पाठलाग (भाग-२७)


भाग २६ पासुन पुढे>>

डिसुझाने शेखावतची फाईल पुर्ण वाचुन संपवली. दोन क्षण तो डोळे मिटुन बसला.

थोड्या वेळात इन्स्पेक्टर राणा आतमध्ये आला.

“सर, दिपकचा काहीच पत्ता नाही. अचानक कुठे गायब झाला अजुन तरी काहीच थांगपत्ता लागत नाहीये. आपली माणसं मागावर आहेत. बघु, सापडेलच कुठे ना कुठे तरी”, राणा

“राणा….”, डिसुझा थोड्यावेळ विचार करुन म्हणाला

“येस्स सर…”, राणा

“ही शेखावतची फाईल वाचली मी. विचार करण्यासारखी एक गोष्ट मला जाणवली.. शेखावत इथे.. दमणमध्ये पोस्टींगला होता?”

“नो आयडीया सर, मला तर ही न्युज आहे..”, राणा

“हम्म, दहा वर्षांपुर्वी.. तेंव्हा तो एक हवालदार होता. कदाचीत त्यामुळे ही गोष्ट प्रकाशझोतात नाही आली नसेल..”, डिसुझा

“ओह.. दॅट एक्स्प्लेंन्स हिज दमण कनेक्शन.. म्हणजे तो इथे असताना त्याने कोणीतरी शत्रु निर्माण केला होता.. कदाचीत त्याचाच बदला म्हणुन..”, राणा

“हो.. मला ही तसंच वाटतं आहे”, डिसुझा

“पण मग सर.. दिपक?? त्याचा आणि शेखावतचा संबंध लक्षात आला.. पण त्याचा आणि दमणचा? काही तरी मिसींग लिंक आहे सर.. कोणीतरी ज्याने दिपक..दमण.. आणि शेखावत तिघांशी कनेक्शन आहे..”, राणा

“करेक्ट.. पण ती मिसींग लिंक..कोण लक्षात येत नाही”, डिसुझा आपल्या डोक्याला चालना द्यायचा प्रयत्न करत होता.

थोडा वेळ शांततेत गेल्यावर डिसुझा म्हणाला, “राणा, जेंव्हा शेखावत इथे पोस्टींगला होता.. दहा वर्षापुर्वी.. तेंव्हा इथे स्टेशन इन्चार्ज कोणं होतं बघा.. कदाचीत तेथुन आपल्याला काही माहीती मिळु शकेल..”

“ओके सर.. स्टेशन-डायरीमध्ये नक्की नोंद असेल त्याची.. मी लगेच चेक करुन सांगतो..”, राणा म्हणाला

डिसुझा टेबलावर पाय टाकुन डोळे मिटुन शांत बसला होता…

“सर!!”,राणा

“बोला राणा..”, डिसुझा

“सर.. सकाळ होत आली आहे… चहा सांगु?”, राणा

“हम्म सांगा.. परत कधी वेळ मिळेल सांगता येत नाही”, डिसुझा हसत हसत म्हणाला

राणा रेकॉर्ड्स तपासायला लगबगीने निघुन गेला

“युसुफ???”, युसुफला मायाच्या घरात बघताच दिपक स्तंभीत झाला होता. त्याचं इथे असणं दिपकच्या दृष्टीने अगदीच अनपेक्षीत होते.

“हॅल्लो फ़्रेंड”, युसुफ छमी हसत म्हणाला
“तु?? तु इथे कसा?”, दिपक अजुनही आश्चर्याच्या धक्यातुन सावरला नव्हता.

दिपकच्या ह्या प्रश्नाने माया आणि युसुफ दोघंही हसायला लागले.

“मित्रा, मी इथेच आहे.. पहील्यापासुनच.. तुला भेटायच्याही आधीपासुन…”, युसुफ
“म्हणजे? मी समजलो नाही”, दिपक
“बसं बसं.. फार मोठ्ठी कहाणी आहे ती”, माया त्याला सोफ्याकडे बोट दाखवत म्हणाली.

“युसुफ.. त्याचा तो बुटांमध्ये लपवलेला सुरा आधी काढुन घे बरं..”, माया

दिपकवर रोखलेली बंदुक तशीच धरुन ठेवत युसुफ पुढे आला आणि त्याने दिपकच्या सॉक्समधला तो सुरा काढुन घेतला. लगोलग त्याचा शर्ट आणि पॅन्ट एकदा अजुन काही हत्यार लपवलेलं नाही ना पहाण्यासाठी तपासुन घेतली. आणि मग त्याने ’ऑल ओके’ असल्याची मायाला खुण केली.

“युसुफ माफीयाचा माणुस आहे”, माया म्हणाली

“व्हॉट??”, दिपक

“हम्म.. माफीयाचाच एक सदस्य.. पण माझ्यासाठी काम करणारा”, माया सांगु लागली.. “तुला काय वाटतं तुझी आणि युसुफची भेट.. त्या जेलमध्ये.. योगायोगाने झाली?.

नाही दिपक.. मला त्यावेळी एका मोहर्‍याची गरज होती.. जो माझं काम करु शकेल असा. युसुफ नेमका त्यावेळी तुरुंगात होता. आणि तसही युसुफला मला ह्या कामात अडकवायचे नव्हते. मला कोणीतरी नवीन माणूस हवा होता. युसुफ त्याच तुरुंगात जेथे तु होतास. तुझी दर्दभरी कहाणी मी टि.व्ही.वर ऐकली होती. शेखावतकडुन तुझा होणारा छळ मला ठाऊक होता. मला असं वाटलं.. कदाचीत मला हवा असलेला मोहरा तु बनु शकशील. मी त्या दृष्टीने युसुफला तुझ्याशी संपर्क वाढवायला सांगीतले. आणि मग तुझी आणि युसुफची भेट झाली.

मग आम्ही तुला घेऊन तुरुंगातुन पळुन जायचा प्लॅन करायचं ठरवलं. माफीया भाईचा छोटा भाऊ, इस्माईलसुध्दा त्याच तुरुंगात होता. मग त्याला सुध्दा प्लॅनमध्ये सामील करुन घेतलं..

परंतु त्या जेलमधुन सुटणं शक्य नव्हतं. तु ते शक्य करुन दाखवलंस.. दॅट वॉज अ गुड प्लॅन, एक्झीक्युटेड सस्केसफुली…”, माया टाळ्या वाजवत म्हणाली.

“तुरुंगातुन पळतानाच इस्माईलला टपकवायचं आम्ही ठरवलं..”, माया पुढे म्हणाली..

“पण का? तो तर माफीयाचाच माणुस होता ना? भाईचा छोटा भाई. मान्य तुझी आणि त्याची दुष्मनी आहे.. तुझ्या मुलीच्या जिवाला धोका…”

दिपकच वाक्य पुर्ण व्हायच्या आधीच माया आणि युसुफ खदाखदा हसायला लागले…

“मुलगी?? माझी???”, माया हसत हसत म्हणाली आणि मग एकदम गंभीर झाली.. “मला मुलगी कशी असु शकते दिपक.. त्या शेखावतने माझ्या नवर्‍याला अपंग करुन टाकलं होतं. त्याच्या एका फडतुस गोळीने माझ्या नवर्‍याच्या मणक्याची वाट लावुन टाकली.. कमरेपासुन खालपर्यंत तो पुर्ण क्रिपल्ड होऊन गेला दिपक…” माया

“म्हणजे.. तु मला जे तुझ्या मुलीबद्दल सांगीतलेस ते..”, दिपक

“साफ खोटं होतं.. साफ खोटं…”, मायाने हातातली व्हिस्की बॉटम्स अप केली. तो जळजळीत घोट घश्याखाली उतरताना तिचा चेहरा वाकडा तिकडा झाला

जी आपल्या मनात भरु लागली होती.. जिच्याशी आपण शरीरसंबंध ठेवले.. हीच का ती माया? असा काहीसा प्रश्न दिपकच्या मनात येऊन गेला.

दमणच्या पोर्टवर आमचं पुर्ण राज्य होतं. माफीयाने आम्हाला दडपायचा अनेकदा प्रयत्न केला. इथुन बिनबोभाट होणारं स्मगलिंग आणि त्याद्वारे मिळणारा नफा त्यांना आकर्षीत करत होता. परंतु आम्ही त्यांना दाद देत नव्हतो.

एके दिवशी त्यांनी स्मगलिंगद्वारे होणार्‍या एका शिपमेंटची पोलिसांना टिप दिली. आणि पोलिसांने ऐनवेळी धाड टाकली.

माझ्या नवर्‍याने लाच देण्याचे. सरेंडर होणाचे सगळे प्रयत्न करुन पाहीले. परंतु माफियाकडुन मिळालेल्या ‘टिप’ नुसार सर्व मामु लोकं मारायलाच.. एन्काऊंटर करायलाच आले होते.

माझा नवरा तेथुन पळुन जात असताना शेखावतने गोळी झाडली ती त्याच्या पाठीत घुसली आणि आमचे वर्चस्व संपल्यातच जमा झाले. गेली कित्तेक वर्ष माझा नवरा बेडवरच खिळुन आहे…आजही तो वरच्या खोलीत निपचीत पडला असेल…”, माया

“यु मीन.. तुझा नवरा.. इथे.. ह्या बंगल्यातच आहे?”, दिपक

“हम्म..”, व्हिस्कीचा दुसरा पेग भरत माया म्हणाली

“आणि तरीही.. इथे.. तु माझ्याशी…..”, दिपक…

“काय फरक पडतो दिपक.. इट वॉज ऑल पार्ट ऑफ़ द गेम..”, माया पुढे बोलत होती.

“सो.. इट वॉज नॉट लव्ह???”, दिपक.
“लव्ह… ओह माय गॉड.. कमॉन दिपक.. ग्रो अप..”, हसत हसत माया म्हणाली… “एनीवेज.. तर मला त्या शेखावतचा बदला घ्यायचा होताच आणि माफियाचा सुध्दा. मला वाटलं, ती वेळ योग्य होती. तु सुध्दा तुरुंगातुन पळुन जायला, सिस्टीम विरुध्द बंड करायला उत्सुक होतास. आमच्या दृष्टीने तु योग्य होताच. तुझ्यात ते पोटॅंन्शिअल होते जे आम्हाला हवं होतं…. त्यानुसार आम्ही प्लॅन तयार केला.

तेथुन बाहेर पडताना झालेल्या गडबडीचा फ़ायदा घेऊन युसुफने इस्माईलचा काटा काढला. आणि ते योग्यही होतं. त्या गडबडीत इस्माईल नक्की कसा मेला, त्याला कोणी मारला कुणालाच कळले नसते. अर्थात त्याचा आळ तु्झ्यावर यावा असं आम्हाला वाटतं नव्हतं.. पण जे झालं ते अधीक चांगलं झालं..”, माया

“इस्माईलला युसुफने मारलं? शक्यच नाही. मी बघीतलं, एका पोलिसाच्या गोळीने त्याचा वेध घेतलेला.”, दिपक
“असं तुला वाटलं दिपक.. पोलिसांनाही तेच वाटलं.. पण इस्माईलला संपवलं युसुफने. तुम्ही तुरुंगातुन पळायच्या एक दिवस आधीच एक रिव्हॉल्व्हर युसुफला पोहोचवण्यात आली होती..”, माया

दिपक संतापुन युसुफकडे बघत होता.

“आमच्या प्लॅननुसार, इस्माइलला मारुन तुला माझ्याकडे घेउन यायचं असं ठरलं होतं. पण ऐनवेळेस गडबड झाली, तुझी आणि युसुफची चुकामुक झाली.

पोळ फुटलेल्या मधमाश्यांसारखे पोलिस सर्वत्र पसरले होते. त्यामुळे युसुफ ने तुला शोधण्यात जास्त वेळ नाही घालवला आणि तो तडक तेथुन पळुन गेल्यावर माझ्याकडे आला. त्याच दिवशी इस्माईलला तु मारल्याची बातमी न्युज मध्ये आली आणि त्यामुळे आम्हाला आमचा प्लॅन थोडा चेंज करावा लागला. जे झालं ते आमच्या पथ्यावरच पडलं. माफीया हात धुऊन तुझ्या मागे लागली. युसुफही माफीयाला जाऊन मिळाला.

पोलिसांच्या बरोबरीने माफियाची लोक सुध्दा तुला शोधत होती. तुझ्याबद्दल माफियाला मिळणारी प्रत्येक माहीती युसुफला, आणि पर्यायाने मला मिळत होती.

तुझं नशीब बलवत्तर आणि तुला थौमस भेटला. वाटल होत तू काही दिवसांनी तेथून बाहेर पडशील. पण झाल उलटंच, तु तेथे स्टेफनीच्या घरट्यात जाऊन लपलास आणि तेथे चांगलाच रमलास.

युसुफ तुझ्यावर नजर ठेवुन होता. परंतु तुझी तेथुन बाहेर पडायची काहीच चिन्ह दिसेनात. तुला तेथुन हुसकाऊन बाहेर काढणं आवश्यक होतं. आणि त्यामुळेच नाईलाजाने युसुफला तुझा ठावठिकाणा माफियाला कळवावा लागला.

जॉनी चिकनाने तुला तडफडुन मारायचा प्लॅन केला. तुला तर माहितीच आहे माफिया तरसासारखे असतात. आपली शिकार ते कध्धीच मारुन खात नाहीत. तडपवुन तडपवुन मारतात. त्यांचे अणकुचीदार जबडे तुमच्या शरीरात घुसलेले तुम्हाला जाणवतात.. तुमच्या शरीरातील हाडं मोडल्याचा आवाज तुम्ही ऐकता आणि अतीव वेदनेत आपला मृत्यु जवळ येताना पहात रहाता.

 

दुसरीकडे पोलिस स्टेशन मध्ये….

“सर.. इन्स्पेक्टर पटेल म्हणुन इथे इन्चार्ज होते त्यांच्या हाताखाली शेखावत कामाला होता..”, राणाने डिसुझाला माहीती दिली
“हम्म.. काही कॉन्टॅक्ट डिटेल्स?’, डिसुझा
“हो सर.. इथेच असतात ते.. आता ते रिटायर्ड झालेत, पण त्यांचा फोन नंबर आहे.. लावु फोन..”, राणा
“लग्गेच..”, असं म्हणुन डिसुझा खुर्चीतुन उठला आणि तो आणि राणा दोघंही इन्स्पेक्टर पटेलांना फोन लावायला गेले.

पुढचा अर्धा तास डिसुझा फोनवर विवीध प्रश्न विचारुन इन्स्पेक्टर पटेलांकडुन माहीती गोळा करत होता. मध्येच काही गोष्टी तो लिहून घेत होता.

सर्व प्रश्न विचारुन झाल्यावर त्याच्या चेहर्‍यावर समाधान पसरले. त्याने फोन ठेऊन दिला आणि बर्याच वेळ तो हातातील कागदावर पहात बसला. त्यावरील माहितीची जुळवाजुळव झाल्यावर तो म्हणाला,

“राणा, मला बहुतेक लक्षात आलं आहे, दिपक कुठे आहे.. पुर्ण फोर्स बरोबर घ्या.. चला”.

राणाला प्रश्न विचारायची संधी न देता डिसुझा लगबगीने खोलीच्या बाहेर पडला.

 

[क्रमशः]

पुढे काय होईल? दिपकला न्याय मिळेल का? का त्याचा दुर्दैवी शेवट होईल? मायाच्या कृत्याची शिक्षा तिला मिळणार का? डिसुझाच्या हाती कोण लागणार? सगळ जाण्यासाठी पाठलाग ह्या कथेचा शेवटचा भाग लवकरच …….

पाठलाग (भाग-२८)-शेवटचा


भाग २७ पासुन पुढे>>

ज्यावेळी डिसुझा त्याचा पुर्ण फौज फ़ाटा घेऊन मायाच्या बंगल्याकडे निघाला होता त्यावेळी माया आपलं प्लॅनींग दिपकला सांगण्यात मग्न होती.

” थॉमसला जॉनीनेच मारले हे आत्तापर्यंत तु ओळखलं असशीलच. त्यानुसार प्रथम थॉमसला मारुन त्याने तुम्हाला कोंडीत पकडले. तुमची होणारी तडफड, तगमग त्याला सुखावत होती. स्टेफनीने मुर्खपणा किंबहुना हावरपणा करुन थॉमसचा इन्शोरन्स क्लेम फ़ाईल केला. इतक्या मोठ्या रकमेसाठी पुर्ण पडताळणी होतेच आणि त्यामुळे त्यांनी त्यांचा एजंट एन्क्वायरीसाठी पाठवुन दिला. आज नाही तर उद्या तपासात थॉमसचा मृत्यु हा बनाव होता हे लक्षात आले असते आणि पोलिस तुझ्यापर्यंत पोहोचले असते. त्यामुळे जॉनीने इन्शोरन्स एजंटला संपवुन माफीयाच्याच एका माणसाला मोहीते बनवुन तुमच्या घरात घुसवले.

शक्य असते तर जॉनीने तुला अजुन तडपवले असते. परंतु भाईला तुझा लांबलेला मृत्यु बघवत नव्हता. त्याने तुला लगेच मारुन टाकण्याचे जॉनीला फर्मावले. त्यानुसार त्या दिवशीच तुला मारण्याचा जॉनीने प्लॅन बनवला होता. परंतु इथपर्य्ंत आल्यावर तुला मरुन चालणार नव्हते. तुझी कसंही करुन जॉनीच्या तावडीतुन सुटका होणं भाग होती. म्हणुन मग मीच शेखावतला तुझ्या ठिकाणाची टिप दिली. शेखावत आणि जॉनी एकाचवेळी तेथे पोहोचले आणि त्यामुळे झालेल्या गडबडीत तुला पळुन जाता आले.”, माया

“परंतु त्यावेळी जॉनी त्याच्या प्लॅनमध्ये यशस्वी झाला असता तर?”, दिपक
“नसता झाला.. युसुफ त्याच्याबरोबरच होता. जर अशी वेळ आली असतीच की तो तुला मारणार.. तर त्या आधीच युसुफने जॉनीला मारले असते..”, माया

“पण मला एक कळतं नाही, मीच का? शेखावतला मारायला तुला दुसरा कुठलाही भाडोत्री मारेकरी चालला असता. कोणीही पैश्यासाठी शेखावतला संपवले असते..”, दिपक

“बरोबर.. पण हे भाडोत्री मारेकरी सांगकाम्या असतात. मला फक्त शेखावतलाच नाही तर माफीया टोळीच उध्वस्त करायची होती. आणि त्यासाठी फक्त हिंमत नाही तर मला डोकं असणारा कोणीतरी पाहीजे होता. ज्याप्रकारे तु त्या तुरुंगातुन शेखावतच्या हातातुन निसटलास त्यावरुन ह्या कामी तुच योग्य आहेस ह्याची मला खात्री होती..”, माया

“आणि माफियाला उध्वस्त करण्याचं कारणं?”, दिपक
“तेच.. जे मी तुला सांगीतलं.. आमच्या कामात त्यांचा हस्तक्षेप वाढला होता. दमणचं होणारं स्मगलिंग त्यांना आपल्या छत्राखाली हवं होतं आणि म्हणुनच त्यांनी पोलिसांना टिप दिली ज्यामुळे माझा नवरा कायमचा अपंग झाला… सगळं प्लॅननुसार व्यवस्थीत चाललं होतं, पण कुठुन कसा.. पोलिसांना तुझा संशय आला.. आणि आता तु माझ्यासाठी धोकादायक झालास. पोलिस तुझ्यापर्यंत पोहोचले, तर त्यांना माझ्यापर्यंत पोहोचायला वेळ लागणार नाही.. सो.. विथ हेवी हार्ट, गुड बाय दिपक..”, माया

“नाही.. इतक्या लवकर नाही माया…”, दरवाजा खाड्कन उघडुन डिसुझा आतमध्ये शिरला आणि त्याने युसुफवर झेप घेतली. युसुफ बेसावध होता. डिसुझाच्या हल्ल्याने तो हेलपांडला आणि त्याच्या हातातुन बंदुक निसटुन खाली पडली.

