डबल-क्रॉस (भाग ५)


डबल-क्रॉस (भाग ४) पासून पुढे >>

करणने उरलेले सामान लॉंच मधून उतरवले आणि तो बंगल्यात शिरला.

शेखर एव्हाना चेंज करून हॉल मध्ये येऊन बसला होता.

करणने एकवार हॉलमधून नजर फिरवली. हॉलमध्ये सर्व फर्निचर होते आणि ते हि उंची स्वरूपातले. कोपऱ्यात सर्व प्रकारच्या मद्याने युक्त बार होता, लॅव्हिश सोफा सेट होता, ५२इंची कर्व्ह्ड टीव्ही होता, मॉडर्न-आर्टच्या महागड्या फ्रेम्सनी भिंती सजल्या होत्या, जमिनीवर गुबगुबीत कार्पेट होते, महागडी झुबरं, स्टायलीश लॅप-शेड्स होत्या, उंची लाकडाची कपाट होती.

करण तो हॉल बघण्यात हरखून गेला, भानावर आला ते शेखरच्या बोलण्याने.

“अरे ये, नुसता उभा का, चल पेग बनव.. आणि तुलाही काय हवं ते घे, लाजू वगैरे नकोस..”, बारकडे हात दाखवत शेखर म्हणाला

“.. पण मॅडम?”, सकाळचा प्रसंग आठवून करण म्हणाला

“शैलाची तू नको काळजी करू, इथे मला नाही, तिला थांबवावे लागते. एक काम कर, तिचा पण पेग बनव, आत बेडरूम मध्ये असेल ती, बघ, विचार तिला काय हवंय”, टीव्ही चालू करत शेखर म्हणाला

करणने मान डोलावली आणि तो आतल्या खोलीत, जिकडे शैला होती, तिकडे गेला. दार हलकेच लोटलेले होते.

करणने दारावर टक-टक केले तसे शैला आतून म्हणाली, “कम-इन”

करण दार उघडून आतमध्ये गेला. समोरच्या किंग-साईझ बेडच्या मध्यभागी शैला बसली होती. गडद-पिवळ्या रंगाचा आणि त्यावर केशरी फुलांची नक्षी असलेला झरझरीत काफ्तान तिने घातला होता. नुकतीच आंघोळ झाल्याने तिचे ओले केस एकाबाजूने तिच्या खांद्यावरून रुळत होते. एक पाय गड्घ्यात दुमडून ती नखांना नेल-पोलिश लावण्यात मग्न होती.

“येस्स?”, करणकडे वर न बघताच तिने विचारले

“मॅडम, सरांसाठी मी ड्रिंक्स बनवतोय, सरांनी तुम्हाला काय हवंय विचारायला सांगितलेय, म्हणजे त्याप्रमाणे मी तुमचे सुद्धा ड्रिंक बनवतो”

“आय विल टेक जीन विथ सोडा, थोडासा लेमन ज्यूस आणि वन स्पून शुगर सिरप.”, अजूनही वर न बघता शैला म्हणाली

तिचा हा तटस्थपणा करणला अस्वस्थ करत होता. अवघ्या काही तासांपूर्वी.. काही सेकंदांसाठी का होईना ती करणच्या मिठीत होती, तिचे नाजूक ओठ करणच्या ओठांवर होते, आणि आता?? आता ती करणकडे बघतही नव्हती.

काही सेकंद थांबून शेवटी करण माघारी वळला तसं शैला म्हणाली, “मगाशी जे घडले, तो माझा एक मूर्खपणा होता, …… उगाच त्यावरून काही अर्थ काढू नको…… आणि हो…. पुढे काही अपेक्षाही ठेवू नकोस”

करणने वळून मागे बघितले, शैला त्याच्याकडेच बघत होती. तिच्या डोळ्यात तेच अनोळखी भाव होते…. करण तिच्यासाठी कोणीच नव्हता.

करणने सगळ्यांसाठी ड्रिंक्स बनवले आणि तो सोफ्यावर जाऊन बसला. थोड्याच वेळात शैला बाहेर आली, बार-टेबलावरचे ड्रिंक उचलले आणि शेखरच्या जवळ जाऊन बसली.

“चिअर्स डार्लिंग..”, हातातला ग्लास शेखरच्या ग्लासला चिकटवत शैला म्हणाली आणि तिने शेखरच्या गालावर एक चुंबन दिले

करणला तिने पूर्ण इग्नोर केले होते, जणू काही तो इथेही नव्हताच.

“ऑल सेट?”, शेखरच्या लैपटॉपकडे बघत शैला म्हणाली
“येस्स, आय एम डाईंग टू. खूप काही साठलंय डोक्यात, कधी एकदा लिहायला सुरुवात करतो असं झालंय.”, शेखर ड्रिंक्सचे घुटके घेत म्हणाला
“मेक इट बिग, मेक इट मैजिकल”, शेखरच्या केसांतून हात फिरवत शैला म्हणाली

शैलाची ही शेखरशी अनपेक्षित जवळीक करणला सहन होत नव्हती. खरं तर ते दोघे नवरा-बायकोच होते, पण करणला का कुणास ठाऊक जळफळाट होत होता.

“ऑफकोर्स आय विल. ”
“उद्यापासून काही दिवस माझा मुक्काम आतल्या बेडरूम मध्ये, मला कुठल्याही प्रकारचा डिस्टर्बन्स नकोय. मला काही हवं असेल तर मी स्वतःहून मागून घेईन, ठराविक वेळाने मला विचारायला यायची आवश्यकता नाही”, करण आणि शैलाकडे आलटून-पालटून बघत शेखर म्हणाला

करणने काही न बोलता मान डोलावली.

“करण बेडरूम मध्ये एक छोटा फ्रिज आहे. त्यात बिअर्स चे कॅन्स ठेवून दे. रामुकाकांनी चकण्याची एक वेगळी बॅग बनवली होती, ती, सिगारेट्स, पाण्याच्या बॉटल्स आतमध्येच न्हेऊन ठेव. पहिली पन्नास एक पान लिहून होईस्तोवर तरी मी बाहेर येणार नाही हे नक्की.”

करणने पुन्हा एकदा काही न बोलता मान डोलावली.

बाहेरची हवा स्तब्ध झाली होती, वारा पडला होता त्यामुळे झाडांच्या सळसळीचा होणारा आवाजही थांबला होता. त्या निर्जन भागात ती शांतता अंगावर येत होती.

“पाऊस येणार बहुतेक”, हातातला ग्लास रिकामा करत शेखर म्हणाला
“अजून भरू?” शेजारची बाटली उचलत करण म्हणाला

“अं, नको, उद्यापासुनची रात्र माझी एकट्याचीच असणारे आहे, हा विचार करता निदान आजची रात्र तरी माझ्या बायकोबरोबर जास्तीत जास्त घालवणे योग्य ठरेल, काय विचार आहे?”, शैलाकडे सूचक नजरेने बघत शेखर म्हणाला

“तुला ना, कारणच पाहिजे, चल आवर आणि ये झोपायला”, आपला ग्लास उचलत शैला म्हणाली

मगाशी बॅगा ठेवताना करणने ती मोठ्ठी बेडरूम आणि त्यातील तो किंग-साईज बेड बघितला होता. त्यावर पसरलेली उंची, मलमलीची गुबगुबीत पांघरूण आणि त्यामध्ये एकमेकांना लपेटून झोपलेले नग्न शेखर-शैला त्याच्या नजरेसमोर तरळून गेले.

काहीसं चिडून त्यानेही आपला ग्लास बॉटम्स अप केला आणि एकदा सुरक्षेच्या दृष्टीने बाहेरची पाहणी करून येतो म्हणून तो बंगल्याच्या बाहेर पडला. पहिली काही मिनिटं तो वाट फुटेल तसा चालत होता. त्याच्या डोक्यात विचारांचं कल्लोळ उठले होते.

“काय आवडलं असेल शैलाला शेखरमध्ये?”
“त्याचं लेखन? मला नाही वाटतं. शैला पुस्तक वगैरे वाचत असेल हेच मुळी मला नाही पटत”
“मग? त्याला मिळणारी प्रसिद्धी? अमाप पैसा?”

“कदाचीत, कदाचीत काय, नक्कीच. शेखर काही कोणी राजबिंडा तरुण नव्हता कि त्याच्या रूपावर कोणी भुलावं, आणि ते पण शैलासारख्या फटाकड्या तरुणीने? शक्यच नाही. त्यात ह्यांच्यासारख्या अजागळ माणसाकडून तिला शरीर-सुख मिळण्याची शक्यताही नगण्यच, कदाचीत म्हणूनच मगाशी ती त्या केबिनमध्ये करणकडे आकृष्ट झाली. मग, जर का हे एकदा होऊ शकते, तर.. तर परतही होऊ शकते. ”

करणने नकळत आपल्या शर्टची कॉलर ताठ केली.

करणला शैला हवी होती, त्याच्या जवळ, त्याच्या मिठीमध्ये, त्याच्या बेडमध्ये. तिच्या स्पर्शासाठी करणच्या शरीराचा स्नायूं-स्नायू आसुसला होता.
नदीच्या मंद लाटा खडकावर हळुवार आदळत होत्या. कारण तिथल्याच एका खडकावर पाण्यात पाय सोडून बसला. थंड पाण्याचा पायाला स्पर्श होताच करण जरा शांत झाला. काही तासांच्या ओळखीनेच शैलाने त्याला पार वेड करून सोडलं होत. तिचा विचार काही केल्या त्याच्या डोक्यातून जात नव्हता आणि नकळत का होईना तो शेखरचा तिरस्कार करू लागला होता. एक पैसा सोडला तर आपण त्या बुजगावण्या शेखरपेक्षा कित्तेक पट्टीने भारी आहोत हे त्याचे मन त्याला आक्रन्दून सांगत होते.

“थोडा धीर धर करण, थोडा धीर धर. आजचा तर पहिलाच दिवस होता आणि शैला काही सेकंदांसाठी का होईना आपल्या मिठीत होती. ज्यासाठी कित्तेक तरुण आसुसले असतील ते तिचे ओठ आपल्या ओठांवर टेकलेले होते. थोडे कार्ड्स निट खेळले तर सगळं काही मनासारखं जमून येऊ शकते”, करण स्वतःला समजावत होता. शेखर त्याच्या खोलीत बंद असताना त्याला काहीशी मोकळीक मिळणार होती आणि त्यावेळी कसं वागायचं, काय बोलायचं, शैलाला कसं इंप्रेस करायचं ह्याची दिवा स्वप्न बघण्यात तो रममाण होऊन गेला.

आकाशात कडाडकन एक वीज चमकली तसा करण भानावर आला. करणने आजूबाजूला बघितले. तो बंगल्यापासून खूप दूर निघून आला होता. आजूबाजूला घनदाट जंगल होते. त्याने पटकन घड्याळात नजर टाकली, पाऊण-एक तास सहज उलटून गेला होता. करणला अचानक आपल्या जबाबदारीची जाणीव झाली. शेखरला सुरक्षित ठेवणे हे त्याचे प्रमुख ध्येय होते आणि आत्ता करण तेथे नव्हता, शेखर एकटाच होता.

नकळत करणंचा हात पॅन्टच्या मागच्या खिश्याकडे गेला आणि त्याला दुसरा धक्का बसला. तो आपलं रिव्हॉल्व्हर त्याच्या खोलीतच विसरून आला होता. करण माघारी वळला आणि जिवाच्या आकांताने वेगाने बंगल्याकडे पळत सुटला.

बंगल्यापर्यंत पोहोचेस्तोवर तो घामाने निथळून निघाला होता. बंगला एव्हाना पूर्ण अंधारात बुडून गेला होता. शेखर-शैलाच्या बेडरूममधला दिवा सुद्धा मालवलेला होता. करणने हळूच दार उघडले आणि तो चोर पावलांनी आतमध्ये आला व हळूच दार लावून घेतले.

कित्तीतरी वेळ तो भिंतीला टेकून परिस्थितीचा अंदाज घेत होता. त्याचे कान कुठलाही बारीकसा आवाज टिपण्यासाठी आसुसलेले होते. परंतु सर्वत्र शांतताच होती. हॉलमध्ये कोणी नाही ह्याची खात्री होताच करण भिंतीला लागून पुढे सरकला. प्रथम तो शैला-शेखरच्या खोलीजवळ गेला आणि त्याने दरवाज्याला कान लावले.

आतूनही कसलाच आवाज होत नव्हता. अगदीच काळजीपूर्वक ऐकल्यावर शेखरच्या वजनदार श्वासोत्छ्वासाचा मंद आवाज कानी पडला.

समाधानाने करण माघारी वळला आणि तो आपल्या खोलीकडे आला आणि अचानक त्याच्यातला सिक्स्थ-सेन्स जागा झाला. त्याची खोली नक्कीच रिकामी नव्हती. करण व्यतिरिक्त नक्कीच त्या खोलीत दुसरे कोणीतरी होते. करणचे स्नायू आकसले गेले, मानेवरचे केस टेन्शनने उभे राहिले.

करण भिंतीला चिकटून उभा होता.

“सक.. सक..” असा काही अंतरावरून ठरावीक अंतराने आवाज येत होता.

करण हळूच दिव्याच्या बटनाजवळ सरकला आणि त्याने लाईटचे बटन दाबले.

समोरचे दृश्य बघून तो काही काळ थिजूनच गेला. त्याच्यासमोर पाठमोरी शैला उभी होती, तिच्या हातात किचेनमधला एक चाकू होता आणि यांत्रिक पद्धतीने ती तो चाकू करणच्या बेडवर मारत होती. बेडवरच्या गाडीच्या पार चिंधड्या झाल्या होत्या.

करण तिच्या अंगावर धावून जाणार होता एव्हढ्यात शैलाने चाकू मारणे थांबवले आणि ती माघारी वळली.

करणला पुन्हा एक धक्का बसला. शैलाचे डोळे बंद होते, तिचा चेहरा कमालीचा शांत होता.

एखादा रोबोट चालावा तश्या प्रकारे शैला चालत चालत करणच्या शेजारून निघून गेली…. तिला तिथे करण असल्याची यत्किंचितही जाणीव नव्हती. शैला झोपेत चालत होती.

बऱ्याच वेळ करण शैला गेली त्या दिशेकडे बघत होता. शैला आपल्या खोलीत गेल्याची खात्री होताच करणने आपल्या बेडकडे बघितले. चाकू मारून मारून शैलाने त्याच्या उशीची लक्तर काढली होती. उशीतला कापूस बेडभर पसरला होता.

करणने एक मोठ्ठा आवंढा गिळला. मगाशी बाहेर न जाता करण सरळ त्याच्या खोलीत येऊन झोपला असता… तर….. ???

करणने सावकाश खोलीचे दार लावून घेतले, घट्ट कडी लावली आणि आपल्या बेडवर येऊन झोपला.

करणची झोप मोडली ती दारावर जोरात वाजणाऱ्या थापेच्या आवाजाने. करण दचकून जागा झाला, उशीखाली ठेवलेले रिव्हॉल्व्हर उचलून खिश्यात ठेवले आणि त्याने बेडरूमचे दार उघडले.

समोर शैला उभी होती.

भीतीने तिचा चेहरा पांढरा फटक पडला होता. कपाळावर मानेवर घर्मबिंदू जमा झाले होते.
करणने दार उघडताच जणू एखादे भूत बघितल्यासारखे ती करणकडे बघत उभी राहिली.

तिला असे घाबरलेले बघताच करणच्या पायाखालची जमीनच सरकली.

“शेखरना तर काही झाले नसेल?”, क्षणार्धात त्याच्या मनात विचार तरळून गेला.

“मॅम.. काय झालं?” करणने विचारले
शैला अजूनही अविश्वासाने करणकडे बघत होती

“मॅम, इज एव्हरीथिंग ऑलराइट? इज.. इज शेखर ऑलराइट?”, करणेने शैलाला हलवत विचारले

“येस्स, येस्स, हि इज ऑलराइट… आर यु ऑलराइट?”, शैलाने विचारले
“येस्स, मी ठीक आहे? काय झालंय?”, करण

शैलाने काही न बोलता करणला बाजूला केले आणि ती बेडरूममध्ये शिरली, पाठोपाठ करणंही आतमध्ये आला. शैला त्याच्या बेडसमोर आपले दोन्ही हाताचे तळवे छातीवर दाबून ठेवून उभी होती. समोर करणची गादी, उशी फाटलेल्या अवस्थेत विखुरली होती, गादीतला कापूस खोलीत इतरत्र पसरला होता.

ते दृश्य बघून शैलाचे डोळे विस्फारले गेले होते.

“करण .. आय.. आय.. “, तिच्या तोंडातून शब्दच फुटत नव्हते

करणने तिला हाताला धरून गादीवर बसवले आणि पाणी प्यायला दिले.

“शैला, यु डोन्ट हैव टू एक्सप्लेन. मला माहिते तू हे मुद्दाम केले नाहीस, तू झोपेत चालत होतीस, पाहिलेय मी ते”, करण तिला समजावण्याच्या सुरात म्हणाला
“अरे पण.. काय होऊन बसले असते हे.. मी झोपेत जे काय करते ते मला जणू रात्री स्वप्नाच्या रूपात घडलेय असे सकाळी आठवते. मला सकाळी जाग आली आणि हे स्वप्न आठवले.. यु शुअर यु आर नॉट हर्ट ?”, शैला आता थोडी भानावर आली होती.
“अज्जीबात नाही, मी अगदी ठणठणीत आहे”, करण आपले हात पाय पुढे करत शैलाला म्हणाला

“करण, तू प्लिज जा इथून, परत माझ्या हातून असे काही घडण्यापेक्षा?”, शैला अचानक गादीवरून उठली आणि करणची बॅग भरत म्हणाली .
“इट्स ओके, डोन्ट वरी, माझी काळजी घ्यायला मी समर्थ आहे, ह्यापुढे झोपताना मी दार घट्ट लावून झोपत जाईन”, शैलाला थांबवत करण म्हणाला
“नाही करण, आय इन्सिस्ट, मी तुझे पूर्ण ३ महिन्यांचे पगाराचे पैसे देते, तुझं नुकसान होणार नाही, पण प्लिज जा इथून. हे.. हे एकदा झालंय तर पुन्हा सुध्दा होऊ शकतं”, करणला बाजूला ढकलत शैला म्हणाली

त्या परिस्थितीही करणला शैलाच हसू येत होते.

“पण तू मला का मारायला आली होतीस?”, आपलं हसू दाबण्याचा प्रयत्न करत करण म्हणाला
“मी.. कुणावर खूप चिडले असले कि असं करते”, शैला म्हणाली
“ओह.. पण तू का माझ्यावर इतकी चिडली होतीस?”
“काल, दुपारी तिकडे केबिन मध्ये जे झालं ते.. आणि त्यानंतरही संध्याकाळी तू माझ्याकडे कसा बघत होतास, तुला काय वाटलं माझं लक्ष नव्हते तुझ्याकडे?”

करण क्षणभर वरमला, पण त्याच्या लगेच लक्षात आले कि शैलाच हा राग आत्ता तरी खरा नव्हता, उलट तिला कदाचित करणच तिच्याकडे वारंवार बघणं आवडलं होतं.

“एनीवेज, आय एम रिअली सॉरी, पण तू काळजी म्हणून खोलीची कडी लावून घेत जा.. “, शैला खोलीच्या बाहेर पडली, “आणि हो, ब्रेकफास्टचं बघ पटकन, शेखर उठतील आत्ता ” असं म्हणून शैला निघून गेली

करण काही क्षण शैला गेली त्या दिशेने पहात राहिला आणि मग खांदे उडवून हसत स्वतःशीच म्हणाला, “च्यायला डेंजर बाई आहे, एके दिवशी झोपेत त्या शेखरलाच मारायची राग-बिग आला तर..”

पुढचा अर्धा दिवस करणसाठी खूपच गडबडीचा गेला. घरातलं सगळंच नवीन असल्याने सकाळचा नाश्ता करायला त्याला कसरत पडायला लागली पण अचानकपणे शैला किचेन मध्ये आली आणि तिने करणला बरीच मदत केली. करणने शक्यतो तिच्याकडे पाहण्याचं टाळण्याचा प्रयत्न केला, पण तिच्याकडे दुर्लक्ष करणं केवळ अशक्य आहे हे त्याच्या लक्षात आले तसे त्याने तो नाद सोडून दिला.

करणला वाटलं होतं त्यापेक्षा शैलाचा स्वयंपाकघरातला वावर सहज होता. गॅस लावणे, युटेन्सिल्सचा वापर, जिन्नसांचे प्रमाण एखाद्या अनुभवी गृहिणीसारखे होते.

“काय बघतोएस?”, अचानक शैलाने करणला विचारले
“मला वाटलं नव्हतं तुला स्वयंपाकातलं काही येत असेल..”, हातातली दोन अंडी फोडून तव्यावर टाकत करण म्हणाला
“का?”, शैलाने हातातले काम थांबवले आणि केसांचा पोनी बांधत विचारले
“नाही म्हणजे, तुझ्या हाताखाली इतकी लोक असताना तुला कशाला स्वयंपाक घरात काम करायची गरज पडतीय”
“ते आत्ता, लग्नानंतर. लग्नाआधी मी वेट्रेसची पण काम केली आहेत..”, हसत शैला म्हणाली
“सिरियसली? मग शेखर आणि तु?”

करण नकळत शैलाच्या बाबतीत एकेरीवर आला होता.

“सांगीन परत कधी. जा शेखर बाहेर गार्डन मध्ये बसलेत, ब्रेकफास्ट घेऊन जा त्यांना.. मी ज्युस घेऊन येते”,
करण ब्रेकफास्ट घेऊन बाहेर गेला तेंव्हा शेखर लेक शेजारील एका खडकावर पाण्यात पाय सोडून बसले होते. करणने ब्रेकफास्ट टेबलावर मांडला आणि तो शेखरच्या शेजारी जाऊन उभा राहीला.

“काही म्हण करण, पण जादू आहे ह्या जागेत. अर्धा तासच झाला असेल इथे बसून, पण डोकं असं चालायला लागलंय नां, पहिल्या एपिसोडची कॉन्सेप्ट तयार पण झाली. आता पटकन आंघोळ करून घेतो आणि बसतो लिहायला.”, खडकावरून उठत शेखर म्हणाले

“सर ब्रेकफास्ट रेडी आहे.”, करण पटकन गार्डन मधील टेबलापाशी जात म्हणाला

“ब्रेकफास्ट? छे छे, आता त्याला वेळ नाही. एक काम कर, तु ब्रेकफास्ट खोलीतच पाठवून दे”, करणच्या उत्तराची वाट न बघता शेखर आत मध्ये निघुन सुद्धा गेले.

“आज शेखर खूप खुश होणारे, त्याच्या आवडीचं हाल्फ फ्राय केलंय विथ मॅकडीचा पेरी पेरी मसाला….”, थोड्याच वेळात आतून ट्रे घेऊन येत शैला म्हणाली.

“हे काय? शेखर कुठेत?” बाहेर करणला एकट्यालाच बघून शैला म्हणाली
“त्यांना मस्त मुड लागलाय स्टोरीचा, ते गेले खोलीत निघून, ब्रेकफास्ट नकोच म्हणत होते, मग खोलीतच पाठवून दे म्हणाले”, करण

शैलाने काही न बोलता ट्रे टेबलावर ठेवून दिला. तिला आलेला राग तिच्या चेहऱ्यावर दिसून येत होता. करणने काही न बोलता ब्रेकफास्टचा तो ट्रे उचलला आणि तो शेखरच्या खोलीकडे निघून गेला.

करणं बाहेर आला तेंव्हा शैलाने आपला मुड सावरला होता आणि ऑम्लेट बटर लावलेल्या ब्रेडमध्ये सँडविच करून खायला सुरुवात केली होती. करणंही समोरची खुर्ची ओढून ब्रेकफास्ट करायला बसला.

काही वेळ शांततेत गेल्यावर शैला म्हणाली, “शेखर म्हणतो ह्या जागेत जादू आहे. इथे आला की त्याची अडलेली कथा वेगाने पुढे सरकु लागते, मग तो आपल्याच विश्वात रममाण होतो. असो, आजपर्यंत आम्ही आलो तेंव्हा रामुकाकाच असायचे बरोबर, निदान आता तू तरी आहेस. शेखरकडून वेगळी अपेक्षा करण्यातही अर्थ नाही. चल मी तुला प्रॉपर्टी फिरवते”, असं म्हणून शैला उठली.

करणचा ब्रेकफास्ट खरं तर व्हायचा होता, पण शैलाबरोबर जाण्याचा मोह वेगळाच होता, शिवाय त्याला आजुबाजुचा परिसरही अभ्यासायचा होताच. लपून-छपून करण्यापेक्षा हा पर्याय चांगला होता. त्याने पटकन एक सँडविच उचलले आणि तो शैलाबरोबर चालू लागला.

“साधारणपणे साडेपाच वर्षांपूर्वी शेखरचे पहिले सस्पेन्स-थ्रिलर पुस्तक हिट झाले त्यावेळी शेखरने हि जागा घेतली होती. आणि मग हळूहळू करत इथे बांधकाम करून हा व्हिला उभा राहिला.”, शैला बोलता बोलता आजूबाजूची बाग, व्हिलाची मागची बाजू आणि परिसर करणला दाखवत होती.

“…आणि हा रस्ता कुठे जातो?”, व्हिलाला जोडणाऱ्या त्या एकमेव रस्त्याकडे बोट दाखवत करण म्हणाला

“चल जाऊ तिकडे, खूप मस्त वाटतं, गर्द झाडी आहे, छान गार असते एकदम” शैला आनंदाने म्हणाली. मागच्या दोन्ही वेळी शेखर तर आले नाहीतच बरोबर, पण मला पण एकटीने जाऊ दिलं नाही… म्हणे वन्य प्राणी असतील”, शैला बोलताबोलता त्या रस्त्याने चालू लागली.

बऱ्यापैकी पुढे गेल्यावर शैला म्हणाली तसं खरंच हवेतला गारवा वाढला होता. दाट झाडीमुळे सूर्यप्रकाशही कमीच येत होता. साधारणपणे एक किलोमीटर चालल्यावर एकाबाजूला थोडीशी मोकळी जागा होती आणि काही मोठेमोठे दगड. शैला एका दगडाला टेकून थांबली.

“तुझी आणि शेखरची ओळख कशी झाली? तू म्हणालीस सकाळी तू हॉटेलच्या किचनमध्ये पण काम केले आहेस!”, शेखरने विचारले

“मी मुंबईला एका पब मध्ये होते कामाला, शेखर तिथे यायचे त्यांच्या मित्रांबरोबर. खूप हॉट होता त्यावेळी दिसायला”, शैला

करणने नकळत डोळे आश्चर्याने मोठे केले तसं शैला मनापासून हसली. तिने आपल्या मोबाईलची फोटो गॅलरी उघडली आणि शेखरचा जुना फोटो करणला दाखवला

“डोन्ट टेल मी, हे शेखर आहेत?”, करण डोळे विस्फारून मोबाईलवरच्या त्या फोटोकडे बघत होता. साधारण तिशीच्या आसपासच्या एका हँडसम तरुणाचा तो फोटो होता. जिम करून कमावलेले शरीर, कर्व्हड बायसेप्स, गोरापान चेहरा, अंगावर उंची कपडे, आणि कुणालाही भुरळ पडावी असे हास्य…

“विश्वास नाही ना बसत? हार्लेवरून यायचा तो पबमध्ये. पुस्तक क्षेत्रात नुकतेच नाव होऊ लागले होते, खानदानी श्रीमती होतीच. मलाच काय पण पबमध्ये काम करणाऱ्या प्रत्येक मुलीला तो आवडायचा. शेखर माझ्यापेक्षा दहा-अकरा वर्षांनी मोठे, पण तरीही तेंव्हा खूप यंग वाटायचे. आमची हेड-वेट्रेस, टीना, तर जाम फिदा होती त्याच्यावर, तो आला की हीच नेहमी झुलत झुलत जायची त्याच्या टेबलापाशी. मुद्दाम त्याच्याशी लगट करायची, उगाच काय हसायची काय, मुद्दाम त्याच्या समोर वाकायची काय, काही विचारू नकोस. पण हे सर्व चालू असताना त्याची आणि माझी नजरानजर व्हायची. आधी योगायोगानेच, पण नंतर नंतर नेहमीच व्हायला लागली.

त्या दिवशी टीना आली नव्हती, मी काम संपवून पार्किंग मध्ये गाडी काढायला गेले तर हा तिथेच उभा होता, माझ्याकडे बघत. मला माहीत होतं तो माझ्यासाठीच थांबला होता. मी सरळ त्याच्याजवळ गेले, त्याने गाडी सुरु केली आणि मी काही न बोलता त्याच्या मागे बसले. त्या रात्री आम्ही खूप फिरलो त्याच्या हार्ले वरून. मला आधी वाटलं हा मला वन नाईट स्टॅन्ड साठी विचारेल, कुठल्याश्या हॉटेल मध्ये जाऊ म्हणेल, पण तसं काहीच झालं नाही. आम्ही जणू खूप वर्षांची ओळख असल्यासारखं फिरलो, खूप गप्पा मारल्या, रस्त्यावरच्या गाड्यांवरच खाल्लं. मस्तच रात्र होती ती.

शेखरशी माझी जवळीक मला अनेक अर्थाने लकी ठरली. दुसऱ्या दिवसापासून टीना आलीच नाही, न सांगताच नोकरी सोडून निघून गेली. आठ्वड्याभरातच मला प्रमोशन मिळालं, टिनाच्या जागेवर. माझ्या आणि शेखरच्या गाठींभेटीही नंतर वाढल्या. नकळत आम्ही एकमेकांच्या प्रेमात पडलो. “.

“लग्नानंतर मात्र शेखर खूप बदलला. जसंजशी त्याला प्रसिद्धी मिळू लागली तसंतसा तो माझ्यापासून दूर गेला. मध्येच कधीतरी त्याला थायरॉईड निघाला आणि पूर्वीचा तो हँडसम हंक चारही बाजूने वाढू लागला. पुस्तकांच्या पब्लिशिंग डेटची डेडलाईन, त्यात त्याची दारुशी वाढलेली जवळीक आणि वर्कआऊटचा पत्ता नाही. पूर्वीचा तो देखणा शेखर कधी हा असा बेढब झाला ते त्याचं त्याला कळलंच नाही. आणि जेंव्हा कळालं तेंव्हा खूप उशीर झाला होता. हां, नाही म्हणायला त्याने थोडेफार प्रयत्न केले, पण फारसा फरक पडला नाही. हळुहळु त्यालाच त्याच्या शरीराची लाज वाटू लागली आणि आमच्यात क्वचीत घडणारे शरीर संबंधही बंद झाले…”, शैला सांगत होती

करणंच मात्र त्यांच्या प्रेम कहाणीतून केंव्हाच लक्ष उडालं होत. तो मोहीत झाल्यासारखा शैलाकडे, तिच्या शरीराकडे बघत होता. आकाशातला सूर्य ढगांआड गेला होता, मळभ पडलं होतं आणि गार वारा सुटला होता.

“ए, कुठे हरवलास?”, करणंच लक्ष नाही बघून शैला म्हणाली, “सॉरी, बोअर केलं का? एनिवेज सोड, तुला एक सिक्रेट दाखवते”, असं म्हणून शैला चालू लागली.

ती मोकळी जागा मागे पडून पुन्हा दाट झाडी सुरु झाली होती. पालापाचोळा, अर्धवट तुटून पडलेल्या झाडांच्या फांद्या, काटेरी झावळ्या, निसरडी दगड ह्यामुळे चालायला अवघड होत होतं. करणला अचानक शेखर तिकडे घरात एकटेच आहेत ह्याची जाणीव झाली.

“अजून ५ मिनीटं, बघू शैला काय दाखवतीय, नाहीतर परत फिरायचं..”, ह्या विचारानं करण तिच्या मागे चालत राहिला.

दोन एक मिनिटं चालल्यावर करणला शैला जे सिक्रेट म्हणत होती ती गोष्ट दिसली. झुडपांच्या आड एक छोटी लाकडांची बनवलेली छोटी खोली होती. दार अर्धवट तुटलेले होते, खिडक्यांच्या काचा फुटलेल्या होत्या ह्यावरून तिथे कोणी रहात नव्हते हे करणने ताडले.

“इथं कसलं आलंय सिक्रेट?”, खोलीत अर्धवट तुटलेल्या समानाकडे बघत करणने विचारले. एक मोडलेलं टेबल, उलट्या-पालट्या पडलेल्या 2 खुर्च्या, स्पंज/स्प्रिंग्स निघालेला एक अती-काळाकुट्ट सोफा, फुटलेल्या ट्युबलाइट्स, काही फोटो फ्रेम्स आणि असंच काही भंगार ह्या व्यतिरिक्त तिथे काहीच नव्हतं.

“हे माझं आणि शेखरचं लव्ह नेस्ट होतं”, शैला एका टेबलावरची धूळ फुकरीनें उडवत म्हणाली
“हे? असलं छाडमाड? ते तिकडे इतके सुंदर घर कश्यासाठी आहे मग?”, न कळुन करण म्हणाला

“अरे ते आहेच रे. एकदा काय झालं, मी आणि शेखर असंच फिरत फिरत ह्या बाजूला आलो होतो, तेंव्हा आम्हाला हि केबिन सापडली. असलं भारी वाटत होतं ना, असं अडबाजूला, दूर दूर पर्यंत दुसरं कोणीच नाही…. एकदम वाईल्ड… दोघांनाही एकदम फिलिंग आलं… ह्या इथेच, ह्याच टेबलावर आम्ही पहिल्यांदा केलं”, हसत हसत शैला म्हणाली

“डोन्ट टेल मी… सिरियसली?”, करण
“हो तर, आणि मग आम्हाला ती सवयच झाली. बरोबर रामुकाका असायचे, सो दिवसा तिकडे काही करता यायचं नाही, मग आम्ही इकडे येऊन करायचो.”, शैला करण कडे रोखून बघत म्हणली

तिची बदललेली नजर आणि त्याचा अर्थ न कळण्या इतपत करण दुधखुळा नव्हता. हीच नजर त्याने आदल्याच दिवशी त्या गॅरेज मध्ये बघितली होती.

तो तिच्या डोळ्यांवरची नजर न हटवता तिच्या जवळ गेला, आपला हात श्वासोत्सवासाने वर खाली होणाऱ्या तिच्या उरोजांवर ठेवला. शैलाने सुखाने डोळे मिटून त्याला मूक संमती दर्शवली. करणने दुसरा हात तिच्या कमरेवर ठेवला, तिला जवळ ओढले आणि आपले ओठ तिच्या आसुसलेल्या ओठांवर टेकवले. ह्यावेळी कसलाही विरोध न करता शैलानेही आवेगाने त्याचे चुंबन घेतले.

काही क्षणातच दोघेही पूर्णपणे विवस्त्र झाले होते. करण स्तंभीत होऊन तिच्या नग्न शरीरावरुन नजर फिरवत होता. जिम करून एखादा अवयव सोडा, प्रत्येक मसल न मसल टोन केलेला वाटत होता.

करण समागमासाठी पुढे सरसावला तसे शैलाने त्याला थांबवले आणि म्हणाली, “वेडा आहेस का? आपण निदान दीड-दोन महिने तरी इथे असू, आणि माझाकडे बर्थ कंट्रोल पिल्स नाहीयेत, युज कोंडोंम”

“मी काय खिश्यात कायम काँडोम ठेवून फिरणारा प्लेबॉय वागलो का तुला? माझ्याकडे नाहीये?, हसत हसत करण म्हणाला

“ओह, मग मी काय तुला, येण्याजाणाऱ्या प्रत्येकाबरोबर बेडमध्ये झोपणारी वाटले का? तू नुसतं माझ्याकडे नाहीए इतकंच म्हणू शकला असतास”, आपले विस्कटलेल्या केसांचा निट पोनी बांधत शैला म्हणाली

“हे बघ, मला तसं नव्हतं म्हणायचं, आय एम सॉरी”, करण सारवासारव करत म्हणला. पण एव्हाना शैलाने कपडे घातले होते.

“नो, आय एम सॉरी, तू एक क्षुल्लक नोकर आहेस हे मी विसरलेच होते. मी जातेय, शेखर एकटेच असतील”, असं म्हणून शैला गेली सुध्दा….

करणनेही पटकन कपडे चढवले आणि तो तिच्यामागे धावला. पण त्याला वाटले त्यापेक्षा शैला खूप पुढे निघून गेली होती, तो बंगल्यावर पोहोचेपर्यंत ती आत सुद्धा गेली होती त्यामुळे तिला समजावण्याचे विचार त्याला मनातून काढून टाकावे लागले.

करण हॉलमध्ये गेला तेंव्हा शेखर हॉलमध्येच बसले होते, बहुदा शैला आधीच धावत धावत आली होती आणि आता तिच्या मागोमाग करणला धावत आलेला पाहून शेखर म्हणाले, “अरे काय झालं रे, दोघे असं पळत का आलात?”

“वर्क-आऊट, मस्त हवा होती बाहेर म्हणून पळायला गेलो होतो”, सारवासारव करत म्हणाला

शेखर एका मोठ्या प्लॅस्टिक च्या भांड्यात ज्युसी चिकन तंदूर घेऊन बसले होते, त्यावर लावलेल्या सॉस मुळे सगळे तोंड भरले होते. तंदूर चा एक मोठ्ठा पिस तोंडात टाकला, उलट्या हाताने ओठांवरील सॉस पुसला आणि शेखर म्हणाले, “कुठल्या बाजूला गेला होतात? शैला ने सिक्रेट केबिन दाखवली कि नाही” आणि तोंडातला तो अर्धवट खाल्लेला पीस दाखवत खो खो हसले

शैलाने एकवार रागाने करणकडे बघितले आणि ती आतमध्ये निघून गेली.

शेखरने कोकचा एक ग्लास रिकामा केला आणि परत एक तंदूरचा पिस तोंडात टाकून करणला समोरच्या सेटीकडे बोट दाखवत बसायची खुण करत म्हणाले, “हवा चांगली पडलीय म्हणतोयस, पण मला तर उलट वाटतंय पाऊस येणारे, बघ ना मळभ पडल्यासारखं वाटतंय”

“हो म्हणूनच छान वाटतंय ऊन नसल्याने, छान गारवा झालाय, त्यात इथे इतकी झाडी त्यामुळे अजून थंड वाटतंय”, करणं

शेखरने एव्हाना शेवटचा पिसही तोंडात कोंबला होता. करणला शेखरची किळस वाटू लागली होती, पण त्याच्याकडे पर्याय नव्हता.

