डबल-क्रॉस (भाग ७)


डबल-क्रॉस (भाग ६) पासून पुढे >>

१५-२० मिनिटांतच पावसाने रौद्र रूप धारण केले.  बादल्या बादल्या भरून पाणी काचेवर एकदम ओतावे तस गाडीच्या विंडशिल्डवर पाणी पडत होते. करणने व्हायपर्स पूर्ण वेगात चालू केले पण त्याचा म्हणावा तास उपयोग होत नव्हता.  अनोळखी रस्ता, त्यात तुफानी पाऊस आणि मिट्ट काळोख त्यामुळे करण गाडी हळुवारच चालवत होता.

साधारणपणे अर्धा तास ड्राइव्ह झाला असेल तसं अचानक शैला म्हणाली, “पुढे एक उजवीकडे कच्चा रस्ता गेलेला दिसेल तिथून गाडी आतमध्ये घे”

करण स्वतःच्याच विचारात आणि त्या कठीण परिस्थितीत गाडी चालवण्यात इतका गुंग होऊन गेला होता कि बरोबर शैला आहे हे तो पूर्ण विसरलाच होता. शैलाच्या आवाजाने काहीसा तो दचकलाच. धुरकटलेल्या काचेतून करणने तो रस्ता बघितला. रस्ता कसला, खरंतर ती जणू एक चिंचोळी पायवाटच होती.  करणने आरशातून मागे बघितले, रस्ता पूर्ण रिकामाच होता. करणने सावकाश गाडी वळवली आणि त्या कच्च्या रस्त्याने तो फार्म-हाऊस कडे जाऊ लागला.  दोन्ही बाजूने गर्द झाडी होती, रस्त्यावर पाण्याची मोठ्ठी डबकी साठली होती, गाडी ५० मीटर पण नसेल गेली तोच गाडीला जोरदार हादरा बसला. गाडीचे उजव्या बाजूचे पुढचे चाक एका मोठ्या खड्यात गेले होते.

करणने गाडी रिव्हर्स गेअर मध्ये टाकली आणि जोरात अक्सिलेटर दाबला. गाडीची मागची चाक वेगाने फिरली, परंतु रस्त्यावर चिखल असल्याने त्याचा म्हणावा तसा उपयोग झाला नाही. त्या निसरड्या रस्त्यावर दोन्ही चाक जणू जागच्या जागीच फिरली. करणने ४ x ४ ड्राईव्हचे बटण दाबले आणि पुन्हा अक्सिलेटर दाबला. ह्यावेळी खड्यात अडकलेली पुढची दोन्ही चाक सुद्धा फिरली पण खड्यात साठलेल्या त्या चिखलाचे फवारे उडण्याव्यतिरिक्त फारसे काही घडले नाही.

करणने शैलाकडे बघितले. ती निर्विकार चेहऱ्याने बाहेर बघत बसली होती.

करण चरफडत खाली उतरला. बाहेर प्रचंड पाऊस कोसळत होता. गाडीचे चाक खड्यात अर्ध्याच्यावर बुडले होते. करणने अंधारात चाचपडत दोन चार मोठे पण आकाराने चपटे दगड गोळा केले आणि खड्यात बुडलेल्या त्या चाकाच्या मागे अंदाजाने ठेवले. मग तो मागच्या चाकांपाशी गेला. तेथेही चाकं फिरून फिरून छोटा खड्डा पडला होता. करणने तिथली माती एकसारखी केली आणि परत तो गाडीत येऊन बसला.

गाडी सुरू केली आणि पुन्हा एकदाअक्सिलेटर दाबला. त्या चपट्या दगडांवरून खड्यातले ते चाक किंचितसे हलले परंतु पूर्ण बाहेर नाही आले. करणने चांगली ५-१० मिनिटं प्रयत्न केले, पण सगळेच व्यर्थ गेले. त्या कोसळणाऱ्या पावसाच्या आवाजातही गाडीच्या इंजिनचा वाढलेला आवाज ऐकू येत होता. एव्हाना क्लच आणि टायरचा तो जळका वास सर्वत्र पसरला होता.

गाडी बाहेर निघणं तर सोडाच उलट अजून चिखलात रुतत चालली होती.

“गाडी राहू देत इथेच, सकाळी पाऊस थांबला कि घेऊन जाऊ..”, अचानक शैला म्हणाली
“शैला.. बाहेर बघ, मिट्ट काळोख आहे, काही फुटांवरच पण दिसत नाहीए. त्यात इतका पाऊस, आजूबाजूला जंगल, चालत जायचं म्हणजे..”, करण
“ऑलराइट, ट्राय युअर लक, मला वाटत नाही गाडी निघेल, मी जातेय चालत”, असं म्हणून शैला उतरली सुद्धा.

करणने एकवार चारही बाजूने गाडी न्याहाळली. शैला म्हणत होती त्यात तथ्य होत. ४ x ४ मोड ड्राईव्ह ऑन होता, पजेरोचं शक्तिशाली इंजिन होतं तरीही १५-२० मिनिटांच्या प्रयत्नानंतरही गाडी खड्यातून बाहेर आली नव्हती. शिवाय क्लच केबल तुटली असती तर नसता व्याप वाढला असता. त्यापेक्षा सकाळी येऊन गाडी काढणं कधीही सोईचं होतं.

करणने इग्निशन बंद केलं, दिवे बंद केले आणि गाडी लॉक करून टाकली. दिवे बंद होताच थोडाफार उजळलेला रस्ताही अंधारात बुडाला. काही म्हणजे काही केल्या रस्त्याचा अंदाज येत नव्हता. पाऊस रपारप अंगाला लागत होता.  शैला मात्र लख्ख सूर्य प्रकाशात चालल्यासारखी चालत होती, तर करण चाचपडत तिच्या मागोमाग चालला होता. ठिकठिकाणी पाण्याची डबकी साठली होती, वेगाने वाहणाऱ्या वाऱ्याने आजूबाजूच्या झाडांच्या फांद्या अंगावर आदळत होत्या.

“शैला… तुला खात्री आहे आपण बरोबर रस्त्याने चाललोय?” साधारण पंधरा मिनिटं चालल्यावर करण म्हणाला
“ऑफकोर्स”
“पण इथे काही म्हणजे काही दिसत नाहीये, हाऊ कॅन यु बी सो शुअर?”
“मी स्लिप-वॉक करते करण..”, शैला म्हणाली

“यु व्हॉट? काहीही ऐकू येत नाहीए”

शैला चालायची थांबली आणि करण जवळ आल्यावर म्हणाली, “मी डोळे झाकून झोपेत चालू शकते, तर ह्यात काय अवघड?”

त्या पावसाच्या आवाजात दोघांनाही बोलणं नीट ऐकू जात नव्हतं, दोघांनाही जोर-जोरात ओरडूनच बोलावं लागत होतं.

“वैताग झालाय नुसता, इतक्यात काही हा पाऊस थांबेल असे वाटत नाही”, करण

“वैताग? आर यु मॅड? मला तर खूप आवडतो पाऊस, खूप मस्त वाटतेय इथे… “, शैला

करणला शैलाच्या ह्या विचित्र मुडी स्वभावाचं आश्चर्य वाटू लागले होते. कधी हि स्वतःशीच गुंग असते तर कधी एकदम मोकळ्या स्वभावाची. काही मिनिटांपर्यंत हि गाडीत तोंड फुगवून बसली होती आणि आता इथे.. एकदम स्वछंद..

अचानक आकाशात वीज कडाडली. त्या निव्वळ काही सेकंदाच्या प्रकाशात करणला शैला दिसली. तिचे सोनेरी हायलाईटेड केस चेहऱ्यावर विखुरले होते, चिंब पावसाने भिजलेले तिचे कपडे तिच्या अंगाला घट्ट चिकटून बसले होते. पावसाच्या त्या माऱ्याने तिच्या पापण्या वेगाने उघडमीट करत होत्या.

विजेच्या आवाजाने दचकून तिने करणचा हात पकडला आणि जणू ती आकाशात कडाडलेली वीज करणच्या नसानसांतून वहावत गेली.

करण काही न बोलता स्तब्ध उभा राहीला.

शैलाने हळुवार करणचा हात सोडला आणि म्हणाली, “मला माहिते तुझ्या मनात काय चाललंय, पण आपण ऑलरेडी त्याबद्दल बोललोय..”, आणि ती माघारी वळली. करणने तिला थांबवायचा प्रयत्न केला पण शैलाने पुढे चालायला सुरुवात केली होती

“शैला… थांब..”, करण जोरात ओरडला

“नाही.. नो.. नेव्हर..”, शैला हसत हसत म्हणाली आणि तिने अजून  भराभर चायलायला सुरुवात केली.

करणनेही चरफडत आपल्या चालण्याचा वेग वाढवला.

“करण, गप्प बस हं…”, असं म्हणून शैलानेही आपल्या चालण्याचा वेग वाढवला

काही अंतर पुढे गेल्यावर दूरवर त्या घरातला दिवा करणला दिसला.

“शैला.. ऐक तर खरं …”

“मला माहिते तुला काय म्हणायचेय आणि काय करायचेय..”, शैला दुरूनच ओरडून म्हणाली

आडवाटेचा तो रस्ता संपून आता तो सपाट पूल सुरु झाला होता तसं शैलाने धावायला सुरुवात केली आणि करणंही तिच्या मागोमाग धावला. पण शैलाला रस्ता ओळखीचा असल्याने ती आधी घरापाशी पोहोचली.. धावतच तिने दार उघडले, आणि मागोमाग करणंही धावतच घरात शिरला.

दोघांनाही पळत आल्याने धाप लागली होती..

 

शेखर हॉलमध्येच त्यांची वाट बघत बसला होता. बाजूलाच बियरचे दोन कॅन आणि व्होडकाची एक रिकामी क्वार्टर पडली होती.

भिंतीचा आधार घेत शेखर कसाबसा उठून उभा राहीला.

“खूप वेळ लागला तुम्हाला? कुठे मेला होतात इतक्या वेळ?”, शेखर तोल सांभाळत म्हणाला
“सर, गाडी चिखलात अडकून पडली, शेवटी आम्हाला चालत यावं लागलं”, करण

“शक्यच नाही, पजेरो इज अ बिस्ट, इतक्याश्या चिखलात कशी अडकून पडेल ती?”, एकदा शैलाकडे आणि एकदा करणकडे संशयाने बघत शेखर म्हणाला

शेखरची ती नजर शैलाला अस्वस्थ करून गेली. तिने विस्कटलेले केस एकसारखे केले, धावताना गुडघ्याच्या वर गेलेला आपला ड्रेस एकसारखा केला.

“सर, खूप प्रयत्न केला, इतका जोरात पाऊस आहे एक तर काहीच दिसत नव्हते, परत उगाच क्लच प्लेट वगैरे तुटली असती तर..”, करण समजावणीच्या सुरात म्हणाला

“ऑलराइट, ऑलराइट..”, शेखरच्या चेहऱ्यावर नाराजी स्पष्ट दिसत होती, “दे तो चार्जर इकडे आणि तो तंदूर आण लगेच गरम करून, खूप भूक लागलीय मला..”

करणला अचानक जाणीव झाली कि ते पार्सल आणि तो चार्जर गाडीतच राहिला होता. तो विसरला होता हि एक गोष्ट, पण लक्षात जरी असतं तरीही ह्या पावसातून तो चार्जर आणि ते खाण्याचं पार्सल आणता आलंच नसतं, पावसात पूर्ण खराब होऊन गेलं असतं.

करणने शैलाकडे पाहिलं.

“शेखर, दोन्ही गाडीतच आहे, ह्या पावसातून शक्य नव्हते आणणे.  पावसात भिजून चार्जर तर वाया गेलाच असता, पण खायचं पण खराब झालं असतं, सो उद्या पाऊस थांबला की …”..

पण शैलाच बोलणं अर्धवटच राहीलं.  शेखर ताडताड पावलं टाकत शैलाजवळ पोचला होता आणि त्याने शैलाच्या एक सणसणीत कानफडात लावून दिली होती.  त्या अनपेक्षित आघाताने शैला बाजूच्या सोफ्यावर कोसळली.

शेखरने तिच्या दंडाला धरून उभे केले आणि ओरडला, “तुला मध्ये बोलायला सांगितले होते? विचारले होते तुला? जा आत्ताच्या आत्ता तो चार्जर आणि खायचं घेऊन ये..”

शैलाच्या त्या नाजूक, गोऱ्यापान गालावर शेखरच्या बोटांचे वळ उमटले होते.

“सर प्लिज, मॅडम म्हणतायेत ते खरं आहे, खरंच नाही आणता येणार आत्ता..”, करण म्हणाला

शेखरने शैलाला बाजूला ढकलले आणि तो करणसमोर येऊन उभा राहीला, “तुला फार काळजी रे मॅडमची? करण, आय वॉंट दॅट चार्जर नाऊ.. ”

“सॉरी सर.. उद्या पाऊस थांबला कि..”

शेखरने संतापाने करणवर हात उगारला, पण करण सावध होता, त्याने तो हात वरच्यावर झेलला, आणि त्याच प्रतिक्षिप्त क्रियेने दुसऱ्या हाताने शेखरच्या कानफडात लगावून दिली. खरं तर करणचा उद्देश फक्त शेखरचा हात रोखणे एवढाच होता, पण केवळ प्रतिक्षिप्त क्रियेने त्याचा दुसरा हात शेखरवर बरसला होता.

शेखरने अविश्वासाने करणकडे बघितले.. “उद्या पाऊस थांबल्या थांबल्या आपली बॅग भरायची आणि निघायचं इथून…… गेट लॉस्ट”, असं म्हणून तो संतापाने फणफणत आपल्या खोलीत निघून गेला

करणला आपली चुक लक्षात आली. त्याने थोडं संयमाने घ्यायला हवं होतं, पण मनात कुठेतरी शेखरने शैलावर उगारलेला हात त्याला झोंबला होता आणि त्या रागातूनच त्याने शेखरवर हात उचलला होता. अर्थात आता पश्चाताप करूनही उपयोग नव्हता, आणि वेळही निघून गेली होती.

त्याने शैलाकडे बघितले. काही क्षण दोघांची नजरानजर झाली आणि मग शैला काही न बोलता दुसऱ्या खोलीत निघून गेली.

 

“शिट्ट शिट्ट शिट्ट.. “, करण स्वतःशीच चरफडला.. संदीपला हे आवडणार नव्हते. हातची चांगली नोकरी तर गेली असतीच, पण संदीपने त्याच मार्केटमध्ये नाव खराब केले असते तर आधीच डबघाईला आलेला त्याचा गुप्तहेरीचा धंदा कायमचा बसायलाही वेळ लागणार नव्हता.

बाहेर पावसाचा जोर अधिकच वाढला होता, बाजूच्या शेडवरच्या पत्र्यावर पावसाचे टपोरे थेंब ताड-ताड आवाज करत आपटत होते. करणने कपाटातली व्हिस्की काढली आणि दोन स्मॉल ऑन-द-रॉक्स पेग रिचवले आणि तो आपल्या खोलीत गेला. ओले झालेल्या कपड्यांनी त्याला थंडी वाजू लागली होती. कपडे बदलले आणि तो तडक अंथरुणात शिरला.

शेखरसाठी करण एक नोकर असला तरीही मुळात त्याचा पेशा नोकराचा नव्हता. त्याने आपला इमान शेखरकडे गहाण टाकला नव्हता नोकरीसाठी. तो इथे एक गुप्तहेर म्हणूनच आला होता आणि त्यासाठी तो शेखरच्या हातचा मार सहन करायला तयार नव्हता.. शैला समोर तर नाहीच नाही.

शेखरच्या मुस्काटात बसल्यावर त्याच्या चेहऱ्यावरचे बदललेले भाव करणला आठवले आणि त्याला क्षणभर बरच वाटलं. आपण केलं ते योग्यच केलं. पुढे जे काय होईल ते बघून घेऊ, पण लाचारी सहन करायची नाही असा काहीसा विचार करून त्याने खोलीतला दिवा मालवून टाकला.

 

रात्री कधीतरी उशिरा त्याला झोप लागली, पण कदाचित काही तासांसाठीच. अचानक तो झोपेतून ताडकन उठून बसला. आपल्याला जाग का आली असावी ह्याच त्याला आश्चर्यच वाटलं. त्याने घड्याळात नजर टाकली. सकाळचे ५ वाजून गेले होते. पाऊस अजूनही जोरात कोसळत होता. त्याने खोलीतून नजर फिरवली. पण खोली रिकामीच होती.

आपल्याला जाग का आली असेल ह्याचे उत्तर त्याला काही केल्या सापडेना. म्हणावं तर त्याला काही स्वप्नही पडलेले आठवत नव्हते. करणचा आपल्या सिक्स्थ-सेन्स वर पूर्ण विश्वास होता. जाग आली आहे म्हणजे त्याला कारणही काहीतरी असणारच होते. करण सावकाश आपल्या बेडवरुन खाली उतरला आणि खोलीच्या दाराला कान लावून उभा राहिला.

बाहेरून कसलाच आवाज येत नव्हता.

 

करण काही मिनिटं अंदाज घेत तिथेच उभा राहिला आणि मग खात्री पटल्यावर हळूच खोलीचे दार उघडून बाहेर आला. हॉलमध्ये सर्व सामसूमच होते. पण करणच्या मनाचे समाधान होतं नव्हते. तो भिंतीचा आधार घेत, चाचपडत शैलाच्या खोलीपाशी आला आणि त्याने हलक्या हाताने दार ढकलले. पण दरवाजा आतून बंद होता.

करणने दरवाज्याला कान लावून कानोसा घ्यायचा प्रयत्न केला, पण बाहेर कोसळणाऱ्या पावसाच्या आवाजामुळे कसलाच अंदाज बांधता येत नव्हता.

करण पुन्हा भिंतीला धरून हळूच स्वयंपाकघरात गेला, टेबलावरचा एक चमचा उचलला आणि पुन्हा शैलाच्या खोलीपाशी आला. दाराच्या त्या मुठी-वजा-कुलुपात चमच्याचे पात्तळ टोक घुसवले आणि हळूच उजवीकडे फिरवले. २-४ प्रयत्नांनंतर ‘कट्ट’ असा आवाज आला आणि दरवाजा उघडला गेला.

करणला कुठलाही धोका पत्करायचा नव्हता, आधीच त्याची नोकरी पूर्णपणे धोक्यात आली होती. काही सेकंद कसलीही हालचाल न करता तो आहे तेथेच उभा राहीला आणि मग दबक्या पावलांनी त्याने शैलाच्या खोलीत प्रवेश केला.

शैलाच्या पर्फ्युमचा मंद सुगंध खोलीभर पसरला होता.

करण स्वतःशीच हसला आणि माघारी जायला वळला खरा, पण काही सेकंदच. शैलाच्या पर्फ्युमचा सुगंध जरी त्या खोलीत असला तरी शैला त्या खोलीत नव्हती. त्या खोलीत करणशिवाय कोणीच नव्हते. करणला न बघताच क्षणार्धात त्या गोष्टीची जाणीव झाली. तो हळूच शैलाच्या बेडपाशी आला. बेड रिकामाच होता. बाथरुममध्येही अंधारच होता.

“शेखर.. “, करणच्या मनात पहिला विचार शेखरचाच आला. तो वेगाने शैलाच्या खोलीच्या बाहेर आला आणि व्हरांडा ओलांडून शेखरच्या खोलीपाशी आला. खोलीचे दार उघडेच होते.

“नक्की काय प्रकार असेल?”, करण स्वतःशीच अंदाज बांधायचा प्रयत्न करत होता, “एक तर ह्या दोघांमधले भांडण मिटले असेल आणि शैला शेखरच्या खोलीत झोपायला आली असेल.. किंवा… .. किंवा.. ”

करण हळूच खोलीत शिरला. कुणाचातरी वेगाने श्वास घेण्याचा आवाज करणला स्पष्ट ऐकू येत होता, त्या आवाजाबरोबरच त्या बेडला नाजूक दणके बसल्याचाही आवाज येत होता.

क्षणभर करणला वाटले कि शेखर आणि शैला बेडवर एकमेकांसोबत..
क्षणभर तेथून पटकन निघून जावे असेही शेखरला वाटले..

त्याने धोका पत्करायचा ठरवले. करणने अंदाजानेच हात आजूबाजूला फिरवला. हाताजवळच्या एका टेबलावर एक काचेची फुलदाणी करणला जाणवली. करणने अगदी हळूच त्या फुलदाणीवर अंगठीने टक-टक वाजवले.

पण तो आवाज येतंच होता. करणने दिव्याचे बटन दाबले, खोली क्षणार्धात उजळून निघाली आणि समोरचं दृश्य बघून करणं थिजून गेला.

समोरच्या त्या किंग-साईज बेडवर शेखरचा निष्प्राण देह पडला होता आणि शेजारी शैला झोपेतच .. अजूनही त्याच्या पोटात हातातल्या चाकूने वार करत होती.

“शैला sssss”, करण जोरात ओरडला तसा शैलाच हात हवेतल्या हवेत थांबला आणि तिने डोळे उघडले

काही क्षण तिच्या डोळ्यात कोणतेच भाव नव्हते. करणकडे बघत असूनही ती जणू काही कुठेतरी शून्यात बघत होती. मग काही वेळाने तिच्या डोळ्यात ओळख दिसली. तिने दचकून इतरत्र पहिले आणि मग तिचं लक्ष बेडवरच्या मृत शेखरकडे गेले.

शेखरच्या पोटाला जणू एक मोठं भोक पडलं होत आणि  त्याच्या पोटातली आतडी बाहेर लोंबायला लागली होती.  शैलाचे हात, कपडे रक्ताने माखले होते. क्षणार्धात शैलाचा चेहरा भीतीने पांढरा फटक पडला. जणू काही हातात एखादा साप दिसावा तसं तिने हातातल्या चाकूकडे बघितले आणि मग तिने तो चाकू फेकून दिला.

तिचे डोळे करणच्या मनात काय चालू आहे हे जाणून घ्यायचा प्रयत्न करत होते..

“करण .. मी.. मी..”, असं म्हणून ती धावत आली आणि तिने करणला घट्ट मिठी मारली.. “मी मुद्दाम नाही केले हे करण.. प्लिज हेल्प मी.. प्लिज …”

करण मात्र अजूनही शॉक बसल्यासारखा जागच्या जागी थिजून उभा होता.

 

[ क्रमशः ]

Advertisements

डबल-क्रॉस (भाग ६)


डबल-क्रॉस (भाग ५) पासून पुढे >>

करणने लोखंडी गजाला बांधलेली लॉंच सोडून मोकळी केली तोपर्यंत शैला आवरुन आली.

“आय ड्राइव्ह”, असं म्हणून तिने करणला बाजूला केलं आणि लॉंच सुरु केली. काही क्षणातच लॉंचने वेग पकडला आणि पाणी कापत ती किनाऱ्याकडे निघाली. बेभान वारा सुटला होता, पाण्याचे तुषार अंगावर आदळत होते. करणने एकदोनदा शैलाकडे बघीतले पण तिचे लक्ष समोरच होते.

किनाऱ्यावर पोचल्यावर करणने पुन्हा लॉंच ओढुन घेतली आणि तेथल्याच एका रॉडला बांधून टाकली, तोपर्यंत शैलाने पजेरो गॅरेजमधून काढली होती. करण शेजारच्या सिटवर बसताच तिने गाडी गेअरमध्ये टाकली.

गाडी मुख्य रस्त्याला लागल्यावर करण म्हणाला, “लूक, आय एम सॉरी. यु नो मला तसं म्हणायचं नव्हतं.”

शैला काहीच बोलली नाही.

“तु काहीच बोलणार नाहीयेस का? तुला कसं पटवून देऊ, एक तर मी मस्करीत म्हणालो होतो आणि मला तसं खरंच म्हणायचं नव्हतं”
“नसेल तुला तसं म्हणायचं कदाचित, पण त्याचा मी म्हणाले तसाही अर्थ निघतोच की, श्शी! किती चिप वागले मी”, बराच वेळ शांततेत गेल्यावर शैला म्हणाली
“एनीवेज, सोड तो विषय, ए पण बरं झालं तू आलीस माझ्याबरोबर”, करण विषय बदलत म्हणाला
“का?”
“मग, तुझ्या एकटीवर मी शेखर सरांना सोडून नसतो आलो?”
“का???”
“मग काय, एक तर तू सकाळी सरांवर चिडली होतीस बरोबर?”
“हो”
“आता दुपारी तू काय करणार होतीस?”
“काय करणार? जेवण करून झोपणार होते”
“एक्झाक्ट्ली, आणि झोपल्यावर तुला स्वप्न पडतात आणि मग ज्या लोकांवर तू चिडलीएस त्यांचा तू खिमा करतेस.. हो ना?”, शैलाच्या डोळ्यात बघत करण म्हणाला

करणच्या त्या लॉजिकने शैलाला हसू आवरले नाही.
“मी इतकी पण नव्हते चिडले शेखरवर”, शैला आपले केस एका हाताने सावरत म्हणाली
“बरं बरं, आणि माझ्यावर पण नाही चिडलीएस ना?”
“नाही… ”
“गुड, मग आता आपण गावात चाललोच आहोत तर जरा मेडिकलच्या दुकानात जाऊन येईन म्हणतो”, मिस्कील स्वरात करण म्हणाला

“नाही करण, मगाचचा तो खरंच माझा मूर्खपणा होता. मान्य आहे गेल्या कित्तेक महिन्यात आमच्यात व्यवस्थित शरीर-संबंध नाहीत. जे कधी थोडेफार झाले त्यात शेखर समाधानी झाले असतील, मी नाही. सतत आपलं काम, काम. एका खोलीत कोंडून घेतात, सोबत तो लॅपटॉप आणि चरायला द्यायला सतत खोलीच्या आतबाहेर करणारे रामुकाका. बस्स हेच दृश्य मी खूप वेळा बघितले आहे.

पहिल्या पहिल्यांदा मी खूप चीड-चीड करायची, त्याच्याशी मला वेळ दे म्हणून भांडायचे. पण त्याचा कधीच काहीच उपयोग झाला नाही. मी त्याची एक शोभेची बाहुली होते बहुतेक, लोकांना दाखवायला.. बघा माझी हॉट बायको, बघा माझा ग्रेटनेस, कसली सुंदर मुलगी पटवली आहे.”, हवेत रागाने हातवारे करत शैला बोलत होती

“अर्थात म्हणून माझा पाय घसरावा, मी पायरी सोडून वागावं हे योग्य नाही. शेखरने कधीच माझ्या पाठीमागे व्यभिचार केला नाही. ठीके आता तो पूर्वीसारखा हॉट राहिला नाहीए, पण जेंव्हा होता, तेंव्हापण तो माझ्याशी एकनिष्ठ राहील. खूप आजूबाजूला फ्लर्ट करणाऱ्या मुली होत्या, पण त्याने कधी मला फसवले नाही. आणि मी सुद्धा तसे करता काम नये.. सो करण, मगाचचा तो मूर्खपणा विसरून जा. मी विसरले आहे, आणि तू सुद्धा निदान शेखर जिवंत असेपर्यंत तरी तू तो विचार मनातून काढून टाक”, शैलाने अचानक रोखून करणकडे बघितले

शैलाच्या डोळ्यातली ती काही क्षणांसाठी का होईना आलेली खुनशी नजर करणच्या हृदयात धस्स करून गेली. शैला कुठल्या विषयावरून एकदमच शेखरच्या जीवन-मरणावर गेली होती. पण दुसऱ्या क्षणी करणला शेखरचा तो मगाचचा चेहरा आठवला. हातात चिकन पिस, तोंडाला सॉस लागलेले, पांढऱ्या टी-शर्ट वर सांडलेले फ्रेंच-फ्राईज. घट्ट ती-शर्ट मधून मधूनच लोंबणारे पोट. ते ओंगळवाणे रूप बघून करणलाच शिसारी आली तर शैलाच काय होत असेल.

“खरंच शेखर जगायच्या लायकीचेच नाहीत. इतके पैसे आहेत, इतकी सुंदर बायको आहे. मी त्याजागी असतो तर मी माझं आयुष्य कसं जगलो असतो, नाहीतर हा हिप्पोपोटॅमस. आधीच इतकी संपत्ती आहे, त्यात ती इन्शोरन्स पॉलिसी. समजा शेखर मेले तर ७५ करोड, पॉलिसीची अर्धी रक्कम, जी शैलाला मिळणार, आणि शैला? शैला किती दिवस माझ्यापासून लांब राहू शकेल? आज नाही तर उद्या ती आपली होणारंच”, एकामागोमाग एक विचार करणच्या मनात येऊन जात होते, इतके वेगात कि त्याला विचार करायलाही वेळ नव्हता.