डिसुझाबरोबरच्या दोन शिपायांनी लगेच त्याला पकडले.

“हॅल्लो वन्स अगेन दिपक..”, डिसुझा दिपककडे बघुन हसत म्हणाला..

“सो! माया मॅडम! कधी वाटलं होतं, पोलिस तुमच्या दारात येऊन पोहोचतील?”, डिसुझा
“काय पुरावा आहे तुमच्याकडे इन्स्पेक्टर? तुम्ही काही सिध्द करु शकणार नाही माझ्या विरुध्द. कोणाची साक्ष ग्राह्य धरणार न्यायालय? ह्या दोघांची? तुरुंगातुन पसार झालेल्या ह्या दोघांची?”, दिपक आणि युसुफकडे बोट दाखवत माया म्हणाली.

युसुफ अविश्वासाने मायाकडे बघत होता.

“मी एक फोन फिरवला ना इन्स्पेक्टर, दहा मिनिटांमध्ये तुम्ही ह्या राज्यातुन बाहेर पडायचा रस्ता धराल, नाहकं माझ्या नादी लागु नका तुम्ही.”, माया दटावणीच्या सुरात म्हणाली.

“बरोब्बर.. अगदी बरोब्बर.. पण तुम्ही फोन फिरवायचे कष्ट घेताच कश्याला? मी काही तुम्हाला पकडायला आलोच नाहीये.”, डिसुझा आरामात हसत म्हणाला..

“म्हणजे?”, माया
“म्हणजे? म्हणजे मी तुम्हाला कश्याला अटक करु? तुमच्यावर खटला भरण्यासाठी, पुराव्यांसाठी धावाधाव करु? वरिष्ठांची नाराजगी ओढवुन घेउ? तुम्ही तुमच्याच मौतीने मरणारच आहात की. मग उलट तुम्हाला प्रोटेक्शन द्या..”, डिसुझा बोलत होता.

“नाही.. मला समजलं नाही. काय बोलताय तुम्ही??”, माया
“म्हणजे असं बघा. आज नाही तर उद्या.. माफियाला खबरं लागणारच की दिपक कुमारला तुमच्या घरातुन पकडलं.. तेथेच माफियाचा माणुस युसुफ सुध्दा होता.. मग ते अधीक शोधाशोध करतील.. थोडी आम्ही त्यांना मदत करु तुमचा प्लॅन काय होता हे कळवण्याची.. झालं तर मग.. माफिया आपल्या गोटातील गद्दारांशी कसं वागते.. हे काय तुम्हाला सांगायला हवं का? ते ठरवतील तुमचं काय करायचं..

चला.. राणे.. दोघांना ताब्यात घ्या.. आपल्याला निघायला हवं..”, असं म्हणुन डिसुझा माघारी वळला…

“थांबा..”, जरबीच्या सुरात माया म्हणाली..

राणा आणि डिसुझा माघारी वळले.. मायाच्या हातात तिचं पिस्तोल होतं.

“कुणा कुणाला मारणार तुम्ही माया मॅडम.. इथल्या इथेच १० पोलिस असतील..खालच्या गेटवर २०-२५ आणि लागलंच तर आपण अजुनही मागवुन घेउ. तुमच्या पिस्तोलात फक्त आठ गोळ्या.. बघा म्हणजे.. उगाच आत्ता काही पुरावा तरी नाही तुमच्या विरोध्द. नाहक पकडल्या जाल..”, डिसुझा

“बरोबर आहे तुमचं..”, रोखलेले पिस्तोल खाली करत माया म्हणाली..”देअर इज नो पॉईंट इन लिव्हींग.. आज नाही तर उद्या माफिया मला संपवेलच.. ते तसं मरण पत्करण्यापेक्षा हे असं..”, असं म्हणुन मायाने पिस्तोल स्वतःच्या पोटाला लावली आणि चाप ओढला..

क्षणार्धात धाड़ आवाज आला आणि माया खाली कोसळली. जमीनीवरचं महागडं क्रिम कलरच कार्पेट क्षणार्धात रक्ताने लालभडक झालं.

कुणीच जागचं हाललं नाही. मायाच्या तोंडातुन उचक्यांवाटे रक्तं बाहेर येऊ लागलं. काही क्षण तिने गचके खाल्ले आणि मग तिचा देह निष्प्राण झाला.

अचानक घडलेल्या त्या प्रकाराने सारेच स्तंभीत झाले होते. त्याच्या फायदा घेऊन दिपकने अचानक राणांच्या हातातुन पिस्तोल हिसकावली आणि त्याच्या कपाळाला लावली.

“डिसुझा.. तुमचं काम झालं असेल.. माझं नाही.. जॉनी चिकना अजुनही बाहेर मोकाट आहे.. स्टेफनीचा खुनी.. त्याचा बदला घेतल्याशिवाय मला शांत बसवणार नाही..”, दिपक

“दिपक.. मुर्खपणा करु नकोस..जॉनी चिकनाला आपण पकडु.. हे बघ तु निर्दोष आहेस.. स्टेफनी, थॉमस, मोहीते कुणाचाच खुन तु केला नाहीस. हा युसुफ ते सर्व कबुल करेल. शेखावतला तसंही तु मारलं नव्हतंस.. मायाने मारलं होतं.. हो ना?”, दिपक

“हम्म”, दिपक म्हणाला..

“मग.. तुझ्यावर पहीले आरोप सोडले तर काहीच आरोप नाहीत.. मग कश्याला स्वतःचं आयुष्य उध्वस्त करतोस? तुझ्यावर झालेला अन्यायाविरुध्द आपण आवाज उठवु.. आम्ही तुझ्या पाठीशी आहोत…”, डिसुझा

“नाही डिसुझा.. जॉनी माझी शिकार आहे.. तुम्ही पोलिस त्याचं काहीच वाकडं करु शकणार नाही..”, दिपक
“हे तु बोलतोस दिपक? अरे तु सैन्यातला एक जबाबदार अधीकारी ना? एकदा चुक घडली.. मान्य. पण आपण ती सुधारु शकतो..”, डिसुझा

“मान्य.. मान्य एकवेळ तुम्ही ते आरोप मागे घ्याल सुध्दा.. पण माफियाचं काय? आणि तो मंत्री.. ज्याच्या दबावामुळे पोलिस माझ्या मागे शिकारी कुत्र्याप्रमाणे लागले होते.. तो मला निर्दोष होऊ देईल..?”, दिपक

“अरे वेड्या.. झालं गेले ते दिवस.. तो मंत्रीच स्ट्रींग ऑपरेशनमध्ये अडकलाय. मंत्रीपदाचा राजीनामा तर केंव्हाच दिला त्याने उलट आज तुरुंगात जातो का उद्या अशी त्याची अवस्था आहे..आणि माफीयाचं म्हणशील तर इस्माईलला तु मारलंच नाहीस.. तर ते कश्याला तुला मारण्यासाठी दिवस-रात्र एक करतील..? त्यांना बाकीची कामं काय कमी आहेत का?”, डोळे मिचकावत डिसुझा म्हणाला.

दिपकच्या मनाची चलबिचल सुरु झाली.

“दिपक.. ऐक माझं.. तुला ह्यातुन मी बाहेर काढीन, माझ्यावर विश्वास ठेव..उगाच वेडेपणा करायला जाशील आणि पुन्हा आयुष्याशी खेळ होऊन बसेल.. आण ते पिस्तोल इकडे”, डिसुझाने हात पुढे केला

दिपकने बराचवेळ विचार केला आणि आपले पिस्तोल राणाला परत केले..

 

एक महीन्यांनंतर..

डिसुझा आणि दिपक एका बारमध्ये बसुन बिअर पित होते. डिसुझाने आपला शब्द खरा करुन दाखवला. त्याने कोर्टाला, सरकारला अपिल करुन दिपकसाठी माफी मिळवली. झालेला प्रकारात तो अडकवला गेला होता आणि केवळ व्यक्तीगत सुडाच्या भावनेतुन मंत्र्याने दिपकला अडकवले होते हे पटवुन दिले.

झाली तेवढी शिक्षा दिपकला पुरेशी आहे हे न्यायालयाने मान्य करुन त्याला माफी दिली. सैन्यातील अधीकार्‍यांनीही दिपकला मानाने आहे त्या हुद्यावर परत घ्यायची तयारी दर्शवली. युसुफने दिलेल्या टिपवर पोलिसांनी जॉनी चिकनाला पकडण्यासाठी धाड टाकली.. परंतु तो पोलिसांच्या बरोबर झालेल्या चकमाकीत मारला गेला

“मला एक कळालं नाही डिसुझा..”, बिअरचे घोट घेता घेता दिपक म्हणाला…”त्या दिवशी तुम्ही माया मॅडमच्या घरी कसे काय पोहोचलात?”
“मी इन्स्पेक्टर शेखावतची फाईल मागवली होती..”,डिसुझा म्हणाला..”तेंव्हा तो इथे दमणला पोस्टींगला होता हे लक्षात आले.. मग आम्ही स्टेशन इन्चार्ज पटेल साहेबांशी बोललो.. त्यांनी त्यावेळी झालेला सगळा प्रकार सांगीतला. मायाच्या नवर्‍याला शेखावतने जाणुन बुजुन मारण्याचा प्रयत्न केला होता आणि म्हणुनच त्याची दमणमधुन बदली करण्यात आली.. हेही लक्षात आले. आणि त्याचवेळी शेखावतचे आणि मायाचे कनेक्शनही.

एका दमात पन्नास लाख उभे करु शकेल अशी दमणमध्ये तरी काहीच व्यक्ती आहेत आणि माया त्यापैकीच एक होती. तुझ्याबरोबर तुरुंगातुन पळालेला दुसरा कैदी युसुफ.. माफियाचा माणुस होता.. आणि त्यालासुध्दा अनेकवेळा ह्या आधी दमणमध्ये पाहीले गेलेले होते. यु नो.. अफ़्टरऑल पोलिसांचे अंदाज.. त्यांची निरीक्षणं कधी चुकत नाहीत. आम्ही पण मायाच्या बाबतीत असाच अंदाज बांधला आणि तिकडे येऊन धडकलो..”

दिपकने आपला बिअरचा ग्लास संपवुन टाकला

“सो.. आता पुढे काय?”, डिसुझा..
“पुढे?? पुढे रिपोर्टींग टु कारगिल..”, दिपक उठुन उभा राहीला.

डिसुझा आणि दिपकने एकमेकांशी हातमिळवणी केली आणि एकमेकांना सलाम ठोकले..

“ठिक तर मग…”, दिपक
“गुडबाय.. दिपक. अ‍ॅन्ड ऑल द बेस्ट”, डिसुझा

दोघांनी एकमेकांकडे काही क्षण पाहीले आणि दोघंही आपल्या आपल्या रस्त्याला जाण्यासाठी बाहेर पडले………………………..

 

 

[समाप्त]

पाठलाग (भाग-२६)


भाग २५ पासुन पुढे>>

“अर्रे व्वा! खुद्द दिपक कुमार हजर झालेत…”, डिसुझा हसत हसत म्हणाला.. “हे तर म्हणजे असं झालं अंधा मांगे एक, भगवान दे दो!, काय राणा??”

“येस्स सर.. खरं आहे…”, राणा हसण्यात सामील झाला

“बसा.. दिपक कुमार.. बसा.. खुप पळापळ झाली ना.. दमला असाल बसा..”, समोरच्या खुर्चीकडे बोट दाखवत डिसुझा म्हणाला..

दिपककडे दुसरा कुठलाच मार्ग नव्हता. तो शांतपणे खुर्चीत जाऊन बसला.

“राणा, बेड्या घाला त्यांना आधी.. काय आहे ना, फौजी तालीम आहे.. आपल्याला उगाच कॅज्युलिटीज नकोत..”, डिसुझा

राणाने दिपकचे दोन्ही हात खुर्चीच्या मागे ओढले आणि त्याला बेड्या ठोकल्या.

“राणा.. तुझ्या माणसांना बाहेर थांबायला सांग.. आपल्याला जरा महत्वाचं बोलायचं आहे..”, डिसुझा

राणाने बाकीच्या पोलिसांना बाहेर थांबायची खुण केली तसे सर्वजण बाहेर निघुन गेले. खोलीत फक्त दिपक, राणा आणि डिसुझा..

“आम्हाला वाटलं नव्हतं सरळं तुच आमच्या हाती लागशील. वाटलं होतं कोणीतरी सोम्या गोम्या येईल.. त्याला तरी ताब्यात घेऊन चौकशी करावी. पण हे तर डायरेक्ट मोठ्ठा मासाच गळाला लागला..”, डिसुझा

दिपक काहीच न बोलता शांत बसुन होता..

“ओह.. बाय द वे, मी माझी ओळखच करुन नाही दिली.. मी सि.आय.डी. इन्स्पेक्टर डिसुझा, मुंबई ब्रॅन्च.. आणि हे इन्स्पेक्टर राणा, दमण स्टेशन..”, डिसुझाने शेख-हॅन्ड्साठी हात पुढे केला आणि मग दिपकच्या हातातल्या बेड्या बघुन हसत हसत परत खुर्चीत बसला.

“सो? दिपक कुमार? पुरावा नष्ट करायला आला होता? हम्म?..”.. डिसुझा अजुनही हसतच होता..

दिपकच्या कपाळावरच्या शिरा संतापाने ताणल्या गेल्या होत्या..

“आम्हाला तर वाटलं होतं तुम्हाला शोधायला फार शोधा शोध करावी लागेल. तुमच्यासाठी कित्ती कष्ट घेतले आम्ही.. राणा दाखवा जरा ते आपलं एन्व्हलोप..”, डिसुझा

राणाने ब्राऊनपेपरच्या एन्व्हलोपमधले दिपक कुमारचे विवीध रुपातील फोटो काढुन टेबलावर पसरले.

“बघा.. तुम्ही कुठल्या रुपात असाल.. माहीत नव्हतं आम्हाला.. म्हणुन हा प्रपंच..”, डिसुझा फोटोंकडे हात दाखवत म्हणाला..

“बरं बोला.. गुन्हा इथेच कबुल करणार? का राण्यांच्या स्टेशनात जायचं?”, डिसुझा

“मी तो पुरावा आणि बाकीची माहीती विकत घ्यायला तयार आहे..”, बराच वेळ शांततेत गेल्यावर दिपक म्हणाला

“काय?” राणा जवळ जवळ ओरडलाच, पण दिपकने त्याच्याकडे दुर्लक्ष केलं.

“प्रत्येक गोष्टीला किंमत असते..नाही का सि.आय.डी. इन्स्पेक्टर डिसुझा.. तुमची किंमत बोला…”, दिपक शांतपणे म्हणाला

“ए.. काय बोलतोय तु कळतं का तुला??”, राणा

“किती देऊ शकशील..?”, राणाला शांत करत डीसुझा म्हणाला..

“पण सर..”, राणा

“बोल दिपक, किती देऊ शकशील? आपण सिग्नल तोडला म्हणुन चिरीमीरीची भाषा करत नाहीये.. कळतय ना तुला? फार मोठ्ठी किंमत लागेल ह्याला..”, डिसुझा

“तुम्ही फक्त किंमत बोला.. बाकीचं मी बघुन घेइन..”, दिपक

“राणे.. बेड्या काढा त्याच्या..”, डिसुझा आरामशीर खुर्चीत रेलुन बसत म्हणाला..

“सर.. तुम्ही विकले जाताय!!”, राणा

“राणा.. अहो काय हरकत आहे त्यात? कित्ती दिवस तो फालतु पगार सांभाळत बसायचा. संधी मिळत असेल तर मस्त रिटायर होऊन आयुष्य जगण्यात काय वाईट आहे.. तुम्ही काळजी करु नका, तुमचा कट मिळेल तुम्हाला..”, डिसुझा

नाईलाजाने इ.राणाने दिपकच्या हातकड्या काढल्या.

“पन्नास लाख..”,डिसुझा म्हणाला. “मला बाहेर थांबलेल्या लोकांची तोंड बंद करावी लागतील.. शिवाय ही केस दाबुन टाकायची झाली तर.. माझ्यावर सुध्दा काही लोकं आहेतच की.. सो..”

“ओके.. मला एक दिवस द्या.. मी पैश्याची व्यवस्था करतो…”, डिसुझाचं वाक्य मध्येच तोडत दिपक म्हणाला

“पळुन जायचा प्रयत्न केलास तर??”, डिसुझा

“जर सरळ मार्गी तोडगा निघत असेल, तर कश्याला पळुन जाऊन पुन्हा पोलिसांचा ससेमिरा मागे लावुन घेऊ?”, दिपक

“ठिक आहे, उद्या संध्याकाळी हार्बरलाईनवर तो बार आहे एक..राणा काय नाव त्याचं?”, डिसुझा

“सर.. मेनका बार..”, राणा

“हम्म.. उद्या संध्याकाळी ८.३० ला मेनका बार, पैश्याची व्यवस्था करुनच ये..”, डिसुझा

“पैसे तयार रहातील..”, दिपक

“गुड.. राणा, तुमच्या माणसांना सांगा ह्याला जाऊ द्या..”, डिसुझा राणाला बघुन म्हणाला

दिपकने आणि डिसुझाने काही क्षण एकमेकांकडे पाहीले आणि दिपक तेथुन निघुन गेला

“सर..काही कळलं नाही मला.. ह्याला सोडुन का दिलंत?” राणा

“राणा.. मी म्हणालो ना.. ह्याला कुणाचा तरी नक्कीच पाठींबा आहे. मला वाटतं हा छोटा मासा आहे, आपल्याला मोठ्ठा मासा पकडायचा आहे..”, डिसुझा

“तुम्ही बघीतलंत, पन्नास लाखासाठी किती सहज तयार झाला. ह्याच्याकडे कुठुन असणारेत इतके पैसे?”, डिसुझा

“हो बरोबर सर..”, राणा

“राणा एक काम करा.. ह्याच्यामागे एक माणुस चौविस तास लावुन द्या. हा कुठे जातो? कुणाला भेटतो? काय करतो.. मला पुर्ण रिपोर्ट हवाय..”, डिसुझा

“येस्स सर..”, असं म्हणुन राणा लगेच बाहेर पडला.

 

दिपक लगबगीने तेथुन बाहेर पडला. दिपक पण इतका दुधखुळा नव्हता. डिसुझाचा प्लॅन त्याच्या तेंव्हाच लक्षात आला होता. परंतु तेथुन बाहेर पडणं आवश्यक होतं आणि म्हणुन खोटं का होईना त्याने नाटकं केलं होतं आणि तो बाहेर पडला होता.

“काहीही झालं तरी आत्ता मायाला कॉन्टॅक्ट करायचा नाही..”, त्याने मनोमन ठरवले होते. एकदा का डिसुझाला दिपकबरोबर कोण आहे हे कळलं असतं की त्याने क्षणाचाही विलंब न करता दोघांनाही अटक केली असती.

दिपक सहजच म्हणुन बुटाची नाडी बांधायला खाली वाकला आणि त्याने पट्कन मागे बघुन घेतलं.

दुरवरुन एक काळी आकृती दिपकच्या मागे मागे येत होती. दिपक थांबलेला बघताच ती आकृती पट्कन एका झाडामागे लपली.

दिपक स्वतःशीच हसला आणि पुन्हा झपझप चालु लागला.

काही अंतर चालुन गेल्यावर कॉर्नरला एक बस-स्टॉप होता तेथे तो जाऊन थांबला. त्याचा पाठलाग करणारी आकृती पण काही अंतर चालुन थांबली. बहुदा दिपकशेजारी बसस्टॉपवर थांबावे का दुरुनच त्याचे निरीक्षण करावे अश्या द्विधा मनस्थीतीमधे ती व्यक्ती होती.

