सात दिवस चार नोकऱ्या


ही गोष्ट ६ वर्षापुर्वीची जेंव्हा मी नुकतीच करीयरला सुरुवात केली होती. ‘तो’ आठवडा मला अजुनही लक्षात आहे जेंव्हा मी फक्त ७ दिवसात चक्क ४ नोकऱ्या बदलल्या होत्या. तो किस्सा इथे नमुद करत आहे, कंपन्यांची नावे तेवढी मी लिहीत नाही आहे बर का!!

दिवस १- सोमवार: शुक्रवारी पहिल्या कंपनीत राजीनामा देउन कल्याणीनगर मधील एका मोठ्या कंपनीत रुजु झालो. कामाचा पहिलाच दिवस होता. ‘वर्क क्युबीकल’ आजुबाजुचे वातावरण का कुणास ठाउक म्हणावे तसे पटले नाही. टिम मधील लोक फारच माजुर्डी होती. जॉईन होऊन काही तासच झाले असतील की हातात एक ४ पानी ‘वर्क कल्चर’ बद्दल मोठ्ठे पत्र पडले. त्यातील नियम फारच जाचक वाटले. म्हणजे उ.दा:
१. एक कागदाचे जरी प्रिंट काढायचे असेल तरी नेटवर्क ऍडमीन ची परवानगी आवश्यक
२. लवकर घरी जायचे असल्यास सर्व टिम ची संमती आवश्यक. आवश्यकता भासल्यास तुमचे काम संपवुन परत कामावर यावे लागेल
३. संगणकावर कोणताही ‘पर्सनल डेटा’ ठेवण्यास मनाई
४. कामवर असताना सेल-फोन शक्यतो बंदच ठेवावेत. अगदीच गरज असेल तर सायलंट मोड वापरावा
५. कामाव्यतीरीक्तच्या कोणत्याही इंटरनेट साईट्स बंद वगैरे वगैरे

काही वेळातच पहीली मिटींग ऍटेंड केली. ज्यामध्ये आपण प्रोजेक्ट मध्ये कसे मागे पडलो आहोत आणि त्यामुळे पुढचे काही महीने रोज आपल्याला कमीत कमी रात्री १०.३० पर्यंत थांबावे लागु शकेल ते सांगण्यात आले. टिम मध्ये कोणीच कुणाशी बोलत नव्हते. कसा बसा वेळ काढला, ६.३० वाजले आणि शेवटि हुश्श करुन मी बाहेर पडलो.

गाडी काढत असतानाच क्यु.ए. मॅनेजर भेटला त्याच्याशी झालेला संवाद असा:
‘हॅलो मि.अनिकेत, सो हाउ वॉज युअर फर्स्ट डे?’
‘इट वॉज गुड’
‘सो यु आर लिव्हींग नाऊ? इट्स जस्ट ६.३०’
‘!!???’
‘एनीवेज, इट्स युअर फर्स्ट डे, सो फाईन, आदरवाइज, धिस टाइम इज ऍज गुड ऍज अ हाल्फ़ डे’
‘!!!!#$%#%#%’

दिवस २: मंगळवार: अतीशय जड पावलांनी कामावर गेलो. नविन प्रोजेक्ट्बद्दलची ढिग-भर मेल्स आणि माहीतीची डॉक्युमेंटस येउन पडली होती. ३-४ तास घालवुनही मला त्यातील काहीच कळत नव्हते. टिम-मेंबर्स पैकी कुणालाच सांगायला आणि बोलायला वेळ नव्हता. जेवायलाही एकटाच बसलो होतो. जाम वैतागलो होतो तेवढ्यात मोबाइल वाजला. मी ज्या कॉलेज मधुन संगणकी शिक्षण पुर्ण केले होते तेथीलच फोन होता. तेथील एका उच्च गृहस्थाने मला सांगीतले की त्या संस्थेत ‘नेटवर्क ऍडमीन’ ची जागा रिकामी आहे. माझ्या एच.ओ.डी. ने माझे नाव सुचवले होते. तसेच तिनही वर्ष कॉलेज टॉप केल्यामुळे आणि युनिर्व्हसीटीमध्येही पाचवा नंबर असल्याने सगळ्यांची संमती मिळाली. त्यामुळे ती नोकरी मला ऑफर करण्यात आली होती. मी क्षणाचाही विलंब न करता ती नोकरी स्विकारली. त्यांनी लगेच मला उद्यापासुन कामावर रुजु व्हायला सांगीतले.

आता या कामावरचा मुड गेला होता. लगेच एक मेल टाकली की ‘पासपोर्ट व्हेरीफिकेशन साठी पोलीस चौकीतुन बोलावणे आले आहे, त्यामुळे लवकर जात आहे.’ कुणाच्याही परवानगीची वाट न बघता तडक बाहेर पडलो आणि घरी आलो.

संध्याकाळी एच.आर. ला एक मेल लिहीली: ‘कोर्टाच्या काही कामासाठी मला माझ्या गावी जावे लागणार आहे. ही केस साधारण एक महीना चालेल. मला माहीती आहे की मी नुकताच रुजु झालो असल्याने इतकी रजा मला मिळणार नाही, तसेच माझ्यामुळे प्रोजेक्ट ही डीले होऊ नये असे मला वाटते, म्हणुन माझा हा राजीनामा. मी उद्यापासुन कामावर येउ शकत नाही.’

दिवस ३- बुधवार: त्यांच्याकडुन काहीच मेल नव्हती. सो गुड फॉर मी. चला नोकरी क्रमांक दोन सुरु. नेटवर्क ऍडमीन मीच असल्याने सगळ्याचा कंट्रोल माझ्याकडे होता. मी म्हणीन ती पुर्व दिशा. पहिला अर्धा दिवस तर फारच छान गेला. मी खुपच खुश होतो, पण माशी शिंकलीच. पगार खुप म्हणजे खुपच कमी ऑफर झाला आणि मग मी ही सॉफ्टवेअर कंपनी नसुन एक एज्युकेशनल संस्था आहे हे समजुन चुकलो. म्हणेज भविष्यातील पगारवाढ काय असणार आणि काय भविष्य असणार ह्याची खाडकन जाणीव झाली. मी स्वतःला २-४ वर्ष पुढे एका ‘सर’ च्या वेषात पाहु लागलो.. नाही नाही.. हे शक्य नाही.. काहीतरी केलेच पाहीजे.. पण काय?
सुचले, लगेच पहिल्या एम्प्लॉयर ला मेल लिहीली. खरं तर तो मला सोडायलाच तयार नव्हता पण मग मीच त्याला कारण सांगीतले होते की माझी बायको जॅपनीज ट्रांन्स्लेशन मध्ये आहे ना.. तर तिला जपान मधुन एक चांगली ऑफर आली आहे म्हणुन मी पण रिलोकेट होत आहे.
तर त्याला मेल टाकली की ‘इट डिडंन्ट वर्क आऊट, सो आय एम नॉट शिफ्टींग ऍन्ड करंटली लुकींग फॉर जॉब’

मोजुन १० मिनीटात त्याचा रिप्लाय आला, ‘वुई विल बी व्हेरी हॅप्पी टु हॅव यु बॅक. प्लिज जॉइन बॅक फ्रॉम टुमारो’ मग काय विचारता लगेच ऍक्सेप्ट केले. आता प्रश्न होता, ह्या जॉबचा. तेथीलच एका कलीग ला सांगीतले की ‘प्रिव्हियस एम्प्लॉयरने’ चांगली ऑफर दिली आहे सो मी तिकडे जात आहे, उद्यापासुन कामावर येणार नाही. आणि घरी निघुन गेलो.

रात्री कॉलेजच्या एच.ओ.डी. चा फोन, ‘विश्वासघातकी, मला खोट्यात पाडले, तुझ्यावर विश्वास ठेवला आणि तु असे केलेस.. आता कुठे तोंड दाखवु. त्यांनी तुझ्याभरवश्यावर बाकीचे आलेले रेझ्युमे रिजेक्ट केले होते.. आता त्यांनी काय करायचे वगैरे.’
मग दुसरा फोन, कॉलेजच्या रजिस्टारचा, पहिल्यांदा गोड बोलुन समजावुन बघीतले, पण नाहीच ऐकत म्हणल्यावर धमक्याच द्यायला लागला, ‘माझी खुप ओळख आहे, बघतोच तुला कोण नोकरी देतो, असे आणि तसे….’

दिवस ४ – गुरुवार: पहिल्याच कामावर परत रुजु झालो. यावेळेस त्यांनी न मागता मला भरमसाठ पगारवाढ पण दिली आणि एका मोठ्या कंपनीत ऑनसाईट पाठवले. त्या मोठ्या कंपनीत मी खुपच बुजुन गेलो. फारच मोठ्ठा गोंधळ होता तो. हजारो कागदपत्र, सेक्युरीटी चेक, मेडीकल हे आणि ते.. त्यानंतरची घटना मला एवढ्या न मागता दिलेल्या पगारवाढीचे कारण स्पष्ट करणारी होती.

मला असे सांगण्यात आले की ऑफीसची वेळ पक्की नाही. सोमवार/मंगळवार दुपारी २ ते रात्री ११. बुधवारी सकाळी ५ वाजता एक मिटींग असेल क्लायंटबरोबर. ती करुन परत घरी जाउ शकता आणि मग संध्याकाळी ६ ते रात्री ४. गुरुवार,शुक्रवार वेळ नेहमीप्रमाणे ९.३०-६.३० मी आवाकच झालो. कसे शक्य आहे असल्या भयानक वेळा पाळुन काम करणे. सोशल लाईफ काही आहे की नाही. आणि परत हे टाईमींग बदलु शकते थोडक्यात काय तर त्यांचा फोन आला की कामावर जायचे. हा महिना होता ऑक्टोबर आणि माझे डिसेंबर मध्ये लग्न होते. एकुण परीस्थीती बघुन मी लगेच रजेचा अर्ज टाकला जो नामंजुर करण्यात आला. म्हणे लग्नासाठी एक दिवस रजा मिळेल, बाकीची नंतर घ्या. झालं, म्हणजे अजुन एक नोकरी शोधण आलं.