“ह्या ओसाड, आड बाजूला शेखरना मारणे कितीसे अवघड जाईल? नीट विचार करून प्लॅन केला तर कदाचित शक्य होईल. पण शैलाच काय? तिला आपल्यात सामील करून घ्यावं? ती मदत करेल? का आपल्यापासून अधिक दूर जाईल?

संदीपचा आपल्यावर विश्वास आहे, त्या विश्वासानेच तर त्याने आपल्याला इथे पाठवले आहे. तो कश्याला आपल्यावर संशय घेईल? हि डिटेक्टिव्हगिरी उगाच नाही इतकी वर्ष केली. कोण कुठं चुकतं, कोण कश्याने पकडले जाते सगळंच तर माहिती आहे आपल्याला. अजून निदान महिने-दोन महिने तरी आहोत आपण इथे. जस्ट निड टू प्ले द कार्ड्स राईट.”

करण त्याच्याही नकळत शेखरच्या खुनाचा विचार करू लागला होता.

शैलाने गाडी थांबवली तसा करण भानावर आला. त्याने खिडकीतून बाहेर बघितले. अँपल-स्टोरच्या बाहेरच गाडी थांबली होती.
“तू ते चार्जरचं बघ, तोवर मी बाकीचे खायचे पदार्थ घेऊन येते”, असं म्हणून शैलाने गाडीचा हॅन्डब्रेक लावला आणि ती सुद्धा खाली उतरली.

शेखर म्हणाले होते त्याप्रमाणे त्यांनी आधीच फोनवरून दुकानात माहिती दिली होती. करण दुकानात गेला तेंव्हा चार्जर तयारच होता. करणने पैसे चुकते केले आणि तो बाहेर आला.

“७५ करोड… बापरे इतके पैसे मिळाल्यावर आयुष्य किती मस्त होऊन जाईल, कसलीच चिंता नाही. कामाचं टेन्शन नाही. शैलाबरोबर मस्त जगभर फिरायचं, आरामात आयुष्य जगायचं. त्या शेखरची लायकी तरी आहे ह्या शैलाबरोबर राहायची, स्वतःचं आयुष्य तर बरबाद आहेच, पण शैलाच आयुष्यही बरबाद करतोय..”, एकाबाजूला करणंच विचारचक्र अव्याहतपणे चालू होते… तर दुसऱ्या बाजूला कधी पेपरात वाचलेल्या तर कधी क्राईम-शो वर पाहिलेल्या ‘अनसॉल्व्हड’ केसेस, ज्यांचा अजूनपर्यंत तपास लागला नव्हता, ज्यातला गुन्हेगार अजून सापडला नव्हता अश्या केसेस डोळ्यासमोर येत होत्या. त्याची मॉडस-ऑपरेंडी अभ्यासली जात होती. मधूनच शैलाचा तो विवस्त्र देह डोळ्यासमोर तरळत होता.

करणने इतरत्र नजर फिरवली, शैला जवळपास कुठेच नव्हती. संदीपने करणला जेंव्हा जेंव्हा शक्य होईल तेंव्हा रिपोर्टींग करण्याची तंबी दिली होती. परत वेळ मिळेल न मिळेल म्हणून करणने मोबाईलवरून संदीपचा नंबर फिरवला आणि जितक्या पटकन होईल तितकं, पण काहीही न चुकता सगळं संदीपला सांगितले. अर्थातच करणने शैलाबरोबरचा तो लॉंच काढतानाच आणि सकाळचा त्या केबिनमधला प्रसंग मात्र गाळला होता.

“अरे बापरे, हे तर भयंकर आहे”, करणंच बोलून झाल्यावर संदीप म्हणाला, “शैला झोपेत चालते वगैरे ठीक आहे, पण हे असं चाकू-बिकू घेऊन.. नीट काळजी घे रे बाबा, स्वतःची तर घेच, पण शेखरवर सुद्धा बारीक लक्ष ठेव…”, संदीप सांगत होता आणि करण ऐकत होता.

“बरं, मला सांग तू आता कुठे आहेस? म्हणजे हे फार्म हाऊस नक्की कुठल्या भागात आहे?”, संदीपने विचारले
“मी आत्ता बामणोलीला आहे, मला वाटते ते फार्म हाऊस वासोटा फोर्टच्या बाजूने जे बॅक-वॉटर आहे ना त्याच्या मध्ये कुठेतरी आहे.”, करण
” ओके, आणि तो जो कच्चा रस्ता तू म्हणालास, तो? तो कुठल्या गावातून येतो?”, संदीप

“नाही माहीत संदीप, मला अजून तितकासा अंदाज आला नाहीए, पण मला जसं कळेल तसं मी लगेच रिपोर्ट करेन”, करण बोलत असतानाच त्याला शैला शॉपिंगच्या २-४ बैगा घेऊन येताना दिसली

“ओके संदीप, शैला मॅडम येतायेत, मी नंतर जमेल तेंव्हा परत कॉल करेन…”, करण
“टेक केअर करण, बाय”, असं म्हणून संदीपने फोन ठेवून दिला

शैला गाडीजवळ येईपर्यंत करण ड्रायवींग सीटवर जाऊन बसला. शैलाने मागचे दार उघडून शॉपिंग बॅग्स आतमध्ये फेकल्या आणि आतमध्ये बसण्यासाठी पुढचे दार उघडले तोच तिच्या कानावर परीचीत आवाज पडला

“गुड आफ्टरनून मिसेस शेखर”,
“गुड आफ्टरनून इन्स्पेक्टर विक्रम”, मागे वळून बघायच्या आधीच शैला म्हणाली

शैलापासून काही अंतरावरच एक राखाडी रंगाचा सफारी घातलेला साधारण चाळिशीतला माणूस उभा होता. डोळ्यावर एव्हीटर स्टाईलचा मोठ्ठा गॉगल असूनही त्याच्या नजरेतली जरब करणला जाणवली. त्याने करणकडे काही क्षण रोखून पहिले आणि मग तो शैलाकडे वळला.

“शेखर कुठेत?”, इन्स्पेक्टर विक्रम ने शैलाला विचारले
“फार्म हाऊसवर, त्याचा चार्जर राहिला घरीच म्हणून इकडे आलो होतो नवीन आणायला”
“हा कोण?”, डोळ्यावरचा गॉगल काढून दोन बोटांत फिरवत विक्रम म्हणाला
“हा, करण, ह्यावेळी रामुकाका नाही येऊ शकले, करण इज हेल्प.. प्लस शेखरचा बॉडीगार्ड सुद्धा”, शैला
“बॉडीगार्ड? मॅडम आम्ही असताना शेखरना बॉडीगार्डची गरज पडावी? एक फोन करा, क्षणार्धात हजर होऊ कि आम्ही..”, विक्रम काहीसा कुत्सित हसत म्हणाला. त्याच्या चेहऱ्यावर कर्णबद्दलची नापसंती स्पष्ट दिसत होती

विक्रमला करण फारसा आवडला नसावा, आणि करणच्या बाबतीतही तेच घडले होते. त्याला तो विक्रम अजिबात आवडला नव्हता. त्याची ती भेदक नजर करणला अस्वस्थ करत होती. जणू तो करणच मन वाचत होता, आणि म्हणूनच काही क्षणापुर्वीचे शेखरच्या खुनाचे विचार पुन्हा मनात येऊ नयेत म्हणून करण कसोशीने प्रयत्न करत होता, जणू ते विचार विक्रमला कळले तर?

“असो, ह्यावेळी किती दिवस मुक्काम?”, विक्रम
“काही सांगता येत नाही, शेखर नवीन कथेवर काम करत आहेत, कदाचित २-३ महिने तरी नक्कीच”
“अरे व्वा, म्हणजे पाहुणे बरेच दिवस आहेत ह्या वेळी. चला ह्यावेळी नक्की चक्कर टाकेन तुमच्या फार्म-हाऊसवर. शेखरना नमस्कार सांगा माझा. “, आणि मग मुद्दाम करणकडे बघत म्हणाला, “आपली भेट होईलच लवकर”

करण मनातुन पुरता हादरला होता. शेखरच्या खुनाचा तो एक वेंधळा विचार त्याच्या मनात होता. त्यात काहीही गंभीरता नव्हती किंवा ठाम निश्चय नव्हता. पण तरीही आपला संशय तर त्या विक्रमला नाही आला ना? ह्या विचाराने तो अस्वस्थ झाला होता.

डोळ्यावर गॉगल चढवून विक्रम निघून गेला आणि शैला गाडीत बसली. पण करणचे तिच्याकडे लक्षच नव्हते. तो अजूनही आपल्याच विचारात मग्न होता.

“करण.. काय झालं? चलो…”, करणला हलवत शैला म्हणाली.

करणने गाडी चालू केली आणि वळवून तो परतीच्या रस्त्याला लागला

“कोण होते ते?”, करण
“इंस्पेक्टर विक्रम, इथल्याच पोलीस स्टेशनला असतात. शेखरचे फार मोठे फॅन आहेत. आम्ही सुट्टीला आलो फार्महाऊसला कि शेखर एकदा तरी इथे येऊन विक्रमला भेटतातच.
“आय सी”

“आर यु ऑल राईट?”, करणचा रंग उडुन पांढरा फटक पडलेला चेहरा बघून शैला म्हणाली
“येस्स, येस्स, ऑलराइट.. हवा इतकी घाणेरडी पडली आहे, घुसमटायला होतेय अगदी..”, करण शैलाची नजर टाळत म्हणाला
“हम्म, जोरदार पाऊस येणार बहुतेक”, काचेतून वर बघत शैला म्हणाली.. “एक काम कर, गाडी घरापाशीच घे, लॉंचने नकोच जाऊया, नक्की पाऊस लागणार.. शिवाय सामानपण आहे बरोबर..”

“हो चालेल.. मग इथून सरळच घेऊ का मागे न वळता?”
“हो घे सरळ, मी सांगते रस्ता.. ”

करणने गाडी मार्केटमधून बाहेर काढली आणि हायवेवरून तो परतीच्या मार्गाला लागला..
“करण .. एक विचारु?”, १५-२० मिनिटं गेल्यावर शैला म्हणाली
“हम्म”
“मगाशी.. तू इंस्पेक्टर विक्रमना बघुन घाबरला होतास ना? खरं सांग..”, शैला

करणने काही क्षण शैलाकडे बघतील आणि काहीसं हसून म्हणाला, “हम्म..”
“का?”, शैला

करण काहीच बोलला नाही.

“करण .. मी विचारले.. का?”, शैला
करण परत काहीच बोलला नाही

“मला माहितीय तु का घाबरला होतास.”, करण काही बोलत नाही हे पाहून शैला म्हणाली

“तुझा मनात काहीतरी विचार चालला होता आणि इंस्पेक्टर ना बघुन तू दचकलास, तुला वाटलं त्यांनी तुझ्या मनातला विचार ओळखला तर?.. हो ना?”, शैला
“मग हेही ओळखलं असशील कि मी काय विचार करत होतो ते?”, करण
“करण! आपण काय बोलतोय, काय विचार करतोय कळतंय का तुला? अरे आपण एका माणसाला.. माझ्या नवऱ्याला… मारायचा विचार करतोय. अरे आपली ओळख तरी कितीशी? तुला काय माहित मी कशी आहे ते? आणि मला तरी काय माहित तू कसा आहेस ते? मान्य आहे.. मान्य आहे कि आपल्याला एकमेकांबद्दल ओढ वाटतीय, पण अरे ते क्षुल्लक शारीरिक आकर्षण आहे. एक-दोनदा बेडमध्ये एकत्र घालवले कि हे आकर्षणही संपून जाईल.”, शैला
“आणि पैसे?”, क्षणाचाही विलंब न करता करण म्हणाला
“व्हॉट डु यु मीन?”, काहीसं चिडून शैला म्हणाली
“ओह, डोन्ट ट्राय टु फुल मी, मला माहिते शेखरची पॉलिसी आणि तुझा त्यातला अर्धा हिस्सा.. ७५ करोड, छोटी अमाऊंट नाहीये”, थंडपणे करण म्हणाला
“तुला कसं माहिती?”, शैला
“ते सोड, सध्या ते महत्वाचं नाहीए. पॉलिसीच्या रक्कमेमध्ये आपण फिफ्टी-फिफ्टी चे भागीदार असू”, करण
“ओह.. सो हे प्रेम, हे आकर्षण सगळं खोटं आहे तर, तुला फक्त पैसा महत्वाचा आहे”
“ऑफकोर्स नॉट, पण पैसाही महत्वाचा आहे.. ३७.५ करोड प्रत्येकी”
“विसर.. आय एम नॉट इंटरेस्टेड, ३७ करोड साठी इतकी रिस्क घ्यायला मी तयार नाही. एक तर इतकी मोठ्ठी पॉलिसी, शेखरचा खून झाला तर फार खोलात जाऊन चौकशी होईल. शिवाय, इथे शेखर सोडून फक्त तू आणि मी. पकडले जायला असा कितीसा वेळ लागेल..?”, शैला

“रिस्क अल्मोस्ट क्लोज टू नथींग.. ”
“कशी नाही? तू खून कर काय किंवा अपघाती मृत्यू दाखव, जेंव्हा इतक्या मोठ्या रकमेचे पैसे गुंतलेले असतात तेंव्हा पोलीस चौकशी तर होणारच..”

शैला बोलत होती आणि करणच्या डोक्यात कच्चा प्लॅन सुद्धा तयार झाला होता. करणला स्वतःचंच आश्चर्य वाटत होतं. इतक्या सहजपणे तो खून, पैसे, प्लॅन ह्याबद्दल बोलत होता, ते पण तिच्यासमोर जिच्याशी त्याची फक्त एखाद दिवसांचीच ओळख होती

“होणारच, आणि अपघाती मृत्यू नाही, खूनच होणार, तू तो करणार..”, करण मिस्कील हसत बोलला
“काय वेड वगैरे लागलंय का तुला?”, शैला
“शैला, तू मला ओळखल नाहीयेस, कोण कुठं चुका करू शकतं? कायदा कसा तपास करतो? कायद्यातल्या पळवाटा काय असतात हे सगळं मला पक्क ठाऊक आहे”
“काहीही, एक क्षुल्लक सांगकाम्या आहेस तू, विसरू नकोस”
“सांगकाम्या असेल तुमच्यासाठी. आय एम अ प्रायव्हेट डिटेक्टिव्ह”
“व्हॉट???”, एखादा ४४० व्हॉल्ट्सचा शॉक बसावा तशी शैला ओरडली
“होय आणि इथे मी तुमच्याच इंश्युरन्स कंपनीने पाठवलेला हेर बनून आलोय”

शैला क्षणभर स्तंभित होऊन त्याच्याकडे बघत होती. तिचे ते निळे-घारे डोळे भराभर करणच्या चेहऱ्यावरून फिरत होते.

“करण गाडी थांबव”, काही क्षण शांततेत गेल्यावर शैला म्हणाली
“चिल, डोन्ट वरी, मी तुझ्याच बाजूने आहे”, करण समजावण्याच्या सुरात म्हणाला
“करण… गाडी थांबव .. नाऊ”, जवळ जवळ ओरडतच शैला म्हणाली

करणने पुढंच वळण पार करून गाडी रस्त्याच्या कडेला उभी केली, तशी शैला गाडीतून खाली उतरली. एव्हाना आभाळ चांगलंच भरून आलं होत. संध्याकाळची वेळ असूनही ६.३० – ७ वाजताचा अंधार पडला होता. हवेत गारठाही चांगलाच पसरला होता.

करणने गाडी बंद केली, पार्किंग लाईट्स चालू केले आणि तो सुद्धा खाली उतरला.

शैला आपला मोबाईल चालू करून नंबर शोधत होती

“शैला काय करतीयस?”
“त्या संदीपला फोन लावतीय, चिट.. आम्ही काय चिट वाटलो का त्याला कि आमच्या मागावर गुप्त हेर पाठवावा.. गेट लॉस्ट, अश्या हजार इन्शोरन्स कंपन्या डोळे झाकून पॉलिसी देतील शेखरला.. नाही, मी संदीपला नाही त्या झेड चॅनललाच फोन करते आणि हि पॉलिसी रद्द करते. आम्ही दुसरी पॉलिसी घेऊ.. जे त्यांचा गुप्तहेर आमच्या मागावर पाठवणार नाहीत”

करणने शैलाच्या हातातला फोन हिसकावून घेतला. “वेडी आहेस का? सगळा प्लॅन माझ्या डोक्यात तयार आहे, आपण नीट तो आचरणात आणला तर ते ७५ करोड आपले होते.. विचार कर आपण दोघे एकत्र.. काय काय करू त्या पैश्यात..”

“मला नकोत ते पैसे आणि मला तू पण नकोयेस. कसा विश्वास ठेवू मी तुझ्यावर?, अजून काय काय लपवून ठेवलं आहेस माझ्यापासून काय माहित. मी खरंच मूर्ख आहे, काहीही बडबडले, माझं शेखरवर अजूनही प्रेम आहे, मला कोण्या करणची गरज नाही माझ्या आयुष्यात.. तो .. तो फोन इकडे दे.. ” शैलाचा संताप संताप झाला होता.

“शैला.. प्लिज शांत हो, इट्स इझी मनी, ऐक माझं”, करण शैलाला शांत करायचा प्रयत्न करत होता.

“नो करण, आय वोन्ट, तो फोन आधी इकडे दे”, शैला आपल्या हट्टाला पेटली होती
“ओके ओके.. तू आत्ता खूप चिडली आहेस, हे बघ, रागाच्या भरात कुठला निर्णय घेऊ नकोस.. तू उद्या पर्यंत विचार कर, नाहीच पटलं तर मी स्वतःहून इथून निघून जाईन. पण निदान मला एक चान्स तरी दे, माझा प्लॅन तरी ऐक नीट”
“नो.. मला तुझं काही एक ऐकायचं नाहीये, मी हे सहनच करू शकत नाही कि माझ्यावर कोणी पाळत ठेवू शकतो.. कोण समजतो कोण तो संदीप स्वतःला. मार्केट मध्ये हि बातमी पसरली कि बघ कशी गां* फाटेल, नाही त्याच्या इंन्शोरंन्स कंपनीला बदनाम केलं तर नाव सांगणार नाही.”

“शैला प्लिज, माझ्या नोकरीचा विचार कर, संदीपच जे व्हायचं ते होऊ देत, पण त्याच्या जोडीने माझंही नाव खराब होईल. कोण काम देईल मला?”
“हे बघ करण, मी इथे लोकांच्या नोकऱ्या सांभाळायला बसले नाहीए, तुझं काय होईल तो तुझा प्रश्न आहे. मला उद्या दुपारपर्यंत तू इथून निघून गेलेला हवा आहेस..”, असं म्हणून शैला गाडीत जाऊन बसली

करणला स्वतःचा प्रचंड राग आला होता. आपण आपले पत्ते उघड करायला फार घाई केली असे त्याला वाटून गेले. हातात चांगले २-३ महिने होते. जरा अंदाज घेऊन, शैलाला पूर्ण आपल्या बाजूला वळवूनच मग डाव खेळायला हवा होता असे त्याला वाटू लागले, पण आता वेळ निघून गेली होती.

*******************

करणने ज्या दुकानातुन शेखरचा चार्जर घेतला होता त्या दुकानासमोरच्या इमारतीतल्या समाधान लॉज मधील दुसऱ्या मजल्यावरच्या खोली नं. १०३ मध्ये अर्धवट निघालेल्या अंतर्वस्त्रांमध्ये एक तरुणी पहुडलेली होती. घड्याळात नजर जाताच ती ताडकन उठून बसली.

“ऐक ना जिमी, जाऊ का आता मी?” ती तरुणी, अर्थात रितू, शेजारी ग्लानीमध्ये असलेल्या जिमीला हलवुन विचारत होती?
“ए रितूsss, काय गं तुझं नेहमीचं? थांब ना जरा अजुन …”, रितूचा हात धरत जिमी म्हणाला
“अरे हॉस्टेलला जायला उशीर होतोय, आणि लॉज नाही का सोडायचाय? दोन तासांसाठी घेतला होतास ना?”, रितू

“सोड ना! आज काय पहिल्यांदा आलोय का आपण इथे? बाबू चांगला ओळखतो आपल्याला आता, काही नाही बोलणार तो…”, जिमी
“हो.. पण मला हॉस्टेलला पण जायचेय, उगाच मॅम ओरडतात सारख्या उशीर झाला की…” रितू उठुन कपडे घालत म्हणाली..

“च्चं.. बरं निदान अंघोळ तरी करुयात एकत्र.. हम्मं?”, जिमी
“अम्म.. विचार करावा लागेल ह्या मागणीचा”, रितू हसत हसत म्हणाली..
“हो का? विचार करावा लागतो का तुला?”, जिमी बेडवरुन उठत म्हणाला..
“हो मग..”, बेडवरुन जिमीला उठताना बघुन रितू म्हणाली आणि तडक बाथरुममध्ये पळाली.
जिमी सुध्दा तिच्या मागोमाग धावला..

समाधान लॉजच्या खालच्या मजल्यावर कॅनबेरा नावाचा एक शॅबी कॅसीनो होता. विक-डे असो की विकेंड, नेहमीप्रमाणे गर्दीने ओसंडून वाहणारा. टिनएजर्स, कपल्स, बायको माहेरी गेली म्हणुन मिळालेले बॅचलर-हुड साजरे करण्यासाठी जमलेले मध्यमवयीन ‘तरुण’, तर नवरा सारखाच बिझीनेसमध्ये मग्न म्हणुन किटी-पार्टीच्या नावाखाली पैसा उधळण्यासाठी जमलेल्या सोशली-एक्टीव्ह महीला-मंडळं आपल्या आपल्या ग्रुप्स मध्ये गुंग होऊन गेले होते. निऑन-लाईट्सच्या प्रकाशात ठेका धरायला लावणारे बिट्स, बिअर्सचे टॉवर्स, कॉकटेल्सचे डेकोरेटीव्ह सर्व्हींग्स, ऑन-द-रॉक्स टॉप-टू-बॉटम करुन टेबलावर खाडक़न आपटल्याचे आवाज ह्यांनी तो कॅसिनो भरून गेला होता.

कॅसिनोमधील एका अंधारलेल्या कोपऱ्यात रोशन ओल्ड-मंकचा चौथा लार्ज पेग घेऊन बसला होता. फिरून फिरून त्याची नजर कॅसिनोच्या दरवाज्याकडे लागलेली होती. समोरच्या डिशमधील मूठभर खारट दाणे त्याने तोंडात कोंबले आणि उरलेला चौथा ग्लासही त्याने रिकामा केला. शेवटी वैतागून उठणार तेवढ्यात जिमी आतमध्ये आला.

केसांचा फुगा, डोळ्यावर स्वस्तातला गॉगल, अंगावर काहीसे मळकट पण स्टायलिश चॉकलेटी रंगाचे जैकेत आणि अगदीच हाडकुळी शरीर-यष्टी पण डोळ्यात माज पैलवानांचा अश्या अवतारातला जिमी तडक रोशन शेजारी येऊन उभा राहिला.

“डोळे फिरले ना इतके पैसे बघून?”, जिमीने डोळ्यावरून गॉगल काढला आणि दोन बोटात धरून फिरवत रोशनला म्हणाला.

“जिमी, तुला नक्की कळतंय ना आपण काय करणार आहोत ते? एक छोटी चुक आणि आयुष्य भराचा बांबू लागेल.”, रोशन हळू पण चिंतेच्या स्वरात म्हणाला
“ऑफकोर्स, कित्तेक महिने मी इथे येतोय, इथली प्रत्येक गोष्ट मला ठाऊक आहे. अरे इथला मालक एक नंबरचा चुत्या आहे. त्याला वाटतेय त्याचा सगळा पैसा सेफ आहे.. असेल, होता इतके दिवस.. पण उद्या नसेल. आपण जाता जाता प्लॅन रिव्हाईज करू.. आपला गावठी कट्टा तयार आहे..”

“एकदा तूच म्हणतोयस प्लॅन एकदम सोप्पा आहे, कसलाही धोका नाहीए, मग हा गावठी कट्टा?”
“मग आहेच ना, नाही कोण म्हणतोय, पण बाहेर गाडीपाशी ते दोन सेक्युरीटी गार्ड असतात ना बंदूक घेऊन.. त्यांना आपलं घाबरवायला रे”, जिमी किरकोळीत हसत हसत म्हणाला

बंदूकधारी गार्ड्सच नाव ऐकताच रोशनच्या कपाळावर घर्मबिंदु जमा झाले.

“त्यांच्याकडे बंदूक असताना ते का घाबरतील आपल्या गावठी कट्ट्याला?”, रोशन
“कारण बंदूकधारी असले ना तरीही ते तुझ्यासारखेच फट्टू असतात. अबे त्यांची ती मोठ्ठी बंदूक लोडेड तरी असते कि नाही काय माहीत आणि असली तरीही आपली बंदूक आधीच त्यांच्यावर रोखलेली असणार. अश्यावेळी तू तरी हालचाल करशील का? इट्स ऑल माईंड-गेम. कुणाकडे काय आहे ह्यांनी काही फरक पडत नाही लक्षात ठेव. फुल्ल कॉन्फिडंस ने भिडायचं.. काय?”, जिमी

रोशन कसनुसा हो म्हणाला, पण आत्ताच त्याचे पाय लटपटत होते, उद्या काय होईल ह्याची त्याला आज्जीबात खात्री नव्हती.

“एनीवेज, चल तुझी गाडी आहे ना?”, जिमी
“हम्म चल.. माझी आहे गाडी, पण तुला माहितेय ना जुनी झालीय ती, घाटात चढत नाही पटकन.. त्यापेक्षा तुझ्याच गाडीवरून जाऊ कि”, रोशन
“अरे गेलो असतो, पण रीतुलापण सोडायचे आहे हॉस्टेल वर..”, जिमी
” रितू?? रितू पण आहे इथे?”, रोशन
“हो मग? वरती काय हांथरुणाच्या घड्या घालत होतो का मी?”, डोळे मिचकावत जिमी म्हणाला

बिल भरून दोघेजण बाहेर आले तेंव्हा रितू पार्किंगमध्येच उभी होती. रोशनला तिथे बघताच काही सेकंद ती बावचळली आणि मग चेहऱ्यावर हासू आणत तिने रोशनला हाय केले.

“रोश्या, आता तूच सांग बाबा हिला, हि काय ऐकेना आपलं, सारखं आपलं मुबईला जायचंय, मुंबईला जायचंय धरून ठेवलेय..”, जिमी रोशनला म्हणाला

रोशन नुसताच हसला.

“तुझं खरंच नक्की आहे का पण मुंबईला जायचं? इथे पण मॉडलिंगसाठी संधी मिळतील की गं.. आणि मिळत पण आहेत.?”, जिमी
“जिमी.. आत्ता पर्यंत का कमी प्रयत्न केले मी इथे? कित्ती फुटकळ संधी आणि किरकोळ पैसे मिळतात. दिवसांवर दिवस चाललेत. इथे एक एक दिवस महत्वाचा आहे. आय हॅव टू गेट इन्टू बिझीनेस व्हाईल आय एम यंग…”, रितू.. “..आणि मुंबई काय लांब आहे का इथुन? दोन-चार तासाचं अंतर आपण भेटत रहाणार आहोतच ना?”

“हम्म.. पण परत एकदा.. माझ्यासाठी पुन्हा विचार कर.. करशील..?”, जिमी
मानेनेच हो म्हणत रितूने एकवार रोशनकडे पाहीले

दोघांनीही आपल्या गाड्या पार्किंगमधून बाहेर काढल्या आणि तेवढ्यात जिमीचा फोन वाजला. चरफडत परत v गाडीवरून खाली उतरला आणि फोनवर बोलत थोडा दूर जाऊन उभा राहिला.