दिपकला बसस्टॉपला थांबलेलं पहाताच त्या व्यक्तीने एक वॉकीटॉकी सदृश्य वस्तु काढुन बोलत असल्याचे दिपकने हळुच पाहीले. बहुदा पुढील इन्स्ट्रक्श्न्सची ती व्यक्ती वाट पहात असावी.

थोड्यावेळाने दुरुन एक मोटर कार येऊन त्या व्यक्तीपाशी येऊन थांबली आणि ती व्यक्ती त्या कारमध्ये जाऊन बसली. परंतु कार मात्र दिवे बंद करुन जागेवरच उभी होती.

आपला पाठलाग केला जात आहे ह्यावर एव्हाना दिपकने शिक्कामोर्तब केले होते. परंतु अश्या लोकांना चकवणे दिपकच्या डाव्या हाताचा मळ होता.

तो शांतपणे बसस्टॉपवर बसची वाट बघत उभा राहीला. बराच वेळ वाट पाहील्यावर एक बस धुळ उडवत येऊन स्टॉपला थांबली तसा दिपक बसमध्ये चढला. त्याबरोबर लांब थांबलेली ती मोटरकार सुध्दा सुरु झाली आणि बसच्या मागोमाग येऊ लागली.

दिपकला आता थोडा विचार करायला वेळ मिळाला होता. कसंही करुन मायाशी कॉन्टॅक्ट होणं महत्वाचं होतं. पण कसा? त्याने बरोबर मोबाईलवगैरे आणला नव्हता. केवळ मोबाईलच्या लोकेशन्सवरुन कित्तेक गुन्हे पकडले गेल्याचं त्याला माहीत होतं आणि म्हणुनच त्याने असले कोणतेही गॅजेट बरोबर आणले नव्हते.

गावाबाहेरच्या इंडस्ट्रीयल इस्टेटला जाणारी बस एव्हाना चांदनी चौक उतरुन घाट चढत होती. दिपकने हळुच मागे बघीतले. ती मोटरकार अजुनही काही अंतर राखुन बसच्या मागोमाग येत होती.

दिपकने बाहेर पाहीले. वस्ती बर्‍यापैकी मागे पडली होती आणि बाहेरचा भागही दिव्यांच्या अभावी बर्‍यापैकी अंधारातच बुडालेला होता.

तो सावकाश उठला आणि बसच्या दरवाज्यापाशी जाऊन उभा राहीला.

एका वळणदार चढावर बसचा वेग किंचीत कमी झाल्याचं पाहुन त्याने चित्याच्या वेगाने उडी मारली आणि क्षणाचाही विलंब न करता तो जेथे पडला तेथेच जमीनीला लागुन झोपुन राहीला.

हे सर्व इतक्या विलक्षण वेगाने घडले की त्या मोटरकारमधील इसमांना सोडा, बसमधील अर्धवट पेंगलेल्या प्रवाश्यांनासुध्दा कळले नाही.

दिपक निपचीत जमीनीला लगत पडुन राहीला. त्याने आपला चेहरा शक्य तितका जमिनीत खुपसला होता.

बस वळण पार करुन धुरळीचा एक मोठ्ठा लोट निर्माण करत पुढे निघुन गेली. पाठोपाठ ती मोटरकारही काही क्षणात दिपकच्या इथुन पुढे निघुन गेली. दिपकने कार पुढे गेल्यावर हळुच पाहीले तेंव्हा शेजारी बसलेली व्यक्ती सतत वॉकी-टॉकीवर बोलण्यात मग्न होती.

गाड्यांचे आवाज नाहीसे होईपर्यंत दिपक पडुन राहीला आणि मग पट्कन उठुन तो शेजारच्या झाडीत शिरला.

“अहो काय बोलताय तुम्ही कळतंय का तुम्हाला?”, डिसुझा जवळ जवळ ओरडतचं म्हणाला.. “तुम्हाला कश्याला पाठवले होते मागावर? रिकामी बसं बघायला? दिपक जर मध्ये कुठे उतरला नाही, जर बसं कुठे थांबली नाही, तर मग शेवटच्या स्टॉपवर दिपक नव्हताच ह्याचा अर्थ काय???”

“सर.. जरं दिपक आपल्या हातातुन निसटला कळलं तर..आपल्याला हे प्रकरण फ़ार महागात पडु शकतं.. “, राणा डिसुझाला म्हणाला

“हम्म. पण मला वाटतं लगेच पॅरॅनॉईड होण्यात अर्थ नाही. कदाचीत तो उद्या पैसे घेउन येईल सुध्दा.. आपण थोडी वाट बघुयात. पण त्याच वेळी सगळी लोकं दिपकच्या मागावर लावा. त्याला पकडु नका.. फक्त लक्ष ठेवा त्याच्यावर.. आणि दुसरी गोष्ट…सगळ्या बॅंकांमध्ये फोन करुन कळवा. पन्नास लाखाची रोकंड कुठुनही, कोणीही विड्रॉ करत असेल तर पोलिसांना लगेच खबर करायची तंबी देउन ठेवा..”, डिसुझा एकावर एक सुचना सोडत होता इतक्यात एक कॉन्स्टेबल मुंबई कमीशनरचा फोन असल्याचा निरोप घेऊन आला.

“येस्स सर… हो सर.. ओके सर..बघतो लगेच..”, असं म्हणुन डिसुझा राणाकडे वळले, “राणा, लॅपटॉप आणा तुमचा, कमीशनर साहेबांनी शेखावतची फाईल पाठवली आहे..”

राणा लगेच जाऊन लॅपटॉप घेउन आले. डिसुझाने आपले इ-मेल अकाऊंट उघडले आणि शेखावतची फ़ाईल डाऊनलोड करुन तो वाचु लागला.

 

माया आपल्या लिव्हींग रुममध्ये अस्वस्थपणे येरझार्‍या घालत होती. दिपकला जाऊन पाच तासांहुनही अधीक काळ लोटला होता. बाहेर सकाळ व्हायला लागली होती, परंतु त्याचा अजुनही काहीच पत्ता नव्हता.

तासभर होऊन गेला असेल आणि अचानक मागचे दार उघडुन दिपक आतमध्ये आला. तो पुर्ण धुळीने माखुन गेला होता. चेहर्‍यावर आणि हातावर बारीक-सारीक खरचटल्याच्या खुणा होत्या.

“दिपक??”, त्याला पहाताच आनंदाने माया म्हणाली… “कुठे होतास तु?? काय झालं नक्की? पुरावा नष्ट झाला का?”

“एक मिनीटं.. मला जरा बसु देत… “, दिपक खुर्चीत रेलत म्हणाला..शेजारचा पाण्याचा जग त्याने तोंडाला लावला आणि मग काही वेळ तो डोळे मिटून बसुन राहीला..

“काय झालं आहे, सांगशील का? पुराव्याचं काय झालं?”, माया

“ईट वॉज ट्रॅप माया…”, दिपक बोलु लागला..”मी म्हणालो होतो ना, मला नाही वाटतं पोलिसांकडे काही पुरावा आहे.. तो एक सापळा होता. त्यांना खात्री होती की पुरावा नष्ट करायला नक्की कोणी तरी येईल आणि त्यांच्या तावडीत सापडेल..”

“म्हणजे.. तेथे पोलिस होते?”, माया

“हो..मी त्या रेकॉर्डरुममध्ये शिरलो आणि पोलिसांच्या हातात सापडलो..”, दिपक

“मग? सुटलास कसा काय?”, माया

मग दिपकने एक एक करत सर्व हकीकत मायाला सांगीतली. माया डोळे विस्फारुन त्याचं बोलणं ऐकत होती.

“पोलिसांना काही संशय की तुझ्याबरोबर मी सुध्दा इन्व्हॉलव्ह आहे?”, दिपकचं बोलण झाल्यावर मायाने विचारले

“मला नाही वाटत की त्यांना यातुझ्याबद्दल काही संशय आहे, पण माझ्याबरोबर अजुन कोणीतरी आहे ह्याची त्यांना खात्री आहे..”, दिपक

“हम्म, पण तुला शंभर टक्के खात्री आहे का की त्यांच्याकडे पुरावा नाही”, माया

“हो.. कारण त्यांच्याकडे पुरावा असता तर त्यांनी सापळाच रचला नसता. आज नाही तर उद्या ते आपल्या पर्यंत येऊन पोहोचलेच असते. इनफ़ॅक्ट मला पहाताच त्यांना आश्चर्याचा धक्काच बसला होता. सो येस.. मला खात्री आहे की त्यांच्याकडे पुरावा नाही..”

“हम्म.. मग ठिक आहे..”, थोडं रिलॅक्स होत माया म्हणाली.

“पण मग आता काय करायचं”, दिपक

“म्ह्णजे??”, माया

“म्हणजे.. पोलिसांना हे तर कळलं आहे की मी जिवंत आहे आणि इथे दमणमध्ये आहे. पोलिस पुर्ण तपास चालु करतील आणि आज नाही तर उद्या ते माझ्यापर्यंत येऊन पोहोचतीलच..”, दिपक.. “आज पर्यंत मी पिक्चरमध्येच नव्हतो त्यामुळे माझी केस जवळ जवळ बंदच झाली होती. पुन्हा पोलिस.. पुन्हा माफिया माझ्या मागे कुत्र्यासारखे लागतील..”

“हम्म.. आणि एकदा का तु पोलिसांना सापडलास की त्यांना माझ्यापर्यंत पोहोचायला असा कितीसा वेळ लागणार आहे..”, माया

“पण मग आता आपण करायचं काय?”, दिपक

“आपण नाही.. तु!!”, माया

“मी? मी काय करायचं?”, दिपक

“तु….. तु मरायचंस दिपक.. तुला मरायलचा हवं.. नाही तर तुझ्या नादाने मी सुध्दा पकडले जाईन”, माया

“काय मुर्खासारखं बोलते आहेस तु माया, कळतयं का तुला?”, दिपक

“मला व्यवस्थीत कळतंय दिपक.. तुला मरायलाच हवं..”, हातात व्हिस्कीचा एक ग्लास घेत माया म्हणाली.

“मला वाटतं तु विसरती आहेस माया, त्या दिवसासारखं आज तुझ्या हातात पिस्तोल नाही. पण माझा नाईफ़ माझ्यापासुन फक्त काही सेकंद दुर आहे..”, हसत दिपक म्हणाला..

“तुला मारायला मला रिव्हॉल्व्हर घ्यायची गरजच काय दिपक?”, माया सुध्दा हसत म्हणाली..

“म्हणजे..??”, गोंधळुन दिपक म्हणाला…

मायाने दिपकच्या मागे बोट दाखवलं आणि म्हणाली, “मागे बघ दिपक…”

दिपक सावकाश मागे वळला.

त्याच्यापासुन काही फुट अंतरावर दिपकवर पिस्तोल रोखुन युसुफ उभा होता…….

[क्रमशः]

पाठलाग (भाग-२५)


भाग २४ पासून पुढे >>

“राणा एक काम करा, आपल्या कंप्युटर ग्राफिक्स डिझायनरला दीपकचा फोटो स्कॅन करून पाठवा. त्याला म्हणाव ह्याचा सर्व तऱ्हेने बदलाव करून त्याचे फोटो करून पाठवा. म्हणजे खूप दाढी वाढवलेला, खूप केस वाढवलेला, पूर्ण टक्कल केलेला, मिश्या आणि लांब केस असलेला…

दीपकने नक्कीच आपल्या चेहऱ्यात दिसण्यात बदल केले असतील त्यामुळे त्याला लगेच ओळखण कठीण जाईल. म्हणून शक्य तितके वेगळे लुक्सचे फोटो करून पाठवायला सांग. दीपक कुमार नक्कीच दमण मध्येच आहे आणि त्याने शेखावतला कट करून बोलावून घेतले ह्यामागे त्याची नक्कीच काहीतरी योजना असणार, नाहीतर तोच मुंबईला नसता का गेला. “, डिसुझा बोलत होता.

राणाने मान डोलावून सहमती दर्शवली
“येस सर, लगेच कामाला लागतो”, राणा

“मला काय वाटत्ते माहिते का? समहाऊ अस वाटते आहे कि दमण दीपकचा कम्फर्ट झोन आहे. तो इथे सुरक्षित आहे म्हनुनच इथून कुठ न जाता त्याने शेखावतला इकडे बोलावून घेतले. ”

“पण का? इथे त्याला कुणाचा सपोर्ट आहे म्हणून त्याला इथे सेफ वाटतेय. मी दीपकची फाईल वाचलीय. माझ्या वाचण्यात तरी त्याचा आणि दमणचा आधी कधी संबंध आला नव्हता. त्याचा कोणी नातेवाईकही इथे असण्याचे कारण नाही. मग दमण का?”

दोघही काही वेळ विचारात गढून गेले

“मला वाटते राणा आपण त्याचा शोध लावला, तर कदाचित दीपक आपोआप आपल्या ताब्यात येईल”
“येस , आय ऐग्री”, राणा

“तुम्ही शेखावतच सामान तपासले होते? काही आढळले त्याच्या सामानात?”, डिसुझा
“नो सर, तसं विशेष काही नाही आढळले”, राणा

“त्याचं बुकिंग कस झाल होत?, चेक, क्रेडीट कार्ड, कॅश?”
“कॅश सर”
“म्हणजे, कुणी तरी लॉज मध्ये येउन पैसे देऊन बुकिंग केले असणार. चला लॉजच्या मैनेजर ला भेटू”

दोघही लगबगीने शेखावत उतरला होता त्या लॉजकडे निघाले.

“डी.सी.पी. शेखावतच्या बुकिंगची चौकशी करायची आहे”, राणा लॉजच्या मालकाला म्हणाला
“सर, कश्याला पुन्हा पुन्हा तेच प्रश्न विचारताय? एकदा सांगितले ना, बुकिंग कॅश ने झाल होते. आणि तुम्ही पुन्हा पुन्हा लॉजवर येऊ नका, पोलिसांना इथे बघून कस्टमर येत नाही सर”, राणाला पुन्हा लॉजवर बघून मालक वैतागला होता

“बुकिंग करायला कोण आल होत? काही आठवते आहे का?”, राणाने त्याच्याकडे दुर्लक्ष करत विचारले
“नाही आठवत सर. शेकडो लोक जा ये करतात. प्रत्येकाची ओळख पटवायची म्हणल तर होईल सर?”, मालक

डीसुझाची नजर इतरत्र भिरभिरत होती. लॉजमधल्या एका गोष्टीने त्याचे लक्ष वेधून घेतले.

“ते चालू असते का?”, कोपऱ्यात लावलेल्या एका सी.सी.टीव्ही कॅमेराकडे बोट दाखवत डिसुझा म्हणाला
“हा सर, चालू आहे ते”, मालक
“चला, मला ज्या दिवशी बुकिंग झालं त्या दिवशीचे व्हीडीओ दाखवा”, मालकाच्या हो नाही ची वाट न बघता डिसुझा त्याला घेऊन त्याच्या ऑफिसमध्ये गेला.

काहीश्या नाराजीनेच मालकाने आपला कॅम्प्यूटर चालू केला.

रजिस्टर मध्ये शेखावतच्या बुकिंगची तारीख बघितली आणि त्या तारखेचा फोल्डर कम्प्युटरवर ओपन केला.

डिसुझाने दोघांना बाजूला केले आणि तो स्वतः व्हिडीओ चालू करून बसला.

मध्येच तो मालकाला विचारायचा, “निट बघा, ह्यापैकी कोणी होतं का?” आणि मालक नकारार्थी मान हलवायचा.

अख्खा दिवस संपत आला, साधारण संध्याकाळच्या ८.३०च वगैरे रेकोर्डिंग चालू होते तेंव्हा अचानक तो मालक म्हणाला, “एक मिनिट, एक मिनिट बहुतेक ह्या बाई आल्या होत्या बुकिंगसाठी”

डिसुझाने लगेच रेकोर्डिंग थांबवले.

“कोण? ह्या?”, संगणकाच्या पडद्याकडे बोट दाखवत डिसुझा म्हणाला
“हो, नक्कीच, ह्याच होत्या”, मालक
“कश्यावरून”, राणा

“अहो बघा न रेकोर्डिंग बघा, मला नक्की आठवतंय, त्यांनी सवयीप्रमाणे बुकिंगसाठी आधी क्रेडीट कार्ड पुढे केले होते. आणि मग एकदम त्यांना काय आठवल माहित नाही, त्यांनी कार्ड काढून कॅश दिली. ”

डिसुझाने रेकोर्डिंग थोडे मागे घेतले आणि पुन्हा चालू केले. काळ्या बुरख्यामध्ये आलेल्या एका स्त्रीने जसं त्या मालकाने सांगितले होते तसेच आधी दिलेले क्रेडीट कार्ड काढून कॅश दिली होती.

“तुम्ही त्या कार्ड वरच नाव, नंबर काही पहिले”, डिसुझा
“नो सर. मी काही करायच्या आधीच त्यांनी लगेच कार्ड घेतले न”, मालक

“तुम्हाला नक्की खात्री आहे, हीच ती बाई होती?”, डिसुझा
“एक दम सौ टक्का”, मालक खात्रीने छातीवर हात आपटत म्हणाला
“ठीक आहे, जा तुम्ही. आम्ही थोड्यावेळ थांबतो इथेच”, डिसुझा

मालक निघून गेल्यावर डिसुझा आणि राणा दोघही जण ते रेकोर्डिंग काळजीपूर्वक बघत होते. त्या स्त्रीने क्रेडीट कार्ड बाहेर काढल्यावर डिसुझाने रेकोर्डिंग थांबवले आणि अधिक झूम करून तो कार्ड वरील काही डीटेल्स दिसतात का ते पाहू लागला. परंतु स्पष्ट अस काहीच दिसत नव्हते.

शेवटी डिसुझा तो नाद सोडून दिला आणि तो त्या स्त्रीकडे निट पाहू लागला.

ज्या वेळी ती स्त्री पर्स मधून पैसे काढत होती, त्या क्षणी त्याने अचानक रेकोर्डिंग पॉज केले.

“हे बघा राणा…”, डिसुझा
“काय बघू सर? ती स्त्री तर पूर्ण बुरख्यात आहे. काहीच तर दिसत नाहीये”, राणा चक्रावुन म्हणाला
“अहो, स्त्री नाही, हि पर्स बघा. लेपर्ड स्किनची पर्स आहे राणा. फार महाग असतात अश्या पर्स. सर्व सामान्य माणसांना नाही परवडू शकत”, डिसुझा
“हम्म. पण सर डुप्लीकेट असेल तर?”, राणाने शंका उपस्थीत केली
“असू शकते. पण एक नक्की ह्या स्त्रीचा आणि दीपकचा नक्की काहीतरी संबंध आहे. कदाचित शेखावतवर गोळी चालवणारी स्त्री पण हीच असावी”, डिसुझा

“मग आता आपण काय करायचं सर?”, राणा
“सगळ्यात आधी तो दीपकचा फोटो आपल्या ग्राफिक्स डिझायनरकडे पाठवून द्या. आणि हे रेकोर्डिंगपण लॅब ला पाठवून द्या. बघा तो क्रेडीट कार्ड नंबर मिळतोय का. आणि …. “, डिसुझा

“आणि काय सर?”, राणा
“सापाला बिळातून बाहेर काढायचे असेल तर त्याला हुसकाउनच काढावे लागते.”,डिसुझा

“पण म्हणजे नक्की काय करायचं सर?”, राणा
“पाण्यात खडा टाकायचा. माश्याला तो लागेल कि नाही.. माहित नाही? पण पाण्याच्या पृष्ठभागावर तरंग मात्र नक्की निर्माण होतील. मी सांगतो ती बातमी आज लगेच टीव्ही वर द्या, चला” अस म्हणून डिसुझा आणि राणा बाहेर पडले.