दिवस ५ – शुक्रवार:काही म्हणा पण नशीब माझे बलवत्तर होते. सकाळीच एका जुन्या क्लायंटचा फोन आला, त्याने मला त्याच्या इथे असणाऱ्या रिकाम्या जागे बद्दल माहीती दिली. मागे मी केलेले काम त्याला खुप आवडले होते आणि मी तिथे जॉइन करावं अशी त्याची इच्छा होती. खरं सांगायचं तर मलाही ती कंपनी, तिथले कल्चर, तिथले लोक फारच आवडले होते. सो मी खुप खुश झालो, लगेच त्याच्या ऑफीसमध्ये धाव घेतली. जुजबी बोलणे झाले आणि काहीही मुलाखत न घेता त्याने लगेच मला ऑफर लेटर दिलेही.

इकडे हा क्लायंट मी अजुन ऑफिसला का नाही आलो म्हणुन चिंतीत होता, त्याचा लगेच फोन आलाच.
मी म्हणलं, ‘तब्येत थोडी बरी नाहीये, उशीरा येइन’
‘का? काय झालं तब्येतीला?’
‘थोडा ताप आहे’
‘अरे तापच आहे ना? मग त्यात काय एवढं एक गोळी घेतली की झालं. हे असे चालणार नाही. आणि आपल्या इथे डॉक्टर असतात, ते तपासुन औषध देतील, या लवकर कामावर’

जिथे असली फडतुस वागणुक मिळत असेल तिथे कोण काम करणार नाही का? मग मी सरळच त्याला सांगीतले की मी येउ शकत नाही, गुड बाय! त्याने लगेच माझ्या एम्प्लॉयरला फोन केला असावा. त्याचा मला फोन. खुप शिव्या घातल्या त्याने. पहिल्यांदा मी घेतले ऐकुन पण शेवटी माझी चुक नव्हती. त्यानेच जर आधी मला स्पस्ष्ट सांगीतले असते असे रात्री अपरात्रीचे जावे लागेल, लग्नाला सुट्टी मिळणार नाही, तर मी पोझीशन ऍक्सेप्टच नसती केली ना! मग सरळ फोनवरुनच तुमची नोकरी सोडतोय, राजीनामा पाठवुन देईन सांगुन फोन बंद करुन टाकला.

दिवस ६ – शनीवार:सकाळीच त्याच क्लायंटचा फोन, सुट्टीचे आपण बघु, तु काम सुरु कर, वेळ सध्यातरी अशीच ठेवु. मी सांगीतले मी नाही येउ शकत आणि मी नोकरीपण सोडली आहे.

मग क्लायंटकडुन एका एच.आर.चा फोन. त्यांनी मला त्यांच्याच कंपनीत नोकरी ऑफर केली झालं असं होतं की माझ्या पहील्या दिवशी माझा लॉगीन आय.डी. तयार झाला होता. माझी माहीती त्या प्रोजेक्टच्या अमेरीकेतील क्लायंटला पाठवलेली होती. आता जर का मी काम सोडले तर त्यांना दुसरे कुणालातरी घ्यावे लागले असते तसेच ते क्लायंटला ही कळवावे लागले असते. पहिल्याच दिवसांपासुन लोक नोकरी सोडत आहेत म्हणल्यावर परत ‘बॅड-इंप्रेशन’ मग कदाचीत त्यांचा प्रोजेक्ट गेला पण असताना म्हणुन सगळे मस्का मलई. मला त्या दिवशी विवीध लोकांचे ७-८ फोन आले.

कोणी मला ‘शुन्य टक्के कार लोन’ देउ करत होते तर कोण घर-लोन. कोणी मला ‘ऍब्रोड व्हिजीट’ देउ केली, तर कोणी ‘पगारवाढ आणि चांगले डेसीग्नेशन देउन त्यांच्याच कंपनीत ऑफर’ एकीने तर कहरच केला. रात्री २ वाजता फोन करुन मला बरेच काही काही समजावले, ऐकवले, ऑफर केले, आणि शेवटचे वाक्य, ‘मग मी उद्या फोन करते, मला तुझा डीसीजन सांग, ऍन्ड बाय द वे, आय डोन्ट लाईक टु हियर नो’

दिवस ७ – रविवार:खुप टेंप्टींग होतं सगळ. माझा निर्णय पक्का होता, हे सगळे मी धुडकावुन लावले. मला पैसे आणि सुख सुवीधांपेक्षा जॉब सॅटिफेक्शन महत्वाचे वाटते. म्हणुनच ५०% कमी पगाराची ऑफर मी स्विकारली, जी होती त्या आठवड्यातली नोकरी क्रमांक ४.

या घटनेला वर म्हणले तसे ६ वर्ष होऊन गेली. तेव्हा शेवटची जी कंपनी जॉईन केली, अजुनही मी तिथेच आहे आणि अत्यंत खुष आहे!!

पावसाळी संध्याकाळ


“Its raining men”.. Whether Girls चे गाडीमध्ये गाणं जोर-जोरात वाजत होत. आमचा आनंद गगनाला भिडला होता. आणि त्याला कारणही तसंच होतं. आज सगळ्यांचं प्रोजेक्ट सबमीशन पूर्णं झाले होते. इतके दिवस चाललेले अथक प्रयत्न, धावा-धाव, शोधा-शोध सगळे काही काळासाठी का होईना संपले होते.

गावाबाहेरच असलेल्या “टोनी-दा-धाबा” वर आम्ही सगळ्यांनी एक मस्त संध्याकाळ घालवली होती. तिथे विश्रांतीसाठी थांबलेल्या ट्रक-ड्रायव्हर्स बरोबर त्यांच्याच गाण्यावर भांगडा केला होता, भरपूर हादडले होते, आणि मदिरेमध्ये ज्याला “मूर्ती लहान पण कीर्ती महान” म्हणतात त्या टकीलाचा एक छोटासा पेग पण रिचवला होता.

घरी परतायला निघेपर्यंत ११ वाजून गेले होते आणि पावसाला मस्त सुरुवात झाली होती. ढाबा सोडून आम्ही हायवे ला लागलो. रस्त्यावर दिवे अजिबात नव्हते. “blistering barnacles”, “thundering typhoons” आणि असेच काही तरी बोंबलत आम्ही घरी परतत होतो. रस्ता पूर्णं पणे मोकळा होता.. त्यामुळे जास्त काळजी न घेताच मी गाडी पळवत होतो. मध्येच कोणीतरी झाडावर बसलेली हडळ दाखवत होते, तर मध्येच कोणालातरी, आकाशात उडती तबकडी दिसत होती. हास्य विनोद, गप्पांना उत आला होता.

इतक्यात……. रस्त्याच्या मध्ये कोणीतरी मला आलेले दिसले.. मी पूर्णं जोर लावून ब्रेक्स लावले.. पण पावसामुळे रस्ते जाम घसरडे झाले होते.. त्यामुळे गाडी घसरत पुढे गेली आणि कशालातरी आपटून पुढे गेली. कसलातरी.. थडाड..थड्ड.. आवाज झाला. मध्ये काय आले होते ते दिसले नाही पण काही तरी होते नक्की. गाडीत क्षणभर शांतता पसरली. काय होते ते?
कुण्या माणसाला वगैरे तर नाही ना उडवले?. नाही तर “I know what you did last summer” प्रमाणे नंतर तो आमच्या मानगुटीवर बसायचा. प्रिती आणी भावना तर जाsssम घाबरल्या होत्या. मागे वळून पाहिले पण काहीच दिसत नव्हते. सगळे म्हणायला लागले.. जाऊ देत.. चल जाऊ आपण.. पण मला कशाला धडकलो ते पाहायचेच होते. मी खाली उतरलो. गाडीचा एक फॉग लॅम्प फुटला होता. मी मागे चालत जाऊन शोधायचा प्रयत्न करत होतो. गाडीतले बाकीचे पण खाली उतरले. लांबवर काहीतरी पडले होते. मी परत गाडीत गेलो.. आणि गाडी वळवून उलट्या दिशेने आणली जेणे करून, दिव्याच्या प्रकाशात ते काय होते ते तरी दिसेल.

जवळ जाऊन पाहिले तर एक कुत्रं आडवं आलं होतं गाडीची जोरात धडक बसली होती. जबडा जवळ जवळ फाटलाच होता..पायातनं पण रक्त वाहत होतं. सगळ्यांच्या जीवात जीव आला.. हात्तिच्या कुत्रंच आहे होय.. हुश्श..! आपण उगाचच घाबरलो.. चला.. जाऊ या.. म्हणत सगळे मागे वळले.

माझी नजर अजूनही त्या कुत्र्यावर होती. ते वेदनेने तडफडत होते.. त्याला असंच सोडून जायचे?.. रस्त्याच्या मध्येच? म्हणजे अजून एखादी गाडी येईल आणि त्याच्या अंगावरून निघून जाईल. जोग्या म्हणाला.. अरे जाउ देना.. कुत्रं तर आहे.. जाईल मरून पण मला काही ते पटत नव्हते. . “ते काही नाही.. आपण याला दवाखान्यात घेऊन जायचे”, मी निर्धाराने म्हणालो. प्राणी प्रेमी असणारी, आणि स्वतःच्या घरीही कुत्रा पाळणाऱ्या प्रितीनेही याला दुजोरा दिला. मग बाकीच्यांचा विरोध पण मावळला.

ते जखमी कुत्रं आहे, चावणार तर नाही ना?, आपल्याला काही रोग तर होणार नाही ना..? असेल विचार मनात येत असूनही थरथरत्या हातांनी आम्ही त्याला उचलले. ते अजूनही विव्हळत होते. कुssई.. कुssई आवाज काढत होते. एव्हाना आम्ही पावसात पूर्णं भिजलो होतो. त्याला गाडीत आणून ठेवले. त्याच्या अंगातून अजूनही रक्त वाहतं होते.. २ मिनिटात सिट्स रक्ताने भरून गेले. आमच्या अंगालाही त्याचे रक्त लागले होते.

कसे बसे गावात आलो. एका ठिकाणी जनावरांचा दवाखाना सापडला.. तिथे त्याला भरती केले. डॉक्टरांनीही लगेच आवश्यक ते उपचार चालू केले. ३ दिवस ते कुत्रं दवाखान्यात होते. ज्या दिवशी त्याला सोडणार होते, त्या दिवशी आम्ही बिस्किट घेऊन त्याच्या स्वागताला गेलो. कुत्र्याला इमानदार का म्हणतात ते आत्ता कळले..आम्हाला पहाताच ते लगेच पळत-पळत येऊन अंगावर उड्या मारायला लागले. त्याचे ते डोळे.. ते डोळे.. एखाद्या उत्कृष्ट वक्त्यापेक्षाही जास्त काही बोलून गेले.