“आज परत समाधान लॉज का?”, जिमी दूर गेलेला पाहताच चिडून रोशन म्हणाला..
“अरे बापरे.. ‘जे’ की काय? तु जेलस होतो आहेस रोशन?”, खाली मान घालुन उभ्या असलेल्या रोशनकडे वाकुन बघत रितू म्हणाली
“यु नो आय लव्ह यु रितू. मला नाही आवडत जिमीबरोबर तु..”, रोशन

“आय नो रोशन.. पण माझा पण नाईलाज होता रे. त्याच्या ओळखी आहेत इथे.. त्याच्यामुळेच मला थोडीफार तरी कामं मिळत होती ना..”, रितू
“तु सांगीतलंस आहेस ना त्याला मुंबई शिफ्टचं?”
“हम्म..”
“डोन्ट वरी रितू.. आपणं तिकडे जिवाचं रान करु.. पण आपण सेट होऊ तिथे.. २-४ दिवसांत मी सुध्दा त्याला मुंबईला कॉलेज जॉईन केलंय सांगुन कलटी मारणारे.. आपण लिव्ह-इन मध्ये राहु रितू, एव्हरीथींग विल बी ऑलराईट…”

“रोशन त्याला संशय तर नाही ना येणार? आय मीन आपण तिघंही चांगले मित्र आहोत.. नेहमी एकत्र असतो.. त्याच्या मागे, आपणं दोघं असं..”
“हु केअर्स रितू.. मुंबई प्रचंड मोठ्ठी आहे. आपण दोघं हरवुन जाऊ त्यात.. जिमीने शोधायचं म्हणलं तरी सापडायचो नाही आपण…”, रितूचा हात हातात घेत रोशन म्हणाला…
“पण मला कळत नाहीए, इतक्या पैश्याची तू कशी सोय करणार आहेस? २५-३०लाख कुठून उभे करणारेस तू? माझी त्या इन्स्टिट्यूटची फीच कित्ती आहे, शिवाय वन रूम घ्यायची म्हणतोयस तू तिथे. परत तुला नोकरी लागेपर्यंत आपल्याला जेव्हा-खायला पैसे लागणारेत ते वेगळेच..” रितू जिमी अजूनही लांब आहे ना ह्याची खात्री करत म्हणाली

“डोन्ट वरी जस्ट, ट्रस्ट मी..”, रोशन
“रोशन, जिमीच्या नादी लागून तू काही चुकीचं तर करणार नाहीयेस ना?”, रितू

रोशन काही बोलणार इतक्यात जिमी त्याचा फोन संपवून परत आला

“चलो,..” असं म्हणून त्याने आपली जुनाट कावजाकी चालू केली

रितुने जिमीचं लक्ष नाही असं पाहून हळूच रोशनला वेडावून दाखवले आणि मग कान पकडून माफी मागत जिमीच्या मागे बसली.
रोशननेही आपली गाडी चालू केली आणि तो जिमीच्या निघाला.

रिमझिम पावसाला सुरुवात झाली होती. दोघांच्याही गाड्या गावाबाहेर पडून घाटरस्त्याला लागल्या होत्या.

रोशन रितूला पाठमोरा न्याहाळत होता. तिची कमनीय शरीरसृष्टी, सावळी कांती, पाठीवर रुळणारे काळेभोर केस त्याला वेड करत होते.
“फक्त उद्याचा दिवस.. उद्या संध्याकाळी पैसे हातात आले कि आधी रितूला मुंबईला पाठवायचे आणि नंतर आपण इथून कल्टी.. मग कुठला जिमी आणि कसली कॅसिनो मधली चोरी. मुंबईमध्ये दोघजणं कुठं गायब होऊन जाऊ कुणाच्या बा ला पत्ता लागायचा नाही. ”

चढावरून धूर सोडणाऱ्या आपल्या खटाऱ्या गाडीला तो पुढे दामटत होता. पुढच्या वळणावर त्याला जिमीची दुचाकी हळू झालेली दिसली. जिमी डावीकडे बघत चालला होता. रोशनेही डावीकडे पहिले. रस्त्याच्या कडेला एक आलिशान पजेरो पार्किंग लाईट लावून उभी होती आणि शेजारी एक तरुण तरुणी आपापसात भांडत उभे होते. वासनेने ओथंबलेली जिमीची नजर त्या तरुणीच्या सर्वांगावरुन फिरत होती.

जिमीला चांगलाच ओळखणारा रोशन हे जाणून होता कि एव्हाना जिमीने त्या तरुणीला पार एक्स-रे स्कॅनमधून पहिले असणार. त्याने आपल्या गाडीचा वेग वाढवला आणि तो रोशनच्या जवळ गेला.

“नको नादी लागू तिच्या.. चल.. “, असं म्हणून त्याने गाडीला वेग दिला

थोडं पुढे गेल्यावर जिमी म्हणाला, “कसला बदाम होता ना? कोण होती रे ती? तू ओळखतो का?”
“माझी कसली आलीय ओळख, पण इथे दिसते ती आपल्या गावात अधून मधून.”, रोशन
“कसं काय? जमीन वगैरे आहे काय तिची इथे?”
“नाही, इथून पुढे गेल्यावर एका आड बाजूला फार्म हाऊस आहे तीच.. तिचा नवरा मोठ्ठा लेखक आहे म्हणे. दोघे जण येतात बऱ्याच वेळेस इथे राहायला.”, रोशनने माहिती पुरवली
“तिज्यायला लेखक आहे ना? मग काय घाबरायचं, चल परत बघून येतो मी तिला.. मन भरलं नाही अजून..”, असं म्हणून जिमी गाडी वळवायला लागला
“अबे तिचा नवऱ्याला मी पण नाही घाबरते, पण तिची विक्रमशी चांगली ओळख आहे.. “, रोशन जिमीला थांबवत म्हणाला
“विक्रम? तो आपल्या इथला? इन्स्पेक्टर विक्रम?”, जिमी
“हम्म, म्हणून म्हणलं उगा नको नादी लागू, आणि आत्ता तर नकोच, उगाच तिने विक्रमला सांगितले तर.. उद्या बरीच काम आहेत आपल्याला”, रोशन
“हम्म यु आर राईट.. चल”, असं म्हणून दोघे सरळ रस्त्याने निघून गेले.

*******************

करण गाडीत बसला आणि तो व्हीलाच्या दिशेने निघाला. आजूबाजूला गर्द झाडी आणि त्यातच दाटून आलेले आभाळ त्यामुळे रस्ता काळोखात बुडून गेला होता. करणने गाडीचे हेडलॅम्प्स आणि छतावर बसवलेले ४ हैलोजन दिवे चालू केले. पावसाचे टपोरे थेंब टपावर ताडताड आवाज करायला लागले होते. करणने एकदा शैलाकडे बघितले, पण तिने डोळ्यावर गॉगल चढवला असल्याने ती जागी आहे का झोपलीय हे कळायला मार्ग नव्हता. करणने आता पुढे काय ह्याचा विचार करायला सुरुवात केली. सद्यस्थितीत शैलाला काहीही समजावण्यात अर्थ नव्हता आणि उद्यापर्यंत ती शांत नाही झाली, तिने संदीपला फोन लावला किंवा शेखरला सर्व सांगितले तर करणला कदाचित तेथून निघण्याशिवाय कोणताच पर्याय नव्हता.

करणचे डोके भुणभुणायला लागले होते.

 

[ क्रमशः ]

डबल-क्रॉस (भाग ५)


डबल-क्रॉस (भाग ४) पासून पुढे >>

करणने उरलेले सामान लॉंच मधून उतरवले आणि तो बंगल्यात शिरला.

शेखर एव्हाना चेंज करून हॉल मध्ये येऊन बसला होता.

करणने एकवार हॉलमधून नजर फिरवली. हॉलमध्ये सर्व फर्निचर होते आणि ते हि उंची स्वरूपातले. कोपऱ्यात सर्व प्रकारच्या मद्याने युक्त बार होता, लॅव्हिश सोफा सेट होता, ५२इंची कर्व्ह्ड टीव्ही होता, मॉडर्न-आर्टच्या महागड्या फ्रेम्सनी भिंती सजल्या होत्या, जमिनीवर गुबगुबीत कार्पेट होते, महागडी झुबरं, स्टायलीश लॅप-शेड्स होत्या, उंची लाकडाची कपाट होती.

करण तो हॉल बघण्यात हरखून गेला, भानावर आला ते शेखरच्या बोलण्याने.

“अरे ये, नुसता उभा का, चल पेग बनव.. आणि तुलाही काय हवं ते घे, लाजू वगैरे नकोस..”, बारकडे हात दाखवत शेखर म्हणाला

“.. पण मॅडम?”, सकाळचा प्रसंग आठवून करण म्हणाला

“शैलाची तू नको काळजी करू, इथे मला नाही, तिला थांबवावे लागते. एक काम कर, तिचा पण पेग बनव, आत बेडरूम मध्ये असेल ती, बघ, विचार तिला काय हवंय”, टीव्ही चालू करत शेखर म्हणाला

करणने मान डोलावली आणि तो आतल्या खोलीत, जिकडे शैला होती, तिकडे गेला. दार हलकेच लोटलेले होते.

करणने दारावर टक-टक केले तसे शैला आतून म्हणाली, “कम-इन”

करण दार उघडून आतमध्ये गेला. समोरच्या किंग-साईझ बेडच्या मध्यभागी शैला बसली होती. गडद-पिवळ्या रंगाचा आणि त्यावर केशरी फुलांची नक्षी असलेला झरझरीत काफ्तान तिने घातला होता. नुकतीच आंघोळ झाल्याने तिचे ओले केस एकाबाजूने तिच्या खांद्यावरून रुळत होते. एक पाय गड्घ्यात दुमडून ती नखांना नेल-पोलिश लावण्यात मग्न होती.

“येस्स?”, करणकडे वर न बघताच तिने विचारले

“मॅडम, सरांसाठी मी ड्रिंक्स बनवतोय, सरांनी तुम्हाला काय हवंय विचारायला सांगितलेय, म्हणजे त्याप्रमाणे मी तुमचे सुद्धा ड्रिंक बनवतो”

“आय विल टेक जीन विथ सोडा, थोडासा लेमन ज्यूस आणि वन स्पून शुगर सिरप.”, अजूनही वर न बघता शैला म्हणाली

तिचा हा तटस्थपणा करणला अस्वस्थ करत होता. अवघ्या काही तासांपूर्वी.. काही सेकंदांसाठी का होईना ती करणच्या मिठीत होती, तिचे नाजूक ओठ करणच्या ओठांवर होते, आणि आता?? आता ती करणकडे बघतही नव्हती.

काही सेकंद थांबून शेवटी करण माघारी वळला तसं शैला म्हणाली, “मगाशी जे घडले, तो माझा एक मूर्खपणा होता, …… उगाच त्यावरून काही अर्थ काढू नको…… आणि हो…. पुढे काही अपेक्षाही ठेवू नकोस”

करणने वळून मागे बघितले, शैला त्याच्याकडेच बघत होती. तिच्या डोळ्यात तेच अनोळखी भाव होते…. करण तिच्यासाठी कोणीच नव्हता.

करणने सगळ्यांसाठी ड्रिंक्स बनवले आणि तो सोफ्यावर जाऊन बसला. थोड्याच वेळात शैला बाहेर आली, बार-टेबलावरचे ड्रिंक उचलले आणि शेखरच्या जवळ जाऊन बसली.

“चिअर्स डार्लिंग..”, हातातला ग्लास शेखरच्या ग्लासला चिकटवत शैला म्हणाली आणि तिने शेखरच्या गालावर एक चुंबन दिले

करणला तिने पूर्ण इग्नोर केले होते, जणू काही तो इथेही नव्हताच.

“ऑल सेट?”, शेखरच्या लैपटॉपकडे बघत शैला म्हणाली
“येस्स, आय एम डाईंग टू. खूप काही साठलंय डोक्यात, कधी एकदा लिहायला सुरुवात करतो असं झालंय.”, शेखर ड्रिंक्सचे घुटके घेत म्हणाला
“मेक इट बिग, मेक इट मैजिकल”, शेखरच्या केसांतून हात फिरवत शैला म्हणाली

शैलाची ही शेखरशी अनपेक्षित जवळीक करणला सहन होत नव्हती. खरं तर ते दोघे नवरा-बायकोच होते, पण करणला का कुणास ठाऊक जळफळाट होत होता.

“ऑफकोर्स आय विल. ”
“उद्यापासून काही दिवस माझा मुक्काम आतल्या बेडरूम मध्ये, मला कुठल्याही प्रकारचा डिस्टर्बन्स नकोय. मला काही हवं असेल तर मी स्वतःहून मागून घेईन, ठराविक वेळाने मला विचारायला यायची आवश्यकता नाही”, करण आणि शैलाकडे आलटून-पालटून बघत शेखर म्हणाला

करणने काही न बोलता मान डोलावली.

“करण बेडरूम मध्ये एक छोटा फ्रिज आहे. त्यात बिअर्स चे कॅन्स ठेवून दे. रामुकाकांनी चकण्याची एक वेगळी बॅग बनवली होती, ती, सिगारेट्स, पाण्याच्या बॉटल्स आतमध्येच न्हेऊन ठेव. पहिली पन्नास एक पान लिहून होईस्तोवर तरी मी बाहेर येणार नाही हे नक्की.”

करणने पुन्हा एकदा काही न बोलता मान डोलावली.

बाहेरची हवा स्तब्ध झाली होती, वारा पडला होता त्यामुळे झाडांच्या सळसळीचा होणारा आवाजही थांबला होता. त्या निर्जन भागात ती शांतता अंगावर येत होती.

“पाऊस येणार बहुतेक”, हातातला ग्लास रिकामा करत शेखर म्हणाला
“अजून भरू?” शेजारची बाटली उचलत करण म्हणाला

“अं, नको, उद्यापासुनची रात्र माझी एकट्याचीच असणारे आहे, हा विचार करता निदान आजची रात्र तरी माझ्या बायकोबरोबर जास्तीत जास्त घालवणे योग्य ठरेल, काय विचार आहे?”, शैलाकडे सूचक नजरेने बघत शेखर म्हणाला

“तुला ना, कारणच पाहिजे, चल आवर आणि ये झोपायला”, आपला ग्लास उचलत शैला म्हणाली

मगाशी बॅगा ठेवताना करणने ती मोठ्ठी बेडरूम आणि त्यातील तो किंग-साईज बेड बघितला होता. त्यावर पसरलेली उंची, मलमलीची गुबगुबीत पांघरूण आणि त्यामध्ये एकमेकांना लपेटून झोपलेले नग्न शेखर-शैला त्याच्या नजरेसमोर तरळून गेले.

काहीसं चिडून त्यानेही आपला ग्लास बॉटम्स अप केला आणि एकदा सुरक्षेच्या दृष्टीने बाहेरची पाहणी करून येतो म्हणून तो बंगल्याच्या बाहेर पडला. पहिली काही मिनिटं तो वाट फुटेल तसा चालत होता. त्याच्या डोक्यात विचारांचं कल्लोळ उठले होते.

“काय आवडलं असेल शैलाला शेखरमध्ये?”
“त्याचं लेखन? मला नाही वाटतं. शैला पुस्तक वगैरे वाचत असेल हेच मुळी मला नाही पटत”
“मग? त्याला मिळणारी प्रसिद्धी? अमाप पैसा?”

“कदाचीत, कदाचीत काय, नक्कीच. शेखर काही कोणी राजबिंडा तरुण नव्हता कि त्याच्या रूपावर कोणी भुलावं, आणि ते पण शैलासारख्या फटाकड्या तरुणीने? शक्यच नाही. त्यात ह्यांच्यासारख्या अजागळ माणसाकडून तिला शरीर-सुख मिळण्याची शक्यताही नगण्यच, कदाचीत म्हणूनच मगाशी ती त्या केबिनमध्ये करणकडे आकृष्ट झाली. मग, जर का हे एकदा होऊ शकते, तर.. तर परतही होऊ शकते. ”

करणने नकळत आपल्या शर्टची कॉलर ताठ केली.

करणला शैला हवी होती, त्याच्या जवळ, त्याच्या मिठीमध्ये, त्याच्या बेडमध्ये. तिच्या स्पर्शासाठी करणच्या शरीराचा स्नायूं-स्नायू आसुसला होता.
नदीच्या मंद लाटा खडकावर हळुवार आदळत होत्या. कारण तिथल्याच एका खडकावर पाण्यात पाय सोडून बसला. थंड पाण्याचा पायाला स्पर्श होताच करण जरा शांत झाला. काही तासांच्या ओळखीनेच शैलाने त्याला पार वेड करून सोडलं होत. तिचा विचार काही केल्या त्याच्या डोक्यातून जात नव्हता आणि नकळत का होईना तो शेखरचा तिरस्कार करू लागला होता. एक पैसा सोडला तर आपण त्या बुजगावण्या शेखरपेक्षा कित्तेक पट्टीने भारी आहोत हे त्याचे मन त्याला आक्रन्दून सांगत होते.

“थोडा धीर धर करण, थोडा धीर धर. आजचा तर पहिलाच दिवस होता आणि शैला काही सेकंदांसाठी का होईना आपल्या मिठीत होती. ज्यासाठी कित्तेक तरुण आसुसले असतील ते तिचे ओठ आपल्या ओठांवर टेकलेले होते. थोडे कार्ड्स निट खेळले तर सगळं काही मनासारखं जमून येऊ शकते”, करण स्वतःला समजावत होता. शेखर त्याच्या खोलीत बंद असताना त्याला काहीशी मोकळीक मिळणार होती आणि त्यावेळी कसं वागायचं, काय बोलायचं, शैलाला कसं इंप्रेस करायचं ह्याची दिवा स्वप्न बघण्यात तो रममाण होऊन गेला.

आकाशात कडाडकन एक वीज चमकली तसा करण भानावर आला. करणने आजूबाजूला बघितले. तो बंगल्यापासून खूप दूर निघून आला होता. आजूबाजूला घनदाट जंगल होते. त्याने पटकन घड्याळात नजर टाकली, पाऊण-एक तास सहज उलटून गेला होता. करणला अचानक आपल्या जबाबदारीची जाणीव झाली. शेखरला सुरक्षित ठेवणे हे त्याचे प्रमुख ध्येय होते आणि आत्ता करण तेथे नव्हता, शेखर एकटाच होता.

नकळत करणंचा हात पॅन्टच्या मागच्या खिश्याकडे गेला आणि त्याला दुसरा धक्का बसला. तो आपलं रिव्हॉल्व्हर त्याच्या खोलीतच विसरून आला होता. करण माघारी वळला आणि जिवाच्या आकांताने वेगाने बंगल्याकडे पळत सुटला.

बंगल्यापर्यंत पोहोचेस्तोवर तो घामाने निथळून निघाला होता. बंगला एव्हाना पूर्ण अंधारात बुडून गेला होता. शेखर-शैलाच्या बेडरूममधला दिवा सुद्धा मालवलेला होता. करणने हळूच दार उघडले आणि तो चोर पावलांनी आतमध्ये आला व हळूच दार लावून घेतले.

कित्तीतरी वेळ तो भिंतीला टेकून परिस्थितीचा अंदाज घेत होता. त्याचे कान कुठलाही बारीकसा आवाज टिपण्यासाठी आसुसलेले होते. परंतु सर्वत्र शांतताच होती. हॉलमध्ये कोणी नाही ह्याची खात्री होताच करण भिंतीला लागून पुढे सरकला. प्रथम तो शैला-शेखरच्या खोलीजवळ गेला आणि त्याने दरवाज्याला कान लावले.

आतूनही कसलाच आवाज होत नव्हता. अगदीच काळजीपूर्वक ऐकल्यावर शेखरच्या वजनदार श्वासोत्छ्वासाचा मंद आवाज कानी पडला.

समाधानाने करण माघारी वळला आणि तो आपल्या खोलीकडे आला आणि अचानक त्याच्यातला सिक्स्थ-सेन्स जागा झाला. त्याची खोली नक्कीच रिकामी नव्हती. करण व्यतिरिक्त नक्कीच त्या खोलीत दुसरे कोणीतरी होते. करणचे स्नायू आकसले गेले, मानेवरचे केस टेन्शनने उभे राहिले.

करण भिंतीला चिकटून उभा होता.

“सक.. सक..” असा काही अंतरावरून ठरावीक अंतराने आवाज येत होता.

करण हळूच दिव्याच्या बटनाजवळ सरकला आणि त्याने लाईटचे बटन दाबले.

समोरचे दृश्य बघून तो काही काळ थिजूनच गेला. त्याच्यासमोर पाठमोरी शैला उभी होती, तिच्या हातात किचेनमधला एक चाकू होता आणि यांत्रिक पद्धतीने ती तो चाकू करणच्या बेडवर मारत होती. बेडवरच्या गाडीच्या पार चिंधड्या झाल्या होत्या.

करण तिच्या अंगावर धावून जाणार होता एव्हढ्यात शैलाने चाकू मारणे थांबवले आणि ती माघारी वळली.

करणला पुन्हा एक धक्का बसला. शैलाचे डोळे बंद होते, तिचा चेहरा कमालीचा शांत होता.

एखादा रोबोट चालावा तश्या प्रकारे शैला चालत चालत करणच्या शेजारून निघून गेली…. तिला तिथे करण असल्याची यत्किंचितही जाणीव नव्हती. शैला झोपेत चालत होती.

बऱ्याच वेळ करण शैला गेली त्या दिशेकडे बघत होता. शैला आपल्या खोलीत गेल्याची खात्री होताच करणने आपल्या बेडकडे बघितले. चाकू मारून मारून शैलाने त्याच्या उशीची लक्तर काढली होती. उशीतला कापूस बेडभर पसरला होता.

करणने एक मोठ्ठा आवंढा गिळला. मगाशी बाहेर न जाता करण सरळ त्याच्या खोलीत येऊन झोपला असता… तर….. ???

करणने सावकाश खोलीचे दार लावून घेतले, घट्ट कडी लावली आणि आपल्या बेडवर येऊन झोपला.

करणची झोप मोडली ती दारावर जोरात वाजणाऱ्या थापेच्या आवाजाने. करण दचकून जागा झाला, उशीखाली ठेवलेले रिव्हॉल्व्हर उचलून खिश्यात ठेवले आणि त्याने बेडरूमचे दार उघडले.

समोर शैला उभी होती.

भीतीने तिचा चेहरा पांढरा फटक पडला होता. कपाळावर मानेवर घर्मबिंदू जमा झाले होते.
करणने दार उघडताच जणू एखादे भूत बघितल्यासारखे ती करणकडे बघत उभी राहिली.

तिला असे घाबरलेले बघताच करणच्या पायाखालची जमीनच सरकली.

“शेखरना तर काही झाले नसेल?”, क्षणार्धात त्याच्या मनात विचार तरळून गेला.

“मॅम.. काय झालं?” करणने विचारले
शैला अजूनही अविश्वासाने करणकडे बघत होती

“मॅम, इज एव्हरीथिंग ऑलराइट? इज.. इज शेखर ऑलराइट?”, करणेने शैलाला हलवत विचारले

“येस्स, येस्स, हि इज ऑलराइट… आर यु ऑलराइट?”, शैलाने विचारले
“येस्स, मी ठीक आहे? काय झालंय?”, करण

शैलाने काही न बोलता करणला बाजूला केले आणि ती बेडरूममध्ये शिरली, पाठोपाठ करणंही आतमध्ये आला. शैला त्याच्या बेडसमोर आपले दोन्ही हाताचे तळवे छातीवर दाबून ठेवून उभी होती. समोर करणची गादी, उशी फाटलेल्या अवस्थेत विखुरली होती, गादीतला कापूस खोलीत इतरत्र पसरला होता.

ते दृश्य बघून शैलाचे डोळे विस्फारले गेले होते.

“करण .. आय.. आय.. “, तिच्या तोंडातून शब्दच फुटत नव्हते

करणने तिला हाताला धरून गादीवर बसवले आणि पाणी प्यायला दिले.

“शैला, यु डोन्ट हैव टू एक्सप्लेन. मला माहिते तू हे मुद्दाम केले नाहीस, तू झोपेत चालत होतीस, पाहिलेय मी ते”, करण तिला समजावण्याच्या सुरात म्हणाला
“अरे पण.. काय होऊन बसले असते हे.. मी झोपेत जे काय करते ते मला जणू रात्री स्वप्नाच्या रूपात घडलेय असे सकाळी आठवते. मला सकाळी जाग आली आणि हे स्वप्न आठवले.. यु शुअर यु आर नॉट हर्ट ?”, शैला आता थोडी भानावर आली होती.
“अज्जीबात नाही, मी अगदी ठणठणीत आहे”, करण आपले हात पाय पुढे करत शैलाला म्हणाला

“करण, तू प्लिज जा इथून, परत माझ्या हातून असे काही घडण्यापेक्षा?”, शैला अचानक गादीवरून उठली आणि करणची बॅग भरत म्हणाली .
“इट्स ओके, डोन्ट वरी, माझी काळजी घ्यायला मी समर्थ आहे, ह्यापुढे झोपताना मी दार घट्ट लावून झोपत जाईन”, शैलाला थांबवत करण म्हणाला
“नाही करण, आय इन्सिस्ट, मी तुझे पूर्ण ३ महिन्यांचे पगाराचे पैसे देते, तुझं नुकसान होणार नाही, पण प्लिज जा इथून. हे.. हे एकदा झालंय तर पुन्हा सुध्दा होऊ शकतं”, करणला बाजूला ढकलत शैला म्हणाली

त्या परिस्थितीही करणला शैलाच हसू येत होते.

“पण तू मला का मारायला आली होतीस?”, आपलं हसू दाबण्याचा प्रयत्न करत करण म्हणाला
“मी.. कुणावर खूप चिडले असले कि असं करते”, शैला म्हणाली
“ओह.. पण तू का माझ्यावर इतकी चिडली होतीस?”
“काल, दुपारी तिकडे केबिन मध्ये जे झालं ते.. आणि त्यानंतरही संध्याकाळी तू माझ्याकडे कसा बघत होतास, तुला काय वाटलं माझं लक्ष नव्हते तुझ्याकडे?”

करण क्षणभर वरमला, पण त्याच्या लगेच लक्षात आले कि शैलाच हा राग आत्ता तरी खरा नव्हता, उलट तिला कदाचित करणच तिच्याकडे वारंवार बघणं आवडलं होतं.

“एनीवेज, आय एम रिअली सॉरी, पण तू काळजी म्हणून खोलीची कडी लावून घेत जा.. “, शैला खोलीच्या बाहेर पडली, “आणि हो, ब्रेकफास्टचं बघ पटकन, शेखर उठतील आत्ता ” असं म्हणून शैला निघून गेली

करण काही क्षण शैला गेली त्या दिशेने पहात राहिला आणि मग खांदे उडवून हसत स्वतःशीच म्हणाला, “च्यायला डेंजर बाई आहे, एके दिवशी झोपेत त्या शेखरलाच मारायची राग-बिग आला तर..”

पुढचा अर्धा दिवस करणसाठी खूपच गडबडीचा गेला. घरातलं सगळंच नवीन असल्याने सकाळचा नाश्ता करायला त्याला कसरत पडायला लागली पण अचानकपणे शैला किचेन मध्ये आली आणि तिने करणला बरीच मदत केली. करणने शक्यतो तिच्याकडे पाहण्याचं टाळण्याचा प्रयत्न केला, पण तिच्याकडे दुर्लक्ष करणं केवळ अशक्य आहे हे त्याच्या लक्षात आले तसे त्याने तो नाद सोडून दिला.

करणला वाटलं होतं त्यापेक्षा शैलाचा स्वयंपाकघरातला वावर सहज होता. गॅस लावणे, युटेन्सिल्सचा वापर, जिन्नसांचे प्रमाण एखाद्या अनुभवी गृहिणीसारखे होते.

“काय बघतोएस?”, अचानक शैलाने करणला विचारले
“मला वाटलं नव्हतं तुला स्वयंपाकातलं काही येत असेल..”, हातातली दोन अंडी फोडून तव्यावर टाकत करण म्हणाला
“का?”, शैलाने हातातले काम थांबवले आणि केसांचा पोनी बांधत विचारले
“नाही म्हणजे, तुझ्या हाताखाली इतकी लोक असताना तुला कशाला स्वयंपाक घरात काम करायची गरज पडतीय”
“ते आत्ता, लग्नानंतर. लग्नाआधी मी वेट्रेसची पण काम केली आहेत..”, हसत शैला म्हणाली
“सिरियसली? मग शेखर आणि तु?”

करण नकळत शैलाच्या बाबतीत एकेरीवर आला होता.

“सांगीन परत कधी. जा शेखर बाहेर गार्डन मध्ये बसलेत, ब्रेकफास्ट घेऊन जा त्यांना.. मी ज्युस घेऊन येते”,
करण ब्रेकफास्ट घेऊन बाहेर गेला तेंव्हा शेखर लेक शेजारील एका खडकावर पाण्यात पाय सोडून बसले होते. करणने ब्रेकफास्ट टेबलावर मांडला आणि तो शेखरच्या शेजारी जाऊन उभा राहीला.