“डी. सी. पी. शेखावत ह्यांच्या खुनासबंधी आज अजून एक महत्वाचा पुरावा पोलिसांच्या हाती लागला. ज्या बारच्या पार्किंग मध्ये खून झाला होता, त्या पार्किंगमध्ये लावलेल्या सी.सी.टीव्ही कॅमेरामध्ये खुनाचे पूर्ण फुटेज मिळाले आहे. ह्या खुनामध्ये एक नाही तर दोन व्यक्तींचा हात असल्याचा दावा पोलिसांनी केला आहे.

पोलिसांच्या हाती अधिक काही पक्के पुरावे मिळाले आहेत आणि लवकरच शेखवतचा खुनी गजाआड होईल असा दावा सी.आय.डी इन्स्पेक्टर डिसुझा ह्यांनी केला आहे ”

संध्याकाळच्या न्यूज फ़्लैश मध्ये हि बातमी वारंवार दाखवली जात होती.

“हा काय प्रकार आहे? तिथे कुठे सि.सि.टीव्ही होता?”, माया दिपकला म्हणत होती
“हो.. माझ्या माहितीमध्ये तरी नव्हता. एक तर पार्किंग ओपनच होते आणि आजुबाजुला तरी मला कुठेही कॅमेरा दिसला नव्हता.”, दिपक
“पण मग ही बातमी? आणि इतक्या खात्रीने दोन लोकं होती सांगत आहेत ह्याचा अर्थ नक्कीच त्यांच्याकडे हा पुरावा असणार”, माया

“डोन्ट बी पॅरॅनॉईड माया, मे बी त्यांनी अंधारात बाण मारला असेल. बघु अजुन दोन दिवस काय होतं ते.”, दिपक
“नो दिपक.. हे बघ, सि.आय.डी. पण केस मध्ये इन्व्हॉल्ड आहे. अश्या बेजबाबदार, बिनबुडाच्या बातम्या ते लोकं नाही देणार. वुई मस्ट अ‍ॅक्ट. आय कान्ट रिस्क इट”, माया
“मग आपण काय करावं असं तुला वाटतं आहे?”, दिपक
“आपण तो पुरावा नष्ट करायचा.”, माया
“पण कसा?”, दिपक

“हे बघ, मला माहीती आहे. हे असे गोळा केलेले पुरावे वगैरे कुठे ठेवतात ते. एम.जी.रोड वर पोलिसांचे हेड-क्वार्टर्स आहे. तिसर्‍या मजल्यावर एक रुम आहे जिथे ह्या असल्या गोष्टी ठेवल्या जातात.”, माया
“ओह.. आणि तुला वाटतं आपण तेथे जाऊन आपला पुरावा शोधायचा हजारो गोष्टींमधुन आणि तो नष्ट करायचा.. बरोबर?”, दिपक
“हो”, माया

“आणि तुला वाटतं पोलिस आपल्याला सन्मानाने आपल्याला आत जाऊ देतील, आपल्याला पुरावा शोधायला मदत करतील आणि जमलच तर नष्ट ही करु देतील.. असंच ना?”, दिपक कुचेष्टेने म्हणाला
“हे बघ, रिस्क आहे, पण आपल्याला करायलाच हवं. नाहीतर नाहक आपण त्यात अडकु”, माया

“अरे?? पण तुला काय खायची गोष्ट वाटली का? इट्स पोलिस हेडक्वॉर्टर्स बेबी..”, दिपक
“तिथल्या सेक्युरीटी एजन्सीचे हेड माझ्या चांगल्या ओळखीचे आहेत. १०-१५ मिनीटांसाठी तिथले सेक्युरीटी एजन्ट्स इकडे तिकडे होऊ शकतात ना? हे बघ दिपक, पैश्याने सगळ्या गोष्टी साध्य होतात. एकदा का ती टेप फॉरेन्सीक लॅबला गेली आणि त्यातील फोटो प्रिंन्ट्स करुन जागो जागी लागले की मग आपण काही करु शकणार नाही..”, माया

“मुर्खपणा आहे हा माया. एक तर मला वाटतं की त्या टेप मधुन काही साध्य होणार नाही. पोलिसांचा हा नक्कीच काहीतरी डाव आहे.. किंवा अगदीच टेप असली तरी ते आपल्या पर्यंत लगेच दोन दिवसांत पोहोचु शकणार नाहीत. मला वाटतं आपण घाई नको करायला. दोन दिवस वाट बघु काय होतं आहे आणि त्याप्रमाणे ठरवु..”, दिपक

“तुला जमणार नसेल तर तसं सांग, मी जाते.. मला माझ्या कॉन्टॅक्ट्सवर पुर्ण विश्वास आहे. आतमध्ये जायला आपल्याला कुठलीही अडचण होणार नाही…”, माया

माया वैतागुन आपल्या मोबाईलमध्ये नंबर डायल करायला लागते…

“ऑलराईट.. इफ़ यु से सो.. पण लक्षात ठेव धिस इज द लास्ट टाईम. पुढच्या वेळेपासुन सगळं प्लॅनींग माझ्या म्हणण्यानुसार होईल. तु ऑलरेडी खुप मेस करुन ठेवली आहेस..”, दिपक

माया धावत येऊन दिपकला बिलगली आणि तिने त्याचे एक दीर्घ चुंबन घेतले.

“आय नो यु विल डु ईट. डोन्ट वरी..”, असं म्हणुन तिने सेक्युरीटी एजन्सीच्या हेडला फोन लावला

अर्ध्या तासानंतर दिपक रेडी होऊन आला.

“माझं बोलणं झालं आहे दिपक.. खुप पैसे द्यावे लागले, बट अ‍ॅज आय सेड, पैश्याने काहीही विकत घेता येतं. ११.३०-११.३५ ह्या वेळात मेन गेट वर कोणी नसेल. तुला तिसर्‍या मजल्यावर जायला दहा मिनीटं आहेत. ११.५० – ११.५५, वरचा मजला रिकामा असेल. तु आत घुसुन ती खोली शोध. तेथे काय सेक्युरीटी आहे.. आय हॅव नो आयडीया. पण पोलिस नक्कीच कोणी नसतील. कुलुप कसं आहे, काय आहे ते बघुन तु डिसिजन घे आणि काम तमाम करं. बाहेर येताना बॅटरीचा एक झोत व्हरांड्यात टाक. त्यानंतर पुढची पाच मिनीटं आणि १५ मिनीटांनंतर मुख्य गेट रिकामं असेल.”

“आय एम नॉट हॅप्पी अबाऊट धिस माया. हा सगळा तुझा मुर्खपणा आहे. त्या दिवशी तु तेथे आली नसतीस तर…”, दिपक

“दिपक, वेळ कमी आहे.. तें तेच बोलुन काही फ़ायदा नाही.. जा पट्कन…”, माया

दिपकने एक दीर्घ कटाक्ष मायाकडे टाकला आणि तेथुन तो बाहेर पडला.

११.१५ ला दिपक पोलिस हेडक्वार्टसपाशी पोहोचला. आजुबाजुला बर्‍यापैकी सामसुम होती. इमारत बर्‍यापैकी अंधारातच होती. कुठल्या मजल्यावरही फ़ारसे दिवे चालु नव्हते. मुख्य गेटपाशी दोन रायफल घेतलेले सेक्युरीटी गार्डस फेर्‍या मारत होते.

दिपक तेथेच अंधारात दबा धरुन बसला.

बरोब्बर ११.३०ला दोन मिनीटं कमी असताना ते दोन गार्ड्स एकमेकांशी काहीतरी बोलले आणि गप्पा मारत कुठेतरी निघुन गेले.

दिपकने एक मिनीटं तेथेच थांबुन अंदाज घेतला. वेळ कमी होता. ठरल्याप्रमाणे बरोब्बर ११.३० ला ते दोन गार्ड्स तेथुन निघुन गेले होते.. आणि पाचच मिनीटांमध्ये ते परतण्याची शक्यता होती.

दिपक अंधारातुन भिंतीला चिकटत चिकटत मुख्य गेटमधुन आत शिरला.

पहीला अडथळा तरी अगदी सहजच पार पडला होता…

दिपकची छाती धडधडत होती. त्याच्या सिक्स्थ सेन्स, पुढे धोका आहे.. असं सतत बजावत होता. परंतु मायाने सांगीतल्याप्रमाणे खरोखरचं ११.३० ला मुख्य गेट रिकामे होते. आणि तिच्या सांगण्याप्रमाणेच पुढेही काही अडथळा न येण्याची खात्री बाळगण्यातही काही गैर नव्हते.

शिवाय खरंच तसा काही पुरावा असेलच तर तो नष्ट करणं गरजेचे होते. नाही तर, इतक्या दिवस लपुन राहील्याचे कष्ट वाया गेले असते.

दिपक दबक्या पावलांनी इमारतीमध्ये शिरला. वरच्या मजल्यांवरुन काही गार्डसचा फिरण्याचा आवाज येत होता. दिपक कसलाही आवाज न करता दुसर्‍या मजल्यावर जाऊन थांबला.

त्याने घड्याळात नजर टाकली. ११.५० झाले आणि वरची गार्डसची हालचाल पण शांत झाली. दिपक हळु हळु पायर्‍या चढत तिसर्‍या मजल्यावर आला. त्याने अंधारलेल्या व्हरांड्यात चाहुल घ्यायचा प्रयत्न केला. परंतु सर्वत्र शांतताच होती.

घड्याळाचे काटे वेगाने फिरत होते. दिपक झपझप पावलं टाकत रेकॉर्ड्सरुमपाशी आला. हीच ती खोली होती ज्यामध्ये गोळा केलेले पुरावे ठेवले जात होते. आणि आश्चर्य म्हणजे खोलीला कोणतेही कुलुप नव्हते.

दिपकला हे अनपेक्षीत होते. परंतु कदाचीत सेक्युरीटी गार्ड्सचा पहारा असताना, तसंही कड्या कुलुपं लावायची गरज नसावी असाही एक विचार त्याच्या डोक्यात येऊन गेला.

खोलीचं दार उघडुन तो आत आला. सर्वत्र विचीत्र शांतता होती.

दिपकने खोलीचं दार लोटुन घेतले आणि तो अंधारात चाचपडत पुढे सरकु लागला.

इतक्यात खोलीतले सगळे दिवे चालु झाले. दिव्याच्या प्रखंर प्रकाश्याने अंधारातुन आलेल्या दिपकचे डोळे दिपले गेले. क्षणभर त्याला काही होतं आहे ते कळेना.

मग त्याने सावकाश डोळे उघडले…..

खोलीमध्ये सर्वत्र हातामध्ये रिव्हॉल्व्हर्स धरुन पोलिस उभे होते आणि समोरच्या टेबलावर पाय टाकुन दिपककडे हसत हसत बघत एक चेहर्‍यावर खवले खवले असलेला इसम बसला होता.

[क्रमशः]

पाठलाग (भाग – २०)


भाग – १९ पासून पुढे >>

“सो… हे अस आहे सगळ.!!” गाडीच्या बॉनेटवरून उतरत दीपक म्हणाला.

माया अजूनही गाडीच्या बॉनेटवरच बसून होती.

दिपकने घड्याळात वेळ बघितली. ३.३० वाजून गेले होते. गावातील रस्त्यावर तुरळक वाहतूक सुरु झाली होती. दुधाच्या व्हैंस, दैनिक पेपर वाहतूक करणारे टेम्पो रस्त्यावरून धावत होते. शहराला हळू हळू जाग येत होती.

“आय गेस, वुई शुड लिव्ह नाऊ. साडे तीन वाजून गेले आहेत. उद्या ऑफिसला काही महत्वाच्या मिटींग्स आहेत न?”

“लिव्ह द मिटींग्स.. “, माया थंड स्वरात म्हणाली

मायाच्या त्या अनपेक्षित उत्तराने दीपक चमकला आणि त्याने मागे वळून पहिले.

माया एकदा त्याच्याकडे बघून हसली आणि उजव्या हाताने तिने आपला काळ्या रंगाचा पार्टी गाऊन वरती घ्यायला सुरुवात केली. काय होतेय हे न समजून दीपक स्तंभित होऊन तिच्याकडे बघत उभा होता.

मायाने तिचा पार्टी गाऊन मांडीपर्यंत वर घेतला आणि दीपकला तिचा उद्देश लक्षात आला. तिच्या गोऱ्यापान मांडीवर काळ्या स्ट्रापमध्ये पॉइन्ट थर्टी टू चे रिव्होल्व्हर लटकवलेले होते. दिपकने काही हालचाल करायच्या आत तिने ते पिस्तोल काढून दीपकवर रोखले.

“फुल्ली लोडेड आहे… “, माया
“व्हाय?” आपले हात हवेत उंचावत दीपक म्हणाला …. “मला पोलिसांकडे देऊन तुला काय मिळेल?”

“पोलिस?”…… मायाला पोलिसांचे नाव ऐकून हसू आले “पोलिसांची कोण गोष्ट करतेय?”
“मग ?”, दीपक
“माफिया ….. माफियाकडे देईन मी तुला “, माया

“पण का?” दीपक
“कदाचित तुझ्या बदल्यात मी माझ्या मुलीच्या सुखरुपतेची हमी घेऊ शकेन?” माया

“तुला …. तुला मुलगी आहे?”, आश्चर्यचकित होऊन दीपक म्हणाला

“हो आणि माफियापासून तिच्या जीवाला धोका आहे. कदाचित मी तुला पकडून दिले तर माझी मुलगी सुरक्षित राहील”, माया

दिपक स्वतःशीच हसला.

“का? काय झाल हसायला?”, माया
“नाही तू पकडून देणार म्हणालीस म्हणून हसू आल”, दीपक, “मला वाटते तू विसरती आहेस माझ्या सॉक्स मध्ये एक सुरा आहे”, दिपक

“देन ट्राय इट, टेक इट आउट. त्याआधी बंदुकीतून सुटलेल्या गोळीने तू ठार झाला असशील”, माया

“कुणाला मूर्ख बनवतेस? मला? मी मिलिटरी मध्ये होतो, हे जे काही तुझ्या हातात खेळण आहे ना, तसलं फार पूर्वीपासून मी वापरतोय. पॉइंट थर्टी टू , सेमी-ऑटोमैटिक, १९९५ एट शॉट मॉडेल. सगळ्यात पहिले तुला त्याचे सेफ्टी लॉक काढावे लागेल आणि समजा तू ते आधीच काढून ठेवले असशील तरी, ट्रिगर ओढण्यापूर्वी तुला त्याची स्प्रिंग एकदा मागे ओढून घ्यावी लागते. मे बी एक सेकंद पण सॉक्स मधला सुरा काढायला मला तेवढा पुरेसा आहे”, दीपक

मायाने एकदा त्याच्याकडे निरखून पहिले आणि म्हणाली, “यु आर राईट. बस मला तुझ्याशी बोलायचे आहे”

तिने आपले रिव्होल्व्हर पुन्हा मांडीवरच्या स्ट्रीप मध्ये अडकवून ठेवले.

“इट्स लॉंग नाईट, इजंट इट?”, मायाने व्हिस्कीचे दोन पेग बनवले आणि एक दिपककडे देत म्हणाली
“येस इट इज”, दिपकने मान डोलावून होकार दिला

“टू इयर्स बँक, दे किल्ड माय हजबंड… “, मायाने ग्लास एका घोटात फिनिश केला.

“दे?”, दीपक
“दे ! आय मीन.. माफिया. “, माया

“पण का?”

“माय हजबंड रिफुस्ड टू डू देअर वर्क. दमण एक पोर्ट बंदर आहे. मुंबई पासून काही तासाच्या अंतरावर, पण तरीही इथे फारशी सेक्युरिटी नाही. माल स्मगल करून इझिली इथे आणता येतो. माझ्या नवऱ्याने त्यांचा माल आमच्या कंपनीचा भासवून उतरवून घ्यायला नकार दिला”, माया

“नवऱ्याच्या मृत्युनंतर कंपनीचे काम मी बघायला लागले. दे थ्रेटण्ड टू किल माय डॉटर. मी घाबरून तिला शिक्षणासाठी युक़े. ला पाठवून दिले. पण यु नो, आज नाही तर उद्या ते तिच्यापर्यंत पोचलेच असते. सो आय ऐग्रीड.

आज इथल्या बंदरावर आमच्या कंपनीचा जो माल बंदरावर येतो त्यातला निम्म्याहून अधिक माफियाचा स्मगल्ड माल असतो. ”

“पण मग तु पोलिसांकडे का नाही जात?”, दिपक
“हम्म.. पोलिस..!! तु हे बोलतो आहेस दिपक? तु? मला वाटतं पोलिस किती बायस्ड असतात आणि पोलिसांचं वागणं कसं असते हे तु सुध्दा जाणतोस. म्हणुनच तर पळुन आलास ना पोलिसांच्या तुरुंगातुन?”, माया

……..

“बरं मग आता काय? तु हे सगळं मला का सांगते आहेस?”, दिपक
“मला तुझी मदत हवी आहे…”
“कश्यासाठी?”
“माफियाला संपवायला…”

दिपक स्वतःशीच हसला.

“का? हसायला काय झालं?”, माया
“तु आणि मी… दोघं मिळुन माफियाला संपवणार??? काहीतरी काय? स्टेट पोलिसांना जे शक्य असुनही जमलं नाही ते तु आणि मी.. कसं करु शकणार?”

“तुला माहीते दिपक.. आमच्या बोटी फिशींगसाठी समुद्रात जातात ना… भलामोठ्ठा शार्क सुध्दा एका गळाला बांधलेल्या फुटकळ बेट ला बळी पडुन अडकतो…”

मायाने काही क्षण थांबुन दिपककडे पाहीले आणि म्हणाली.. “तुच आहेस ती बेट.. तुला पकडायला ते येतील आणि आपल्या जाळ्यात अडकतील..”

“पण मीच का? आणि मी का तुझ्या भानगडीत पडु?”, दिपक

“का? तुला तुझा जीव प्रिय नाही? तुला स्टेफनी प्रिय नव्हती?”, माया

स्टेफनीचे नाव ऐकल्यावर दिपक चमकुन मायाकडे बघायला लागला.

“स्टेफनीचा इथे काय संबंध..?”, दिपक
“स्टेफनीला कुणी मारलं दिपक?”
“अर्थात पोलिसांनी.. तो साला गिड्डा…”, हाताच्या मुठी आवळत दिपक म्हणाला

“वेडा आहेस.. पोलिसांची तर केवळ एक गोळी तिला लागली होती. वाचु शकली असती ती. पण जॉनी चिकनाने तिला मारला.. जॉनी चिकना, माफीया भाईचा शार्प शुटर..”

दिपक ऐकत होता

“जॉनीनेच स्टेफनीचा नवरा, थॉमसला संपवला.. त्यानेच त्या इंन्शोरन्स एजंट मोहित्याला खल्लास केला आणि त्यानेच पोलिसांना तुझा पत्ता दिला…”.. माया..

“पण का?”, दिपक
“कारण तु भाईच्या भावाला मारलास..”. माया
“नाही.. ते खोटं आहे.. पोलिसांच्या हातुन तो मेला…”, दिपक
“हे तुला माहीती आहे, त्यांना नाही..”, माया

“पण मग हा सगळा खटाटोप का? जर तो त्या हॉटेलमध्ये येऊन थॉमसला मारु शकत होता तर मला ही मारु शकत होता. मग त्याने तसं का… हा..हा सगळा पाठलाग कश्यासाठी?”, दिपक

“तु भाईच्या भावाला मारलंस दिपक. इतक्या सहजी ते तुला मारणार नव्हते. पळवुन पळवुन, दमवुन मारणार होते तुला..”, माया

स्टेफनीचा चेहरा दिपकच्या समोर उभा राहीला. काय चुक होती तिची? इतका निर्घुणपणे गळा कापुन मारायची काय गरज होती??

दिपक संतापाने थरथरत होता. त्याच्या कपाळावरच्या शिरा ताणल्या गेल्या होत्या.