पुढे.. प्रिती त्या कुत्र्याला घेऊन आपल्या घरी गेली.. आता तीच्या घरी दोन कुत्री आहेत.. एक ऍना..पहिली पॉमेरीअन, आणि दुसरा हा आमचा…”I know what you did last summer!” वाला हिरो.

प्रवास स्थुल बांधा ते मध्यम बांधा


आधी

आधी

नंतर

नंतर

देवाशप्पथ सांगतो हे फोटो दोन वेगळ्या व्यक्तींचे नसुन दोन्ही माझेच आहेत. फरक एवढाच आहे की एक ६ महीने ‘आधीचा’ आहे आणि एक ‘नंतरचा’.

लग्न झाल्यावर माणसं आणि बायका ही फुगतात हे ऐकुन होतो, पण माझ्या बाबतीत हे जरा जास्तीच झाले. लग्नानंतर इतका फुगलो, इतका फुगलो की विचारायची सोय नव्हती. माझ्या वाढत्या वजनाच्या बाबतीत मी सोडुन सगळेच ‘कर्न्सन्ड’ होते. पण आधी आडुन आडुन बोलणारे जेंव्हा उघड-उघडच बोलायला सुरुवात केली तेंव्हा मात्र माझ्या आरश्यानेही हात टेकले आणी तो सुध्दा ‘होय.. तु जाड झाला आहेस’ म्हणु लागला. त्यातच वयाच्या फक्त ३० व्या वर्षीच ब्लड-प्रेशर मागे लागले आणि मग मात्र मी खडबडुन जागा झालो. ठरवलं पेपर मध्ये जे आपण फोटो बघतो ‘आधीचा’ आणि ‘नंतरचा’ ते आपल्याही बाबतीत खरं करुन दाखवायचंच.

वजन कमी करण्यासाठी कोणतेही ‘जीम’ लावले नाही. आधीही कध्धीच लावले नव्हते आणि यापुढेही लावणार नाही. त्यासाठी मी केले:

  • सकाळी भल्या पहाटे ४५ मिनीटे पळणे आणि भराभर चालणे. पहीले काही दिवस खुपच कठीण गेले. अंथरूणातुन उठवायचे नाही. ४-४ गजर बंद करुन झोपायचो. पण हळु-हळु सवय होत गेली.
  • पळुन आल्यावर जरा विश्रांती घेउन, घरातील व्यायामाची सायकल चालवणे. चालवण्याचा वेग ताशी ३५ कि.मी. कॅलरी काऊंट ३०० जोपर्यंत होत नाही तो पर्यंत. वेळ साधारणपणे ३० मिनीटं.
  • ऑफिसचा चौथा मजला दररोज लिफ्ट शिवाय चढणे आणि उतरणे.
  • वरील प्रकारांनी वजन ४ महीन्यात खुप आटोक्यात आले पण कमी होण्यासाठी अजुअनही वाव होता. मग दुपारचे जेवण बंद करुन सॅलड्स चालु केले. रोज घरुन डब्यात मिळतील त्या उकडलेल्या भाज्या, काकड्या, गाजर, मुळा, लसुण, कोबी/पालकाची पानं, मश्रुम्स, फ्लॉवर, कच्या उसळी, फळ (डाळींब, मोसंब, चिक्कु, पपई पैकी काहीही) यांचे एकत्रीत मिश्रण चालु केले. पहिल्या पहिल्यांदा खुप भुक लागायची. पण आठवड्यात याची पण सवय झाली

मग मात्र वजन नियंत्रणात आले. पुर्वी न बसणारे कपडे व्यवस्थीत बसु लागले, तर नविन कपडे प्रचंड सैल. अक्षरशः मला बरीचशी नविन खरेदी करावी लागली. माझ्या वाढत्या वजनाचा इश्यु बनवणारे अनेक जण मग मात्र ‘वजन ड्रास्टिकली कमी करायला काय केलेस रे बाबा?’ म्हणुन सल्ला घेउ लागले तेव्हाचा आनंद काय वर्णावा.

वजन नियंत्रणात रहाण्यासाठी आता सायकलींग चालु आहे. घर-ते-ऑफीस-ते-घर यासाठी सायकलच वापरतो. (सध्या २-३ आठवडे अती-तप्त उन्हामुळे बंद आहे)

गरज असते एखाद्या मोटीव्हेशनची. कुठेतरी ऐकले होते. ‘Be a Motivating rather than मोटी (मोटा) वेटींग’

तदेव लग्नं..


कुठलेही धार्मिक कार्यक्रम मला लांबुनच बरे वाटतात, पण माझ्या लग्नात मात्र मला सहभागी व्हावे लागणारच होते. त्यामुळे जशी जशी तारीख जवळ येत होती, तशी तशी माझी चिंता वाढतच होती. ते गळ्यात हार-तुरे घालायचे, तो साधु काय बोलतो ते ऐकायचे, मधेच तो काहीतरी म्हणायला सांगतो तसे म्हणायचे, बहुतेक वेळेला सुरुवात “मम” पासुनच असते, समोर आगीचा डोंब उसळलेला असतो, त्यात अजुन सारखे तुप घालायचे, त्यात अंगात भरजरी कपडे सांभाळायचे. मग लग्नानंतर भेटायला येणाऱ्यांबरोबर उगाचच खोटे खोटे हसायचे, मला हे सगळे जिवावर येते. मी सगळ्यांच्या हाता-पाया पडलो की नोंदणी पध्दतीने विवाह करू, पण माझे कोणी ऐकेल तर. अगदीच माझ्यावर उपकार म्हणुन आदल्या दिवशीचे श्रीमान पुजन का काय असते ते रद्द केले. सगळ्यांचे उत्तर एकच.. हौस-मौज असते, करुन घ्यायची.. हो..मान्य आहे, पण कुणाची, माझी का तुमची?. सगळ्यांच्या उत्साहाला नुसते उधाण आले होते. मला तसाही खरेदी मधे उत्साह नव्हता, त्यामुळे बाकीच्या लोकांनी त्यांची खरेदी करुन घेतली, पण शेवटी कुणीच उरले नाही तेंव्हा मला जबरदस्तीने खरेदीसाठी घेउन गेले. मग असंख्य प्रश्न, काय घ्यायचे, कोट घ्यायचा की जोधपुरी, की शेरवानी. खरे सांगतो, मला त्यातला फरकच कळत नाही. शेवटी त्यातल्या त्यात बरे दिसणारे घेउन बाहेर पडलो.

लग्नाच्या आदल्या दिवशी संध्याकाळी, होणाऱ्या बायकोचा फोनः इकडुन गाडी निघालीये तुम्हाला घ्यायला. तयार आहेस ना? [उगाचच युध्दाला वगैरे तयार असल्यासारखे वाटले]. काय कपडे घातले आहेस? काळ्या रंगाचे नको घालुस. [घ्या. झाले का.. मी तर काळ्या रंगाचाच शेरवानी का चुडीदार का काय ते घातले होते] मी आपले बर म्हणुन फोन ठेवुन दिला. तेव्हड्यात गाडी आलीच. मग आम्ही सगळे बाराती निघालो. कार्यालयापाशी दारातच आडवले.. जकात भरायला नाही हो.. ओवाळायला.. [बुट का मोजुडे काढा, पाय धुवा, परत घाला.. वैताग क्र.१] जिजु-जिजु म्हणुन सारखे फोन करणारी आणी चॅट वर भेटणारी माझी साली, जुईली हसत मुखाने स्वागताला हजर होती. मग जोरदार स्वागत समारंभ झाला.. हसण्याची मुक्त हस्ते उधळण झाली आणी आमच्या स्वारीने रणांगणात- आपले.. कार्यालयात प्रवेश केला. बरीच ओळखीची-अनोळखीची लोक जमली होती. ज्यांनी मला आधी पाहिले नव्हते किंवा मी ज्यांना आधी पाहिले नव्हते असे आम्ही एकमेकांकडे बघत होतो. थोड्याच वेळात आमच्या सौ. अवतरल्या. गडद निळ्यारंगाची एकदम रापचीक साडी घातली होती. चेहरा चमकी लागल्यासारखा चमकत होता. हाताची मेहंदी मस्तच रंगली होती. आता बोलायचे असते की नाही कुणास ठाउक.. म्हणुन मी आपली एक चोरटी स्माइल देउन मोर्चा दुसरीकडे वळवला. तोपर्यंत सामानाच्या बॅगा खोलीत गेल्या होत्या. थोड्याच वेळात जेवणासाठी बोलावणे आले. श्रीमान पुजन नसले तरी, भोजन होते. आमच्या सौ. लांब कुठेतरी त्यांच्या नातेवाईकांबरोबर बसल्या होत्या. लांबुनच त्यांनी छान दिसतोय असा हात हलवला, मग मी पण तसेच केले. मग तिने मला एक डोळा मारला.. आणी मी चक्क लाजलो. एवढ्यात वाढपी आले. शिरा-पुरीचे जेवण होते. जेवण झाल्यावर सगळी लोक पांगली. मी पण मित्रांबरोबर गप्पा मारत बसलो. थोड्यावेळाने मग मी झोपायला गेलो. पण हाय रे दैवा खाली अंताक्षरीचा खेळ सुरू झाला होता. झोपायचा प्रयत्न वायाच गेला. मग कंटाळुन मीपण खाली आलो. लगेच सगळ्यांनी मला पकडले आणी गाणी म्हणायला बसवले. पण सासरच्या अनेक लोकांसमोर गाणे कसे म्हणायचे या विचारांनी मी संकोचलो होतो त्यामुळे काहीतरी कारण काढुन मी बाहेर पडलो. आमच्या सौ. पण थोड्यावेळाने बाहेर आल्या. रात्रीचे १२ वगैरे वाजुन गेले होते. बाहेरच्या मंडपात अतिशय शांतता होती. आम्ही तिकडेच खुर्चा टाकुन गप्पा मारत बसलो. खुप छान क्षण होता तो. दोन वर्षाच्या मैत्रीनंतर उद्या [खरंतर आता आजच] आम्ही लग्नाच्या गोड बंधनात बांधले जाणार होतो. मग काय थोड्या जुन्या आठवणींना उजाळा दिला, कॉलेजचे ते दिवस, एकमेकांशी झालेली ओळख, त्याचे प्रेमात झालेले रुपांतर, नंतरचे ते चोरुन चोरुन भेटणे, भेटकार्ड आणी प्रेमपत्रांची देवाणघेवाण सर्व काही. एव्हाना आतली गाणी वगैरे संपली होती आणी सकाळी लवकर उठायचे म्हणुन सगळे झोपायला गेले होते. अधुन-मधुन कोणीतरी बाहेर यायच, पण आम्हाला बघुन परत निघुन जायचे. आज झोपच येत नव्हती. सकाळ पर्यंत असेच गप्पा मारत बसावेसे वाटत होते, तेवढ्यात कोणत्यातरी आजीबाईंची हाक कानावर पडली..”झोपा आता, सकाळी लवकर उठायचे आहे, नंतर आयुष्य आहे गप्पा मारायला.” मग शेवटी, मावळत्या सुर्याचा नाही पण चंद्राच्या साक्षीने एकमेकांचा निरोप घेउन झोपायला गेलो.