“काही म्हण करण, पण जादू आहे ह्या जागेत. अर्धा तासच झाला असेल इथे बसून, पण डोकं असं चालायला लागलंय नां, पहिल्या एपिसोडची कॉन्सेप्ट तयार पण झाली. आता पटकन आंघोळ करून घेतो आणि बसतो लिहायला.”, खडकावरून उठत शेखर म्हणाले

“सर ब्रेकफास्ट रेडी आहे.”, करण पटकन गार्डन मधील टेबलापाशी जात म्हणाला

“ब्रेकफास्ट? छे छे, आता त्याला वेळ नाही. एक काम कर, तु ब्रेकफास्ट खोलीतच पाठवून दे”, करणच्या उत्तराची वाट न बघता शेखर आत मध्ये निघुन सुद्धा गेले.

“आज शेखर खूप खुश होणारे, त्याच्या आवडीचं हाल्फ फ्राय केलंय विथ मॅकडीचा पेरी पेरी मसाला….”, थोड्याच वेळात आतून ट्रे घेऊन येत शैला म्हणाली.

“हे काय? शेखर कुठेत?” बाहेर करणला एकट्यालाच बघून शैला म्हणाली
“त्यांना मस्त मुड लागलाय स्टोरीचा, ते गेले खोलीत निघून, ब्रेकफास्ट नकोच म्हणत होते, मग खोलीतच पाठवून दे म्हणाले”, करण

शैलाने काही न बोलता ट्रे टेबलावर ठेवून दिला. तिला आलेला राग तिच्या चेहऱ्यावर दिसून येत होता. करणने काही न बोलता ब्रेकफास्टचा तो ट्रे उचलला आणि तो शेखरच्या खोलीकडे निघून गेला.

करणं बाहेर आला तेंव्हा शैलाने आपला मुड सावरला होता आणि ऑम्लेट बटर लावलेल्या ब्रेडमध्ये सँडविच करून खायला सुरुवात केली होती. करणंही समोरची खुर्ची ओढून ब्रेकफास्ट करायला बसला.

काही वेळ शांततेत गेल्यावर शैला म्हणाली, “शेखर म्हणतो ह्या जागेत जादू आहे. इथे आला की त्याची अडलेली कथा वेगाने पुढे सरकु लागते, मग तो आपल्याच विश्वात रममाण होतो. असो, आजपर्यंत आम्ही आलो तेंव्हा रामुकाकाच असायचे बरोबर, निदान आता तू तरी आहेस. शेखरकडून वेगळी अपेक्षा करण्यातही अर्थ नाही. चल मी तुला प्रॉपर्टी फिरवते”, असं म्हणून शैला उठली.

करणचा ब्रेकफास्ट खरं तर व्हायचा होता, पण शैलाबरोबर जाण्याचा मोह वेगळाच होता, शिवाय त्याला आजुबाजुचा परिसरही अभ्यासायचा होताच. लपून-छपून करण्यापेक्षा हा पर्याय चांगला होता. त्याने पटकन एक सँडविच उचलले आणि तो शैलाबरोबर चालू लागला.

“साधारणपणे साडेपाच वर्षांपूर्वी शेखरचे पहिले सस्पेन्स-थ्रिलर पुस्तक हिट झाले त्यावेळी शेखरने हि जागा घेतली होती. आणि मग हळूहळू करत इथे बांधकाम करून हा व्हिला उभा राहिला.”, शैला बोलता बोलता आजूबाजूची बाग, व्हिलाची मागची बाजू आणि परिसर करणला दाखवत होती.

“…आणि हा रस्ता कुठे जातो?”, व्हिलाला जोडणाऱ्या त्या एकमेव रस्त्याकडे बोट दाखवत करण म्हणाला

“चल जाऊ तिकडे, खूप मस्त वाटतं, गर्द झाडी आहे, छान गार असते एकदम” शैला आनंदाने म्हणाली. मागच्या दोन्ही वेळी शेखर तर आले नाहीतच बरोबर, पण मला पण एकटीने जाऊ दिलं नाही… म्हणे वन्य प्राणी असतील”, शैला बोलताबोलता त्या रस्त्याने चालू लागली.

बऱ्यापैकी पुढे गेल्यावर शैला म्हणाली तसं खरंच हवेतला गारवा वाढला होता. दाट झाडीमुळे सूर्यप्रकाशही कमीच येत होता. साधारणपणे एक किलोमीटर चालल्यावर एकाबाजूला थोडीशी मोकळी जागा होती आणि काही मोठेमोठे दगड. शैला एका दगडाला टेकून थांबली.

“तुझी आणि शेखरची ओळख कशी झाली? तू म्हणालीस सकाळी तू हॉटेलच्या किचनमध्ये पण काम केले आहेस!”, शेखरने विचारले

“मी मुंबईला एका पब मध्ये होते कामाला, शेखर तिथे यायचे त्यांच्या मित्रांबरोबर. खूप हॉट होता त्यावेळी दिसायला”, शैला

करणने नकळत डोळे आश्चर्याने मोठे केले तसं शैला मनापासून हसली. तिने आपल्या मोबाईलची फोटो गॅलरी उघडली आणि शेखरचा जुना फोटो करणला दाखवला

“डोन्ट टेल मी, हे शेखर आहेत?”, करण डोळे विस्फारून मोबाईलवरच्या त्या फोटोकडे बघत होता. साधारण तिशीच्या आसपासच्या एका हँडसम तरुणाचा तो फोटो होता. जिम करून कमावलेले शरीर, कर्व्हड बायसेप्स, गोरापान चेहरा, अंगावर उंची कपडे, आणि कुणालाही भुरळ पडावी असे हास्य…

“विश्वास नाही ना बसत? हार्लेवरून यायचा तो पबमध्ये. पुस्तक क्षेत्रात नुकतेच नाव होऊ लागले होते, खानदानी श्रीमती होतीच. मलाच काय पण पबमध्ये काम करणाऱ्या प्रत्येक मुलीला तो आवडायचा. शेखर माझ्यापेक्षा दहा-अकरा वर्षांनी मोठे, पण तरीही तेंव्हा खूप यंग वाटायचे. आमची हेड-वेट्रेस, टीना, तर जाम फिदा होती त्याच्यावर, तो आला की हीच नेहमी झुलत झुलत जायची त्याच्या टेबलापाशी. मुद्दाम त्याच्याशी लगट करायची, उगाच काय हसायची काय, मुद्दाम त्याच्या समोर वाकायची काय, काही विचारू नकोस. पण हे सर्व चालू असताना त्याची आणि माझी नजरानजर व्हायची. आधी योगायोगानेच, पण नंतर नंतर नेहमीच व्हायला लागली.

त्या दिवशी टीना आली नव्हती, मी काम संपवून पार्किंग मध्ये गाडी काढायला गेले तर हा तिथेच उभा होता, माझ्याकडे बघत. मला माहीत होतं तो माझ्यासाठीच थांबला होता. मी सरळ त्याच्याजवळ गेले, त्याने गाडी सुरु केली आणि मी काही न बोलता त्याच्या मागे बसले. त्या रात्री आम्ही खूप फिरलो त्याच्या हार्ले वरून. मला आधी वाटलं हा मला वन नाईट स्टॅन्ड साठी विचारेल, कुठल्याश्या हॉटेल मध्ये जाऊ म्हणेल, पण तसं काहीच झालं नाही. आम्ही जणू खूप वर्षांची ओळख असल्यासारखं फिरलो, खूप गप्पा मारल्या, रस्त्यावरच्या गाड्यांवरच खाल्लं. मस्तच रात्र होती ती.

शेखरशी माझी जवळीक मला अनेक अर्थाने लकी ठरली. दुसऱ्या दिवसापासून टीना आलीच नाही, न सांगताच नोकरी सोडून निघून गेली. आठ्वड्याभरातच मला प्रमोशन मिळालं, टिनाच्या जागेवर. माझ्या आणि शेखरच्या गाठींभेटीही नंतर वाढल्या. नकळत आम्ही एकमेकांच्या प्रेमात पडलो. “.

“लग्नानंतर मात्र शेखर खूप बदलला. जसंजशी त्याला प्रसिद्धी मिळू लागली तसंतसा तो माझ्यापासून दूर गेला. मध्येच कधीतरी त्याला थायरॉईड निघाला आणि पूर्वीचा तो हँडसम हंक चारही बाजूने वाढू लागला. पुस्तकांच्या पब्लिशिंग डेटची डेडलाईन, त्यात त्याची दारुशी वाढलेली जवळीक आणि वर्कआऊटचा पत्ता नाही. पूर्वीचा तो देखणा शेखर कधी हा असा बेढब झाला ते त्याचं त्याला कळलंच नाही. आणि जेंव्हा कळालं तेंव्हा खूप उशीर झाला होता. हां, नाही म्हणायला त्याने थोडेफार प्रयत्न केले, पण फारसा फरक पडला नाही. हळुहळु त्यालाच त्याच्या शरीराची लाज वाटू लागली आणि आमच्यात क्वचीत घडणारे शरीर संबंधही बंद झाले…”, शैला सांगत होती

करणंच मात्र त्यांच्या प्रेम कहाणीतून केंव्हाच लक्ष उडालं होत. तो मोहीत झाल्यासारखा शैलाकडे, तिच्या शरीराकडे बघत होता. आकाशातला सूर्य ढगांआड गेला होता, मळभ पडलं होतं आणि गार वारा सुटला होता.

“ए, कुठे हरवलास?”, करणंच लक्ष नाही बघून शैला म्हणाली, “सॉरी, बोअर केलं का? एनिवेज सोड, तुला एक सिक्रेट दाखवते”, असं म्हणून शैला चालू लागली.

ती मोकळी जागा मागे पडून पुन्हा दाट झाडी सुरु झाली होती. पालापाचोळा, अर्धवट तुटून पडलेल्या झाडांच्या फांद्या, काटेरी झावळ्या, निसरडी दगड ह्यामुळे चालायला अवघड होत होतं. करणला अचानक शेखर तिकडे घरात एकटेच आहेत ह्याची जाणीव झाली.

“अजून ५ मिनीटं, बघू शैला काय दाखवतीय, नाहीतर परत फिरायचं..”, ह्या विचारानं करण तिच्या मागे चालत राहिला.

दोन एक मिनिटं चालल्यावर करणला शैला जे सिक्रेट म्हणत होती ती गोष्ट दिसली. झुडपांच्या आड एक छोटी लाकडांची बनवलेली छोटी खोली होती. दार अर्धवट तुटलेले होते, खिडक्यांच्या काचा फुटलेल्या होत्या ह्यावरून तिथे कोणी रहात नव्हते हे करणने ताडले.

“इथं कसलं आलंय सिक्रेट?”, खोलीत अर्धवट तुटलेल्या समानाकडे बघत करणने विचारले. एक मोडलेलं टेबल, उलट्या-पालट्या पडलेल्या 2 खुर्च्या, स्पंज/स्प्रिंग्स निघालेला एक अती-काळाकुट्ट सोफा, फुटलेल्या ट्युबलाइट्स, काही फोटो फ्रेम्स आणि असंच काही भंगार ह्या व्यतिरिक्त तिथे काहीच नव्हतं.

“हे माझं आणि शेखरचं लव्ह नेस्ट होतं”, शैला एका टेबलावरची धूळ फुकरीनें उडवत म्हणाली
“हे? असलं छाडमाड? ते तिकडे इतके सुंदर घर कश्यासाठी आहे मग?”, न कळुन करण म्हणाला

“अरे ते आहेच रे. एकदा काय झालं, मी आणि शेखर असंच फिरत फिरत ह्या बाजूला आलो होतो, तेंव्हा आम्हाला हि केबिन सापडली. असलं भारी वाटत होतं ना, असं अडबाजूला, दूर दूर पर्यंत दुसरं कोणीच नाही…. एकदम वाईल्ड… दोघांनाही एकदम फिलिंग आलं… ह्या इथेच, ह्याच टेबलावर आम्ही पहिल्यांदा केलं”, हसत हसत शैला म्हणाली

“डोन्ट टेल मी… सिरियसली?”, करण
“हो तर, आणि मग आम्हाला ती सवयच झाली. बरोबर रामुकाका असायचे, सो दिवसा तिकडे काही करता यायचं नाही, मग आम्ही इकडे येऊन करायचो.”, शैला करण कडे रोखून बघत म्हणली

तिची बदललेली नजर आणि त्याचा अर्थ न कळण्या इतपत करण दुधखुळा नव्हता. हीच नजर त्याने आदल्याच दिवशी त्या गॅरेज मध्ये बघितली होती.

तो तिच्या डोळ्यांवरची नजर न हटवता तिच्या जवळ गेला, आपला हात श्वासोत्सवासाने वर खाली होणाऱ्या तिच्या उरोजांवर ठेवला. शैलाने सुखाने डोळे मिटून त्याला मूक संमती दर्शवली. करणने दुसरा हात तिच्या कमरेवर ठेवला, तिला जवळ ओढले आणि आपले ओठ तिच्या आसुसलेल्या ओठांवर टेकवले. ह्यावेळी कसलाही विरोध न करता शैलानेही आवेगाने त्याचे चुंबन घेतले.

काही क्षणातच दोघेही पूर्णपणे विवस्त्र झाले होते. करण स्तंभीत होऊन तिच्या नग्न शरीरावरुन नजर फिरवत होता. जिम करून एखादा अवयव सोडा, प्रत्येक मसल न मसल टोन केलेला वाटत होता.

करण समागमासाठी पुढे सरसावला तसे शैलाने त्याला थांबवले आणि म्हणाली, “वेडा आहेस का? आपण निदान दीड-दोन महिने तरी इथे असू, आणि माझाकडे बर्थ कंट्रोल पिल्स नाहीयेत, युज कोंडोंम”

“मी काय खिश्यात कायम काँडोम ठेवून फिरणारा प्लेबॉय वागलो का तुला? माझ्याकडे नाहीये?, हसत हसत करण म्हणाला

“ओह, मग मी काय तुला, येण्याजाणाऱ्या प्रत्येकाबरोबर बेडमध्ये झोपणारी वाटले का? तू नुसतं माझ्याकडे नाहीए इतकंच म्हणू शकला असतास”, आपले विस्कटलेल्या केसांचा निट पोनी बांधत शैला म्हणाली

“हे बघ, मला तसं नव्हतं म्हणायचं, आय एम सॉरी”, करण सारवासारव करत म्हणला. पण एव्हाना शैलाने कपडे घातले होते.

“नो, आय एम सॉरी, तू एक क्षुल्लक नोकर आहेस हे मी विसरलेच होते. मी जातेय, शेखर एकटेच असतील”, असं म्हणून शैला गेली सुध्दा….

करणनेही पटकन कपडे चढवले आणि तो तिच्यामागे धावला. पण त्याला वाटले त्यापेक्षा शैला खूप पुढे निघून गेली होती, तो बंगल्यावर पोहोचेपर्यंत ती आत सुद्धा गेली होती त्यामुळे तिला समजावण्याचे विचार त्याला मनातून काढून टाकावे लागले.

करण हॉलमध्ये गेला तेंव्हा शेखर हॉलमध्येच बसले होते, बहुदा शैला आधीच धावत धावत आली होती आणि आता तिच्या मागोमाग करणला धावत आलेला पाहून शेखर म्हणाले, “अरे काय झालं रे, दोघे असं पळत का आलात?”

“वर्क-आऊट, मस्त हवा होती बाहेर म्हणून पळायला गेलो होतो”, सारवासारव करत म्हणाला

शेखर एका मोठ्या प्लॅस्टिक च्या भांड्यात ज्युसी चिकन तंदूर घेऊन बसले होते, त्यावर लावलेल्या सॉस मुळे सगळे तोंड भरले होते. तंदूर चा एक मोठ्ठा पिस तोंडात टाकला, उलट्या हाताने ओठांवरील सॉस पुसला आणि शेखर म्हणाले, “कुठल्या बाजूला गेला होतात? शैला ने सिक्रेट केबिन दाखवली कि नाही” आणि तोंडातला तो अर्धवट खाल्लेला पीस दाखवत खो खो हसले

शैलाने एकवार रागाने करणकडे बघितले आणि ती आतमध्ये निघून गेली.

शेखरने कोकचा एक ग्लास रिकामा केला आणि परत एक तंदूरचा पिस तोंडात टाकून करणला समोरच्या सेटीकडे बोट दाखवत बसायची खुण करत म्हणाले, “हवा चांगली पडलीय म्हणतोयस, पण मला तर उलट वाटतंय पाऊस येणारे, बघ ना मळभ पडल्यासारखं वाटतंय”

“हो म्हणूनच छान वाटतंय ऊन नसल्याने, छान गारवा झालाय, त्यात इथे इतकी झाडी त्यामुळे अजून थंड वाटतंय”, करणं

शेखरने एव्हाना शेवटचा पिसही तोंडात कोंबला होता. करणला शेखरची किळस वाटू लागली होती, पण त्याच्याकडे पर्याय नव्हता.

“तुमचं सुरु झालं का काम?”, करणने नजर दुसरीकडे फिरवत विचारले
“अरे तोच तर प्रॉब्लेम झालाय म्हणून तुझी वाट बघत होतो”, शेखर
“प्रॉब्लेम? का? काय झालं?”
“अरे काय सांगू, मूर्खपणा माझा, लॅपटॉप आणला मी आणि चार्जर घरीच राहिला.”, शेखर म्हणाला

एव्हाना शैला चेंज करून बाहेर आली होती, “आमच्या मॅडमच तर काही लक्ष नसते, आमचंच आम्हाला बघावं लागतं सगळं”, शैलाकडे बघत टॉन्ट मारत शेखर म्हणाला

“अरे बापरे.. मग? आता?”, करण
“काही नाही, इथे जवळच गाव आहे, तिथे आहे अँपलचे स्टोअर, मी मगाशीच ऍड्रेस शोधून ठेवलाय. चार्जर पण आहे त्यांच्याकडे उपलब्ध, तुला फक्त घेऊन यावा लागेल”, शेखर

“हो आणतो कि, पण पत्ता नीटसा कळला असता म्हणजे बरं झालं असतं”, करण उभा रहात म्हणाला
“तसा सोप्पा आहे, लॉंच घेऊन पलीकडे जा, मग आपली गाडी घेऊन आपण आलो ना, इकडे वळलो आपण ते न वळता उजवीकडे सरळ जा, ५-६ किलोमीटर वर तुला फाटा लागेल कापूरहोळ आणि दुसरा भोर गावात जाणारा. तो गावात जाणारा रस्ता पकड. गावात परत एक चौक लागतो, एक जिथे बाजार भरतो ना ?”

“मला कसं माहित असेल, मी पहिल्यांदाच आलोय.. बर इट्स ओके, मी विचारेन.. पुढे”, करण
“सोड, नाही सापडणार तुला लगेच, फार गल्ली बोळ आहेत. एक काम करतो का शैलाला घेऊन जा बरोबर”, शेखर अचानक म्हणाले

“शेखर प्लिज, मी… “, शैला
“प्लिज डार्लिंग”, शैलाच वाक्य मध्येच तोडत शेखर म्हणाले, “त्याला नाही सापडणार, आणि हे बघ, हे तंदूर आण अजून बोरावकेचे, मागच्या वेळी आपण आणले होते बघ ते दुकान, तुला आठवत असेल, आणि हा मंचुरियन सॉस, आणि प्लिज कोल्डड्रींक्स आण अजून फ्रिज मध्ये कमी आहे”,

शैलाला बहुदा हे नेहमीच होते, तिने ऐकल्या न ऐकल्यासारखे केले आणि ती आवरायला आत निघून गेली

“करणं, मी बोललोय त्यांच्याशी, तरीपण विचारलं तर मॅकबुक-प्रोचा चार्जर हवाय म्हणून सांग”

शेखरने करणला जुजबी माहिती दिली, चार्जर कसा असेल वगैरे सांगितले आणि मग टीव्ही वरचे कार्यक्रम बघण्यात मग्न होऊन गेले.

[क्रमशः ]

डबल-क्रॉस (भाग ४)


डबल-क्रॉस (भाग ३) पासून पुढे >>

अरे पण आता तरी सांग कुठे चालला आहेस..?”, इशीता केस कानामागे अडकवत म्हणाली.
“क्लासीफ़ाईड आहे.. नाही सांगु शकत…”, करण तिला समजावत म्हणाला
“जाsss.. काही नको सांगूस.. जा तुला जायचे तिकडे.. आणि तिन काय दहा महीन्यांनी ये..”, गाल फ़ुगवत इशीता म्हणाली.

करणला तिला चिडलेलं बघुन किंचीत हसु आलं..

“ए.. तुझं नाटकं त्या स्टेजवर.. मला नको दाखवु तुझी नौटंकी..”, आपलं हसु दाबत करण म्हणाला.

इशीताने अचानक गंभीर होतं करणकडे बघीतलं.. तिचे डोळे करणच्या नजरेत मिसळुन गेले..

“करण.. एक विचारु?”
“हम्म.. विचार नं..”
“आय नो.. खुप कमी ओळख आहे आपली.. आय नो.. असं मुलीने विचारणं म्हणजे.. तु उगाच मला बिच वगैरे म्हणशील.. पण.. तुला असं वाटतं.. आपल्या दोघांत काही आहे..?”

तिची नजर यत्किंचीतही करणच्या नजरेपासुन दुर हटली नव्हती.

“तुला भेटुन गेल्यावर मला तुझी खुप आठवण येते.. तुला माहीते? आपल्या गप्पा आठवुन मी एकटीच हसते.. नाटकात स्टेजवर सुध्दा मला तु असा आजुबाजुला दिसतोस.. तुला होतं असं कधी?”

करणला हे अनपेक्षीत होतं.. त्याच्याबरोबर इतक्या वर्षांनंतर काहीतरी चांगलं घडत होतं. एक प्रॉमीसींग काम मिळालं होतं. ते जर त्याने निट केलं तर कदाचीत इंशोरंन्समध्येच.. किंवा संदीपच्या ओळखीने कुठेतरी नक्कीच चांगली नोकरी मिळवता आली असती. हातात आलेल्या पैश्यातुन त्याची जुनी देणी देऊन झाली होती.. आणि आता.. इशीताच्या रुपाने त्याच्या आयुष्यात प्रेमाचे फुल उमलु पहात होते..

करणने आवेगाने इशीताला घट्ट मिठी मारली..

“आय लव्ह यु इशु… फ़क्त तीन महीने थांब…”
“चं.. सोड ना ते तीन महीने.. दुसरं काहीतरी बघ काम.. तुला मिळेल कुठेही.. करण तीन महीने.. तुझ्यापासुन दुर रहायचं..”, इशीता
“आय विश.. पण एक तर पैसे चांगले आहेत आणि ह्याच्या क्रेडीटवर मला दुसरीकडे पुढे नक्की चांगलं काम मिळेल.. तीन महीन्यांच काय आहे? आत्ता जातील..”, करण समजावण्याच्या सुरात म्हणाला..

“आपण अध्ये-मध्ये भेटू पण नै शकणार का?”, इशीता

“माहीत नाही.. खरंच माहीत नाही..”, करण

“कसलं काम आहे एव्हढं गुप्ततेचं? मला तर हे सगळं विचीत्रच वाटतंय.. तो संदीप असा तुला फ़सवुन हॉटेलमध्ये बोलावतो काय.. तु कुणाचं काम करतो आहेस.. कुठे जाणार आहेस.. कुणालाच सांगायचं नाही काय..”, इशीता

“आय नो.. पण आता मी स्विकारलंय ना काम ते.. तर करायलाच हवं..”

“कधी जाणारेस? जायच्या आधी एकदा भेटशील ना?”

“पुढच्या आठवड्यात.. पण हा आठवडा तर आपलाच आहे ना.. चल सेलेब्रेट करु.. हार्ड-रॉक-कॅफ़े ला जाऊ.. व्हॉट से?”

“हार्ड-रॉक-कॅफ़े.. वॉव्व.. चल…”

 

करणने एकदा हातातल्या घड्याळात बघीतले. ठरल्या वेळेच्या दहा मिनीटं आधीच तो शेखरच्या घरी पोहोचला होता. त्याने आपलं सामान पजेरोच्या डिक्कीत टाकले आणि नोकराकरवी तो बाहेर येऊन थांबला आहे असा निरोप शेखरकडे पाठवुन दिला.

मनगटावरील घड्याळावरुन त्याने एकदा प्रेमाने हात फ़िरवला. आयुष्यात पहील्यांदाच त्याला कुणीतरी छानसे गिफ़्ट दिले होते. आदल्या दिवशी तो इशीताला भेटला होता तेंव्हा तिनेच ते घड्याळ त्याला गिफ़्ट केले होते. पुढचे किमान तीन महीने तरी त्याला ते घड्याळ इशीताची आठवण म्हणुन सोबत करणार होते.

थोड्याच वेळात रामुकाका बाकीचं सामान घेऊन बाहेर आले. दोघांनी मिळुन ते सामान पजेरोवरच्या रॅकवर बांधुन टाकले.

करणने काहीबाही बोलून रामुकाकांशी ओळख वाढवण्याचा प्रयत्न केला, पण रामुकाकांनी जेव्हढ्यास तेव्हढं बोलून करणला टाळलेच. करणनेही मग ‘म्हातारा जरा खवचटच दिसतोय’ म्हणत त्यांच्याशी बोलण्याचा नाद सोडून दिला.

अर्धा पाऊण तास वाट बघितल्यावर शेवटी शैला आणि शेखर बाहेर आले. अर्थात करणचे लक्ष शैलाकडेच वेधले गेले. पिवळ्या रंगाचा, कसाबसा गुडघ्यापर्यंत पोहोचणारा फ्रॉक तिने घातला होता. कमरेपाशी आणि उरोजांवर घट्ट शिवण असल्याने तिची फिगर अधिकच आकर्षक भासत होती. करणला नकळत पुन्हा एकदा आपल्या गरजेपेक्षा अधिक वेगाने धडधडणाऱ्या हृदहयाची जाणीव झाली. काही केल्या त्याचे लक्ष तिच्या गोऱ्या मांड्यांवरून हालत नव्हते.

डोक्यावर मोठ्ठी गोलाकार टोपी आणि मोठ्ठा काळा गॉगल ह्यामुळे तिचा अर्ध्याहून अधिक चेहरा झाकला गेला होता. ह्यावेळेसही तिने करणकडे बघायचे सुद्धा कष्ट घेतले नाहीत. अचानक करणच्या लक्षात आलं ते रामुकाकांचे त्याच्याकडे निरखून पाहणं. करणने पटकन शैलावरून लक्ष हटवले आणि तो ड्रायविंग सिटवर जाऊन बसला.

शेखर आणि शैला मधल्या सीटवर तर रामुकाका शेवटच्या रांगेत बसले. करणाने गाडी सुरु केली तसे डैशबोर्ड वरच्या नेव्हिगेशन सिस्टीम मध्ये मॅप चालू झाला. डेस्टिनेशन साधारण ९० कि.मी. दिसत होते. शेखरचे ते फार्म हाऊस कुठल्यातरी तळ्याकाठी दिसत होते. करणने दोन-तिनदा ऐक्सिलेटर दाबून पजेरोच्या त्या शक्तिशाली २.८लि. इंजिनचा आवाज कानात भरून घेतला आणि मग गाडी गियर मध्ये टाकून तो शेखरच्या फार्महाउसकडे निघाला.

सकाळच्या किरकोळ ट्रॅफिक मधून अर्ध्यातासातच गाडी हायवेला लागली. करणने हळूच एकदा आरश्यात बघितले, परंतू शैला आपल्या मोबाइलमध्ये मग्न होती. शेखर आणि रामुकाका केंव्हाच झोपेच्या आधीं झाले होते. ह्या अर्ध्यां तासात कुणीही कुणाशीही बोलले नव्हते. काही वेळातच करण कंटाळून गेला.

कंटाळून त्याने रेडीओ चालू केला.

“कुणाला विचारून रेडीओ लावला?”, अचानक शैलाचा आवाज त्याच्या कानावर पडला. त्याने चमकून आरश्यात बघितले. शैला आरश्यात त्याच्याकडेच बघत होती.

“सॉरी”, असं म्हणून करणने रेडीओ बंद केला.

“सॉरी? नुसतंच सॉरी?”, शैलाने थोडासा आवाज चढवून विचारले.