मायाने त्याच्या खांद्यावर हात ठेवला.

“डोन्ट गेट अ‍ॅन्ग्री. डोन्ट लुज युअर पेशन्स. दॅट इज द लास्ट थिंग यु शुड डु. तुला.. आपल्याला जिंकायचे असेल तर, शांत राहुन सगळा प्लॅन केला पाहीजे…”, माया

“काय आहे तुझ्या डोक्यात?”, दिपक

“आपण तुझ्या लाडक्या गिड्या पोलिसापासुन सुरुवात करु. आत्ता परिस्थीती अशी आहे की पोलिस आणि माफिय़ा दोघंही तुझ्या मागावर आहेत. आपण त्या पोलिसाला संपवला की नविन पोलिस त्याच्या जागी रुजु होऊन, केस समजुन घेऊन पुन्हा नव्या जोमाने तुझ्या मागावर येईपर्यंत मध्ये वेळ जाईल. निदान काही काळापुरता तरी पोलिसांचा ससेमिरा मागे पडेल तो वर आपण मग माफियाकडे वळु”, माया

दिपक स्तंभीत होऊन मायाकडे बघत होता. मायाचा हा प्लॅन जबरदस्त होता आणि योग्यही.

“अ‍ॅग्रीड.. कसं करायचं?”, दिपक
“मला एक दिवस दे, परवा आपण ह्यावर बोलु. आय एम टु टायर्ड टु थिंक एनीथिंग नाऊ..”, माया

“यु बेटर प्लॅन फ़ास्ट, त्या गिड्याच्या नरडीचा घोट घ्यायला माझ्या हाताची बोटं शिवशिवत आहेत”, दिपक

“येस्स.. लेट्स स्टार्ट दॅट पाठलाग अगेन.. पण ह्यावेळेस शिकार ते असतील…”, माया बॉनेटवरुन खाली उतरुन आपला पार्टी गाऊन सरळ करत म्हणाली.

रस्त्यावरुन जाणार्‍या ट्रकच्या प्रकाशात दिपकचा चेहरा काही काळ उजळुन निघाला.

“अ‍ॅन्ड येस, वन मोअर थिंग. डोन्ट फॉल इन लव्ह विथ मी. आय हॅव सीन ईट इन युअर आईज बिफ़ोर. आय एम विदाऊट अ मॅन फ़ॉर लॉग टाईम नाऊ, आय विल इझीली फॉल फॉर यु…”, माया गाडीच्या मागच्या सिटवर जाऊन बसली.

दिपकने गाडी वळवली आणि तो माघारी बंगल्याकडे वळला.

पाठलाग (भाग – १९)


भाग १८ पासुन पुढे >>

बंगल्याच्याच आवारातील एक १५ x २० ची खोली दिपकला रहायला मिळाली होती. आठवड्याभरामध्येच दिपक ‘माया मॅडम’च्या स्केड्युलशी समरस होऊन गेला.

सकाळी ५.३० ते ६.३० ह्या वेळात बंगल्याच्याच क्लबहाऊसमध्ये मेडीटेशन चालु असायचे त्या वेळेत दिपक आंघोळ करुन तयार व्हायचा.

६.४५ ला सोलॅरीस क्लबवर टेनीस आणि जिम
८ वाजता बंगल्यावर परत.
८-९ बंगल्यातील स्विमींग पुलमध्ये स्विमींग
१० वाजता ऑफीस

सकाळी ऑफीसला निघतानाच बंगल्यातील सेक्रेटरी मायाच्या दिवसभरातील बाहेरील मिटींग्सची प्रिंटआऊट दिपकला देत असे. त्यात वेळ, ठिकाण, मॅप आणि फोन नंबर दिलेला असे. ठरल्यावेळी दिपक ऑफीसच्या गेटपाशी गाडी घेऊन थांबे.

संध्याकाळी ८ वाजता बंगल्यावर परत
९ वाजता आधीच ठरलेल्या कुठल्याश्या हॉटेल्समध्ये पार्टीज, अन-ऑफीशीअल मिटींग्स
रात्री १२ पर्यंत बंगल्यावर परत

सगळं कसं अगदी आखीव-रेखीव, इकडची गोष्ट तिकडं नाही, कधीही कश्यातही अचानक बदल नाहीत. यांत्रीक…

दिवसाचे १२ तासांपैकी दिपक ६-७ तास तरी किमान माया बरोबरच असायचा. पण दोघांमध्ये कधीच कसलाच संवाद नसे. गाडीत असताना बहुतांश वेळी माया फोनवरच असे. दिपक तिचं बोलणं कान देऊन ऐके. तिची लोकांना सुचना देण्याची पध्दत.. क्लायंट्सशी बोलतानाचा टिपीकल टोन, कामात चुका करणार्‍यांची खरडपट्टी.. क्वचीत अचानक उद्भवलेल्या अडचणींवर तिने शिताफीने काढलेले तोडगे.. सगळं दिपक ऐकत असे. बर्‍याच वेळा त्याला तिचा अभिमानच वाटे.

एके दिवशी लेट नाईट पार्टी आटपुन दोघं जण परतत होते. चंद्राचे स्वच्छ चांदणं पडलं होतं. पार्टीच ठिकाण तसं जरा आडबाजुलाच होतं. त्यामुळे परतताना रस्ता अगदी सामसुम होता. दोन्ही बाजुला दाट झाडी होती. दिपक व्हाईट रंगाची जॅग्वार १३० च्या वेगाने पळवत होता. अचानक डावीकडच्या झाडीतुन काहीतरी पळत रस्त्याच्या मध्ये आलं. गाडीच्या झिनॉन दिव्यांचा पांढराशुभ्र प्रकाशात समोर कोण आहे समजेपर्यंत गाडीची जोरदार धडक बसली होती.

दिपकने करकचुन ब्रेक्स दाबले. गाडीचे ‘एबीएस’ क्षणार्धात अ‍ॅक्टीव्हेट झाले आणि गाडी क्षणार्धात जागेवर उभी राहीली.

‘व्हॉट हॅपन्ड?”, मायाने विचारले…

दिपक आणि माया दोघंही गाडीतुन खाली उतरले. रस्त्याच्या मधोमध एक कुत्र्यासारखा दिसणारा पण काहीसा आकाराने मोठा प्राणी मरुन पडला होता. दिपक आणि माया दोघही तेथे जाऊन उभे राहीले. मध्ये एक मोठ्ठा लांडगा मरुन पडला होता. तोंडाला गाडीची धडक बसली होती आणि जबडा जवळ जवळ तुटुन निघाला होता. वाकडं झालेल्या तोंडातुन रक्ताची धार वहात होती.

‘ओह माय गॉड’.. त्या अजस्त्र देहाकडे बघत माया म्हणाली.
‘मॅडम तुम्ही गाडीत बसा.. मी हे.. जरा कडेला टाकुन देतो नाहीतर एखादा गाडीवाला अचानक ब्रेक मारायचा आणि अपघात व्हायचा…’, दिपक

माया माघारी वळणार तोच मागुन गुरगुरण्याचा आवाज आला.

दिपक आणि माया दोघंही सावकाश वळले. दोघांपासुन काही पावलांवरच अजुन एक लांडगा उभा होता. त्याचे हिंस्त्र डोळे दिव्याच्या प्रकाशात लुकलुकत होते.

माया गाडीकडे पळायचा प्रयत्न करणार हे लक्षात येताच दिपक म्हणाला.. ‘डोन्ट मुव्ह.. यु वोंट बी एबल टु रिच टु द कार, हि विल कॅच यु..’
‘गाडीत पर्स मध्ये रिव्हॉल्व्हर आहे…’ माया

पण दिपकच मायाच्या बोलण्याकडे लक्ष नव्हते. त्याची नजर अजुनही लांडग्याच्या नजरेला भिडलेली होती, पण तो हळु हळु खाली वाकत होता.

त्या लांडग्याचेही दिपकच्या हालचालीवर लक्ष होते. दिपकला खाली वाकताना पाहुन त्याच्या गुरगुरण्याचा आवाज वाढत होता. आपलं तोंड फेंदारुन त्याने आपले अणुकुचीदार दात बाहेर काढले होते.

दिपकने आपल्या उजव्या पायाची पॅन्ट हळुवार वर केली आणि मोज्यामध्ये लपवलेला एक मिलीटरी नाईफ बाहेर काढला.

मायाकडे कामाला लागल्यावर सुरुवातीला खर्चासाठी जे काही थोडेफार पैसे त्याला मिळाले होते त्यातुन त्याने पहील्यांदा हा मिलीटरी नाईफ खरेदी केला होता. चंद्राच्या प्रकाशात त्याच धारदार पात चकाकलं तसं त्या लांडग्याने दिपकडे धाव घेतली.

माया ‘आ’ वासुन जमीनीवरच खिळुन होती.

दिपकने तिला पटकन बाजुला ढकलले आणि गुडघ्यावर खाली वाकुन अंगावर झेपावलेल्या लांडग्यावर त्याने सपकन वार केला.

मागे बघायचीही गरज नव्हती.

लांडगा काही पावलं पुढे गेला आणि खाली कोसळला. फाटलेल्या पोटातुन त्याची आतडी लोंबत होती.

माया अजुनही विस्फारलेल्या डोळ्यांनी दिपककडे आणि रस्त्यात मरुन पडलेल्या त्या दोन लांडग्यांकडे बघत होती.

दिपकने ते दोन्ही लांडगे ओढत रस्त्याच्या कडेला न्हेऊन टाकले. मग गाडीतुन पाण्याची बाटली काढली आणि रक्ताळलेला तो सुरा निट धुऊन परत मोज्यामध्ये ठेउन दिला. मग गाडीच्या ग्लोव्हज कंपार्टमेंटमधुन व्हिस्कीची एक बॉट्ल काढुन त्याने दोन पेग बनवले. एक त्याने मायाला दिला आणि दुसरा एका घोटात पिऊन टाकला.

माया अजुनही थोडीशी भेदरलेलीच होती. पण मग तिनेही टॉप-टू-बॉटम पेग संपवला.

दिपक गाडीत जाऊन बसला. त्याने गाडी सुरु केली आणि वळवुन परत रस्त्यावर सरळ घेतली. माया जेंव्हा नेहमीप्रमाणे मागच्या सिटवर न बसता, पुढे, ड्रायव्हरच्या शेजारच्या सिटवर येऊन बसली तेंव्हा त्याला आश्चर्यच वाटले. पण काही न बोलता त्याने गाडी गेअरमध्ये टाकली.

थोडे अंतर गेल्यावर माया म्हणाली, “हु आर यु?”

दिपकने एकवार तिच्याकडे पाहीले आणि तो म्हणाला, “दिपक.. दिपक कपुर..”
“अं हं.. नॉट दॅट.. ज्या शिताफीने तु त्या लांडग्याला मारलेस.. तु ड्रायव्हर तर नक्कीच असु शकत नाहीस. टेल मी युअर पास्ट….”

दिपकने काही क्षण विचार केला.

“डोन्ट वरी, यु कॅन ट्रस्ट मी… तु इथे तुझ्या मोटरबोटने आलास.. तुला गोळी लागली होती.. माहीती आहे मला. ह्या गावात माझ्यापासुन काही लपुन रहात नाही.. सो टेल मी..”

“मॅडम.. फार मोठी गोष्ट आहे.. आपण उद्या बोलु.. उशीर झाला आहे..”, दिपक आढेवेढे घेत म्हणाला
“इट्स ओके, आय डोन्ट माईंड, मी उद्याच्या मिटींग्स शिफ्ट करु शकते, बट आय मस्ट नो.. हु आर यु???”, माया

दिपकने नेहमीचा रस्ता सोडुन गाडी आडमार्गाने एका वळणावर वळवली. गाडी बर्‍याच वेळ खाचखळग्यातुन, खराब रस्त्याने चढावर जात होती. आजुबाजुला बर्‍यापैकी दाट झाडी होती. झाडांच्या फांद्या गाडीच्या काचांवर आपटत होत्या.

काही मिनीटांनी गाडी एका पठारावर येउन थांबली. थोड्याच अंतरावर दिपस्तंभ प्रकाशाचा झोत काळ्याकुट्ट अंधारात बुडालेल्या समुद्रावर फेकत होता. दुरवर गावातील रस्त्यावरचे दिवे लुकलुकत होते. समुद्राच्या लाटांचा धिरगंभीर आवाज येत होता.

दिपक गाडीतुन खाली उतरला. पाठोपाठ माया सुध्दा उतरली.

दिपकने गाडीच्या ग्लोव्हज बॉक्स मधुन स्कॉचची एक बॉटल काढली आणि त्याचे दोन पेग बनवले.

स्कॉचचा जळजळता घोट घश्याखाली उतरल्यावर तो काहीसा कंफर्टेबल झाला आणि मग जेनी पासुन त्याने आपली हकीकत सांगायला सुरुवात केली..

 

त्याचवेळी दुरवर मुंबईतील आडवस्तीतील एका जुनाट इमारतीमध्ये पत्याचा डाव रंगला होता. सिगारेटच्या धुराने खोली पुर्ण भरुन गेली होती. धुराच्या त्या उग्र वासातच दारुचा कडवट वास पसरला होता. उंची मद्यापासुन ते देशीदारुपर्यंत सर्व प्रकारची मदीरा तेथे वाहत होती.

इमारतीपर्यंत पोहोचणार्‍या एका चिंचोळ्या रस्त्यावरुन सफेद रंगाची एक ऑडी येत होती. एखाद्या तिसर्‍या नविन माणसाला त्या जुनाट, गरीबीने गांजलेल्या भागात ऑडी पाहुन डोळे विस्फारले असते. पण तेथील जाणकारांना मात्र ती गाडी आणि त्या गाडीत बसलेली व्यक्ती पुर्णपणे माहीती होती.

गाडी इमारतीपाशी थांबताच सुस्तावलेली इमारत खाड्कन जागी झाली..

भाई आले…

सर्वत्र एकच कुजबुज. लोकांनी हातातील पत्ते, दारुचे ग्लास ठेवुन दिले आणि सर्वजण उभे राहीले.

भाई, अर्थात माफीया जगताचा बादशहा ताड्ताड पावलं टाकत त्या इमारतीमध्ये शिरत होता. तोच नेहमीचा ट्रेडमार्क फुलाफुलांचा ‘हुला’ शर्ट, फिक्क्ट काळा कोट, दिवस असो वा रात्र डोळ्यावर चढवलेला गॉगल आणि हातामध्ये उंची सिगार.

भाई सरळ आतल्या खोलीत शिरले.

टेबलावर पैश्याने भरलेल्या ३ मोठ्या सुटकेस होत्या. भाईने त्याकडे दुर्लक्ष केले आणि म्हणाला, “चिकना ला पाठव..”

जॉनी चिकना, भाईचा भरवश्याचा शुटर बाहेर स्टुलावर पाय ठेवुन बसला होता. एक पाय गुडघ्यात मुडपुन त्यावर आपली स्नायपर बंदुक ठेवुन तो ती स्वच्छ करत होता.

भाईने बोलावल्याचे कळताच तो बंदुक कडेला ठेवुन उठला आणि सरळ आतल्या खोलीत शिरला.

“एनी लक?”, भाईने विचारले
“नो भाई.. पण मी सांगतो ना, त्याला गोळी नक्की बसली आहे.. जगणं शक्यच नाही..”
“शो मी हिज बॉडी..”, सिगारेटच्या धुराचे हवेल गोल सोडत भाई म्हणाला

भाई महीना होऊन गेला, आत्तापर्यंत समुद्रातील माश्यांनं गटकावला असेल त्याला.

“मग त्याला माश्यांच्या पोटातुन बाहेर काढा.. पण एक तर त्याला शोधा.. आणि मेला असेल तर त्याची बॉडी आणा.. माझ्या भावाला मारणारा जिवंत असेल तर ते मी सहन करु शकत नाही. मला पुरावा हवा…”, भाई

“भाई.. एवढ्या मोठ्या समुद्रात त्याला शोधायचा…”
“त्याची मोटर-बोट.. ती तर सापडेल?”
“पण..”
“हेलिकॉप्टर घे.. सगळा परीसर पिंजुन काढ…”
“पण भाई.. बॉर्डर एरीया आहे.. हेलिकॉप्टरला परमिशन…”

भाईने खिश्यातुन बंदुक काढली आणि जॉनी चिकनावर रोखली..

“सो यु आर सेईंग.. इट्स नॉट पॉसिबल बाय यु???”

जॉनी चिकनाच्या कपाळावर घर्मबिंदु जमा झाले. आजपर्यंत भाईला इतकं चिडलेले त्यानी कध्धीच पाहीलं नव्हतं. जॉनीवर आजपर्यंत त्याने कध्धीच आपली गन रोखली नव्हती.

“मी शोधतो भाई..”

जॉनी खोलीतुन निघुन गेला

जॉनी गेल्यावर भाईच्या कामाची सुत्र संभाळणारा बाबु आत आला.

जॉनी प्रमाणेच बाबुचे नाव सुध्दा नक्की कुणाला माहीत नव्हते. भाईचे काम सांभाळणारा मॅनेजर आणि मॅनेजरचा बाबु झाला आणि तेंव्हापासुन सगळे त्याला बाबुच म्हणत..

बाबुने सगळ्या डिलीव्हरीजचे स्टेट्स भाईला सांगीतले.. तो बोलत असतानाच भाईने त्याला थांबवले आणि म्हणाला, “मायाचा फोन आला होता?”

“हो भाई”, बाबु.. “माल उतरलाय सगळा पोर्टवर.. नॉट टु वरी…”

भाईच्या चेहर्‍यावर हास्य पसरले…

“आय लव्ह दॅट गर्ल..”.. भाई स्वतःशीच पुटपुटला..

दिपक तिकडे आपला पुर्व-इतिहास मनमोकळेपणाने मायाला सांगत होता.. आणि इकडे.. इकडे अंडरवल्डचे आणि मायाचे संबंध आहेत हे दिसत होते.

कोण होती माया? तिचा आणि भाईचा काय संबंध? ति माफीयाचीच एक हिस्सा आहे का? आणि असेल तर दिपकचे काय होणार? माया दिपक जिवंत असल्याचे भाईला कळवेल का?

काय होणार पुढे? दिपकच्या मागे लागलेला हा ससेमिरा.. हा पाठलाग संपणार का? दिपक सापळ्यात अडकणार का?

सर्व प्रश्नांची उत्तर लवकरच उघड होतील.. पाठलागच्या येणार्‍या पुढच्या भागांमध्ये..

वाचत रहा.. पाठलाग….

[क्रमशः]

पाठलाग – (भाग-१८)


भाग १७ पासुन पुढे >>

                                                ॥ पर्व दुसरे ॥

 

दमणमधील ‘वुडलॅंड हॉटेल’ अनेक व्ही.आय.पी आणि व्ही.व्ही.आय.पींनी भरलेले होते. मुंबईतील गजबजलेल्या रस्त्यांवर टॅक्सी दिसाव्यात तश्या ऑडी आणि मर्सीडीज पार्कींगमध्ये लागलेल्या होत्या. पोलिसांच्या दोन सेक्युरीटी व्हॅन्स गेटवर अलर्ट होत्याच शिवाय अनेक सेलेब्रेटींचे खाजगी बॉडीगार्ड चेहर्‍यावर मख्ख भाव ठेवुन उभे होतेच.

अर्थात कारणही तसंच होतं. मेहतांची पार्टी म्हणली की ही अशी अनेक बडी थेर आवर्जुन उपस्थीत असायचीच.

हॉटेलच्या बाहेर उभारलेल्या शामियान्यात एक पस्तीशीतील तरुणी (!) शैम्पेनचे घोट घेत बरोबरच्या लोकांशी चर्चा करण्यात मग्न होती. इतक्यात एक वेटर तिच्या जवळ येउन अदबीने उभा राहीला. त्या तरुणीने प्रश्नार्थक नजरेने त्या वेटरकडे पाहीले. वेटरने हातातल्या ट्रे मधील फोन त्या तरुणीच्या हातात दिला आणि तो तेथून निघून गेला.