“तुमचं सुरु झालं का काम?”, करणने नजर दुसरीकडे फिरवत विचारले
“अरे तोच तर प्रॉब्लेम झालाय म्हणून तुझी वाट बघत होतो”, शेखर
“प्रॉब्लेम? का? काय झालं?”
“अरे काय सांगू, मूर्खपणा माझा, लॅपटॉप आणला मी आणि चार्जर घरीच राहिला.”, शेखर म्हणाला

एव्हाना शैला चेंज करून बाहेर आली होती, “आमच्या मॅडमच तर काही लक्ष नसते, आमचंच आम्हाला बघावं लागतं सगळं”, शैलाकडे बघत टॉन्ट मारत शेखर म्हणाला

“अरे बापरे.. मग? आता?”, करण
“काही नाही, इथे जवळच गाव आहे, तिथे आहे अँपलचे स्टोअर, मी मगाशीच ऍड्रेस शोधून ठेवलाय. चार्जर पण आहे त्यांच्याकडे उपलब्ध, तुला फक्त घेऊन यावा लागेल”, शेखर

“हो आणतो कि, पण पत्ता नीटसा कळला असता म्हणजे बरं झालं असतं”, करण उभा रहात म्हणाला
“तसा सोप्पा आहे, लॉंच घेऊन पलीकडे जा, मग आपली गाडी घेऊन आपण आलो ना, इकडे वळलो आपण ते न वळता उजवीकडे सरळ जा, ५-६ किलोमीटर वर तुला फाटा लागेल कापूरहोळ आणि दुसरा भोर गावात जाणारा. तो गावात जाणारा रस्ता पकड. गावात परत एक चौक लागतो, एक जिथे बाजार भरतो ना ?”

“मला कसं माहित असेल, मी पहिल्यांदाच आलोय.. बर इट्स ओके, मी विचारेन.. पुढे”, करण
“सोड, नाही सापडणार तुला लगेच, फार गल्ली बोळ आहेत. एक काम करतो का शैलाला घेऊन जा बरोबर”, शेखर अचानक म्हणाले

“शेखर प्लिज, मी… “, शैला
“प्लिज डार्लिंग”, शैलाच वाक्य मध्येच तोडत शेखर म्हणाले, “त्याला नाही सापडणार, आणि हे बघ, हे तंदूर आण अजून बोरावकेचे, मागच्या वेळी आपण आणले होते बघ ते दुकान, तुला आठवत असेल, आणि हा मंचुरियन सॉस, आणि प्लिज कोल्डड्रींक्स आण अजून फ्रिज मध्ये कमी आहे”,

शैलाला बहुदा हे नेहमीच होते, तिने ऐकल्या न ऐकल्यासारखे केले आणि ती आवरायला आत निघून गेली

“करणं, मी बोललोय त्यांच्याशी, तरीपण विचारलं तर मॅकबुक-प्रोचा चार्जर हवाय म्हणून सांग”

शेखरने करणला जुजबी माहिती दिली, चार्जर कसा असेल वगैरे सांगितले आणि मग टीव्ही वरचे कार्यक्रम बघण्यात मग्न होऊन गेले.

[क्रमशः ]

डबल-क्रॉस (भाग ४)


डबल-क्रॉस (भाग ३) पासून पुढे >>

अरे पण आता तरी सांग कुठे चालला आहेस..?”, इशीता केस कानामागे अडकवत म्हणाली.
“क्लासीफ़ाईड आहे.. नाही सांगु शकत…”, करण तिला समजावत म्हणाला
“जाsss.. काही नको सांगूस.. जा तुला जायचे तिकडे.. आणि तिन काय दहा महीन्यांनी ये..”, गाल फ़ुगवत इशीता म्हणाली.

करणला तिला चिडलेलं बघुन किंचीत हसु आलं..

“ए.. तुझं नाटकं त्या स्टेजवर.. मला नको दाखवु तुझी नौटंकी..”, आपलं हसु दाबत करण म्हणाला.

इशीताने अचानक गंभीर होतं करणकडे बघीतलं.. तिचे डोळे करणच्या नजरेत मिसळुन गेले..

“करण.. एक विचारु?”
“हम्म.. विचार नं..”
“आय नो.. खुप कमी ओळख आहे आपली.. आय नो.. असं मुलीने विचारणं म्हणजे.. तु उगाच मला बिच वगैरे म्हणशील.. पण.. तुला असं वाटतं.. आपल्या दोघांत काही आहे..?”

तिची नजर यत्किंचीतही करणच्या नजरेपासुन दुर हटली नव्हती.

“तुला भेटुन गेल्यावर मला तुझी खुप आठवण येते.. तुला माहीते? आपल्या गप्पा आठवुन मी एकटीच हसते.. नाटकात स्टेजवर सुध्दा मला तु असा आजुबाजुला दिसतोस.. तुला होतं असं कधी?”

करणला हे अनपेक्षीत होतं.. त्याच्याबरोबर इतक्या वर्षांनंतर काहीतरी चांगलं घडत होतं. एक प्रॉमीसींग काम मिळालं होतं. ते जर त्याने निट केलं तर कदाचीत इंशोरंन्समध्येच.. किंवा संदीपच्या ओळखीने कुठेतरी नक्कीच चांगली नोकरी मिळवता आली असती. हातात आलेल्या पैश्यातुन त्याची जुनी देणी देऊन झाली होती.. आणि आता.. इशीताच्या रुपाने त्याच्या आयुष्यात प्रेमाचे फुल उमलु पहात होते..

करणने आवेगाने इशीताला घट्ट मिठी मारली..

“आय लव्ह यु इशु… फ़क्त तीन महीने थांब…”
“चं.. सोड ना ते तीन महीने.. दुसरं काहीतरी बघ काम.. तुला मिळेल कुठेही.. करण तीन महीने.. तुझ्यापासुन दुर रहायचं..”, इशीता
“आय विश.. पण एक तर पैसे चांगले आहेत आणि ह्याच्या क्रेडीटवर मला दुसरीकडे पुढे नक्की चांगलं काम मिळेल.. तीन महीन्यांच काय आहे? आत्ता जातील..”, करण समजावण्याच्या सुरात म्हणाला..

“आपण अध्ये-मध्ये भेटू पण नै शकणार का?”, इशीता

“माहीत नाही.. खरंच माहीत नाही..”, करण

“कसलं काम आहे एव्हढं गुप्ततेचं? मला तर हे सगळं विचीत्रच वाटतंय.. तो संदीप असा तुला फ़सवुन हॉटेलमध्ये बोलावतो काय.. तु कुणाचं काम करतो आहेस.. कुठे जाणार आहेस.. कुणालाच सांगायचं नाही काय..”, इशीता

“आय नो.. पण आता मी स्विकारलंय ना काम ते.. तर करायलाच हवं..”

“कधी जाणारेस? जायच्या आधी एकदा भेटशील ना?”

“पुढच्या आठवड्यात.. पण हा आठवडा तर आपलाच आहे ना.. चल सेलेब्रेट करु.. हार्ड-रॉक-कॅफ़े ला जाऊ.. व्हॉट से?”

“हार्ड-रॉक-कॅफ़े.. वॉव्व.. चल…”

 

करणने एकदा हातातल्या घड्याळात बघीतले. ठरल्या वेळेच्या दहा मिनीटं आधीच तो शेखरच्या घरी पोहोचला होता. त्याने आपलं सामान पजेरोच्या डिक्कीत टाकले आणि नोकराकरवी तो बाहेर येऊन थांबला आहे असा निरोप शेखरकडे पाठवुन दिला.

मनगटावरील घड्याळावरुन त्याने एकदा प्रेमाने हात फ़िरवला. आयुष्यात पहील्यांदाच त्याला कुणीतरी छानसे गिफ़्ट दिले होते. आदल्या दिवशी तो इशीताला भेटला होता तेंव्हा तिनेच ते घड्याळ त्याला गिफ़्ट केले होते. पुढचे किमान तीन महीने तरी त्याला ते घड्याळ इशीताची आठवण म्हणुन सोबत करणार होते.

थोड्याच वेळात रामुकाका बाकीचं सामान घेऊन बाहेर आले. दोघांनी मिळुन ते सामान पजेरोवरच्या रॅकवर बांधुन टाकले.

करणने काहीबाही बोलून रामुकाकांशी ओळख वाढवण्याचा प्रयत्न केला, पण रामुकाकांनी जेव्हढ्यास तेव्हढं बोलून करणला टाळलेच. करणनेही मग ‘म्हातारा जरा खवचटच दिसतोय’ म्हणत त्यांच्याशी बोलण्याचा नाद सोडून दिला.

अर्धा पाऊण तास वाट बघितल्यावर शेवटी शैला आणि शेखर बाहेर आले. अर्थात करणचे लक्ष शैलाकडेच वेधले गेले. पिवळ्या रंगाचा, कसाबसा गुडघ्यापर्यंत पोहोचणारा फ्रॉक तिने घातला होता. कमरेपाशी आणि उरोजांवर घट्ट शिवण असल्याने तिची फिगर अधिकच आकर्षक भासत होती. करणला नकळत पुन्हा एकदा आपल्या गरजेपेक्षा अधिक वेगाने धडधडणाऱ्या हृदहयाची जाणीव झाली. काही केल्या त्याचे लक्ष तिच्या गोऱ्या मांड्यांवरून हालत नव्हते.

डोक्यावर मोठ्ठी गोलाकार टोपी आणि मोठ्ठा काळा गॉगल ह्यामुळे तिचा अर्ध्याहून अधिक चेहरा झाकला गेला होता. ह्यावेळेसही तिने करणकडे बघायचे सुद्धा कष्ट घेतले नाहीत. अचानक करणच्या लक्षात आलं ते रामुकाकांचे त्याच्याकडे निरखून पाहणं. करणने पटकन शैलावरून लक्ष हटवले आणि तो ड्रायविंग सिटवर जाऊन बसला.

शेखर आणि शैला मधल्या सीटवर तर रामुकाका शेवटच्या रांगेत बसले. करणाने गाडी सुरु केली तसे डैशबोर्ड वरच्या नेव्हिगेशन सिस्टीम मध्ये मॅप चालू झाला. डेस्टिनेशन साधारण ९० कि.मी. दिसत होते. शेखरचे ते फार्म हाऊस कुठल्यातरी तळ्याकाठी दिसत होते. करणने दोन-तिनदा ऐक्सिलेटर दाबून पजेरोच्या त्या शक्तिशाली २.८लि. इंजिनचा आवाज कानात भरून घेतला आणि मग गाडी गियर मध्ये टाकून तो शेखरच्या फार्महाउसकडे निघाला.

सकाळच्या किरकोळ ट्रॅफिक मधून अर्ध्यातासातच गाडी हायवेला लागली. करणने हळूच एकदा आरश्यात बघितले, परंतू शैला आपल्या मोबाइलमध्ये मग्न होती. शेखर आणि रामुकाका केंव्हाच झोपेच्या आधीं झाले होते. ह्या अर्ध्यां तासात कुणीही कुणाशीही बोलले नव्हते. काही वेळातच करण कंटाळून गेला.

कंटाळून त्याने रेडीओ चालू केला.

“कुणाला विचारून रेडीओ लावला?”, अचानक शैलाचा आवाज त्याच्या कानावर पडला. त्याने चमकून आरश्यात बघितले. शैला आरश्यात त्याच्याकडेच बघत होती.

“सॉरी”, असं म्हणून करणने रेडीओ बंद केला.

“सॉरी? नुसतंच सॉरी?”, शैलाने थोडासा आवाज चढवून विचारले.

“सॉरी, सॉरी मैडम”, करणला त्याची चूक लक्षात आली. भले तो स्वतःच्या एजन्सीमध्ये मालक होता, पण इथे तो एक ड्राइवर, एक क्षुल्लक नोकर म्हणूनच आला होता

“दैट्स बेटर” असं म्हणून शैलाने पुन्हा आपलं डोकं मोबाईलमध्ये खुपसलं

तिच्या आवाजाने शेखर आणि रामुकाका दोघेही जागे झाले होते. शेखरने सीटवरून किंचित पुढे सरकून मैपवरील गाडीचे लोकेशन बघितले आणि मग घड्याळात नजर टाकून स्वतःशीच पुटपुटले.. “अजून तासभर तरी लागणार”

शेखरने जरावेळ चुळबुळ केली आणि मग तो करणला म्हणाला, “पुढं जरा सावली बघून गाडी थांबव, घसा कोरडा पडलाय.”

“शेखर प्लिज”, पुन्हा मोबाईलमधून आपलं डोकं वर करत शैला म्हणाली
“अरे डोन्ट वरी .. थोडे चार थेंब, घसा अगदीच कोरडा पडलाय”, शेखर

शैलाने काही वेळ शेखरकडे निरखून पाहिले आणि परत ती आपल्या मोबाईलकडे वळली

करणने थोडी सावलीची जागा बघून गाडी कडेला उभी केली. शेखर आणि पाठोपाठ रामुकाका खाली उतरले. रामुकाकांनी नेहमीची सवय असल्यासारखे डिक्कीचे दार उघडले आणि एका थर्माकोलच्या चौकोनी खोक्यातून थंडगार बिअरचा कॅन शेखरकडे दिला.

शेखरने बिअरचा कॅन उघडताच बिअर फसफसून वर आली. बिअरचा तो फेस बघून करणलाही आपला घसा कोरडा पडल्याची जाणीव झाली, पण तो काही बोलला नाही. शेखरने अधाश्यासारखा पहिला कॅन संपवला आणि रामुकाकांकडे बघितले. रामुकाकांनी ऐकावार शैलाकडे बघितले. शैला आपल्या मोबाईलमध्ये मग्न होती. रामुकाकांनी हळूच दुसरा कॅन काढून शेखरकडे दिला. शेखरने तो कॅन पण उघडला आणि तोंडाला लावणार इतक्यात अचानक शैला तेथे येऊन पोहोचली.

“शेखरला एक कळत नाही, पण तुम्हाला काही अक्कल आहे कि नाही”, ती चिडून रामुकाकांडे बघत म्हणाली. “डॉक्टरांनी स्पष्ट सांगितले आहे ना अल्कोहोल जास्ती घ्यायचं नाही शेखरला, तरी तुम्ही दुसरा कॅन देताय त्याला?”

“शैला, त्यांची काही चूक नाहीए, मीच मागितली होती”, शेखर करणाच्या उपस्थितीत काहीसा संकोचून म्हणाला
“चूक कशी नाहीए? लहान आहेत का? म्हातारपण येऊन चांगली १० वर्ष लोटलीत”
“अग, लहानपणापासून मला सांभाळलं आहे त्यांनी, त्यांना माझी काळजी नाहीए का? साधी बिअर तर आहे हि”
“तुला फार पुळका रे ह्या म्हाताऱ्याचा? अजून किती दिवस सोसायचं आहे ह्यांना काय माहीत”

कदाचित शैलाच बोलणं रामुकाकांना नवीन नव्हते, पण आज असं रस्त्यात एका नवीन माणसासमोर शैलाच त्यांना वाट्टेल-तसे बोलणे नक्कीच लागले होते. त्यांनी शांतपणे डिक्कीतून आपलं सामान उतरवले.

“रामुकाका, काय करताय?”, न कळून शेखरने विचारले
“बाबा, खरं तर मी येणारच नव्हतो, पण तुला सोडून जायचं मन करेना, पण मला गावाकडे जायला हवं, हिची तब्येत जरा बरी नाहीए. टाळायचा खूप प्रयत्न केला, पण मन सारखं खायला उठतय रे. तिला तिकडे एकटीला सोडवत नाहीए, मी असं करतो, मी महिनाभर जातो गावाकडे, तिला पण गरज आहे माझी”, रामुकाका शैला आणि करणची नजर टाळत म्हणाले

“रामुकाका, अहो, शैलाला तसं म्हणायचं नव्हतं. नका तीच मनावर घेऊ”, शेखर
“नाही नाही, खरंच सांगतोय, त्याचा काही संबंध नाही, खरंच मन खायला उठतंय रे तिला तिकडे आजारी एकटीला ठेवून, हे बघ, इथे बस मिळेल मला, माझी नको काळजी करू. तू काळजी घे”

शेखरला कळून चुकले होते, रामुकाका दुखावले होते आणि त्यांना अधिक समजावून काही उपयोग पण नव्हता. त्याने खिश्यातुन पैश्याचं पाकीट काढले आणि नोटांचा एक गट्ठा काढून रामुकाकांच्या हातात कोंबला.

“काळजी घ्या, मी परत आलो कि फोन करतो”

शेखरने बिअरचा कॅन तोंडाला लावला, पण त्याचा त्यातला रस आता गेला होता. त्याने तो कॅन फेकून दिला आणि तो गाडीत येऊन बसला. रामुकाकांनी करणला कश्यात काय सामान आहे ते समजावून सांगितले आणि ते निघून गेले.

 

जणू काही घडलंच नाही असे भाव शैलाच्या चेहऱ्यावर होते. करण गाडीत बसला आणि मॅपनुसार त्याने गाडी चालवायला सुरुवात केली.

पुढचा सगळा वेळ शांततेचं गेला. बराच वेळ ड्राइव्ह केल्यानंतर शेवटी शेखरचं ते फार्महाउस जवळ आले. मुख्य रस्ता सोडून गाडी एका कच्या रस्त्याने धावत होती. रस्ता अगदीच कच्चा होता, पण दोन्हीबाजूने दाट झाडी असल्याने तो रस्ताही निसर्गरम्य आणि सुंदर भासत होता.

करणने हळूच आरश्यातून मागे बघितले. शेखर झोपलेले होते. शैलाने आपला मोबाईल ठेवून दिला होता आणि ती समोर बघत होती. करणला एक क्षण वाटले कि ती आरशातून त्याच्याकडेच बघत आहे, पण तिच्या डोळ्यांवर मोठ्ठा गॉगल असल्याने त्याला खात्री होईना.

गाडी आता छोटी-छोटी वळण घेऊन खाली उतरत होती आणि शेवटी ती एका मोठ्ठ्या तळ्यापाशी येऊन थांबली. समोर लांबवर पसरलेले तळे आणि डोंगर ह्याव्यतिरिक्त काहीच नव्हते. म्हणायला एक छोटी लाकडी केबिन होती, पण अर्थात ती कुठल्याही प्रकारे शेखरचे फार्महाउस वाटत नव्हती.

करण गोंधळून गाडीतच बसून राहिला, तर शैला खाली उतरली. गाडी थांबल्याची जाणीव झाली तसं शेखरही जागा झाला.

“ओह, आलो कि आपण..”, करणच्या खांद्यावर दोन बोट वाजवत शेखर म्हणाला आणि तो पण खाली उतरला.

पाठोपाठ करणंही खाली उतरला.

“सर, मला नाही कळलं, फार्महाउस कुठेय?”, गोंधळून करणने विचारले.
“अरे तीच तर मज्जा आहे, इथून दिसतं नाही ते, तो उजवीकडे डोंगर दिसतोय ना?”, एका डोंगराकडे बोट दाखवत शेखर म्हणाला, “त्याच्या पलीकडे एक छोटेसे बेट आहे, अगदी छोटेच आहे, पण हम्म, तू बेट म्हणू शकतोस त्याला, त्यावर आहे फार्महाउस, आपल्याला बोटीने जावं लागेल तिकडे”

स्वतःवर खुश होत शेखर म्हणाला आणि तो करणला घेऊन त्या लाकडी केबिनपाशी गेला.

शैलाला त्या दोघांशी काही घेणे नव्हते. तिने आपले ग्लॅडिएटर शूज काढून ठेवले होते आणि ती एका दगडावर त्या तळ्यात पाय सोडून बसली होती. आधीच छोटा असलेला तो फ्रॉक भिजू नये म्हणून तिने अजून वरती ओढून घेतला होता. तिचे ते गोरे, लांबसडक पाय बघून करणचा श्वास क्षणभरासाठी अडकला.

“करण, अरे कुठे गेला, इकडे ये आतमध्ये”, शेखरने केबिनमधून आवाज दिला तसा करण भानावर आला आणि तो त्या केबिनमध्ये गेला.

केबिन तशी जुनाटच होती, सगळीकडे जळमट लागली होती. दिव्याचा प्रकाशही अगदीच मंद होता. पण करणचे लक्ष वेधले गेले ते समोर असलेल्या लाँचने. ५-६ जण आणि थोडेफार सामान आरामात मावू शकेल इतपत ती लॉंच मोठ्ठी होती. कोपऱ्यातल्या कपाटात ठेवलेले एक फडकं घेऊन शेखरने त्यावर साठलेली धूळ झटकायला सुरुवात केली तसं करणनेही अजून एक फडकं घेतलं आणि लॉंच पुसायला सुरुवात केली. १५-२० मिनिटांत ती बऱ्यापैकी स्वच्छ झाली, तसं शेखरने खिश्यातुन किल्ली काढली आणि लॉंच ला स्टार्ट मारला . ७-८ वेळा किल्ली मारल्यावर अखेर ती सुरु झाली तसा डैशबोर्ड वरील डिजीटल कन्सोल रंगेबिरंगी दिव्यांची उजळून निघाला.

“येह बेबी”, शेखर आनंदाने चित्कारला.

काही वेळ त्याने इंजिन चालू ठेवले आणि मग तो करणला म्हणाला, “हिला पाण्यापर्यंत न्यायचंय, फार दमायला होतं. एक काम करू, तू हिला पाण्यापर्यंत न्हे, तोपर्यंत मी गाडीतले सामान काढून ठेवतो”

“सर, तुम्ही कश्याला कष्ट घेताय, तुम्ही बसा मैडम बरोबर, बरंच सामान आहे, मी काढतो नंतर सामान”, करण म्हणाला
“ट्रस्ट मी, लॉंच नेईपर्यंतच दमून जाशील तू, नो वरिज, मी काढतो सामान, सवय आहे मला”, असं म्हणून शेखरने इंजिन बंद केले आणि तो बाहेर निघून गेला

करणने गाडी चालवून आखडलेले अंग ताणले, बरेच दिवस ती लॉंच तिथेच पडून असल्याने त्याची चाकं जमिनीत रुतून बसली होती. पहिल्याच प्रयत्नात शेखर म्हणत होता ते बरोबरच होतं ह्याचा प्रत्यय करणला आला. त्याने थोडं थांबून, एक दीर्घ श्वास घेतला आणि पुन्हा ती लॉंच ढकलायला सुरुवात केली. करणने आपली सर्व शक्ती पणाला लावली पण ती लॉंच ढिम्म हालत नव्हती. करणचे हाताचे, मानेचे स्नायूं-स्नायू ताणले गेले होते, त्या बंद केबिनमध्ये काही क्षणांतच तो घामाघूम झाला. त्याने अंगातला शर्ट काढून लॉंचच्या सीटवर टाकला आणि पुन्हा लॉंच ढकलायला सुरुवात केली, पण सर्व शक्ती लावूनही ती लॉंच इंचापेक्षा जास्ती हालत नव्हती.

अचानक करणंच लक्ष त्या केबिनच्या दारात कमरेवर हात ठेवून उभ्या असलेल्या शैलाकडे गेले.

करणने निराशेने आपले दोन्ही हात हवेत उंचावले तसं शैला त्याच्याजवळ आली, तिने एकवार लॉंच कडे बघितले आणि मग त्या स्टीअरिंग-व्हील पाशी असलेला एक चंदेरी रंगाचा खटका खाली केला आणि म्हणाली, “कशी हलेल? गियर मध्ये आहे लॉंच”

दोघांनीही एकमेकांकडे बघितले आणि दोघांनाही हसू आवरेना. दोघंही वेड्यासारखे हसत सुटले.

करणने पहिल्यांदाच शैलाला हसताना बघितले होते. ती कुणाचीही पर्वा न करता मनमुराद, खळखळून हसत होती. शेवटी कसंबसं हसू आवरत ती करणला म्हणाली, “चल ढकल त्या बाजूने”, असं म्हणून तिने एका बाजूने ढकलायला सुरुवात केली. करणनेही मग नव्याने जोर लावला आणि लॉंच त्या लोखंडी स्टँडवरून खाली उतरली. अर्थात करणइतकी ताकद शैलाच्या अंगात नसल्याने ती एकाच बाजूने खाली आली होती.

करण शैलाच्या बाजूला गेला आणि दोघांनी मिळून ती अडकलेली बाजू ढकलायला सुरुवात केली. करण शैलाच्या मागे असल्याने शैलाच्या भरीव शरीर-श्रुष्टीवरून त्याची नजर फिरत होती. जिम मध्ये मजबूत घाम गाळून टोन केलेल्या मांड्या, पोटऱ्या आणि हाताचे स्नायू त्याच्या नजरेत ठसत होते. तो मुद्दामून कमी जोर लावत होता जेणेकरून त्याला शैलाबरोबर अधिक वेळ थांबता आले असते.

शैलसुद्धा आता घामाघूम झाली होती. तिने आपले दोन्ही हात मागे घेऊन आपले मोकळे केस पोनी करून बांधून टाकले, चेहऱ्यावरून येणारा घाम पुसला आणि तिला जाणीव झाली ती करणच्या तिच्या शरीरावर रोखलेल्या नजरेची. तिने पटकन वळून मागे बघितले. करणला आपली नजर हटवायला संधीच मिळाली नाही, शैलाने त्याला तिच्याकडे बघताना पकडले होते.

तिचे ते डोळे, करण तिच्या नजरेपासून आपली नजर हटवुच शकला नाही.

शैला सावकाश मागे वळली, तिने आपला कपाळावर लावलेला गॉगल काढून लॉंचच्या सीटवर फेकला आणि ती करणाच्या अगदी जवळ येऊन उभी राहीली. इतकी जवळ, कि दोघांच्या हृदयाची धडधड एकमेकांना ऐकू जाईल इतकी जवळ. करणच्या घश्याला कोरड पडली. त्याने स्वतःला थांबवायचा खूप प्रयत्न केला, पण शैलाच्या नजरेत असलेले आमंत्रण तो नाकारू शकला नाही. त्याने दोन्ही हात शैलाच्या कमरेभोवती गुंफले, शैलाला जवळ ओढले आणि त्याने आपले ओठ तिच्या ओठांवर टेकवले.

शैलाने त्याला कसलाही प्रतिकार केला नाही. तिच्या ओठांवर साठलेल्या घर्मबिंदूंचा काहीसा खारट, तर तिच्या लिपस्टिकचा काहीसा गोडसर स्वाद त्याला एका वेगळ्याच धुंदीत घेऊन गेला. नकळत त्याचा हात तिच्या उरोजांवर गेला., त्याचबरोबर विजेचा धक्का बसावा त्या वेगाने शैलाने त्याचा हात झिडकारला आणि ती क्षणार्धात बाजूला झाली. निव्वळ काही सेकंदांपूर्वी तिच्या डोळ्यात दिसलेला तो इलेक्ट्रिक स्पार्क जसा आला, तसाच नाहीसा झाला होता.

करण काही बोलणार इतक्यात शेखर घाम पुसत आतमध्ये आला.

शैलाने पुन्हा डोळ्यावर गॉगल चढवला, डोक्यावर ती मोठ्ठी गोलाकार टोपी घातली आणि ती काही न बोलता बाहेर निघून गेली. शेखर कोपऱ्यातल्याच एका मोठ्या पत्र्याच्या पेटीवर फतकल मारून बसला आणि करणने ती लॉंच पुन्हा ढकलायला सुरुवात केली.

अर्ध्या-पाऊण तासाच्या अथक प्रयत्नांनंतर अखेर तो ती लॉंच पाण्यात न्हेण्यात यशस्वी ठरला. शैला जणू काही तिथे एकटीच आहे ह्या अविर्भावात एका खडकावर पाण्यात पाय सोडून बसली होती. लॉंच पाण्यात आलेली बघताच तिने स्वतःचे सामान उचलले आणि ती लॉंच मध्ये जाऊन बसली. शेखरने आणि करणने उरलेले सामान लॉंच मध्ये टाकले.

करण पुन्हा माघारी परतला, पजेरो वळवून त्याने लॉंचच्या शेडमध्ये लावली, शेडला कुलूप लावले आणि तो लॉंच मध्ये येऊन बसला.

 

शेखरने स्टार्टर मारला आणि लॉंच गियर मध्ये टाकली. काही क्षणातच लॉंचने वेग पकडला आणि पाण्यावरून येणारा गार वारा सर्वांच्या अंगात भिनला आणि इतक्या वेळच्या कष्टानं थकलेली मन आणि शरीर पुन्हा ताजीतवानी झाली. शैला अर्थातच तटस्थपणे दुसरीकडे बघण्यात मग्न होती त्यामुळे शेखर आणि करण एकमेकांशी गप्पा मारण्यात गुंगून गेले. शेखर करणला आजूबाजूची जमीन, इथे फार्म-हाऊस कधी घेतले, ते बांधतानाचे किस्से, त्याने इथे दिलेल्या अनेक भेटी आणि त्यावेळच्या आठवणी सांगून करणला बोअर करायच काम चोख बजावत होता. करणंच अर्थातच त्याच्या बोलण्याकडे फारसे लक्ष नव्हते. तो चोरट्या नजरेने शैलाकडे बघण्यात मग्न होता. परंतु शैलाने एकदाही वळून त्याच्याकडे बघितले नाही.

पंधरा मिनिटांच्या सफारीनंतर लॉंचने डोंगराला वळसा घातला., तसं शेखरने थोड्या अंतरावर दिसणाऱ्या एका छोट्या बेटासारख्या टेकाडाकडे करणचे लक्ष वेधले. हिरव्या-गर्द झाडींमध्ये ते बेट बुडून गेले होते. पण अजूनही ते फार्महाऊस करणला दिसत नव्हते. लॉन्च किनाऱ्याला लागली तसे तिघेही खाली उतरले. समोर गर्द झाडीतून अगदी छोटी पायवाट गेली होती, त्या वाटेने आधी शेखर, मग शैला आणि पाठोपाठ करण चालू लागले. साधारण अर्धा किलोमीटर आत गेल्यावर शेवटी ते बंगलेवजा फार्महाउस करणला दृष्टीस पडले.

जसं-जसा तो त्या बंगल्याच्या जवळ गेला तस-तसा त्याचा आकार करणच्या नजरेत भरू लागला. दुरून वाटले तेव्हढे ते बेट किंवा तो बंगलाही छोटा नक्कीच नव्हता. कमीत-कमी ७-८ हजार स्क्वे-फुटाचे तरी ते बांधकाम नक्कीच होते, शिवाय आजूबाजूला बऱ्यापैकी मोठ्ठे बागकाम केलेले होते. अधिक जवळ गेल्यावर करणाच्या लक्षात आले कि तो बंगला फक्त तीन बाजूनेच पाण्याने वेढलेला आहे आणि चौथ्या बाजूने एक कच्चा रस्ता त्या बंगल्यापर्यंत आला होता.

शेखरने करणच्या मनातील विचार ओळखले आणि तोच आधी म्हणाला, “बंगल्यापर्यंत रस्ता असताना आपण लॉंच ने का आलो असंच ना? खरं, रस्ता असला तरी तो खूपच लांबून येतो. तो दूर तिकडे डोंगर दिसतोय का?”, लांबवर बोट दाखवत शेखर म्हणाला, “आपण मुख्य रस्ता सोडून इकडे खाली वळालो ना, तसे न वळता सरळ जायचे, पार त्या डोंगरापर्यंत आणि मग त्याला वळसा घालून परत तितकेच अंतर मागे. नाही म्हणलं तरी ६० कि.मी.चा वळसा आहे, शिवाय शेवटचा १५-२० कि.मी. चा पॅच अत्यंत खराब रस्ता आहे, अगदी जंगलातून म्हणालास तरी चालेल, सो इथे येपर्यंत दीड-एक तास तरी सहज लागतो, तेच आपण लॉंच ने अर्ध्या तासात आलो.”

“बेबी, वुई आर बॅक”, हात आकाशात उंचावत शेखर म्हणाला. पण शैलाने त्याच्याकडे फारसे लक्ष दिले नाही. कमरेला नाजूक झटके देत ती बंगल्याकडे निघून गेली.

न कळून शेखर काही वेळ तिच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे पहात राहिला आणि मग खांदे उंचावून त्याने करणकडे पाहिले. करण त्याच्याकडेच बघत होता.

“डिफिकल्ट टू अंडरस्टॅंड वुमन”, कसनुसं हसत शेखर म्हणाला, करणनेही मान डोलावत शेखरच्या बोलण्याला समंती दर्शवली.
“सो टेल मी अबाउट युअरसेल्फ, व्हाईल वुई आर टॉकिंग अबाउट वुमन्स, तुला गर्लफ्रेंड वगैरे?”

“नो, सिंगल रेडी टू मिंगल”, लॉंच मधलं सामान काढत करण म्हणाला.

“चल , काहीपण फेकू नको, नसेल सांगायचे तर तसं सांग”, शेखर हसत म्हणाला
“शेखर तुम्ही जा आतमध्ये, फ्रेश व्हा, मी आणतो सामान”, करण सामान उचलणाऱ्या शेखरला थांबवत म्हणाला
“अरे खूप जास्ती आहे सामान, इट्स ओके”, शेखर
“नाही, खरंच मला काही प्रॉब्लेम नाहीए, यु प्लिज गो अहेड”, करण
“यु शुअर?”, शेखर
“डेड शुअर, मी आणतो सामान सगळं आत”, असं म्हणून करणने शेखरला आत पाठवून दिले

खरं तर करणला एकांत हवा होता. त्याला बंगल्याचा परिसर, ती जागा व्यवस्थित नजरेखालून घालायची होती आणि शेखरच्या उपस्थितीत, त्याच्याशी बोलत-बोलत करणला ते शक्य होत नव्हते.

 

करणने २-४ बॅगा लॉंचमधून काढून बंगल्याच्या दारापाशी आणून ठेवल्या आणि त्याने बंगल्याकडे नजर टाकली. बंगल्याच्या खिडक्या अजूनही बंद होत्या, परंतु आतले दिवे लागले होते. खिडकीच्या काचांमधून मागच्या एका खोलीत शेखर तर दुसऱ्या खोलीत शैलाची सावली दिसत होती. करणने हळूच बंगल्याला एक फेरी मारली. बंगल्याच्या बाजूने प्रशस्त जागा होती. बंगल्याकडे कोणीही येताना खिडक्या उघड्या असताना सहज दिसण्यासारखे होते. आजूबाजूला अडगळीच्या सामान नसल्याने लपत-छपत येण्याचा प्रश्नच नव्हता. तीनही बाजूने पाणीच होते. प्रश्न होता तो चौथ्या बाजूचा. तो रस्ता छोटासाच होता आणि ३००-४०० मीटरच्या पुढे दाट झाडीच सुरु होत होती. अर्थात त्यामुळे रस्त्याचा अर्धा भाग अंधारातच बुडून गेला होता.

करणला तो रस्ता फारसा आवडला नाही, पण अर्थात त्याच्याकडे दुसरा पर्याय नव्हता. उद्या एकवार दिवसा उजेडी येऊन तो रस्ता आणि आजूबाजूचा भाग नीट नजरेखाली घालायचाच अशी मनाशी खूणगाठ बांधून करण बाकीचं सामान उतरवण्यात मग्न झाला

 

[क्रमशः ]

डबल-क्रॉस (भाग ३)


डबल-क्रॉस (भाग २) पासून पुढे >>

 

      करण ठरल्यावेळेनुसार लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनीच्या कार्यालयात पोहोचला. रिसेप्शनला संदीपला भेटायचे आहे सांगताच त्याला लगेच आत पाठवण्यात आले. करणने फ़िटींगचा चॉकलेटी रंगाचा सिल्की शर्ट आणि क्रिम-कलरची ट्राऊझर घातली होती. नेहमीप्रमाणे शर्टच्या बाह्या फ़ोल्ड करुन आपले दंड दिसतील ह्याची पुरेपुर काळजी तो घेत होता.

    संदीप त्याच्या केबीनमध्ये करणची वाट बघत होता. करणला आलेले बघताच त्याने करणला समोरच्या खुर्चीकडे बोट दाखवत बसायची खुण केली.

“बिफ़ोर वुइ बिगीन..” सरळ मुद्याला हात घालत संदीप म्हणाला, “लेट मी बी व्हेरी क्लिअर की हे काम अत्यंत गुप्त पध्दतीने पार पाडायचे आहे.. सो एकदा का तुला काम काय आहे हे सांगीतले की देअर इज नो टर्नींग बॅक.. ह्या कामासाठी तुला किमान ३-४ महीने तरी संपुर्ण जगापासुन कट-ऑफ़ व्हावं लागेल.. इथे तुझं कोणी आहे ज्यांना तु कुठे आहेस? काय करतो आहेस? कधी परत येणार? असले प्रश्न पडु शकतील?”, खुर्चीतुन किंचीत पुढे सरकत संदीपने विचारले.

करणने नकारार्थी मान डोलावली.

“गुड..” पुन्हा संदीप खुर्चीत टेकुन बसला. ड्रॉवर मधुन त्याने एक उंची सिगार काढली, काळजीपुर्वक त्याचे टोक कापले आणि सिगार तोंडात सरकवली. लायटरने सिगार पेटवताना त्याने एकवार करणकडे निरखुन पाहीले आणि मग त्याने डोळे मिटुन शांतपणे एक-दोन झुरके घेतले.

“तसं म्हणशील तर काम खुप्पच सोप्प असेल.. कदाचीत तुला काहीचं करावं लागणार नाही.. कदाचीत.. मी तुला एका महीन्याचे चार-लाख रुपये देईन.. अर्थात ही रक्कम तुला प्रत्येक आठवड्याला एक लाख अश्या रितीने तुझ्या बॅंकेत जमा केली जाईल.. ह्या एका महीन्यात तुला फ़क्त एका घरात ड्रायव्हर कम होम-हेल्पर-कम बॉडीगार्ड म्हणुन रहायचे आहे आणि घरातल्यांच्या नकळत तेथे जे काही घडत आहे ते मला रिपोर्ट करायचे आहे.. मंजुर असेल तर पुढचं सांगतो.. नाही तर तु जाऊ शकतोस…”

करणला खात्री होती की जितक्या सहजतेने संदीप काम सांगतोय तितके सहज ते नक्कीच नसणार नाही तर इतक्या फ़ालतु कामाचे त्याने चार लाख ऑफ़र केलेच नसते. पण करण रिस्क घ्यायला तयार होता.. एक तर एका महीन्याचे चार लाख नक्कीच मोठी रक्कम होती.. आणि त्याच्यासमोर दुसरा कुठला मार्गही नव्हता.

करणने उगाचच दोन क्षण विचार करण्याचे नाटक केले आणि मग तो संदीपला म्हणाला, “मी तयार आहे..”