“सॉरी, सॉरी मैडम”, करणला त्याची चूक लक्षात आली. भले तो स्वतःच्या एजन्सीमध्ये मालक होता, पण इथे तो एक ड्राइवर, एक क्षुल्लक नोकर म्हणूनच आला होता

“दैट्स बेटर” असं म्हणून शैलाने पुन्हा आपलं डोकं मोबाईलमध्ये खुपसलं

तिच्या आवाजाने शेखर आणि रामुकाका दोघेही जागे झाले होते. शेखरने सीटवरून किंचित पुढे सरकून मैपवरील गाडीचे लोकेशन बघितले आणि मग घड्याळात नजर टाकून स्वतःशीच पुटपुटले.. “अजून तासभर तरी लागणार”

शेखरने जरावेळ चुळबुळ केली आणि मग तो करणला म्हणाला, “पुढं जरा सावली बघून गाडी थांबव, घसा कोरडा पडलाय.”

“शेखर प्लिज”, पुन्हा मोबाईलमधून आपलं डोकं वर करत शैला म्हणाली
“अरे डोन्ट वरी .. थोडे चार थेंब, घसा अगदीच कोरडा पडलाय”, शेखर

शैलाने काही वेळ शेखरकडे निरखून पाहिले आणि परत ती आपल्या मोबाईलकडे वळली

करणने थोडी सावलीची जागा बघून गाडी कडेला उभी केली. शेखर आणि पाठोपाठ रामुकाका खाली उतरले. रामुकाकांनी नेहमीची सवय असल्यासारखे डिक्कीचे दार उघडले आणि एका थर्माकोलच्या चौकोनी खोक्यातून थंडगार बिअरचा कॅन शेखरकडे दिला.

शेखरने बिअरचा कॅन उघडताच बिअर फसफसून वर आली. बिअरचा तो फेस बघून करणलाही आपला घसा कोरडा पडल्याची जाणीव झाली, पण तो काही बोलला नाही. शेखरने अधाश्यासारखा पहिला कॅन संपवला आणि रामुकाकांकडे बघितले. रामुकाकांनी ऐकावार शैलाकडे बघितले. शैला आपल्या मोबाईलमध्ये मग्न होती. रामुकाकांनी हळूच दुसरा कॅन काढून शेखरकडे दिला. शेखरने तो कॅन पण उघडला आणि तोंडाला लावणार इतक्यात अचानक शैला तेथे येऊन पोहोचली.

“शेखरला एक कळत नाही, पण तुम्हाला काही अक्कल आहे कि नाही”, ती चिडून रामुकाकांडे बघत म्हणाली. “डॉक्टरांनी स्पष्ट सांगितले आहे ना अल्कोहोल जास्ती घ्यायचं नाही शेखरला, तरी तुम्ही दुसरा कॅन देताय त्याला?”

“शैला, त्यांची काही चूक नाहीए, मीच मागितली होती”, शेखर करणाच्या उपस्थितीत काहीसा संकोचून म्हणाला
“चूक कशी नाहीए? लहान आहेत का? म्हातारपण येऊन चांगली १० वर्ष लोटलीत”
“अग, लहानपणापासून मला सांभाळलं आहे त्यांनी, त्यांना माझी काळजी नाहीए का? साधी बिअर तर आहे हि”
“तुला फार पुळका रे ह्या म्हाताऱ्याचा? अजून किती दिवस सोसायचं आहे ह्यांना काय माहीत”

कदाचित शैलाच बोलणं रामुकाकांना नवीन नव्हते, पण आज असं रस्त्यात एका नवीन माणसासमोर शैलाच त्यांना वाट्टेल-तसे बोलणे नक्कीच लागले होते. त्यांनी शांतपणे डिक्कीतून आपलं सामान उतरवले.

“रामुकाका, काय करताय?”, न कळून शेखरने विचारले
“बाबा, खरं तर मी येणारच नव्हतो, पण तुला सोडून जायचं मन करेना, पण मला गावाकडे जायला हवं, हिची तब्येत जरा बरी नाहीए. टाळायचा खूप प्रयत्न केला, पण मन सारखं खायला उठतय रे. तिला तिकडे एकटीला सोडवत नाहीए, मी असं करतो, मी महिनाभर जातो गावाकडे, तिला पण गरज आहे माझी”, रामुकाका शैला आणि करणची नजर टाळत म्हणाले

“रामुकाका, अहो, शैलाला तसं म्हणायचं नव्हतं. नका तीच मनावर घेऊ”, शेखर
“नाही नाही, खरंच सांगतोय, त्याचा काही संबंध नाही, खरंच मन खायला उठतंय रे तिला तिकडे आजारी एकटीला ठेवून, हे बघ, इथे बस मिळेल मला, माझी नको काळजी करू. तू काळजी घे”

शेखरला कळून चुकले होते, रामुकाका दुखावले होते आणि त्यांना अधिक समजावून काही उपयोग पण नव्हता. त्याने खिश्यातुन पैश्याचं पाकीट काढले आणि नोटांचा एक गट्ठा काढून रामुकाकांच्या हातात कोंबला.

“काळजी घ्या, मी परत आलो कि फोन करतो”

शेखरने बिअरचा कॅन तोंडाला लावला, पण त्याचा त्यातला रस आता गेला होता. त्याने तो कॅन फेकून दिला आणि तो गाडीत येऊन बसला. रामुकाकांनी करणला कश्यात काय सामान आहे ते समजावून सांगितले आणि ते निघून गेले.

 

जणू काही घडलंच नाही असे भाव शैलाच्या चेहऱ्यावर होते. करण गाडीत बसला आणि मॅपनुसार त्याने गाडी चालवायला सुरुवात केली.

पुढचा सगळा वेळ शांततेचं गेला. बराच वेळ ड्राइव्ह केल्यानंतर शेवटी शेखरचं ते फार्महाउस जवळ आले. मुख्य रस्ता सोडून गाडी एका कच्या रस्त्याने धावत होती. रस्ता अगदीच कच्चा होता, पण दोन्हीबाजूने दाट झाडी असल्याने तो रस्ताही निसर्गरम्य आणि सुंदर भासत होता.

करणने हळूच आरश्यातून मागे बघितले. शेखर झोपलेले होते. शैलाने आपला मोबाईल ठेवून दिला होता आणि ती समोर बघत होती. करणला एक क्षण वाटले कि ती आरशातून त्याच्याकडेच बघत आहे, पण तिच्या डोळ्यांवर मोठ्ठा गॉगल असल्याने त्याला खात्री होईना.

गाडी आता छोटी-छोटी वळण घेऊन खाली उतरत होती आणि शेवटी ती एका मोठ्ठ्या तळ्यापाशी येऊन थांबली. समोर लांबवर पसरलेले तळे आणि डोंगर ह्याव्यतिरिक्त काहीच नव्हते. म्हणायला एक छोटी लाकडी केबिन होती, पण अर्थात ती कुठल्याही प्रकारे शेखरचे फार्महाउस वाटत नव्हती.

करण गोंधळून गाडीतच बसून राहिला, तर शैला खाली उतरली. गाडी थांबल्याची जाणीव झाली तसं शेखरही जागा झाला.

“ओह, आलो कि आपण..”, करणच्या खांद्यावर दोन बोट वाजवत शेखर म्हणाला आणि तो पण खाली उतरला.

पाठोपाठ करणंही खाली उतरला.

“सर, मला नाही कळलं, फार्महाउस कुठेय?”, गोंधळून करणने विचारले.
“अरे तीच तर मज्जा आहे, इथून दिसतं नाही ते, तो उजवीकडे डोंगर दिसतोय ना?”, एका डोंगराकडे बोट दाखवत शेखर म्हणाला, “त्याच्या पलीकडे एक छोटेसे बेट आहे, अगदी छोटेच आहे, पण हम्म, तू बेट म्हणू शकतोस त्याला, त्यावर आहे फार्महाउस, आपल्याला बोटीने जावं लागेल तिकडे”

स्वतःवर खुश होत शेखर म्हणाला आणि तो करणला घेऊन त्या लाकडी केबिनपाशी गेला.

शैलाला त्या दोघांशी काही घेणे नव्हते. तिने आपले ग्लॅडिएटर शूज काढून ठेवले होते आणि ती एका दगडावर त्या तळ्यात पाय सोडून बसली होती. आधीच छोटा असलेला तो फ्रॉक भिजू नये म्हणून तिने अजून वरती ओढून घेतला होता. तिचे ते गोरे, लांबसडक पाय बघून करणचा श्वास क्षणभरासाठी अडकला.

“करण, अरे कुठे गेला, इकडे ये आतमध्ये”, शेखरने केबिनमधून आवाज दिला तसा करण भानावर आला आणि तो त्या केबिनमध्ये गेला.

केबिन तशी जुनाटच होती, सगळीकडे जळमट लागली होती. दिव्याचा प्रकाशही अगदीच मंद होता. पण करणचे लक्ष वेधले गेले ते समोर असलेल्या लाँचने. ५-६ जण आणि थोडेफार सामान आरामात मावू शकेल इतपत ती लॉंच मोठ्ठी होती. कोपऱ्यातल्या कपाटात ठेवलेले एक फडकं घेऊन शेखरने त्यावर साठलेली धूळ झटकायला सुरुवात केली तसं करणनेही अजून एक फडकं घेतलं आणि लॉंच पुसायला सुरुवात केली. १५-२० मिनिटांत ती बऱ्यापैकी स्वच्छ झाली, तसं शेखरने खिश्यातुन किल्ली काढली आणि लॉंच ला स्टार्ट मारला . ७-८ वेळा किल्ली मारल्यावर अखेर ती सुरु झाली तसा डैशबोर्ड वरील डिजीटल कन्सोल रंगेबिरंगी दिव्यांची उजळून निघाला.

“येह बेबी”, शेखर आनंदाने चित्कारला.

काही वेळ त्याने इंजिन चालू ठेवले आणि मग तो करणला म्हणाला, “हिला पाण्यापर्यंत न्यायचंय, फार दमायला होतं. एक काम करू, तू हिला पाण्यापर्यंत न्हे, तोपर्यंत मी गाडीतले सामान काढून ठेवतो”

“सर, तुम्ही कश्याला कष्ट घेताय, तुम्ही बसा मैडम बरोबर, बरंच सामान आहे, मी काढतो नंतर सामान”, करण म्हणाला
“ट्रस्ट मी, लॉंच नेईपर्यंतच दमून जाशील तू, नो वरिज, मी काढतो सामान, सवय आहे मला”, असं म्हणून शेखरने इंजिन बंद केले आणि तो बाहेर निघून गेला

करणने गाडी चालवून आखडलेले अंग ताणले, बरेच दिवस ती लॉंच तिथेच पडून असल्याने त्याची चाकं जमिनीत रुतून बसली होती. पहिल्याच प्रयत्नात शेखर म्हणत होता ते बरोबरच होतं ह्याचा प्रत्यय करणला आला. त्याने थोडं थांबून, एक दीर्घ श्वास घेतला आणि पुन्हा ती लॉंच ढकलायला सुरुवात केली. करणने आपली सर्व शक्ती पणाला लावली पण ती लॉंच ढिम्म हालत नव्हती. करणचे हाताचे, मानेचे स्नायूं-स्नायू ताणले गेले होते, त्या बंद केबिनमध्ये काही क्षणांतच तो घामाघूम झाला. त्याने अंगातला शर्ट काढून लॉंचच्या सीटवर टाकला आणि पुन्हा लॉंच ढकलायला सुरुवात केली, पण सर्व शक्ती लावूनही ती लॉंच इंचापेक्षा जास्ती हालत नव्हती.

अचानक करणंच लक्ष त्या केबिनच्या दारात कमरेवर हात ठेवून उभ्या असलेल्या शैलाकडे गेले.

करणने निराशेने आपले दोन्ही हात हवेत उंचावले तसं शैला त्याच्याजवळ आली, तिने एकवार लॉंच कडे बघितले आणि मग त्या स्टीअरिंग-व्हील पाशी असलेला एक चंदेरी रंगाचा खटका खाली केला आणि म्हणाली, “कशी हलेल? गियर मध्ये आहे लॉंच”

दोघांनीही एकमेकांकडे बघितले आणि दोघांनाही हसू आवरेना. दोघंही वेड्यासारखे हसत सुटले.

करणने पहिल्यांदाच शैलाला हसताना बघितले होते. ती कुणाचीही पर्वा न करता मनमुराद, खळखळून हसत होती. शेवटी कसंबसं हसू आवरत ती करणला म्हणाली, “चल ढकल त्या बाजूने”, असं म्हणून तिने एका बाजूने ढकलायला सुरुवात केली. करणनेही मग नव्याने जोर लावला आणि लॉंच त्या लोखंडी स्टँडवरून खाली उतरली. अर्थात करणइतकी ताकद शैलाच्या अंगात नसल्याने ती एकाच बाजूने खाली आली होती.

करण शैलाच्या बाजूला गेला आणि दोघांनी मिळून ती अडकलेली बाजू ढकलायला सुरुवात केली. करण शैलाच्या मागे असल्याने शैलाच्या भरीव शरीर-श्रुष्टीवरून त्याची नजर फिरत होती. जिम मध्ये मजबूत घाम गाळून टोन केलेल्या मांड्या, पोटऱ्या आणि हाताचे स्नायू त्याच्या नजरेत ठसत होते. तो मुद्दामून कमी जोर लावत होता जेणेकरून त्याला शैलाबरोबर अधिक वेळ थांबता आले असते.

शैलसुद्धा आता घामाघूम झाली होती. तिने आपले दोन्ही हात मागे घेऊन आपले मोकळे केस पोनी करून बांधून टाकले, चेहऱ्यावरून येणारा घाम पुसला आणि तिला जाणीव झाली ती करणच्या तिच्या शरीरावर रोखलेल्या नजरेची. तिने पटकन वळून मागे बघितले. करणला आपली नजर हटवायला संधीच मिळाली नाही, शैलाने त्याला तिच्याकडे बघताना पकडले होते.

तिचे ते डोळे, करण तिच्या नजरेपासून आपली नजर हटवुच शकला नाही.

शैला सावकाश मागे वळली, तिने आपला कपाळावर लावलेला गॉगल काढून लॉंचच्या सीटवर फेकला आणि ती करणाच्या अगदी जवळ येऊन उभी राहीली. इतकी जवळ, कि दोघांच्या हृदयाची धडधड एकमेकांना ऐकू जाईल इतकी जवळ. करणच्या घश्याला कोरड पडली. त्याने स्वतःला थांबवायचा खूप प्रयत्न केला, पण शैलाच्या नजरेत असलेले आमंत्रण तो नाकारू शकला नाही. त्याने दोन्ही हात शैलाच्या कमरेभोवती गुंफले, शैलाला जवळ ओढले आणि त्याने आपले ओठ तिच्या ओठांवर टेकवले.

शैलाने त्याला कसलाही प्रतिकार केला नाही. तिच्या ओठांवर साठलेल्या घर्मबिंदूंचा काहीसा खारट, तर तिच्या लिपस्टिकचा काहीसा गोडसर स्वाद त्याला एका वेगळ्याच धुंदीत घेऊन गेला. नकळत त्याचा हात तिच्या उरोजांवर गेला., त्याचबरोबर विजेचा धक्का बसावा त्या वेगाने शैलाने त्याचा हात झिडकारला आणि ती क्षणार्धात बाजूला झाली. निव्वळ काही सेकंदांपूर्वी तिच्या डोळ्यात दिसलेला तो इलेक्ट्रिक स्पार्क जसा आला, तसाच नाहीसा झाला होता.

करण काही बोलणार इतक्यात शेखर घाम पुसत आतमध्ये आला.

शैलाने पुन्हा डोळ्यावर गॉगल चढवला, डोक्यावर ती मोठ्ठी गोलाकार टोपी घातली आणि ती काही न बोलता बाहेर निघून गेली. शेखर कोपऱ्यातल्याच एका मोठ्या पत्र्याच्या पेटीवर फतकल मारून बसला आणि करणने ती लॉंच पुन्हा ढकलायला सुरुवात केली.

अर्ध्या-पाऊण तासाच्या अथक प्रयत्नांनंतर अखेर तो ती लॉंच पाण्यात न्हेण्यात यशस्वी ठरला. शैला जणू काही तिथे एकटीच आहे ह्या अविर्भावात एका खडकावर पाण्यात पाय सोडून बसली होती. लॉंच पाण्यात आलेली बघताच तिने स्वतःचे सामान उचलले आणि ती लॉंच मध्ये जाऊन बसली. शेखरने आणि करणने उरलेले सामान लॉंच मध्ये टाकले.

करण पुन्हा माघारी परतला, पजेरो वळवून त्याने लॉंचच्या शेडमध्ये लावली, शेडला कुलूप लावले आणि तो लॉंच मध्ये येऊन बसला.

 

शेखरने स्टार्टर मारला आणि लॉंच गियर मध्ये टाकली. काही क्षणातच लॉंचने वेग पकडला आणि पाण्यावरून येणारा गार वारा सर्वांच्या अंगात भिनला आणि इतक्या वेळच्या कष्टानं थकलेली मन आणि शरीर पुन्हा ताजीतवानी झाली. शैला अर्थातच तटस्थपणे दुसरीकडे बघण्यात मग्न होती त्यामुळे शेखर आणि करण एकमेकांशी गप्पा मारण्यात गुंगून गेले. शेखर करणला आजूबाजूची जमीन, इथे फार्म-हाऊस कधी घेतले, ते बांधतानाचे किस्से, त्याने इथे दिलेल्या अनेक भेटी आणि त्यावेळच्या आठवणी सांगून करणला बोअर करायच काम चोख बजावत होता. करणंच अर्थातच त्याच्या बोलण्याकडे फारसे लक्ष नव्हते. तो चोरट्या नजरेने शैलाकडे बघण्यात मग्न होता. परंतु शैलाने एकदाही वळून त्याच्याकडे बघितले नाही.

पंधरा मिनिटांच्या सफारीनंतर लॉंचने डोंगराला वळसा घातला., तसं शेखरने थोड्या अंतरावर दिसणाऱ्या एका छोट्या बेटासारख्या टेकाडाकडे करणचे लक्ष वेधले. हिरव्या-गर्द झाडींमध्ये ते बेट बुडून गेले होते. पण अजूनही ते फार्महाऊस करणला दिसत नव्हते. लॉन्च किनाऱ्याला लागली तसे तिघेही खाली उतरले. समोर गर्द झाडीतून अगदी छोटी पायवाट गेली होती, त्या वाटेने आधी शेखर, मग शैला आणि पाठोपाठ करण चालू लागले. साधारण अर्धा किलोमीटर आत गेल्यावर शेवटी ते बंगलेवजा फार्महाउस करणला दृष्टीस पडले.

जसं-जसा तो त्या बंगल्याच्या जवळ गेला तस-तसा त्याचा आकार करणच्या नजरेत भरू लागला. दुरून वाटले तेव्हढे ते बेट किंवा तो बंगलाही छोटा नक्कीच नव्हता. कमीत-कमी ७-८ हजार स्क्वे-फुटाचे तरी ते बांधकाम नक्कीच होते, शिवाय आजूबाजूला बऱ्यापैकी मोठ्ठे बागकाम केलेले होते. अधिक जवळ गेल्यावर करणाच्या लक्षात आले कि तो बंगला फक्त तीन बाजूनेच पाण्याने वेढलेला आहे आणि चौथ्या बाजूने एक कच्चा रस्ता त्या बंगल्यापर्यंत आला होता.

शेखरने करणच्या मनातील विचार ओळखले आणि तोच आधी म्हणाला, “बंगल्यापर्यंत रस्ता असताना आपण लॉंच ने का आलो असंच ना? खरं, रस्ता असला तरी तो खूपच लांबून येतो. तो दूर तिकडे डोंगर दिसतोय का?”, लांबवर बोट दाखवत शेखर म्हणाला, “आपण मुख्य रस्ता सोडून इकडे खाली वळालो ना, तसे न वळता सरळ जायचे, पार त्या डोंगरापर्यंत आणि मग त्याला वळसा घालून परत तितकेच अंतर मागे. नाही म्हणलं तरी ६० कि.मी.चा वळसा आहे, शिवाय शेवटचा १५-२० कि.मी. चा पॅच अत्यंत खराब रस्ता आहे, अगदी जंगलातून म्हणालास तरी चालेल, सो इथे येपर्यंत दीड-एक तास तरी सहज लागतो, तेच आपण लॉंच ने अर्ध्या तासात आलो.”

“बेबी, वुई आर बॅक”, हात आकाशात उंचावत शेखर म्हणाला. पण शैलाने त्याच्याकडे फारसे लक्ष दिले नाही. कमरेला नाजूक झटके देत ती बंगल्याकडे निघून गेली.

न कळून शेखर काही वेळ तिच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे पहात राहिला आणि मग खांदे उंचावून त्याने करणकडे पाहिले. करण त्याच्याकडेच बघत होता.

“डिफिकल्ट टू अंडरस्टॅंड वुमन”, कसनुसं हसत शेखर म्हणाला, करणनेही मान डोलावत शेखरच्या बोलण्याला समंती दर्शवली.
“सो टेल मी अबाउट युअरसेल्फ, व्हाईल वुई आर टॉकिंग अबाउट वुमन्स, तुला गर्लफ्रेंड वगैरे?”

“नो, सिंगल रेडी टू मिंगल”, लॉंच मधलं सामान काढत करण म्हणाला.

“चल , काहीपण फेकू नको, नसेल सांगायचे तर तसं सांग”, शेखर हसत म्हणाला
“शेखर तुम्ही जा आतमध्ये, फ्रेश व्हा, मी आणतो सामान”, करण सामान उचलणाऱ्या शेखरला थांबवत म्हणाला
“अरे खूप जास्ती आहे सामान, इट्स ओके”, शेखर
“नाही, खरंच मला काही प्रॉब्लेम नाहीए, यु प्लिज गो अहेड”, करण
“यु शुअर?”, शेखर
“डेड शुअर, मी आणतो सामान सगळं आत”, असं म्हणून करणने शेखरला आत पाठवून दिले

खरं तर करणला एकांत हवा होता. त्याला बंगल्याचा परिसर, ती जागा व्यवस्थित नजरेखालून घालायची होती आणि शेखरच्या उपस्थितीत, त्याच्याशी बोलत-बोलत करणला ते शक्य होत नव्हते.

 

करणने २-४ बॅगा लॉंचमधून काढून बंगल्याच्या दारापाशी आणून ठेवल्या आणि त्याने बंगल्याकडे नजर टाकली. बंगल्याच्या खिडक्या अजूनही बंद होत्या, परंतु आतले दिवे लागले होते. खिडकीच्या काचांमधून मागच्या एका खोलीत शेखर तर दुसऱ्या खोलीत शैलाची सावली दिसत होती. करणने हळूच बंगल्याला एक फेरी मारली. बंगल्याच्या बाजूने प्रशस्त जागा होती. बंगल्याकडे कोणीही येताना खिडक्या उघड्या असताना सहज दिसण्यासारखे होते. आजूबाजूला अडगळीच्या सामान नसल्याने लपत-छपत येण्याचा प्रश्नच नव्हता. तीनही बाजूने पाणीच होते. प्रश्न होता तो चौथ्या बाजूचा. तो रस्ता छोटासाच होता आणि ३००-४०० मीटरच्या पुढे दाट झाडीच सुरु होत होती. अर्थात त्यामुळे रस्त्याचा अर्धा भाग अंधारातच बुडून गेला होता.

करणला तो रस्ता फारसा आवडला नाही, पण अर्थात त्याच्याकडे दुसरा पर्याय नव्हता. उद्या एकवार दिवसा उजेडी येऊन तो रस्ता आणि आजूबाजूचा भाग नीट नजरेखाली घालायचाच अशी मनाशी खूणगाठ बांधून करण बाकीचं सामान उतरवण्यात मग्न झाला

 

[क्रमशः ]

डबल-क्रॉस (भाग ३)


डबल-क्रॉस (भाग २) पासून पुढे >>

 

      करण ठरल्यावेळेनुसार लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनीच्या कार्यालयात पोहोचला. रिसेप्शनला संदीपला भेटायचे आहे सांगताच त्याला लगेच आत पाठवण्यात आले. करणने फ़िटींगचा चॉकलेटी रंगाचा सिल्की शर्ट आणि क्रिम-कलरची ट्राऊझर घातली होती. नेहमीप्रमाणे शर्टच्या बाह्या फ़ोल्ड करुन आपले दंड दिसतील ह्याची पुरेपुर काळजी तो घेत होता.

    संदीप त्याच्या केबीनमध्ये करणची वाट बघत होता. करणला आलेले बघताच त्याने करणला समोरच्या खुर्चीकडे बोट दाखवत बसायची खुण केली.

“बिफ़ोर वुइ बिगीन..” सरळ मुद्याला हात घालत संदीप म्हणाला, “लेट मी बी व्हेरी क्लिअर की हे काम अत्यंत गुप्त पध्दतीने पार पाडायचे आहे.. सो एकदा का तुला काम काय आहे हे सांगीतले की देअर इज नो टर्नींग बॅक.. ह्या कामासाठी तुला किमान ३-४ महीने तरी संपुर्ण जगापासुन कट-ऑफ़ व्हावं लागेल.. इथे तुझं कोणी आहे ज्यांना तु कुठे आहेस? काय करतो आहेस? कधी परत येणार? असले प्रश्न पडु शकतील?”, खुर्चीतुन किंचीत पुढे सरकत संदीपने विचारले.

करणने नकारार्थी मान डोलावली.

“गुड..” पुन्हा संदीप खुर्चीत टेकुन बसला. ड्रॉवर मधुन त्याने एक उंची सिगार काढली, काळजीपुर्वक त्याचे टोक कापले आणि सिगार तोंडात सरकवली. लायटरने सिगार पेटवताना त्याने एकवार करणकडे निरखुन पाहीले आणि मग त्याने डोळे मिटुन शांतपणे एक-दोन झुरके घेतले.

“तसं म्हणशील तर काम खुप्पच सोप्प असेल.. कदाचीत तुला काहीचं करावं लागणार नाही.. कदाचीत.. मी तुला एका महीन्याचे चार-लाख रुपये देईन.. अर्थात ही रक्कम तुला प्रत्येक आठवड्याला एक लाख अश्या रितीने तुझ्या बॅंकेत जमा केली जाईल.. ह्या एका महीन्यात तुला फ़क्त एका घरात ड्रायव्हर कम होम-हेल्पर-कम बॉडीगार्ड म्हणुन रहायचे आहे आणि घरातल्यांच्या नकळत तेथे जे काही घडत आहे ते मला रिपोर्ट करायचे आहे.. मंजुर असेल तर पुढचं सांगतो.. नाही तर तु जाऊ शकतोस…”

करणला खात्री होती की जितक्या सहजतेने संदीप काम सांगतोय तितके सहज ते नक्कीच नसणार नाही तर इतक्या फ़ालतु कामाचे त्याने चार लाख ऑफ़र केलेच नसते. पण करण रिस्क घ्यायला तयार होता.. एक तर एका महीन्याचे चार लाख नक्कीच मोठी रक्कम होती.. आणि त्याच्यासमोर दुसरा कुठला मार्गही नव्हता.

करणने उगाचच दोन क्षण विचार करण्याचे नाटक केले आणि मग तो संदीपला म्हणाला, “मी तयार आहे..”

संदीपने टेबलावरची बेल वाजवली तसं केबीनचे दार उघडले गेले जणु संदीपच्या बेलची वाट पहात कोणीतरी अगदी दारापाशीच थांबलेले होते. दार उघडुन एक शिपाई एक फ़ाईल घेऊन आला. संदीपच्या समोर त्याने ती फ़ाईल ठेवली आणि तो लगेच निघुनही गेला.

“करार-नामा आहे.. ह्यात लिहीले आहे की तु मध्येच काम सोडुन जाऊ शकत नाहीस.. ठरलेली ४ लाखाची रक्कम तुला प्रत्येक हप्त्याला एक लाख ह्या पध्दतीने दिली जाईल.. कामाच्या जागी जे काम पडेल ते तु करशील, ठरावीक वेळेला तु मला तेथील परीस्थीती रिपोर्ट करशील.. ह्या कामाबद्दल तु कुणाकडेही वाच्यता करणार नाहीस.. आणि…”

संदीप काही क्षण बोलायचा थांबला..

“आणि?”, करणने उत्सुकतेने विचारले

“… आणि ह्या कामावर असताना तुला.. किंवा तुझ्या जिवाला काही बरं-वाईट झाले, तर त्याची जबाबदारी पुर्णपणे तुझी असेल.. त्याला मी किंवा लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनी जबाबदार असणार नाही…”

करणने ती फ़ाईल चाळण्यासाठी उचलली.