‘माया स्पिकिंग’, ती तरुणी अत्यंत हळू आवाजात म्हणाली, परंतु तिच्या आवाजातली जरब ती मायाच आहे हे सांगण्यास पुरेशी होती.

पुढची तीस सेकंद माया फोन वर ऐकत होती. शेवटी तिच्या चेहऱ्यावर एक मंद हास्य उमटले आणि तिने फोन बंद केला.

 

दिपकला अचानक खाड्कन जाग आली तसा तो उठून बसला. घामाने त्याचे शरीर ओले-चिंब झाले होते. वेगाने होणाऱ्या श्वासोत्सवाने त्याची छाती वेगाने खाली वर होत होती.

त्याने आजूबाजूला पहिले. एका १० x १२ च्या छोट्याश्या खोलीतील बेडवर तो होता. खिडक्या बंद होत्या आणि पडदे लावलेले होते त्यामुळे वेळेचा नक्की अंदाज येत नव्हता. भिंतीवर फिक्कट पांढऱ्या रंगाचा उजेड देणारी ट्यूब-लाईट चालू होती. बेड जवळच्या टेबलावर काही औषधांच्या बाटल्या ठेवलेल्या होत्या.

आपण नक्की कुठे आहोत ह्याचा काहीच अंदाज त्याला येत नव्हता. दिपक बेड वरून खाली उतरला तसं कमरेच्या थोडे वर एक जोरदार कळ आली. दिपक ने शर्ट थोडा वर करून पहिले तेंव्हा त्याला तेथे झालेली जखम दिसली. क्षणार्धात दीपकचे मन भूतकाळात गेले. घडलेला तो सर्व घटनाक्रम त्याच्या डोळ्यासमोर उभा राहिला.

तो गिड्डा इन्स्पेक्टर, स्टेफनी, दिपकला वाचवण्यासाठी तिने केलेला प्रयत्न, `रन दिपक … रन’, तिची आर्त विनंती. जखमी स्टेफनीला सोडून पळताना त्याला सांगितलेल्या ठिकाणी मिळालेली स्पीड बोट. त्याच्यावर होणारा गोळ्यांचा हल्ला आणि बोट समुद्रात थोडी आत पर्यंत जाताच `सुटलो एकदाचे’ म्हणेपर्यंत लांब पल्ल्याच्या स्नायपर बंदुकीतून आलेली गोळी. गोळीचा नेम चुकला असला तरी त्याच्या शरीराला घासून ती गेली होती.

तलवारीचं गरमं पातं खसकन कोणी निसटतं मारावं तसा भास दिपकला झाला. अतीव वेदनेने तो कळवळुन उठला. परंतु वेदना गोंजारत बसायला वेळ नव्हता. गोळ्यांचे आवाज अजुनही येतच होते. त्याने एका हाताने जखम दाबुन धरली आणि दुसर्‍या हाताने स्पिडबोटचा गेअर बदलुन तिला वेग दिला.

किती मिनीटं, किती तास दिपक बोट चालवत होता त्यालाच माहीत. जखमेतुन अजुनही भळाभळा रक्त वाहत होते. दिपकची शक्ती संपत चालली होती. दिपकने बोटीमध्ये काही खायला, किंवा जखमेला लावायला काही औषध आहे का पहाण्याचा प्रयत्न केला पण काही क्षुल्लक गोष्टी सोडल्या तर त्याच्या हाती काहीच लागले नाही.

दुरवर अथांग समुद्र पसरला होता. दिपकने बोटीचे स्टेअरींग सोडुन दिले आणि बाकड्यावर त्याने स्वतःला झोकुन दिले. कितीतरी वेळ बोट काहीच कंट्रोल नसल्याने कुठेही भरकटत होती. दिपकला स्टेफनीचा चेहरा डोळ्यासमोर दिसत होता. तिच्या पोटात घुसलेली गोळी त्याला आठवली आणि ताडकन तो उठुन उभा राहीला तशी वेदनेची एक सणक त्याच्या शरीरभर पसरली.

विव्हळत तो पुन्हा खाली कोसळला. ग्लानीने त्याचे डोळे मिटत होते. कधीतरी तो बेशुध्द पडला.

 

दिपकने आठवण्याचा व्यर्थ प्रयत्न केला, पण पुढचे त्याला काहीच आठवत नव्हते……

दिपकने एक आवंढा गिळला आणि मग डोळ्यावर हाताचे मनगट ठेवुन तो जरावेळ पडुन राहीला.

थोड्यावेळाने तो बेडवरुन खाली उतरला आणि खोलीच्या दारापाशी गेला. दाराला आतुन कडी नव्हती. त्याने दार उघडायचा प्रयत्न केला परंतु बहुदा दार बाहेरुन बंद होते. दिपकने खोलीत इतरत्र नजर फिरवली. छोटी हॉटेल्स किंवा हॉस्पीटल्समध्ये सर्व्हंट्सला बोलवायला बेल असते तशी एक बेल तेथे होती. त्याने बेलचे बटन दाबले.

दुरवर कुठेतरी ट्रींगsss असा बेलचा आवाज आला. आणि क्षणार्धात बाहेरच्या जिन्यावर पावलांचे आवाज येउ लागले.

दिपक पुन्हा आपल्या बेडवर जाऊन बसला. बाहेरुन येणारी लोक कोण असतील ह्याचा काडीमात्र अंदाज दिपकला येत नव्हता. कदाचीत.. कदाचीत ते पोलिसच असतील तर? दिपक पकडला गेला असेल तर? त्याची शुध्दीवर यायची वाटत बघत खाली दोन हवालदार उभे असतील तर??

दिपकला त्या विचाराने घाम फुटला. आपण बेल वाजवुन घाई तर नाही केली असे त्याला वाटुन गेले. पण आता पर्याय नव्हता.

दाराचे आधी कुलुप आणि मग कडी उघडल्याचा आवाज आला आणि पाठोपाठ दोन व्यक्ती आतमध्ये आल्या.

समोर दोन किरकोळ अंगलटीच्या व्यक्ती पाहुन.. आणि अर्थात त्या पोलिस नाहीत हे जाणुन दिपकला हायसे वाटले. “मी कुठं आहे?”, दिपकने विचारले…

“सी-प्रिन्सेस हॉटेल..”, समोरची एक व्यक्ती म्हणाली.

त्या व्यक्तीच्या हातामध्ये एक पेन होते. बहुधा हॉटलमध्ये कारकुनी काम करणारा कोणीतरी असावा. बेलचा आवाज ऐकताच तो धावत पळत हातातले काम सोडुन आला होता.

“सी-प्रिन्सेस?? कुठं आलं हे?”, गोंधळुन दिपकने विचारले
“दमण..”, ती व्यक्ती
“दमण!!”, आश्चर्यचकीत होत दिपक म्हणाला.. “मी कधी आलो इथं? कुणी आणंलं मला इथे?”

“एक आठवडा झाला तुम्हाला इथं येऊन.. बेशुध्दच होता तुम्ही. मच्छीमारांना सापडलात तुम्ही समुद्रात. त्यांनी आणलं इथं…”, ती व्यक्ती

“पण इथं रहाण्याचं बिल.. औषधांचा खर्च??”, दिपक
“त्याची तुम्ही काळजी करु नका, तुमचं बिल आणि इतर औषधांचा खर्च भरण्यात आलाय आमच्याकडे..”

“पण कुणी भरले पैसे…”, अधीकच गोंधळत दिपक म्हणाला..

“तुम्ही आराम करा.. आपण नंतर बोलु. मी प्रथम तुम्हाला खायला काही पाठवुन देतो आणि डॉक्टरांना फोन करतो.. ते एकदा तुम्हाला येऊन तपासतील..” असं म्हणुन त्या व्यक्ती जायला निघाल्या..

“गोळी लागली होती मला…”, दिपक
“हो.. माहीती आहे आम्हाला…”, दुसरी व्यक्ती प्रथमच बोलली..
“मग… अं.. काही पोलिस केस वगैरे???”, दिपक

“नाही.. काही नाही.. तुम्ही आराम करा..”, असं म्हणुन त्या दोन व्यक्ती निघुन गेल्या.

 

दुसऱ्या दिवशी सकाळी डॉक्टर येउन दीपकला तपासून गेले. दीपकला आता बरच बर वाटत होत, पण शरीरात प्रचंड अशक्तपणा होता. हॉटेल मधून त्याला वेळो-वेळी नाश्ता, जेवण येत होते. हे का? कश्यासाठी? ह्याचे पैसे कोण भरतेय अश्या गोष्टींचा फारसा विचार करण्याचा त्याने फारसा प्रयत्न केला नाही. काही दिवस त्याने खाणे आणि झोपणे ह्यातच घालवले.

हा सर्व पाहुणचार आठवडाभर चालू होता. एके दिवशी हॉटेलचा मैनेजर त्याच्या खोलीत आला. दीपक एक फिल्मी मैग्झीन वाचण्यात दंग होता.

मैनेजरला पाहताच दीपक उठून बसला.

मैनेजर म्हणाला, “सर उद्यापासून तुम्हाला इथे राहता येणार नाही”
“पण का?” अचंबित होत दीपक म्हणाला

“सर, आता तुमची तब्येत बरी आहे.. त्यामुळे रूमचे अधिक पैसे भरण्यास त्यांनी नकार दिला आहे…..”, मैनेजर

“त्यांनी? म्हणजे कोणी?”, दीपक
“माफ करा सर, ते नाही सांगू शकत….”, मैनेजर

“अरे पण अस अचानक सांगून, मी कुठे जाणार बाहेर?. मला तर इथली काहीच कल्पना नाही”, दीपक
“हो ते बरोबर आहे सर…. पण… “, मैनेजर

काही क्षण शांततेत गेले आणि मग तो मैनेजर परत म्हणाला, “एक करता येईल, जर तुमची स्पीड बोट तुम्हाला नको असेल तर एक गिऱ्हाईक आहे त्यासाठी. तुम्ही ती विकून मिळालेल्या पैश्यातून काही दिवस अजून इथे राहू शकता”

कल्पना तशी चांगली होती. दीपकला हि त्या स्पीड-बोटीचा काही उपयोग नव्हता.

“मी तयार आहे”, दीपक म्हणाला, “पण किती पैसे मिळतील?”
“साधारण १५ हजार मिळतील. तुम्हाला महिनाभरासाठी तेव्हढे पुरेसे आहेत.”, मैनेजर

दीपक तयार झाला.

 

फारसा प्रयत्न न करता दीपकची निदान एक महिन्याभराची तरी सोय झाली होती.

एके दिवशी दीपक खालच्या बारमध्ये ड्रिंक्स घेत बसला होता, इतक्यात बाहेर एका वेगाने जाणाऱ्या गाडीचे ब्रेक्स लागण्याचा आणि पाठोपाठ धडकण्याचा आवाज झाला.

हॉटेलचा मैनेजर, बारमधली काही लोक आणि दीपक पळत-पळत बाहेर आले.

बाहेर बरीच गर्दी जमली होती. गर्दीमध्ये एक काळ्या रंगाची रोल्स-रॉईस होती आणि गाडीच्या पुढच्या चाकापाशी एक माणूस पाय धरून तळमळत बसला होता. गर्दीमधल्या दोन-चार लोकांनी एव्हाना गाडीचे दार उघडून ड्रायव्हरला बाहेर खेचले होते आणि त्याची धुलाई चालू केली होती.

थोड्याच वेळात पोलिसाच्या शिट्टीचा आवाज कानावर पडला तसा दीपक हळूच गर्दीच्या मागे सरकला. पांढरा पोशाख परिधान केलेला एक पोलिस शिट्टी वाजवत गर्दीच्या दिशेने आला. त्याने लोकांना बाजूला केले आणि गचांड्या खाणाऱ्या ड्रायव्हरला पकडले. अर्थात तो ड्रायव्हर पिलेला होता हे वेगळे सांगायची गरज नव्हती.

त्या पोलिसाने वायरलेस वरून काही संदेश दिले आणि तो तेथे उभ्या असलेल्या लोकांकडून घटनेबद्दल अधिक माहिती घेऊ लागला. थोड्याच वेळात एक जीप तेथे येउन थांबली आणि आतून दोन हवालदार उतरले. त्या पोलिसाने त्या ड्रायव्हरला आणि त्या जखमी माणसाला जीप मध्ये बसवले आणि जीप निघून गेली.

एव्हाना गर्दीही पांगली होती.

उन चांगलेच डोक्यावर चढले होते. त्या पोलिसाने डोक्यावरची टोपी काढून रुमालाने घाम पुसला आणि मग इकडे तिकडे बघत तो बार मध्ये घुसला.

पोलिसाला बघतच मैनेजर अदबीने पुढे धावला.

“काय घेणार सर? व्होडका, फेनी का थंडगार बिअर?”
“थंडगार पाणी दे… ड्युटीवर आहे”, हसत हसत तो पोलिस म्हणाला

“साला नसती आफत झाली…”, पाणी घेत पोलिस म्हणाला
“काय झाल सर?”, मैनेजर

“गाडी बघितली नाही का बाहेर कुणाची आहे? माया मैडमची गाडी आहे. कशी न्हेऊ पोलिस स्टेशनला?, एफ़. आय. आर. पण नाही करता येणार”
“हम्म…”, मैनेजर मान डोलवत म्हणाला

“एक काम कर, कुणी ड्रायव्हर असेल तुझा तर गाडी पाठवून दे बंगल्यावर. मी जातो पोलिस स्टेशनला” अस म्हणून तो पोलिस निघून पण गेला

हॉटेलचा ड्रायव्हर नुकताच गाडी घेऊन बाजारात सामान आणायला गेला होता. त्याला यायला नक्कीच वेळ लागणार होता. तो पर्यंत ती गाडी अशी हॉटेलच्या दारात ठेवणे त्या मैनेजरला कठीण जात होते. त्याची चलबिचल चालु होती.

दीपक हे सगळे लपून पहात होता. ‘माया मैडम’ हे नाव त्याने ह्यापूर्वीही त्या हॉटेल मध्ये अनेकदा ऐकले होते. तिथे येणारे अनेक लोक त्यांच्या मालकीच्या कुठल्या न कुठल्या उद्योग-धंद्यातच काम करणारे असायचे. ह्यावरून ह्या ज्या कोण माया मैदाम आहेत त्या नक्कीच कोण तेरी मोठ्या आसामी आहेत हे दिपकने ताडले होते.

थोडा विचार करुन तो मुद्दाम मॅनेजरसमोर गेला.

“काय झालं? तुम्ही चिंतीत दिसताय!! काही प्रॉब्लेम झालाय का? मी काही मदत करु शकतो का?”, दिपकने विचारले.

दिपकला बघताच मॅनेजरच्या मनात एक आशा निर्माण झाली.

“हो हो.. हे बघ.. तुला गाडी येते का चालवता?”, मॅनेजरने दिपकच्या खांद्यावर हा ठेवत विचारले
“हो.. म्हणजे काय? हा काय प्रश्न झाला..”, दिपक सहजच बोलण्याच्या स्वरात म्हणाला..

“नाही म्हणजे.. ही बघ.. ही बाहेर जी गाडी आहे, ती येईल चालवता..”, बाहेरच्या रोल्स-रॉईसकडे बोट दाखवत मॅनेजर म्हणाला..

“येईल की! आहे काय त्यात. पण काम काय आहे?”, दिपक
“हे बघ.. ही गाडी माया मॅडमच्या बंगल्यावर न्हेऊन सोडायची आहे बस्स… डोन्ट वरी, तुला आत सुध्दा जायची गरज नाही. बाहेरच्या वॉचमनकडे दिलीस तरी खुप झालं. मी तसं फोन करुन सांगुन ठेवतो. जमेल?”, मॅनेजर

“येस्स सर.. मी फक्त जरा फ्रेश होऊन येतो.” असं म्हणुन दिपक आपल्या खोलीत गेला.

दहा मिनीटांनी तो फ्रेश होऊन आला तो वर मॅनेजरने बंगल्यावर फोन करुन परीस्थीतीची कल्पना दिली होती आणि तो दिपकचीच वाट बघत होता.

दिपकला पहाताच तो किल्ली घेऊन दिपककडे गेला. त्याने किल्ली दिपकला दिली आणि बंगल्याचा पत्ता निट समजावुन सांगीतला.

दिपक किल्ली घेऊन बाहेर आला. त्याने कार भोवती एक चक्कर मारली. त्या धडकाधडकीत आणि लोकांच्या धक्काबुक्कीत गाडीचा पुढचा दिवा आणि त्याखाली थोडं डॅमेज झालं होतं.

दिपकने काही क्षण विचार केला आणि मग त्याने गाडी बंगल्याच्या दिशेने वळवली.

 

माया आपल्या अलिशान दिवाणखान्यात भल्या मोठ्या सोफ्यावर कसल्यातरी विचारात बुडाली होती. इतक्यात टेबलावरचा इंटरकॉम वाजला.

हॅलो वगैरे म्हणायच्या फंदात न पडता ती रिसीव्हर कानाला लावुन पलिकडील व्यक्ती बोलायची वाट पाहु लागली. फोनची रिंग बंद झाली ह्याचा अर्थ ‘माया मॅडमने’ फोन उचलला आहे असा एक अलिखीत दंडक तेथे होता. त्यासाठी ‘माया मॅडमने’ हॅलो, बोला, येस्स, कोण बोलतयं वगैरे तत्सम शब्द उच्चारायची गरज नव्हती.

फोनची रिंग बंद झाली तसा गेटवरुन फोन करणारा वॉचमन म्हणाला, “मॅडम, दिपक म्हणुन कोण तरी आपल्याला भेटायला आले आहेत..”

“मग मला कश्याला फोन केला? टॉक टू माय सेक्रेटरी. आणी अपॉईंटमेंट नसेल तर घरी पाठवुन द्या..”, माया

“मॅडम त्यांच कार संबंधी काही तरी काम आहे..”, वॉचमन
“ओह येस.. आलं लक्षात.. ठिक आहे.. कार आपल्या पार्कींगमध्ये लावुन टाक, आणि त्याला परत जायला दिवाणजींकडुन १००-२०० रु. घ्यायला सांग..”, माया

“पण मॅडम, त्यांनी कार आणलीच नाहीये..”, चाचरत वॉचमन म्हणाला
“काय? कार आणली नाहीये???”, माया

“नाही मॅडम त्यासंबंधीच त्यांना तुमच्याशी बोलायचेय..”, वॉचमन
“ठिक आहे.. त्यांना बसव आत मध्ये आले मी खाली”, असं म्हणुन मायाने फोन ठेवुन दिला.

बाहेरुनच तो टोलेजंग बंगला बघुन दिपक हरखुन गेला होता. आतमध्ये आल्यावर तेथील ऐश्वर्य बघुन त्याचे डोळे आणि तोंड उघडेच राहीले.

ती व्हिजीटींग रुमच एव्हढी लॅव्हीश होती की विचारायची सोय नाही. सारे फर्नीचर, पेंटींग्स, म्युरल्स सर्व काही उंची होते. कोठेही, कोणत्याही गोष्टीत क्वालीटीशी तडजोड केली गेली नव्हती.

दिपक ते सर्व वैभव बघण्यात गुंग होता इतक्यात त्याला मागुन आवाज आला.. “येस्स..”

दिपक दचकुन मागे वळला आणि समोर उभ्या असलेल्या त्या स्त्रीला बघुन तो जागच्या जागी खिळुन गेला. निळसर झाक असलेले डोळे, खांद्याखाली रुळणारे काळेभोर केस, गोरेपान रंग रुप. दिपकला आपलं ह्रुदय क्षणभंर बंद तर नाही झालं नं असंच वाटुन गेलं. त्याने कल्पनाही केली नव्हती की ‘माया मॅडम’ म्हणजे एखादी इतकी सुंदर, तरुण स्त्री असेल. त्याच्या लेखी माया मॅडम म्हणजे एखादी खडुस, कजाग वाटणारी ५०-६० वर्षाची स्त्री होती. त्यामुळे तो अचंबीतच झाला होता.