संदीपने टेबलावरची बेल वाजवली तसं केबीनचे दार उघडले गेले जणु संदीपच्या बेलची वाट पहात कोणीतरी अगदी दारापाशीच थांबलेले होते. दार उघडुन एक शिपाई एक फ़ाईल घेऊन आला. संदीपच्या समोर त्याने ती फ़ाईल ठेवली आणि तो लगेच निघुनही गेला.

“करार-नामा आहे.. ह्यात लिहीले आहे की तु मध्येच काम सोडुन जाऊ शकत नाहीस.. ठरलेली ४ लाखाची रक्कम तुला प्रत्येक हप्त्याला एक लाख ह्या पध्दतीने दिली जाईल.. कामाच्या जागी जे काम पडेल ते तु करशील, ठरावीक वेळेला तु मला तेथील परीस्थीती रिपोर्ट करशील.. ह्या कामाबद्दल तु कुणाकडेही वाच्यता करणार नाहीस.. आणि…”

संदीप काही क्षण बोलायचा थांबला..

“आणि?”, करणने उत्सुकतेने विचारले

“… आणि ह्या कामावर असताना तुला.. किंवा तुझ्या जिवाला काही बरं-वाईट झाले, तर त्याची जबाबदारी पुर्णपणे तुझी असेल.. त्याला मी किंवा लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनी जबाबदार असणार नाही…”

करणने ती फ़ाईल चाळण्यासाठी उचलली.

“मला नाही वाटत त्यात काही वाचण्यासारखं वेगळं आहे. जे मी तुला आत्ता सांगीतलं तेच सगळं, फ़क्त कायद्याच्या शब्दात मांडलेलं आहे.. थोडंस कंटाळवाणंच आहे ते.. मला वाटतं ते वाचण्यापेक्षा.. तुला काम काय आहे हे जाणुन घेण्यात जास्त उत्सुकता असेल नाही का?”, असं म्हणुन संदीपने टेबलावरचे पेन करणच्या दिशेने सरकावले.

करणने ते पेन घेतले आणि शेवटच्या कागदावर जिथे स्वाक्षरीसाठी जागा होती तेथे आपली सही केली आणि फ़ाईल बंद करुन त्याने ती संदीपच्या दिशेने सरकावली.

संदीपने एकवार त्याची सही योग्य ठिकाणी आहे हे पाहीले आणि मग फ़ाईल बंद करुन ड्रॉव्हरमध्ये ठेवुन दिली. काही क्षण दोन्ही हातांची बोटं एकमेकांत गुंफ़ून तो डोळे मिटून बसुन राहीला.

“तुला शेखर माहीती आहे? लेखक आहेत.. त्यांचं नविन एक पुस्तक येतं आहे..”, संदीप म्हणाला.

“नाही.. मी पुस्तक जास्ती वाचत नाही..”, करण

“ओके.. एक लेखक आहे.. शेखर म्हणुन.. एक सस्पेंन्स / थ्रिलर गोष्टींवर आधारीत ते पुस्तक लिहीत आहेत आणि झेड चॅनल त्यावर एक मालिका करणार आहेत. मालिका अर्थातच बिग-बजेट आहे, हिमांशुचे सेट्स आहेत सो यु कॅन इमॅजीन.. आणि वाय-कॉम प्रोड्युस करतंय.. ऑल-बिग-नेम्स.. बॉलिवुड फ़ॉलो करत असशील् तर तुला ही नावं माहीतीच असतील.”

“येस.. माहीती आहे मला..”

“गुड.. तर झेड चॅनलने ह्या शेखरची पॉलिसी काढली आहे.. १५० करोडची.. झेड चॅनलला टी.आर.पी. लवकरात लवकर वाढवायचा आहे.. पुर्ण पुस्तक लिहुन होई पर्यंत ते थांबु शकत नाहीत.. सो जसं जसं लिहुन होईल तसं तसं प्रत्येक भागांच शुटींग सुरु होणार आहे..”

“पण कसं शक्य आहे.. म्हणजे एखादा भाग नाही लिहुन झाला.. किंवा उशीर झाला तर..?” करणने शंका उपस्थीत केली.

“करण.. ते शेखर आहेत.. तु किंवा मी नव्हे.. त्यांनी तशी कमीटमेंट दिली आहे..”, निराशेच्या स्वरात संदीप म्हणाला..

“ओके.. गो अहेड..”, करण

“ह्या कालावधीत शेखरना काही बरं वाईट झालं, तर त्या सेट्सवर, प्रॉडक्शनवर उभा केलेला सगळा पैसा डुबेल.. चॅनलच अतोनात नुकसान होईल म्हणुन ही पॉलिसी काढली आहे.”

“ऍग्रीड.. मला तरी त्यात काही चुकीचं वाटत नाही.. कोणीही करेल…”, करण

“बरोबर.. पण पॉलिसीमधला एक क्लॉज मला खटकतोय.. मिसेस शेखरने तो क्लॉज घालायला लावलाय पॉलिसीमध्ये…” असं म्हणुन संदीपने ती पॉलीसी उघडली आणि ‘त्या’ परिच्छेदावर बोट ठेवुन त्याने तो क्लॉज करणला वाचायला सांगीतला.

“हम्म.. इंटरेस्टींग..”, हनुवटीवरुन हात फ़िरवत करण म्हणाला.. “आणि म्हणुन तुम्हाला वाटतंय की शेखरच्या जिवाला धोका आहे.. आणि तसं झालं तर ही १५० करोडची रक्कम तुम्हाला द्यावी लागेल..”

“.. आणि म्हणुन तु तिथे त्यांच्याबरोबर रहायचंस.. तेथे घडनारी प्रत्येक गोष्ट मला रिपोर्ट करायचीस आणि शेखरना प्रोटेक्ट करायचंस.. कुठल्याही परीस्थीतीत, शेखरना काहीही होता कामा नये…”

करणने काहीही न बोलता नुसती मान डोलावली.

“रिव्हॉल्व्हर हॅन्डल करता येते?”, संदीपने अचानक विचारलं.

“स्पोर्ट्स-कॉम्लेक्स मध्ये एक छोटा कोर्स केला होता, रिव्हॉल्व्हरचा, सेकंन्ड लेव्हल पर्यंत, पण व्यक्तीशः आयुष्यात कधी वापरली नाहीए..” करण

“मग आता वापर.. कदाचीत तुला ह्याची गरज लागु शकते.”, असं म्हणुन करणने टेबलाच्या खालच्या खणातुन एक पोलिस-रिव्हॉल्व्हर काढुन करणकडे दिली.

करण विस्फारलेल्या डोळ्यांनी त्या रिव्हॉल्व्हर कडे पहात राहीला.

“तुला काय वाटलं.. आम्ही इंशोरंन्सवाले फ़क्त कागदी घोडेच नाचवतो की काय? यु हॅव नो आयडीआ आम्हाला काय काय.. आणि कोणा-कोणाशी डिल करावं लागतं.. आय होप यु नो.. सेफ़्टी-कॅच कसा ओपन करायचा वगैरे..”

करणने ती रिव्हॉल्व्हर उचलली. रिव्हॉल्व्हरचा बर्फ़ासारखा थंड स्पर्श करणच्या शरीरावर एक रोमांच उमटवुन गेला.

“मी आशा करतो.. तुला ह्याची आवश्यकता भासणार नाही.. पण..”

“मी आशा करतो.. मला ह्याची आवश्यकता भासो.. इट्स ऍड्रिनल-रश फ़िलींग..”, संदीपच वाक्य अर्ध्यात तोडत करण म्हणाला.

“गरज भासली तर बिंधास्त वापर.. एक तर ती रजीस्टर्ड नाहीए आणि दुसरी गोष्ट म्हणजे शेखरच्या जिवापेक्षा आपल्याला महत्वाचही काही नाहीए..”, असं म्हणुन संदीपने टेबलावरचं आपलं नोटपॅड पुढे ओढलं.. त्यात पेनाने काहीतरी रखडलं आणि तो कागद करणकडे देत म्हणाला.. “बाहेर, काऊंटर नंबर ७ वरुन ही चिठ्ठी दाखवुन पैसे घे.. आत्ता दहा हजार देतोय.. तुला आवश्यकता असेल असे काही कपडे आणि इतर गरजेचं सामान घे. बाहेर मिस.निता म्हणुन असेल तिच्याकडुन तुझी फ़ाईल घे.. तुझे फ़ेक ड्रायव्हरच्या कामाचे टेस्टीमोनिअल्स, आणि इतर माहीती तिने तयार केली आहे. आज घरी जाऊन त्याचा निट अभ्यास कर.. कुठे.. कुणाकडे काय काम केले ह्याची ती माहीती आहे.. तोंडपाठ कर ती.. उद्या आपण शेखरकडे जाणार आहोत…”, असं म्हणुन संदीपने लॅपटॉप उघडला आणि जणु काही करण तेथुन केंव्हाच निघुन गेला आहे अश्या आवेशात काम चालु केले.

करण उठुन केबीनच्या दारापाशी आला तसा संदीप म्हणाला.. “मला खात्री आहे.. गुप्तहेर कामगीरीची माहीती गुप्तच ठेवतात हे तु जाणतोसच.. त्यामुळे, ह्याबाबतीत कुणालाही काहीही कळता कामा नये हे मला वेगळं सांगायची गरज नाही.. नाही का?”

संदीप समहाऊ करणच्या डोक्यात गेला होता. प्रत्येक गोष्टीमध्ये जणु काही करण एखादा लहान मुलगा आहे अश्या आवेशातले त्याचे बोलणे करणला सहन होत नव्हते. त्याची पिरपीर करणला संताप आणत होती.

“फार शहाणा समजतो हा स्वतःला..”, करण स्वतःशीच पुटपुटला.. “एक संधी मिळु देत, मग सांगतो ह्याला काय ते..”

अर्थात आत्ता काही बोलुन उपयोग नव्हता. करणने काही न बोलता मान डोलावली आणि तो बाहेर पडला.

मिस निता ने करणकडुन संदीपने दिलेला तो कागद घेतला.. संगणकावर काही एंन्ट्री केल्या आणि दहा-हजार रुपायांच बंडल करणकडे दिले. कित्तेक महीन्यांनी, करण इतके पैसे एकत्र बघत होता. करणने ते पुडकं खिश्यात सरकवले आणि तो बाहेर पडला.

करण इमारतीतुन नुकताच बाहेर पडतच होता तोच त्याचा फोन किणकिणला. इशीताचा नंबर बघुन त्याला आनंदमिश्रीत आश्चर्य वाटले.

*************************

“हाय करण.. इशीता बोलतेय.. कसा आहेस? कुठे आहेस? संदीपला भेटलास? झालं काम?”, इशीता एकामागोमाग एक प्रश्न विचारत होती.

“अगं हो.. हो.. मला बोलायला तर देशील का? सांगतो.. भेटलो संदीपला.. आत्ता तेथुनच बाहेर पडतोय. ऍडव्हान्स पण मिळाला.. भेटुयात का?”, करण

“अं.. अरे माझा शो आहे दीड वाजता बालगंधर्वला, एक काम कर ना.. तु येतोस माझा शो बघायला? .. मी पास ठेवते तुझ्यासाठी.. ३ वाजेपर्यंत आहे, मग बोलु निवांत.. बघ म्हणजे तुला वेळ असेल तर.. चांगलं नाटक आहे, आणि माझं काम पण म्हणे छान होतेय..”, इशीता म्हणाली.

“डन.. पण मला थोडं शॉपींग पण करायचं आहे.. नंतर तु माझ्याबरोबर येणार असलीस तर मी येईन नाटकाला…”, करण

“डन.. मी सेकंड रो मधलं सिट ठेवतेय रिझर्व्ह, तिकीट काऊंटरला बापुकाकांना भेटायचंय म्हणुन सांग.. ते घेऊन येतील तुला आत मध्ये.. नाटकाचं नाव ‘प्रेयसी’ ओके? चल मग भेटूच लवकर.. बाय..”

“बाय..”

करणने घड्याळात नजर टाकली. १२च वाजत होते. करणकडे काही करण्यासारखी कामं होती जसं ऑफ़ीसचं आणि घराचं थकलेलं भाडं भरायचं होतं, पुढचे काही महीने तो इथे नसणार होता म्हणुन पेपर, दुध नको सांगायचे होते.. वगैरे.

करणने एक वाजेपर्य़ंत सगळी कामं उरकली आणि तो बालगंधर्वला पोहोचला. ’प्रेयसी’ नावाच्या नाटकाचे जाहीरातींचे फ़लक सर्वत्र लागलेले होते. गुलाबी रंगाच्या फ़्रॉकमध्ये, मेक-अप केलेली इशीता अधीकच लोभस दिसत होती. करणने तिकीट खिडकीवर ‘बापु-काकांचे’ नाव सांगीतल्यावर थोड्याच वेळात एक वयस्कर, नुकतीच साठी-पार केलेला एक गृहस्थ बाहेर आला.. त्याने आपादमस्तक करणला न्ह्याहाळले आणि मग काही नं बोलता तो त्याला घेऊन नाट्यगृहात गेला.

दोन अंकी नाटक होतं. करणला खरं तर नाटकात फ़ारसा रस नव्हता, पण पहील्या काही मिनिटांनंतर तो नाटकात खेचला गेला. इशीताने खरोखरच चांगलं काम केलं होतं, नुकतीच प्रेमात पडलेली अल्लड प्रेयसी ते तिचं प्रेम धोक्यात आल्यावर बनलेली रणरागीणी आणि शेवटी त्याग हेच प्रेम आहे हे पटवुन देताना आपले दुःख नजरेतुन मांडताना केलेले ऍक्ट कौतुकास्पद होते. नाटक संपल्यावर अभिवादनासाठी जेंव्हा इतर कलाकारांबरोबर ती स्टेजवर आली तेंव्हा लोकांनी टाळ्यांचा कडकडाट केला होता.

इशीताला पहाताना, नकळत आपल्या हृदयाची स्पंदन वाढल्याची जाणीव करणला झाली. स्टेजवरुन जाताना इशीताची नजर करणला शोधत होती. दोघांची नजरानजर होताच इशीताने एक गोड हास्य केले आणि ती निघुन गेली.

मेक-अप रुम बाहेर कलाकारांना भेटण्यासाठी, त्यांच्याबरोबर सेल्फ़ी काढुन घेण्यासाठी प्रेक्षकांची रांग लागली होती. करणला कोणतीही घाई नव्हती. तो गर्दी संपेपर्यंत थांबुन राहीला. गर्दी पांगल्यावर तो इशीताच्या मेक-अप रुमपाशी गेला. बाहेरच्या बाऊंन्सरने त्याला थांबवले, पण करणने आपले नाव सांगताच त्याला आत जाऊ दिले.

इशीता चेहर्‍यावरचा मेक-अप पुसण्यात मग्न होती. करणला बघताच ती आनंदाने उभी राहीली.

“कसं वाटलं नाटक? आणि माझं काम? आवडलं?”

“नाटकही छान होतं आणि तुझं काम पण ! मला माहीती नव्हतं तु इतकी चांगली आणि फ़ेमस नायीका आहेस ते..”, करण हसत हसत म्हणाला.

“बरं, चल, मला सॉल्लीड भूक लागली आहे…”, इशीताने आपला पटापट मेक-अप उतरवला आणि ती करणला म्हणाली.

“येस्स.. मला पण.. बोल कुठे जाऊ यात? आज खूप पैसे आहेत माझ्याकडे, तु म्हणशील तिकडे आपण जाऊ शकतो..”, करण आपल्या फुगलेल्या खिश्याकडे बोट दाखवत म्हणाला.

“इफ़ यु डोंन्ट माईंड, आपण गुडलक ला जाऊयात? मला मस्त बन-ऑम्लेट, ते छोट्टे सामोसे, बन-मस्का आणि ३-४ कप चहा हवाय !”, करण काय म्हणेल ह्या विचाराने इशीता हळुच म्हणाली

“ओह, व्हाय-नॉट.. गुडलक तर माझं ऑलटाईम फ़ेव्हरेट..”, करणने आनंदाने मान हलवत संमती दर्शवली.

“फ़क्त दोन मिनीटं दे,, मी फ़क्त चेंज करते आणि जाऊ .. ओके?”

दोन मिनिटांतच इशीता तयार होऊन बाहेर आली. राखाडी रंगाचा प्रिंटेड क्रॉप-टॉप आणि फ़िक्कट निळ्या रंगाची जिन्स असा साधाच पेहेराव तिने घातला होता. नाटकातच काम असल्याने मेक-अपची तिला उत्तम जाण होती. कोणता, किती मेक-अप कसा दिसेल हे तिला चांगलं समजत होतं. केसांना कसलंस जेल लावल्याने खांद्यापर्यंत रुळणारे तिचे किंचीतसे कर्ली केस नुकतीच आंघोळ केल्याप्रमाणे ओलसर भासत होते. डोळ्यांतले काजळ तिचे डोळे अधिकच मोहक करत होते, कानात मोठ्या गोलाकार रिंग्स आणि हातात कसलेसे रंगीत ब्रेसलेट.. बस्स.

क्रॉप-टॉपमुळे दिसणारे, तिचे व्यायाम करुन कमावलेले ऍब्स करणचे लक्ष विचलीत करत होते. करणने व्यायामाअभावी किंचीतसे सुटु लागलेले आपले पोट ओढुन आतमध्ये घेतले.

“चलायंच?”

“येस्स.. चलो..”

“कसं जायचंय? गाडी आहे तुझी?

“अं.. आहे.. स्प्लेंडर आहे.. चालेल? का रिक्षाने जाऊयात?”, काहीसा लाजत करण म्हणाला..

“चालेल की.. त्यात काय एव्हढं…?”

बोलता बोलता इशीताने आपले बाकीचे सामान तिच्या डफ़ल बॅगमध्ये भरले आणि बॅग कोपर्‍यात सरकवुन ठेवुन दिली.. खोलीला कुलुप लावले आणि दोघंही बाहेर पडले.

आपल्या मळकट, जुनाट स्प्लेंडरवर इशीताला घेऊन जायला करण जरा संकोचत होता, पण इशीताला त्याबद्दल काहीच नव्हते.. ती गाडीवर बसली आणि दोघंही गुडलकला गेले.

गुडलकला अर्थातच नेहमीप्रमाणे वेळ-कोणतीही-असो-इथे-वेटींग-असणारंच वाली गर्दी होती. १०-१५ मिनीटांनंतर दोघांनाही एक कोपर्‍यातले टेबल मिळाले.

“हम्म.. बोल आता.. काय झालं सकाळी? कसलं काम आहे?”, ऑर्डर दिल्यावर इशीताने करणला विचारलं, तसा इतका वेळ इशीताच्या रुपाने, तिच्या वागण्या-बोलण्यातील सहजतेने घायाळ झालेला करण सावध झाला. आपले काम क्लासिफ़ाईड आहे.. आणि ह्याबद्दल आपण कोणाशीही काहीही बोलणार नाही हे आपण दहा-वेळातरी संदीपला सांगीतले आहे ह्याची त्याला जाणीव झाली. शेवटी इशीताला तरी तो किती ओळखत होता?

“अं.. सॉरी.. काम तस सेन्सीटीव्ह आहे.. आणि मला पण पुर्ण माहीती नाही मिळालीय.. सो त्याबाबत आत्ताच बोलणं योग्य ठरणार नाही..”, करण काहीसा वरमुन म्हणाला..

“ए.. इट्स ओके.. तु एव्हढा संकोचु नकोस.. मी पण माझ्या नाटकाबद्दल आधीच कुणाकडे बोलत नाही.. आय कॅन अंडरस्टॅंड.. बरं, ते जाऊ देत.. बोल माझं काम कसं वाटलं?”

इतक्यात खाण्याची ऑर्डर आली आणि दोघं इतर विषयावरील गप्पांमध्ये बुडुन गेले.

दुसर्‍या दिवशी करण पहाटेच उठला. ठरल्यावेळेपेक्षा अंमळ जास्तच जिम मारली. कार्डीओ, अ‍ॅब्स बरोबर त्याने जास्त वेळ वेट्स वर घालवला आणि मग शॉवर घेऊ साडेदहाच्या सुमारास आवरुन तयार झाला. त्याने कॅज्युअलच कपडे केले होते. नेव्ही-रंगाचा चौकटी-चौकटीचा शर्ट आणि फ़िक्कट निळ्या रंगाची डेनीम.

वेट्स जास्त मारल्याने मनगटावरच्या आणि गळ्याबाजुच्या नसा टरारुन फ़ुगल्या होत्या. करणने स्वतःला आरश्यात न्याहाळले. हलकेसे जेल लावुन त्याने केस व्यवस्थीत बसवले. साधेच पण मंद सुगंधीत डिओ फ़वारला आणि संदीपच्या फोनची वाट बघत तो बाल्कनीत बसुन राहीला.

अकराला पाच मिनीटं कमी असताना संदीपचा फोन आला तसा करण दाराला कुलुप लावुन खाली फ़ुटपाथवर येऊन थांबला. दोनच मिनीटांत संदीप त्याची काळ्या रंगाची ऑडी घेऊन आला.

“व्यवस्थीत चालवता येईल ना?”, गाडीतुन खाली उतरुन, किल्ली करणकडे देत संदीप म्हणाला

करणने हलकेसे हासुन काही न बोलता किल्ली घेतली आणि तो ड्रायव्हींग सीटवर बसला.

थोड्याच वेळात करणचा गाडीवर व्यवस्थीत हात बसला आणि त्याने एखाद्या कुशल ड्रायव्हसारखी वेगात, पण काळजीपुर्वक गाडी ट्रॅफ़िकमधुन बाहेर काढली. सुरुवातीला काहीसा टेन्स्ड असलेला संदीप त्याचे निष्णात ड्रायव्हींग बघुन रिलॅक्स झाला.

“कालचे दिलेले रेकमंडेशन्स आणि कामं निट पाठ केलीस ना?”, संदीप

“हो.. पण त्यात दिलेले ते रेफ़रंन्सचे फोन नंबर्स.. शेखरने कुणाला खरंच फोन लावला तर?”, करणने आपली शंका उपस्थीत केली.

“त्याची काळजी तु नको करुस.. त्याची सगळी व्यवस्था केलेली आहे. तुला ते कामावर ठेवतील की नाही? ठेवलेच तर कोणते काम देतील? ह्याची काहीच कल्पना नाही.. सो तु कुठल्याही कामासाठी तयार रहा…”, संदीप म्हणाला.. “आणि हो.. त्या मिसेस शेखर.. त्या मला जरा धुर्त वाटतात.. शेखरच्या निर्णयांमध्ये त्यांचा फ़ार हात असतो असे ऐकुन आहे.. सो त्यांना इंप्रेस कर म्हणजे झालं…”

करण संदीपच बोलण मन लावुन ऐकत होता.

थोड्याच वेळात गाडी शेखरच्या बंगल्यासमोर येऊन थांबली. बंगला कसला, अव्हाढव्य मॅन्शनच होते ते. जुजबी चौकशी करुन वॉचमनने गेट उघडले आणि करणने ऑडी १०० मिटर अंतर पार करुन असलेल्या पोर्चमध्ये वळवली. गाडी एका कोपर्‍यात पार्क करुन करण संदीपच्या मागोमाग बंगल्यात शिरला.

बंगल्याच्या आत शिरल्याशिरल्या त्या बंगल्याची भव्यता आणि कलात्मकतेने केलेली सजावट दोघांच्याही डोळ्यात भरली गेली. मोठ-मोठ्ठी रंगेबीरंगी मातीचे नक्षीदार पॉट्स, भिंतींवर खचीतच महागडी वाटणारी चित्रं, गडद पिवळा, निळा रंगांनी सजलेल्या भिंती, उंची सोफ़ा, मऊसुत कार्पेट, नक्षीचा पुरेपुर वापर केलेले फ़र्नीचर, जिना, भल्या मोठ्या आकाराचा टीव्ही ह्याने बंगल्याचा हॉल सजलेला होता.

करण मंत्रमुग्ध झाल्यासारखा बंगल्याचे ते अंतरंग बघत होता.

एका नोकराने दोघांनाही सोफ़्यावर बसण्याची खुण केली आणि तो शेखरना बोलवायला आतमध्ये गेला. करण शेखर किंवा मिसेस शेखरचा कुठला फोटो कुठे दिसतो का हे बघण्यात मग्न होता, परंतु कुठेही त्या दोघांचा किंवा इतरही कुणाचा फोटो हॉलमध्ये कुठेच नव्हता. शेवटी करण बंगल्याच्या सजावटीवरुन तो त्या दोघांचा अंदाज घेण्याचा प्रयत्न करु लागला. परंतु करणचे शेखरबद्दलचे सर्व अंदाज चुकवणारी एक व्यक्ती बाहेर आली. त्या व्यक्तीला पहाताच संदीप उठुन उभा राहीला, तसा करणही नकळत उठुन उभा राहीला.

पांढर्‍या रंगाचा हाल्फ़ स्लिव्हजचा घट्ट टी-शर्ट, काळ्या रंगाची ढगाळ शॉर्ट जी कदाचीत घसरु नये म्हणुन सस्पेंन्डर्सने जोडलेली आणि डोक्यावर राखाडी फ़ेल्ट हॅट. जाडजुड शरीरयष्टीची ती व्यक्ती जवळ येताच संदीपने तिच्याशी हस्तांदोलन केले..

“गुड मॉर्नींग मिस्टर शेखर…”, संदीप

“कट दॅट मिस्टर.. मिस्टर…”, हसत हसत शेखर म्हणाला.. “जस्ट शेखर.. कॉल मी शेखर..”, मग त्याने करणकडे पाहीले आणि म्हणाला.. “ऐंन्ड यु?”

“मी करण…”

“करण?”

“शेखर.. मी म्हणालो होतो नं.. माझ्या पर्सनल ओळखीतलाच आहे.. सध्या नोकरी शोधतो आहे, नुकताच आलाय ह्या गावात.. मी विचार करत होतो.. तुम्हाला २-४ महीने काही लागणार असेल तर.. आय मीन तुम्ही द्याल ते हा काम करेल.. बाय-द-वे, ही इज एक्सलंट ड्रायव्हर…”

“ओह आय सी.. येस राईट.. पण मला वाटतं ते शैलालाच ठरवु दे.. तिला नं विचारता मी माणसं कामावर ठेवलेली तिला आवडत नाही..”, शेखर

शैला.. अर्थात मिसेस शेखर असाव्यात असा करणने अंदाज बांधला.

संदीपने आपली हातातली फ़ाईल शेखरपुढे ठेवली आणि म्हणाला.. “तुम्ही आणि शैला मॅडमने सांगीतलेले सगळे क्लॉज मी ह्यामध्ये लिहीलेले आहेत. आमच्या लिगल डिपार्टमेंट कडुन त्याची काळजीपुर्वक स्कृटीनी झालेली आहे आणि रितसर मान्यताही मिळालेली आहे. शिवाय शर्मा आणि त्यांच्या टिमनेही एकदा व्हेरीफ़िकेशन केलेले आहे. आता फ़क्त तुमच्या आणि मॅडमच्या सह्या झाल्या की आमचं काम संपलं.

“आय एम सॉरी.. पण शैला अजुन क्लबमधुन आलेली नाही.. ती आली की तिची सही घेऊन ही फ़ाईल पाठवुन दिली तर चालेल?”, शेखरने विचारलं..

“अं.. मॅडम थोड्या वेळात येणार असतील तर आम्ही थांबतो..”, संदीप

“हम्म.. एक मिनीट..”, असं म्हणुन शेखरने टेबलावरच्या लॅंडलाईन फ़ोनवरचं रिडायलचं बटन दाबलं आणि फ़ोन स्पिकरवर टाकला.

काही वेळ रिंग वाजल्यावर एक हलकीशी क्लिक झाली आणि फोन उचलला गेला.

पलीकडुन हाय नाही, हॅल्लो नाही.. कसलाच आवाज नाही.. गाडीच्या बंद काचांतुन येणारा हलकासा ट्रॅफ़ीकचाच काय तो आवाज येत होता.

“शैला.. ते इंन्शोरंन्सचे संदीप आलेत.. तुझी पण सही लागणारे.. किती वेळात पोचते आहेस?”

“पाच मिनीटं”, पलीकडुन एक काहीसा हस्की म्हणता येईल असा आवाज आला आणि लाईन बंद झाली.

“मॅडम येतातच आहेत पाच मिनिटांत तर मग थांबून सही घेऊनच जातो मग आम्ही..”, संदीप म्हणाला…

“हरकत नाही, तुम्हाला उगाच हेलपाटा नको…” शेखर म्हणाले..

किचेनमधुन एव्हाना एका नोकराने फ़्रिजमधुन थंडगार सरबत आणुन दोघांपुढे ठेवले होते.

“लोकांमध्ये जाम उत्सुकता आहे शेखर तुमच्या पुस्तकाची..”, संदीप सरबताचे घोट घेत म्हणाला, “पुस्तक तर मार्केटमध्ये जोरात विकलं जाणारंच, पण सिरीयलचीसुध्दा प्रचंड प्रसिध्दी झाली आहे आत्तापासुनच. शिवाय आपल्या ह्या इंन्शोरंन्सच्या डिलमुळे आमच्या कंपनीला सुध्दा फ़ायदाच होणार आहे. आत्तापासुनच अश्याच प्रकारच्या इतर डिल्ससाठी चौकश्या सुरु झाल्या आहेत. बहुतेक हा नविन ट्रेंड रुजु होणार असं दिसतंय…”

दोघंजण बोलतच होते इतक्यात बाहेर गाडीचा हॉर्न वाजला आणि पाठोपाठ गेट उघडल्याचा आवाज आला.

करणने मान उंचावुन खिडकीतुन बाहेर बघीतले, गेटमधुन एक लाल रंगाची टू-सिटर कन्व्हर्टीबल ऑडी आतमध्ये येत होती. वातावरणामध्ये एक प्रकारचा नकळत तणाव निर्माण झाला होता. गाडी पोर्चमध्ये येईपर्यंत एक नोकर धावत धावत दार उघडुन बाहेर गेला. तो पर्यंत दुसर्‍याने हॉलमधील गोष्टी नीट ठेवल्या.

लॉबीतुन उंच टाचांच्या सॅन्डल्सचा ‘टक-टक-टक-टक’ आवाज जवळ येत गेला आणि काही वेळातच शैला हॉलमध्ये आली.

गडद हिरव्या रंगाचा फ़्रॉक तिने घातला होता. गुडघ्याच्या किमान दोन इंच तरी वर जाईल इतपतच त्याची उंची होती. थोडासा टाईट-फ़िटच म्हणता येईल अश्या त्या ड्रेस मुळे तिची टोन केलेली फ़िगर उठुन दिसत होती. बेज रंगाचे ग्लाडीएटर सॅंन्डल्स, घोट्यापाशी ४ मुक्त संचार करणार्‍या पक्षांचा टॅटू, हातात रंगीत ब्रेसलेट, खांद्यापर्यंत रुळणारे आणि शेवटी निळसर रंगाने हायलाईट केलेले केस, कारेर्रा किंवा फ़ॅरेनाईट कंपनीचा एव्हीएटर प्रकाराचा फ़िक्कट हिरव्या शेडचा गॉगल. व्यवस्थीत व्यायाम करुन कमावलेल्या तिच्या फ़िगरवरुन करणची नजर काही केल्या हटत नव्हती. तिच्या नितंबांवरुन आणि उरोजावरुन तो आपली नजर हटवण्याचा प्रयत्न करत होता, पण ते त्याला अशक्यच होत होते.

“शैला.. हिअर यु आर..”, खुर्चीतुन उठत शेखर म्हणाला.. “मिट मिस्टर संदीप…”

शैलाने डोळ्यांवरचा गॉगल काढला आणि करण काही क्षण स्तंभीतच झाला. असे डोळे त्याने ह्यापुर्वी कधीच पाहीले नव्हते. काहीशी घारी छटा असलेले निळसर डोळे ‘फ़रगेट-मी-नॉट’ पठडीतलेच होते.

“हॅल्लो संदीप…”, शैला तिच्या काहीश्या हस्की स्वरात म्हणाली.

“अ‍ॅंन्ड ही इज..” असं म्हणुन शेखरने करणकडे बघीतले, पण त्याला काही त्याच नाव आठवेना..

“करण..” असं म्हणुन करणने आपला हात मिळवण्यासाठी पुढे केला..

शैलाने फ़ार-तर-फ़ार दोन सेकंद करणला न्ह्याहाळले आणि ती पुन्हा शेखरकडे वळली.

शेक-हॅंन्ड करण्यासाठी पुढे केलेला करणचा हात तसाच अधांतरी राहीला. शैलाच्या त्या कृतीने करण चांगलाच दुखावला गेला. करण अगदी हॅंन्डसम-हंक नसला तरीही कुठल्याच मुलीने त्याला आजवर इतक्या सहजपणे दुर्लक्षीत केले नव्हते.

“अं.. करण आपल्याबरोबर आपल्या बंगल्यावर येणार आहे..”, शैलाच्या चेहर्‍यावरचे भाव ओळखुन शेखर म्हणाला..

“कश्याला?”, शैला

“अं.. अग.. रामुकाका तसे म्हातारेच झालेत.. त्यांना मदत असलेली चांगलंच.. शिवाय.. ह्या डोळ्यात जो मोतीबिंदु तयार होतोय.. त्यामुळे मला तसं थोडंस अंधुकच दिसतं.. उगाच कश्याला रिस्क.. हाच ड्रायव्हिंगपण करेल..”, शेखर

“त्याची काही गरज नाहीए.. आय कॅन ड्राईव्ह…”, शैला..

संदीपसाठी ही धोक्याची खुण होती.. त्याला करणला कोणत्याही परिस्थीती तेथे पाठवायचे होते.

“मॅम.. माझ्या माहीतीतला आहे करण.. ही वोंन्ट डिसअपॉंईट.. बिसाईड्स, वुई आर नॉट चार्जींग एनीथींग…”

“थॅंक्स.. बट नो थॅंक्स.. आम्हाला आमच्या खाजगी आयुष्यात कोणी परका माणुस नकोय..”, शैला आपल्या मतावर ठाम होती..

संदीपला कसंही करुन शैलाला तयार करणं गरजेचं होतं.. शेवटी मनाविरुध्दच त्याने आपलं खरं पान उघड केलं.. “मॅम.. करण शेखर सरांसाठी बॉडीगार्डचंही काम करेल.. त्याला सवय आहे अश्या कामांची..तुम्ही महीनाभर त्याला ठेवुन बघा.. नाहीच पटलं तर मला फोन करुन सांगा.. त्याला घेऊन जायची मी व्यवस्था करेन…”

ही मात्रा मात्र शैलावर लागु पडली… तिने काही क्षण विचार केला आणि मग अगदीच क्षुल्लक बाब असल्यासारखी म्हणाली, “ओके.. वुई विल किप हिम..”

संदीपने नकळत खिश्यातुन रुमाल काढला आणि कपाळावर साठलेले घामाचे थेंब पुसुन टाकले. कसनुसं हसत त्याने आपल्या बरोबरची फ़ाईल उघडली आणि त्यावर शैला आणि शेखरच्या सह्या घेतल्या.

“वुई आर लिव्हींग ऑन नेक्स्ट फ़्रायडे मॉर्नींग.. ७ ए.म. शार्प, सेंन्ड हिम ऑन टाईम..” असं म्हणून कमरेला झटके देत ती बेडरुममध्ये निघुन गेली…

शैला जवळ जवळ अर्धातास तिथे होती, पण सुरुवातीची काही सेकंद सोडली तर तिने एकदाही करणकडे बघीतले नव्हते किंवा त्याच्याशी एक शब्दही बोलली नव्हती. करणला अचानकच आपण एकदम क्षुल्लक, टाकावू वस्तु वगैरे असल्यासारखं वाटुन गेलं.

दोघांच्याही सह्या झालेल्या एकवार संदीपने बघीतले आणि मग तो शेखरशी हातमिळवणी करुन बाहेर पडला.. करणही त्याच्यामागोमाग गाडीत बसला.

गाडी गेटच्या बाहेर आली आणि दोघेही एकदम रिलॅक्स झाले जणू काही इतक्या वेळ आत मध्ये त्यांनी श्वास रोखून धरला होता.

“वाव, व्हॉट अ वुमन”, करण म्हणाला
“तिचे डोळे बघितलेस ना? एक्स-रे मशीन वाटते ती जेंव्हा आपल्याकडे बघते, जणू तिची नजर आरपार भेदते शरीराला”, संदीप सिगारेट शिलगावात म्हणाला
“हो ना, काय बघितले त्यांनी शेखर मध्ये काय माहीत”, करण
“पैसा.. अजून काय. सांभाळून रहा तिच्यापासून”, संदीप बोलत होता, पण करणंच त्याच्या बोलण्याकडे लक्षच नव्हते. त्याच्या मनात फक्त आणि फक्त ह्यावेळी शैलाच होती. ३-४ महिने तिच्याबरोबर एकाच घरात घालवता येणार ह्या विचाराने तो आनंदून गेला होता.

इफ-ओन्ली-ही-नो कि त्या घरात पुढच्या काही दिवसात त्याच्यासाठी काय वाढून ठेवलं आहे.

[क्रमशः]

डबल-क्रॉस (भाग २)


पर्ल हॉटेलमधल्या दरवानाने इशीताला एक कडक सलाम ठोकला.  आणि पाठीमागून  थोड्याश्या जुनाट, मळकट चुरगळलेल्या कपड्यातल्या येणाऱ्या करणकडे पहाताच त्याने  आपली नजर दुसरीकडे फ़िरवली. करण इशीताच्या मागोमाग लॉबी ओलांडुन लिफ़्टमध्ये शिरला.

सातव्या मजल्यावर लिफ़्टचे दार उघडले आणि करण इशीताच्या मागोमाग बाहेर पडला.  लॉबीमध्ये एक मंद सुगंध पसरला होता. उंची कार्पेट, निळसर निऑन दिवे, कोपऱ्यात ठेवलेले मऊसूत सोफे, भिंतींवर लटकलेल्या मॉडर्न आर्ट फ्रेम्स  तो व्हरांडासुध्दा मोहक दिसत होता.

आपल्या जवळच्या स्मार्ट-कार्डने इशीताने ७०४ नंबरची खोली उघडली आणि दोघजणं आतमध्ये शिरले.

“मी पट्कन फ़्रेश होऊन येते.. तोपर्यंत फ़क्त रिसेप्शनला फोन करुन लंच पाठवायला सांग…” असं म्हणुन इशीता बाथरुममध्ये फ़्रेश व्हायला गेली.

करणने क्षणाचाही विलंब न करता रिसेप्शनचा नंबर दाबला आणि लंच पाठवायला सांगीतले.