सकाळी जाग आली ती लोकांच्या चाललेल्या गडबडीने, बादल्यांचे आवाज, चहाच्या कपांचे आवाज, बारक्या मुलांची बोंबाबोंब. परत एकदा मला जाणीव झाली की माझ्या लग्नाचा माझ्यापेक्षा इतरांनाच जास्ती उत्साह आहे. नोंदणी पध्दत किती सुटसुटीत असते, कोर्टात जायचे, दोन सह्या करायच्या, हार घालायचे आणी पेढे खायचे झाले. पण कुणाला पटेल तर ना. मी आपल्याच विचारात मग्न होतो तोच लोकांची झुंड आत आली मला उचलले आणी आंघोळीला नेहुन बसवले. कसले कसले तेल, उटणी, रंगीत साबण आणी बरेच काही होते. मग मला बराच धुतला आरती का ओवाळणी वगैरे झाली. मला आता खुप झोप आली होती पण नाही, गुरुजी यायची वेळ झाली म्हणे त्यामुळे आवरावे लागले. मग आवरले एकदाचे आणी खाली आलो. खाली खिचडीचा मस्त वास सुटला होता, तेवढ्यात कुणीतरी माझ्या समोर “डिश” आणुन ठेवली. नवरा मुलाचा मान म्हणतात तो हाच असावा असे म्हणुन मी आडवा हात मारला. त्यावर एक कप कॉफी ढकलली तेंव्हा कुठे जरा बरे वाटले.

मग मला सौं ची आठवण झाली. मनात म्हणले दिसत नाहीये कुठे, काल रात्री उशीरा झोपली अजुन उठली नाही कि काय? माझी शंका मी माझ्या सालींपाशी बोलुन दाखवली तेंव्हा कळले की ती सकाळी लवकरच उठलीये, ब्युटी-पार्लर वाली आलीये, मेक-अप चालु आहे. तेव्हढ्यात ती आलीच बाहेर. काय चिकणी दिसत होती हिरव्या साडी मध्ये. पण लगेच माझ्या इकडे आलीच नाही. तिच्या नातेवाइकांचे कौतुक चालु होते ना. “काय सुंदर दिसतीय ना पल्लु”,”किती गोड दिसतीय, द्रुष्ट काढा बाई तिची”, “साडी चा रंग किती उठुन दिसतोय”, “मेक-अप किती छान केलाय” असे आणी बरेच काही. मेक-अप चांगला केला होता खुप वेगळीच दिसत होती, पण पावडर जऱा जास्तीच लावली होती वाटते त्यामुळे “खारा-दाणा” दिसत होती. असो. मग आमचे एकत्र आणी वेग-वेगळे फोटो काढले गेले. मग माझ्या सासर च्या लोकांनी खिचडी आमच्या समोर आणुन ठेवली. मी म्हणले “मी खाल्ली.!!” ..”आधीच??” [म्हणजे असे पण असते का मी तिच्या आधी काही खायचे नाही??!!”]

थोड्याच वेळात गुरुजी आले. त्यांना गुरुजी का म्हणतात तेच कळत नाही, मी आपला त्यांना साधुच म्हणतो. तर ते आले. इकडे तिकडे कटाक्ष टाकला आणी मग स्थानापन्न झाले. मग थोड्यावेळाने त्यांनी गर्जना केली. मुलाला बोलवा, मुलीला बोलवा. आता तिकडे एवढ्या छान अक्षरात फुलांमधे माझे आणी पल्लवी चे नाव लिहिले होते. मग नावाने हाक मारावी ना.. मुलगा, मुलगी काय..तर आम्ही तिकडे गेलो. लगेच कॅमेरे वगैरे सरसावले. मग कसल्या कसल्या पुजा सुरू झाल्या. वातावरण खुप प्रसन्न होते पण बहुतेक त्या साधुला ते बघवले नसावे, त्याने समोरच्या भांड्यात आग पेटवलीच आणी मला म्हणाला “माझे मंत्र पठण होइ पर्यंत यात पळी भर तेल टाकत रहा.. ॐ श्री गणपतेय नमः, ॐ श्री सिध्दविनायेन नमः, तुमची कुलदेवता कोण. [मला कुठे माहीत] मी आई कडे कटाक्ष टाकला. “अंबाबाई..” पुढे.. असेच काही तरी चालु होते. मी आगीत तेल ओतत होतो.. थोड्याच वेळात सगळा धुराडा झाला. आमच्या सौ तो धुर नसुन धुके आहे अशा आनंदात आमच्या हाताला हात लावुन बसल्या होत्या. समोर बघ्यांची गर्दी वाढत होती. मी उगाचच खुष असल्याचे भासवत होतो. मधुन मधुन “मम” चालुच होते. त्यातच आता सारखे उठुन “मोठ्यांना नमस्कार करा” चा प्रकार वाढला होता. हळुहळु मला पण हा सगळा प्रकार आवडायला लागला होता फक्त त्या धुराचे काहीतरी करायला हवे होते. तासभर हा प्रकार झाल्यावर साधु थांबला. मग आम्ही उभे राहीलो. माझ्या हातात लाह्यांचा एक ढिग दिला आणी तो तिच्या हातावरुन आगीत टाकायला सांगीतले. मला एव्हाना परत भुक लागायला लागली होती. त्या आगीत भाजल्या जाणाऱ्या लाह्या बघुन मला “पॉपकॉर्न” ची आठवण होत होती.

हे झाल्यावर एक तांदुळाने भरलेले ताट समोर आले. मी म्हणे ह्यावर नाव लिहायचे बायकोचे, किंवा जर बदलणार असेल तर. मी तिला आधी घाबरवुन ठेवले होते कि मी ‘सगुणा’ किंवा असलेच काही तरी अतरंगी नाव ठेवणार म्हणुन त्यामुळे ती लक्ष ठेवुन होती. मग मंगळसुत्र आले. ह्या क्षणाची मात्र मी आतुरतेने वाट बघत होतो. मी अक्षरशः त्यावर झडप घातली आणी “गुरुजींची” आज्ञा होताच ते सौंच्या गळ्यात घालुन टाकले. खुप छान दिसत होते ते तिला. त्यानंतर मग सात फेरे झाले.. हा प्रकार पण मला खुप आवडला. मजा आली. आता जरा त्या साधुने विश्रांती घ्यायेचे ठरवले असावे. त्याने आम्हाला कपडे बदलुन यायला सांगीतले. मग मी पटकन कपडे बदलुन आलो. परत ते पाय धुवा वगैरे.. यावेळेला मी वैतागलो होतो. म्हणले बुटावरच ओता काय ओतायचे ते. आता खुपच गर्दी झाली होती.. बहुतेक मुहुर्त आला होता. मग आंतरपाट वगैरे धरला. आणी थोड्याच वेळात “तदेव लग्नं..” सुरु झाले. मनामध्ये खुप साऱ्या भावना दाटुन आल्या होत्या. विचारांची गर्दी झाली होती. आज मी ब्रम्हचर्य सोडुन, गृहस्थ होणार होतो. मधुनच आंतरपाटाच्या वरुन मी पलीकडे आमच्या सौ रडत आहेत का ते बघत होतो.. पण नाही.. मस्त हसत होती.. छान..मला आपली उगाचच चिंता वाटत होती. एवढ्यात आंतरपाट बाजुला झाला आणी आम्ही एकमेकांच्या गळ्यात हार घातले. नंतर काय झाले आठवत नाही. एक वेगळ्याच धुंदीत होतो. खुप सारी लोक शुभेच्छा देउन गेली.

तर असा हा लग्न सोहळा “अगं अगं म्हशी” म्हणत शेवटी मात्र एन्जॉय केला.

हनिमुनचा भयावह शेवट


हनीमुनची ती रोमांचक दिवसांची सुट्टी संपवुन आम्ही पुण्याला परतत होतो. बैगलोर-पुणे नागरकॉइल एक्सप्रेस ने परतीचा प्रवास होता. गाडी वेळेत संध्याकाळी ८ वाजता प्लॅटफॉर्मला लागली. बोगी नंबर वगैरे शोधुन सामान सावरत आत मध्ये शिरलो.

आत मध्ये शिरत असतानाच बायको मला म्हणाली, “ए ती मुलगी बघ ना कशी बघती आहे तुझ्याकडे!” मी लगेच शोधाशोध केली. आमच्या कंपार्टमेंट पासुन काही सिट दुरुन एक २५वीशीतली मुलगी टक लावुन बघत होती. बायको पुढे म्हणाली.. “अशी काय बघती आहे ती? तु काही आणि एवढा स्मार्ट, हॅडसम वगैरे नाही आहेस बरं का!!”

आमची ए/सी केबीन पुर्ण रिकामी होती. कुणाचेच रिझर्वेशन नव्हते. त्यामुळे पुण्यापर्यंत या पुर्ण केबीनमध्ये आम्ही दोघचं या विचाराने खुश झालो. सामान अस्ताव्यस्त फेकुन मस्त ताणुन दिली. थोडा आराम झाल्यावर मी कानात हेडफोन घुसडुन बायकोच्या मांडीवर पहुडलो तर बायको कुठलेतरी पुस्तक वाचत बसली. थोड्यावेळाने सहजच डोळे उघडले तर ती मगाचची मुलगी उघड्या दारातुन हळुच आत मध्ये वाकुन बघत होती. तिला बघुन जाम घाबरलो आणि ताडकन उठुन बसलो. मला उठलेला बघुन ती तेथुन निघुन गेली. नंतर माझे लक्षच लागत नव्हते. सारखे दाराकडे लक्ष जात होते. शेवटी न रहावुन हळुच उठलो, दार किलकिले करुन बाहेर बघीतले. ती मुलगी तिच्या जागेवरुन मागे वळुन बघत होती. पटकन आत घुसलो आणि दार लावुन घेतले. कडी लावीन म्हणलं तर हाय रे दैवा. भारतीय रेल ची दाराची कडी तुटलेली. मग दार तसेच ओढुन घेतले.