“येस्स..”, पुन्हा त्याच थंड स्वरात माया म्हणाली..
“मी दिपक..”, दिपकने आपला हात पुढे केला
“कामाचं बोला..”, शेक-हॅन्ड्स न करताच माया म्हणाली..
“हम्म.. मी तुमच्या रोल्स-रॉईस कार संबंधी…”, दिपक
“माहीती आहे मला.. कार कुठे आहे..”, माया
“गॅरेजमध्ये..”, दिपक
“गॅरेज?? का? काय झालं..”, थोडेसे आश्चर्यचकीत होत माया म्हणाली
“गाडीला किरकोळ डॅमेज होते. अशी गाडी तुमच्या इथे आणणार आणि मग परत तुमच्या इथुन कोण तरी गाडी गॅरेजमध्ये घेउन जाणार, त्यापेक्षा मीच गाडी गॅरेजमध्ये सोडुन आलो. उद्या दुपारपर्यंत काम पुर्ण होऊन गाडी तुम्हाला मिळेल..”, दिपक

“आणि पैसे??”
“माया मॅडमची गाडी इथे कोण ओळखत नाही? आणि तुमचे पैसे कुठे पळुन जाणार नाहीत हे इथे प्रत्येकजण जाणतो.. डोन्ट वरी.. उद्या गाडीची डिलिव्हरी झाल्यावरच तो पैसे घेईल…”

असं म्हणुन मायाला बोलायची संधी न देताच दिपक वळुन निघुन गेला.

तो तेथे थांबला असता तर कदाचीत पहील्यांदाच कुणावर इंप्रेस झाल्याचे भाव मायाच्या चेहर्‍यावर त्याने पाहीले असते.

तो हॉटेलवर परत आला तेंव्हा मॅनेजर त्याच्याकडे धावतच आला आणि म्हणाला.. “अरे तु तिकडे जाऊन काय केलेस काय?”

“का? काय झालं?”, दिपक
“माया मॅडमच्या सेक्रेटरीचा फोन होता. त्यांनी आत्ताच्या त्या ड्रायव्हरला काढुन टाकलं आहे आणि रिकाम्या झालेल्या जागी तुला ड्रायव्हरचा जॉब देऊ केला आहे.. तुझी तयारी असेल तर १० मिनीटांमध्ये त्यांना कळवं.. बिलीव्ह मी माय सन.. जॉब ड्रायव्हरचा असला तरी तु माझ्यापेक्षा जास्त कमावशील लक्षात ठेव..” मॅनेजर बोलत होता.

… आणि अश्या रितीने दिपक ‘माया मॅडमच्या’ सेवेत रुजु झाला होता…….

[क्रमशः]

पाठलाग – (भाग-१७)


भाग-१६ पासुन पुढे >>

मोहिते निघून गेला, पण जाताना तो जे बोलला ते दोघांच्या डोक्यात घर करून गेले. मोहिते म्हणाला होता, “डोंट ट्राय टू ओव्हरस्मार्ट मी. हे सगळे फोटो आणि माझा पूर्ण रीपोर्ट मी टाईप करून ऑफिसच्या मेल-बॉक्स मध्ये ठेवला आहे. माझ काही बर वाईट झाल तर तो रिपोर्ट कुणाकडे द्यायचा ह्याच्या सुचना ही मी देऊन ठेवलेल्या आहेत. सो टेक केअर… ”

 

दुसऱ्या दिवशी सकाळीच मोहिते कुठेतरी निघून गेला होता. स्टेफनी आणि दीपक रूम-मध्ये व्हिस्की घेऊन बसले होते. दोघांनाही काही सुचत नव्हते.

“सध्या तरी आपल्याला दुसरा कुठलाच मार्ग दिसत नहिए…”, दीपक म्हणाला, “मोहिते जे म्हणतो आहे तेच करावे. निदान ह्या प्रकरणातून सहीसलामत बाहेर पडू शिवाय काहीच नसण्यापेक्षा ५० लाख मिळत आहेत ते हि काही कमी नाहित… ”

“अरे पण तेव्हढे पैसे पुरेसे नाहीत. आपला दोघांचा पासपोर्ट, व्हिसा बनवायचा आहे. शिवाय तिकडे गेल्यावर थोडे फार पैसे नको का हातात?”, स्टेफनी

“अग हो मान्य आहे, पण दुसरा कुठला पर्याय आहे का? सांग असेल तर. ”
“आणि समजा आपण मोहितेला पैसे दिले आणि तरीही त्याने सगळे पुरावे आणि त्याचा रिपोर्ट दिला तर?”
“कसा देईल? तो आपल्याला क्लीन-चिट देणार, त्यानंतर तो अस करूच नाही शकणार त्याच्या अंगावर येईल सगळ. उलट त्याचे पैसे मिळाले कि त्याचा रिपोर्ट कुणाला चुकून सुध्दा मिळू नये ह्यासाठी तो लगेच सगळे नष्ट करून टाकेल. ”

“दीपक, मी किती स्वप्न बघितली होती माहीत आहे? थॉमसबरोबरचे माझे लग्न कसे झाले तुला माहीतच आहे. खर सांगायचे तर इथे असताना मी नरक यातनाच भोगल्यात. परत माझ्या देशात सोडाच पण दुसऱ्या कुठल्या गावी जाऊ शकेन ह्याची आशा मी सोडून दिली होती.

पण आता पुन्हा एकदा आशेचा किरण दिसू लागला होता. वाटत होत आपण जाऊ परत, शिवाय तू असशील बरोबर. खऱ्या अर्थाने आयुष्य सुरळीत होइल. पण हा नालायक मोहिते.…. ” स्टेफनी

“मला एक सांग, तुला खरच वाटते त्याने त्याचा रिपोर्ट असा टाईप वगैरे करून ठेवला असेल ऑफिस मध्ये?”, अचानक काहीतरी आठवल्यासारखे स्टेफनी म्हणाली.

“हो अर्थात. का? तुला नाही तस वाटत?”, दीपक
“नाही म्हणजे असा त्याने गोपनीय रिपोर्ट ठेवला असेल तर तो कोणी कशावरून उघडून बघणार नाही आधीच? मग त्यात मोहितेला धोका नाही का?”

“पण त्याने त्याच्या माहितीतल्या माणसाकडेच तो रिपोर्ट देऊन ठेवला असणार. हे बघ उगाच नको त्या गोष्टींवर कश्याला विचार करायचा? उगाच फालतू रिस्क घेण्यात काहीच अर्थ नाही. मिळतात ते पैसे घ्यावे आणि गप्पा बसावे असे मला वाटत आहे. तसही अकलेचे तारे तोडायला आपल्याकडे फार वेळ नाही. मोहिते दुपारी येईल तेंव्हा त्याला आपला निर्णय सांगायचा आहे. ” दीपक

रिसेप्शनला कोणी तरी नवीन टुरिस्ट आले आणि दोघांचा तो विषय तिथेच तात्पुरता थांबला.

 

सुट्टीचा मौसम असल्याने नंतर एकामागोमाग एक अजून दोन-चार टुरिस्ट आले. स्टेफनी सगळ्यांची सोय पाहण्यात मग्न होऊन गेली. दोघांना पुन्हा एकत्र वेळ जेवण उरकल्यानंतर साधारणपणे ४ च्या सुमारास मिळाला.

स्टेफनीने घड्याळाकडे पाहिले आणि तिने एका प्रश्नार्थक नजरेने ‘मोहीते अजून कसा आला नाही?’ असं दीपकला विचारले.

दिपकनेही खांदे उडवून आश्चर्य व्यक्त केले.

संध्याकाळ उलटून रात्र उजाडली. नवीन आलेले प्रवासी समुद्रावर नाच-गाण्यात मग्न होते.

“कुठे गेला हा मोहिते? दुपारी येतो म्हणाला होता…”, स्टेफनी हळूच दीपकला म्हणाली
“काय माहित कुठे गेला.”, दीपक
“कुठे मेला-बिला तर नसेल ना?”, स्टेफनी
“मुर्खासारखे काही बोलू नकोस…” काहीसा चिडून दीपक म्हणाला
“अरे पण ह्याला कोणी ट्रक ने वगैरे उडवले असेल तर? आपली काय चूक आहे त्यात? तो तर मरेलच पण आपण सुध्दा नाहक मरू…”, स्टेफनी

“लेट्स वेट…. कदाचित येईल उशिरा…. ” दीपक

रात्र उलटून दुसरा दिवस उजाडला तरीही मोहितेचा काही पत्ता नव्हता. ती रात्र दोघांनी अक्षरशः जागून काढली. उलटणारा प्रत्येक तास दोघांची घालमेल वाढवत होता.

मोहितेचे काही बरे वाईट तर नसेल ना हा एकच विचार राहून राहून दोघांच्या डोक्यात थैमान घालत होता. ज्या माणसाचा त्यांनी इतके दिवस द्वेष केला त्याच माणसाच्या जीवाची चिंता त्याना लागून राहिली होती. कारण त्याच्या जीवाला काही झाले असते तर मोहिते ने जसे सांगितले होते तसे ते इंव्हलोप उघडले गेले असते.

दुसरा दिवसही सरला पण मोहितेचा काहिच पत्ता नव्हता.

स्टेफनीचा संयम सुटत चालला होता.

“आपण त्याची रूम उघडून बघुयात का? काही तरी क्लू सापडेल, तो कुठे गेला आहे, कश्यासाठी गेला आहे। काहीतरी कळेल….”, स्टेफनी दीपकला म्हणाली

“गुड आयडिया, तू हो पुढे मी एव्हढे काम संपवून येतो लगेच तिकडे”, दीपक
“प्लीज लवकर ये, मला त्याच्या खोलीत एकटीला नाही जायचेय”, अस म्हणून स्टेफनी निघून गेली

दिपकने हातातले काम पटकन संपवले आणि तो मोहित्याच्या रुम मध्ये गेला.

त्या गबाळ्या मोहित्याप्रमाणेच त्याची रूम होती. सर्व सामान अस्ताव्यस्त पसरलेले, कपडे घडी न करता तसेच कपाटात लोंबत पडलेले होते.

स्टेफनी आणि दिपकने त्याची पूर्ण खोली धुंडाळली, पण म्हणावे तसे काही हाती लागले नाही.

निराश होऊन दोघ बाहेर आले.

 

दोन दिवस उलटून गेले पण त्याचा काहीच पत्ता नव्ह्ता.

“मला एक कळत नाही, तो असा अचानक गायब झालाच कसा? त्याने आपल्याला पूर्ण कॉर्नर केले होते. सुटण्याच्या कुठलाच मार्ग आपल्याकडे नव्हता. आपल्याला त्याला साडे-चार करोड द्यावेच लागले असते. मग अस असताना तो न सांगता गेला कुठे?”, दीपक

दोघ जण बोलत होते तेवढ्यात एक सर्व्हंट आतमध्ये आला.

“बोल, काय झाल?”, स्टेफनी
“बाहेर पोलिस आले आहेत त्यांना तुम्हाला भेटायचे आहे…. ”

स्टेफनी आणि दिपकने एकमेकांकडे बघितले.

“ठीक आहे, तू जा, मी आलेच म्हणून सांग…”

सर्व्हंट निघून गेला.

“पोलिस? कश्याला आले असतील?”, स्टेफनी म्हणाली
“ते तुला बाहेर गेल्यावरच कळेल”, दीपक
“म्हणजे, तू नाही येणार बाहेर?”, स्टेफनी
“वेडी आहेस का? मी आणि पोलिसांसमोर? उगाच त्यांनी ओळखले तर? नको, तू जा, आधी बघ तर काय म्हणतात ते”

स्टेफनी नाईलाजाने एकटीच बाहेर गेली

लॉबीमध्ये एक इन्स्पेक्टर आणि एक हवालदार उभे होते

“नमस्कार इन्स्पेक्टर, मी स्टेफनी, ह्या हॉटेलची ओनर”, आपल्या चेहऱ्यावर शक्य तेव्हढे हास्य आणत स्टेफनी म्हणाली
“नमस्कार. मी तुमच्या हॉटेल मध्ये उतरलेल्या एका इसमाची चौकशी करायला आलोय”, इन्स्पेक्टर म्हणाले

“हो जरुर. बोला कुणाची माहिती हवीय?”, स्टेफनी

इन्स्पेक्टर ने हवालदार कडून एक फोटो घेतला आणि तो स्टेफनी समोर धरला.

“आपण ह्यांना ओळखता?”

स्टेफनीने तो फोटो निट पाहीला.

“नो इन्स्पेक्टर, मी ह्यांना आधी कधीच बघितले नाही. कोण आहेत हे?”, स्टेफनी

स्टेफनी च्या ह्या अनपेक्षित उत्तराने इन्स्पेक्टर काही क्षण गोंधळून गेले. मग ते म्हणाले, “आर यु शुअर? पाहिजे तर परत एकदा फोटो बघा”

“आय एम हंड्रेड पर्सेंट शुअर इन्स्पेक्टर मी खरच ह्यांना ओळखत नाही. ह्यांना कधी पाहिले पण नाही. कोण आहेत हे?” स्टेफनी

“हे मोहिते, केशव मोहिते. लाइफ़-लाइन इन्शुरन्स कंपनीचे एजंट”, इन्स्पेक्टर

“काय? हे केशव मोहिते?”, स्टेफनी जवळ जवळ ओरडलीच

“हो… का? काय झाल?”, इन्स्पेक्टर
“अहो पण हे कसे केशव मोहीते असु शकतील?”, स्टेफनी

स्टेफनी ने मागे वळून पाहिले. जवळूनच एका दार आडून दीपक त्यांचे बोलणे ऐकत होता. स्टेफनीची आणि त्याची नजरा-नजर झाली. त्याने हातानेच हळूच खूण करून तिला शांत राहायला सांगितले.

“नाही काही नाही, मी खरंच ओळखत नाही ह्यांना, का काय झाल?”, स्टेफनी शक्यतो नॉर्मल रहात म्हणाली

“ह्यांचा खून झालाय, साधारण चार दिवसांपूर्वीच, त्यांची डेड बॉडी सापडली आम्हाला. ओळख पटवताना कळले. बॉडीच्या खिश्यात ड्रायव्हींग लायसंन्स आणि कंपनीचे व्हिजीटींग कार्ड मिळाले त्या नावाचे. शिवाय कंपनीच्या हेड ऑफीसमधुन आम्ही खात्री करुन घेतली आहे.. म्हणून आम्ही त्यांच्या हेड ऑफिसला फोन केला तेंव्हा कळाले की केशव मोहिते तुमच्याच हॉटेलवर उतरले आहेत एका तुमच्याच एका क्लेमच्या तपासणी संदर्भात… “, इन्स्पेक्टर

“नाही इन्स्पेक्टर तुमचा काहीतरी घोटाळा होतोय. हि व्यक्ती नक्की आमच्या हॉटेल वर उरली नव्हती. पाहिजे तर तुम्ही हा फोटो सपोर्ट स्टाफला दाखवून खात्री करू शकता.”, स्टेफनी

“नाही ठीक आहे, त्याची तशी काही आत्ता आवश्यकता नाही. कदाचित मोहित्यांनी ऐन वेळी विचार बदलून दुसऱ्या कुठल्या हॉटेल मध्ये खोली घेतली असेल… एनीवेज मी बाकीच्या हॉटेल्स मध्ये चौकशी करतो. काही लागले तर मात्र पुन्हा तुम्हाला थोडा त्रास द्यायला येइन…”, इन्स्पेक्टर

“माय प्लेझर सर….” अस म्हणून स्टेफनी निघून गेली

 

“हा काय प्रकार आहे दीपक?” स्टेफनी म्हणाली
“तू तो फोटो नक्की निट बघितलास? नक्की तो मोहिते नव्हता?”, दीपक
“अरे नक्की काय? अर्थात त्याचा चेहरा कसा विसरीन मी?”, स्टेफनी

“पण मग हा मेलेला मोहिते होता, तर मग तो आपल्याकडे येउन राहिला होता तो कोण?”, दीपक
“दीपक, अरे मोहिते तर मेला, मग तो रिपोर्ट आणि ते इंव्हलोप? ते जर का कोणी बघितले तर?”, स्टेफनी
“अग तो मोहितेच जर फेक होता तर कसला रिपोर्ट आणि कसल काय?”, स्टेफनी

दोघ बोलत असतानाच परत एक नोकर फोन घेऊन आला

“मैडम, बैकेतून फोन आहे तुमच्यासाठी… “, स्टेफनीला म्हणाला
“सांग त्यांना आत्ता कामात आहे, नंतर फोन करा”, स्टेफनी
“सांगितले, आधीच सांगितले मी पण त्यांना तुमच्याशी काहीतरी महत्वाचे बोलायचे आहे”, नोकर

“ठीक आहे, आण इकडे” अस म्हणून स्टेफनीने तो फोन घेतला

“बोला मैनेजर साहेब”, शक्य तितका आवाजात गोडवा आणत स्टेफनी म्हणाली

“सॉरी तुम्हाला थोडा त्रास द्यायला फोन केला, पण काम तास महत्वाचे होते”
“अरे त्रास कसला त्यात, काम महत्वाचे असल्याशिवाय तुम्ही फोन करणार नाही माहित आहे मला. बोला काय काम काढलेत?”, स्टेफनी
“तुमचा दोन लाखाचा चेक बाउन्स झालाय, आधीच करंट अकाऊंटवर झिरो बॅलन्स असल्याने हेव्ही इंटरेस्ट पडतोय, त्यात हा चेक रिटर्न. काही प्रॉब्लेम झालाय का?”, मैनजर

“आय एम सॉरी? तुम्ही कश्याबद्दल बोलत आहात?”, स्टेफनी
“अर्थात तुमच्या अकाऊंटबद्दल…. ”
“अहो पण अकाऊंटला झिरो बॅलन्स होईलच कसा? आम्ही किमान १० लाख तरी ठेवतो खात्यात. आणि आज पर्यंत त्यात कधीच बदल झाला नाही. ”
“हो म्हणूनच फोन केला काही प्रॉब्लेम झालाय का… ”
“नाही प्रॉब्लेम काही नाही पण खाते रिकामेच असू शकत नाही “, स्टेफनी

“अहो मी काय खोट सांगतोय का? एक काम करा एकदा तुमच्या अकांऊंटंटशी बोलून बघा”

मैनेजरने फोन ठेवून दिला

“काय झाल स्टेफनी?”, स्टेफनी चा चिंतीत चेहरा बघून दीपक म्हणाला
“अरे, मैनेजर चा फोन होता, आपले करंट अकौंट रिकामे आहे म्हणे”, स्टेफनी
“कस शक्य आहे? आणि इतक्यात आपण कुठला मोठा चेक पण दिला नाहीये”
“तेच तर म्हणाले मी, मला काहीच काळात नाहीये…. ”

“ओह माय गॉड..”, दिपक काही क्षणांनंतर म्हणाला

“काय झालं?”, स्टेफ़नी
“मोहीते… तु.. तु बॅंक अकांऊंट आपल्या कंप्युटरवरुन ओपन करतेस ना?”, दिपक
“हो.. कित्तीवेळा.. असं अचानक पेमेंट कुणाचे करायचे असले तर ऑनलाईन ट्रान्स्फरला वापरते..”, स्टेफनी
“बरोबर.. पण पासवर्ड?”, दिपक
“पासवर्ड मला पण माहीत नाही.. पण थॉमसने सेव्ह पासवर्ड करुन ठेवला होता त्यामुळे मला लॉगीन करता यायचे..”, स्टेफनी

“देअर यु गो.. त्या दिवशी मोहीते आपला कंम्प्युटर वापरत होता आठवतं.. मुर्ख आहोत आपण स्टेफनी त्याने इथुनच लॉगीन केले आणि पैसे ट्रांन्स्फर केले असणार.. चल पटकन आपण ऑनलाईन स्टेटमेंट बघु..”