इशीता फ़्रेश होऊन आली आणि बेडवर बसली तोपर्यंत लंच लगेचच आला. करण एखाद्या भुकेल्या वाघासारखा त्यावर तुटुन पडला. इशीता आपल्याकडे विचीत्र नजरेने बघतेय हे त्याला जाणवत होते, पण त्याचा नाईलाज होता.  इशीताने मात्र नावापुरतेच प्लेट्स मध्ये वाढून घेतले.

भरपेट खाणं झाल्यावर मग तो रिलॅक्स होऊन खुर्चीत मागे टेकुन बसला.

“फ़ारचं मस्त होते जेवण… थॅंक्स अ लॉट फ़ॉर धिस….”

“माय प्लेझर, बरं ड्रिंक्समध्ये काय घेशील? स्कॉच आहे..चालेल?”, इशीता
“पळेल…”, हसत हसत करण म्हणाला..

इशीताने फोन उचलला आणि ऑर्डर दिली.. “एक स्कॉच.. ३० आणि ६०.. अ‍ॅन्ड मेक इट क्विक..”
पण ह्यावेळी फोनवर बोलताना करणला इशीता जराशी कॉंन्शस वाटली.. करण सावध झाला…

त्याला ते इशीताचं हॉटेलमध्ये येण.. थोड्याच वेळात त्या इसमाचं तेथुन निघुन जाणं.. इशीताचं करणच्या टेबलपाशी येण.. तिला येणारी चक्कर.. इथे येऊन केलेले जेवण.. हा सगळा योगायोग वाटत नव्हताच.. काहीतरी.. कुठेतरी पाणी मुरत होते… पण कुठे…??

थोड्यावेळाने बार-बॉय स्कॉचची एक बॉटल आणि दोन ३०-६०चे पेग्स घेऊन आला. ३०चा पेग त्याने इशीताकडे दिला आणि ६०चा करणकडे.

करणचा सिक्स्थ सेन्स त्याच्या मनामध्ये धोक्याची घंटा वाजवत होता.

इशीताने चिअर्स केले आणि ग्लास ओठाला लावला. परंतु करणला कसलीही घाई करायची नव्हती. त्याने खिश्यातुन सिगारेट काढली आणि ती शिलगावुन तो आरामशीर खुर्चीत टेकुन बसला.

“सो.. यु आर अ फ़ॅशन डिझायनर हम्म?” करण
“येस्स…”
“ए.. मला डिझाईन दाखवं ना तुझी.. आणि सॉफ़्टवेअर कुठलं वापरतेस डिझाईनींगसाठी?”

अर्थात करणला त्यातले काही कळत नव्हते.. ती पेंट-ब्रश जरी म्हणाली असती तरी करणने त्यावर विश्वास ठेवला असता. पण करणच्या त्या अनपेक्षित प्रश्नाने ती गोंधळुन गेली.

“माहीत नाही.. माझी सॉफ़्टवेअर टीम ते हॅंन्डल करते.. मी पेपरवर डिझाईन्स बनवुन देते..ते डिझीटाईझ करतात”, सारवासारव करत इशीता म्हणाली.

अनवधानाने तिची नजर करणच्या स्कॉचच्या ग्लासकडे जात होती. करण आता पुरता सावध झाला होता.

“वर्मांची डिझाईन फ़ारच फ़ेमस असतात नै.. फ़ॅशन-इंडस्ट्रीमध्ये फ़ार बोलबाला असतो त्यांचा.. यु-ट्युब वर मी त्यांचे एक-दोन शोज पण पाहीलेत..”, करणने अशीच एक पुडी सोडुन दिली..

“ओह येस.. वर्मा… फ़ार टॅलेंटेड आहेत ते.. त्यांची फर्म खूप टँलेन्टेड लोकांनी भरलेली आहे.  मला इंटर्नशीप करायला फ़ार आवडेल त्यांच्याकडे…”, इशीता बिंधास्तपणे म्हणाली..

करणला आता खात्री पटत चालली होती.. ही नक्की कोणतरी फ़ेक आहे.. करणच्या माहीतीत तरी फॅशन जगतातले वर्मा असे कोणीच नव्हते.. करणने तिला निट न्याहाळले. व्यवस्थीत मेंटेन्ड ठेवलेली नखं.. सॉफ़्ट स्किन.. एखाद्या प्रोफ़ेशनलकडुन करुन घेतलेला मेक-अप.. ही नक्कीच एखादी थिएटर-आर्टीस्ट असावी असा करणने तर्क काढला..

तिला नक्की करणकडुन काय हवे होते.. त्या स्कॉचमध्ये काही मिसळलेले होते का..? करणचा संशय वाढत चालला होता.

करण ते स्कॉच पिणार तर नक्कीच नव्हता.. इशीताचं लक्ष नसताना ते कसंही करुन शेजारच्या कुंडीत फ़ेकुन द्यावं लागणार होतं.. पण कसं..

करणला एक युक्ती सुचली..
“इशीता.. त्या फ़्रिजमध्ये सोडा असेल तर दे ना प्लिज…”, करण म्हणाला..
“हो आहे. एक मिनीटं..”, असं म्हणुन इशीता उठली आणि फ़्रिजपाशी गेली.

तेव्हढ्यात करणने हळुच इंटरकॉमवरचा शुन्य नंबर फ़िरवुन रिसेप्शनला फोन लावला आणि काही रिंग वाजल्यावर लगेच ठेवुन दिला.

करणला माहीती होते, रिसेप्शनला फोन कुठल्या रुममधुन आला ते दिसते.. ते परत कॉल-बॅक करतीलच.. आणि तसंच झालं.. इशीताने दिलेला सोडा ग्लासमध्ये ओतेपर्यंत फोन वाजला.

इशीता फोनवर बोलण्यात मग्न होती एव्हढ्यात करणने संधी साधुन तो ग्लास शेजारच्या झाडाच्या कुंडीत रिकामा केला..

इशीता फोन ठेवुन माघारी वळली.. करणचा रिकामा ग्लास बघुन तिचे डोळे मोठ्ठे झाले..

“फ़क्त ६० तर होते.. सोडा असल्यावर काय त्यात.. घे अजुन एक पेग बनव…” करणने आपला ग्लास इशीतापुढे केला.

पाच एक मिनीटं होऊन गेली तसं करणच्या लक्षात आलं की इशीता त्याच्याकडे बारकाईने पहात होती.

“काय शोधतीय ती माझ्या चेहर्‍यात?”
“काय होणं.. काय करणं अपेक्षीत आहे मी?”
“का.. का त्या स्कॉचमध्ये तिने काही मिसळलं होतं… झोप येणारं.. चक्कर येणार….”

करणच्या डोक्यात विचारांच थैमान माजलं होतं.. त्याने एक प्रयत्न करायचं ठरवलं. त्याने सावकाश हातातला ग्लास शेजारच्या टेबलावर ठेवला आणि डोळे मिटून तो कपाळावरुन हात फ़िरवु लागला.

हळुच त्याने इशीताकडे बघीतले.. तिच्या चेहर्‍यावर किंचीतशी समाधानाची लकेर उमटुन गेलेली त्याने पाहीलं…

“करण.. एनिथींग रॉंग..”, इशीताने लांबुनच विचारलं..
“डोंन्ट नो.. आय थिंग स्कॉच वॉज स्ट्रॉंग.. मला.. मला समहाऊ चक्कर करतेय..”

इशीता अजुनही जागेवरच बसुन होती हे पाहुन करणच्या लक्षात आलं की कदाचित त्याला चक्कर येणं हेच तिला अपेक्षीत आहे.

त्याने नाटकीपणाने खुर्चीला धरुन उभं रहायचा प्रयत्न केला आणि मग अचानक तोल गेल्यासारखा जमीनीवर कोसळला.

काही क्षण गेल्यावर इशीता त्याच्या जवळ येऊन उभी राहीली. करण सावधं होता. इशीताचा उद्देश अजुनही त्याला साफ़ होत नव्हता.. न जाणो रस्त्यावरच्या खुन / मारहाण करुन चोर्‍या करणार्‍या टोळक्यातली असेल तर…

इशीताने हलकेच पायाने करणला ढकलुन बघीतले. तो जागा नाही हे पाहील्यावर तिने पर्समधुन आपला मोबाईल काढला आणि फोन लावला..

“हॅल्लो.. संदीप.. मी म्हणले होते… त्या दोघांसारखाच हा पण निघणार.. येस्स.. इथेच माझ्यासमोर चक्कर येऊन पडलाय.. सेम थिंग.. स्कॉच डिड इट.. १५ मिनीटांत? ओके.. रुम नं.. ७०४, मी वाट बघतेय….”

करण चक्कर आल्याचं सोंग घेऊन जमीनीवर डोळे झाकुन निपचीत पडुन होता.. पण त्याचं इशीताच्या हालचालींकडे लक्ष होते. इशीता स्वतःशीच बॉलीवुडमधलं कुठलतरी गाणं गुणगुणत होती. तिने मगाशी हा जो कोणी संदीप नामक व्यक्तीला फोन केला होता तो कोण? त्याचा आणि आपला काय संबंध हे करणला जाणुन घेणं गरजेचं वाटत होते. त्याचा उद्देश काय होता..?  करणकडुन त्याला काय हवं होतं? तो संदीप इथे यायच्या आधी करणला त्याच्याशी डिल करायची स्ट्रॅटेजी बनवणं गरजेचं होतं.. आणि इशीताच्या फोनवरील बोलण्यानुसार, निदान १५ मिनीटांत तरी तो इथे येणार नव्हता.

इशीताचा गाणं गुणण्याचा आवाज थोडा दुरुन येत होता. करणने अंदाज बांधला.. इशीता नक्कीच खिडकीपाशी, बाहेर बघत गाण गुणगुणण्यात मग्न होती.

करण सावकाश उठला.. त्याचा अंदाज बरोबर होता.. इशीता त्याला पाठमोरी खिडकीबाहेर बघत उभी होती. त्याने खोलीत नजर फ़िरवली.. टेबलावर बटर लावायचा नाईफ़ ठेवलेला होता. सावकाश पावलं टाकत तो त्या टेबलापाशी गेला.. त्याने तो नाईफ़ उचलला आणि अगदी इशीताच्या मागे जाऊन उभा राहीला.

इशीता स्वतःच्याच विश्वात रममाण होती.

“हॅल्लो ब्युटीफुल…”, करण घोगर्‍या आवाजात म्हणाला.

त्या अनपेक्षीत आवाजाने इशीता चांगलीच घाबरली.. मागे वळल्यावर समोर करणला बघताच तिचे टप्पोरे डोळे अधीकच मोठे झाले.. किंचाळायला तिने तोंड उघडले, पण त्याआधीच करणने तिच्या तोंडावर हात दाबला. तिने करणच्या पोटात लाथ मारायचा प्रयत्न केला, पण करण त्यासाठी तयार होता.. त्याने तिचा गुडघा चुकवला आणि दुसर्‍या हाताने तिच्या एक जोरात कानफ़टात लावली, तिला धरुन तो बेडपाशी गेला आणि तिला गादीवर ढकलले.

इशीता काही बोलणार एव्हढ्यात त्याने तो बटर-नाईफ़ तिच्या समोर धरला आणि म्हणाला, “वेल.. ह्याने मरणार वगैरे नाहीस तु.. पण ह्याचे एक-दोन वार तुझ्या चेहर्‍यावर झाले तर.. तुझ्या फ़ेस-व्हॅल्युची काय किंमत होईल ते तुच ठरवं…”

इशीता काहीच बोलली नाही.

“व्हेरी गुड.. आता मला सगळं निट सांग.. मला इथे फ़सवुन का आणलंस? हा जो कोण संदीप येणार आहे, तो कोण आहे? त्याचं माझ्याकडुन काय काम आहे.. अ‍ॅंन्ड बी क्विक…”, करण

“मी खरंच सांगते.. मला सगळं माहीत नाही.. मी मॉडेलिंग करते.. एकदा एका असांईंन्मेटच्या वेळी मला एक व्यक्ती भेटली.. त्याने माझी ह्या संदीपशी ओळख करुन दिली.. काम एकच होतं.. त्यांनी सांगीतलेल्या व्यक्तीला फ़सवुन एखाद्या हॉटेलमध्ये आणायचं आणि दारुन झोपेच औषधं घालुन बेशुध्द करायचं.. बस्स..”

“मग पुढे? तु संदीपला फोन करतेस.. तो इथे येतो.. मग?”
“मला माहीत नाही.. त्याच्याबरोबर एक-दोन माणसं असतात.. ते त्या बेशुध्द झालेल्या व्यक्तीला घेऊन गाडीत घालतात आणि घेऊन जातात..?”
“कुठे?”
“मला खरंच माहीत नाही.. आय स्वेअर..”
“हा जो कोणी संदीप आहे.. कसा दिसतो…?”
“अगदी साधा वाटतो.. डिसेंन्ट आहे.. कुठल्यातरी मोठ्या कंपनीत कामाला असल्यासारखे त्याचे कपडे असतात..”
“आणि त्याच्या बरोबरची ती दोन माणसं?”
“अं.. मला वाटत नाही ते गुंड वगैरे असतील..”
“तिघांपैकी कुणाकडे काही हत्यार.. चाकु.. बंदुक वगैरे?”
“नाही.. म्हणजे.. मी तरी पाहीली नाही..”

“ह्या आधी किती लोकांना तू असं औषधं देऊन बेशुध्द केलं होतंस?”
“दोघांना”
“माझ्या नंतर अजुन किती लोकं आहेत..”
“नाही.. तु शेवटचा.. तिन लोकांचे फ़ोटो मला दाखवले गेले होते..”

तिच्या उत्तरांनी समाधान झाल्यावर, करण तिच्या अंगावरुन बाजुला झाला..

“मी हा नाईफ़… इथे.. माझ्या खिश्यात ठेवतोय..”, तिला दिसेल अश्या रितीने नाईफ़ खिश्यात ठेवत करण म्हणाला.. “हा संदीप आला की मी इथे चक्कर येऊन पडल्याचे नाटक चालु ठेवणार आहे आणि आशा करतो की तु मला साथ देशील.. शेवटी तुला तुझा चेहरा प्रिय आहे नाही का?”

इशीताने काही नं बोलता नुसती मान डोलावली..
करणने इशीताचा स्कॉचचा ग्लास तोंडाला लावला आणि एका घोटात रिकामा केला. घश्याला जाळत जाणार्‍या त्या स्कॉचने त्याला तरतरी आली. हा जो कोणी संदीप येणार होता.. त्यासाठी करण पुरता तयार होता.

पाच मिनीटांतच खोलीची बेल वाजली. करणने इशीताला खुण केली तसं इशीताने कि-होल मधुन बाहेर बघीतले आणि मग करणला होकारार्थी खुण केली.

करणने पुन्हा एकदा तिला खिश्यात ठेवलेला नाईफ़ दाखवला आणि तो जमीनीवर डोळे झाकुन पडला.

इशीताला दार उघडायला उशीर झाला तसं पुन्हा डोअर-बेल वाजली. इशीताने दार उघडले.

“झोपली होतीस का? इतका का वेळ लागला दार उघडायला?”, एका व्यक्तीने इशीताला विचारलं..

“मी.. मी बाथरुममध्ये होते…”
“आणि तुला घाबरायला काय झालंय एव्हढं.. चेहरा पांढरा फटक पडलाय तुझा …”
“नाही.. तुम्हाला यायला उशीर झाला नं.. मी म्हणलं हा उठुन बसला तर…”
“एनिवेज.. काय झालं? वॉज ही इझी टार्गेट.. तुझ्यावर सहजच भाळला? तुझ्याकडुन स्कॉच घेताना.. त्याला कसलाच संशय नाही आला..?”
“नथींग.. इट वॉज इझी टु गेट हिम हिअर..”
“सॅड… मला ह्याच्याकडुन होप्स होत्या.. पण आपल्याला असा बायकांकडुन फ़सणारा.. दारुला भुलणारा डिटेक्टीव्ह काय कामाचा.. मिसेस शेखर तर त्याला दोन दिवसांत गंडवतील..”
“बॉस.. काय करायचं ह्याचं.. सेम?”, त्याच्या बरोबरच्या एका माणसाने त्या संदीपला विचारले
“एकदम सेम.. सर्व्हीस-लिफ़्टने न्या त्याला खाली.. दिग्याला सांग मागे गाडी आणायला.. आणि द्या सोडुन कुठेतरी उरळी-कांचनला वगैरे कचर्‍यात”

करण हे सगळं डोळे झाकुन ऐकत होता. त्याच्या जवळ जवळ येत जाणारी दोन व्यक्तींची चाहुल त्याने घेतली होती. त्या दोन व्यक्तींनी दोन्ही बाजुने त्याचे हात धरुन त्याला उठवण्याचा प्रयत्न केला तसं करणने अचानक डोळे उघडले.. किरणला जागा बघताच त्या दोघांची काही क्षण तंतरली. करणने त्यातला एक माणुस लगेच ओळखला.. तोच तो.. जो करणवर लक्ष ठेवुन होता..
करणच्या चेहर्‍यावर किंचीतसे हास्य पसरले. त्याने सर्व शक्ती एकटवुन त्या इसमाच्या हनुवटीखाली एक ठोसा लगावुन दिला.. तसा तो इसम धडपडत त्या संदीपच्या अंगावर जाऊन पडला.

दुसरा इसम वेगाने करणवर चालुन गेला, पण करणने तो जवळ पोहोचायच्या आधीच आपली लाथ त्या माणसाच्या पोटात घातली तसा तो ही हेलपाटत भिंतीवर जाऊन आदळला. दोघेही पुन्हा उठले आणि करणच्या दिशेने संतापाने निघाले तसं संदीपने त्या दोघांना थांबवले आणि करणकडे बघत तो म्हणाला..
“इनफ़..”
“मला नाही वाटत ह्या ज्या कोण मिसेस शेखर आहेत त्या मला दोन दिवसांत गंडवतील..”, करण आपल्या आखडलेल्या मानेला झटके देत म्हणाला

त्या संदीप नामक व्यक्तीचे घारीसारखे तिक्ष्ण डोळे करणवर रोखलेले होते.
करणने आपल्या टी-शर्टच्या बाह्या मागे सारल्या, मान दोन-तिनदा इकडे तिकडे करुन मानेचे आखडलेले स्नायु मोकळे केले आणि टेबलावरची स्कॉचची बाटली घेऊन तो बेडवर बसला व म्हणाला, “आय सपोज, यु हॅव सम बिझीनेस प्रपोझीशन फ़ॉर मी.. अँड आय सपोज.. आय एम इन..!!!!”

“नॉट सो अर्ली… आम्हाला तुला पुर्ण पारखुन घ्यावं लागेल.. धिस टेस्ट वॉज जस्ट द बिगीनींग..”, संदीप खुर्चीवर बसत म्हणाला
“मला नाही वाटत संदीप.. त्याची फ़ारशी गरज आहे.. आणि तुमच्याकडे दुसरा ऑप्शन पण नाहीए..”, करण हसत म्हणाला..
“का?”
“तु कोण आहेस? मला माहीत नाही.. ह्या मिसेस शेखर कोण आहेत? ते ही मला माहीत नाही.. पण मी शोध लावीन हे नक्की.. आणि जर का मी त्यांना सांगीतलं.. संदीप नामक कोणी व्यक्ती तुमच्यावर पाळत ठेवायच्या तयारीत आहेत.. आय गेस.. तुझा सर्व प्लॅन धोक्यात येईल.. आणि इथुन बाहेर पडायंचं म्हणशील.. तर मला नाही वाटत तुझे हे पपलु-टपलु मला थांबवु शकतील….”

संदीप त्याच्याकडे बरोब्बर दोन मिनीटं रोखुन पहात राहीला.. त्याची ती नजर करणलाही अस्वस्थ करु लागली, पण करण जागचा हालला नाही की त्याने चेहर्‍यावरचे भाव बदलले नाहीत.

शेवटी संदीप खुर्चीवरुन उठला, खिश्यातुन त्याने एक कार्ड काढुन करणच्या हातात टेकवले आणि म्हणाला, “मला उद्या १०.३० वाजता इथे येऊन भेट.. अ‍ॅन्ड आय मीन १०.३०…”

“थॅंक्स.. आय विल बी देअर…”, करण ते कार्ड घेत म्हणाला..
“अ‍ॅंन्ड वन मोर थिंग.. मला डबल-क्रॉस करणारी माणसं आवडत नाहीत…”

संदीप आणि करणने काही क्षण एकमेकांकडे रोखुन पाहीले आणि मग संदीप आणि त्याच्याबरोबरची ती दोन माणसं अधीक काही नं बोलता निघुन गेली..

करणने ते व्हिजीटींग कार्ड पाहीले.. संदीप, डिव्हीजनल हेड, लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनी
करणने ते कार्ड हवेत नाचवत इशीताला दाखवले आणि खिश्यात ठेवुन दिले.

इशीताच्या चेहर्‍यावर इतक्या वेळानंतर प्रथमच हास्य पसरले..

“गुड.. यु गॉट द जॉब इट सिम्स.. चलो माझं काम झालं, मी जाते.. ओह अँड येस ऑल द बेस्ट…”, हात पुढे करत इशीता म्हणाली.

करणने इशीताचा हात धरुन तिला थांबवले आणि म्हणाला, “इतकी घाई काय आहे..? ही स्कॉचची बॉटल तर अर्धीच संपलीय. आणि शिवाय आपण एकमेकांना तर ओळखलं सुध्दा नाही.. हॅव ए सिट डार्लिंग,.. लेट्स ड्रिंक”

 

 

[क्रमशः]

डबल-क्रॉस (भाग १)


“लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनीच्या” ए/सी बोर्ड-रुममधील वातावरण तापलेले होते.

“शर्मा, १५० करोड! फ़ार मोठ्ठी अमाऊंट आहे, मला विचार करायला लागेल..”, डिव्हीजनल-हेड, संदीप, कपाळावरुन हात फ़िरवत म्हणत होता.

“संदीप.. मान्य आहे सम मोठ्ठी आहे, पण आमचा चॅनल पॉलीसीचा प्रिमीयम पण तेव्हढाच पे करायला तयार आहे ना.. तुम्ही ही गोष्ट का नाही विचारात घेत आहात? पूर्ण रिस्क-कॅल्युलेशन प्रोजेक्ट प्लॅन मध्ये दिलेले आहे आम्ही. शेखर आमच्यासाठी अत्यंत महत्वाचे आहेत. त्यांच्या पुस्तकावर आमचे पुर्ण सिझनचे एपिसोड्स अवलंबुन आहेत. जसं जसं ते एक एक भाग लिहुन पूर्ण करतील, तसं तसं आमचं शुटींग प्रोग्रेस होणार आहे.. मार्जीन अत्यंत कमी आहे आम्हाला. जर का त्यांना साधा सर्दी खोकला झाला आणि ते अंथरुणाला खिळले तरी आमचं बजेट बोंबलंल म्हणून समजा. आणि देव नं करो पण त्यांच काही बरं वाईट झालं..तर आमचा चॅनल बॅंक-डेब्ट पेलुच शकणार नाही. वुई निड धीस पॉलिसी टु कव्हर द रिस्क..”, झेड-चॅनलचे सर्वेसर्वा शर्मा बोलत होते..

“येस्स.. आणि त्यासाठी तुमच्या सर्व टर्म्स-कंडीशन्स आमच्या लिगल-डिपार्टमेंटने मान्य केलेल्या आहेत.. शेखर सरांच्या सर्व मेडीकल टेस्टही केलेल्या आहेत. क्षुल्लक हायपर-टेंन्शन आणि एक थायरॉईड सोडला तर त्यांना कसलाही आजार नाहीए. सो सध्यातरी त्यांच्या प्रक्रृतीला धोका कसलाच नाही..” झेड-चॅनलचे लिगल-कंन्सलटंट दिक्षीत म्हणाले..

संदीप पुन्हा पुन्हा पॉलिसीचे ते पेपर्स चाळत होता.

“आणि ही.. ही कंडीशन कश्यासाठी आहे?”, पॉलिसीमधल्या एका क्लॉजवर बोट ठेवत संदीप म्हणाला..

“कान्ट हेल्प इट.. मिसेस शेखरने ती कंडीशन टाकायला भाग पाडली आम्हाला.. त्याशिवाय शेखर पॉलिसीवर सही करणार नाही म्हणे…”, दिक्षीत म्हणाले

“पण काही स्पेसीफ़िक कारण असेल ना.. म्हणजे ‘शेखरचा खून झाला तर पॉलिसीची रक्कम ५०% झेड चॅनल आणि ५०% मिसेस शेखरमध्ये विभागली जाईल..’ थोडी विचीत्र नाही वाटत हा क्लॉज..? म्हणजे असा `मर्डर’ स्पेसीफ़िकच क्लॉज का? मृत्यू कशाने पण येऊ शकतो कि. ”

शर्मांनी इकडे तिकडे बघीतले आणि हळु आवाजात म्हणाले “बिटवीन यु अँड मी.. प्लिज डोन्ट कोट मी आउटसाईड, पण मला तरी वाटतं मिसेस शेखरचं मानसिक संतूलन थोडंस बिघडलेलंच आहे.. यु शुड सी हर इन आईज..”

“रिअल्ली?”, संदीप अलर्ट होत म्हणाला

“येस्स.. आय कॅन बेट ऑन इट.. ऍग्रीडशी इज ब्युटीफ़ुल अँड ऑल… पण.. पण मला वाटतं ती डोक्यात थोडी क्रॅक आहे….. एनिवेज.. त्यांना असं वाटतं की पॉलिसीची रक्कम इतकी जास्त आहे की.. झेड-चॅनलमधुनच कोणीतरी पैश्यासाठी मुद्दाम शेखरचा खुन करेल..” शर्मा

“आणि तुम्हाला ? तुम्हाला काय वाटतं.. तशी शक्यता आहे?” संदीप शर्मांना आणि दिक्षीतना निरखुन पहात म्हणाला.

“नॉट अ चान्स, अहो उलट त्याचं पुस्तक आमच्यासाठी अत्यंत महत्वाचं आहे.. ही मालिका सुरु झाली की तुम्ही बघाच आमचा टी.आर.पी. कुठच्या कुठे जाईल… शिवाय पुस्तक लिहायला ते तिन-चार महीने कुठे तरी अज्ञातवासात जाणार आहेत…”

“म्हणजे..”

“अं. त्यांच फ़ार्म-हाऊस आहे कुठे तरी.. कुठे?.. कुणालाच माहीत नाहीए.. पुस्तकावर फ़ोकस व्हावा म्हणुन ते.. त्यांच्या पत्नी, आणि एक कुक असे जाणार आहेत तिकडे…”

संदीपने आपलं तोंड वाकडं करत काहीशी निराशेने मान हलवली..

“काय झालं.. एनी प्रॉब्लेम…?”, शर्मा..

“समहाऊ मला हे सगळं फ़िशी वाटतंय… आय सी अ रिस्क टु लाईफ़ ऑफ़ शेखर…”

“ओह कमऑन संदीप.. मला कळत नाहीए तुम्ही इतका का संशय घेताय?”

“माहीत नाही शर्मा.. पण् माझा हा सिक्थ सेन्स मला सारखा अलर्ट करतोय.. लाईफ़-लाईन कंपनीला तोटा होईल अशी कुठलीही पॉलिसी आम्हाला घ्यायची नाहीए.. १५० करोड.. जिझ…”, संदीपच्या कपाळावर घर्मबिंदु जमा झाले.

“एनिवेज.. आमच्याकडे जास्त वेळ नाहीए.. बाकीच्या ही एजन्सीज तयार आहेत.. तुम्ही पॉलिसी अप्रुव्ह करणार नसाल तर…”

संदीपच्या मनातली चलबिचल त्याच्या चेहऱ्यावर दिसून येत होती. कदाचित एक तर तो मनापासुन त्या पॉलिसीसाठी कन्व्हींन्स नव्हता , किंवा मग इतक्या मोठ्या रकमेची पॉलिसी त्याला हातची जाऊ द्यायची नव्हती.

संदीपने काचेच्या खिडकीवरचे ब्लाईंडर्स वर केले आणि दुरवर शुन्यात नजर लावुन तो बराच वेळ उभा राहीला.

“ओके.. एक काम करु.. शेखर आणि त्यांच्या कुटुंबाबरोबर एक महीन्यासाठी आमचापण एक माणुस जाईल..”, बराच वेळ विचार करुन झाल्यावर, टायची गाठ सैल करत संदीप म्हणाला

“..धिस इज टु मच संदीप..”, खुर्चीतुन उठत शर्मा म्हणाले.. “अहो हे एथीकल तरी आहे का? शेखरचं त्यांच स्वतःचं आयुष्य आहे.. उद्या प्रत्येक पॉलोसीधारकाच्या मागे तुम्ही तुमचा एक माणुस लाऊन द्याल..”

“नाही प्रत्येक नाही.. पण निदान मी जोपर्यंत कन्व्हींन्स होत नाही.. तो पर्यंत तरी..”

“ ..आणि तुम्ही लाख म्हणाल हो.. पण शेखरने हे मान्य केले पाहीजे ना.. ते का म्हणुन एखादा परका माणुस आपल्या बरोबर घेऊन जातील? जाऊ देत ना.. मी कश्याला वेळ वाया घालवतोय .. आणा ती पॉलिसी इकडे…”

“तुम्ही तो माणुस आमच्या.. कंपनीतर्फ़े आलाय म्हणून नका सांगु.. तो माणुस कोणीही असु शकतो.. त्यांचा ड्रायव्हर.. माळी, हेल्पर.. तितके महीने त्यांच्याबरोबर.. त्यांच्यातलाच होऊन राहील, आणि आम्हाला रिपोर्ट करेल..”, संदीपला अधीक विचार केल्यावर त्याचा विचार अधीक योग्य वाटु लागला.

शर्मांच्या चेहर्‍यावर काहीशी अनिश्चीतता होती. त्यांनी दिक्षीतांकडे पाहीले, पण ते सुध्दा ह्या मुद्यावर पुर्णतः सहमत नव्हते.

“विचार करा शर्मा.. तुम्ही कन्व्हींन्स केलंत तर ते शक्य आहे.. मान्य आहे तुमच्याकडे बाकीच्या एजन्सीजचे पण पर्याय उपलब्ध आहेत.. पण आमची अफ़्टर सेल सर्व्हीस तुम्हाला माहीते.. एकदा शब्द दिला म्हणजे दिला.. जे आहे ते सगळं समोर असते.. *कंडीशन्स अप्लाय नाहीत..”, संदीप

लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनीचं एक नाव होतं.. जरी त्यांचा प्रिमीअम रेट जास्ती होता, जरी त्यांची स्क्रुटीनी जास्त खोलात जाणारी, क्वचीत ग्राहकाला तसदीदायक ठरणारी होती तरीही एकदा पॉलिसी बनली की पॉलिसीधारकाला एखाद्या राजासारखी वागणुक मिळे. क्लेम सेटलमेट्स, पॉलिसीबद्दलची माहीती आणि इतर पर्यायी सर्व्हिसबद्दल कधीच कुणालाच शंका नव्हती. त्यांचा ग्राहक-बेस प्रचंड होता.

शर्मांनी दिक्षीतांशी हळु आवाजात काही बोलणी केली आणि मग ते म्हणाले,

“ठिक आहे.. पण मला आधी शेखरशी बोलावं लागेल ह्याबद्दल.. ते तयार असतील तर वुई कॅन गो अहेड..”

तिघांनी एकमेकांशी हस्तांदोलन केले आणि शर्मा व दिक्षीत बाहेर पडले.


करण आपल्या २०० स्क्वे-फुटाच्या कार्यालयात नखं कुरतडत बसला होता. शेवटची असाईनमेंट करुन महीना उलटला होता. महीन्याभराची सगळी बिलं थकली होती. कार्यालयातील टेबल-खुर्ची, खिडक्यांची तावदानं, ओ.एल.एक्स वरुन खरेदी केलेली जुनाट कपाटं धुळीने माखलेली होती.

बाहेर उनं चांगलंच तापलं होतं अर्धा जुन उलटला तरीही तुरळक सरी सोडल्या तर पावसाचा काहीच पत्ता नव्हता. करणने हातातल्या एन्व्हलोप्सचा गठ्ठा टेबलावर आपटला तशी टेबलावर साठलेली धुळ हवेत उडाली. मोबाईलमध्ये बॅंकेकडुन आलेला अकाऊंट-बॅलंन्सचा मेसेज करणने पुन्हा वाचला. खात्यात शेवटचे हजार रुपये शिल्लक होते. करणने जिवावर उदार होऊन खिश्यातले पैसे घालुन आणलेला टाईम्स उचलला आणि जाहीरातींवरुन नजर फ़िरवायला सुरुवात केली.

वॉंन्टेड

मजबुत शरीरयष्टी असलेला गुप्तहेर पाहीजे

ड्रायव्हींग लायसन्स आणि क्लायंट अ‍ॅन्डॉर्समेंट्ससहीत माहीती पाठवा

पि.ओ.बॉक्स नंबर ४१८

क्लायंट इन्फ़ॉर्मेशन – क्लासिफ़ाईड

जाहीराती चाळता चाळता करणची नजर ह्या जाहीरातीवरुन फ़िरली.

आजच्या ई-मेल्स जमान्यात पि.ओ.बॉक्सवर माहीती मागवणारा हा अवलिया पाहुन करणला क्षणभर हसु आले आणि तो पुढच्या जाहीरातींकडे वळला… क्षणभरच.. आणि मग अचानक काहीतरी क्लिक झाल्यासारखे तो पुन्हा माघारी त्याच जाहीरातीकडे परतला.

पि.ओ.बॉक्स.. जुन्या जमान्यातला पत्र-व्यवहाराचा मार्ग असला तरीही तो सुरक्षीत होता. पोस्ट-ऑफ़ीसकडुन मिळणारी ही सुविधा सुरक्षीत होती आणि ज्याला पत्र पाठवले त्याची गुप्तता राखुन ठेवणारी होती. ह्या विरुध्द ई-मेल्स, एखाद्या संगणक तज्ञाकडुन ट्रेस होऊ शकतात. ई-मेल डिलीट जरी केली तरी ती पुर्णतहा नाहीशी होत नाहीच.. त्याचे ट्रेसेस रहाताच मेल सर्व्हरवर.

“काम काहीतरी तसंच महत्वाचं असावं..” करणने विचार केला.

मजबुत शरीरयष्टी..

करण पुन्हा पुन्हा तो शब्द वाचत होता. गुप्तहेर सहसा कुणाच्या नजरेस न पडता गपचुप आपले काम, शक्यतो एकट्याने, कुणाच्या आध्यात-मध्यात न पडता पार पाडत असतात. मग “मजबुत शरीरयष्टी”..? तसेच काही कारण असल्याशिवाय असा उल्लेख करणे अशक्य होते.

करणला ह्या जाहीरातीत नक्कीच काही तरी काळंबेर असल्याचा संशय यायला लागला. क्लायंट-क्लासिफ़ाईड, जाहीरात देणारा स्वतःची गुप्तता पाळणारा… नक्कीच काहीतरी गडबड होती.. आणि जेथे काही काळंबेरं असतं.. तेथे ओघानेच पैसाही असतोच.. आणि करणला सध्या पैश्याची अत्यंत आवश्यकता होती.

करणने आपल्या टी-शर्टच्या बाह्या मागे सारल्या आणि जिममध्ये जाऊन कमावलेले आपले दंड फ़ुगवुन पाहीले. टणटणीत फ़ुगलेले दंड, भरलेली छाती.. अ‍ॅब्स मारुन मारुन कडक झालेले पोटाचे स्नायु पाहुन करण स्वतःवरच खुश झाला.

त्याने संगणक चालु केला आणि पत्र लिहायला सुरुवात केली. पुढचा अर्धा-पाऊण तास त्याने आत्तापर्यंत केलेले काम, क्लायंट्सचे कोट्स वगैरेंचा उल्लेख करुन पत्र तयार केले. दोन-चार ड्राफ़्ट्स रिव्ह्यु केल्यानंतर त्याच्या मनासारखे ते पत्र तयार झाले तशी त्याने त्याची प्रिंट काढली, एका कोर्‍या पाकीटात ते पत्र, ड्रायव्हिंग लायसेंन्सची कॉपी टाकली आणि ते पाकिट सिल करुन टाकले.

अनपेक्षीतपणे कोणीतरी येईल, नविन काम मिळेल, ह्या आशेवर त्याने महीना काढला होता, पण जगाच्या दृष्टीने तो जणु अदृष्यच झाला होता. कोणीही त्याच्या कार्यालयात फ़िरकले नव्हते. रोज रोज त्याच खुर्चीवर बसुन त्याचे अंग चांगलेच आखडुन गेले होते. शेवटी दीर्घ उसासा सोडुन तो उठला, टेबलावरचे ते सिल्ड एन्व्हलोप उचलले, दाराला कुलुप लावले आणि तो बाहेर पडला.

पुढचा दीड आठवडा करणसाठी कमालीचा संयम वाढवणारा ठरला. आठवडा उलटुन गेल्यावरही त्या जाहीरातीचा काहीच रिप्लाय नाही बघुन करण पुर्णपणे निराश झाला होता. पण त्या दिवशी त्याचा उत्साह वाढवणारी एक घटना घडली. साधारणपणे १२.३०-१ च्या सुमारास सिगारेट शिलगावण्यासाठी तो बाल्कनीत आला आणि त्या क्षणी समोरच्या रस्त्यावर उभा असलेला एक इसम अचानक खांबाच्या आड दडल्याचं त्याच्या चाणाक्ष नजरेनं हेरलं. पण त्याने मुद्दाम त्या इसमाकडे दुर्लक्ष केलं. सिगारेटचे दोन दीर्घ झुरके घेऊन तो पुन्हा आपल्या खुर्चीत येऊन बसला. पण त्या क्षणापासुन त्याच्या लक्षात आलं की कोणीतरी त्याच्यावर लक्ष ठेवुन आहे आणि ह्याचा संबंध कदाचीत त्या जाहीरातीशी असण्याची शक्यता त्याच्या मनात डोकावुन गेली.

अर्थात ही शक्यता होती.. कदाचीत तो योगायोगही असु शकत होता.

करणने ऑफ़ीसचे दार लोटुन घेतले आणि तो खाली, रस्त्यावर, आला. तो इसम आता त्या खांबापाशी नव्हता.. पण तो नक्कीच आजुबाजुला कुठेतरी करणवर लक्ष ठेवुन होता हे नक्की. करणने ह्याची पुर्ण कल्पना होती आणि म्हणुनच त्याने त्या इसमाला शोधायचा आज्जीबात प्रयत्न केला नाही.

