लॅटफॉर्म्स शोधले पण एकाही ठिकाणी हवी ती मेट्रो दिसेना.

नशिबाने स्वातीताईंचा मोबाईल बरोबर आणला होता. पण इतक्या खाली त्याला म्हणावी तशी रेंज येत नव्हती. आवाज तुटक-तुटक येत असल्याने ती काय सांगतेय तेच कळेना. शेवटचं ऐकलेले वाक्य म्हणजे, “कोणी आलंच अंगावर तर मोबाईल, पैसे जे काही मागतील ते वाद न घालता देऊन टाका”
अर्थात त्यामुळे आमची अजुनंच टरकली.

घड्याळात बघितले. १२.२० होऊन गेले होते.

आता मात्र patience संपु लागला. स्टेशन एव्हाना बऱ्यापैकी रिकामे झाले होते. एखादी मेट्रो आल्यावर थोडीफार लोक दिसत तितकंच.  चढ उतार करून पाय बऱ्यापैकी दुखायला लागले होते. दोन मिनिटं विश्रांती म्हणुन तिथल्याच एका बाकड्यावर बसलो.  प्लॅटफॉर्मवरची ती भयाण शांतता अंगावर येत होती. परत जिने चढून वर आलो.. ज्या मार्गाने गेलो नव्हतो त्या मार्गाने जाऊया म्हणत दुसरे टनेल्स पार केले तरी पुन्हा तिथेच आलोय कि काय असेच वाटत होते. जणू चकवाच लागल्यासारखं झालं होते. शेवटी कुठल्यातरी एका टनेल्ने एका नवीन जागी पोहोचलो, तेथे एक information desk चालू होते.

पॅरिसला कुठल्याही व्यक्तीशी संवाद साधताना bonjour अर्थात हॅलो म्हणायची पद्धत आहे. आम्ही गडबडीत असल्याने आम्ही सरळ मुद्यालाच हात घातला.
“We have lost our way, can you please let us know where to find metro no. 14?”
“bonjour”, त्या खडूस पोरीने प्रश्न सरळ इग्नोर मारला होता
“yeh.. looking for metro no. 14, can you please guide us..?”
“bonjour”, ती दुसरं काही ऐकायलाच तयार नव्हती. शेवटी आम्ही bonjour म्हणल्यावर तिने आमचं म्हणणं ऐकून घेतलं.

त्या बाईला कुठे जायचेय ते सांगितल्यावरमग तिने त्या स्टेशनचा मॅपच काढला आणि शक्य तितक्या समजावणीच्या पण sarcastic सुरात आम्हाला मार्ग सांगितला.

पण नशीब आमच्या बाजूने नव्हतेच, आम्ही फिरून पुन्हा त्याच counter पाशीच आलो. आता परत त्या खडूस पोरीकडे जाण्यात अर्थ नव्हता. आम्ही तिची नजर चुकवून तेथून बाहेर पडलो.

मग ठरवलं, बस्स झालं आता, सरळ मुख्य रस्त्याला जाऊ आणि टॅक्सी करु. मोठ्ठा भुर्दंड बसेल, पण इथे निर्जन स्टेशनवर भटकण्यापेक्षा ते परवडले. अखेर sortie अर्थात एक्झिटचे बोर्ड बघत बघत मुख्य रस्त्यावर आलो तेंव्हा कुठे हुश्श झाले.

रस्त्यावर आल्या आल्या फोनची रेंज मिळताच स्वातीताईला फोन केला. तेंव्हा शेवटचा प्रयत्न म्हणून ती म्हणाली की समोरून कोणी येत असेल तर फोन द्या, मी बोलते.

समोरून एक माणूस येताना दिसला तसं त्याला थोडक्यात आमची परिस्थिती सांगितली आणि फोन त्याच्याकडे दिला.

त्याच्या तोडक्यामोडक्या इंग्लिश/फ्रेंच संभाषणावरुन आम्ही असा अर्थ काढला कि तिने आम्ही सध्या कुठे आहोत हे विचारले असावे. तो आजूबाजूच्या पाट्या, रस्त्याचं नावं, दुकानांची नावं सांगत होता. मग बहुदा स्वातीताईने त्याला आम्हाला जवळच्या स्टेशनवर पोचवायला सांगितलेय जिथे ती आमची वाट बघतेय.

तो फक्त follow me म्हणाला आणि चालू लागला. आम्ही त्याच्या मागोमाग चालू लागलो. तो अर्ध इंग्लिश, अर्ध फ्रेंच, अर्ध अरेबिक भाषेत आम्हाला काही बाही विचारत होता आणि जसे समजेल तसं उत्तर आम्ही त्याला देत होतो.

मुख्य रस्ता सोडून तो आता छोट्या लेन्स मध्ये घुसला. अर्थात पॅरिसमध्ये बहुतेक सर्वच रस्ते छोट्या छोट्या लेन्स आहेत, पण त्या रात्री असे लेन्स मध्ये एका अनोळखी व्यक्तीच्या मागे जाणं आमच्या खुप जीवावर आले होते. अर्थात दुसरा पर्याय पण नव्हता.

एक लेन, मग दुसरी आणि अजून एक तिसरी, ती तर अधिकच अंधारलेली होती.

चालताना सारखं तो आम्हाला, मी दुसरीकडे चाललो होतो, पण तुम्हाला सोडायला म्हणून इकडे आलोय म्हणत होता. त्याचबरोबर तिकडे स्टेशनला कोण थांबलंय? तुम्ही त्यांचे कोण वगैरे प्रश्नही विचारत होता. शेवटची मेट्रो एक वाजताची होती, आणि त्याला फक्त पाचच मिनिटं राहिली होती. आजूबाजूला रस्त्यावरही कोणी चिटपाखरू दिसत नव्हते.

बरं आपण चाललोय तो रस्ता बरोबर का चुक हेही कळत नव्हते. शेवटी आता ह्या लेन नंतरही काही ओळखीचे दिसले नाही तर सरळ मागे वळायचे आणि पळत सुटायचे ठरवले.

परंतु ह्यावेळी मात्र दैवाने साथ दिली. ती लेन ओलांडली आणि समोर ओळखीचे स्टेशन दिसले. कोणत्या शब्दात त्या अनोळखी व्यक्तीचे आभार मानावेत तेच सुचत नव्हते, पण त्याच वेळी घड्याळात १ वाजलेला दिसत होता. कसंबसं त्याच आभार मानुन एकावेळी २-२ पायऱ्या चढत स्टेशन गाठले. आम्हाला हवी असलेली मेट्रो आधीच प्लॅटफॉर्मवर लागलेली होती. पांढरा शर्ट, काळी पॅन्ट, डोक्यावर टोपी, अंगात फ्लोरोसंट जॅकेट घातलेला मेट्रोचा ड्राइव्हर मेट्रोकडे जाताना दिसत होता. आम्ही literally पळत सुटलो आणि सगळ्यात पहिल्याच डब्यात घुसलो. अतिशयोक्ती नाही करत, पण ४-५ सेकंदातच डब्याची दार बंद झाली आणि आम्ही आमच्या परतीच्या मार्गाला सुखरुप निघालो.

[क्रमशः]