“मला नाही वाटत त्यात काही वाचण्यासारखं वेगळं आहे. जे मी तुला आत्ता सांगीतलं तेच सगळं, फ़क्त कायद्याच्या शब्दात मांडलेलं आहे.. थोडंस कंटाळवाणंच आहे ते.. मला वाटतं ते वाचण्यापेक्षा.. तुला काम काय आहे हे जाणुन घेण्यात जास्त उत्सुकता असेल नाही का?”, असं म्हणुन संदीपने टेबलावरचे पेन करणच्या दिशेने सरकावले.

करणने ते पेन घेतले आणि शेवटच्या कागदावर जिथे स्वाक्षरीसाठी जागा होती तेथे आपली सही केली आणि फ़ाईल बंद करुन त्याने ती संदीपच्या दिशेने सरकावली.

संदीपने एकवार त्याची सही योग्य ठिकाणी आहे हे पाहीले आणि मग फ़ाईल बंद करुन ड्रॉव्हरमध्ये ठेवुन दिली. काही क्षण दोन्ही हातांची बोटं एकमेकांत गुंफ़ून तो डोळे मिटून बसुन राहीला.

“तुला शेखर माहीती आहे? लेखक आहेत.. त्यांचं नविन एक पुस्तक येतं आहे..”, संदीप म्हणाला.

“नाही.. मी पुस्तक जास्ती वाचत नाही..”, करण

“ओके.. एक लेखक आहे.. शेखर म्हणुन.. एक सस्पेंन्स / थ्रिलर गोष्टींवर आधारीत ते पुस्तक लिहीत आहेत आणि झेड चॅनल त्यावर एक मालिका करणार आहेत. मालिका अर्थातच बिग-बजेट आहे, हिमांशुचे सेट्स आहेत सो यु कॅन इमॅजीन.. आणि वाय-कॉम प्रोड्युस करतंय.. ऑल-बिग-नेम्स.. बॉलिवुड फ़ॉलो करत असशील् तर तुला ही नावं माहीतीच असतील.”

“येस.. माहीती आहे मला..”

“गुड.. तर झेड चॅनलने ह्या शेखरची पॉलिसी काढली आहे.. १५० करोडची.. झेड चॅनलला टी.आर.पी. लवकरात लवकर वाढवायचा आहे.. पुर्ण पुस्तक लिहुन होई पर्यंत ते थांबु शकत नाहीत.. सो जसं जसं लिहुन होईल तसं तसं प्रत्येक भागांच शुटींग सुरु होणार आहे..”

“पण कसं शक्य आहे.. म्हणजे एखादा भाग नाही लिहुन झाला.. किंवा उशीर झाला तर..?” करणने शंका उपस्थीत केली.

“करण.. ते शेखर आहेत.. तु किंवा मी नव्हे.. त्यांनी तशी कमीटमेंट दिली आहे..”, निराशेच्या स्वरात संदीप म्हणाला..

“ओके.. गो अहेड..”, करण

“ह्या कालावधीत शेखरना काही बरं वाईट झालं, तर त्या सेट्सवर, प्रॉडक्शनवर उभा केलेला सगळा पैसा डुबेल.. चॅनलच अतोनात नुकसान होईल म्हणुन ही पॉलिसी काढली आहे.”

“ऍग्रीड.. मला तरी त्यात काही चुकीचं वाटत नाही.. कोणीही करेल…”, करण

“बरोबर.. पण पॉलिसीमधला एक क्लॉज मला खटकतोय.. मिसेस शेखरने तो क्लॉज घालायला लावलाय पॉलिसीमध्ये…” असं म्हणुन संदीपने ती पॉलीसी उघडली आणि ‘त्या’ परिच्छेदावर बोट ठेवुन त्याने तो क्लॉज करणला वाचायला सांगीतला.

“हम्म.. इंटरेस्टींग..”, हनुवटीवरुन हात फ़िरवत करण म्हणाला.. “आणि म्हणुन तुम्हाला वाटतंय की शेखरच्या जिवाला धोका आहे.. आणि तसं झालं तर ही १५० करोडची रक्कम तुम्हाला द्यावी लागेल..”

“.. आणि म्हणुन तु तिथे त्यांच्याबरोबर रहायचंस.. तेथे घडनारी प्रत्येक गोष्ट मला रिपोर्ट करायचीस आणि शेखरना प्रोटेक्ट करायचंस.. कुठल्याही परीस्थीतीत, शेखरना काहीही होता कामा नये…”

करणने काहीही न बोलता नुसती मान डोलावली.

“रिव्हॉल्व्हर हॅन्डल करता येते?”, संदीपने अचानक विचारलं.

“स्पोर्ट्स-कॉम्लेक्स मध्ये एक छोटा कोर्स केला होता, रिव्हॉल्व्हरचा, सेकंन्ड लेव्हल पर्यंत, पण व्यक्तीशः आयुष्यात कधी वापरली नाहीए..” करण

“मग आता वापर.. कदाचीत तुला ह्याची गरज लागु शकते.”, असं म्हणुन करणने टेबलाच्या खालच्या खणातुन एक पोलिस-रिव्हॉल्व्हर काढुन करणकडे दिली.

करण विस्फारलेल्या डोळ्यांनी त्या रिव्हॉल्व्हर कडे पहात राहीला.

“तुला काय वाटलं.. आम्ही इंशोरंन्सवाले फ़क्त कागदी घोडेच नाचवतो की काय? यु हॅव नो आयडीआ आम्हाला काय काय.. आणि कोणा-कोणाशी डिल करावं लागतं.. आय होप यु नो.. सेफ़्टी-कॅच कसा ओपन करायचा वगैरे..”

करणने ती रिव्हॉल्व्हर उचलली. रिव्हॉल्व्हरचा बर्फ़ासारखा थंड स्पर्श करणच्या शरीरावर एक रोमांच उमटवुन गेला.

“मी आशा करतो.. तुला ह्याची आवश्यकता भासणार नाही.. पण..”

“मी आशा करतो.. मला ह्याची आवश्यकता भासो.. इट्स ऍड्रिनल-रश फ़िलींग..”, संदीपच वाक्य अर्ध्यात तोडत करण म्हणाला.

“गरज भासली तर बिंधास्त वापर.. एक तर ती रजीस्टर्ड नाहीए आणि दुसरी गोष्ट म्हणजे शेखरच्या जिवापेक्षा आपल्याला महत्वाचही काही नाहीए..”, असं म्हणुन संदीपने टेबलावरचं आपलं नोटपॅड पुढे ओढलं.. त्यात पेनाने काहीतरी रखडलं आणि तो कागद करणकडे देत म्हणाला.. “बाहेर, काऊंटर नंबर ७ वरुन ही चिठ्ठी दाखवुन पैसे घे.. आत्ता दहा हजार देतोय.. तुला आवश्यकता असेल असे काही कपडे आणि इतर गरजेचं सामान घे. बाहेर मिस.निता म्हणुन असेल तिच्याकडुन तुझी फ़ाईल घे.. तुझे फ़ेक ड्रायव्हरच्या कामाचे टेस्टीमोनिअल्स, आणि इतर माहीती तिने तयार केली आहे. आज घरी जाऊन त्याचा निट अभ्यास कर.. कुठे.. कुणाकडे काय काम केले ह्याची ती माहीती आहे.. तोंडपाठ कर ती.. उद्या आपण शेखरकडे जाणार आहोत…”, असं म्हणुन संदीपने लॅपटॉप उघडला आणि जणु काही करण तेथुन केंव्हाच निघुन गेला आहे अश्या आवेशात काम चालु केले.

करण उठुन केबीनच्या दारापाशी आला तसा संदीप म्हणाला.. “मला खात्री आहे.. गुप्तहेर कामगीरीची माहीती गुप्तच ठेवतात हे तु जाणतोसच.. त्यामुळे, ह्याबाबतीत कुणालाही काहीही कळता कामा नये हे मला वेगळं सांगायची गरज नाही.. नाही का?”

संदीप समहाऊ करणच्या डोक्यात गेला होता. प्रत्येक गोष्टीमध्ये जणु काही करण एखादा लहान मुलगा आहे अश्या आवेशातले त्याचे बोलणे करणला सहन होत नव्हते. त्याची पिरपीर करणला संताप आणत होती.

“फार शहाणा समजतो हा स्वतःला..”, करण स्वतःशीच पुटपुटला.. “एक संधी मिळु देत, मग सांगतो ह्याला काय ते..”

अर्थात आत्ता काही बोलुन उपयोग नव्हता. करणने काही न बोलता मान डोलावली आणि तो बाहेर पडला.

मिस निता ने करणकडुन संदीपने दिलेला तो कागद घेतला.. संगणकावर काही एंन्ट्री केल्या आणि दहा-हजार रुपायांच बंडल करणकडे दिले. कित्तेक महीन्यांनी, करण इतके पैसे एकत्र बघत होता. करणने ते पुडकं खिश्यात सरकवले आणि तो बाहेर पडला.

करण इमारतीतुन नुकताच बाहेर पडतच होता तोच त्याचा फोन किणकिणला. इशीताचा नंबर बघुन त्याला आनंदमिश्रीत आश्चर्य वाटले.

*************************

“हाय करण.. इशीता बोलतेय.. कसा आहेस? कुठे आहेस? संदीपला भेटलास? झालं काम?”, इशीता एकामागोमाग एक प्रश्न विचारत होती.

“अगं हो.. हो.. मला बोलायला तर देशील का? सांगतो.. भेटलो संदीपला.. आत्ता तेथुनच बाहेर पडतोय. ऍडव्हान्स पण मिळाला.. भेटुयात का?”, करण

“अं.. अरे माझा शो आहे दीड वाजता बालगंधर्वला, एक काम कर ना.. तु येतोस माझा शो बघायला? .. मी पास ठेवते तुझ्यासाठी.. ३ वाजेपर्यंत आहे, मग बोलु निवांत.. बघ म्हणजे तुला वेळ असेल तर.. चांगलं नाटक आहे, आणि माझं काम पण म्हणे छान होतेय..”, इशीता म्हणाली.

“डन.. पण मला थोडं शॉपींग पण करायचं आहे.. नंतर तु माझ्याबरोबर येणार असलीस तर मी येईन नाटकाला…”, करण

“डन.. मी सेकंड रो मधलं सिट ठेवतेय रिझर्व्ह, तिकीट काऊंटरला बापुकाकांना भेटायचंय म्हणुन सांग.. ते घेऊन येतील तुला आत मध्ये.. नाटकाचं नाव ‘प्रेयसी’ ओके? चल मग भेटूच लवकर.. बाय..”

“बाय..”

करणने घड्याळात नजर टाकली. १२च वाजत होते. करणकडे काही करण्यासारखी कामं होती जसं ऑफ़ीसचं आणि घराचं थकलेलं भाडं भरायचं होतं, पुढचे काही महीने तो इथे नसणार होता म्हणुन पेपर, दुध नको सांगायचे होते.. वगैरे.

करणने एक वाजेपर्य़ंत सगळी कामं उरकली आणि तो बालगंधर्वला पोहोचला. ’प्रेयसी’ नावाच्या नाटकाचे जाहीरातींचे फ़लक सर्वत्र लागलेले होते. गुलाबी रंगाच्या फ़्रॉकमध्ये, मेक-अप केलेली इशीता अधीकच लोभस दिसत होती. करणने तिकीट खिडकीवर ‘बापु-काकांचे’ नाव सांगीतल्यावर थोड्याच वेळात एक वयस्कर, नुकतीच साठी-पार केलेला एक गृहस्थ बाहेर आला.. त्याने आपादमस्तक करणला न्ह्याहाळले आणि मग काही नं बोलता तो त्याला घेऊन नाट्यगृहात गेला.

दोन अंकी नाटक होतं. करणला खरं तर नाटकात फ़ारसा रस नव्हता, पण पहील्या काही मिनिटांनंतर तो नाटकात खेचला गेला. इशीताने खरोखरच चांगलं काम केलं होतं, नुकतीच प्रेमात पडलेली अल्लड प्रेयसी ते तिचं प्रेम धोक्यात आल्यावर बनलेली रणरागीणी आणि शेवटी त्याग हेच प्रेम आहे हे पटवुन देताना आपले दुःख नजरेतुन मांडताना केलेले ऍक्ट कौतुकास्पद होते. नाटक संपल्यावर अभिवादनासाठी जेंव्हा इतर कलाकारांबरोबर ती स्टेजवर आली तेंव्हा लोकांनी टाळ्यांचा कडकडाट केला होता.

इशीताला पहाताना, नकळत आपल्या हृदयाची स्पंदन वाढल्याची जाणीव करणला झाली. स्टेजवरुन जाताना इशीताची नजर करणला शोधत होती. दोघांची नजरानजर होताच इशीताने एक गोड हास्य केले आणि ती निघुन गेली.

मेक-अप रुम बाहेर कलाकारांना भेटण्यासाठी, त्यांच्याबरोबर सेल्फ़ी काढुन घेण्यासाठी प्रेक्षकांची रांग लागली होती. करणला कोणतीही घाई नव्हती. तो गर्दी संपेपर्यंत थांबुन राहीला. गर्दी पांगल्यावर तो इशीताच्या मेक-अप रुमपाशी गेला. बाहेरच्या बाऊंन्सरने त्याला थांबवले, पण करणने आपले नाव सांगताच त्याला आत जाऊ दिले.

इशीता चेहर्‍यावरचा मेक-अप पुसण्यात मग्न होती. करणला बघताच ती आनंदाने उभी राहीली.

“कसं वाटलं नाटक? आणि माझं काम? आवडलं?”

“नाटकही छान होतं आणि तुझं काम पण ! मला माहीती नव्हतं तु इतकी चांगली आणि फ़ेमस नायीका आहेस ते..”, करण हसत हसत म्हणाला.

“बरं, चल, मला सॉल्लीड भूक लागली आहे…”, इशीताने आपला पटापट मेक-अप उतरवला आणि ती करणला म्हणाली.

“येस्स.. मला पण.. बोल कुठे जाऊ यात? आज खूप पैसे आहेत माझ्याकडे, तु म्हणशील तिकडे आपण जाऊ शकतो..”, करण आपल्या फुगलेल्या खिश्याकडे बोट दाखवत म्हणाला.

“इफ़ यु डोंन्ट माईंड, आपण गुडलक ला जाऊयात? मला मस्त बन-ऑम्लेट, ते छोट्टे सामोसे, बन-मस्का आणि ३-४ कप चहा हवाय !”, करण काय म्हणेल ह्या विचाराने इशीता हळुच म्हणाली

“ओह, व्हाय-नॉट.. गुडलक तर माझं ऑलटाईम फ़ेव्हरेट..”, करणने आनंदाने मान हलवत संमती दर्शवली.

“फ़क्त दोन मिनीटं दे,, मी फ़क्त चेंज करते आणि जाऊ .. ओके?”

दोन मिनिटांतच इशीता तयार होऊन बाहेर आली. राखाडी रंगाचा प्रिंटेड क्रॉप-टॉप आणि फ़िक्कट निळ्या रंगाची जिन्स असा साधाच पेहेराव तिने घातला होता. नाटकातच काम असल्याने मेक-अपची तिला उत्तम जाण होती. कोणता, किती मेक-अप कसा दिसेल हे तिला चांगलं समजत होतं. केसांना कसलंस जेल लावल्याने खांद्यापर्यंत रुळणारे तिचे किंचीतसे कर्ली केस नुकतीच आंघोळ केल्याप्रमाणे ओलसर भासत होते. डोळ्यांतले काजळ तिचे डोळे अधिकच मोहक करत होते, कानात मोठ्या गोलाकार रिंग्स आणि हातात कसलेसे रंगीत ब्रेसलेट.. बस्स.

क्रॉप-टॉपमुळे दिसणारे, तिचे व्यायाम करुन कमावलेले ऍब्स करणचे लक्ष विचलीत करत होते. करणने व्यायामाअभावी किंचीतसे सुटु लागलेले आपले पोट ओढुन आतमध्ये घेतले.

“चलायंच?”

“येस्स.. चलो..”

“कसं जायचंय? गाडी आहे तुझी?

“अं.. आहे.. स्प्लेंडर आहे.. चालेल? का रिक्षाने जाऊयात?”, काहीसा लाजत करण म्हणाला..

“चालेल की.. त्यात काय एव्हढं…?”

बोलता बोलता इशीताने आपले बाकीचे सामान तिच्या डफ़ल बॅगमध्ये भरले आणि बॅग कोपर्‍यात सरकवुन ठेवुन दिली.. खोलीला कुलुप लावले आणि दोघंही बाहेर पडले.

आपल्या मळकट, जुनाट स्प्लेंडरवर इशीताला घेऊन जायला करण जरा संकोचत होता, पण इशीताला त्याबद्दल काहीच नव्हते.. ती गाडीवर बसली आणि दोघंही गुडलकला गेले.

गुडलकला अर्थातच नेहमीप्रमाणे वेळ-कोणतीही-असो-इथे-वेटींग-असणारंच वाली गर्दी होती. १०-१५ मिनीटांनंतर दोघांनाही एक कोपर्‍यातले टेबल मिळाले.

“हम्म.. बोल आता.. काय झालं सकाळी? कसलं काम आहे?”, ऑर्डर दिल्यावर इशीताने करणला विचारलं, तसा इतका वेळ इशीताच्या रुपाने, तिच्या वागण्या-बोलण्यातील सहजतेने घायाळ झालेला करण सावध झाला. आपले काम क्लासिफ़ाईड आहे.. आणि ह्याबद्दल आपण कोणाशीही काहीही बोलणार नाही हे आपण दहा-वेळातरी संदीपला सांगीतले आहे ह्याची त्याला जाणीव झाली. शेवटी इशीताला तरी तो किती ओळखत होता?

“अं.. सॉरी.. काम तस सेन्सीटीव्ह आहे.. आणि मला पण पुर्ण माहीती नाही मिळालीय.. सो त्याबाबत आत्ताच बोलणं योग्य ठरणार नाही..”, करण काहीसा वरमुन म्हणाला..

“ए.. इट्स ओके.. तु एव्हढा संकोचु नकोस.. मी पण माझ्या नाटकाबद्दल आधीच कुणाकडे बोलत नाही.. आय कॅन अंडरस्टॅंड.. बरं, ते जाऊ देत.. बोल माझं काम कसं वाटलं?”

इतक्यात खाण्याची ऑर्डर आली आणि दोघं इतर विषयावरील गप्पांमध्ये बुडुन गेले.

दुसर्‍या दिवशी करण पहाटेच उठला. ठरल्यावेळेपेक्षा अंमळ जास्तच जिम मारली. कार्डीओ, अ‍ॅब्स बरोबर त्याने जास्त वेळ वेट्स वर घालवला आणि मग शॉवर घेऊ साडेदहाच्या सुमारास आवरुन तयार झाला. त्याने कॅज्युअलच कपडे केले होते. नेव्ही-रंगाचा चौकटी-चौकटीचा शर्ट आणि फ़िक्कट निळ्या रंगाची डेनीम.

वेट्स जास्त मारल्याने मनगटावरच्या आणि गळ्याबाजुच्या नसा टरारुन फ़ुगल्या होत्या. करणने स्वतःला आरश्यात न्याहाळले. हलकेसे जेल लावुन त्याने केस व्यवस्थीत बसवले. साधेच पण मंद सुगंधीत डिओ फ़वारला आणि संदीपच्या फोनची वाट बघत तो बाल्कनीत बसुन राहीला.

अकराला पाच मिनीटं कमी असताना संदीपचा फोन आला तसा करण दाराला कुलुप लावुन खाली फ़ुटपाथवर येऊन थांबला. दोनच मिनीटांत संदीप त्याची काळ्या रंगाची ऑडी घेऊन आला.

“व्यवस्थीत चालवता येईल ना?”, गाडीतुन खाली उतरुन, किल्ली करणकडे देत संदीप म्हणाला

करणने हलकेसे हासुन काही न बोलता किल्ली घेतली आणि तो ड्रायव्हींग सीटवर बसला.

थोड्याच वेळात करणचा गाडीवर व्यवस्थीत हात बसला आणि त्याने एखाद्या कुशल ड्रायव्हसारखी वेगात, पण काळजीपुर्वक गाडी ट्रॅफ़िकमधुन बाहेर काढली. सुरुवातीला काहीसा टेन्स्ड असलेला संदीप त्याचे निष्णात ड्रायव्हींग बघुन रिलॅक्स झाला.

“कालचे दिलेले रेकमंडेशन्स आणि कामं निट पाठ केलीस ना?”, संदीप

“हो.. पण त्यात दिलेले ते रेफ़रंन्सचे फोन नंबर्स.. शेखरने कुणाला खरंच फोन लावला तर?”, करणने आपली शंका उपस्थीत केली.

“त्याची काळजी तु नको करुस.. त्याची सगळी व्यवस्था केलेली आहे. तुला ते कामावर ठेवतील की नाही? ठेवलेच तर कोणते काम देतील? ह्याची काहीच कल्पना नाही.. सो तु कुठल्याही कामासाठी तयार रहा…”, संदीप म्हणाला.. “आणि हो.. त्या मिसेस शेखर.. त्या मला जरा धुर्त वाटतात.. शेखरच्या निर्णयांमध्ये त्यांचा फ़ार हात असतो असे ऐकुन आहे.. सो त्यांना इंप्रेस कर म्हणजे झालं…”

करण संदीपच बोलण मन लावुन ऐकत होता.

थोड्याच वेळात गाडी शेखरच्या बंगल्यासमोर येऊन थांबली. बंगला कसला, अव्हाढव्य मॅन्शनच होते ते. जुजबी चौकशी करुन वॉचमनने गेट उघडले आणि करणने ऑडी १०० मिटर अंतर पार करुन असलेल्या पोर्चमध्ये वळवली. गाडी एका कोपर्‍यात पार्क करुन करण संदीपच्या मागोमाग बंगल्यात शिरला.

बंगल्याच्या आत शिरल्याशिरल्या त्या बंगल्याची भव्यता आणि कलात्मकतेने केलेली सजावट दोघांच्याही डोळ्यात भरली गेली. मोठ-मोठ्ठी रंगेबीरंगी मातीचे नक्षीदार पॉट्स, भिंतींवर खचीतच महागडी वाटणारी चित्रं, गडद पिवळा, निळा रंगांनी सजलेल्या भिंती, उंची सोफ़ा, मऊसुत कार्पेट, नक्षीचा पुरेपुर वापर केलेले फ़र्नीचर, जिना, भल्या मोठ्या आकाराचा टीव्ही ह्याने बंगल्याचा हॉल सजलेला होता.

करण मंत्रमुग्ध झाल्यासारखा बंगल्याचे ते अंतरंग बघत होता.

एका नोकराने दोघांनाही सोफ़्यावर बसण्याची खुण केली आणि तो शेखरना बोलवायला आतमध्ये गेला. करण शेखर किंवा मिसेस शेखरचा कुठला फोटो कुठे दिसतो का हे बघण्यात मग्न होता, परंतु कुठेही त्या दोघांचा किंवा इतरही कुणाचा फोटो हॉलमध्ये कुठेच नव्हता. शेवटी करण बंगल्याच्या सजावटीवरुन तो त्या दोघांचा अंदाज घेण्याचा प्रयत्न करु लागला. परंतु करणचे शेखरबद्दलचे सर्व अंदाज चुकवणारी एक व्यक्ती बाहेर आली. त्या व्यक्तीला पहाताच संदीप उठुन उभा राहीला, तसा करणही नकळत उठुन उभा राहीला.

पांढर्‍या रंगाचा हाल्फ़ स्लिव्हजचा घट्ट टी-शर्ट, काळ्या रंगाची ढगाळ शॉर्ट जी कदाचीत घसरु नये म्हणुन सस्पेंन्डर्सने जोडलेली आणि डोक्यावर राखाडी फ़ेल्ट हॅट. जाडजुड शरीरयष्टीची ती व्यक्ती जवळ येताच संदीपने तिच्याशी हस्तांदोलन केले..

“गुड मॉर्नींग मिस्टर शेखर…”, संदीप

“कट दॅट मिस्टर.. मिस्टर…”, हसत हसत शेखर म्हणाला.. “जस्ट शेखर.. कॉल मी शेखर..”, मग त्याने करणकडे पाहीले आणि म्हणाला.. “ऐंन्ड यु?”

“मी करण…”

“करण?”

“शेखर.. मी म्हणालो होतो नं.. माझ्या पर्सनल ओळखीतलाच आहे.. सध्या नोकरी शोधतो आहे, नुकताच आलाय ह्या गावात.. मी विचार करत होतो.. तुम्हाला २-४ महीने काही लागणार असेल तर.. आय मीन तुम्ही द्याल ते हा काम करेल.. बाय-द-वे, ही इज एक्सलंट ड्रायव्हर…”

“ओह आय सी.. येस राईट.. पण मला वाटतं ते शैलालाच ठरवु दे.. तिला नं विचारता मी माणसं कामावर ठेवलेली तिला आवडत नाही..”, शेखर

शैला.. अर्थात मिसेस शेखर असाव्यात असा करणने अंदाज बांधला.

संदीपने आपली हातातली फ़ाईल शेखरपुढे ठेवली आणि म्हणाला.. “तुम्ही आणि शैला मॅडमने सांगीतलेले सगळे क्लॉज मी ह्यामध्ये लिहीलेले आहेत. आमच्या लिगल डिपार्टमेंट कडुन त्याची काळजीपुर्वक स्कृटीनी झालेली आहे आणि रितसर मान्यताही मिळालेली आहे. शिवाय शर्मा आणि त्यांच्या टिमनेही एकदा व्हेरीफ़िकेशन केलेले आहे. आता फ़क्त तुमच्या आणि मॅडमच्या सह्या झाल्या की आमचं काम संपलं.

“आय एम सॉरी.. पण शैला अजुन क्लबमधुन आलेली नाही.. ती आली की तिची सही घेऊन ही फ़ाईल पाठवुन दिली तर चालेल?”, शेखरने विचारलं..

“अं.. मॅडम थोड्या वेळात येणार असतील तर आम्ही थांबतो..”, संदीप

“हम्म.. एक मिनीट..”, असं म्हणुन शेखरने टेबलावरच्या लॅंडलाईन फ़ोनवरचं रिडायलचं बटन दाबलं आणि फ़ोन स्पिकरवर टाकला.

काही वेळ रिंग वाजल्यावर एक हलकीशी क्लिक झाली आणि फोन उचलला गेला.

पलीकडुन हाय नाही, हॅल्लो नाही.. कसलाच आवाज नाही.. गाडीच्या बंद काचांतुन येणारा हलकासा ट्रॅफ़ीकचाच काय तो आवाज येत होता.

“शैला.. ते इंन्शोरंन्सचे संदीप आलेत.. तुझी पण सही लागणारे.. किती वेळात पोचते आहेस?”

“पाच मिनीटं”, पलीकडुन एक काहीसा हस्की म्हणता येईल असा आवाज आला आणि लाईन बंद झाली.

“मॅडम येतातच आहेत पाच मिनिटांत तर मग थांबून सही घेऊनच जातो मग आम्ही..”, संदीप म्हणाला…

“हरकत नाही, तुम्हाला उगाच हेलपाटा नको…” शेखर म्हणाले..

किचेनमधुन एव्हाना एका नोकराने फ़्रिजमधुन थंडगार सरबत आणुन दोघांपुढे ठेवले होते.

“लोकांमध्ये जाम उत्सुकता आहे शेखर तुमच्या पुस्तकाची..”, संदीप सरबताचे घोट घेत म्हणाला, “पुस्तक तर मार्केटमध्ये जोरात विकलं जाणारंच, पण सिरीयलचीसुध्दा प्रचंड प्रसिध्दी झाली आहे आत्तापासुनच. शिवाय आपल्या ह्या इंन्शोरंन्सच्या डिलमुळे आमच्या कंपनीला सुध्दा फ़ायदाच होणार आहे. आत्तापासुनच अश्याच प्रकारच्या इतर डिल्ससाठी चौकश्या सुरु झाल्या आहेत. बहुतेक हा नविन ट्रेंड रुजु होणार असं दिसतंय…”

दोघंजण बोलतच होते इतक्यात बाहेर गाडीचा हॉर्न वाजला आणि पाठोपाठ गेट उघडल्याचा आवाज आला.