आखडलेलं अंग मोकळं करण्याच्या बहाण्याने त्याने हात ताणुन त्याने कमरेतुन मागे पुढे एकदा वळुन घेतलं. थोड्या अंतरावर पेप्सीचा एक ट्रक उभा होता, त्या ट्रकच्या मागे तो इसम लपला असण्याची शक्यता होती. करण कोपर्‍यावरच्या पानशॉपपाशी गेला, एक सिगारेट घेतली आणि शिलगवण्याच्या बहाण्याने तो गल्लीच्या कोपर्‍यावर गेला. काही क्षण तेथे घुटमळला आणि अचानक उजवीकडे वळुन नाहीसा झाला.

त्याच्याकडे जास्ती वेळ नव्हता. त्याला पुढच्या गल्लीतुन वळुन पळत जाऊन त्या ट्रकच्या मागे लपलेल्या इसमाच्या पाठीमागे जायचे होते. तो जोरात पळत सुटला. वाटेत येणारे अडथळे पार करत तो त्या ट्रकपाशी पोहोचला.

त्याचा अंदाज बरोबर होता. करण दिसेनासा झाल्याने तो इसम थोडा गोंधळला होता. अंदाज घेत घेत तो ट्रकच्या आडोश्याने पुढे सरकला. करणही त्याला कळणार नाही इतपत अंतर ठेवुन त्याच्या मागोमाग पुढे जाऊ लागला. त्या इसमाने एकदा करणच्या ऑफ़ीसकडे नजर टाकली आणि मग तो झपझप पावलं टाकत चालु लागला.

करणही काही अंतर ठेवुन त्याच्या मागोमाग चालत राहीला.

साधारण किलोमीटरभर चालल्यावर तो इसम एका हॉटेलमध्ये शिरला. करणही काही क्षण थांबुन त्या हॉटेलमध्ये गेला आणि कोपर्‍यातली एक जागा पकडुन बसला. काही टेबलं सोडुन तो इसम करणला पाठमोरा फोनवर बोलत एका टेबलावर बसला होता.

करणने चहा मागवला आणि तो त्या माणसावर नजर ठेवुन बसला. थोडा वेळ गेल्यावर त्याच्या असं लक्षात यायला लागलं की बहुतेक करण तेथे आहे हे त्या माणसाला माहीत आहे. त्याची आणि करणची नजरानजर होऊ नये म्हणुन तो कटाक्षाने मागे बघायचे टाळत होता. करणने पुढची चाल त्या माणसावरच सोडली. जोपर्यंत तो माणुस तेथुन निघुन जात नव्हता तो पर्यंत करण तेथुन उठणार नव्हता.

त्याने खिश्यातुन सिगारेटचे पाकीट काढले आणि एक सिगारेट शिलगावली.

घड्याळाचे काटे पुढे पुढे सरकत होते. तो माणुस मोबाईलमध्ये बहुदा गेम खेळत तेथे बसला होता. करणने क्षणभरही आपली नजर त्या माणसावरुन हलवली नव्हती, पण त्याचे लक्ष विचलीत झाले ते हॉटेलच्या दारातुन आत आलेल्या एका तरुणीमुळे. निळ्या रंगाची जिन्सची पॅंट त्यावर फुलांचे मोठ्ठे पॅटर्न असलेला शर्ट तिने घातला होता. चंदेरी रंगाचे मोठ्ठे गोलाकार रिंग्स कानामध्ये घातल्या होत्या आणि हातामध्ये एक मोठ्ठी पॅरीसच्या ऐफ़ेल-टॉवरचं चित्र असलेली पर्स होती.

तिने हॉटेलमध्ये बसलेल्या लोकांवरुन एकवार नजर फ़िरवली. तिची नजर करणवर खिळली आणि मग ती करणच्या दिशेने आली.

“लाईट?”, आपल्या पर्समधुन एक सिगारेट काढुन तिने आपल्या लिप्स्टीकने रंगवलेल्या ओठांमध्ये धरत करणला विचारले.

करणने आपली सिगारेट तिला दिली तसं तिने त्या सिगारेटचे टोक आपल्या सिगारेटला लावुन आपली सिगारेट पेटवली.

तिने एक दीर्घ कश मारला. करणने त्यावेळात पट्कन त्या माणसाकडे बघीतले.. परंतु एव्हाना तो माणुस खुर्चीतुन उठला होता आणि करणकडे किंवा इतरत्र कुठेही न बघता तो काऊंटरला पैसे देऊन निघुन गेला. करणही त्या माणसाच्या मागोमाग जाण्यासाठी उठला.. त्याने एकवार त्या तरुणीकडे बघीतले आणि तो तेथेच थांबला…त्या तरुणीचा चेहरा वेडावाकडा झाला होता… तिने कष्टाने हातातली पर्स खुर्चीवर ठेवली पण खाली बसण्याच्या आधीच ती करणच्या अंगावर कोसळली. करणने वेळेच तिला सावरले नसते तर ती जमीनीवरच पडली असती.

“मिस.. आर यु ऑलराईट?”, पाण्याचा ग्लास देत करणने तिला विचारले.

“सॉरी.. रिअल्ली सॉरी.. उन्हाने थोडी चक्कर आली.. येस आय एम ऑलराईट..”, कपाळ चोळत ती तरुणी म्हणाली.

करणने दिलेला पाण्याचा ग्लास तिने संपवला आणि ती जायला उठली.. परंतु तिला पुन्हा चक्कर करायला लागली तसा तिने बाहेर जायचा नाद सोडुन दिला आणि ती पुन्हा खुर्चीत बसली..

“मला फिट्सचा थोडा त्रासच होतो उन्हात…”, आपले केस निट करत ती तरुणी म्हणाली.. “बाय द वे मी इशीता..”

“हाय.. मी करण..”

“मी फ़ॅशन डिझायनर आहे.. इथे पुढेच माझी एका क्लायंटशी मिटींग होती म्हणुन निघाले होते.. ऑटो पण मिळेना.. म्हणलं चालत निघाले तर लवकर पोहोचेन.. बट धिस ब्लडी हिट…”

बॅगेतुन तिने वेट-वाईप्स काढले आणि आपला चेहरा टिपला..

“व्हॉट अबाऊट यु?”

“मी.. स्पाय एजंट आहे.. स्मॉल-टाईम-डिटेक्टीव्ह…”, करण म्हणाला

“वॉव्व.. साऊंड्स इंटरेस्टींग.. जेम्स बॉंन्ड एह?”

दोघं जण बोलत होते इतक्यात त्या तरुणीचा फोन वाजला..

“एक्स्क्युज मी..”, असं म्हणुन इशीताने फोन कानाला लावला..

“येस्स मॅम.. ऑन-द-वेच आहे.. १० मिनीटांत मध्ये पोहोचेन….. ओह… ओह.. दॅट्स सॅड… येस.. येस आय अंडरस्टॅंड…. नो प्रॉब्लेम.. येस प्लिज लेट मी नो आणि आपण प्लॅन करु.. नो.. नो.. नो इश्युज… टेक केअर बाय…”

फ़ोन बंद झाल्यावर तिने थाड्कन तो फोन टेबलावर आपटला..

“व्हॉट हॅपन्ड.. एव्हरीथींग ऑलराईट?”, करणने विचारले

“मिटींग कॅंन्सल झाली क्लायंटची.. कोण तरी रिलेशनमध्ये एक्स्पायर झालं तिच्या…. कान्ट हेल्प.. पण माझं नुकसान झालं नं.. मिटींगसाठी म्हणुन मी पर्ल हॉटेलमध्ये रुम बुक केली होती.. क्लायंटला काही आऊट-फ़िट्स ट्राय करता येतील… मला माझे डिझाईन्स लॅपटॉपवर दाखवता येतील आणि आरामात बसुन बोलता येईल अश्या हिशोबाने ३-४ तासांसाठी घेतली होती.. फ़ुक्कट गेले पैसे ते.. रिटर्न पण नाही मिळनार…”, वैतागुन इशीता बोलत होती.

मग अचानक तिने करणकडे बघीतलं आणि म्हणाली, “आय नो इट माईट साऊंड रिडीक्युलस आणि चिप पण.. बट इफ़ यु लाईक.. वु कॅन गो टु रुम… ड्रिंक्स.. फ़ुड सगळं रेडी आहे.. तुझं जेवण झालं नसेल तर आपण खोलीत बसुन एकत्र जेवण घेऊ शकतो.. आय मीन इफ़ यु फ़िल कंफ़र्टेबल.. “

करणने आश्चर्याने इशीताकडे पाहीले.. त्याला हे अन-एस्पेक्टेड होते..

“आय नो.. आपण आत्ताच भेटलोय…. पण मला ते भरलेले पैसे वाया घालवायचे नाहीएत…”

करणच्या पोटात भुकेचा डोंब उसळला होता.. त्यात ते हॉटेलमध्ये बसल्याने खाद्यपदार्थांचे वास त्याची भूक आधीकच चाळवत होते. गेला आठवडा तर त्याने फ़क्त सामोसा आणि वडापाव वरच भागवला होता आणि  ड्रिंक्स घेऊन तर त्याला जमाना उलटुन गेला होता.

नकार देण्याचा प्रश्नच नव्हता, फ़ारसे आढेवेढे न घेता करण तयार झाला.

 

 

[क्रमशः]

डबल-क्रॉस (प्रस्तावना)


१५० करोडचा खेळ होता तो. शेखर, एक प्रतिथयश गुन्हेगारी कथा लेखक, ज्यांची अनेक पुस्तक ‘बेस्ट-सेलर’ ठरली होती, माऊथ-पब्लिसिटीवरून कथेचा शेवट माहित असूनही लोकांनी पुस्तक विकत घेऊन वाचली होती. का? कारण त्यांचं लिखाण हा एक जगावेगळा अनुभव होता. वाचकांना क्षणार्धात टाईम-ट्रॅव्हल करवणारा. अनेक वाचक त्या पात्रांच्या जागी स्वतःला अनुभवायचा आणि एक विलक्षण, थरारक अनुभव मिळवायचे.

ह्यावेळी, शेखर एका टीव्ही वरील सस्पेन्स-थ्रिलर मालिकेसाठी लिखाण करणार होते. अजून त्यांनी एक शब्दही लिहिला नव्हता आणि टीव्ही कंपनीने आधीच राईट्स विकत घेतले होते. प्री-प्रोडक्शन काम देखील सुरु झाले होते. अनेक प्रतिथयश कलाकार साईन झाल्याच्या वावड्या उठल्या होत्या. प्रॉडक्शन हाऊसने कुठेही हात आखडता न घेता बिग-बजेट, लाईफ-साईझ सिरीयल बनवायचे मनसुबे आखले होते. खूप पैसापणाला लागला होता. आणि हे सगळं ऑन-द-गो होणार होते. जसा जसा शेखर एक एक भाग लिहून हातावेगळा करतील, तसं-तसा तो भाग शुट होऊन प्रक्षेपीतही होणार होता.

कथा लेखनात अडथळा नको म्हणून शेखर त्यांच्या पत्नीला घेऊन त्यांच्या दुर्गम भागात असलेल्या एका व्हिलावर रहायला जाणार होते.

अर्थात ह्यात रिस्क होती. शेखरच्या जिवाला काही बरे-वाईट झाले तर इन्व्हेस्ट झालेला सगळा पैसा मातीमोल होण्याची शक्यता होती आणि म्हणूनच त्यांच्या जीवाची इन्शोरंन्स पॉलिसी उतरवण्यात आली होती. १५० करोड रुपयांची. नॉमिनी होते प्रॉडक्शन हाऊस आणि शेखरची पत्नी शैला.

इन्शोरन्स कंपनीने केलेल्या सर्च रिपोर्ट नुसार ‘शैला वौज क्रॅक इन हेड’. अर्थात तसा कुठला वैद्यकीय पुरावा नव्हता. इन्शोरन्स कंपनीने उगाच धोका नको म्हणून त्यांचाच एक माणूस प्रॉक्सी बनवून त्यांच्याबरोबर पाठवला.

पुढे काय होते? त्या व्हिलावर काही अनपेक्षित ‘पाहुणे’ येऊन धडकतात. काय बेत असतो त्यांचा. शेखरच्या जीवावर टपलेले अनेक लांडगे आजूबाजूला आहेत. काय होईल शेखरचे? ते कथा लिहून पूर्ण करू शकतील?

अनेकजण आपल्या परीने फासे टाकू पाहत आहेत. काय घडणार त्या व्हिलावर? कोण कुणावर विश्वास ठेवणार? कोण कुणाचा विश्वास सार्थ ठरवणार का? का होणार डबल-क्रॉसची गेम?

लवकरच येत आहे, उत्कंठावर्धक “डबल-क्रॉस”

तळटीप – मंडळी, खूप वेळ लागला नवीन कथा चालू करायला, पण निदान पहिले १-२ भाग तरी तयार आहेत आणि पुढचेही हळू हळू येतील. अधून मधून उशीर होईल, सो धीर धरा 🙂

ब्लॅकमेल


bm

कॉलेजात असताना गुन्हेगारी कथांचे सॉल्लीड वेड लागले होते. ‘सिडने शेल्डन’ आणि ‘जेम्स हॅडली चेस’ ह्यांच्या पुस्तकांची पारायणं केली. ब्लॉग लिहायला सुरुवात केल्यानंतर गुन्हेगारी कथा लिहीताना प्रमुख प्रेरणास्थान हे दोघंच. मला वाटतं माझ्या बहुतेक गुन्हेगारी कथांवर त्यांचाच प्रभाव आहे. अशीच ही एक ब्लॅकमेल कथा. मला वाटतं ‘जेम्स हॅडली चेस’ ह्यांच्या कुठल्याश्या (किंवा २-३ पुस्तकांचे सरमिसळ) गोष्टींवरुन प्रेरीत ही कथा लिहीली होती. पुस्तकाचे नाव काही केल्या आठवत नाहीए, कोणी दर्दी वाचक असेल आणि नाव आठवत असेल तर प्लिज कमेंटा, मला पुन्हा वाचायचे आहे.

अर्थात ही गोष्ट अगदीच अनुवाद नाही किंवा स्वैर-अनुवादही नाही. माझ्या पध्दतीने मी त्यात काही बदल केले आहेत.. माझीही थोडीफ़ार छाप (!) त्यात सोडण्याचा प्रयत्न केला होता.

मध्यंतरी ब्लॉग मायग्रेट करताना अनेक कथा गहाळ झाल्या होत्या त्यापैकीच ही एक. पण त्यावेळी मी पोस्टच्या पिडीएफ़ बनवुन ठेवायचो.. तर ह्या गोष्टीची पिडीएफ़ जुन्या हार्ड-डिस्क मध्ये सापडली..

शेअर करतोय, गोष्ट मस्त जमलीए.. नक्की वाचा आणि प्रतीक्रिया जरुर कळवा…

डाऊनलोड करण्यासाठी इथे टिचकी मारा..

अनिकेत

इश्क – (भाग २८-बोनस)


भाग २७ पासून पुढे>>

कबीरच्या मनाची स्थिती सांगता येण्यापलीकडची झाली होती. एका बाजुला राधाला गमावल्याचं दुःखं होतं तर दुसरीकडे उर्वरीत पूर्ण आयुष्यभर लाभणार्‍या रतीच्या साथीचं सूख.

कबीरला हा क्षण अजरामर करायचा होता. त्याच्या ह्या विचीत्र वागण्याचा जितका त्रास त्याला झाला होता तितकाच नक्कीच रतीला ही झालेला होता ते तो जाणून होता.

पण कसं?
काय करावं?

त्याला काहीच सुचत नव्हतं.

तो डोळे मिटून स्टेअरींगवर डोकं ठेवुन बसला होता इतक्यात खिडकीच्या काचेवर टकटक झाली म्हणुन त्याने दचकून डोळे उघडुन बघीतले आणि त्याला आश्चर्याचा धक्का बसला.

समोर राधा उभी होती.

“राधा.. तु??”, दार उघडून बाहेर येत कबीर म्हणाला..
“हो.. मी आले परत…”
“परत???? म्हणजे???”, कबीर संभ्रमात पडत म्हणाला..
“घाबरु नकोस.. परत म्हणजे तशी नाही परत आलेय मी.. परत म्हणजे.. मी उतरले पुनमच्या गाडीतुन आणि परत आले.. काही सुचलं नसेल ना? रतीला कसं प्रपोज करायचं?”

कबीर कसनुसं हसला..

“मला माहीती होतं.. डोंन्ट वरी.. मी हेल्प करते तुला…”
“तु? तु कशी हेल्प करणार मला..”
“हे बघ.. टुरीझम इंडस्ट्रीमध्ये एक गोष्ट शिकले मी.. लोकांना त्यांच्या मुळ ठिकाणी जायला जास्ती आवडतं.. किंवा असं ठिकाणं जेथे त्यांच्या आठवणी असतात… तुझ्या बाबतीत..तुझी आणि रतीची पहीली भेट..”

“मला सांग.. तुझी आणि रतीची पहीली भेट कुठे आणि कशी झाली?”
“अं.. मॅरीएट मध्ये.. टॉप-फ्लोअरला, ‘पाशा’ रेस्तॉरंट आहे.. तेथे…”
“चं.. असं अर्धवट नाही.. मला सगळ हवंय पहील्यापासुन.. तिने काय घातलं होतं.. कुठे बसला होतात.. सगळं.. बारीकसारीक तपशील हवेत…”
“ओके.. सांगतो..”, असं म्हणुन कबीरने तो प्रसंग जश्याच्या तसा राधाला ऐकवला..

“पिवळी लिलीची फुलं.. अं.. मॅनेज होउ शकतील.. कॅंम्पमध्ये एक फ्लॉवरीस्ट आहे.. रात्रभर चालु असतो तो.. तिनं काय घातलं होतं म्हणालास? मरुन रंगाची साडी?? अं मला वाटतं.. तो त्यांचा ड्रेस-कोडंच असावा.. मॅरीएटचा.. ना?”
“मला काय माहीती.. मी थोडं नं तेथे काम करतो.. पण.. मला कळत नाहीए.. तुझ्या डोक्यात काय शिजतेय??”

“थांब रे.. डिस्टर्ब नको करुस…”

राधा आपल्याच विचारात मग्न होती, तर कबीर अस्वस्थपणे इकडून-तिकडे येरझार्‍या घालत होता..
“गॉट इट.. चल.. मॅरीएटला जाऊ आपण..”, गाडीत बसत राधा म्हणाली..

“मला कळलं असतं तर…”, पण राधाने चिडून कबिरकडे बघीतलं तसं कबीर काही न बोलता गाडीत बसला.
“ठिके.. नाही विचारत.. पण हे सगळं तु का करतीएस..? इतकं चांगलं नसतं अगं कुणी ! आत्ताच आपला ब्रेक-अप झालाय आणि तु माझ्यासाठी.. रतीसाठी हे सगळं प्लॅन अरतीएस..”

“मग काय झालं..? हे बघ.. मी जेंव्हा इटलीवरुन परत आले.. परत कश्याला.. तिकडे असतानाच तु जे फोटो पाठवत होतास.. त्यावरुनच मला कळत होतं की तुझ्या-आणि रतीमध्ये काही तरी आहे.. पण मी काय केलं?? कसलाही विचार न करता मी घुसले मध्ये तुमच्या दोघांच्या.. आणि तु ही वेड्यासारखा तिला सोडुन आलास माझ्या मागे.. खरं सांगू? रती नसती ना.. तर कदाचीत मी तुला लग्नाचं विचारलंही नसतं.. पण तिला तुझ्याबरोबर.. तुला तिच्याबरोबर बघुन खूप जेलस फिल झालं.. वाटल्ं.. आजवर जो इतके दिवस आपल्या मागे होता.. आज तो दुसर्‍या कुणाबरोबर.. ”

राधा काहीवेळ शांत झाली आणि मग एक दीर्घ उसासा घेऊन म्हणाली, “आपलं मन.. आपलं हृदय एक वेगळंच रसायन आहे रे.. ते कधी, कसं वागेल कुणीच सांगू शकत नाही ना..
तु मला गोकर्णला पोलिसांच्या तावडीतुन सोडवलंस.. तेंव्हा मी तुला म्हणाले होते.. ‘आय ओ यु अ बिग थिंग..’ आज समज मी त्याची परतफ़ेड करतेय..”

“राधा.. कदाचीत मी तुला समजण्यात कमी पडलो.. कधी कधी वाटायंच, तु खूप सेल्फ़ीश आहेस.. दुसर्‍याचा विचार न करता.. स्वतःला हवं ते, हवं तसं करणारी राधा.. पण आज तु मला खोटं ठरवंलस.. इतका त्याग.. कुणीच कुणासाठी करत नाही…”

“सेल्फ़ीश..? आहेचे मी.. पण आपण प्रेम करतो तेंव्हा फ़क्त स्वतःचा विचार काय कामाचा? अनुराग आणि माझ्या नात्यांत आम्ही दोघांनीही फ़क्त आपला-आपलाच विचार केला.. काय साध्य केलं आम्ही? काहीच नाही.. आज तुझा चेहरा बघ.. रात्री एक वाजता सुध्दा रतीकडे जायचं आहे ह्या विचारानेच किती खुश दिसतो आहेस तु.. तुझा हा आनंदच तर मी माझ्या प्रेमात जिंकलाय आज.. मग सेल्फ़ीश कशी नाही मी? आपण दोघं एकत्र असतो तर हा आनंद किती दिवस राहीला असता? अं..”

कबीर काही नं बोलता राधाकडे बघत होता..
काही क्षण शांततेत गेल्यावर त्याने बोलण्यासाठी तोंड उघडले, पण राधा आधीच त्याला म्हणाली.. “प्लिज काही बोलु नकोस. मला माहीती आहे.. तु काय बोलणारेस..आणि आत्ता मला अजुन रडायची आज्जीब्बात इच्छा नाहीए.. सो लेट्स गो..”

कबीरने गाडी मॅरीएटकडे वळवली…

“ओके.. सो फ़र्स्ट थिंग फ़र्स्ट.. आपल्याला बघायचं आहे की मरुन साडी मॅरीएटचा ड्रेसकोड आहे की नाही..”, राधा फोनवर काही तरी शोधता शोधता म्हणाली.. “त्यासाठी आपल्याला आधी मॅरीएटला जावं लागेल.. तो पर्यंत मी पिवळ्या लिलींचा बंदोबस्त करते…”

रात्रीचा मोकळा रस्ता.. त्यात कबीर अंगात वारं भरल्यासारखा उत्साहाने भरलेला होता. १२०च्या वेगाने तो पंधरा मिनिटांतच तो मॅरीएटपाशी पोहोचला..

“गाडी बाहेरच लाव, आपल्याला लगेच जायचं आहे..”, गाडीतुन उतरत राधा म्हणाली..
“ओके..” असं म्हणून कबीरने कार रस्त्याच्या कडेलाच उभी केली आणि दोघंही पोर्चमधुन आतमध्ये आले.

रिसेप्शनला नाईट-ड्युटीसाठी दोन तीन तरुण मुली त्या दिवशी रतीने घातली होती तश्शीच मरुन रंगाची साडी नेसुन बसल्या होता..

“दे टाळी..”, हात पुढे करत राधा म्हणाली..
“आता तरी सांगशील प्लिज.. विचार करुन करुन डोकं भणभणायला लागलेय..”, कबीर म्हणाला..
“सांगते.. आपण रतीला इकडे बोलवायचं आहे आत्ता…”, राधा रिसेप्शनकडे जात म्हणाली..

“आत्ता? अगं वेडी झालीएस का? रात्रीचा दीड वाजत आलाय..” मनगटातलं घड्याळ राधाच्या डोळ्यापुढे नाचवत कबीर म्हणाला.
पण राधाने त्याच्याकडे दुर्लक्ष केलं आणि ती रिसेप्शनला गेली..

“एक्सक्युज मी..”, टेबलावर आपली नेल-आर्टची बोटं वाजवत राधा म्हणाली..
“येस मॅम? हाऊ मे आय हेल्प यु?”, यांत्रीकी आवाजात समोरच्या तरुणीने विचारलं..
“अं.. तुमचं पाशा रेस्तॉं.. कधी पर्यंत चालु असतं..?”
“सॉरी मॅम.. इट्स क्लोज्ड नाऊ..”
“अं.. मिडनाईट बफ़े.. असतो ना चालू पण?”
“हो.. असतो चालू… पण १२-१च वेळ आहे त्याची…”
“अं.. फ़क्त तासाभरासाठी.. नाही का चालू करता येणार..”
“सॉरी मॅम.. किचन पण बंद झालं..”
“ठिके.. पण निदान कॉफ़ी.. चॉकलेट केक.. इतपत तरी मिळु शकेलच की..”
“सॉरी मॅम..”

“अं.. तुम्ही रतीला ओळखता?”
“रती? डे-शिफ़्टला असते ती ना? हो.. म्हणजे अगदी जवळची ओळख नाही.. पण माहीती आहे…”
“कुल.. तो मागे उभा आहे.. तो दिसतोय..?” कबीरकडे बोट दाखवत राधा म्हणाली..
“हम्म.. कोण आहे तो?”
“ही इज अ वेल नोन रायटर..कबीर.. आत्ताच त्याचं पुस्तकाचा पहीला भाग येऊन गेला.. इश्क..”
“रिअल्ली… येस्स.. मी वाचलं नाहीए ते पुस्तक.. पण ऐकलंय..”, एस्काईट होऊन ती तरूणी म्हणाली.. “बरं मग..?”
“तुम्ही जर पाशा एक तासभर चालु ठेवलंत.. तर त्याच्या पुस्तकाच्या पुढच्या भागाचं पब्लीकेशन तो मॅरीएटमध्ये करेल. बघा.. कित्ती पब्लीसीटी होईल…”
“पण.. त्याचा पाशाशी काय संबंध? आणि रतीचं काय?
“ही इज गोईंग टु प्रपोज रती टुनाईट..पाशामध्ये..”

“आत्ता? इतक्या उशीरा” वॉव्व.. हाउ रोमॅन्टीक अ‍ॅन्ड थ्रिल्लींग.. पण पाशामध्ये का?”
“आता ते सगळं तुला पुस्तकाचा पहीला आणि नंतर पब्लीश होणारा दुसरा भाग वाचल्यावर कळेल.. आणि नावं काय तुझं?” छातीला लावलेल्या छोट्याश्या बोर्डवरचं नाव वाचण्याचा प्रयत्न करत राधा म्हणाली..
“रोहीणी..”
“रोहीणी, इफ़ यु हेल्प हीम नाऊ.. तुझं नाव येईल त्या पुस्तकात.. धिस मोमेंट इज द क्लायमॅक्स.. अ‍ॅन्ड यु आर गोईंग टु प्ले अ व्हेरी इंपॉर्टंट रोल इन इट…”

राधाने योग्य जागी तिर मारला होता… रोहीणी विचारात पडली…

“मॅम.. मला परमीशन घ्यावी लागेल… आणि इतक्या रात्री आत्ता सरांना फोन करणं..”
“अगं कश्याची परमीशन? तुला फ़क्त चार दिवे लावायचे आहेत टेरेसवरचे.. थोड्या कॅन्डल्स.. दॅट्स इट.. कॉफ़ी.. चॉकलेट केक… हु केअर्स…”

“ओके डन मॅम.. हु केअर्स… आय विल अ‍ॅरेंज..”
“गुड.. आता दुसरं काम.. रतीला आत्ता फोन करायचा इथल्याच नंबरवरुन आणि मी सांगते ते सांगायचं.. ओके?”
“येस्स मॅम..”

रोहीणीला एकुणच तो क्लायमॅक्स प्रसंग.. आपली महत्वाची भुमीका वगैरे आवडलं होतं.. ती राधा जे सांगेल ते सगळं करायला तयार होती..

राधाने तिला सगळं समजावुन सांगीतलं आणि मग ती कबीरकडे गेली आणि म्हणाली.. “रती येईल.. तोपर्यंत आपण ते पिवळी लिली घेऊन येऊ.. चल..”

राधा आणि कबीर बाहेर पडले तेंव्हा रोहीणी रतीचा नंबर फ़िरवत होती.

रती झोपायचा अतोनात प्रयत्न करत होती, पण काही केल्या झोप लागतच नव्हती. शेवटी कॉफ़ी करावी म्हणुन ती अंथरुणातुन उठली तोच तिचा फोन वाजला.
मॅरीएटचा नंबर बघुन तिला आश्चर्यंच वाटलं..

“हॅल्लो?”
“हॅल्लो.. रती ना? मी रोहीणी बोलते.. मॅरीएट डेस्क..”
“हा रोहीणी.. काय झालं? इतक्या रात्री फोन केलास…”
“सॉरी यार.. तुझी झोपमोड केली.. पण कामच तसं महत्वाचं आहे…”
“हम्म.. इट्स ओके.. बोल..”
“रती.. अगं आत्ता सरांचा फोन आला होता.. इथे पाशामध्ये एका मराठी मुव्हीचा सिन शुट होणारे.. १०-१२ लोकांचा क्रु येणारे… तर तुला यावं लागेल इकडे .. जास्त वेळ नाही.. एक तासभर तरी..”
“आत्ता.. ?? अगं नाही जमायचं.. अर्धवट झोप झालीए…”
“सॉरी यार.. बट कान्ट हेल्प.. सर पण निघालेत यायला.. ते म्हणाले.. निट सपोर्ट करा त्यांना.. पाशा पण चालु केलंय आत्ता..”
“शट्ट यार.. काय मुर्खपणा आहे.. थांब मी बोलते सरांशी..”
“त्यांची बॅटरी डाऊन आहे.. ते ऑन-द-वेच आहेत.. म्हणुन तर मी केला नं फोन… प्लिज.. तु ये ना.. नेमकी मेरी पण ऑफ़ आहे आज.. मी कॅब बुक करते तुझ्यासाठी.. तुझं आवरुन होईपर्यंत येईल घरापाशी…”

रतीला तशीही झोप येत नव्हती.. शुटींगवगैरे तेव्हढीच करमणुक होईल म्हणुन ती तयार झाली..

“हे बघ.. आणि रेग्युलर आपला ड्रेसच ए हा.. मरुन साडी घालुन ये… बाय फ़ॉर नाऊ.. आणि खरंच सॉरी…”
“नो प्रॉब्लेम डिअर… कॅबचा नंबर एस.एम.एस. कर.. बाय..”

रतीने खोलीतला लाईट लावला.. तोंडावर पाणी मारुन फ़्रेश झाली आणि हलकासा मेक-अप करुन ती तयार झाली..
रतीच्या खोलीतल्या आवाजाने तिच्या आईला जाग आली होती.. ती वरती खोलीत काय गडबड बघायला आली..

“झोप आई तु.. काही विशेष नाही.. मी जरावेळ ऑफ़ीसला चालले आहे..”, असं म्हणुन रतीने तिला थोडक्यात कल्पना दिली. तोपर्यंत कॅब दारापाशी येऊन थांबली होतीच..

“काळजी करु नकोस.. मी येते २ तासात.. झोप तु.. बाय..”, असं म्हणुन रती घराबाहेर पडली..

“दादा.. जरा फ़्रेश द्या की फुलं..”, कबीर त्या फ्लॉवरीस्टशी वाद घालत होता..
“अहो. फ़्रेशच आहेत.. हे घ्या.. हे काढुन.. ही दोन घालतो झालं?”

इतक्यात राधाचा फोन वाजला..

“रती निघालीए घरातुन.. कॅब मध्ये आहे..”, रोहीणी..
“मस्त.. फ़ार भारी काम केलंस तु.. आता ते वरचं…”, राधा
“येस्स.. लोकांना लावलंय कामाला.. बट यु बेटर हरी अप.. रती २० मिनीटांत पोहोचेल…”
“येस्स.. निघालोच आम्ही..”, असं म्हणुन राधाने फोन ठेवुन दिला..

“कबीर.. चल.. रती निघालीए घरुन..”, कबीरला घाई करत राधा म्हणाली
“अगं हो.. पण ही फुल..”, कबीर..
“हायपर नको होऊस कबीर.. छान आहेत फुल… दादा.. एक मस्त रिबीन लावुन टाका फुलांना…”, असं म्हणुन राधाने पैसे दिले आणि फुलांचा गुच्छ घेऊन कबीरला ओढत गाडीत बसवले..
“चल लवकर.. तुमच्या मॅडम पोहोचायच्या आधी आपल्याला पोहोचायचं आहे..”

कबीरने गाडी वळवली आणि तो वेगाने मॅरीएटकडे निघाला..

कबीर-राधा पोर्चमध्ये पोहोचले तेंव्हा रोहीणी अस्वस्थपणे येरझार्‍या घालत होती…
“हाऊ मच मोर टाईम”, राधाने धावत धावतच जाऊन तिला गाठलं आणि विचारलं..
“जस्ट जि.पी.एस. चेक केलं.. जास्तीत जास्त ५ मिनिटं.. पोहोचतीच आहे कॅब..”, रोहीणी म्हणाली..
“ओके.. चल वरती बघु काय काय झालंय..”, राधा

कबिरला काहीही सुधरत नव्हते.. झपाटल्यासारखा तो नुसता राधाच्या मागुन चालत होता.

तिघेही जणं लिफ़्टने अकराव्या मजल्यावरच्या टेरेसवर पोहोचले..

रंगेबीरंगी मंद दिव्यांच्या माळांनी पाशाचा टेरेस प्रकाशला होता..
बरोब्बर तेच टेबल जिथे रती आणि कबीर पहील्यांदा भेटले होते ते सजवले होते.. दोन कॅंन्डल टेबलावर लावलेल्या होत्या..

“टेबलाची जागा हीच आहे ना?”, राधाने विचारले..
“येस.. येस्स. हीच जागा..”, कबीर मान डोलावत म्हणाला..

इतक्यात रोहीणीच्या वॉकी-टॉकीवर मेसेज आला.. “रोहीणी.. रती आलीए.. काय करु?”

रोहीणीने प्रश्नार्थक नजरेने राधाकडे बघीतले.
“वरती यायला सांग…”, राधा खुणेनेच म्हणाली..

रोहीणीने तिला थंम्ब्स अपची खुण केली आणि तिने रतीला वर पाठवायला सांगीतले..

“ओके… कबीर.. तु इथे लपुन बस.. रती आली की आम्ही तिला इथे बसायला सांगणारे… आणि आम्ही निघुन गेलो की इट्स ऑल युअर्स.. तुला जे काय करायचं ते कर ओके..”, राधा भराभरा बोलत होती..
“राधा प्लिज.. मला तु हवीएस इथे.. तु.. तु थांब ना इथेच लपुन..”, कबीर म्हणाला..
“अरे वेडा एस का.. मला नाही बघायचंय तुमचं प्रणय.. आम्ही आपलं जातो… आणि हो.. रतीला कळता कामा नये.. मी इथे होते.. ओके??” रोहीणी आणि कबीरकडे बघत राधा म्हणाली…
“पण राधा…”
“गो…उद्या मला फोन करुन सांग काय झालं..मी पळतेय घरी.. बाय अ‍ॅन्ड ऑल-द-बेस्ट”,.. टेरेसच्या लिफ़्टपाशी लिफ़्ट थांबल्याचा आवाज आला तसं राधा कबीरला दुसरीकडे ढकलत म्हणाली… आणि स्वतः सर्व्हीस लिफ़्टकडे निघुन गेली..

कबीर थोड्याश्या अंधारलेल्या कोपर्‍यात उभं राहुन बघत होता. लिफ़्टचा दार उघडुन रती टेरेसवर आली तसं त्याच्या अंगावर सरसरुन एक काटा आला…. त्या थंडीतही त्याचे कान.. हात.. पाय गरम झाले..

“रोहीणी.. बोल.. काय सिन आहे..”, रतीने रोहीणीला विचारले..
“हम्म.. २० मिनिटांत टीम पोहोचतेय त्यांची.. इथे टेरेसवरच करणारेत शुट… अं.. त्यांनी फ़्लोवर प्लॅन पाठवलाय तसं इथे मांडणी करायची आहे.. बरं झालं तु आलीस रती..मला सॉल्लीड टेंन्शन आलं होतं..”, रोहीणी म्हणाली..
“टेंन्शन? तु तर उगाचच हसती आहेस.. असं वाटलं मला…”
“हसतीए? नाही.. कुठे.. तेच.. टेंन्शनमुळे हसतीए..”, इकडे तिकडे बघत रोहीणी म्हणाली..
“वेअर्ड.. बर कुठे आहे फ़्लोअर प्लॅन..”
“डॅम्न.. मी डेस्कवरच विसरले.. एक मिनीट बस इथेच मी घेऊन येते…”
“आता तु कश्याला जातेस खाली.. वॉकीवर मेसेज दे ना…”
“नको.. कुणाला माहीत नाहीए.. कुठे ठेवलाय.. आलेच ५ मिनिटांत…”
“ओके..”

असं म्हणुन रती ज्या दिशेला कबीर लपला होता तिकडे तोंड करुन बसली..

“अं.. इकडे नाही.. इकडे बस…”, विरुध्द खुर्चीकडे बोट दाखवत रोहीणी म्हणाली..
“काय चाललंय.. इथे काय आणि तिथे काय..”, वैतागुन उठुन दुसर्‍या खुर्चीवर बसत रती म्हणाली..

रतीची आता कबीरकडे पाठ होती..

रोहीणीने हळुच अंदाजाने कबीरच्या दिशेने ऑल-द-बेस्टची खुण केली आणि ती लिफ़्टने निघुन गेली..

त्या टेरेसवर आता रती आणि कबिरशिवाय दुसरं कोणीच नव्हते.. अकराव्या मजल्यावर असल्याने रात्रीच्या वेळी सुटलेल्या बेफ़ाम वार्‍याचा आवाज कानांत भरत होता…
रती आपले केस निट करण्यात मग्न होती.

कबिर दबक्या पावलांनी.. फुलांचा तो गुच्छ पाठीमागे लपवत.. त्याचा आवाज येणार नाही याची काळजी घेत रतीच्या अगदी जवळ गेला..
कबिरचं ह्रुदय सॉल्लीड धडधडत होते..

कबीर रतीच्या अगदी जवळ गेला आणि म्हणाला… “रती..”

रती खाड्कन दचकुन उभी राहीली.. कबीरला समोर बघुन तिला काही सुचेचनाच…
“कबिर?? तु इथे??”

कबीरने पाठीमागे दडवलेला तो पिवळ्या लिलींचा गुच्छ तिच्या समोर धरला आणि म्हणाला.. “एकदा इथेच.. तु मला अश्याच पिवळ्या लिलींचा गुच्छ भेट म्हणुन दिला होतास आठवतंय? हेच टेबल होतं ना ते??”

रतीचे डोळे विस्फ़ारले होते..

कबीर आपल्या गुडघ्यांवर ओणवा झाला..