काही वेळाने दारावर ‘टक-टक’ झाली. आम्हाला वाटलं टी.सी आहे म्हणुन दार उघडले. तर परत तीच मुलगी दारात उभी. २-४ क्षण शांतते गेले. ती सारखी माझ्याकडे आणि बायकोकडे आळीपाळीने बघत होती. शेवटी तिने बायकोला “आत येउ का?” विचारले. आता नाही कसं म्हणायचे म्हणुन तिला आत बोलावले. ती समोरच्या बाकावर बसली आणि आम्ही दुसऱ्या बाजुला. परत २-४ क्षण शांततेत. तीची ती भयानक नजर दोघांवर खिळुन होती.

शेवटी तीच बोलली जराश्या चिडक्या आवाजात.. ‘मगाशी तुम्ही दोघं काय करत होतात?’
आम्ही: ‘मगाशी? कधी? काही नाही.. का?’
थोडा वेळ खाउन ती बोलली, “मी बघीतलं ना मगाशी, हा तुझ्या मांडीवर झोपला होता!”
आम्ही: “??? !!!”
शांतता…..
आम्ही: “मग?”
ती: “मग म्हणजे? असं चालतं का?”
आम्ही: “अगं आम्ही नवरा बायको आहोत. नुकतेच लग्न झालेय.”
ती: “कशावरुन? कशावरुन तुम्ही खोटं नाही सांगत?”
आम्ही: “?????!!!!! मग एकदम मला सुचले मी माझ्या आणि बायकोच्या हातातली अंगठी तीला दाखवली.. हे बघ..”
आपल्या चेहऱ्यावर अस्ताव्यस्त ओघळणाऱ्या केसांना मागे सारत ती जरा रिलॅक्स झाली. “मग ठिक आहे” चेहऱ्यावर हास्य आणत ती म्हणाली. मग एकदमच हात पुढे करुन म्हणाली..”मी शोनाली.. तुम्ही??”
मी हात पुढे केला.. तशी तिच्या चेहऱ्यावरचे हास्य परत गेले.. “तु नको शेक-हॅड्स करुस.. तुझं लग्न झालयं.. तु करं गं असं म्हणुन तीने बायकोला शेक-हॅड केले”

पुढचे काही क्षण परत शांततेत. ती सरळ टक लावुन आमच्याकडे आळीपाळीने बघत होती. पापण्यांची हालचाल सुध्दा अगदी कमीच. आम्ही मात्र विचारात गर्क. “कोण आहे ही? थोडी वेडी वगैरे आहे का?” तेवढ्यात कंपार्टमेंटचे दार उघडुन एक बाई आत आली. शोनालीला बघुन तिच्या चेहऱ्यावरचा ताण निवळला. “अगं तु एकडे काय करत आहेस चल तिकडे!” असं म्हणुन तिने तिला जवळ जवळ ओढलेच. जाताना, “स्वॉरी हा..तुम्हाला उगाचच त्रास” म्हणुन गेली सुध्दा.

ती गेल्यावर आम्हाला जरा मोकळ मोकळ वाटलं. पण आमचा हा आनंद फार काळ टिकला नाही. काही वेळातच ‘ती’ परत आलीच. आल्यावर ते डोळे तसेच रोखुन धरलेले.. भयानक. केस मोकळे होते. चेहऱ्यावर संशयाचे भाव. येउन परत समोर बसली आणि बायकोला म्हणाली, “हा तुला फसवतोय!’

आम्ही: “???!!!!!??”
ती: “बघ, लक्ष ठेव, मगाशी सारखा माझ्याकडेच बघत होता. तुला फसवणार तो!!”
माझ्या मनामध्ये एवढ्या शिव्या येत होत्या ना!! म्हणंलं सरळ हिला धरुन बाहेर काढावं. तेवढ्यात बायकोने विषय बदलला. मग तीच म्हणाली, “तुम्हाला नटं कोण आवडतो. मला तर बाबा शाहरुख खान आवडतो..” आणि परत गंभीर होत..”आणि तुम्हाला कोण आवडतो? शाहरुखच ना?” (आमची काय हिम्मत नाही म्हणायची.)

मग तिने बायकोला विचारले “तु काय करतेस गं?”. बायको म्हणाली..’मी जॅपनीज ट्रांसलेशन करते. इंग्लीश टु जपानी” तशी एकदम उड्या मारत नाचायलाच लागली.. आणि टाळ्यावाजवत गाणं म्हणायला लागली..”मेरा जुता है जपानी..”

तीचा तो आवतार बघुन बायको जाम घाबरली होती.. आणि मी पण. आम्हाला शांत बघुन मध्येच थांबुन म्हणाली..”तुम्ही शांत का? म्हणा ना गाण माझ्याबरोबर..” आणि परत तिचा तो भयावह नाच चालु.

शेवटी मी तीथुन बायकोला घेउन बाहेर पडलो आणि तडक तिच्या आईकडे गेलो. आई डुलक्यांमध्ये मग्न होती. तिला जागे केले आणी झालेला प्रकार सांगीतला. ती परत आमच्या कंपार्टमेंटमध्ये आली आणि तिला घेउन गेली. नंतर आम्हाला परत ‘स्वॉरी’ म्हणाली. ती म्हणे थोडी मानसीक पेशंट आहे, तीला ट्रीटमेंट साठी मुंबईला घेउन चालले होते. म्हणलं, “ते सगळ ठिक आहे हो पण तिला थोडं सांभाळा ना.. सारखं इकडेच येती आहे ती..”

नंतरचे तास आम्ही कसे काढले कुणास ठाउक. शोनाली नंतर कंपार्टमेंट मध्ये आली नाही. पण ती होती. बाहेर दारापाशी होती. उघड्या फटीतुन आत पहायचा प्रयत्न करत. जाणवत होतं ते आम्हाला. आम्ही शेवटी एकदम वरच्या बर्थ चा आसरा घेतला आणि लाईट मालवुन झोपुन गेलो. पहाटे कधी तरी जागं आली. कॉफीसाठी बाहेर पडलो तेंव्हा ‘फुल्ल खुन्नसने’ ती आमच्याकडे बघत होती. पुणे स्टेशन आल्यावर मागे पुढे नं बघता सरळ बाहेर पळत सुटलो, रिक्षा पकडली आणि तडक घर.

विथ ड्यु रिस्पेक्ट टु हर मॉम, आणि तिच्या आजारपणाची मला खिल्ली ही उडवायची नाही. पण आमच्यावर ओढवलेले ते भयानक तास वर्णन करण्यासाठीच हा लेख. ते पापण्या क्वचीत हलणारे डोळे, ते मोकळे केस, तो ‘मेरा जुता है जपानी’ वरचा टाळ्या वाजवतचा नाच. कध्धीच विसरु नाही शकत..!!

पोराला कुत्र्यासारखा धुतला


काल अचानक पणे मतदानानिमीत्त आजच्यादिवशी आम्हाला सुट्टी जाहीर केली. अर्थात त्यासाठी पुढच्या शनिवारी कामाला यावे लागणार आहे. पण आज तर सुट्टी मिळाली. भल्या सकाळी ८ वाजताच मतदान करुन आलो. बायकोने आल्या आल्या ‘आज मुलाला आंघोळ घाल ना!’ म्हणुन तगादा लावला. पोरंगं ही मग बाबांबरोबरच आंघोळ करायची म्हणुन बोंबलत बसलं मग काय करता शेवटी गेलो दोघं जण आंघोळीला.

पहिले २-४ तांबे झाल्यावर साबण लावायची वेळ आली. आता सहसा त्याला आंघोळ त्याची आई किंवा आज्जीच घालते त्यामुळे त्याचा साबण कुठला मला कसं माहित. समोर एक गुलाबी रंगाचा साबण होता. पोराचा आवडता रंग गुलाबीच म्हणलं हाच असणार म्हणुन घेतला तोच. पोराने ही साबणं बघीतल्या बघीतल्या.. “आsss!! पिंक साबणं. कित्ती छान आहे” म्हणुन आपला आनंद व्यक्त केला.

तरी एकदा विचारावं म्हणुन विचारले, “काय रे हाच ना तुझा साबंण?” ३ वर्षाचे पोरगं ते त्याला काय..”होss हाच्च माझा साबणं” म्हणुन मोकळा. “रंग कित्ती छान आहे”, ‘कित्ती छान वास आहे” वगैरे विषेशणं चालुच होती. साबणावर भु-भु चे चित्र होते. ते लगेच मी त्याला दाखवले, “हे बघ.. डॉगी पण आहे साबणावर!!!” पोरगा खुssssश्श” अश्यारीतीने आनंदाने आंघोळ पार पाडली. पोराला पाठवलं बाहेर आणि मी माझी आंघोळ चालु केली.

बाहेरुन पोराचा आईशी चाललेला संवाद ऐकु येत होता.
“आई.. आज बाबांनी मला नविन नविन साबणाने आंघोळ घातली”..
आई..”होss!!!, कुठला रे?”
“पिंक पिंक होता भु भु चे चित्र असलेला. मला आवडला.. मला बाबा पण आवडले. मला तु नाही आवडत तु नाही मला त्या साबणाने आंघोळ घालत”

त्याचे वाक्य पुर्ण होयच्या आधीच बायकोने बाथरुमचे दार बडवले..”अरे तु कुठल्या साबणाने आंघोळ घातली त्याला??”
मी: “का काय झालं.. त्याच त्याच्या पिंक साबणाने”
एव्हाना मी दार उघडले होते. बायको आत घुसली आणि समोरचा साबण हातात धरुन मला म्हणाली .. “याsss??”
मी ‘हो’ म्हणलं. बायकोने डोक्यालाच हात लावला.. ‘अरे तो आपल्या कुत्र्याचा आंघोळीचा साबण आहे.. माहीत नाही का तुला?? हा बघ हा ओजस चा साबण जॉन्सन ऍन्ड जॉन्सन चा’
मी.. “अरे देव्वा…”

पोराचे नुकतेच आवरले होते, परत त्याचे कपडे काढले आणि आंघोळीला घेतला. दोघांनी चांगला घासुन पुसुन धुतला त्याला. परत बाहेर आल्यावर तेल, क्रिम, पावडर चोपडले. सुट्टीच्या दिवशी नसता उपद्याप झाला.