करणने मान उंचावुन खिडकीतुन बाहेर बघीतले, गेटमधुन एक लाल रंगाची टू-सिटर कन्व्हर्टीबल ऑडी आतमध्ये येत होती. वातावरणामध्ये एक प्रकारचा नकळत तणाव निर्माण झाला होता. गाडी पोर्चमध्ये येईपर्यंत एक नोकर धावत धावत दार उघडुन बाहेर गेला. तो पर्यंत दुसर्‍याने हॉलमधील गोष्टी नीट ठेवल्या.

लॉबीतुन उंच टाचांच्या सॅन्डल्सचा ‘टक-टक-टक-टक’ आवाज जवळ येत गेला आणि काही वेळातच शैला हॉलमध्ये आली.

गडद हिरव्या रंगाचा फ़्रॉक तिने घातला होता. गुडघ्याच्या किमान दोन इंच तरी वर जाईल इतपतच त्याची उंची होती. थोडासा टाईट-फ़िटच म्हणता येईल अश्या त्या ड्रेस मुळे तिची टोन केलेली फ़िगर उठुन दिसत होती. बेज रंगाचे ग्लाडीएटर सॅंन्डल्स, घोट्यापाशी ४ मुक्त संचार करणार्‍या पक्षांचा टॅटू, हातात रंगीत ब्रेसलेट, खांद्यापर्यंत रुळणारे आणि शेवटी निळसर रंगाने हायलाईट केलेले केस, कारेर्रा किंवा फ़ॅरेनाईट कंपनीचा एव्हीएटर प्रकाराचा फ़िक्कट हिरव्या शेडचा गॉगल. व्यवस्थीत व्यायाम करुन कमावलेल्या तिच्या फ़िगरवरुन करणची नजर काही केल्या हटत नव्हती. तिच्या नितंबांवरुन आणि उरोजावरुन तो आपली नजर हटवण्याचा प्रयत्न करत होता, पण ते त्याला अशक्यच होत होते.

“शैला.. हिअर यु आर..”, खुर्चीतुन उठत शेखर म्हणाला.. “मिट मिस्टर संदीप…”

शैलाने डोळ्यांवरचा गॉगल काढला आणि करण काही क्षण स्तंभीतच झाला. असे डोळे त्याने ह्यापुर्वी कधीच पाहीले नव्हते. काहीशी घारी छटा असलेले निळसर डोळे ‘फ़रगेट-मी-नॉट’ पठडीतलेच होते.

“हॅल्लो संदीप…”, शैला तिच्या काहीश्या हस्की स्वरात म्हणाली.

“अ‍ॅंन्ड ही इज..” असं म्हणुन शेखरने करणकडे बघीतले, पण त्याला काही त्याच नाव आठवेना..

“करण..” असं म्हणुन करणने आपला हात मिळवण्यासाठी पुढे केला..

शैलाने फ़ार-तर-फ़ार दोन सेकंद करणला न्ह्याहाळले आणि ती पुन्हा शेखरकडे वळली.

शेक-हॅंन्ड करण्यासाठी पुढे केलेला करणचा हात तसाच अधांतरी राहीला. शैलाच्या त्या कृतीने करण चांगलाच दुखावला गेला. करण अगदी हॅंन्डसम-हंक नसला तरीही कुठल्याच मुलीने त्याला आजवर इतक्या सहजपणे दुर्लक्षीत केले नव्हते.

“अं.. करण आपल्याबरोबर आपल्या बंगल्यावर येणार आहे..”, शैलाच्या चेहर्‍यावरचे भाव ओळखुन शेखर म्हणाला..

“कश्याला?”, शैला

“अं.. अग.. रामुकाका तसे म्हातारेच झालेत.. त्यांना मदत असलेली चांगलंच.. शिवाय.. ह्या डोळ्यात जो मोतीबिंदु तयार होतोय.. त्यामुळे मला तसं थोडंस अंधुकच दिसतं.. उगाच कश्याला रिस्क.. हाच ड्रायव्हिंगपण करेल..”, शेखर

“त्याची काही गरज नाहीए.. आय कॅन ड्राईव्ह…”, शैला..

संदीपसाठी ही धोक्याची खुण होती.. त्याला करणला कोणत्याही परिस्थीती तेथे पाठवायचे होते.

“मॅम.. माझ्या माहीतीतला आहे करण.. ही वोंन्ट डिसअपॉंईट.. बिसाईड्स, वुई आर नॉट चार्जींग एनीथींग…”

“थॅंक्स.. बट नो थॅंक्स.. आम्हाला आमच्या खाजगी आयुष्यात कोणी परका माणुस नकोय..”, शैला आपल्या मतावर ठाम होती..

संदीपला कसंही करुन शैलाला तयार करणं गरजेचं होतं.. शेवटी मनाविरुध्दच त्याने आपलं खरं पान उघड केलं.. “मॅम.. करण शेखर सरांसाठी बॉडीगार्डचंही काम करेल.. त्याला सवय आहे अश्या कामांची..तुम्ही महीनाभर त्याला ठेवुन बघा.. नाहीच पटलं तर मला फोन करुन सांगा.. त्याला घेऊन जायची मी व्यवस्था करेन…”

ही मात्रा मात्र शैलावर लागु पडली… तिने काही क्षण विचार केला आणि मग अगदीच क्षुल्लक बाब असल्यासारखी म्हणाली, “ओके.. वुई विल किप हिम..”

संदीपने नकळत खिश्यातुन रुमाल काढला आणि कपाळावर साठलेले घामाचे थेंब पुसुन टाकले. कसनुसं हसत त्याने आपल्या बरोबरची फ़ाईल उघडली आणि त्यावर शैला आणि शेखरच्या सह्या घेतल्या.

“वुई आर लिव्हींग ऑन नेक्स्ट फ़्रायडे मॉर्नींग.. ७ ए.म. शार्प, सेंन्ड हिम ऑन टाईम..” असं म्हणून कमरेला झटके देत ती बेडरुममध्ये निघुन गेली…

शैला जवळ जवळ अर्धातास तिथे होती, पण सुरुवातीची काही सेकंद सोडली तर तिने एकदाही करणकडे बघीतले नव्हते किंवा त्याच्याशी एक शब्दही बोलली नव्हती. करणला अचानकच आपण एकदम क्षुल्लक, टाकावू वस्तु वगैरे असल्यासारखं वाटुन गेलं.

दोघांच्याही सह्या झालेल्या एकवार संदीपने बघीतले आणि मग तो शेखरशी हातमिळवणी करुन बाहेर पडला.. करणही त्याच्यामागोमाग गाडीत बसला.

गाडी गेटच्या बाहेर आली आणि दोघेही एकदम रिलॅक्स झाले जणू काही इतक्या वेळ आत मध्ये त्यांनी श्वास रोखून धरला होता.

“वाव, व्हॉट अ वुमन”, करण म्हणाला
“तिचे डोळे बघितलेस ना? एक्स-रे मशीन वाटते ती जेंव्हा आपल्याकडे बघते, जणू तिची नजर आरपार भेदते शरीराला”, संदीप सिगारेट शिलगावात म्हणाला
“हो ना, काय बघितले त्यांनी शेखर मध्ये काय माहीत”, करण
“पैसा.. अजून काय. सांभाळून रहा तिच्यापासून”, संदीप बोलत होता, पण करणंच त्याच्या बोलण्याकडे लक्षच नव्हते. त्याच्या मनात फक्त आणि फक्त ह्यावेळी शैलाच होती. ३-४ महिने तिच्याबरोबर एकाच घरात घालवता येणार ह्या विचाराने तो आनंदून गेला होता.

इफ-ओन्ली-ही-नो कि त्या घरात पुढच्या काही दिवसात त्याच्यासाठी काय वाढून ठेवलं आहे.

[क्रमशः]

डबल-क्रॉस (भाग २)


पर्ल हॉटेलमधल्या दरवानाने इशीताला एक कडक सलाम ठोकला.  आणि पाठीमागून  थोड्याश्या जुनाट, मळकट चुरगळलेल्या कपड्यातल्या येणाऱ्या करणकडे पहाताच त्याने  आपली नजर दुसरीकडे फ़िरवली. करण इशीताच्या मागोमाग लॉबी ओलांडुन लिफ़्टमध्ये शिरला.

सातव्या मजल्यावर लिफ़्टचे दार उघडले आणि करण इशीताच्या मागोमाग बाहेर पडला.  लॉबीमध्ये एक मंद सुगंध पसरला होता. उंची कार्पेट, निळसर निऑन दिवे, कोपऱ्यात ठेवलेले मऊसूत सोफे, भिंतींवर लटकलेल्या मॉडर्न आर्ट फ्रेम्स  तो व्हरांडासुध्दा मोहक दिसत होता.

आपल्या जवळच्या स्मार्ट-कार्डने इशीताने ७०४ नंबरची खोली उघडली आणि दोघजणं आतमध्ये शिरले.

“मी पट्कन फ़्रेश होऊन येते.. तोपर्यंत फ़क्त रिसेप्शनला फोन करुन लंच पाठवायला सांग…” असं म्हणुन इशीता बाथरुममध्ये फ़्रेश व्हायला गेली.

करणने क्षणाचाही विलंब न करता रिसेप्शनचा नंबर दाबला आणि लंच पाठवायला सांगीतले.

इशीता फ़्रेश होऊन आली आणि बेडवर बसली तोपर्यंत लंच लगेचच आला. करण एखाद्या भुकेल्या वाघासारखा त्यावर तुटुन पडला. इशीता आपल्याकडे विचीत्र नजरेने बघतेय हे त्याला जाणवत होते, पण त्याचा नाईलाज होता.  इशीताने मात्र नावापुरतेच प्लेट्स मध्ये वाढून घेतले.

भरपेट खाणं झाल्यावर मग तो रिलॅक्स होऊन खुर्चीत मागे टेकुन बसला.

“फ़ारचं मस्त होते जेवण… थॅंक्स अ लॉट फ़ॉर धिस….”

“माय प्लेझर, बरं ड्रिंक्समध्ये काय घेशील? स्कॉच आहे..चालेल?”, इशीता
“पळेल…”, हसत हसत करण म्हणाला..

इशीताने फोन उचलला आणि ऑर्डर दिली.. “एक स्कॉच.. ३० आणि ६०.. अ‍ॅन्ड मेक इट क्विक..”
पण ह्यावेळी फोनवर बोलताना करणला इशीता जराशी कॉंन्शस वाटली.. करण सावध झाला…

त्याला ते इशीताचं हॉटेलमध्ये येण.. थोड्याच वेळात त्या इसमाचं तेथुन निघुन जाणं.. इशीताचं करणच्या टेबलपाशी येण.. तिला येणारी चक्कर.. इथे येऊन केलेले जेवण.. हा सगळा योगायोग वाटत नव्हताच.. काहीतरी.. कुठेतरी पाणी मुरत होते… पण कुठे…??

थोड्यावेळाने बार-बॉय स्कॉचची एक बॉटल आणि दोन ३०-६०चे पेग्स घेऊन आला. ३०चा पेग त्याने इशीताकडे दिला आणि ६०चा करणकडे.

करणचा सिक्स्थ सेन्स त्याच्या मनामध्ये धोक्याची घंटा वाजवत होता.

इशीताने चिअर्स केले आणि ग्लास ओठाला लावला. परंतु करणला कसलीही घाई करायची नव्हती. त्याने खिश्यातुन सिगारेट काढली आणि ती शिलगावुन तो आरामशीर खुर्चीत टेकुन बसला.

“सो.. यु आर अ फ़ॅशन डिझायनर हम्म?” करण
“येस्स…”
“ए.. मला डिझाईन दाखवं ना तुझी.. आणि सॉफ़्टवेअर कुठलं वापरतेस डिझाईनींगसाठी?”

अर्थात करणला त्यातले काही कळत नव्हते.. ती पेंट-ब्रश जरी म्हणाली असती तरी करणने त्यावर विश्वास ठेवला असता. पण करणच्या त्या अनपेक्षित प्रश्नाने ती गोंधळुन गेली.

“माहीत नाही.. माझी सॉफ़्टवेअर टीम ते हॅंन्डल करते.. मी पेपरवर डिझाईन्स बनवुन देते..ते डिझीटाईझ करतात”, सारवासारव करत इशीता म्हणाली.

अनवधानाने तिची नजर करणच्या स्कॉचच्या ग्लासकडे जात होती. करण आता पुरता सावध झाला होता.

“वर्मांची डिझाईन फ़ारच फ़ेमस असतात नै.. फ़ॅशन-इंडस्ट्रीमध्ये फ़ार बोलबाला असतो त्यांचा.. यु-ट्युब वर मी त्यांचे एक-दोन शोज पण पाहीलेत..”, करणने अशीच एक पुडी सोडुन दिली..

“ओह येस.. वर्मा… फ़ार टॅलेंटेड आहेत ते.. त्यांची फर्म खूप टँलेन्टेड लोकांनी भरलेली आहे.  मला इंटर्नशीप करायला फ़ार आवडेल त्यांच्याकडे…”, इशीता बिंधास्तपणे म्हणाली..

करणला आता खात्री पटत चालली होती.. ही नक्की कोणतरी फ़ेक आहे.. करणच्या माहीतीत तरी फॅशन जगतातले वर्मा असे कोणीच नव्हते.. करणने तिला निट न्याहाळले. व्यवस्थीत मेंटेन्ड ठेवलेली नखं.. सॉफ़्ट स्किन.. एखाद्या प्रोफ़ेशनलकडुन करुन घेतलेला मेक-अप.. ही नक्कीच एखादी थिएटर-आर्टीस्ट असावी असा करणने तर्क काढला..

तिला नक्की करणकडुन काय हवे होते.. त्या स्कॉचमध्ये काही मिसळलेले होते का..? करणचा संशय वाढत चालला होता.

करण ते स्कॉच पिणार तर नक्कीच नव्हता.. इशीताचं लक्ष नसताना ते कसंही करुन शेजारच्या कुंडीत फ़ेकुन द्यावं लागणार होतं.. पण कसं..

करणला एक युक्ती सुचली..
“इशीता.. त्या फ़्रिजमध्ये सोडा असेल तर दे ना प्लिज…”, करण म्हणाला..
“हो आहे. एक मिनीटं..”, असं म्हणुन इशीता उठली आणि फ़्रिजपाशी गेली.

तेव्हढ्यात करणने हळुच इंटरकॉमवरचा शुन्य नंबर फ़िरवुन रिसेप्शनला फोन लावला आणि काही रिंग वाजल्यावर लगेच ठेवुन दिला.

करणला माहीती होते, रिसेप्शनला फोन कुठल्या रुममधुन आला ते दिसते.. ते परत कॉल-बॅक करतीलच.. आणि तसंच झालं.. इशीताने दिलेला सोडा ग्लासमध्ये ओतेपर्यंत फोन वाजला.

इशीता फोनवर बोलण्यात मग्न होती एव्हढ्यात करणने संधी साधुन तो ग्लास शेजारच्या झाडाच्या कुंडीत रिकामा केला..

इशीता फोन ठेवुन माघारी वळली.. करणचा रिकामा ग्लास बघुन तिचे डोळे मोठ्ठे झाले..

“फ़क्त ६० तर होते.. सोडा असल्यावर काय त्यात.. घे अजुन एक पेग बनव…” करणने आपला ग्लास इशीतापुढे केला.

पाच एक मिनीटं होऊन गेली तसं करणच्या लक्षात आलं की इशीता त्याच्याकडे बारकाईने पहात होती.

“काय शोधतीय ती माझ्या चेहर्‍यात?”
“काय होणं.. काय करणं अपेक्षीत आहे मी?”
“का.. का त्या स्कॉचमध्ये तिने काही मिसळलं होतं… झोप येणारं.. चक्कर येणार….”

करणच्या डोक्यात विचारांच थैमान माजलं होतं.. त्याने एक प्रयत्न करायचं ठरवलं. त्याने सावकाश हातातला ग्लास शेजारच्या टेबलावर ठेवला आणि डोळे मिटून तो कपाळावरुन हात फ़िरवु लागला.

हळुच त्याने इशीताकडे बघीतले.. तिच्या चेहर्‍यावर किंचीतशी समाधानाची लकेर उमटुन गेलेली त्याने पाहीलं…

“करण.. एनिथींग रॉंग..”, इशीताने लांबुनच विचारलं..
“डोंन्ट नो.. आय थिंग स्कॉच वॉज स्ट्रॉंग.. मला.. मला समहाऊ चक्कर करतेय..”

इशीता अजुनही जागेवरच बसुन होती हे पाहुन करणच्या लक्षात आलं की कदाचित त्याला चक्कर येणं हेच तिला अपेक्षीत आहे.

त्याने नाटकीपणाने खुर्चीला धरुन उभं रहायचा प्रयत्न केला आणि मग अचानक तोल गेल्यासारखा जमीनीवर कोसळला.

काही क्षण गेल्यावर इशीता त्याच्या जवळ येऊन उभी राहीली. करण सावधं होता. इशीताचा उद्देश अजुनही त्याला साफ़ होत नव्हता.. न जाणो रस्त्यावरच्या खुन / मारहाण करुन चोर्‍या करणार्‍या टोळक्यातली असेल तर…

इशीताने हलकेच पायाने करणला ढकलुन बघीतले. तो जागा नाही हे पाहील्यावर तिने पर्समधुन आपला मोबाईल काढला आणि फोन लावला..

“हॅल्लो.. संदीप.. मी म्हणले होते… त्या दोघांसारखाच हा पण निघणार.. येस्स.. इथेच माझ्यासमोर चक्कर येऊन पडलाय.. सेम थिंग.. स्कॉच डिड इट.. १५ मिनीटांत? ओके.. रुम नं.. ७०४, मी वाट बघतेय….”

करण चक्कर आल्याचं सोंग घेऊन जमीनीवर डोळे झाकुन निपचीत पडुन होता.. पण त्याचं इशीताच्या हालचालींकडे लक्ष होते. इशीता स्वतःशीच बॉलीवुडमधलं कुठलतरी गाणं गुणगुणत होती. तिने मगाशी हा जो कोणी संदीप नामक व्यक्तीला फोन केला होता तो कोण? त्याचा आणि आपला काय संबंध हे करणला जाणुन घेणं गरजेचं वाटत होते. त्याचा उद्देश काय होता..?  करणकडुन त्याला काय हवं होतं? तो संदीप इथे यायच्या आधी करणला त्याच्याशी डिल करायची स्ट्रॅटेजी बनवणं गरजेचं होतं.. आणि इशीताच्या फोनवरील बोलण्यानुसार, निदान १५ मिनीटांत तरी तो इथे येणार नव्हता.

इशीताचा गाणं गुणण्याचा आवाज थोडा दुरुन येत होता. करणने अंदाज बांधला.. इशीता नक्कीच खिडकीपाशी, बाहेर बघत गाण गुणगुणण्यात मग्न होती.

करण सावकाश उठला.. त्याचा अंदाज बरोबर होता.. इशीता त्याला पाठमोरी खिडकीबाहेर बघत उभी होती. त्याने खोलीत नजर फ़िरवली.. टेबलावर बटर लावायचा नाईफ़ ठेवलेला होता. सावकाश पावलं टाकत तो त्या टेबलापाशी गेला.. त्याने तो नाईफ़ उचलला आणि अगदी इशीताच्या मागे जाऊन उभा राहीला.

इशीता स्वतःच्याच विश्वात रममाण होती.

“हॅल्लो ब्युटीफुल…”, करण घोगर्‍या आवाजात म्हणाला.

त्या अनपेक्षीत आवाजाने इशीता चांगलीच घाबरली.. मागे वळल्यावर समोर करणला बघताच तिचे टप्पोरे डोळे अधीकच मोठे झाले.. किंचाळायला तिने तोंड उघडले, पण त्याआधीच करणने तिच्या तोंडावर हात दाबला. तिने करणच्या पोटात लाथ मारायचा प्रयत्न केला, पण करण त्यासाठी तयार होता.. त्याने तिचा गुडघा चुकवला आणि दुसर्‍या हाताने तिच्या एक जोरात कानफ़टात लावली, तिला धरुन तो बेडपाशी गेला आणि तिला गादीवर ढकलले.

इशीता काही बोलणार एव्हढ्यात त्याने तो बटर-नाईफ़ तिच्या समोर धरला आणि म्हणाला, “वेल.. ह्याने मरणार वगैरे नाहीस तु.. पण ह्याचे एक-दोन वार तुझ्या चेहर्‍यावर झाले तर.. तुझ्या फ़ेस-व्हॅल्युची काय किंमत होईल ते तुच ठरवं…”

इशीता काहीच बोलली नाही.

“व्हेरी गुड.. आता मला सगळं निट सांग.. मला इथे फ़सवुन का आणलंस? हा जो कोण संदीप येणार आहे, तो कोण आहे? त्याचं माझ्याकडुन काय काम आहे.. अ‍ॅंन्ड बी क्विक…”, करण

“मी खरंच सांगते.. मला सगळं माहीत नाही.. मी मॉडेलिंग करते.. एकदा एका असांईंन्मेटच्या वेळी मला एक व्यक्ती भेटली.. त्याने माझी ह्या संदीपशी ओळख करुन दिली.. काम एकच होतं.. त्यांनी सांगीतलेल्या व्यक्तीला फ़सवुन एखाद्या हॉटेलमध्ये आणायचं आणि दारुन झोपेच औषधं घालुन बेशुध्द करायचं.. बस्स..”

“मग पुढे? तु संदीपला फोन करतेस.. तो इथे येतो.. मग?”
“मला माहीत नाही.. त्याच्याबरोबर एक-दोन माणसं असतात.. ते त्या बेशुध्द झालेल्या व्यक्तीला घेऊन गाडीत घालतात आणि घेऊन जातात..?”
“कुठे?”
“मला खरंच माहीत नाही.. आय स्वेअर..”
“हा जो कोणी संदीप आहे.. कसा दिसतो…?”
“अगदी साधा वाटतो.. डिसेंन्ट आहे.. कुठल्यातरी मोठ्या कंपनीत कामाला असल्यासारखे त्याचे कपडे असतात..”
“आणि त्याच्या बरोबरची ती दोन माणसं?”
“अं.. मला वाटत नाही ते गुंड वगैरे असतील..”
“तिघांपैकी कुणाकडे काही हत्यार.. चाकु.. बंदुक वगैरे?”
“नाही.. म्हणजे.. मी तरी पाहीली नाही..”

“ह्या आधी किती लोकांना तू असं औषधं देऊन बेशुध्द केलं होतंस?”
“दोघांना”
“माझ्या नंतर अजुन किती लोकं आहेत..”
“नाही.. तु शेवटचा.. तिन लोकांचे फ़ोटो मला दाखवले गेले होते..”

तिच्या उत्तरांनी समाधान झाल्यावर, करण तिच्या अंगावरुन बाजुला झाला..

“मी हा नाईफ़… इथे.. माझ्या खिश्यात ठेवतोय..”, तिला दिसेल अश्या रितीने नाईफ़ खिश्यात ठेवत करण म्हणाला.. “हा संदीप आला की मी इथे चक्कर येऊन पडल्याचे नाटक चालु ठेवणार आहे आणि आशा करतो की तु मला साथ देशील.. शेवटी तुला तुझा चेहरा प्रिय आहे नाही का?”

इशीताने काही नं बोलता नुसती मान डोलावली..
करणने इशीताचा स्कॉचचा ग्लास तोंडाला लावला आणि एका घोटात रिकामा केला. घश्याला जाळत जाणार्‍या त्या स्कॉचने त्याला तरतरी आली. हा जो कोणी संदीप येणार होता.. त्यासाठी करण पुरता तयार होता.

पाच मिनीटांतच खोलीची बेल वाजली. करणने इशीताला खुण केली तसं इशीताने कि-होल मधुन बाहेर बघीतले आणि मग करणला होकारार्थी खुण केली.

करणने पुन्हा एकदा तिला खिश्यात ठेवलेला नाईफ़ दाखवला आणि तो जमीनीवर डोळे झाकुन पडला.

इशीताला दार उघडायला उशीर झाला तसं पुन्हा डोअर-बेल वाजली. इशीताने दार उघडले.

“झोपली होतीस का? इतका का वेळ लागला दार उघडायला?”, एका व्यक्तीने इशीताला विचारलं..

“मी.. मी बाथरुममध्ये होते…”
“आणि तुला घाबरायला काय झालंय एव्हढं.. चेहरा पांढरा फटक पडलाय तुझा …”
“नाही.. तुम्हाला यायला उशीर झाला नं.. मी म्हणलं हा उठुन बसला तर…”
“एनिवेज.. काय झालं? वॉज ही इझी टार्गेट.. तुझ्यावर सहजच भाळला? तुझ्याकडुन स्कॉच घेताना.. त्याला कसलाच संशय नाही आला..?”
“नथींग.. इट वॉज इझी टु गेट हिम हिअर..”
“सॅड… मला ह्याच्याकडुन होप्स होत्या.. पण आपल्याला असा बायकांकडुन फ़सणारा.. दारुला भुलणारा डिटेक्टीव्ह काय कामाचा.. मिसेस शेखर तर त्याला दोन दिवसांत गंडवतील..”
“बॉस.. काय करायचं ह्याचं.. सेम?”, त्याच्या बरोबरच्या एका माणसाने त्या संदीपला विचारले
“एकदम सेम.. सर्व्हीस-लिफ़्टने न्या त्याला खाली.. दिग्याला सांग मागे गाडी आणायला.. आणि द्या सोडुन कुठेतरी उरळी-कांचनला वगैरे कचर्‍यात”

करण हे सगळं डोळे झाकुन ऐकत होता. त्याच्या जवळ जवळ येत जाणारी दोन व्यक्तींची चाहुल त्याने घेतली होती. त्या दोन व्यक्तींनी दोन्ही बाजुने त्याचे हात धरुन त्याला उठवण्याचा प्रयत्न केला तसं करणने अचानक डोळे उघडले.. किरणला जागा बघताच त्या दोघांची काही क्षण तंतरली. करणने त्यातला एक माणुस लगेच ओळखला.. तोच तो.. जो करणवर लक्ष ठेवुन होता..
करणच्या चेहर्‍यावर किंचीतसे हास्य पसरले. त्याने सर्व शक्ती एकटवुन त्या इसमाच्या हनुवटीखाली एक ठोसा लगावुन दिला.. तसा तो इसम धडपडत त्या संदीपच्या अंगावर जाऊन पडला.

दुसरा इसम वेगाने करणवर चालुन गेला, पण करणने तो जवळ पोहोचायच्या आधीच आपली लाथ त्या माणसाच्या पोटात घातली तसा तो ही हेलपाटत भिंतीवर जाऊन आदळला. दोघेही पुन्हा उठले आणि करणच्या दिशेने संतापाने निघाले तसं संदीपने त्या दोघांना थांबवले आणि करणकडे बघत तो म्हणाला..
“इनफ़..”
“मला नाही वाटत ह्या ज्या कोण मिसेस शेखर आहेत त्या मला दोन दिवसांत गंडवतील..”, करण आपल्या आखडलेल्या मानेला झटके देत म्हणाला

त्या संदीप नामक व्यक्तीचे घारीसारखे तिक्ष्ण डोळे करणवर रोखलेले होते.
करणने आपल्या टी-शर्टच्या बाह्या मागे सारल्या, मान दोन-तिनदा इकडे तिकडे करुन मानेचे आखडलेले स्नायु मोकळे केले आणि टेबलावरची स्कॉचची बाटली घेऊन तो बेडवर बसला व म्हणाला, “आय सपोज, यु हॅव सम बिझीनेस प्रपोझीशन फ़ॉर मी.. अँड आय सपोज.. आय एम इन..!!!!”

“नॉट सो अर्ली… आम्हाला तुला पुर्ण पारखुन घ्यावं लागेल.. धिस टेस्ट वॉज जस्ट द बिगीनींग..”, संदीप खुर्चीवर बसत म्हणाला
“मला नाही वाटत संदीप.. त्याची फ़ारशी गरज आहे.. आणि तुमच्याकडे दुसरा ऑप्शन पण नाहीए..”, करण हसत म्हणाला..
“का?”
“तु कोण आहेस? मला माहीत नाही.. ह्या मिसेस शेखर कोण आहेत? ते ही मला माहीत नाही.. पण मी शोध लावीन हे नक्की.. आणि जर का मी त्यांना सांगीतलं.. संदीप नामक कोणी व्यक्ती तुमच्यावर पाळत ठेवायच्या तयारीत आहेत.. आय गेस.. तुझा सर्व प्लॅन धोक्यात येईल.. आणि इथुन बाहेर पडायंचं म्हणशील.. तर मला नाही वाटत तुझे हे पपलु-टपलु मला थांबवु शकतील….”