“नो.. कबिर.. प्लिज..स्टॉप.. निट उभा रहा.. काय करतोएस..”, दोन पावलं मागे सरकत रती म्हणाली..
“तेच.. जे मला खूप आधी करायला हवं होतं..”, कबिर..
“नो कबीर.. यु आर आऊट ऑफ़ युअर माईंड.. हे.. हे सगळं.. तु घडवुन आणलएस? इथे काही शुटींग वगैरे नाहीए.. हो ना?”
“हम्म..”
“धिस इज इन्सेन.. कबीर.. प्लिज उठ आणि घरी जा.. ४ दिवसांनी तुझं राधाबरोबर लग्न आहे.. विसरलाएस का?”
“लग्न आहे नाही.. होतं…”, कबीर रतीच्या जवळ जात म्हणाला..
“होतं? म्हणजे.. कबीर.. तु लग्न मोडुन आलएस?”, रती चिडून म्हणाली..
“नाही… राधा आणि मी एकमेकांच्या संमतीने मोडलेय..”, कबीर
“का? वेडे आहात का तुम्ही?.. राधाचा नंबर दे…आत्ताच्या आत्ता.. काही लग्न मोडलं वगैरे नाहिए..”, मोकळे केस बांधत रती म्हणाली..

फोनसाठी पुढे केलेला रतीचा हात कबीरने सावकाश खाली केला.. मग दुसर्‍या हाताने.. तिने बांधलेले केस हळुवारपणे परत मोकळे सोडले..
“केस बांधत नको जाऊस प्लिज.. अशीच छान दिसतेस..”

“अरे काय चाल्लय.. कबीर लग्न काय खेळ आहे का रे.. असं कसं मोडलंत…”
“आज नसतं मोडलं तर कधी ना कधी मोडलंच असतं रती.. ट्रस्ट मी.. मी एकट्याने नाही मोडलं.. खरं तर.. राधानेच स्वतःहुन विचारलं मला तसं…”
“कधी?”

मग कबीरने काही तासांपुर्वी घडलेला किस्सा तिला ऐकवला…

रती कबीर बोलत असताना टेबलावर डोक्याला हात लावुन बसली होती..
“मग आता मी का? राधा नाही म्हणली तर मी.. आणि मी समजा नाही म्हणले तर? मग परत राधा? की मोनिका? की तिसरं अजुन कोणी…”

कबिर रतीच्या समोर बसला…
“रती…माझ्याकडे बघ… काय दिसतंय तुला?”
“काहीच नाही.. कित्ती अंधार आहे इथे..”, कसंबसं हसत रती म्हणाली..

“मग तु नाही.. आता फ़क्त आणि फ़क्त तुच रती.. मला माहीत नाही मला काय झालंय.. राधा मला आवडायची.. आवडते.. पण तिच्याबरोबर मी आयुष्य नाही घालवु शकत.. मी खुप भरकटलो.. वाट्टेल ते निर्णय घेतले.. खुपजण घेतात.. पण कधीतरी आपल्याला जाणीव होतीच ना खर्‍या प्रेमाची…”, कबीर..
“हो? मग ही अशी अचानक कशी बुवा जाणीव झाली तुला?”, रती
“तु ते तंत्र-मंत्र शिकुन आलीस बहुतेक विपश्यनेला जाऊन.. तेंव्हापासुन जादु झालीए माझ्यावर… तु नसताना मी किती तडपलोए.. तुझ्यासाठी कित्ती आसुसलोय हे कदाचीत कुणीच जाणु शकणार नाही…”

“कश्यावरुन तु उद्या परत निर्णय बदलणार नाहीस?”, रतीने विचारले
“तुला शंका येण सहाजीक आहे.. मी वागलोच आहे तसा.. पण तु वेळ घेऊ शकतेस.. पाहीजे तितका.. मी थांबेन तुझ्यासाठी.. तु माझी पाहीजे ती परीक्षा घे.. फ़क्त नाही म्हणु नकोस प्लिज…”

कबीर पुर्णपणे भावनाविवश झाला होता.. बोलताना त्याचा आवाज कापरा झाला..
तो रतीसमोर मान खाली घालुन उभा राहीला..

रतीने त्याच्या हनुवटीला धरुन त्याचा चेहरा सरळ केला आणि म्हणाली.. “तु मला इतकं तडपवलंस.. मग मी लगेच हो म्हणायचं का?”
कबिर काहीच बोलला नाही..

“कबिर.. राधाला दुखावलं नाहीस ना रे?”, रतीने विचारले
“बिलीव्ह मी रती.. म्युचुअल निर्णय आहे हा.. हवं तर उद्या तु राधाशी बोल उद्या आणि मग निर्णय घे..”
“नाही त्याची आवश्यकता नाही.. माझा विश्वास आहे तुझ्यावर… मी.. हो म्हणेन.. पण एका अटीवर…”
“मला तुझ्या सगळ्या अटी मान्य आहेत..”, कबीर क्षणाचाही विलंब न करता म्हणाला..
“अरे.. ऐक तरी आधी…”
“हम्म.. बोल..”
“लग्नानंतर नावं बदलतात ना तुमच्यात पण..”
“हम्म.. का?”
“लग्नानंतर मला पण माझं नाव बदलायचं आहे.. रती नाव बदलुन राधा…चालेल?”

कबीरचे डोळे मोठ्ठे झाले…

“राधा कबीरची नाही झाली असं होता कामा नये.. राधा ही कबीरचीच होती.. मला माहीती आहे.. तु तिला कधीच विसरणार नाहीस.. आणि विसरु पण नकोस.. मलाही विसरायचं नाहीए.. आज तिने माझं आयुष्य मला परत दिलेय.. राधा-कबिर.. हेच नाव योग्य आहे.. बदलशील माझं नाव?”

कबीरने रतीला घट्ट कडकडुन मिठी मारली..

“ए.. आधी प्रपोज कर निट.. “, कबीरला बाजुला ढकलत रती म्हणाली

कबिरने तो दिलेला फुलांचा गुच्छ हातात घेतला आणि पुन्हा गुडघ्यावर ओणवा उभा राहीला..

“अरे.. ती मगाशीच दिलीस ना फुलं? परत तेच गिफ़्ट.. कधी सुधारणार तु…”
“श्शsss…” कबीरने तिला शांत बसायची खुण केली..

“रती…”
“येस्स.. आय लव्ह यु.. आय लव्ह यु… आय लव्ह युssssss……”, मोठ्यांदा ओरडत रती म्हणाली..
रात्रीच्या त्या शांत अंधारात रतीचा तो आनंदाने भारलेला आवाजात आसमंतात भिनुन गेला…

कबीरने हातातली ती फुल हवेत उंच उडवली आणि रतीला मिठीमध्ये घेतले…

तिघांच्या ही डोळ्यांतुन अश्रुंच्या धारा लागल्या होत्या.. रती, कबीर आणि ह्या दोघांपासुन अनभिज्ञ, दुर अंधारात सर्व्हिस-लिफ़्टच्या कोनाड्यात लपुन हे दृश्य पहात असलेल्या राधाच्या…

[समाप्त]

इश्क – (भाग २७)


भाग २६ पासुन पुढे>>

“वुई-आर गेटींग मॅरीड…”, फुल्ल एनर्जीने राधा पुन्हा एकदा म्हणाली, पण रोहन आणि मोनिका शॉक लागल्यासारखे आधी एकमेकांकडे तर एकदा कबीर-राधाकडे बघत होते.
“आर यु नॉट हॅप्पी?”, राधा काहीसे चिडून रोहनला म्हणाली..

“येस.. येस.. वुई आर.. पण हे कधी ठरलं?”, रोहन..
“आत्ता.. जस्ट.. काही मिनीटांपुर्वी…”, कबीर..
“पण राधा.. तुच लग्नाला तयार नव्हतीस ना.. तुला तुझं करीअर.. तुझं स्वातंत्र्य.. तुझ्या टर्म्स अ‍ॅन्ड कंडीशन्स…!”, रोहन
“वुई विल वर्क इट आऊट.. कॉम्प्रमाईज तर करावं लागेलचं ना.. थोडं मला.. थोडं कबीरला.. पण आम्ही दोघंही त्यासाठी तयार आहोत..”, कबीरचा हात हातात घेत राधा म्हणाली..
“पण.. तु आधी तर पुर्ण विरोधातच होतीस ना?”, मोनिका..
“होते.. आता नाही.. सो?”,खांदे वाकडे करत राधा म्हणाली.. “थिंग्स चेंज.. पिपल चेंज.. प्रायोरीटी चेंज..”
“तु आई-बाबांशी बोललास कबीर?”, रोहन..
“नाही..अजुन तरी नाही.. बोलेन मी..लवकरच..”, कबीर
“आणि ते तयार नाही झाले तर..”, मोनिका..
“हॅंग ऑन… आम्हाला आमच्या लग्नात काही प्रॉब्लेम दिसत नाहीत.. मग तुम्हीच का एव्हढे हायपर होताय..?”, काहीसं त्रासीक होत राधा म्हणाली..

मोनिकाने काही तरी बोलण्यासाठी तोंड उघडलं.. पण रोहनने हळुच तिचा हात दाबुन तिला गप्प केलं..

“हो.. ते ही खरं आहे म्हणा.. गुड.. वुई आर हॅप्पी फ़ॉर यु..”, रोहन खुर्चीतुन उठत म्हणाला.. “एनीवेज.. कॅरी ऑन.. आम्ही निघतो…”
“अरे पण तुम्ही एव्हढं घाई-गडबडीने आलात कश्याला होतात..”, कबीरने विचारलं..
“अं.. हं… आम्ही पिक्चरला जायचं का विचारायला आलो होतो.. पण जाऊ देत आता.. ऑलरेडी उशीर झालाय.. अन ट्रॅफ़ीकमधुन जाईपर्यंत शो सुरु होऊन जाईल…”, रोहनने हळुच मोनिकाला निघायची खुण केली..

दोघंही जायला निघाले तसं कबीरही उठला आणि त्याने रोहनला मिठी मारली..

“आय होप यु नो व्हॉट यु आर डुईंग..”, रोहन हळुच म्हणाला आणि मग राधाला बाय करुन तो आणि मोनिका बाहेर पडले..

                                                                                **********************

 

“सो?”, रोहन आणि मोनिका गेल्यावर राधा कबीरच्या मिठीमध्ये समावत म्हणाली.. “शेवट मिळाला तर तुला तुझ्या पुस्तकाचा…”
“फायनली…”, कबीर हसत हसत म्हणाला..

“आपलं आयुष्य कित्ती डायनामीक असतं नै? सकाळी उठलो तेंव्हा विचार तरी केला होता का की आजचा दिवस असा संपेल..”, कबीर म्हणाला..
“एक्झाक्टली.. मला असंच आयुष्य आवडतं कबीर.. अनप्लॅंन्ड.. असं आयुष्यातल्या प्रत्येक वळणावर आपल्याला वाटलं पाहीजे पुढे काय असेल.. आणि आयुष्याने पण आपल्याला असं प्रत्येक वेळी नविन नविन सर्प्राईज दिलं पाहीजे. असं चार चौघांसारखं प्लॅन करुन.. कणाकणाने झिजत मला नै जगायचंय कबीर.. होप तु समजुन घेशील मला..घेशील ना?”, राधा
“आता ठरलंय न आपलं.. दोघांनीही कॉम्प्रमाईज करायचं.. मग झालं तर.. जमेल आपल्याला पण..”, कबीर
“कबीर..”, अचानक काही तरी आठवल्यावर राधा कबीरच्या मिठीतुन बाजुला झाली आणि म्हणाली.. “मला तुझी ती मैत्रीण आहे नं.. रती.. तिला भेटायचंय..”
“रतीला? का?”
“कबीर.. तिला आवडतोस तु.. आय जस्ट वॉंन्ट टु मेक शुअर की आवर डिसिजन इज नॉट हर्टींग हर..”
“काहीही.. अगं आम्ही दोघं मित्रं आहोत चांगले..”
“असेल.. तुझ्या दृष्टीने असेल.. पण तिच्या नाही.. एक स्त्री दुसर्‍या स्त्रीच्या डोळ्यात बघुन तिच्या मनात काय चालंलय ते ओळखु शकते. ती जेंव्हा तुझ्याकडे बघते ना.. तिची नजरंच सगळं बोलुन जाते..शी लव्हज यु…”
“हो गं.. काय डोळे आहेत यार तिचे…”
“एय… माझ्यासमोर दुसर्‍या मुलीची तारीफ़ काय करतोस..? शर्म कर शर्म..”, कबीरला फटके मारत राधा म्हणाली

कबीरच्या मेंदुने.. त्याच्या डोक्याने राधाचं ते वाक्य सहज धुडकावुन लावलं होतं.. पण त्याच्या हृदयाचा हळुच.. नकळत.. एक ठोका चुकुन गेला होता..

“बरं.. ते सोड.. मी आई-बाबांना फोन करुन सांगू आपल्याबद्दल..?”, कबीर
“ए.. नको इतक्यात?”
“का? त्यात काय झालं.. उद्या सांगायचं ते आज.. ते खूप खुश होतील..”
“नको ना कबीर.. मला भिती वाटते..”
“भिती? कसली?”
“त्यांना आपला हा निर्णय नाही आवडला तर..”
“वेडी आहेस का? असं काहीच होणार नाही.. आणि बाबांनी तर माझं पुस्तक सगळं वाचलंच आहे नं.. त्यांना माहीते सगळं आपल्याबद्दल..”,असं म्हणुन कबीरने बाबांना फोन लावला..

                                                                                **********************

 

“रोहन.. आपण आता काय करायचं रे…”, बाहेर गाडीत बसल्यावर मोनिका म्हणाली..
“हो ना.. पण काही तरी केलंच पाहीजे.. कारणं हे लग्न झालं तर कबीर.. राधा आणि रती कुणीच खुश रहाणार नाही हे नक्की..”, रोहन
“पण काय? काय करायचं?”
“मला वाटतं आपल्याला रतीला भेटायला हवं.. तिच्यासाठी दहा दिवस वाट बघत थांबणं मुर्खपणाचं ठरेल..”
“पण अरे.. तिथुन सोडत नाहीत बाहेर..माहीते ना..”
“माहीती आहे.. पण प्रयत्न तर करायला हवा.. तु एक काम कर ना.. कसंही करुन तिच्या घरुन.. त्या विपश्यना केंद्राचा पत्ता घे.. उद्या दोघंही आपणं जाऊ तिथे..ओके?”
“ठिक आहे.. पण आत्ता काही तरी खाऊया का..? मला सॉल्लीड टेंन्शन आलंय, अन म्हणुन भुक पण लागलीए..”, मोनिका पोटावरुन हात फ़िरवत म्हणाली..
“मला पण..”, असं म्हणुन रोहनने गाडी रेस्तॉरंटकडे वळवली..

“सर.. सर.. प्लिज लिसन..खरंच खूप्पच अर्जंन्सी आहे, म्हणुन तर आलो नं आम्ही.. आम्हाला पुर्ण कल्पना आहे.. दहा दिवस कुणालाही भेटू नाही शकत.. पण आम्हाला रतीला भेटणं खूप्पच महत्वाचं आहे..” रोहन रिसेप्शनवरच्या एका टकलू, हडकुळ्या माणसाला सांगत होता..
“मला माफ़ करा.. पण ते शक्य नाहीए.. ह्याची पुर्ण कल्पना आम्ही आधी दिलेली असते. आत्ताशीक दोनच दिवस झालेत आणि दिक्षार्थी आत्ता कुठे स्वतःशी समरुप होऊ पहात आहेत.. तुमच्या भेटण्याने त्यांचे…”
“सर.. मला माहीत आहे.. पण इतकी अर्जंन्सी असल्याशिवाय इथे येऊ का आम्ही? फ़ॅमीली एमर्जंन्सी आहे..तुम्ही..रतीला विचारुन बघा..ती नाही म्हणाली भेटायचं तर आम्ही निघुन जातो…”, रोहन
“तुम्ही कोण त्यांचे? आणि फ़ॅमीली एमर्जंन्सी आहे तर तिचे आई-वडील का नाही आले मग?”
“नाही येऊ शकले ते.. नाही येऊ शकत आहेत.. तीच तर एमर्जंन्सी आहे.. प्लिज..”

शेवटी काहीसं अनीच्छेनेच तो गृहस्थ आतमध्ये गेला.

साधारणपणे १५ मिनिटांनंतर रती बाहेर आली. रोहन आणि मोनिकाने प्रथम तिला ओळखलेच नाही. पांढरा रंगाचा पायघोळ झगा, मोकळे सोडलेले केस, कपाळाला चंदनाचा टिळा.. पण त्याहीपेक्षा महत्वाचे म्हणजे तिच्या चेहर्‍यावर पसरलेले कमालीचे शांत भाव.

रोहन आणि मोनिकाला पाहुन ती किंचीत हसली आणि काही नं बोलता दोघांना बाहेर बागेत चलायची खुण केली.

बागेत गेल्या-गेल्या रोहनने सरळ मुद्यालाच हात घातला.. “रती.. कबीर आणि राधा..लग्न करताएत..”
पण रतीच्या चेहर्‍यावरची रेषाही हालली नाही, जणु तिला ह्याची कल्पना होती.. किंवा हे असे काहीतरी होणार हे तिला अपेक्षीतच होते.

रती काहीच बोलली नाही..

“तुला शॉक नाही बसला?”, मोनिकाने आश्चर्याने विचारले..

रतीने मानेनेच नाही अशी खुण केली..

“तुला काहीच विचारायचे नाहीए? हे कधी झालं? कसं झालं? वगैरे?”

“ही ईमर्जंन्सी होती तुमची?”, किंचीत हसत, विषयाला बगल देत, रती हळु आवाजात म्हणाली..
“हो.. आणि तुला आत्ताच्या आत्ता हे सोडुन आमच्याबरोबर यावं लागेल..”, रोहन
“का?”
“का काय? वुई हॅव टु स्टॉप देम गेटींग मॅरीड.. डोंन्ट यु लव्ह कबीर?”

“आय डु..”, दोन क्षण शांततेत गेल्यावर रती म्हणाली…
“मग? तु इथे बसुन काही होणार नाहीए..”, मोनिका
“मला जायला हवं.. मी आठ दिवसांनी आले की बोलु.. तुम्ही निघा आता..”, असं म्हणुन रती माघारी वळली.

रोहनने निराशेने हात हवेत उचलले आणि तो म्हणाला.. “रती.. प्लिज आल्यावर मला फोन कर…”
रतीने मागे न बघताच हाताने थम्ब्स-अपची खुण केली आणि ती आतमध्ये निघुन गेली.

                                                                                **********************

 

“आय एम सो हॅप्पी रोहन…”, टेबलावर हाताची बोटं वाजवत कबीर म्हणत होता.. “आज पहील्यांदा मी राधाला घरी घेऊन गेलो होतो आई-बाबांची भेट घालून द्यायला..”
“हम्म..”
“आई फ़ारसं काही बोलली नाही, पण बाबा छान बोलले. आई पण बोलेल हळु हळु..”
“रती पाहीजे होती आत्ता…”
“का?”
“का काय? राधाशी तिची भेट घालुन दिली असती ना..”
“का?”
“तु असा तुसड्यासारखा का वागतो आहेस रोहन..? गेले काही दिवस बघतोय मी..”, कपाळाला आठ्या घालत कबीर म्हणाला..
“हम्म.. जाऊ देत ना.. कश्याला उगाच आपल्यात वितुष्ट तुझ्या पर्सनल गोष्टींमुळे.. मी ठरवलंय..लेट्स बी प्रोफ़ेशनल..”
“पण का? झालंय तरी काय?”
“कबीर.. तुला काहीच वाटत नाही? इतका बेजबाबदार कसं वागु शकतोस तु? आधी मोनिकाला सोडलंस..”
“एक मिनीट.. मी मोनिकाला सोडलं नाही.. आणि पुढे काही बोलायच्या आधीच सांगतो.. मी राधालाही सोडलं नव्हतं.. इन्फ़ॅक्ट आम्ही एकमेकांना ऑफ़ीशली कधी अ‍ॅक्सेप्टच केलं नव्हतं..”

“आणि रती? तिच्याबरोबर डेटींग करत नव्हतास तु? आणि आता राधा काय परत आली…”
“हम्म.. मान्य आहे.. मान्य आहे मी रती बरोबर डेटींग केलं.. बट इट वॉज जस्ट अ प्लेन, सिंपल, फ़्रेंडली डेटींग.. मी कधीच तिला मिस-युज नाही केलं.. कधी आम्ही दोघांनी एकमेकांना शारीरीक दृष्ट्या जवळ नाही केलं..”
“आणि मानसीक दृष्ट्या? तु कधीच तिच्यात मनाने गुंतला नव्हतास?. बरं तुझं सोड, ती.. ती गुंतली असेल तुझ्यात तर?”
“हे बघ रोहन.. मी तिला कधी तशी हिंट दिली नव्हती.. मला ती आवडली होती.. कुणालाही आवडेल.. मला वाटतं ते एक तात्पुर्त आकर्षण होतं.. प्रेम नाही..”
“मग आता कशाला तुला रती हवीय? कश्याला तुला तिची आणि राधाची भेट घालुन द्यायचीय? काय प्रुव्ह करायचंय तुला?”
“ठिक आहे..तुला वाटत असेल मी भेटू नये.. तर तसंच.. नाही भेटणार मी तिला.. खुश?”, असं म्हणुन कबीर तेथुन रागाने निघुन गेला..

                                                                                **********************

 

कबीर, राधा, रोहन आणि मोनिका एका संध्याकाळी कॅफ़े मध्ये बसले होते.
“बोल कबीर.. कश्याला बोलावलंस आम्हाला इथे?”, कॉफ़ीचा सिप घेता घेता रोहन म्हणाला..
“पुढच्या २६ तारखेला आम्ही लग्न करतोय..”, कबीरला थांबवत राधा म्हणाली..
“२६? वॉव्व.. अलमोस्ट महीनाच राहीला की..”, रोहन..
“कॉंन्ग्राट्स.. कार्यालय वगैरे पण मिळालं?”, मोनिका
“अं.. नाही.. आम्ही साधंच करणारे लग्न.. रजीस्टर्ड.. म्हणजे.. ह्याला साग्रसंगीत.. मोठ्ठं लग्न करायची इच्छा आहे..”, राधा
“असणारंच, पहीलंच लग्न आहे नं त्याचं..”, राधाचं वाक्य मध्येच तोडत मोनिका म्ह्णाली..

राधाला त्या वाक्यातली खोचं लक्षात आली तशी ती काही क्षण गप्प झाली..

“सॉरी.. रिअल्ली सॉरी.. आय डिडंन्ट मिन्ट इट.. मी आपलं सहज बोलुन गेले..”, मोनिका
“नो.. इट्स ओके.. फ़ॅक्ट आहे.. की माझं लग्न झालंय आधी.. सो नो हार्ड् फ़िलिंग्स.. एनिवेज.. तर पुढच्या शनीवारी आम्ही एक पार्टी थ्रो करतोय सगळ्या फ़्रेंड्ससाठी.. यु बोथ आर इन्व्हायटेड.. संध्याकाळी ८.३० ला आहे.. एरीआ-५१मध्ये.. बुझ.. फ़ुड.. डान्स.. सगळं आहे..”, राधा नॉर्मल होत म्हणाली..
“मस्त.. येऊ आम्ही नक्की..”, मोनिका
“कबीर.. तु रतीला सांगीतलंस का?”, राधा
“अरे हो.. रोहन.. रती आली का परत? कधी येणार होती?”, कबीर
“आली असावी.. परवाच येणार होती खरं.. मी फोन पण केला होता तिला.. पण तिचा फोन बंदच येतोय…”, रोहन
“थांब आपण मेरीएटला लावु फोन.. डेस्कवर असेल ती…”, असं म्हणुन कबीरने तिचा डेस्कचा नंबर फ़िरवला..

दोन रिंग वाजल्या आणि पलीकडुन तोच ओळखीचा.. मधुर.. मनावर शहारे आणणारा आवाज कबीरच्या कानावर पडला…
“गुड इव्हनींग .. मेरीएट.. मे आय हेल्प यु?”

कबीर काहीच बोलला नाही..

“हेल्लो.. मे आय हेल्प यु?”, पलीकडुन रतीने परत विचारले..
“येस.. येस, यु कॅन हेल्प मी..”, राधा आपल्याकडेच बघते आहे हे लक्षात येताच कबीर सावरुन म्हणाला..

रतीने बहुदा कबीरचा आवाज ओळखला होता.. ती काहीच बोलली नाही..

“रती.. कुठे आहेस तु? केंव्हापासुन तुला भेटण्याचा प्रयत्न करतोय…कबीर बोलतोय..”, कबीर..
“ओ हाय कबीर..कबीर.. वर्क-लाईनवर नको बोलुयात? मी नंतर फोन करते…”, रती
“ओके ओके.. नो प्रॉब्लेम.. हे बघ.. रोहन नंतर तुला फोन करुन काय ते सांगेल.. भेटुच आपणं लवकर.. पण प्लिज तुझा फोन चालु कर.. बाय देन..”, असं म्हणुन कबीरने फोन बंद केला…

“काय रे? काय झालं?”, राधाने अधीरतेने विचारलं
“अगं ती कामात आहे.. नंतर बोलते म्हणाली…”
“पण मग रोहनचं काय म्हणालास…”, राधा
“मी म्हणलो.. रोहन सांगेल मग सगळं पार्टीचा व्हेन्यु वगैरे.. रोहन तु कर तिला फोन आणि नक्की यायला सांग..”
“अरे पण तुच का नाही करत आहेस फोन नंतर.. रोहनला कश्याला..”

कबीर जागेवरच जरा इंपेशंटली इकडुन तिकडे हालला..

“अरे बोल ना?”
“अगं काही नाही.. समहाऊ मला वाटलं तिला माझ्याशी बोलायचं नाहीए.. म्हणुन म्हणालो.. सोड ना, रोहन तु सांग रे तिला नक्की..” असं म्हणुन कबीरने तो विषय तिथेच संपवला…
                                                                                **********************

 

पार्टीला राधाच्या ऑफ़ीसमधले काही तर कबीरच्या ओळखीतले काही लोक हजर होते. कबीर नेव्ही-ब्ल्यु रंगाचा पार्टी-वेअर शर्ट-ट्राऊझर घालुन होता, तर राधाने स्ट्रॅपलेस, काळ्या रंगाचा वन-पिस घातला होता.

काही लोकं ड्रिंक्स घेण्यात मग्न होते तर काही जणं डी.जे.च्या तालावर थिरकत होते.

कबीर स्कॉचचा ग्लास घेऊन गार्डनमध्ये उभा होता.

“कबीर.. आत चल ना.. सगळे आपल्याला डान्सला बोलावताएत..”, राधा बाहेर येऊन कबीरला म्हणाली..
“येस्स.. आलोच.. अजुन रोहन आला नाहीए.. तो आला की येतोच मी..”
“अरे येईल तो.. तु बाहेर थांबल्याने लवकर येणारे का? फोन करुन विचार कुठे आहे…”
“अर्ध्या-तासापुर्वी केला होता फोन.. जस्ट रतीच्या घराजवळ पोहोचतच होता तो तिला पिक-अप करायला..”
“म्हणजे ऑन-द-वे आहे.. येईल मग तो चल तु आत..”, असं म्हणुन राधा त्याला हाताला धरुन आतमध्ये घेऊन गेली.

दोघांना आत आलेले बघताच सगळ्यांनी टाळ्यांचा कडकडाट केला..

“हिअर कम्स द लव्ह-कपल…”
“डिजे.. मस्त रोमॅंन्टीक सॉंग लाव एखादं..”
“कम-ऑन राधा.. वुई वॉंन्ट बोथ ऑफ़ यु ऑन द फ़्लोअर…”

डिजे ने पेप्पी सॉंग बदलुन शांत गाणं चालु केलं तस कबीरने राधाचा हात धरला आणि दोघं जण डिस्कवर नाचण्यासाठी उतरले. मंद संगीताला साजेशी लाईट्ची योजना मंद करण्यात आली. ए/सीचे तापमान आणखी खाली उतरवले गेले.

कबीरने राधाच्या कमरेखाली हात धरुन तिला जवळ घेतले आणि दोघंही जण त्या मदहोश करणार्‍या संगीताच्या चालावर नृत्य करण्यात मशगुल झाले. हळु हळु बाकीची लोकं ही त्यांच्या जोडीदाराला घेऊन नृत्यात सामील झाली.

राधाचं लक्ष विचलीत झालं ते कबीरची तिच्याभोवतीची पकड किंचीतशी सैल झाली ते जाणवुन. तिने कबीरकडे बघीतलं.. कबीरचं तिच्याकडे लक्ष नव्हते, तो दाराकडे बघत होता. राधाने वळुन मागे बघीतलं.. दारात रोहन आणि मोनिकाबरोबर रती उभी होती.

कबीरने तिघांना बघुन हात केला आणि मग तो आणि राधा त्या तिघांजवळ गेले.

“तुमच्या दोघांचं खूप खूप अभिनंदन..”, रती चेहर्‍यावर नेहमीचं हास्य आणत म्हणाली..
“थँक्स रती फ़ॉर कमींग..”, कबीर
“माय प्लेझर… यु गाईज कॅरी ऑन.. आम्ही बसतो इकडे..”, रती कोपर्‍यातल्या सोफ़्याकडे हात करत म्हणाली..
“व्हॉट बसतो.. चला .. डान्स करु..”, राधा रतीला ओढत म्हणाली..
“अं. नको.. सगळे कपल्संच आहेत.. मी एकटी काय करु..”, रती डान्स-फ़्लोअरकडे बघत म्हणाली…
“ओह.. मग मोनिका-रोहन.. तुम्ही तरी चला…”, राधा
“नको.. आम्ही थांबतो रती जवळ.. यु कॅरी ऑन..”, रोहन म्हणाला
“अरे. इट्स ओके.. खरंच.. आय् एम फ़ाईन.. जा तुम्ही..”, रोहन आणि मोनिकाला ढकलंत रती म्हणाली..

रतीला एकटीला सोडून जायला कबीरही काहीसा अनत्सुकच होता, पण त्याला राधाबरोबर काही बोलता येईना. शेवटी काहीश्या जबरदस्तीनेच रोहन आणि मोनिका, राधा आणि कबीर बरोबर डान्स करायला गेले आणि रती कोपर्‍यातल्या सोफ़्यावर बसली.

पाच एक मिनिटांचाच डान्स झाला असेल तोच राधाची बॉस, अवंतिका आली, तसं राधाने कबीरची तिच्याशी ओळख करुन दिली आणि तिला ड्रिंक्स वगैरे सर्व्ह करायला तिच्याबरोबर बार-काऊंटरला निघुन गेली.

कबीरने रती बसली होती तिकडे नजर टाकली.. रतीच्या शेजारच्या खुर्चीवर एक काळा ब्लेझर घातलेला सहा फुट उंच तरुण बसला होता.
कबीरने राधाकडे बघीतले.. ती अजुनही अवंतिकाबरोबर कोपर्‍यात गप्पा मारण्यात मग्न होती.

कबीर तडक रती बसली होती तिकडे गेला..

“मी डिस्टर्ब तर नाही ना करत आहे?”, कबीर त्या तरुणाला उद्देशुन म्हणाला.
“ओह… नॉट अ‍ॅट ऑल..”, कबीरकडे बघुन तो तरुण म्हणाला आणि मग रतीला म्हणाला..”हे माझं कार्ड… कॉल मी समटाईम…”

“कोण होता तो?”, तो तरुण गेल्यावर कबीर म्हणाला..
“माहीत नाही..”, सहजतेनेच रती म्हणाली.. “मला एकटीला बसलेलं पाहुन डान्सला विचारायला आला होता..”

कबीरने पहील्यांदाच रतीला जवळुन पाहीले.

गडद लाल रंगाचा स्लिम-फ़िट वनपिस तिने घातला होता, टेबलावर सफ़ेद-पांढर्‍या रंगाची महागडी टोट्टे बॅग ठेवली होती. केस, पिना लावुन एकाबाजुने मोकळे सोडले होते.

“वेगळीच दिसते आहेस तु खूप…”, रतीचा चेहरा निरखत कबीर म्हणाला..
“वेगळी म्हणजे?”
“म्हणजे तसं सांगता येणार नाही.. पण.. असा एक ग्लो आहे चेहर्‍यावर तुझ्या.. मे बी.. तुझ्या त्या विपश्यनेचा इफ़ेक्ट असेल..”
“असेलही..”
“बाकी.. कशी आहेस?”
“मी मस्त एकदम… आल्या आल्या कामाला जुंपलं.. दहा दिवसांच राहीलं होतं न काम..”

“आय होप.. वुई आर स्टिल फ़्रेंड्स..”, काही क्षण शांततेत गेल्यावर हात पुढे करत कबीर म्हणाला..
“ऑफ़कोर्स..”, रतीने कबीरशी हात मिळवला.. तसा पुर्वीचाच तो करंट कबीरच्या नसा-नसांतुन वहावत गेला..

रतीचा धरलेला हात सोडुच नये असं त्याला वाटत होतं, पण राधा त्याला शोधत येताना दिसली तसा त्याने हात सोडुन दिला..
“मला खुप बोलायचंय तुझ्याशी.. का? आणि काय? माहीत नाही.. पण तु अशी दहा दिवस गायब होतीस ना, तेंव्हा मी खूप मिस्स केलं तुला..”, कबीर गडबडीत म्हणाला आणि मग मागे सोफ़्याला टेकुन बसला. थोड्याच वेळात राधा पण तेथे येऊन बसली..

“तु इथे आहेस होय.. तुला तिकडे शोधतेय मी..” असं म्हणुन तिने वेटरला खूण केली तसा वेटर टकीला शॉट्सने भरलेला एक ट्रे घेऊन आला..

राधाने तो ट्रे टेबलाच्या मध्यावर ठेवला आणि एक शॉट गटकुन टाकला…

“हम्म.. चालु करा.. कुणाची वाट बघताय…”, असं म्हणुन राधाने दुसराही शॉट उचलला..
“नो.. इट्स ओके.. आय डोंन्ट वॉंन्ट”, रती म्हणाली..
“का? घेत नाहीस?”
“नाही घेते ना.. आज नकोय…”
“ए.. चल नाटकं नको करुस.. घे….”, राधा हातातला शॉट पुढे करत रतीला म्हणाली..
“अगं नकोस असेल तिला.. दे मी घेतो..”, असं म्हणुन कबीरने तो शॉट घेतला…

थोड्याच वेळात रोहन आणि मोनिका सुध्दा त्यांच्याबरोबर येऊन बसले.. तो पर्यंत राधाने ५-६ शॉट्स संपवले होते..

“काय प्लॅन मग लग्नाचा..?”,रतीने विचारले..
“विशेष काही नाही.. साधंच करायचं असं मी तरी म्हणतेय.. रजीस्टर्ड.. आणि मग स्विझर्लंडला हनीमुन.. माझ्या्तर्फ़े कबीरला गिफ़्ट..”, कबीरच्या मांडीवर थोपटत राधा म्हणाली..
“वॉव.. दॅट्स ग्रेट…”, रती

राधाला एव्हाना दारु चढायला लागली होती..

“रती.. तसं कबीरला विचारलं आहे मी.. बट जस्ट वॉंन्ट्स टु चेक विथ यु अलसो.. मी आणि कबीर लग्न करतोय.. यु आर ओके विथ इट ना…?”
रतीने कबीरकडे बघीतलं आणि म्हणाली…”नाही.. आमच्यात तसं काही नाहीए.. हो ना कबीर?”

कबीरने तिची नजर चुकवली आणि आपलं लक्ष नाही असं दाखवलं..

“आणि तसंही.. कबीर तुझ्याशी लग्नाला तयार झालाय.. ह्याचाच अर्थ त्याचं तु्झ्यावरच प्रेम आहे माझ्यावर नाहीए.. नाही का?”
“येस्स.. कबीर लव्हज मी.. आय लव्ह हिम..” अडखळत राधा म्हणाली..

चौघांच्या तासभर गप्पा चालु होत्या. ह्या काळात रतीने अनेकदा कबीरला तिच्याकडे बघताना बघीतलं. दोघांची नजरानजर होताच कबीर नजर चुकवुन दुसरीकडे बघायचा, पण थोड्यावेळाने परत रती त्याला तिच्याकडे बघताना पकडायची.

एव्हाना.. बरीचशी लोकं पांगली होती.

अवंतिका.. राधाची बॉस तिला बाय करायला आली तेंव्हा राधाला धड उभं ही रहाता येत नव्हते..
कबीरचा हात धरुन ती कशीबशी उभी राहीली..

“थॅंक्स अवी फ़ॉर कमींग…”, अवंतिकाला मिठी मारत राधा म्हणाली..
“कबीर.. आय थिंक यु शुड ड्रॉप हर होम.. जास्तं झालंय तिला.. शी विल पास आऊट..”, हळुच अवंतिका कबीरला म्हणाली आणि मग राधाला ‘बाय’ करुन निघुन गेली.

“कबीर.. प्लिज वॉशरुमपर्यंत चल.. मला.. मला उलटी होतेय..” घश्यावरुन हात फ़िरवत राधा म्हणाली..
कबीरने तिला हाताला धरुन उभं केलं आणि तो तिला वॉशरुममध्ये घेऊन गेला..

“मला कळत नाही, कबीर ने काय बघीतलं हिच्यात.. गॉड ब्लेस देम..”, रोहन निराशेने डोकं हलवत म्हणाला..
“एनिवेज.. चला आपण खाऊन नि्घुयात का?”, रती सोफ़्यावरुन उठत म्हणाली…

तिच्या म्हणण्याला संमती देत रोहन आणि मोनिका सुध्दा उठले आणि बफ़ेमध्ये प्लेट घेऊन गेले.

थोड्यावेळाने कबीर आला आणि म्हणाला.. “हे गाईज.. मी राधाला घरी सोडुन परत येतो ओके..?”
“का रे? काय झालं?”, रोहन
“अरे.. तिला चक्कर करतेय.. मळमळतय खुप.. मी येतो पट्कन सोडुन ओके..वेट फ़ॉर मी..”, कबीर
“आणि तुझं जेवण? काही खाल्लंस का?”, रतीने विचारलं..
“अं.. नाही.. पण एनिवेज.. तुम्ही आहात ना?”, कबीर
“कबीर.. इट्स ऑलरेडी ११.. १२ पर्यंत आलास तर ठिके.. नाही तर नंतर भेटु .. खुप्पच लेट होईल रे..”, मोनिका म्हणाली..
“ओके नो वरीज.. बाय देन..”, असं म्हणुन कबीर निघुन गेला..