एक बरं झालं पण.. निदान लगेच तरी त्याच्या आंघोळीचे काम माझ्याकडे येणार नाही.

हॅलो!! एस.एन.डी.टी वुमन्स कॉलेज?


शनिवार, सुट्टीचा दिवस. आमरसाचे जेवण करुन निवांत पहुडलो होतो. डोळ्यात झोप हळु हळु उतरत होती एवढ्यात घरातला फोन खणखणला. सेल्समन/सेल्सवुमन आणि फोन कधी येईल काही सांगता येत नाही. चरफडत उठलो आणी फोन उचलला.

पलीकडुन एका युवतीचा आवाज, “हॅलो, एस.एन.डी.टी. वुमन्स कॉलेज?”.
“सॉरी, रॉग नंबर”, म्हणुन मी फोन धाडकन आपटुन बंद केला.

गादीवर जाउन जरा पडीन म्हणतो, तोच परत तीचाच फोन, “एस.एन.डी.टी?”

“नाही हो.. नंबर नीट तपासा ना!”, मी आवाजातली नाराजी शक्यतो लपवत म्हणालो.
ती, “अहो नंबर हाच दिलाय. मग हा कुणाचा नंबर आहे?”
मी: “ते नाही सांगु शकत पण एस.एन.डी.टी चा नाहीये. आणि आमच्या घरातील कोणीही एस.एन.डी.टी मध्ये प्राध्यापक, कर्मचारी नाहीये”.. धडाम्म, बंद करुन टाकला.

तासाभराने परत दुसऱ्या युवतीचा फोन.. “एस. एन.डी.टी?” परत तेच संभाषण. यावेळेला तिला निट सांगीतले, तुम्ही नंबर बरोबर दाबला आहे, परत लावुन बघु नका. हे एस. एन. डी. टी. वुमन्स कॉलेज नाही.

त्यानंतर दिवसभरात ८-१० फोन आले. झोपेचा पार बट्याबोळ झाला. इतका वैताग आला होता ना!!

रविवार सकाळ. १०.३० वाजले होते, टि.व्ही. वर ‘अलीफ लैला’ नामक कार्यक्रम बघत बसलो होतो. उडता गालीचा, आग ओकणारा राक्षस मस्त रंगात आले होते, एवढ्यात फोन वाजला.

पहील्यांदा…
“एस.एन.डी.टी?”
“रॉग नंबर”.. धडाम्म..

दुसऱ्यांदा..
“एस.एन.डी.टी?”
“रॉग नंबर”.. धडाम्म..

तिसऱ्यांदा..
“एस.एन…?”
“रॉग नंबर”.. धडाम्म..

चौथ्यांदा
“एस.?”
“रॉग नंबर”.. धडाम्म..

पाचव्यांदा..
धडाम्म..

आता माझ्या संभा्षणात अजुन एक वाक्य जोडले गेले होते, ‘तुम्हाला एस. एन. डी.टी. चा नंबर मिळाला तर त्यांना सांगा कुठल्यातरी प्रॉस्पेक्टसवर चुकीचा नंबर टाकलाय.’ जेणेकरुन तो नंबर लवकरच बदलला जाईल आणी मला येणारे हे निरर्थक फोन बंद होतील. पण कसंच काय? काही उपयोग झाला नाही. फोन येतच राहीले.

काही वेळेला माझ्याबद्दल लोकांना सहानभुती वाटावी म्हणुन मला कित्ती त्रास होतोय हेही सांगत होतो. पण काही महाभाग असेही होते..’हा एस.एन.डी.टी चा नंबर नाही तर मग त्यांचा नंबर काय?’ (आता मला काय माहीत).. अहो असे कसे माहीत नाही तुम्हाला, तुम्हाला इतके फोन येतात तर माहीत करुन घ्या ना (अहो..). धडाम्म, माझे म्हणणे ऐकुनच घ्यायचे नव्हते त्यांना.

काही आया आपल्या मुलीच्या कॉलेज ऍडमीशनबद्दल भावुक होत होत्या. “अहो, मी बारामती हुन बोलतेय (कधी कधी नगर, औरंगाबाद, नाशीक ही होतं) प्लिज मला तिथला नंबर सांगा ना. मी परत उद्या फोन करते” आता माझ्याकडेच नाही तर मी तरी कुठुन देणार.

महीनाभर हा प्रकार चालु होता. आता मात्र माझ्या आणि माझ्याही पेक्षा जास्ती आई आणि बायकोच्या.सहनशक्तीचा अंत झाला होता. हातातली कामं सोडुन फोन घ्यायला यावे तर हे ‘एस. एन. डी. टी!!!’

टेलीफोन डिरेक्टरी शोधुन झाली, झालेच तर कॉलेजमध्ये जाउन प्रॉस्पेक्टस बघुन झाले, पण माझा नंबर तिथे कुठेच नव्हता. मग या सगळ्या ‘विद्यार्थीनी’ मला कुठुन फोन करत होत्या. बर एस. एन. डी. टी. ची एक का वेबसाईट आहे?. कित्ती तरी शोधुन झाल्या पण प्रयत्न व्यर्थ. काही दिवस गणपती पाण्यात ठेवला, तळ्यातल्या गणपतीला नवस बोलला. पण काही उपयोग नाही.

पण एके दिवशी मात्र सापडली, एक वेबसाईट सापडली आणि घोळ लक्षात आला. माझा नंबर आणि एस. एन. डी. टी. चा नंबर अगदी एकसारखाच.. शेवटचे दोन अंक सोडले तर. माझ्या नंबरचा शेवट ‘६९’ ने होणारा तर एस.एन.डी.टी. चा शेवट ‘९६’ कोणत्यातरी लायकी नसलेल्या निर्लज्ज संगणक अभीयंत्याने वेबसाईट तयार करताना ‘९६’ ऐवजी ‘६९’ टाकले होते.

एखादा खजीना सापडावा तस्सा मला आनंद झाला. लगेच एस.एन.डी.टी. ला फोन करुन त्यांच्या कानावर ही चुक घातली. परंतु २ आठवडे उलटले तरी फोन चालुच होते. म्हणलं कदाचीत या युवतींनी खुप आधी वेबसाईट वरुन नंबर लिहुन घेतला असेल. होईल बंद हळु हळु. माझे समाजकार्य चालुच होते. आता नंबर माहीत असल्यामुळे त्या युवतींना मी खरा नंबर देत होतो आणि एक कळकळची विनंती पण करत होतो..”ताई, कृपया तिकडे फोन कराल तेंव्हा त्यांना सांगा वेब-साईटवर नंबर चुकीचा आहे.”

तरीही २ आठवडे झाले, फोन चालु. शेवटी परत एस.एन.डी.टी. कार्यालयात फोन केला. खरं तर चुक माझीच होती, लंच टाईम मध्ये फोन करत होतो.. पण काय करणार कामाच्या व्यापात वेळच मिळत नव्हता. ३-४ प्रयत्नांनंतर शेवटी कोणीतरी फोन उचलला.

‘हॅलो..’ (आवाजात पुणेरीपणा आणि खत्रुडपणा पुरेपुर भरला होता.)
मी: ‘हॅलो. एक विनंतीवजा तक्रार करायची होती. तुमच्या एका वेब-साईटवर तुम्ही चुकीचा नंबर टाकला आहे. म्हणजे बघा तुमचा नंबर xxx xxx x९६ आहे तर तुम्ही तो चुकुन xxx xxx x६९ टाकला आहे, जो दुर्दैवाने माझ्या घरचा नंबर आहे. तुमचे सगळे चौकशीचे फोन माझ्या घरी येतात हो. कृपया तो नंबर बदलुन घ्या’

त्याने माझे म्हणणे शांतपणे ऐकुन घेतले आणि ‘बरं’ म्हणुन फोन ठेवुन दिला.

मी खुश.. लगेच घरी फोन करुन आनंदाची बातमी दिली की आत्ता हे फोन बंद होणार. काय घोळ झाला होता आणि मी तो कसा शोधुन काढला ते सांगीतले. बायकोच्या आवाजात ‘नवरा माझा कित्ती हुशार’ चा भाव, तर आईच्या ‘पोरगं माझ गुणाचं’ कसं शोधुन काढल नै त्याने’!!

संध्याकाळी जेवायला गोडाचा शिरा होता.

दुसरा दिवस उजाडला आणि ‘येरे माझ्या मागल्या’ चालुच. एक दिवस झाला, दोन झाले, चांगला आठवडा झाला. शेवटी परत ‘एस.एन.डी.टी.’ च्या कार्यालयात फोन केला. यावेळेला फोन उचलणारा नविन असल्याने आणि मागच्यावेळेला फोन कोणी घेतला होता हे माहीत नसल्याने त्याला परत सगळे सांगावे लागले.

‘अहो पण तो वेब-साईटच्या नंबरचं आम्ही काही करु शकत नाही?’ तो..
मी संगणक क्षेत्रातलाच असल्याने मी ही लगेच ‘अहो पण का? एक साधी HTML तर आहे, तुम्हाला ती फक्त एडीट करुन नंबर बदलायचा आणि HTML परत पब्लीश करायची. आहे काय त्यात?’
‘अहो.. बरोबर आहे, पण ती वेब-साईट मुंबईला आहे!!’
मी आव्वाकच..”अहो वेबसाईट अशी कुठल्या गावाला नसते हो.. ती एका कंम्प्युटर वर असते जी कुठुनही एक्सेस करता येते. तुम्हाला त्या गावाला नाही जावे लागणार. प्लिज तेवढे बदलुन घ्या ना”
तो .” ते आम्हाला नाही कळत काही, एक काम करा तुम्ही मुंबईच्या कार्यालयात फोन करुन तक्रार नोंदवा ते बदल करतील”.. धडाम्म!!