संदीप त्याच्याकडे बरोब्बर दोन मिनीटं रोखुन पहात राहीला.. त्याची ती नजर करणलाही अस्वस्थ करु लागली, पण करण जागचा हालला नाही की त्याने चेहर्‍यावरचे भाव बदलले नाहीत.

शेवटी संदीप खुर्चीवरुन उठला, खिश्यातुन त्याने एक कार्ड काढुन करणच्या हातात टेकवले आणि म्हणाला, “मला उद्या १०.३० वाजता इथे येऊन भेट.. अ‍ॅन्ड आय मीन १०.३०…”

“थॅंक्स.. आय विल बी देअर…”, करण ते कार्ड घेत म्हणाला..
“अ‍ॅंन्ड वन मोर थिंग.. मला डबल-क्रॉस करणारी माणसं आवडत नाहीत…”

संदीप आणि करणने काही क्षण एकमेकांकडे रोखुन पाहीले आणि मग संदीप आणि त्याच्याबरोबरची ती दोन माणसं अधीक काही नं बोलता निघुन गेली..

करणने ते व्हिजीटींग कार्ड पाहीले.. संदीप, डिव्हीजनल हेड, लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनी
करणने ते कार्ड हवेत नाचवत इशीताला दाखवले आणि खिश्यात ठेवुन दिले.

इशीताच्या चेहर्‍यावर इतक्या वेळानंतर प्रथमच हास्य पसरले..

“गुड.. यु गॉट द जॉब इट सिम्स.. चलो माझं काम झालं, मी जाते.. ओह अँड येस ऑल द बेस्ट…”, हात पुढे करत इशीता म्हणाली.

करणने इशीताचा हात धरुन तिला थांबवले आणि म्हणाला, “इतकी घाई काय आहे..? ही स्कॉचची बॉटल तर अर्धीच संपलीय. आणि शिवाय आपण एकमेकांना तर ओळखलं सुध्दा नाही.. हॅव ए सिट डार्लिंग,.. लेट्स ड्रिंक”

 

 

[क्रमशः]

डबल-क्रॉस (भाग १)


“लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनीच्या” ए/सी बोर्ड-रुममधील वातावरण तापलेले होते.

“शर्मा, १५० करोड! फ़ार मोठ्ठी अमाऊंट आहे, मला विचार करायला लागेल..”, डिव्हीजनल-हेड, संदीप, कपाळावरुन हात फ़िरवत म्हणत होता.

“संदीप.. मान्य आहे सम मोठ्ठी आहे, पण आमचा चॅनल पॉलीसीचा प्रिमीयम पण तेव्हढाच पे करायला तयार आहे ना.. तुम्ही ही गोष्ट का नाही विचारात घेत आहात? पूर्ण रिस्क-कॅल्युलेशन प्रोजेक्ट प्लॅन मध्ये दिलेले आहे आम्ही. शेखर आमच्यासाठी अत्यंत महत्वाचे आहेत. त्यांच्या पुस्तकावर आमचे पुर्ण सिझनचे एपिसोड्स अवलंबुन आहेत. जसं जसं ते एक एक भाग लिहुन पूर्ण करतील, तसं तसं आमचं शुटींग प्रोग्रेस होणार आहे.. मार्जीन अत्यंत कमी आहे आम्हाला. जर का त्यांना साधा सर्दी खोकला झाला आणि ते अंथरुणाला खिळले तरी आमचं बजेट बोंबलंल म्हणून समजा. आणि देव नं करो पण त्यांच काही बरं वाईट झालं..तर आमचा चॅनल बॅंक-डेब्ट पेलुच शकणार नाही. वुई निड धीस पॉलिसी टु कव्हर द रिस्क..”, झेड-चॅनलचे सर्वेसर्वा शर्मा बोलत होते..

“येस्स.. आणि त्यासाठी तुमच्या सर्व टर्म्स-कंडीशन्स आमच्या लिगल-डिपार्टमेंटने मान्य केलेल्या आहेत.. शेखर सरांच्या सर्व मेडीकल टेस्टही केलेल्या आहेत. क्षुल्लक हायपर-टेंन्शन आणि एक थायरॉईड सोडला तर त्यांना कसलाही आजार नाहीए. सो सध्यातरी त्यांच्या प्रक्रृतीला धोका कसलाच नाही..” झेड-चॅनलचे लिगल-कंन्सलटंट दिक्षीत म्हणाले..

संदीप पुन्हा पुन्हा पॉलिसीचे ते पेपर्स चाळत होता.

“आणि ही.. ही कंडीशन कश्यासाठी आहे?”, पॉलिसीमधल्या एका क्लॉजवर बोट ठेवत संदीप म्हणाला..

“कान्ट हेल्प इट.. मिसेस शेखरने ती कंडीशन टाकायला भाग पाडली आम्हाला.. त्याशिवाय शेखर पॉलिसीवर सही करणार नाही म्हणे…”, दिक्षीत म्हणाले

“पण काही स्पेसीफ़िक कारण असेल ना.. म्हणजे ‘शेखरचा खून झाला तर पॉलिसीची रक्कम ५०% झेड चॅनल आणि ५०% मिसेस शेखरमध्ये विभागली जाईल..’ थोडी विचीत्र नाही वाटत हा क्लॉज..? म्हणजे असा `मर्डर’ स्पेसीफ़िकच क्लॉज का? मृत्यू कशाने पण येऊ शकतो कि. ”

शर्मांनी इकडे तिकडे बघीतले आणि हळु आवाजात म्हणाले “बिटवीन यु अँड मी.. प्लिज डोन्ट कोट मी आउटसाईड, पण मला तरी वाटतं मिसेस शेखरचं मानसिक संतूलन थोडंस बिघडलेलंच आहे.. यु शुड सी हर इन आईज..”

“रिअल्ली?”, संदीप अलर्ट होत म्हणाला

“येस्स.. आय कॅन बेट ऑन इट.. ऍग्रीडशी इज ब्युटीफ़ुल अँड ऑल… पण.. पण मला वाटतं ती डोक्यात थोडी क्रॅक आहे….. एनिवेज.. त्यांना असं वाटतं की पॉलिसीची रक्कम इतकी जास्त आहे की.. झेड-चॅनलमधुनच कोणीतरी पैश्यासाठी मुद्दाम शेखरचा खुन करेल..” शर्मा

“आणि तुम्हाला ? तुम्हाला काय वाटतं.. तशी शक्यता आहे?” संदीप शर्मांना आणि दिक्षीतना निरखुन पहात म्हणाला.

“नॉट अ चान्स, अहो उलट त्याचं पुस्तक आमच्यासाठी अत्यंत महत्वाचं आहे.. ही मालिका सुरु झाली की तुम्ही बघाच आमचा टी.आर.पी. कुठच्या कुठे जाईल… शिवाय पुस्तक लिहायला ते तिन-चार महीने कुठे तरी अज्ञातवासात जाणार आहेत…”

“म्हणजे..”

“अं. त्यांच फ़ार्म-हाऊस आहे कुठे तरी.. कुठे?.. कुणालाच माहीत नाहीए.. पुस्तकावर फ़ोकस व्हावा म्हणुन ते.. त्यांच्या पत्नी, आणि एक कुक असे जाणार आहेत तिकडे…”

संदीपने आपलं तोंड वाकडं करत काहीशी निराशेने मान हलवली..

“काय झालं.. एनी प्रॉब्लेम…?”, शर्मा..

“समहाऊ मला हे सगळं फ़िशी वाटतंय… आय सी अ रिस्क टु लाईफ़ ऑफ़ शेखर…”

“ओह कमऑन संदीप.. मला कळत नाहीए तुम्ही इतका का संशय घेताय?”

“माहीत नाही शर्मा.. पण् माझा हा सिक्थ सेन्स मला सारखा अलर्ट करतोय.. लाईफ़-लाईन कंपनीला तोटा होईल अशी कुठलीही पॉलिसी आम्हाला घ्यायची नाहीए.. १५० करोड.. जिझ…”, संदीपच्या कपाळावर घर्मबिंदु जमा झाले.

“एनिवेज.. आमच्याकडे जास्त वेळ नाहीए.. बाकीच्या ही एजन्सीज तयार आहेत.. तुम्ही पॉलिसी अप्रुव्ह करणार नसाल तर…”

संदीपच्या मनातली चलबिचल त्याच्या चेहऱ्यावर दिसून येत होती. कदाचित एक तर तो मनापासुन त्या पॉलिसीसाठी कन्व्हींन्स नव्हता , किंवा मग इतक्या मोठ्या रकमेची पॉलिसी त्याला हातची जाऊ द्यायची नव्हती.

संदीपने काचेच्या खिडकीवरचे ब्लाईंडर्स वर केले आणि दुरवर शुन्यात नजर लावुन तो बराच वेळ उभा राहीला.

“ओके.. एक काम करु.. शेखर आणि त्यांच्या कुटुंबाबरोबर एक महीन्यासाठी आमचापण एक माणुस जाईल..”, बराच वेळ विचार करुन झाल्यावर, टायची गाठ सैल करत संदीप म्हणाला

“..धिस इज टु मच संदीप..”, खुर्चीतुन उठत शर्मा म्हणाले.. “अहो हे एथीकल तरी आहे का? शेखरचं त्यांच स्वतःचं आयुष्य आहे.. उद्या प्रत्येक पॉलोसीधारकाच्या मागे तुम्ही तुमचा एक माणुस लाऊन द्याल..”

“नाही प्रत्येक नाही.. पण निदान मी जोपर्यंत कन्व्हींन्स होत नाही.. तो पर्यंत तरी..”

“ ..आणि तुम्ही लाख म्हणाल हो.. पण शेखरने हे मान्य केले पाहीजे ना.. ते का म्हणुन एखादा परका माणुस आपल्या बरोबर घेऊन जातील? जाऊ देत ना.. मी कश्याला वेळ वाया घालवतोय .. आणा ती पॉलिसी इकडे…”

“तुम्ही तो माणुस आमच्या.. कंपनीतर्फ़े आलाय म्हणून नका सांगु.. तो माणुस कोणीही असु शकतो.. त्यांचा ड्रायव्हर.. माळी, हेल्पर.. तितके महीने त्यांच्याबरोबर.. त्यांच्यातलाच होऊन राहील, आणि आम्हाला रिपोर्ट करेल..”, संदीपला अधीक विचार केल्यावर त्याचा विचार अधीक योग्य वाटु लागला.

शर्मांच्या चेहर्‍यावर काहीशी अनिश्चीतता होती. त्यांनी दिक्षीतांकडे पाहीले, पण ते सुध्दा ह्या मुद्यावर पुर्णतः सहमत नव्हते.

“विचार करा शर्मा.. तुम्ही कन्व्हींन्स केलंत तर ते शक्य आहे.. मान्य आहे तुमच्याकडे बाकीच्या एजन्सीजचे पण पर्याय उपलब्ध आहेत.. पण आमची अफ़्टर सेल सर्व्हीस तुम्हाला माहीते.. एकदा शब्द दिला म्हणजे दिला.. जे आहे ते सगळं समोर असते.. *कंडीशन्स अप्लाय नाहीत..”, संदीप

लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनीचं एक नाव होतं.. जरी त्यांचा प्रिमीअम रेट जास्ती होता, जरी त्यांची स्क्रुटीनी जास्त खोलात जाणारी, क्वचीत ग्राहकाला तसदीदायक ठरणारी होती तरीही एकदा पॉलिसी बनली की पॉलिसीधारकाला एखाद्या राजासारखी वागणुक मिळे. क्लेम सेटलमेट्स, पॉलिसीबद्दलची माहीती आणि इतर पर्यायी सर्व्हिसबद्दल कधीच कुणालाच शंका नव्हती. त्यांचा ग्राहक-बेस प्रचंड होता.

शर्मांनी दिक्षीतांशी हळु आवाजात काही बोलणी केली आणि मग ते म्हणाले,

“ठिक आहे.. पण मला आधी शेखरशी बोलावं लागेल ह्याबद्दल.. ते तयार असतील तर वुई कॅन गो अहेड..”

तिघांनी एकमेकांशी हस्तांदोलन केले आणि शर्मा व दिक्षीत बाहेर पडले.


करण आपल्या २०० स्क्वे-फुटाच्या कार्यालयात नखं कुरतडत बसला होता. शेवटची असाईनमेंट करुन महीना उलटला होता. महीन्याभराची सगळी बिलं थकली होती. कार्यालयातील टेबल-खुर्ची, खिडक्यांची तावदानं, ओ.एल.एक्स वरुन खरेदी केलेली जुनाट कपाटं धुळीने माखलेली होती.

बाहेर उनं चांगलंच तापलं होतं अर्धा जुन उलटला तरीही तुरळक सरी सोडल्या तर पावसाचा काहीच पत्ता नव्हता. करणने हातातल्या एन्व्हलोप्सचा गठ्ठा टेबलावर आपटला तशी टेबलावर साठलेली धुळ हवेत उडाली. मोबाईलमध्ये बॅंकेकडुन आलेला अकाऊंट-बॅलंन्सचा मेसेज करणने पुन्हा वाचला. खात्यात शेवटचे हजार रुपये शिल्लक होते. करणने जिवावर उदार होऊन खिश्यातले पैसे घालुन आणलेला टाईम्स उचलला आणि जाहीरातींवरुन नजर फ़िरवायला सुरुवात केली.

वॉंन्टेड

मजबुत शरीरयष्टी असलेला गुप्तहेर पाहीजे

ड्रायव्हींग लायसन्स आणि क्लायंट अ‍ॅन्डॉर्समेंट्ससहीत माहीती पाठवा

पि.ओ.बॉक्स नंबर ४१८

क्लायंट इन्फ़ॉर्मेशन – क्लासिफ़ाईड

जाहीराती चाळता चाळता करणची नजर ह्या जाहीरातीवरुन फ़िरली.

आजच्या ई-मेल्स जमान्यात पि.ओ.बॉक्सवर माहीती मागवणारा हा अवलिया पाहुन करणला क्षणभर हसु आले आणि तो पुढच्या जाहीरातींकडे वळला… क्षणभरच.. आणि मग अचानक काहीतरी क्लिक झाल्यासारखे तो पुन्हा माघारी त्याच जाहीरातीकडे परतला.

पि.ओ.बॉक्स.. जुन्या जमान्यातला पत्र-व्यवहाराचा मार्ग असला तरीही तो सुरक्षीत होता. पोस्ट-ऑफ़ीसकडुन मिळणारी ही सुविधा सुरक्षीत होती आणि ज्याला पत्र पाठवले त्याची गुप्तता राखुन ठेवणारी होती. ह्या विरुध्द ई-मेल्स, एखाद्या संगणक तज्ञाकडुन ट्रेस होऊ शकतात. ई-मेल डिलीट जरी केली तरी ती पुर्णतहा नाहीशी होत नाहीच.. त्याचे ट्रेसेस रहाताच मेल सर्व्हरवर.

“काम काहीतरी तसंच महत्वाचं असावं..” करणने विचार केला.

मजबुत शरीरयष्टी..

करण पुन्हा पुन्हा तो शब्द वाचत होता. गुप्तहेर सहसा कुणाच्या नजरेस न पडता गपचुप आपले काम, शक्यतो एकट्याने, कुणाच्या आध्यात-मध्यात न पडता पार पाडत असतात. मग “मजबुत शरीरयष्टी”..? तसेच काही कारण असल्याशिवाय असा उल्लेख करणे अशक्य होते.

करणला ह्या जाहीरातीत नक्कीच काही तरी काळंबेर असल्याचा संशय यायला लागला. क्लायंट-क्लासिफ़ाईड, जाहीरात देणारा स्वतःची गुप्तता पाळणारा… नक्कीच काहीतरी गडबड होती.. आणि जेथे काही काळंबेरं असतं.. तेथे ओघानेच पैसाही असतोच.. आणि करणला सध्या पैश्याची अत्यंत आवश्यकता होती.

करणने आपल्या टी-शर्टच्या बाह्या मागे सारल्या आणि जिममध्ये जाऊन कमावलेले आपले दंड फ़ुगवुन पाहीले. टणटणीत फ़ुगलेले दंड, भरलेली छाती.. अ‍ॅब्स मारुन मारुन कडक झालेले पोटाचे स्नायु पाहुन करण स्वतःवरच खुश झाला.

त्याने संगणक चालु केला आणि पत्र लिहायला सुरुवात केली. पुढचा अर्धा-पाऊण तास त्याने आत्तापर्यंत केलेले काम, क्लायंट्सचे कोट्स वगैरेंचा उल्लेख करुन पत्र तयार केले. दोन-चार ड्राफ़्ट्स रिव्ह्यु केल्यानंतर त्याच्या मनासारखे ते पत्र तयार झाले तशी त्याने त्याची प्रिंट काढली, एका कोर्‍या पाकीटात ते पत्र, ड्रायव्हिंग लायसेंन्सची कॉपी टाकली आणि ते पाकिट सिल करुन टाकले.

अनपेक्षीतपणे कोणीतरी येईल, नविन काम मिळेल, ह्या आशेवर त्याने महीना काढला होता, पण जगाच्या दृष्टीने तो जणु अदृष्यच झाला होता. कोणीही त्याच्या कार्यालयात फ़िरकले नव्हते. रोज रोज त्याच खुर्चीवर बसुन त्याचे अंग चांगलेच आखडुन गेले होते. शेवटी दीर्घ उसासा सोडुन तो उठला, टेबलावरचे ते सिल्ड एन्व्हलोप उचलले, दाराला कुलुप लावले आणि तो बाहेर पडला.

पुढचा दीड आठवडा करणसाठी कमालीचा संयम वाढवणारा ठरला. आठवडा उलटुन गेल्यावरही त्या जाहीरातीचा काहीच रिप्लाय नाही बघुन करण पुर्णपणे निराश झाला होता. पण त्या दिवशी त्याचा उत्साह वाढवणारी एक घटना घडली. साधारणपणे १२.३०-१ च्या सुमारास सिगारेट शिलगावण्यासाठी तो बाल्कनीत आला आणि त्या क्षणी समोरच्या रस्त्यावर उभा असलेला एक इसम अचानक खांबाच्या आड दडल्याचं त्याच्या चाणाक्ष नजरेनं हेरलं. पण त्याने मुद्दाम त्या इसमाकडे दुर्लक्ष केलं. सिगारेटचे दोन दीर्घ झुरके घेऊन तो पुन्हा आपल्या खुर्चीत येऊन बसला. पण त्या क्षणापासुन त्याच्या लक्षात आलं की कोणीतरी त्याच्यावर लक्ष ठेवुन आहे आणि ह्याचा संबंध कदाचीत त्या जाहीरातीशी असण्याची शक्यता त्याच्या मनात डोकावुन गेली.

अर्थात ही शक्यता होती.. कदाचीत तो योगायोगही असु शकत होता.

करणने ऑफ़ीसचे दार लोटुन घेतले आणि तो खाली, रस्त्यावर, आला. तो इसम आता त्या खांबापाशी नव्हता.. पण तो नक्कीच आजुबाजुला कुठेतरी करणवर लक्ष ठेवुन होता हे नक्की. करणने ह्याची पुर्ण कल्पना होती आणि म्हणुनच त्याने त्या इसमाला शोधायचा आज्जीबात प्रयत्न केला नाही.

आखडलेलं अंग मोकळं करण्याच्या बहाण्याने त्याने हात ताणुन त्याने कमरेतुन मागे पुढे एकदा वळुन घेतलं. थोड्या अंतरावर पेप्सीचा एक ट्रक उभा होता, त्या ट्रकच्या मागे तो इसम लपला असण्याची शक्यता होती. करण कोपर्‍यावरच्या पानशॉपपाशी गेला, एक सिगारेट घेतली आणि शिलगवण्याच्या बहाण्याने तो गल्लीच्या कोपर्‍यावर गेला. काही क्षण तेथे घुटमळला आणि अचानक उजवीकडे वळुन नाहीसा झाला.

त्याच्याकडे जास्ती वेळ नव्हता. त्याला पुढच्या गल्लीतुन वळुन पळत जाऊन त्या ट्रकच्या मागे लपलेल्या इसमाच्या पाठीमागे जायचे होते. तो जोरात पळत सुटला. वाटेत येणारे अडथळे पार करत तो त्या ट्रकपाशी पोहोचला.

त्याचा अंदाज बरोबर होता. करण दिसेनासा झाल्याने तो इसम थोडा गोंधळला होता. अंदाज घेत घेत तो ट्रकच्या आडोश्याने पुढे सरकला. करणही त्याला कळणार नाही इतपत अंतर ठेवुन त्याच्या मागोमाग पुढे जाऊ लागला. त्या इसमाने एकदा करणच्या ऑफ़ीसकडे नजर टाकली आणि मग तो झपझप पावलं टाकत चालु लागला.

करणही काही अंतर ठेवुन त्याच्या मागोमाग चालत राहीला.

साधारण किलोमीटरभर चालल्यावर तो इसम एका हॉटेलमध्ये शिरला. करणही काही क्षण थांबुन त्या हॉटेलमध्ये गेला आणि कोपर्‍यातली एक जागा पकडुन बसला. काही टेबलं सोडुन तो इसम करणला पाठमोरा फोनवर बोलत एका टेबलावर बसला होता.

करणने चहा मागवला आणि तो त्या माणसावर नजर ठेवुन बसला. थोडा वेळ गेल्यावर त्याच्या असं लक्षात यायला लागलं की बहुतेक करण तेथे आहे हे त्या माणसाला माहीत आहे. त्याची आणि करणची नजरानजर होऊ नये म्हणुन तो कटाक्षाने मागे बघायचे टाळत होता. करणने पुढची चाल त्या माणसावरच सोडली. जोपर्यंत तो माणुस तेथुन निघुन जात नव्हता तो पर्यंत करण तेथुन उठणार नव्हता.

त्याने खिश्यातुन सिगारेटचे पाकीट काढले आणि एक सिगारेट शिलगावली.

घड्याळाचे काटे पुढे पुढे सरकत होते. तो माणुस मोबाईलमध्ये बहुदा गेम खेळत तेथे बसला होता. करणने क्षणभरही आपली नजर त्या माणसावरुन हलवली नव्हती, पण त्याचे लक्ष विचलीत झाले ते हॉटेलच्या दारातुन आत आलेल्या एका तरुणीमुळे. निळ्या रंगाची जिन्सची पॅंट त्यावर फुलांचे मोठ्ठे पॅटर्न असलेला शर्ट तिने घातला होता. चंदेरी रंगाचे मोठ्ठे गोलाकार रिंग्स कानामध्ये घातल्या होत्या आणि हातामध्ये एक मोठ्ठी पॅरीसच्या ऐफ़ेल-टॉवरचं चित्र असलेली पर्स होती.

तिने हॉटेलमध्ये बसलेल्या लोकांवरुन एकवार नजर फ़िरवली. तिची नजर करणवर खिळली आणि मग ती करणच्या दिशेने आली.

“लाईट?”, आपल्या पर्समधुन एक सिगारेट काढुन तिने आपल्या लिप्स्टीकने रंगवलेल्या ओठांमध्ये धरत करणला विचारले.

करणने आपली सिगारेट तिला दिली तसं तिने त्या सिगारेटचे टोक आपल्या सिगारेटला लावुन आपली सिगारेट पेटवली.

तिने एक दीर्घ कश मारला. करणने त्यावेळात पट्कन त्या माणसाकडे बघीतले.. परंतु एव्हाना तो माणुस खुर्चीतुन उठला होता आणि करणकडे किंवा इतरत्र कुठेही न बघता तो काऊंटरला पैसे देऊन निघुन गेला. करणही त्या माणसाच्या मागोमाग जाण्यासाठी उठला.. त्याने एकवार त्या तरुणीकडे बघीतले आणि तो तेथेच थांबला…त्या तरुणीचा चेहरा वेडावाकडा झाला होता… तिने कष्टाने हातातली पर्स खुर्चीवर ठेवली पण खाली बसण्याच्या आधीच ती करणच्या अंगावर कोसळली. करणने वेळेच तिला सावरले नसते तर ती जमीनीवरच पडली असती.

“मिस.. आर यु ऑलराईट?”, पाण्याचा ग्लास देत करणने तिला विचारले.

“सॉरी.. रिअल्ली सॉरी.. उन्हाने थोडी चक्कर आली.. येस आय एम ऑलराईट..”, कपाळ चोळत ती तरुणी म्हणाली.

करणने दिलेला पाण्याचा ग्लास तिने संपवला आणि ती जायला उठली.. परंतु तिला पुन्हा चक्कर करायला लागली तसा तिने बाहेर जायचा नाद सोडुन दिला आणि ती पुन्हा खुर्चीत बसली..

“मला फिट्सचा थोडा त्रासच होतो उन्हात…”, आपले केस निट करत ती तरुणी म्हणाली.. “बाय द वे मी इशीता..”

“हाय.. मी करण..”

“मी फ़ॅशन डिझायनर आहे.. इथे पुढेच माझी एका क्लायंटशी मिटींग होती म्हणुन निघाले होते.. ऑटो पण मिळेना.. म्हणलं चालत निघाले तर लवकर पोहोचेन.. बट धिस ब्लडी हिट…”

बॅगेतुन तिने वेट-वाईप्स काढले आणि आपला चेहरा टिपला..

“व्हॉट अबाऊट यु?”

“मी.. स्पाय एजंट आहे.. स्मॉल-टाईम-डिटेक्टीव्ह…”, करण म्हणाला

“वॉव्व.. साऊंड्स इंटरेस्टींग.. जेम्स बॉंन्ड एह?”

दोघं जण बोलत होते इतक्यात त्या तरुणीचा फोन वाजला..

“एक्स्क्युज मी..”, असं म्हणुन इशीताने फोन कानाला लावला..

“येस्स मॅम.. ऑन-द-वेच आहे.. १० मिनीटांत मध्ये पोहोचेन….. ओह… ओह.. दॅट्स सॅड… येस.. येस आय अंडरस्टॅंड…. नो प्रॉब्लेम.. येस प्लिज लेट मी नो आणि आपण प्लॅन करु.. नो.. नो.. नो इश्युज… टेक केअर बाय…”

फ़ोन बंद झाल्यावर तिने थाड्कन तो फोन टेबलावर आपटला..

“व्हॉट हॅपन्ड.. एव्हरीथींग ऑलराईट?”, करणने विचारले

“मिटींग कॅंन्सल झाली क्लायंटची.. कोण तरी रिलेशनमध्ये एक्स्पायर झालं तिच्या…. कान्ट हेल्प.. पण माझं नुकसान झालं नं.. मिटींगसाठी म्हणुन मी पर्ल हॉटेलमध्ये रुम बुक केली होती.. क्लायंटला काही आऊट-फ़िट्स ट्राय करता येतील… मला माझे डिझाईन्स लॅपटॉपवर दाखवता येतील आणि आरामात बसुन बोलता येईल अश्या हिशोबाने ३-४ तासांसाठी घेतली होती.. फ़ुक्कट गेले पैसे ते.. रिटर्न पण नाही मिळनार…”, वैतागुन इशीता बोलत होती.

मग अचानक तिने करणकडे बघीतलं आणि म्हणाली, “आय नो इट माईट साऊंड रिडीक्युलस आणि चिप पण.. बट इफ़ यु लाईक.. वु कॅन गो टु रुम… ड्रिंक्स.. फ़ुड सगळं रेडी आहे.. तुझं जेवण झालं नसेल तर आपण खोलीत बसुन एकत्र जेवण घेऊ शकतो.. आय मीन इफ़ यु फ़िल कंफ़र्टेबल.. “

करणने आश्चर्याने इशीताकडे पाहीले.. त्याला हे अन-एस्पेक्टेड होते..

“आय नो.. आपण आत्ताच भेटलोय…. पण मला ते भरलेले पैसे वाया घालवायचे नाहीएत…”

करणच्या पोटात भुकेचा डोंब उसळला होता.. त्यात ते हॉटेलमध्ये बसल्याने खाद्यपदार्थांचे वास त्याची भूक आधीकच चाळवत होते. गेला आठवडा तर त्याने फ़क्त सामोसा आणि वडापाव वरच भागवला होता आणि  ड्रिंक्स घेऊन तर त्याला जमाना उलटुन गेला होता.

नकार देण्याचा प्रश्नच नव्हता, फ़ारसे आढेवेढे न घेता करण तयार झाला.

 

 

[क्रमशः]