“वेडी आहे का ही राधा? म्हणजे आपण पण ड्रींक करतो, पण इतकं?”, मोनिका वैतागुन म्हणाली..
“तरी नशीब कबीरचे आई-बाबा नव्हते इथे..”, रोहन म्हणाला..

तिघांनी थोडं फ़ार खाल्लं आणि बाहेर पडले.

“काय करायचं? थांबायचं का कबिरसाठी? ११.४५ झालेत..”, रोहनने घड्याळात बघत विचारलं
“आय थिंक लेट्स गो.. मला नाही वाटत तो येईल इतक्यात तिला सोडुन..”, मोनिका म्हणाली.. “तु कशी आली आहेस रती?”
“ओला कॅब.. मी करते बुक.. येईल ५ मिनीटांत..”, रतीने आपला मोबाईल काढला आणि ओला-कॅबचे अ‍ॅप उघडले..
“मोना, तु थांब हिच्याबरोबर, मी कार घेऊन येतो पार्कींगमधुन”, असं म्हणुन रोहन कार आणायला गेला..

“आहे कॅब?”, मोनिकाने विचारलं..
“२० मिनिट्स .. बट इट्स ओके.. मी आत थांबते..”, रती म्हणाली.. इतक्यात समोरुन कबीरची कार येऊन थांबली..
“सॉरी.. सॉरी.. मला उशीर झाला..”, गाडीतुन घाई-घाईने उतरत कबीर म्हणाला.. “चला आत चला.. निवांत बसु आता..”

तोच रोहनही पार्कींगमधुन कार घेऊन आला

“आम्ही निघतोय अ‍ॅक्च्युअली..”, मोनिका म्हणाली..
“का? थांबाकी थोड्यावेळ..”, कबीर
“नाही जातो अरे..थोडं कामाचा पण बॅकलॉग आहे.. रात्री बसावं लागणार आहे..”, मोनिका म्हणाली..

“व्हॉट अबाऊट यु?”, रतीला कबीर म्हणाला..

“मी ओला-कॅब केलीए बुक.. येईलच ५-१० मिनिटांत..”, रती

“चलो बाय देन..”, मोनिका कारमध्ये बसत म्हणाली.. रोहननेही गाडीतुनच बाय केलं आणि दोघं निघुन गेले..

नक्की काय बोलायचं दोघांनाही सुचेना त्यामुळे, दोन मिनीटं कबीर आणि रती इकडे-तिकडे बघत उभे राहीले.
“कॅब येईपर्यंत एक-एक ड्रिंक्सचा राऊंड?”, कबीरने रतीला विचारलं..
“ड्रिंक्स.. नको.. डोकं भणभणलंय खरं ती गाणी, थंड ए/सी ने..”, रती म्हणाली…
“ओके.. मग कॉफ़ी घे, बरं वाटेल थोडं..”, कबीर..
“कॉफ़ी? इथे बारमध्ये?”, रती हसत हसत म्हणाली..
“हो.. तेही आहेच म्हणा.. स्टार-बक्सला जाऊ.. येतेस..”, कबीर आशेने रतीकडे बघत म्हणाला
“मी कॅब केलीए बुक अरे.. नंतर जाऊ कधीतरी..”, रती
“ए.. कॅबचं काय कौतुक आहे.. ती कॅन्सलही करता येते..”, कबीर

रती काहीच बोलली नाही..

“मी सोडतो तुला घरी..उशीर होणार असेल तर..”, कबीर
“नाही उशीरचा काही प्रॉब्लेम नाही.. आई-बाबा इंदोरलाच गेलेत लग्नाला, घरी कुणीच नाहीए..”, रती
“मग झालं तर.. कर कॅन्सल कर कॅब ..” कबिर
“ओके..पण मग कारने नाही.. चालत जाऊ स्टार-बक्सला ओके?”, रती
“अगं? ५ कि.मी. तरी असेल..”, कबीर..

रतीने डोळे मोठ्ठे करुन कबिरकडे बघीतलं..

“ओके.. ओके.. डन..”, कबीरने गाडी रस्त्याच्या कडेला निट लावली आणि तो रतीबरोबर चा्लत निघाला..

 

“रात्रीचा रस्ता कित्ती वेगळा वाटतो नै? दिवसभर नुसता गोंधळ, गाड्या.. पोल्युशन, माणसांची गर्दी.. आणि आत्ता बघ ना.. सगळं शांत, निर्जन..”, रती म्हणाली
“हो, खरंय…”, कबिर..
“आठवतं.. त्या दिवशी पिटर मला रस्त्यात सोडुन गेला होता.. मग तु आलास आणि नंतर आपण लॉंग-ड्राईव्हला गेलो होतो.. तेंव्हा पण असंच मस्त वाटत होतं नै..”, रती म्हणाली..

पण मग तिला अचानक लक्षात आलं तेंव्हाचा कबिर आणि आत्ताचा कबिर वेगळा आहे.. आता तो दुसरा कुणाचातरी झाला होता..
तिने विषय बदलला..

“सो.. शेवट मिळाला ना पुस्तकाचा? घे आता लिहायला पुढचा भाग.. माझ्यासारखे वाचक वाट बघत आहेत पुढच्या भागाची”, रती
कबिर अचानक हसायला लागला..

“का? काय झालं हसायला..?”, रतीने गोंधळुन विचारले
“यु वोन्ट बिलीव्ह.. राधा पण हेच म्हणाली होती..शेवट मिळाला ना पुस्तकाचा..”
“हो मग, बरोबरच आहे..”
“हम्म खरं आहे.. पण असा पुस्तकासाठी पर्फ़ेक्ट एन्डींग नाही वाटते”, कबिर
“का? ‘पर्फ़ेक्ट एन्डींग’च तर आहे की.. तुला जी आवडली.. जिच्यासाठी तु दर-दर भटकलास.. तिच्यासाठी वेडा-पिसा झालास.. ती तुला मिळाली.. अजुन वेगळा शेवट काय पाहीजे?”, रती
“हो पण बघ ना.. असं नाहीए की मीराला नायक आवडत नव्हता.. पण तरीही ती त्याला एकट्याला सोडुन निघुन जाते. का? कारण तिला स्वतःचं असं आयुष्य हवं असतं, आयुष्याकडुन तिच्या काही वेगळ्या अपेक्षा असतात.. आणि म्हणुनच तर पहीलं घर सोडुन ती आलेली असते नं. पुढे जेंव्हा त्यांची भेट होते.. तेंव्हा पण ती कन्फ़ेस करते की तिचं सुध्दा प्रेम आहे म्हणुन.. पण तेवढ्यापुरतंच.. तिला जायचंच नाहीए ह्या रिलेशनशीपध्ये पुढे.. मग अचानकच तिला साक्षात्कार होतो की तिला आयुष्यात कोणीतरी हवंय बरोबर.. आता ती तयार आहे अ‍ॅडजस्टमेंट्स करायला.. पण कश्यावरुन तिचा निर्णय पुन्हा बदलणार नाही? कश्यावरुन ती पुन्हा निघुन जाणार नाही? कश्यावरुन दोघांच्या आयुष्यात अपेक्षीत असलेली अ‍ॅडजस्टमेंट् फ़क्त नायकाच्याच वाट्याला येईल?” कबीर एकावर एक प्रश्न निर्माण करत होता..

“कबीर..”, रतीने कबीरला चालता चालता थांबवले.. “हे प्रश्न तुझ्या पुस्तकातल्या नायकाला पडलेत की पर्सनली तुला पडलेत?”
“कदाचीत दोघांनाही…”, रतीकडे बघत कबीर म्हणाला..
“कबीर.. आयुष्यात कुणीच पर्फ़ेक्ट नसतं.. हे तर पटतय नं तुला?”
“हम्म..”
“नात्यामध्ये अ‍ॅडजस्टमेंट् असतेच.. असायलाच हवी.. मग ती त्याने करायची? का तिने करायची हा प्रश्न जर उपस्थीत होत असेल तर तो इगो आहे.. आणि इगो कुठल्याही रिलेशनला घातकच असतो..”
“मान्य.. पुर्ण मान्य.. पण म्हणुन फ़क्त एकच जण अ‍ॅडजस्टमेंट् करत राहीला आणि दुसरा त्याचा गैरफ़ायदा घेत राहीला तर?”
“मग तु हे सगळं लग्न व्हायच्या आधीच का नाही क्लिअर करुन घेत? एकमेकांकडुन असलेल्या अपेक्षा जर आधीच समजुन घेतल्या तर ते बरं नाही होणार? हे जे काही प्रश्न तुला पडलेत तेच तु राधाला का नाही विचारलेस?”
“मला.. मला भिती वाटते?”
“काय?”, रती पुन्हा चालता चालता थांबली
“हो.. मला भिती वाटते..”, कबीर पुन्हा.. पण जरा स्पष्टपणे म्हणाला..
“कसली?”
“राधाची..”
“कमॉन कबीर.. अरे भिती काय वाटायची?”, डोळे मोठ्ठे करत रती म्हणाली..
“हो म्हणजे.. ह्यावरुन आमच्यात भांडणं झाली आणि ती मला सोडुन गेली तर?”
“कबीर.. अरे…”, रतीला पुढे काय बोलावं हेच सुचेना.. “अरे.. अश्या छोट्या छोट्या गोष्टींवरुन कोणी सोडुन जातं का कुणाला? आपलं सहजीवन आहे, एकमेकांमधले गैरसमज आधीच दुर करुन घ्यायला हवेत नं? का ते असे कुठेतरी अडगळीत दडवुन ठेवायचे.. न सोडवता..”
“बरोबर.. असं कुणी कुणाला सोडुन जाणार नाही .. पण राधा? तिची काही गॅरेंन्टीच नाही गं.. राधा म्हणजे ना अशी एक सुबक, नाजुक वस्तुसारखी आहे.. जी दुरुनच बरी वाटते.. हातात घेतली आणि तुटुन गेली तर अशी भिती वाटावी अशी..”
“अशक्य आहेस तु.. कसं व्हायचं तुझं..”, मान हलवत रती म्हणाली..

मान हलवताना, तिचे मोकळे सोडलेले केस एका खांद्यावरुन दुसर्‍या खांद्यावर मोकळेपणाने हिंदकाळात होते.. तिच्या हातातले चंदेरी रंगाचे ब्रेसलेट केस सावरताना त्या काळ्याभोर केसांवर उठुन दिसत होते. तिचे गोरे गोरे पाय, नाजुक कंबर.. तिने लावलेल्या पर्फ़्युमचा सुगंध कबीरला मदहोश करत होता.

 

स्टार-बक्सचं दार उघडताच स्ट्रॉंग कॉफ़ीचा सुगध दोघांच्या नाकात शिरला.. दोघांनीही एकाचवेळी दीर्घ श्वास घेऊन तो सुगंध श्वासामध्ये भरुन घेतला.

दोघांनीही ऑर्डर दिली आणि मग बाहेरचा रस्ता दिसेल अश्या मोठ्या काचेपाशी कप घेऊन दोघंही बसले.

“रती…”, बराच वेळ शांततेत गेल्यावर कबीर म्हणाला..
“हम्म..”, कॉफ़ीचे घोट घेताघेता रती म्हणाली..

“एक विचारु?”
“विचार की..”
“डोंन्ट गेट मी रॉंग..ओके..”
“बापरे.. काय विचारणार आहेस असं?”

“त्या दिवशी.. तुझ्या घरी.. तुझ्या खोलीत.. तो एक मोमेंट होता.. तुला असं वाटत होतं की आपण दोघं…”
“हम्म..”, कबीरकडे न बघता रती म्हणाली..
“मग बोलली का नाहीस काही?”
“तु का नाही मला जवळ घेतलंस?”, रती कबीरच्या डोळ्यात बघत म्हणाली..
“मी.. मी कन्फ़्युज्ड होतो.. मलाच कळत नव्हतं मला कोण हवंय.. तु? का राधा?.. आणि मग मला असं वाटलं.. तेंव्हा आपण एकत्र आलो.. अन नंतर समजा मी आणि राधा एकत्र आलो.. तर तुला उगाच फ़सवलं असं होईल.. सो…”

रतीने कप खाली ठेवला आणि ती जोर-जोरात हसायला लागली…

“शट-अप रती.. हसायला काय झालं?”, कबीर चिडून म्हणाला
“फ़सवल्यासारखं काय होईल अरे…”, रतीला अजुनच जोरात हसायला आलं…
“हो मग.. मी तेंव्हा तुला मिठी मारली असती आणि नंतर…”

फ़िस्स… रती हसु दाबायचा प्रयत्न करत होती.. पण पुन्हा एकदा ती अजुनच जोरात हसायला लागली…

“खरंय हो कबीर तुझं.. उगाच मी तुझ्यावर फ़ौजदारी दावा वगैरे दा्खल केला असता.. मला मिठी मारल्याबद्दल कलम क्रमांक सो अ‍ॅन्ड सो अंतर्गत जज-साब इसे कडी-सेक-कडी सजा दी जाये… अशक्य.. केवळ अशक्य..”, असं म्हणुन रती पुन्हा हसायला लागली

हसुन हसुन हसुन तिच्या डोळ्यातुन पाणी यायला लागले…

सहन होईना म्हणुन ती ख्रुचीतुन उठली आणि दारात जाऊन उभी राहीली…

“जस-साब..ध्यान से देखीये इस दरींदे को.. समाज मै दहशत मचाने वाला ये मासुम चेहरा एक दरींदे को छुपाए रख्खा है ।” रती स्वतःशीच बोलत होती.

कबीर खुर्चीतुन तडक उठला, रती जेथे उभी होती तेथे गेला, तिला हाताला धरुन मागे फ़िरवले आणि आपले ओठ तिच्या ओठांवर टेकवले..

रतीने प्रतिक्षीप्त क्रियेने कबीरला दुर ढकलायचा प्रयत्न केला, पण कबीरच्या घट्ट मिठीतून ती स्वतःची सुटका करु शकली नाही…

काही सेकंद.. आणि मग कबीरने तिला दुर लोटले आणि म्हणाला.. “शिक्षा भोगायचीच असेल तर निरपराध होऊन भोगण्यापेक्षा गुन्हा करुन भोगलेली काय वाईट..” असं म्हणुन तो पुन्हा जागेवर जाऊन बसला.

थोड्यावेळाने रतीसुध्दा पुन्हा तिच्या जागेवर बसली..

कॉफ़ी संपेपर्यंत दोघंही काहीच बोलले नाहीत…

“निघुयात?”, कॉफ़ी संपल्यावर कबीर म्हणाला..
“हम्म..”

कबीरने बिल भरले आणि दोघंही बाहेर पडले. कारपर्यंत येईपर्यंतच काय, पण नंतर रतीच्या घरापर्यंतही कुणीच काही बोलले नाही.

“चलो देन.. बाय..”, कारचं दार उघडत रती म्हणाली..
“रती..”, कबीर.. “मला तुला परत भेटायचंय..”
“का?”
“देअर इज समथींग बिटवीन टु ऑफ़ अस.. आय डोंन्ट नो व्हॉट इट इज..बट आय कॅन फ़िल इट.. अ‍ॅन्ड आय वॉंट टु सी.. आय वॉंन्ट टु नो व्हॉट इट इज.. भेटशील?”, कबीर
“कबीर.. ईट्स नॉट राईट.. तु आणि राधा.. बोथ आर कमीटेड.. तुम्ही जगजाहीर केलंय.. तुला असं माझ्याबरोबर फ़िरताना कुणी बघीतलं तर.. ते बरोबर नाही दिसणार..”, रती
“विकडे ला भेटु.. सधारण शंभर एक किलोमीटर वर आमचं फ़ार्म-हाऊसचं काम चालू आहे.. बरंचसं झालय पूर्ण, तिकडे जाऊ आपण, जवळपास छोटे-मोठे रेस्टॉरंट्स, बार आहेत.. ओके?”
“पण कबीर…”
“बरं, असा विचार करं, मी साईट-व्हिजीटला चाललो आहे.. राधा, रोहन, मोनिका सगळे कामात आहेत, मला एकट्याला जायचा कंटाळा आलाय.. एक मैत्रीण म्हणुन तर तु येऊ शकतेसच की बरोबर.. इट्स जस्ट अ डे विथ मी ओके?
“ओके..”, थोडा विचार करुन रती म्हणाली..
“कुल.. मग बुधवारी सकाळी सात वाजत येतो मी घरापाशी तुला पिक-अप करायला..”
“नको..घरापाशी नको, कदाचीत आई-बाबांना आवडणार नाही ते.. मी मेसेज करते तुला कुठे भेटायचं ते..”, असं म्हणून रती निघून गेली.

कबीरनेही गाडी वळवली आणि तो घराकडे वळला.

रतीला असं गुपचूप, लपून-छपून भेटायचंय ह्या विचारानेच त्यांच हृदय दुप्पट वेगाने धडधडत होते.. आणि कदाचीत रतीचेही..
                                                                                **********************

 

बुधवारी सकाळी रती आणि कबीर निघाले तेंव्हा आकाश काळ्या पावसाळी ढगांनी काळवंडुन गेले होते.

“आज कोसळणार बहुतेक..”, रती आकशाकडे घत म्हणाली
“नक्कीच.. कारण फ़ार्महाऊस असं डोंगरात आहे वरती.. सो इथे नसला तरी, तिथे नक्कीच असणार..”, कबीर म्हणाला
“राधा बरी आहे का आता?”
“माहीत नाही.. असेल..”
“म्हणजे? तुम्ही भेटला नाहीत नंतर..?”, रतीने आश्चर्याने विचारले
“नाही.. ती बिझी आहे ऑफ़ीसमध्ये.. कोणतरी डेलीगेट्स येणार होते…”
“ओह.. बरं बरं..”

कार थोडी गावाबाहेर आल्यावर रतीने ए/सी बंद केला आणि कारच्या खिडक्या खाली केल्या तसं थंड हवेचा झोका आतमध्ये शिरला..

“सॉल्लीड गार आहे नै बाहेर…”, रती
“हे घे.. हे घाल गळ्यात..”, आपल्या गळ्यातला मफ़लर काढुन रतीला देत कबीर म्हणाला..
“थॅंक्स..”,असं म्हणुन रतीने तो मफ़लर गुंडाळला..

रतीने आपले बांधलेले केस मोकळे सोडले आणि खिडकीतुन येणारा वारा केसांमध्ये गुंफ़ून गेला.

“नको.. प्लिज नको…”, अचानक कबीर म्हणाला
“का? काय झालं?”
“अपनी इन जुल्फ़ों को इस तरहं से ना लहंरा दें ऐ जालीम, इनकी घनी छटाओं को देख कर कही ये बादल ना शरमा जाएं…”, कबीर हसत हसत म्हणाला..
“अरे व्वा.. एकदम शायरी वगैरे..”
“अगर आप जैसी हसीना साथ मै हो तो…”

“ए हॅल्लो.. तु फ़्लर्ट करतोएस का माझ्याशी…”, रती कबीरला थांबवत म्हणाली..
“बरं राहीलं.. तुला नसेल आवडत तर…”
“मी कुठं म्हणलं मला आवडत नाही….”
“बरं.. आर्ची मॅडम..”, असं कबीर म्हणाला आणि दोघंही हसायला लागले…

रतीने टेप चालू केला… लग जां गले… गाणं चालू होतं..

हमको मिली हैं आज, ये घड़ियाँ नसीब से
जी भर के देख लीजिये हमको क़रीब से
फिर आपके नसीब में ये बात हो न हो
फिर इस जनम में मुलाक़ात हो न हो

रतीने अर्थपूर्ण नजरेने कबीरकडे बघीतले…

“सस्सं… शायद इस जनम मै मुलाकात हो न हो… काटां आला अंगावर…”, कबीर हातावरुन हात फ़िरवत म्हणाला…

 

काही वेळातच ‘व्हिसलींग वूड्स’ पाटी असलेल्या मोठ्या गेटमधून गाडी आतमध्ये शिरली…

“वॉव्व.. काय मस्त एरीआ आहे रे..”, रती सभोवताली बघत म्हणाली..
“हे तर काहीच नाही.. आपलं फ़ार्म-हाउस तिकडे वरती आहे बरंच डोंगरावर.. तिथून व्ह्यु बघ कसला भारी आहे..”, कबीर डोंगराकडे बोट दाखवत म्हणाला…
“आपलं?”
“हां.. म्हणजे.. आपलं.. आम्ही संस्थानीक आपलं असंच म्हणतो..”, कबीर हसत म्हणाला..

पंधरा मिनीटांच्या ड्राईव्ह नंतर कबीर त्याच्या फ़ार्महाऊसवर पोहोचला.. बरंचसं बांधकाम पूर्णत्वास आलेलं होतं.

“धिस इज सिरीयसली गुड..”, रती म्हणाली..
“आय नो.. हे पुर्ण झालं ना की मी तर विचार करतोय इथंच येऊन रहावं.. एकदम शांत.. पुस्तक लिहायला परफ़ेक्ट आहे एकदम..”
“राधाला दाखवलंस हे?”
“नाही अजुन.. पण मला नाही वाटत तिला आवडेल.. तिला अश्या हॅपनींग जागा लागतात.. इथली शांतता बोचेल तिला…”, कबीर
“जे काय आहे ते आहे.. आता तुम्ही अ‍ॅडजस्टमेंट्स करणार.. त्यावरंच तुमचं नात बेतलेलं आहे म्हणल्यावर…”
“टॉंन्ट होता का हा?”, कबीर रतीकडे रोखून बघत म्हणाला..

रती काहीच बोलली नाही..

दोघांनीही मग फ़ार्म-हाऊसची पहाणी केली.. कबीरने त्याची ड्राईंग-रुम रतीला दाखवली.. दोघांनीही इंटेरीअर कसं करता येईल, काय वेगळं ठेवता येईल यावर चर्चा केली.
“ए इथे ना.. तो जुन्या काळचा रेकॉर्डर मिळतो नं तो ठेव…”
“इथे मी त्या लाइट्सच्या माळा लावून घेणार आहे.. तुझ्या खोलीत होत्या ना, तश्या.. मला खूप आवडलं ते..”
“भिंतीला काय करणार आहेस.. ते नविन म्युरल्सचा प्रकार आलाय बघ.. असं पुस्तकांचे म्युरल्स करुन घे एका कॉलमला भारी दिसेल.. लेखकाचं घरं वाटलं पाहीजे..”
“आणि किचेनला काय करु..?” कबीरने अर्थपूर्ण नजरेने रतीकडे बघीतले..
रतीला त्याच्या प्रश्नाचा रोख लक्षात आला.. “ते आता मी कसं सांगू.. ते राधाला विचार नं.. ती असणारे किचेन मध्ये..मी थोडं नं असणारे… उगाच मी सांगायचे आणि तिला नाही आवडलं तर…”, रती गालातल्या गालात हसत म्हणाली..

रतीने जमीनीवर पडलेला एक विटेचा तुकडा उचलला आणि भिंतीवर K हार्ट R असे लिहीले.

“R?”
“R फ़ॉर राधा..”
“हो हो.. खरंच राधाच.. पण मग असं अर्धवट कश्याला? पूर्ण राधाचं लिही नं..” काहीसं चिडून कबीर म्हणाला

“ओके.. अ‍ॅज यु विश..” असं म्हणून रतीने तिथे ‘राधा’ लिहीले आणि ती बाहेर निघुन गेली..
“जळल्याचा वास येतोय काही तरी.. हे कामगार लोकं ना.. सगळा कचरा पेटवुन देतात इथे..”, मुद्दाम रतीच्या जवळुन बोलत जात कबीर म्हणाला..

“ए चल.. भूक लागलीए.. खाऊयात का काही तरी?”
“येस, चल्ल, इथे पुढेच एक मस्त हॉटेल आहे..”

दोघंही बाहेर पडले..

थोडं चालुन पुढे गेल्यावर अचानक रती म्हणाली.. “ओह शट्ट…”
“काय झालं?”
“पुढे बघ.. तुझे आई-बाबा…”

कबीरने समोर बघीतलं.. समोरुनच त्याचे आई-बाबा येत होते. त्यांनीही कबीर-रतीला बघीतलं.. मागे वळुन लपायला ही जागा नव्हती..

“अरे बाबा.. तुम्ही इथे?”, कबीर नॉर्मल साऊंड करत म्हणाला..
“हो.. कंटाळा आला होता.. आणि हवा पण मस्त होती.. म्हणलं तुझ्या आईला घेऊन जावं फ़िरायला.. तु कसा इथे?

“पण तु कसा इथे?”
“सहजच, आलो होतो किती काम झालंय ते बघायला..”
“राधा नाही आली?”
“अं.. नाही.. तिला काम होतं.. आम्ही दोघंच येणार होतो.. पण ऐन वेळी तिला काम आलं.. म्हणुन मग हिला घेऊन आलो..”, कबीर म्हणाला..

“तु रती ना?”, कबीरची आई रतीकडे बघत म्हणाली..
“हो.. आई.. अं.. काकु..”, रती
“चालेल गं.. आई म्हणालीस तरी चालेल..”

समहाऊ.. कबीरची आई रतीला बघुन खुश वाटत होती..

“चला.. आम्ही रेस्टॉरंट मध्ये चाललोय.. येताय?”, कबीर म्हणाला..
“हो.. चला..”, कबीरचे बाबा म्हणाले.. आणि चौघही रेस्टॉरंटमध्ये आले..

चौघंही छान गप्पा मारत होते..

“कबीर.. चल जरा बाहेर जाऊ..”, कबीरचे बाबा म्हणाले..

दोघंही बाहेर आले.
“काय झालं?”, कबीर..
“अरे काही नाही.. ड्रींक्स करायचा मुड होता.. तुझ्या आईला आवडत नाही नं सकाळी ड्रींक्स घेतलेली.. म्हणुन इथे बाहेर घेऊ गपचुप..”

दोघांनी दोन स्मॉल पेग्स घेतले..

“आई आज सॉल्लीड मुड मध्ये आहे नै..”, कबीर म्हणाला.. “रतीशी चांगलं जमत आईचं..”
“कबीर.. स्टॉप-इट..”, कबीरला थांबवत बाबा म्हणाले.. “मला माहीतीए तुला काय म्हणायचंय.. कबीर.. आपण तशी लोकं नाहीओत.. तुझं आणि राधाचं लग्न ठरलेय, तुम्ही दोघांनी मिळुन, विचार करुन ठरवलेय…. आणि तिला दुखवुन, ते ठरलेलं लग्न मोडुन तु रतीशी लग्न केलेलं मला आवडणार नाही..”
“पण बाबा.. एकदा घडलेली चुक.. खुप पुढे जायच्या आधीच सुधारलेली काय वाईट?”
“चूक? तुला आत्ताच चूक वाटतेय ती? कबीर आधी मोनिका.. मग राधा.. आता रती आवडतेय का तुला? कधीतरी स्वतःच्या निर्णयावर ठाम रहा तु.. कश्यावरुन उद्या तुला अजुन तिसरीच कोणी आवडणार नाही.. ग्रो अप नाऊ.. कॉलेजमधला मुलगा नाहीएस तु थिल्लर प्रेमं करायला…”
“ओके.. चुक असं नाही.. पण बाबा असं कधी कधी होतं ना.. आपण एखाद्या रस्त्याने आपण चालत असतो.. चालत चालत, अंदाज घेत आपण बरंच पुढे जातो.. आणि मग जाणवतं, अरे हा तो रस्ता नाहीचे जिथे आपल्याला जायचंय.. हे तेंव्हाच कळतं ना जेंव्हा आपण त्या रस्त्याने पुढे जातो.. रस्त्याच्या सुरुवातीला नाही कळत.. मग तेंव्हा काय करायचं? चालत राहीचं? माहीती असुनही की आपण चुकीच्या रस्त्याने चाललोय..?”, कबीर..

कबीरचे बाबा काहीच बोलले नाहीत, त्यांनी पेग संपवला आणि कबीरची वाट न बघता ते निघून गेले..

कबीर परत येताना गाडीत शांतच होता..
“काय झालं कबीर? मुड का ऑफ़ आहे?”, रतीने विचारायचा प्रयत्न केला, पण कबीरने ‘काही नाही’ म्हणुन तो विषय तिथेच संपवला…

                                                                                **********************

 

घरी परतल्यावर दोन दिवसांनी रतीने रोहनला फोन केला..

“बोला रती मॅडम.. आज चक्क आम्हाला फोन? काय काम काढलंत?”, रोहन
“ए.. काय रे.. कामा शिवाय फोन करु नये का मी तुला?”, रती
“नाही.. तसं काही नाही.. पण आत्ता काम तर काही तरी नक्कीच असणारे.. हो ना?”
“हम्म.. अरे मला सॉल्लीड गिल्ट कॉन्शीअस आलाय… अं.. कबीर काही बोलला का तुला बुधवारचं?”, रती
“नाही.. का? काय झालं?”
“मग त्या दिवशीच्या पार्टीच्या नाईटचं?”
“नाही.. काहीच नाही.. काय केलत आता?”
“चं.. नाही रे.. काही केलं नाही.. असं फोन वर नाही बोलता येणार सगळं.. भेटूयात का? तु मी आणि मोनिका फ़क्त.. कबीर नकोय..”
“हम्म.. भेटू.. उद्या कधी पण चालेल.. कबीर दिवसभर नाहीए.. कुठे तरी जाणारे..”
“हो? कुठे?”
“माहीत नाही, काही तरी काम आहे म्हणला बुवा.. मी पण जास्ती नादी नाही लागत त्याच्या..”
“बरं.. उद्या संध्याकाळी भेटू.. जर्मन बेकरी चालेल?”
“डन.. संध्याकाळी ७.३० ला भेटु मग..मी मोनिकाला पण सांगतो..”
“बाय देन..”
“बाय..”

 

ठरल्या वेळेला रती, रोहन आणि मोनिका जर्मन बेकरीमध्ये भेटले.. पट्कन जे सुचेल ते ऑर्डर देऊन टाकली. खाण्यात तसाही कुणाला उत्साह नव्हता. रोहन आणि मोनिकाला तर कधी एकदा रतीला भेटतोय आणि काय घोळ झालाय हे जाणून घेतोय असं झालं होतं..

“हम्म.. बोल पट्कन.. काय झालं..”
“कबीरने त्या दिवशी पार्टीच्या रात्री.. तुम्ही गेल्यानंतर काय झालं ह्याबद्दल काहीच सांगीतलं नाही का तुला?”, रतीने विचारलं..
“अगं नाही बाई.. काहीच बोलला नाही तो.. काय झालंय…”, रोहन
“त्या दिवशी तुम्ही गेलात.. आणि मग कबीर म्हणाला कॉफ़ी घेऊयात का स्टार-बक्सला…”, असं म्हणुन रतीने तो सगळा किस्सा इत्युंभुत.. जश्याच्या तसा.. कोण-कुणास-काय म्हणाले तत्वावर मोनिका-रोहनला सांगीतला…

“आईशप्पथ..कबीरने किस केलं तुला… वॉव..सो रोमॅंटीक..”, मोनिका म्हणाली..
“च्यायला त्या कबीरच्या.. एकावेळी दोन दगडांवर पाय ठेवून उभा आहे..”, रोहन वैतागुन म्हणाला..
“बरं.. मग बुधवारचं काय म्हणत होतीस?”, रोहन
“हम्म.. तर मग आम्ही बुधवारी परत भेटलो..”

एव्ह्ढ्यात त्यांची ऑर्डर आली.. प्लेट मांडुन, सर्व्ह करुन वेटर जाई पर्यंत रती थांबली…

“हम्म पुढे.. बुधवारी तुम्ही भेटलात.. कधी.. कुठे?”
“सकाळी ७ वाजता..” हसत हसत रती म्हणाली…
“हम्म.. आग दोनो तरफ़ से लगी है..”, मोनिका
“ए.. मोना.. तुझे फ़िल्मी डायलॉग्स बंद कर.. आणि मध्ये बोलु नकोस.. रती.. कंटीन्यु.. ७ वाजता भेटलात.. सकाळी.. मग..”, रोहन
“हां.. तर मग..”, असं म्हणुन रती तो पुर्ण दिवस कथन केला..

टेबलावरचं खाणं गार होऊन गेलं, पण कुणीही एक घास खायचा कष्ट घेतला नाही, किंबहुना कुणाला त्याचे भानही नव्हते..

“रोहन, मला सॉल्लीड गिल्टी फ़िल होतेय रे.. मी असं त्याला भेटायला नको होते..आणि मी असं भावनेच्या भरात बरंच काही बोलुन गेले.. उगाच त्याच्या मनात काही नसेल ना रे आले…”, रती..
“गप्प बस.. गिल्टी काय वाटायचेय त्यात.. त्याने बोलावले होते तुला.. तु गेलीस.. इट्स दॅट सिंपल..”, रोहन

“नाही रे.. बहुतेक कबीरच्या बाबांना आवडलं नाही, माझं तिथे त्याच्याबरोबर असणं.. ते बाहेर जाऊन बहुतेक कबीरला काहीतरी बोलले नंतर त्याचा मुड खुप ऑफ़ होता.. मी विचारलं त्याला ’काय झालं?’, पण काहीच बोलला नाही.. तु बघ ना काही कळतंय का काय झालं..”, रती काळजीने म्हणाली…
“पण मी कसं विचारणार.. त्याने मला काहीच सांगीतलं नाहीए.. तुम्ही त्या दिवशी भेटल्याचं…”, रोहन

इतक्यात रोहनचा फोन वाजला…

“राधाचा फोन..”, आश्चर्यचकीत आणि हायपर होत रोहन म्हणाला…
“हाय राधा.. बोल काय म्हणतेस..”, रोहन
“रोहन.. भेटायचंय मला.. आत्ताच्या आत्ता.. भेटू शकतोस?”
“अं.. का गं काय झालं? मी बाहेर आहे आत्ता..”
“कुठे आहेस? मी जास्त वेळ नाही घेणार..”
“आम्ही जेवायला आलोय बाहेर.. मी, मोनिका.. रती..”
“ओह ग्रेट.. रती पण आहे नं.. बरं झालं. मी येते.. कुठे आहात तुम्ही..”
“जर्मन बेकरी.. पण काय झालं काय?”
“येते मी दहा मिनीटांत.. आल्यावर बोलु ना..”, असं म्हणून राधाने फोन बंद केला..

“राधा येतीय..”, फोन ठेवल्यावर रोहन म्हणाला
“का? काय झालं?”, मोनिका आणि रती एकदमच म्हणाल्या..
“काय माहीत काय झालं.. आत्ताच्या आत्ता भेटायचंय म्हणाली..”, रोहन

“ठिके.. चला आपण खाऊन घेऊ तोपर्यंत..”, असं म्हणुन तिघांनी ऑर्डर केलेलं खायला सुरुवात केली..

म्हणल्याप्रमाणे बरोब्बर दहा मिनिटांतच राधा तेथे पोहोचली.

“हाय गाईज..”, हॅन्डबॅग टेबलावर ठेवत राधा म्हणाली..
“नमस्ते वहीनी..”, रोहन हसत हसत म्हणाला..”बोला काय खाणार..?”

वहीनी म्हणताना मुद्दाम त्याने हळुच रतीकडे बघीतलं. रतीने त्याला एक खूनशी लुक दिला.

“ए.. श्शी.. वहीनी काय? एकदम १० वर्षांनी म्हातारं झाल्यासारखं वाटलं.. राधाचं ठिक आहे हं.. आणि खायला नकोय काही.. एक आईस्ड टी सांगते..”, असं म्हणुन तिने ऑर्डर दिली..
“बरं झालं, तुम्ही सगळे इथेच भेटलात…”, राधा
“काय झालं? एकदम गडबडीत भेटायचं म्हणालीस म्हणुन विचारलं..”, रोहन

“सांगते.. आज मी आणि कबीर दिवसभर बाहेर गेलो होतो..”
“अरे व्वा.. सहीच की.. कुठे?”, रोहन
“त्याचं नविन फ़ार्म-हाऊस बनतंय.. व्ह्सिअलींग वुड्स मध्ये.. तिकडे गेलो होतो..”

लगेच हळुच रोहन-मोनिका-रतीची एक चोरटी नजरा-नजर झाली..

“अच्छा, तरीच सकाळपासुन कबीर गायब होता… कुठे आहे कुठे तो मग आत्ता.. त्याला पण घेऊन यायचंस ना..”, रोहन
“नाही.. नको.. तो नसतानाच मला जरा बोलायचं होतं.. बोलु का मी पुढे??”
“ओके ओके.. बोल..”
“हम्म.. तर आम्ही दोघं तिकडेच गेलो होतो.. बोलता बोलता सहज म्हणाला.. लग्नानंतर आपण इकडे यायचं का रहायला? आता मी दहा वेळा त्याला सांगीतलंय.. मला एका जागी सेट नाही व्हायचंय.. त्यात इतक्या लांब शहरापासुन कसं शक्य आहे?”
“मग? तु नाही म्हणालीस का?”
“नाही.. मी तसं काहीच बोलले नाही.. मग तो मला इंटेरीअर वगैरे काय करायचं ते विचारत होता.. मला एक तर त्यातलं फ़ारसं कळत नाही, आणि मला विचाराल तर.. मला वाटतं खरी लाईफ़ घराच्या बाहेर आहेत.. चार भिंतीच्या आत नाही.. मग त्या निर्जीव भिंतीवर काय पैसे खर्च करायचे पाण्यासारखे.. मी म्हणले तसं त्याला.. तर मला म्हणाला तु खुप ब्लंट आहेस..”

“अजुनही अश्या काही बारीक-सारीक गोष्टींवरुन आमचे खटके उडाले.. म्हणजे प्रेम करतो रे तो माझ्यावर खूप.. त्याने ना त्याच्या ड्राईंग रुममधल्या भिंतीवर विटेने कबीर लव्हज राधा असं लिहीलं होतं.. हाऊ क्युट ना..”

पुन्हा एकदा रोहन-रती-मोनिकाची नजरानजर झाली.. तिघांनाही माहीती होतं की ते कबीरने नाही, रतीने लिहीलं होतं.

“सो क्युट..”, मोनिका मुद्दाम म्हणाली..
“हो नं.. आय मीन.. त्याला मी आवडते ह्यात शंकाच नाही, मलाही तो नक्कीच आवडतो.. आयुष्यातल्या प्रत्येक क्षणी तो माझ्याबरोबर असावा असं मला वाटतं.. बट सिरीयसली.. लग्नासाठी ही एकच गोष्ट पुरेशी आहे का?”

तिघांचेही डोळे एकदम मोठ्ठे झाले.. पण राधाचं लक्ष नव्हतं.. ती बोलण्यात मग्न होती..