आता मुंबईचा नंबर शोधण आलं. हातातली काम सोडुन २-३ मुंबईचे नंबर लावल्यावर एका ठिकाणी बरोबर नंबर लागला. तेथील मॅडमने फोन घेतला. मी परत माझं सगळ तुण-तुण वाजवल्यावर त्या मॅडमने नंबर लवकरात लवकर बदलुन घेण्याची आश्वासन दिले. तसेच अतीशय सौम्य शब्दात माझी माफी मागीतली. म्हणलं बघा मुंबईची लोक, नाहीतर आपल्या पुण्यात सगळे खत्रुडच भरलेले. आता आपलं काम होणार या विचाराने मी निर्धास्त झालो.

योगायोगाने २-३ दिवस कुणाचा फोन सुध्दा आला नाही. मग काय विचारता एकदम खुश. पण माशी शिंकायला वेळ नाही लागत, तिसऱ्या दिवशी तो नतदृष्ट वाजलाच ‘एस.एन.डी.टी.’ चा जप करत.

आता मात्र माझ्या सहनशक्तीचा अंतच होता. मग फोन करुन शेवटी अरेरावीची भाषाच वापरली. म्हणलं २ दिवसांत नंबर बदला नाहीतर ‘ग्राहकमंचाकडे तक्रार’ नोंदवतो. तसेच त्यांना होणाऱ्या नुकसानीचीही जाणीव करुन दिली. तुमच्या कॉलेज मध्ये ऍडमीशन घेउ इछ्चीणाऱ्या कित्तेक युवतींना योग्य नंबर न मिळाल्याने तुमचा आणि त्यांचा ही तोटा होतो आहे.

नंतरही काही दिवस फोन येत राहीले आणी मग बंद झाले. एक दिवशी सहजच ती वेब-साईट परत पाहीली आणि नंबर बदलेला दिसला आणी खरंच सांगतो, जीव १० फुटांवरुन हेलकावत भांड्यात पडला.

आजही फोन वाजला की छातीत धडकी भरते..”परत एस.एन.डी.टी. तर नाही!!!’

शिकार


फार पुर्वीची गोष्ट. लहानपण माझे कोकणातले. राजापुर नावाच्या गावात असताना घडलेली ही गोष्ट. ओळखीतलेच एक जण म्हणाले चला तुम्हाला जंगलात वाघ दाखवतो. आम्हीही लगेच तयार झालो.

रात्री ९.३० ला त्यांचा ट्रक घरासमोर आला. बरोबर खायचे-प्यायचे सामान घेऊन आम्ही गाडीत बसलो. तासाभरातच ट्रक जंगलात घुसला. आजूबाजूला घनदाट जंगल होते. पूर्णं चंद्र असूनही, जमीनीवर मात्र फारच थोडे चांदणे पोहोचत होते. सर्वत्र प्रचंड शांतता होती. ट्रकच्या इंजिनाचा, आणि काटक्या, फांद्या मोडल्याचा आवाज सोडला तर कसलाच आवाज नव्हता. अंधार असल्याने आजूबाजूला थोडेफार प्राणी असतील तरीही ते दिसण्याची शक्यता नव्हती. थंडीचा कडाका वाढला होता. आम्ही अंगावर शाल पांघरून घेतली.

आमचा ट्रक आता जंगलाच्या बऱ्याच आत पोहोचला होता. अधून-मधून टिटवीचे ओरडणे, माकडांचा झाडांवरून उड्यामारण्याचा आवाज वगैरे आवाज येत होते. ट्रकच्या मागच्या भागात बसलेली लोक, विडीची थोटकं ओढत कसलीतरी चर्चा करत होती. १-२ लोकांकडे गावठी बंदुका आणि छर्रे होते. वाघ दिसणार म्हणुन आम्ही चिल्ले-पिल्ले एकमेकांना घट्ट धरुन बसलो होतो. असली वर्णने मी फक्त मारुती चितमपल्लींच्या पुस्तकातच वाचली होती पण आता प्रत्यक्ष अनुभवताना खूपच थ्रिल वाटत होते.

एवढ्यात मागे काहीतरी गडबड उडाली. मागे वळून पाहिले तर सगळी लोक कुठेतरी एका दिशेला पाहतं होती. त्या दिशेला नजर रोखून पाहिले तेंव्हा एक रान-डुक्कर पळताना दिसले. आमची गाडी पण त्याच दिशेला वळली. ते डुक्कर पुढे आणि आमची गाडी मागे चालली होती. थोड्याच वेळात ठो s s ठो s s असे २-३ आवाज आले. त्यातील एखादी गोळी त्या डुकराला लागली असावी. आमची गाडी एकदम जवळ गेली तरी ते निपचित पडून होते. काय झाले? डुक्कराला का गोळी मारली हे आम्हाला काहीच कळले नाही, तेंव्हा त्या काकांनी सांगीतले ‘अरे आपण शिकारीला आलोय ना!!’

आम्हाला आता त्या डुकराला बघायची फार उत्सुकता होती. आम्ही परवानगी घेऊन, पुढच्या केबिन मधून उतरून मागे जाऊन बसलो. थोड्याच वेळात त्या लोकांनी त्या डुकराला मुसक्या मारून आणले आणि गाडीत टाकले. गाडी पुढे जाऊ लागली. एव्हाना आम्हाला कळून चुकले की ते डुक्कर अजून मेलेले नाहीये. त्याची हालचाल चालू होती. त्याला बांधलेले असल्याने आम्हाला त्याची फारशी भिती वाटत नव्हती. पण त्याचे ते तडफडणे आम्हाला बघवत नव्हते.

जखमेमधुन रक्त वाहत होते. ते डुक्कर वेदनेने तडफडत होते, ओरडत होते. आम्ही त्या लोकांना अजून एक गोळी त्या डुकराला मारायला सांगितले. पण ते लोक, त्या अर्धमेल्या डुकरावर आपली एक गोळी वाया घालवायला तयार नव्हते. ‘मरेल ना म्हणे ते कधीतरी. कशाला अजुन एक गोळी वाया घालवा?’

त्या डुकराची तडफड वाढतच होती. ते जीवाच्या आकांताने ओरडत होते. पण त्याची कुणाला पर्वा नव्हती. त्याचा तो आवाज, काळीज पिळवटून काढत होता.

त्याचे ते डोळे.. आळीपाळीने सगळ्या लोकांकडे बघत होते.. मृत्यूची भीक मागत होते. आम्ही परत एकदा त्या लोकांना विनंती केली. पण काहीच फरक पडला नाही. त्यातील एकाने वैतागून त्या डुकराच्या पोटात आणि तोंडावर दोन-तीन लाथा घातल्या. ते डुक्कर वेदनेने अजून जोरात ओरडले. आता त्याचे डोळे आमच्याकडे वळले होते. आमच्यातला तो जोष केंव्हाच पळून गेला होता. आम्हाला त्याची फार कीव येत होती. पण आम्ही काहीच करू शकलो नाही.

हळु हळु त्याची तडफड कमी झाली. आता ते कसलातरी घुर्र-घुर्र असा घश्यातुन आवाज काढत होते. बराच वेळ शांत कि परत आवाज, परत शरीराला झटका. कितीतरी वेळ तडफडल्यानंतर कधीतरी त्या मुक्या प्राण्याने आपला जीव सोडला….मृत्यु किती जिवघेणा असतो याची प्रचीती आम्हाला त्या लहान वयातच आली. मी अजुनही शाकाहारीच आहे याला अनेक कारणांपैकी हे ही एक कारण.

काही आठवणी मनात घर करुन बसतात, त्यातीलच ही एक.

किडाssssss


‘जैसा देस वैसा भेस’, अशी काहीशी हिंदीत एक म्हण आहे. अर्थात नुसता वेषच नाही तर तेथील थोडीफार भाषा ही अवगत असावी, नाहीतर काय होते याबद्दलचा एक मजेदार किस्सा!!

कॉलेजमध्ये शिकत असताना इलेक्शनसाठी पण थोडीफार काम करत होतो. तेव्हा मतदारांची यादी असलेली २-४ पोती भरुन याद्या आणी काही सि.डी. घेउन प्रथम भोपाळला आणि नंतर तेथुन मध्य-प्रदेशातीलच ‘भिंन्ड’ नावाच्या गावाला जायचे होते. ‘भिंन्ड’ म्हणजे कुप्रसिध्द डाकु ‘फुल्लनदेवीचे’ गाव.

उन्हाळ्याचे दिवस होते, भोपाळचे काम संपवुन भिंन्ड ला पोहोचलो तेंव्हा तापमान ४४ च्या आसपास होते. त्यात ते अतीशय छोट गाव, सततचे भारनियमन त्यामुळे पंख्याचा मर्यादीत वापर. घर- हॉटेलमधुन वायरींवर विज-जोड घेण्यासाठी आकडे टाकलेले, पण विजच नाही तर त्याचा काय उपयोग?? रात्री तर हमखास लाईट गेलेली. मग शेवटी आम्ही गादीवर आणि अंगावर पाणी मारुन झोपायचो. निदान झोप तरी लागायची नाहीतर पहीले काही दिवस त्या उन्हाने तापलेल्या गादीवर तळमळत घालवले होते.

अश्याच एका रात्री, कधीतरी १२-१२.३० ला नुकतीच झोप लागली होती. दिवसभर तेथील खटाऱ्या आणि लोकांनी गचागच भरलेल्या जिप मधुन नाही तर सायकल रिक्षांमधुन फिरुन अंग दुखायला लागले होते. इतक्यात दारावर जोरदार आवाज झाला. कोणीतरी जोरजोरात खोलीचा दरवाजा वाजवत होते. ३-४ लोक होती बहुतेक. मोठ्या कष्टाने मी आणि माझा मित्र जागे झालो. बाहेरुन हॉटेलच्या मॅनजर- बाबुचा – ओरडण्याचा आवाज येत होता.

‘साहबजी, दरवाजा खोलो.. जल्दी करो.. दरवाजा खोलो?’
‘अरे क्या हो गया बाबु?? क्यु चिल्ला रहे हो.. सोने दो ना यार’, मोठ्या कष्टाने आमच्या तोंडुन वाक्य निघत होती. उठायचे अतीशय जिवावर आले होते.
‘साहबजी, दरवाजा खोलो, जल्दी, अंदर ‘किडा’ घुस आया है!’, बाबु
‘अरे कैसा किडा?? कुछ नही होता यार, सोने दो’, मी परत उशीखाली डोके खुपसुन झोपण्याचा प्रयत्न करु लागलो.
‘अरे नही साबजी, जल्दी खोलो, वो किडे को मारना पडेगा!’, बाबु
‘अरे छोडो यार, दिखेगा तो मार देंगे, वैसे भी यहा बिजली नही है, कुछ दिख नही रहा है, जावो तुम कुछ नही होता’, आम्ही.
आमच्या लेखी किडा म्हणजे नाकतोडा, पंखवाले झुरळ वगैरे असेच काही तरी होते.
बाबुच्या आवाजातली तिव्रता वाढली होती, ‘साब्जी आप समज नही रहे हो.. अरे वो किडा काटेगा आपको.. कैसे बताउ.. अरे वो किडा .. आप क्या बोलते हो उसको.. वो रेंगता है. अरे वो श्रिदेवी का सिनेमा था ना.. साप.. साssssssssssssप!! वो आया है खोली के अंदर”

त्याचे ते शब्द आमच्या कानात इतके जोरात आणी आरपार घुसले की आम्ही ताडकन उठुन बसलो.. ‘साssssssssssssssssssssssssssप’ आणि या एवढ्याश्या खोलीत आलाय.. कुठेही असु शकतो तो. अंधार असल्याने काहीच दिसत नव्हते. तडमडत दारापाशी गेलो, पण दार उघडायचे कसे? कडीवरच बसला असेल तर??? उकाडा आणि भिती यामुळे घामाच्या धारा वाहत होत्या. शेवटी उशीने दारावर २-३ दा झटकले आणि दार उघडले.

बाबु बाहेर ३-४ लोकांना घेउन होता, हातात मशाली आणि काठ्या घेउन असलेले ते लोक आतमध्ये घुसले. त्यातील एक, ज्याने त्या किड्याला उर्फ सापाला आमच्या खोलीत घुसताना पाहीले होते, त्याने त्या सापाचे भयावह वर्णन आम्हाला सांगीतले.

तोपर्यंत आमची खोली पुर्ण धुंडाळुन झाली होती, सगळे सामान अस्ताव्यस्त झाले होते पण काहीच सापडले नाही शेवटी ती लोकं निघुन गेली.

आम्ही जाsssम घाबरलो होतो. मनात शंका होतीच. त्या अंधारात साप सापडला नाही याचा अर्थ आता ‘तो’ तिथे नाही असा नाही होऊ शकत. कुठे ही असु शकतो. गादी मध्ये, उशी वर, शर्ट / पॅन्ट मध्ये लपलेला.. कुठ्ठेही.

धडधडत्या अंतकरणाने आम्ही खोलीत शिरलो. झोप लागणे केवळ अशक्यच होते. अंधारात डोळे फाडुन आजुबाजुला काही दिसतेय का?, कशाची चाहुल लागते आहे का? हे पहाण्यात अख्खी रात्र घालवली. ती रात्र कध्धीच विसरु शकणार नाही.

पुण्याला आल्यावर हा किस्सा मित्रांना सांगीतला तेंव्हा ‘जबलपुरचा’ रहाणारा एक मित्र म्हणाला हो.. हे खरं आहे, तेथे सापाला ‘किडा’ म्हणतात, त्यालाही ‘त्या’ ला साप म्हणतात हे इथे आल्यावरच कळाले होते. त्यानंतर आजही तुझ्या शर्टवर ‘किडा’ आहे असं कोणी म्हणाले तरी माझी भितीने गाळण उडते.. न जाणो कुठुन तरी आवाज यायचा ..’फुsssस्स!!’

नकटीच्या लग्नाला सतराशे विघ्न


चारचाकी चालवायला लागुन १० वर्ष होऊन गेली, पण गाडीबद्दल तांत्रिक माहीती म्हणावी तशी नाही. उदा. गाडीतले ऑइल आहे का? आणि असेल तर ते चांगले आहे का बदलावे लागणार आहे? कुलंट का काय ते, बॅटरी वॉटर आणि अती महत्वाचे पंक्चर झालेले टायर बदलणे. या कारणांमुळे बाहेरगावी गाडी घेउन कुठे जायचे म्हणले की मनात धाकधुक चालु होते.

परवा घरापाशीच गाडीचे चाक पंक्चर झाले. नेहमीप्रमाणे सोपा उपाय म्हणजे जवळच असलेल्या दुकानदाराला बोलावणे. तो येउन गाडीचे चाक काढुन न्हेतो, आणि पंक्चर काढुन परत बसवुन देतो. आणि ओळखीचा असल्याने याचे ज्यादा पैसेही घेत नाही. पण यावेळेला स्वतःच चाक बदलुन बघायचे मनात आले. म्हणलं बघु तरी असे काय अवघड आहे. एकदा आले म्हणजे परत काळजी नाही. झालं मग गाडीचे Users Guide काढले. त्यात जॅक कसा लावायचा, चाक कसे काढायचे याची इत्यंभुत माहीती होती. ती वाचली आणी कामाला लागलो.

सगळ्यात पहिल्यांदा गाडीला जॅक लावला आणि हळुहळु करत गाडी वर घेतली. चला पहीला टप्पा तर पार पडला. काम झ्झ्याक जमतेय हे बघुन, मनाने उभारी घेतली. आता काम पंक्चर झालेले चाक काढण्याचे. तेही सुरळीत पार पडले. एक एक करत स्क्रु जोर लावुन बाजुला झाले आणि चाक बाजुला झाले. मग वेळ आली स्टेपनी लावण्याची. ती पण कशी बशी बसवली. सगळे स्क्रु घट्ट बसवले आणी जॅक बाजुला काढला. पण हाय रे देवा, घात झाला, कित्तेक वर्षात स्टेपनी वापरलेली नसल्याने त्यात आजिबात हवा नव्हती. आता आली का पंचाईत. मग गाडी तशीच ठेवली आणि पंक्चर झालेले टायर दुचाकी वर लादुन ते पंक्चर च्या दुकानात घेउन गेलो. एव्हाना मी अर्धमेला झालो होतो. घामाच्या धारा वाहत होत्या. टायर मुळे हात काळे झाले होते. घाम पुसण्याच्या नादात तेच हात कपाळाला, चेहऱ्याला लागल्याने चेहराही काळवंडला होता. पण तश्याही अवस्थेत चेहऱ्यावर एक प्रकारचा विजयी आनंद होता. पंक्चर काढुन झाल्यावर टायर परत दुचाकीवर घालुन घरी आलो.

मुख्य काम तर झालेच आहे, आता फक्त टायर बसवायचे १० मिनीटांचे कामं, की झाल्लेच या विचाराने कामाला लागलो. पण दैवाच्या मनात काही औरच होते. गाडीचे टायर काही केल्या जागेवर बसेना. सर्व तर्हेचे प्रयत्न करून झाले, पण व्यर्थ. बऱ्याच वेळ होयुनही मी घरी आलो नाही म्हणुन सौ. ने घरातुन डोकावुन पाहीले. माझे प्रयत्न बघुन तिला मदत करायची इच्छा झाली असावी. ती पण मग आमच्या 3 वर्षाच्या मुलाला घेउन खाली आली. मग देवाचे नाव घेउन तिनेही माझ्या हाताला हात लावुन ‘म़म’ म्हणुन बघीतले. पण टायर बसेचना. अचानक तिच्या डोक्यात प्रकाश पडला. ति मला म्हणाली, “अरे टायर मध्ये हवा फुल्ल आहे, त्यामुळे टायर बसत नाहीये. पंक्चऱ्च्या दुकानात नाही का, आधी टायर बसवतात आणि मग हवा भरतात. तु एक काम कर, टायर दुकानात घेउन जा आणि हवा थोडी कमी करुन आण.” माझ्या गाडीच्या बाबतीतील निरक्षर मनाला हे एकदम पटले. हे मला आधी का नाही सुचले त्यामुळे स्वतःलाच २-४ शिव्या घातल्या. मग मी पण माझे डोके चालवले. म्हणलं “दुकानात कशाला जायला हवे, मी करतो की कमी हवा.” मग तेथीलच एक काठी उचलली आणी टायरमध्युन हवा कमी करायला सुरुवात केली. “सुsssss” थोड्यावेळाने परत चाक बसवुन बघीतले, पण व्यर्थ. मग परत “सुssss”, परत चाक बसवण्याचा प्रयत्न आणी पदरी निराशा.

हा प्रकार ३-४ वेळा झाला. एव्हाना सोसायटीतले लोक कसला आवाज येतोय हे बघायला खिडकीत जमले होते. आम्हाला ही आता काही सुचत नव्हते. तेवढ्यात सोसायटीतीलच एक आजोबा बाहेर येउन आमची आस्थेने चौकशी करायला लागले आणी त्यांच्या सगळा प्रकार लक्षात आला. बाहेर आल्यावर त्यांना कळले की आम्ही जॅक चिखलात लावला होता. त्यामुळे गाडी पुर्ण उचलली गेली नव्हती. मग पुर्ण कष्टाने जॅक काढला, खाली एक फरशी ठेवली, त्यावर जॅक ठेवला. अंगातली पुर्ण ताकद गेली होती. परत सौ च्या सहकार्याने जोर लावुन हळु हळु करत गाडी वर घेतली आणी चाक आत घातले. येस्स. आता चाक बरोब्बर बसले होते. अंगात परत दहा हत्तींचे बळ संचारले. फटाफट सगळे स्क्रु लावले, जॅक काढला आणि.. आणी.. हे काय बघतोय गाडीचे चाक परत पंक्चर?? आमच्या मगाचच्या “सुssss” च्या प्रयत्नात चाकातली बरीच हवा गेली होती.

आम्ही डोक्यालाच हात मारला. मग परत जॅक लावला, चाक काढले, दुचाकीवर घालुन दुकानात न्हेले.
दुकानदाराच्या चेहऱ्यावर मोठ्ठे प्रश्न चिन्ह होते? परत पंक्चर??? मग मला सगळी कहाणी त्याला सांगावी लागली, अर्थात नंतर त्याला नजरेला नजर देण्याचे टाळलेच. मगाचचा तो विजयी अविर्भाव केव्हाच निघुन गेला होता.
तिथे हवा भरली. आणि परत घरी घेउन आलो. परत चाक बसवा, स्क्रु लावा, जॅक काढा हे सगळे सोपस्कार केल्यानंतर शेवटी एकदाची गाडी रुळावर आली.

पण एवढे सगळे करे पर्यंत आठवड्याच्या सुट्टीचा अर्धा दिवस गेला होता, एक न विसरता येणारी आठवण देउन…!!!