“लग्नाच्या आधीच आमच्यात डिफ़रंन्सेस आहेत.. जसं जसं लग्न जवळ यायला लागलंय.. तसं तसं मला असं सफ़ोकेट झाल्यासारखं वाटतंय.. असं वाटतं.. कबीरशी लग्न हा माझा योग्य निर्णय तर आहे ना? त्याला जे आयुष्य अपेक्षीत आहे.. ते मी देऊ शकेन ना?.. काय वाटतं तुम्हाला.. आम्ही हा योग्य निर्णय घेतलाय ना?”, राधाने आळीपाळीने तिघांकडेही बघीतलं..

बराचवेळ शांततेतच गेला..

“मला वाटतं योग्य निर्णय आहे.. तुम्ही दोघंही एकमेकांना हवा आहात.. तुमचं दोघांचही एकमेकांवर प्रेम आहे.. तु नेहमीच कबीरच्या मनात होतीस.. रहाशील.. मला वाटतं रिलेशनशीप मध्ये सगळ्यात महत्वाच काय असतं तर ते एकमेकांवर असलेल घट्ट प्रेम.. जर ते असेल तर बाकीच्या गोष्टी दुय्यम आहेत.. मला वाटतं.. तुम्ही थोडी मॅच्युरीटी दाखवलीत तर तुमच्यातले हे डिफ़रंन्सेसही नाहीशे होतील..”, अनपेक्षीतपणे रती म्हणाली.. “आणि माझं मत विचारशील तर मला तुम्ही दोघंही आनंदी हवे आहात…”

मोनिकाने हळुच टेबलाखालुन रतीला एक लाथ मारली..

“थॅंक्स रती.. खुप छान वाटलं ऐकुन.. मला कळत नाहीए.. मी खुप ओव्हर-रिअ‍ॅक्ट होतेय की काय… आजचा दिवस इतका वाईट गेला ना आमचा.. आय थिंक ही शुड अंडरस्टॅंड यार.. मी नाही राहू शकत इतक्या दुर असं एकांतवासात..”, राधा
“डोंन्ट वरी.. सगळं ठिक होईल..”, रती
“थॅंक्स यार.. आणि रती.. मला थोडी शॉपींगला हेल्प करशील प्लिज.. यु नो ना.. माझ्याबरोबर माझ्या नात्यातलं असं कोणीच नाही.. ऑफ़ीसमधलं रिलेशन इतके पण जवळचे नाहीत की मी त्यांच्याबरोबर शॉपिंग वगैरे करेन..”, राधा
“व्हाय नॉट.. नक्की..”, रती

“सर.. एक स्किम चालु आहे.. तुमचा सेल्फ़ी काढुन आमच्या पेजवर अपलोड करा.. १०% डिस्काऊंट आहे..”, एक वेटर टेबलापाशी येत रोहनला म्हणाला..
“अरे व्वा.. व्हाय नॉट….या रे.. इकडे सगळे..”, असं म्हणुन रोहनने आपल्या मोबाईलमधुन एक ग्रुप-फ़ोटो काढला

“ओके देन.. यु गाईज कॅरी ऑन.. मी पळते…आणि मला प्लिज व्हॉट्स-अ‍ॅप करा हा फ़ोटो”

टेबलावरचा आईस्ड-टी संपवला आणि बॅग उचलुन राधा निघुन गेली..

 

राधा गेल्या गेल्या रोहन आणि मोनिका दोघंही रतीकडे वळले.

“मुर्ख आहेस का तु? चांगली संधी होती तुला.. उलट तिला सांगायला हवं होतंस कि हा निर्णय चुकीचा आहे.. तुम्ही दोघं अनुरुप नाही एकमेकांना वगैरे.. ते राहीलं बाजुला .. आणि तु..” रोहन चिडून म्हणाला..
“नाही तर काय.. एव्हढी साधी नको राहूस रती तु..”, मोनिका
“कुल डाऊन गाईज.. आय एम नॉट अ बिच.. अ‍ॅन्ड आय डोंन्ट वॉंट टु.. मला कुणाच्या लग्न मोडण्याचं कारण नाही बनायचंय..”, रती
“अगं पण.. तुला आवडतो ना कबीर. मग? जर का त्यांच लग्न व्हावं असं वाटतंय.. तर कश्याला गेलीस मग त्या दिवशी कबीर बरोबर.. स्पष्ट दिसतंय की कबीर आज राधाला तिथे का घेऊन गेला ते.. तो सरळ सरळ कंपेअर करतोय राधाला तुझ्याशी..”, मोनिका
“पण आम्ही जस्ट भेटलो होतो.. ते पण तो म्हणाला म्हणुन..”, रती
“राईट.. आणि किती दिवस हे असं भेटणं चालणार? राधापासुन लपवुन.. कबीरचं लग्न होईपर्यंत? का त्यांच्या पहील्या वाढदिवसापर्यंत?? का त्यांना मुल-बाळ होईपर्यंत??’, रोहन..
“रोहन.. कबीरचं अजुन लग्न झालेलं नाहीए.. सो भेटायला काय हरकत आहे..?”, रती
“खरंय.. पण त्याने त्याचा निर्णय बदलला आहे का? तो म्हणाला का की रती माझं तुझ्यावरंच प्रेम आहे.. माझा निर्णय चुकलाय.. मी राधाला सांगतो मी तुझ्याशी नाही.. रतीशी लग्न करतोय.. म्हणाला का तसं तो..”, रोहन

रती काहीच बोलली नाही

“बरं त्याचं नाही तर नाही.. तु तर बोललीस का? उलट त्याच्या भिंतींवर कबीर लव्हज राधा लिहुन आलीस.. कमाल आहे तुझी..”

“रोहन मी प्रेम करते कबीरवर.. आणी जरी तो माझ्यावर प्रेम करत असेल, तरी हे ही खरं आहे की तो राधावरही प्रेम करतो.. आणि मला त्याचं प्रेम त्याच्यापासुन हिरावुन घ्यायचं नाहीए.. त्याला आम्हा दोघींमधलं कोण हवंय हे त्याला ठरवु दे.. त्याचा निर्णय त्याला घेऊ दे.. कदाचीत माझ्यावर नसेलही प्रेम त्याचं, राधाला त्याच्यापासुन दुरावुन मला त्याला दुःखी नाही करायंचंय रोहन..”, रती

“रती.. कबीर खरंच मुर्ख आहे.. तो स्वतःहुन कुठलाही स्टॅंन्ड घेणार नाही.. तो तुला प्रपोज करणार नाही.. तु त्याला विचारणार नाही.. राधा त्याला सोडणार नाही.. कबीर आयुष्यात जे घडेल तसे त्या फ़्लो मध्ये जात रहातो.. प्रवाहाविरुध्द पोहायची धमक नाही त्याच्यात. तो काहीही बदल करणार नाही.. दोन आठवड्यांत त्यांच लग्न होईल रती.. कळतंय का तुला मी काय म्हणतोय???”, रोहन पोटतिडकीने म्हणत होता..

“रोहन मला वाटतं.. आपल्यालाच काहीतरी करावं लागणार आहे आता..”, मोनिका
“नाही मोनिका.. कुणी काही करायची गरज नाहीए.. तुम्हाला माहीते.. मी ते विपश्यनेला गेले होते ना.. तिथे एक गोष्ट आम्हाला शिकवली.. आपल्याला जर एखादी गोष्ट खरंच हवी असेल ना.. तर ती गोष्ट आपण ना युनिव्हर्सकडे मागायची.. अगदी मनापासनं.. आणि मग ती गोष्ट आपल्याला मिळवुन देण्यासाठी सगळी शक्ती पणाला लावते. मी रोज सकाळ संध्याकाळ युनिव्हर्सकडे कबिरला मागतेय..”, रती म्हणाली..

“अ‍ॅज यु विश..”, मोनिका म्हणाली.. “आय होप.. जेंव्हा तु जागी होशील तेंव्हा खूप उशीर झालेला नसेल.. लेट्स गो रोहन..”

रतीने बिल भरलं आणि तिघंही जण बाहेर पडले.
                                                                                **********************

 

रात्रीचे १२.३० वाजुन गेले होते. कबीर झोपेत बुडुन गेला होता इतक्यात त्याचं दार वाजलं.

कबीर चरफडत उठला.. घड्याळात वेळ बघीतली.. इतक्या रात्रीचं कोण आलं असेल असा विचार करत त्याने दार उघडलं..

दारात राधा उभी होती.

“राधा.. तु? इतक्या उशीरा? ये आत ये…”, कबीरने दार पुर्ण उघडलं..
राधाने दारु प्यायलेली होती. अडखळत अडखळत ती हॉलमध्ये आली आणि तिने सोफ़्यावर स्वतःला झोकुन दिले..

“झोपला होतास कबीर..”, अडखळत तिने विचारलं..
“हे घे.. पाणी पी आधी..”, कबीरने फ़्रिजमधुन गार पाण्याची बाटली आणली आणि ग्लासमध्ये पाणी भरुन राधाला देत म्हणाला.
“झोपला होतास का? माझी झोप उडवुन?’, राधाने परत विचारलं..
“हम्म.. झोपलो होतो.. बोल.. काय झालं?”
“हे बघ…”, राधाने आपला मोबाईल सुरु केला आणि कबीरसमोर धरला.. मोबाईलवर रोहन-राधा-रती आणि मोनिकाचा तो हॉटेलमध्ये काढलेला ग्रुप फोटो होता..

“आज संध्याकाळी मी भेटले ह्यांना.. सहजच..”, राधा म्हणाली..
“अरे व्वा.. मस्त की..”, कबीर.. “पण मला सोडुन का भेटलात? मला सांगीतलं असतं तर मी पण आलो असतो की..”
“तु तर भेटतच असतोस रे.. म्हणुन नसेल सांगीतलं..”, कसनुस हसत राधा म्हणाली..
“छे गं.. म्हणजे रोहन भेटतो.. तु भेटतेस.. पण मोनिका आणि रती.. नाही भेट होतं जास्ती…”, कबीर..
“म्हणजे? तु रतीला भेटलाच नाहीस इतक्यात?”
“नाही.. आपल्या पार्टीला जी भेट झाली तिच शेवटची.. का? असं का विचारलंस..?” थोडंस चाचपुन कबीर म्हणाला

राधाने तो फ़ोटो रतीवर झुम केला आणि म्हणाली.. “निट बघ कबीर.. रतीचा ड्रेस बघ.. तिच्या गळ्यात बघ काय आहे.. हा तोच मफ़लर आहे ना जो मी तुला गिफ़्ट केला होता.. आपल्या लग्नाच्या पार्टीला?”

कबीर काहीच बोलला नाही…

“कधीपासुन चालु आहे तुम्हा दोघांचं?”, राधा
“तसं काही नाहीए राधा.. उलट ती मला नेहमी समजावतेच की राधाशी जुळवुन घे.. लग्नानंतर सगळं ठिक होईल वगैरे..”, कबीर
“तेच तर मला कळत नाही.. आज मला पण ती तेच म्हणाली.. पण मी तुला आधी पण म्हणाले होते.. आत्ता पण म्हणतेय.. शी लव्हज यु.. तिचं प्रेम आहे तुझ्यावर.. स्पष्ट दिसतं तिच्या चेहर्‍यावर विशेषतः तेंव्हा जेंव्हा ती तुझ्याबद्दल बोलत असते..”, राधा

“राधा प्लिज..तुला जास्तं झालीए.. आपण नंतर बोलुयात का?”, कबीर.. “तु एक काम कर.. इथेच झोप.. उद्या सकाळी निवांत बोलु..”
“नाही कबीर.. उद्या नाही.. तुला उतरवायला आज इतकी प्यावी लागली.. आजच सगळं बोलु दे.. आत्ताच..”

कबीरने पंखा चालु केला आणि तो राधाच्या समोरच्या खुर्चीत बसला..

“कबीर.. अगदी खरं खरं सांग.. प्लिज.. आय नो.. यु लव्ह मी.. पण रती.. तुला रती पण आवडते ना? प्लिज आता खोटं नको बोलुस..”
“हम्म.. आवडते..”
“माझ्यापेक्षाही जास्त?”
“माहीत नाही.. खरंच माहीत नाही.. जेंव्हा तु समोर असतेस तेंव्हा मी तुझाच असतो.. पण ती समोर आली की मला कळत नाही मला काय होतं.. वेडा होऊन जातो मी तिच्यासाठी..”, कबीर खाली मान घालुन म्हणाला..

टेबलावरचा पाण्याचा ग्लास घेण्यासाठी राधा उठायला गेली, पण तिचा तोल गेला तसा तिला सावरायला कबीर खुर्चीतुन उठु लागला, पण राधाने त्याला थांबवले. सोफ़्याचा आधार घेऊन तिने पाण्याचा ग्लास उचलुन ओठाला लावला..

“कबीर.. तुला वाटतंय की आपण लग्न करुन चुक करतोय? मला वाटतं तसं.. ह्याचा अर्थ असा नाही होत, की मी तुझ्यावर चिडलेय.. किंवा तु मला आवडत नाहीस, पण.. लग्न.. आणि आपण दोघं.. ह्या बाबतीत मला वाटतंय आपण भिन्न विचारांचे आहोत.. आपलं खरंच जमेल एकत्र लग्नानंतर?”

कबिर काहीच बोलला नाही.

“ओ लेखक.. अहो बोला आता जरा..”, राधा म्हणाली
“मान्य आहे आपले विचार, आपली मतं अगदी विरुध्द टोकाची आहेत.. पण आत्ता तु जे बोललीस ना, तेच अगदी तंतोतंत माझ्या मनातही आहे..”, कबीर..
“तु माझ्याशी.. किंवा मी तुझ्याशी नवरा-बायको म्हणुन कितपत जुळवुन घेऊ शकु माहीती नाही..”, राधा म्हणाली..

काही वेळ शांततेत गेला…

“मोडुयात लग्न?”, काहीश्या अस्पष्ट आवाजात राधा म्हणाली..
कबीरने अविश्वासाने तिच्याकडे बघीतले

“राधा.. हे बघ.. हा निर्णय असा तडकाफ़डकी नको घ्यायला.. तु पण आत्ता भानावर नाहीएस.. उद्य..”
“मी पुर्ण भानावर आहे कबीर.. तु तुझा निर्णय सांग.. हे बघ, मला वाईट वगैरे आज्जीबात वाटणार नाही.. मला वाटतं राधा नावालाच शाप आहे.. तिला हवं असलेलं प्रेम तर मिळालं.. पण ती त्याची कधीच होऊ शकली नाही.. सो इट्स ओके..”

कबीरने खुप वेळ घेतला आणि मग म्हणाला.. “राधा.. आपण लग्न नको करुयात.. पुढे जाऊन एकमेकांना दुखावण्यापेक्षा.. आत्ताच…” पण बोलताना कबीरचा आवाज कापरा झाला होता..

“वेडा रे वेडा तु..”, सोफ़्यात सावरुन बसत राधा म्हणाली.. “तुला तो दुनियादारी सिनेमातला डायलॉग आठवतो?”
“कुठला?”
“तोच.. हातात कॅडबरी असताना समोर आलेलं बिस्कीट सुद्धा तुला सोडवत नाही… बच्चूच आहेस तू.. खरंच बच्चू आहेस तु कबीर…” असं म्हणुन राधा उठुन उभी राहीली
“कुठे निघालीस राधा?” कबीर तिला थांबवत म्हणाला..
“घरी.. आता इथे थांबुन काय उपयोग..”
“मी.. मी येतो सोडायला..”
“नको कबिर.. खाली पुनम थांबलीय.. तिला घेऊनच आले होते बरोबर.. माझी नको काळजी करुस.. तु जा रतीकडे.. सांग तिला.. तु तिचाच आहेस म्हणुन..”, राधा दार उघडत म्हणाली..
“अगं.. पण झोपली असेल ती आत्ता…”
“तिची झोप उडली असेल रे.. चार दिवसांवर लग्न आलं आपलं.. जागीच असेल ती.. खरंच गोड मुलगी आहे.. आणि तुला डिझर्व्ह करते.. पण एक मात्र नक्की..”, राधा
“काय?”
“देव न करो.. पण पन्नाशीनंतर तुम्ही एकत्र नसलात.. तर माझी आठवण काढ.. निदान तेंव्हा तरी आपल्याला लग्नाची गरज भासणार नाही.. कबीर-राधा.. तेंव्हा तरी एकत्र येतील.. चलो येते मी.. आणि आता जास्ती उशीर न करता.. लग्न करुन टाक.. इश्कच्या पुढचा भागाचे पुस्तक नक्की वाचेन मी..”

“राधा..”, कबीर म्हणाला.. “जायच्या आधी एक मिठी??”
“शुअर…”

राधाने कबीरला घट्ट मिठी मारली.. दोघांच्याही डोळ्यांतुन आश्रुंच्या धारा लागल्या होत्या.. पण त्या दुःखाबरोबरच योग्य वेळी योग्य निर्णय घेऊन सगळ्यांचंच आयुष्य सावरल्याचा, सगळ्यांनाच हवं ते मिळाल्याच्या आनंदाच्या ही होत्या.

कबीरला बाय करुन राधा निघुन गेली.

थोड्यावेळाने खाली गाडी चालु झाल्याचा आवाज आला आणि ती गाडी तेथुन निघुन गेली.
पुन्हा सर्वत्र सामसुम झाली.

कबीर बराच वेळ सुन्न होऊन बसला होता. जे काही घडलं त्याच्यावर त्याचा अजुनही विश्वास बसत नव्हता.. पण जे घडलं ते सर्वदृष्टीने तिघांच्याही भल्याचंच होतं ह्याची त्याला मनोमन खात्री होती. त्याला अपेक्षीत असलेल्या चौकोनी आयुष्याच्या बंधनात राधा नावाच वादळं कधीच थांबुन राहीलं नसतं.. ते वादळ असंच मोकळं दर्‍या-खोर्‍यांतुन, पर्वतांतुन.. समुद्रांवरुन घोंघावत राहायला हवं तरच त्याचं मार्दवी सौदर्य अनुभवता येणार होतं.

कबिरने तोंडावर पाण्याचा शिडकावा केला.. कपडे बदलले आणि मोबाईल चालु केला..
व्हॉटस-अ‍ॅपवर रतीचं लास्ट सिन १० मिनीटांपुर्वीचंच होतं.
राधा म्हणाली होती ते खरंच होतं तर..

कबीर खाली गाडीत येऊन बसला आणि स्वतःशीच म्हणाला.. “स्टे-अवेक रती.. आय एम कमींग टु टेक-यु अवे…”

[क्रमशः]

इश्क – (भाग २६)


भाग २५ पासून पुढे>>

“रोहन.. मी जरा रतीच्या घरी चाललो आहे..”, टेबलावरुन कारची किल्ली उचलत कबीर म्हणाला
“घरी? का रे? काय झालं?”, रोहन
“अरे दोन दिवस झाले.. तिचा फोन बंद येतोय, व्हॉट्स-अ‍ॅपपण लास्ट-सीन दिन दिवसांपूर्वीचेच आहे..”, कबीर
“कबीर..”, कबीरला थांबवत रोहन म्हणाला.. “मला वाटतं ती अपसेट असेल.. त्या दिवशी तु तिला एकटीला सोडुन राधाच्या मागे निघुन गेलास…”
“अरे पण मी आलो ना परत.. आलो तेंव्हा निघुन गेली होती ती.. मी काय करणार मग?”, रोहनचं वाक्य तोडत कबीर म्हणाला..
“हम्म.. पण मला वाटतं..”

पण कबीर त्याच्या बोलण्याची वाट न बघता निघुन गेला होता.

 

रतीच्या घराचं दार रतीच्या आईनेच उघडलं..

“काकु.. रती आहे घरी?”, कबीर
“नाहीए..”
“अं.. कुठे गेलीए.. तिचा फोन पण बंद येतोय दोन दिवसांपासून..”, कबीर
“विपश्यनेला…”
“विपश्यनेला?? कधी येईल..”, अचंबीत होत कबीर म्हणाला…
“दहा दिवसांनी येईल..”
“काय संन्यास वगैरे घेतीय की काय?”, हसत हसत कबीर म्हणाला खरा, पण रतीच्या आईच्या चेहर्‍यावरचे गंभीर भाव बघुन तो गप्प बसला..
“पण मग फोन?”
“फोन बंदच असतो दहा दिवस… ती आली की सांगेन तु येऊन गेलास ते..”, जवळ जवळ दार लावतच तिची आई म्हणाली..
“बरं.. ठिके.. येतो काकु..”.. पण त्याचे शेवटचे शब्द बंद दारावर आपटुन परत आले..

कबीरने कार चालु केली आणि रोहनला फोन लावला..
“बोल रे.. काय झालं? भेटली रती?”, रोहन
“नाही रे.. च्यायला ती दहा दिवस कुठे तरी विपश्यनेला गेली आहे..”, कबीर
“असं अचानक? काही बोलली पण नाही..”
“हो ना.. फोन पण बंद असेल म्हणे दहा दिवस…आणि तिची आई.. तिची आई तर माझ्याशी असं बोलत होती जणू मी कोणी दारावर आलेला सेल्समन आहे.. आतमध्ये सुध्दा नाही घेतलं.. काय झालं असेल रे?”

कबीर बोलत होता तेंव्हा त्याच्या फोनवर दुसरा फोन येत होता…

“रोहन एक मिनीटं हं.. कुणाचा तरी फोन येतोय…”, कबीरने रोहनला होल्डवर ठेवुन मोबाईल-स्क्रिनवर कुणाचा फोन आहे ते बघीतला.
दुसरा फोन राधाचा होता..

“रोहन.. मी तुला नंतर फोन करतो.. राधाचा फोन आहे..” असं म्हणुन कबीरने लगेच रोहनचा फोन कट केला आणि राधाचा फोन घेतला
पलीकडुन राधाचा मुसमुसण्याचा आवाज येत होता..

“हॅल्लो कबीर.. दोन मिनीटं वेळ आहे का?”, पलीकडुन राधाचा हलका आवाज येत होता..
“राधा? काय झालं? आवाज का तुझा असा येतोय??”, कबीर
“अनुरागने डिव्होर्स पेपर्स पाठवलेत..”, राधा मुसमुसत म्हणाली..
“अरे व्वा.. मस्तच की.. हेच तर तुला हवं होतं ना? मग रडायला काय झालं?”, कबीर
“हो रे.. पण त्याने डिव्होर्सची कारण फारच घाणेरडी दिली आहेत.. म्हणे मी तिकडे गोकर्णला…”, राधाने बोलता बोलता पॉज घेतला..
“हे बघ राधा… सोड ना.. डिव्होर्स हा नेहमीच ब्लेम-गेम असतो.. लिव्ह-इट…तुला जे पाहीजे ते मिळालंय ना?.. सो टेक इट अ‍ॅन्ड मुव्ह ऑन..”, कबीर
“हम्म.. फ़िलींग सो लोनली यार…इफ़ पॉसीबल, घरी येऊ शकतोस का? जस्ट कपल ऑफ़ ड्रिंक्स आणि मग गेलास तरी चालेल..”, राधा
“शुअर, व्हाय नॉट.. येतोच अर्ध्या तासात..”, असं म्हणुन कबीरने फोन ठेवुन दिला..

गाडी गेअर मध्ये टाकुन मुख्य रस्त्यावर येतो नं येतो तोच रोहनचा पुन्हा फोन आला. कबीरने फोन ब्ल्यु-टूथला टाकला आणि गाडीला गती दिली..

“काय म्हणत होती राधा?”, रोहन
“अरे गोची झालीए.. मी तिच्याकडेच चाललोय..”, रोहन
“का? काय झालं?”
“अरे त्या अनुरागने डिव्होर्सचे पेपर्स पाठवलेत तिला आणि कारणं काही भलती सलती दिलीत म्हणुन रडत होती बिचारी…”
“बिचारी?”
“हो मग.. एकटीच ए ती घरी.. मी येतो पट्कन जाऊन..”
“हे बघ कबीर.. माझं ऐकशील तर नको जाऊस आत्ता तिच्याकडे..”, रोहन समजावणीच्या सुरात म्हणाला.
“का?”
“अरे का काय? एकतर ती एकटी आहे घरी.. बिचारी.. त्यात दुःखी.. त्यात तु पण रती भेटली नाही म्हणुन अपसेट आहेस..”, रोहन
“तुला म्हणायचंय काय नक्की..”
“मला काय म्हणायचंय हे तुला नक्की कळतंय कबीर.. भावनेच्या भरात काही तरी होऊन बसेल.. तिला फोन करुन सांग नंतर येतो म्हणुन..”
“अरे काय? लहान ए का मी.. चल नंतर बोलतो तुझ्याशी..”, असं म्हणुन कबीरने फोन बंद केला..

रोहनने चिडुन दोन क्षण फोनकडे बघीतले आणि मग रतीचा नंबर फिरवला, परंतु जसं कबीर म्हणाला होता त्याप्रमाणे फोन स्विच्ड-ऑफ़ येत होता. पुन्हा एकदा प्रयत्न करुन त्याने फोन बंद केला.

त्याला काय करावं सुचत नव्हतं.. मग त्याने मोनिकाला फोन लावला..

“बोल शोनु.. काय करतोएस..”, मोनिका नेहमीच्याच मिस्कील टोन मध्ये म्हणाली..
“अरे सोड ते शोनु बिनु.. त्या कबीरला आधी फोन लाव आणि थांबव त्याला..”, रोहन
“का? काय झालं?”, मोनिका

रोहनने जेव्हढं भर-भर सांगता येईल तेव्हढं सांगीतलं आणि मग म्हणाला.. “मोना, कबीरला तु ओळखतेस आणि मी ही.. त्याला राधा अजुनही आवडते.. आणि कदाचीत राधाला पण तो.. आत्ता दोघंही एकटे आहेत.. अपसेट आहेत.. मला वाटतं..त्या दोघांनी असं घरी एकटं भेटणं योग्य नाही.. आय मीन.. मला तरी वाटतंय की कबीर आणि रती एकत्र यावेत.. असं असताना…”

“हम्म.. आलं लक्षात.. तु म्हणतोस ते बरोबर आहे.. मी बघते बोलुन कबीरशी..”, असं म्हणुन मोनिकाने फोन बंद केला आणि कबीरचा नंबर फिरवला..

 

“कबीर.. कुठे आहेस?”, मोनिका
“अं.. बाहेर आहे जरा…”
“बाहेर? बाहेर म्हणजे कुठे?”
“ड्राईव्ह करतोय.. बोल ना..”
“कामात आहेस का?”
“हं.. मी राधाकडे चाललोय.. नंतर बोलुयात का?”
“अं.. नको..ऐक ना.. जरा महत्वाचं बोलायचं होतं…”
“…”
“कबीर.. ऐकतोएस.. का?”
“मोनिका हे बघ.. आपण जरा नंतर बोलुयात ओके..?” असं म्हणुन कबीरने फोन बंद केला आणि स्विच्ड ऑफ़ करुन टाकला.

 

कबीरचा फोन बंद बघुन मोनिकाने रोहनला फोन केला..

“रोहन्या.. अरे तो ऐकतचं नाहीए, बंद करुन टाकलाय फोन त्याने..”
“च्यायला ह्या कबीरच्या.. बरं तु कुठे आहेस आत्ता?”
“मी स्टुडीओमध्येच आहे..”
“शूट चालु ए का?”
“नाही.. जस्ट एडीटींग करतेय पिक्सचं..”
“बरं ऐक.. मी निघतोय इथनं.. तुझ्या इथे येतो.. तुला पिक-अप करतो आणि आपण थेट राधाच्या घरी जाऊ.. ओके?”
“हम्म.. ओके.. मी स्टूडीओ लॉक करुन खाली थांबते..”
“ओके.. बाय देन..”
“बाय…”

रोहन ऑफ़ीस बंद करुन मोनिकाकडे जायला निघाला तेंव्हा कबीर राधाच्या बिल्डींगच्या पार्कींगमध्ये गाडी लावत होता.

 

राधाने कबीरसाठी दार उघडले तेंव्हा ती अगदीच अवतारात होती. केस मोकळेच आणि अस्ताव्यस्त होते, डोळे आणि नाकाचा शेंडा रडुन लाल झालेला दिसत होता. हातामध्ये दोन-तिन टिश्यु पेपर्स चुरगळलेले धरलेले होते.

“यु ओके?”, कबीरने आत येत विचारले
“हम्म… सॉरी.. घरात जरा पसारा आहे..” सोफ़्यावरचे कपडे, पुस्तकं उचलत राधा म्हणाली..
“इट्स ओके.. बोल काय झालं..?”

राधाने काही न बोलता चॉकलेटी इन्व्हलोपमधील डिव्होर्सची नोटीस कबीरच्या हातात दिली.

कबीर सोफ़्यावर बसला आणि त्याने सुरुवातीपासुन शेवटापर्यंत ती नोटीस वाचुन काढली..

“खूप सॅड आहे हे राधा.. अनुरागसारख्या रिस्पॉन्सीबल आणि रिस्पेक्टेड माणसाकडुन तरी हे अपेक्षीत नव्हतं..”, नोटीस वाचुन झाल्यावर कबीर म्हणाला..
“बघ की..डिव्होर्ससाठी तर आम्ही दोघंही तयार होतो.. मग असे खोटे, खालच्या पातळीला जाऊन आरोप कश्याला करायचे?”, राधाचे पुन्हा डोळे भरुन आले होते.. “आणि सॅड पार्ट म्हणजे ही नोटीस त्याने माझ्या घरच्या पत्यावर पाठवली होती.. हे.. हे सगळं वाचुन माझ्या आई-वडीलांना काय वाटलं असेल कबीर??”
“हे बघ राधा.. तु आधी शांत हो.. मी पेग बनवतो.. काय बनवु?”, कबीर सोफ़्यावरुन उठत म्हणाला..
“अ‍ॅन्टीक्वेटी ९०.. ऑन द रॉक्स..”, राधा म्हणाली..

कबीरने कपाटातुन व्हिस्कीची बॉटल काढली आणि दोघांसाठी दोन पेग बनवले..

“अनुराग आणि मी दोन वर्ष एकत्र होतो कबीर.. इतकं तर त्याला कळायला हवं ना की मी इतक्या खालच्या पातळीला जाईन का? तिकडे गोकर्णमध्ये मी काय त्या हिप्पी लोकांबरोबर झोपायला रहात होते का? एम आय अ बिच कबीर??”, राधा मुसमुसत म्हणाली..
“राधा.. मी म्हणालो ना तुला.. इट्स ऑल ए ब्लेम गेम.. त्याला फ़क्त हे सिध्द करायचंय की तो सही आहे.. तु चुक आणि म्हणुन हा डीव्होर्स होतोय..”, कबीर राधाला समजावणीच्या सुरात म्हणाला..

राधाने आपला पेग संपवला आणि दुसरा बनवला..

“मान्य आहे कबीर.. पण हे सगळं मी मुकपणे मान्य करु का? तेथे सेशन्स-कोर्टात डिव्होर्सच्या आधी माझे आई-बाब पण बरोबर असणार.. त्यांच्यासमोर मी म्हणु की हे खरं आहे? आणि जर का हे अमान्य केलं.. तर त्या केसला पुन्हा फाटे फुटतील.. खर्‍या-खोट्याची शहानीशा करण्यासाठी वकील आपल्या बाह्या सरसावुन पुढे सरकतील.. आणि न जाणो पुढचे कित्तेक महीने हेच चालु राहील…”

राधाने आपला दुसरा पेगही एव्हाना संपवला आणि तिसरा भरला..

“राधा.. सांभाळुन.. डोन्ट ओव्हरड्रिंक ओके?”, कबीर

पण राधाचं त्याच्याकडे लक्षचं नव्हतं.. ती स्वतःशीच जणु बोलत होती.. तिने तिसरा पेगही बॉटम्स-अप केला. व्हिस्कीचा तो गरम पेग तिच्या घश्याला जाळत गेला. तिच्या कपाळावर आठ्यांच एक जाळं पसरलं.. तिने ग्लास टेबलावर आपटला आणि चेहर्‍यावर कोसळणारे केस सांभाळत ती खुर्चीकडे सरकली आणि तिचा तोल गेला.

“राधा.. सांभाळ..”, कबीर पट्कन सोफ्यातुन उठला, त्याने राधाला खांद्याला धरुन सोफ़्यावर बसवले..

राधाने दुःखाने आपले डोळे बंद केले होते..

“कबीर.. खरंच आयुष्याचे निर्णय घेताना मी चुकलीए का रे?”
“नाही राधा.. आपण आपल्या आयुष्याचे मालक असतो ना? मग आपले निर्णय आपण सार्थ ठरवायचे असतात.. ते चुकले तर मार्ग बदलायचा, पण जे आपल्याला हवंय ते साध्य करुन घ्यायचंच..”
“कित्ती छान बोलतोस तु कबीर.. हम्म.. लेखक आहेस नं म्हणुन असं बोलु शकतोस.. पण माझं काय? माझे विचार म्हणजे फ़क्त कचराच असतो सगळा..”

राधा सोफ़्यावर थोडीशी कलंडुन कबीरच्या खांद्याला टेकुन बसली..
कबीरच्या ह्र्दयाची धडधड कमलीची वाढली होती..

“मी नेहमीच फ़क्त आणि फ़क्त माझाच विचार केला कबिर.. मला काय हवंय, इतरांसाठी कधीच वागले नाही.. पण आता वाटतंय.. ह्यामुळेच मी आज एकटी आहे.. मन मोकळं करावं..कुणाचा सल्ला घ्यावा असं कोणीच नाही रे माझ्या आयुष्यात.. असं वाटतंय कंटाळा आलाय ह्या एकटेपणाचा.. आज तिशीत असतानाच ही परीस्थीती.. पुढे जाऊन तर काय होईल मग?.. असं वाटतं.. असं वाटतं की कोणी तरी हवं सोबतीला..”

तिने अचानक डोळे उघडुन कबीरकडे बघीतलं…

“आठवतंय.. त्या दिवशी बिचवर मी तुला काय म्हणाले होते?”
“काय?”
“आय.. लव्ह.. यु.. कबीर.. असंच म्हणाले होते ना…”
“हम्म..”
“आय स्टील लव्ह यु कबीर.. आय वॉंट यु इन माय लाईफ़… नॉट जस्ट फ़ॉर सम टाईम.. बट फ़ॉर लाईफ़-टाईम…. होशील तु माझा???”

कबीर ह्या अनपेक्षीत धक्याने बधीर होऊन गेला..

“किस मी डीप कबीर… आय वॉंन्ट टु लिव्ह इन धीस मोमेंट.. प्लिज कीस मी..”, राधाने डोळे बंद केले….

कबीरला आपल्या शरीरातल्या नसां-नसा फुट्तील की काय असं वाटत होतं…

“राधा.. मला वाटतं तु शुध्दीत नाहीएस.. आपण नंतर बोलुयात का?”
“कमऑन कबीर.. इट्स जस्ट ३ पेग्स.. मी इतकी पण कमकुवत नाहीए.. पुर्ण शुध्दीत आहे मी.. हे बघ..” असं म्हणुन राधा सोफ़्यावरुन उतरुन कबीरसमोर उभी राहीली.. “बघ.. मी सरळ उभी आहे नं..”

“हम्म…”

अचानक राधा आपल्या गुडघ्यावर वाकली आणि कबीरचा हात हातात घेऊन म्हणाली.. “लेट्स गेट मॅरीड?”

 

रोहन आणि मोनिका संध्याकाळच्या ट्रॅफीकमधुन धरपडत राधाच्या घरापाशी पोहोचले…

“शिट्ट रोहन.. एक तास लागला आपल्याला…”
“हम्म.. नॉट टु वरी.. कबीर आहे बघ अजुन..”, पार्कींगमध्ये उभ्या असलेल्या कबीरच्या गाडीकडे बोट दाखवत रोहन म्हणाला.
“हो रे.. चल पट्कन..”

लिफ़्टसाठी न थांबता दोघंही चारमजले चढुन राधाच्या घरापाशी पोहोचले आणि त्यांनी बेल वाजवली..
बर्‍याच वेळानंतर राधाने दार उघडले..

“ओह हाय रोहन.. हा मोनिका..”, दोघांना दारात बघुन आश्चर्यचकीत होत राधा म्हणाली..
“कबिर आहे?”, रोहन
“हो.. आहे नं.. का? काय झालं?”

रोहनचा आवाज ऐकुन कबीरही आतमधुन बाहेर आला..

रोहन आणि मोनिका दोघंही कबीरचा चेहरा वाचण्याचा प्रयत्न करत होते..

“रोहन? काय झालं.. ये नं आतमध्ये ये…”, दोघांना आतमध्ये घेत कबिर म्हणाला..

दोघंही आतमध्ये आले..

“कॉफ़ी घेणार?”, राधाने विचारलं..
“अं.. नाही नको…”, मोनिका
“अगं घे.. मी टाकतंच होते.. बसा मी येतेच दोन मिनिटांत..”, असं म्हणुन राधा आतमध्ये गेली..

“इकडे कसे काय आलात दोघं?”, कबीरने रोहन आणि मोनिकाला विचारलं..
“कबीर.. एव्हरीथींग ऑलराईट?”, रोहनने विचारले..
“हो.. अ‍ॅबस्युलेटली? का?”, कबीर
“नाही तु म्हणालास ना मगाशी.. गोची झालीए.. राधा रडतीए वगैरे…”, रोहन
“हम्म. मगाशी ती डिस्टर्ब्ड होती.. पण एव्हरीथींग इज ऑलराईट नाऊ..”, कबीर हसत हसत म्हणाला..

रोहन पुढे काही बोलणार एव्हढ्यात राधा कॉफ़ीचे कप घेऊन बाहेर आली.

कॉफ़ी पिताना रोहन आणि मोनिका दोघांनीही एक गोष्ट नोटीस केली की कबीर आणि राधा एकमेकांकडे बघुन मधुनच हसत होते.. तर दोघांच्या काहीतरी खाणाखूणा चालल्या होता..

शेवटी न रहावुन रोहनने विचारले… “तुमच्या कानगोष्टी चालणार असतील.. तर आम्ही जाउ का?”
“नाही रे.. सॉरी.. प्लिज बस..”, कबीर रोहनला थांबवत म्हणाला..

“अ‍ॅक्युचली.. इट्स टु अर्ली.. पण आम्हाला तुम्हा-दोघांना काहीतरी सांगायचंय..”, राधा कबीरकडे बघत म्हणाली..
“काय झालंय..”, रोहन आणि मोनिकाने एकमेकांकडे चिंतीत नजरेने बघीतले आणि विचारले..

एक मोठ्ठा पॉज घेऊन राधा म्हणाली.. “वुई आर गेटींग मॅरीड…”

[क्रमशः]

पिक्चर अभी बाकी है दोस्तो.. पुढचा भाग शेवटचा …