दिपक आणि स्टेफनी पळत पळत खोलीत गेले.

त्याच दिवशीची सकाळची ऑनलाईन ट्रान्स्फरची एक एन्ट्री दिसत होती. भल्या सकाळीच मोहीतेने सर्व पैसे हॉटेलच्या खात्यातुन दुसर्‍या कुठल्यातरी खात्यात ट्रान्स्फर केले होते…

“ओह शिट्ट…”, स्टेफनी डोक्याला हात लावत म्हणाली
“हा मोहीते नक्कीच कोणीतरी फ्रॉड आहे.. आणि अर्थात अजुनही जिवंत आहे. आज सकाळीच त्याने पैसे ट्रान्स्फर केले आहेत…”, दिपक

“आता? पोलिसांकडे जायचे?”, स्टेफनी
“वेडी आहेस का? आधीच आपण पोलिसांपासुन कसं पळायचं ह्याचे मार्ग शोधतो आहो आणि तो पोलिसांकडे जायचं म्हणतेस? त्यात तु सकाळीच मोहीते इथे रहात नव्हता म्हणुन सांगीतले आहेस..”, दिपक

“मग? काय चुकीचं सांगीतलं? पोलिसांनी जो फोटो दाखवला तो आपल्याकडे रहातच नव्हता.”, स्टेफनी
“मला वाटतं कोणीतरी हे जाणुन बुजुन करत आहे. आधी थॉमस सरांचा खुन, नंतर हा फ्रॉड केशव मोहीते, मग कळतं खरा मोहीते कोणी दुसराच होता.. त्याचा खुन होतो आणि लक्षात येईपर्यंत हा फ्रॉड मोहीते आपल्याला गंडवुन आपल्या खात्यातील सर्व पैसे घेउन फरार होतो…”, दिपक

“दिपक.. आपण कंगाल झालोय… पुर्ण अडकलो आहोत आपण. पळुन जायचं म्हणलं तरी आपल्याकडे पैसे नाहीत. खात्यात शुन्य पैसे आहेत. हे हॉटेल दोन दिवसांपेक्षा अधीक काळ आपण चालु ठेवु शकणार नाही…”, स्टेफनी..

“हे बघ, हायपर होऊ नकोस, आपण काढु काही तरी मार्ग..”, दिपक
“काय मार्ग काढणार आपण?”
“हे बघ.. आपण थोडं लोन काढु बॅंकेतुन, सध्या सिझन चांगला आहे, हळु का होईना, पैसे होतील रिकव्हर..”, दिपक

“वेडा आहेस तु.. आत्तापर्यंत थॉमसच्या क्रेडीबिलीटीवर चालु होते सगळे. थॉमस नाही म्हणल्यावर कोण लोन देईल आपल्याला? मागच्या महीन्यात एक तरी चेक जमा केला आहे का आपण बॅंकेत.. फक्त पैसे विड्रॉ चालु आहे…”, स्टेफनी

दोघजणं बोलत खोलीतुन बाहेर आले आणि समोर उभ्या असलेल्या त्या व्यक्तीला पाहुन दोघं जणं जागेवरच थबकले. दिपकच्या पायाखालची तर जमीनच सरकली.

दिपकवर पिस्तुल रोखुन दारामध्ये तो तुरुंगातला गिड्डा पोलिस इन्स्पेक्टर उभा होता.. त्याच्या भल्या मोठ्ठ्या देहाच्या पार्श्वभुमीवर ती रिव्हॉल्व्हर खेळण्यातली भासत होती.

त्याला बघताच दिपक पळुन जाण्यासाठी मागे वळला तसा तो पोलिस म्हणाला, “पळुन जायचा विचार सुध्दा करु नकोस.. तुला गोळी घालायला मला जरा सुध्दा कष्ट पडणार नाहीत..”

त्याच्या आवाजातली जरब दिपकला खात्री देत होती की तो इन्स्पेक्टर खरं बोलतो आहे.

दिपक शांतपणे माघारी वळला…

“बर्‍याच दिवसांनी भेटलो नाही?”, इन्स्पेक्टर..
“हे बघा इन्स्पेक्टर.. मी निर्दोष होतो आणि निर्दोष आहे. मी माझं आयुष्य नव्याने सुरु केलं आहे.. प्लिज..प्लिज मला जाऊ द्या..”

इन्स्पेक्टरने मागे उभ्या असलेल्या हवालदाराकडे एक हास्य फेकले आणि म्हणाला.. “जाऊ द्या म्हणे.. साला माझा तुरुंग फोडुन पळालेला कुत्रा.. इतके दिवस कसे काढलेत मला माहीत.. शरमेने मान झुकली होती.. ह्याला असा फरफटत न्हेऊन कोंबणार परत तुरुंगात तेंव्हा कुठे माझी हरवलेली इभ्रत परत येईल.. आणि हा म्हणे.. जाऊ द्या..”

तो हवालदार सुध्दा त्याच्या हसण्यात सामील झाला.

स्टेफनीचे लक्ष शेजारच्या टेबलावर असलेल्या फ्राईंग पॅन कडे गेली. तिने हळुच तो पॅन उचलला आणि क्षणाचाही विलंब न करता त्या इन्स्पेक्टरच्या डोक्यात घातला.

थड्ड आवाज करतो तो पॅन त्या गिड्याच्या वर्मी बसला. पॅनचे हॅंडल तुटुन स्टेफनीच्या हातात आले. तो गिड्डा धाड्कन मागच्या हवालदारावर कोसळला पण कोसळताना त्याने आपल्या पिस्तूलातुन गोळी झाडली..

“रऩ दिपक.. मागे एक स्पिड बोट आहे ती घे आणि पळ..”, स्टेफनी विव्हळत म्हणाली..

इन्स्पेक्टरने झाडलेली गोळी तिच्या पोटात घुसली होती..

“नाही स्टेफनी तुला सोडुन नाही.. तु चल..”, दिपक स्टेफनीच्या दंडाला धरुन ओढत म्हणाला..
“मुर्ख पणा करु नकोस.. ते शक्य नाही.. तु जाsssss”

दिपक क्षणाचाही वेळ न दवडता मागच्या दाराकडे धावत सुटला..

गोळीबाराचा आवाज ऐकुन बाहेर जिपपाशी थांबलेले दोन हवालदार धावत आत आले.

“पकडा त्याला..” तो गिड्डा इन्स्पेक्टर सावरुन उठुन बसत तो म्हणाला.. त्याच्या डोक्यातुन रक्ता्चा एक बारीक ओव्हळ गालावर आला होता. संतापाने त्याचा चेहरा लालबुंद झाला होता.

ते तिन हवालदार दिपक ज्या दिशेने पळाला होता तिकडे धावले.

स्टेफनी पोटावर हात धरुन जमीनीवर कोसळली होती. त्या गिड्याने एकवार तिच्याकडे तुच्छतेने पाहीले बुटाची एक लाथ तिच्या पोटात घातली आणि तो सुध्दा त्या हवालदारांच्या मागे गेला.

वेदनेची एक सणसणीत कळ स्टेफनीच्या डोक्यात गेली. पोटातुन रक्ताची धार वहात होती. क्षणार्धात तिचा चेहरा पांढरा-फटक पडला. समोरचे दृष्य तिला अंधुक दिसु लागले. त्या अंधुक प्रकाशात तिला समोर तिन व्यक्ती उभ्या असलेल्या दिसल्या.

कोण होत्या त्या व्यक्ती. पाठीमागची, डावीकडची ती व्यक्ती.. ती.. हो.. ती व्यक्ती मोहीतेच होती. अंगात तो कळकट सफारी नव्हता तर एक गडद लाल रंगाचा फुलाफुलांचा शर्ट होता. मागे उजवीकडची व्यक्ती.. तिला स्टेफनीने कुठेतरी पाहीले होते.. कुठे बरं…??

हं.. तो युसुफ.. दिपकचा मित्र.. ज्याने थॉमसची डेड बॉडी आपल्या ट्रकमधुन न्हेउन त्यांची मदत केली होती.

पुढची मध्ये असलेल्या त्या व्यक्तीला मात्र स्टेफनीने कधी पाहीले नव्हते. त्या अवस्थेतही स्टेफनीला ती व्यक्ती एकदम चिकनी वाटली. एक हॅंड्सम तरुण खांद्याला एक गिटारसारखी बॅंग लावुन उभा होता.

ते तिघेही स्टेफनीकडे बघुन खदा-खदा हसत होते.

तो चिकना तरुण स्टेफनीच्या जवळ आला आणि खाली बसला व मोहीतेकडे बोट दाखवत म्हणाला, “ह्याला ओळखतेस ना? मोहीते हा.. आठवला? आपलाच माणुस आहे हा.. आपला म्हणजे.. माफीया..”

स्टेफनी अंधुक होणार्‍या नजरेतुन डोळे विस्फारुन बघण्याचा प्रयत्न करत होती. तिची शक्ती कमी कमी होत चालली होती.

आणि हा .. हा युसुफ..”, युसुफकडे बोट दाखवत तो म्हणाला..”ह्याला आधी आपण टपकवणारच होतो, पण ऐन वेळी हा म्हणाला की त्याला दिपक कुठे आहे ते माहीत आहे.. वाचला साला…”

“हरामखोर..”, स्टेफनी स्वतःशीच पुटपुटली. क्षणभर धावत जावं आणि दिपकला युसुफ बद्दल सांगावं असं वाटुन तिने उठण्याचा प्रयत्न केला तसा पोटातुन अजुन एक वेदनेची तिव्र लहर तिच्या अंगभर पसरली.

“..आणि तुझा नवरा.. थॉमस.. आम्हीच मारला त्याला…”, तो चिकणा अजुनही बोलत होता.

स्टेफनीला एकावर एक धक्के बसत होते…

“आता तु बोलशील का? का केलं असं आम्ही..? साला त्या दिपकमुळे, बॉसच्या भावाला मारलांऩ त्यानं.. मग त्याला जिता सोडायचा? नाय… मंग? असा डायरेक्टली मारायचा? नाय.. असा पळवुन पळवुन मारणार.. जो पर्यंत तो पळायचं सोडुन आमच्याकडे मरणाची भिक मागत नाय तो पर्यंत पळवणार त्याला… हा ‘पाठलाग’ सुरुच रहाणार त्याच्या मृत्युपर्यंत…”

स्टेफनीला निम्मे अर्धे त्यातले कळतच नव्हते. क्षीण होऊन ती पडली होती.

त्या चिकण्या तरुणाने खिश्यातुन एक मोठ्ठा सुरा काढला आणि स्टेफनीच्या नाजुन गळ्यावरुन सर्रकन फिरवला.

स्टेफनीला हा त्रास मात्र काहीच जाणवला नाही.. क्षणार्धात तिचा देह निष्प्राण झाला होता…….

[क्रमशः]

पाठलाग – (भाग-१६)


भाग-१५ पासुन पुढे>>

सर्व प्रथम कथेच्या पुढच्या भागाला इतका उशीर झाल्याबद्दल अत्यंत क्षमस्वः. मला शक्य असते तर हा भाग आधीच टाकला असता. पण खरोखरीच वेळ नव्हता. तुम्ही पुन्हा पुन्हा मेसेज / कमेंट्स / ई-मेल करुन कथेच्या पुढच्या भागाची विचारणा करीत होतात तेंव्हा खरं तर माझ्याकडुन होणार्‍या दिरंगाईबद्दल वाईट वाटत होतेच, पण कथेवर आणि ब्लॉगवर तुमचा असणारा लोभ पाहुन आनंद ही वाटत होता.

असो, अधीक उशीर न करता, पुढचा भाग प्रकाशीत करत आहे.. आणि हो.. नेहमीपेक्षा थोडा मोठ्ठाच टाकत आहे. सो सीट बॅक, रिलॅक्स आणि वाचा, पाठलाग भाग-१६.

 

बाहेरची आवरा-आवर करून स्टेफनी दिपकच्या खोलीत आली तसा दीपक अचानक तिच्यावर खेकसला, “तू इथे काय करते आहेस? गेट आऊट, तुझ्या खोलीत जाउन झोप”

“अरे पण का? काय झालं?”, स्टेफनी
“का काय का? तो मोहिते बसला आहे बाहेर. त्याने तुला माझ्या खोलीत बघितले तर?” दिपक
“पण मी एकटीनेच झोपायचे? आणि मला आज तू हवा असशील तर?” स्टेफनी
“थोडे दिवस स्टेफनी…. आत्ता काहीच पर्याय नहिए…. प्लिज…. “, दीपक

स्टेफनीने काहीश्या नाराजीनेच खोलीचे दर उघडले आणि अचानक अंधारातून कुठूनतरी येउन समोर मोहिते उभा राहीला.

“तुम्ही इथे झोपता का?”, अर्धवट उघडलेल्या खोलीच्या दारातून आत पाहण्याचा प्रयत्न करत मोहिती म्हणाला.
“काय बोलता आहात मुर्खासारख?”, काहीसे चिडून स्टेफनी म्हणाली आणि त्याला बाजूला ढकलून निघून गेली.

मोहिती स्टेफनी दिसेनाशी होईपर्यंत तेथेच थांबला आणि मग चेहर्यावर एक हास्य आणत तेथून निघून गेला

 

दुसर्‍या दिवसापासुन स्टेफनी आणि दिपकचे आयुष्य बिकट होऊन बसले. एकमेकांचा सहवास सोडाच, एकमेकांकडे बघणं सुध्दा अवघड होऊन बसले होते. क्षणाक्षणाला मोहिते त्यांच्या मागावर होता. त्याची ससाण्यासारखी नजर सतत त्या दोघांवर रोखलेली असायची.

“मला एक सांगा मिसेस स्टेफनी..”, स्टेफनीला एकांतात गाठुन मोहीते म्हणाला.. “थॉमससरांना दिल्लीतील हॉटेलबद्दल माहीती कशी मिळाली होती?”

“इंटरनेटवरुन..”, स्टेफनी
“अच्छा, बर मी त्यांचा संगणक थोड्या काळासाठी वापरू शकतो?”, मोहिते
“तुम्हाला संगणक वापरता येतो’, त्याच्या चेहर्यावरचे बावळट भाव बघत स्टेफनी म्हणाली

“हो हो… येतो ना…. ” अस म्हणून स्टेफनीने दाखवलेल्या संगणकाच्या खोलीकडे मोहिते मार्गस्थ झाले.

“तू त्याला संगणक हाताळू द्यायला नको होतास…”, दीपक नंतर स्तेफनीला म्हणाला
“रेलैक्स, मला नाही वाटत त्या बावळटाला त्यातील काही कळत असेल…”, स्टेफनी

साधारण एक तासानंतर मोहिते बाहेर आला. दीपक आणि स्टेफनी हॉटेलची काही बिल तपासत असल्याचे नाटक करत बसले होते. नाकावर घसरणारा आपला जाड भिंगाचा चष्मा सावरत मोहिते म्हणाला, “अम्म… मी सगळा संगणक तपासला पण त्या हॉटेलची माहिती देणारे काही माझ्या हाताला लागले नाही. मला नाही वाटत थॉमससरांना इंटरनेट वरून काही माहिती मिळाली असेल.

“तपासला म्हणजे? आता थोडी न ती माहिती तेथे असणार आहे?. थॉमससरांनी डिलीट करून टाकली असेल तेंव्हाच…” स्टेफनी
“कस आहे ना बाई”, मोहिते कुचकट स्वरात म्हणाले, “तुम्हाला माहित नसेल म्हणून सांगतो, संगणकावर ना कुकीज, ब्राउजर हिस्टरी, सेशन डाटा वगैरेची माहिती असते त्यावरून गेल्या वर्षी सुध्दा संगणकावर काय काम केले होते हे शोधत येते. ”

“असेल ना मी कुठे नाही म्हणते, पण थॉमससरांनी ती माहिती इथल्याच संगणकावरून घेतली असे कश्यावरून?”, स्टेफनी
“म्हणजे?”
“म्हणजे इथे इंटरनेट चा फार मोठ्ठा प्रोब्लेम आहे, आम्ही अनेकदा तक्रार सुद्धा केली होती. त्यामुळे थॉमससर बर्‍याचदा बाहेरगावी तेथील कॅफे मधून सुद्धा इंटरनेट वापरत असत…. ”

“हम्म …. असेल कदाचित…”, थोडासा नरम होत मोहिते म्हणाला

 

मोहीत्याचे प्रश्न दिवसेंदिवस वाढतच चालले होते. कधी तो थॉमसच्या बॅंकेचे डिटेल्स मागे, कधी त्याच्या मोबाईल्सचे कॉल रेकॉर्ड्स, कधी त्याचे कपाट उघडण्याचा हट्ट धरी तर कधी अजुन काही.

सुरुवातीला केवळ स्टेफनी आणि क्वचीत दिपकचीच चौकशी चाले, पण हळु हळु तो सपोर्ट स्टाफमध्ये शिरला. वेळ काळ न पहाता कधीही, कोणालाही, कुठेही गाठुन प्रश्नांच्या फैरी झाडत असे.

दिपक आणि स्टेफनीचे आयुष्य पुर्ण बिघडुन गेले होते. एकदिवशी मोहीते बाजुला नसताना स्टेफनी दिपकला म्हणाली, “दिपक प्लिज.. मला इथुन बाहेर पडायचे आहे, जेथे हा मोहीते नसेल.. फक्त तु आणि मी.. वैताग आलाय ह्याचा.. वाटतं आहे, नको ते पॉलिसीचे पैसे.. आम्हाला एकटं सोड..”

स्टेफनी दिपकच्या जवळ आली की दिपक लगेच संकोचीत होत असे, दचकत असे.. तो स्टेफनीकडे कमी, इतरत्रच कोठे मोहीते दिसतो का ते पहात बसे..

“दिपक….” जवळ जवळ ओरडतच स्टेफनी म्हणाली..
“श्श..!! हळु बोल..”, स्टेफनीला बाजुला ढकलत दिपक म्हणाला…

“तुझं लक्ष आहे का मी काय बोलते आहे ते?”, स्टेफनी
“हो आहे.. पण हा मोहीते असे पर्यंत ते शक्य नाहीये.. तु प्लिज जा इथुन..”, असं म्हणुन दिपक उगाचच काही तरी काम करण्यात मग्न होऊन गेला.

स्टेफनी दिपककडे दोन मिनीटं रागाने पहात उभी राहीली आणि मग खांदे उडवुन निघुन गेली.

 

दुसर्‍या दिवशी दिपक लॉबीमध्ये रजिस्टर तपासण्यात मग्न होता. मोहीते तेथेच बसुन उगाचच काही प्रश्न सुचत आहेत का पहात विचारात मग्न होता. इतक्यात तेथे स्टेफनी लंगडत लंगडत आली.

स्टेफनीला लंगडताना पाहुन दिपक उठुन उभा राहीला पण मोहीत्याला तेथेच पहाताच तो थोडा कॉन्श्यस झाला आणि म्हणाला, “लंगडत चालायला काय झालं मॅडम? काही लागलं का?”

“नाही विशेष काही नाही.. थोडा मुरगळला आहे, मी येते जरा सिटीमध्ये दवाखान्यात जाऊन”, स्टेफनी
“पण मॅडम, दुखर्‍या पायाने तुम्हाला ड्राईव्ह नाही करता येणार, त्यापेक्षा कुणालातरी घेऊन जा..”, दिपक

“कुणाला घेऊन जाऊ? आज सगळे इन्व्हेंटरी मध्ये बिझी आहेत.. तुला वेळ असेल तर चल, नाही तर मी करते काही तरी मॅनेज…”, स्टेफनी

दिपकची काही वेळ चलबिचल झाली पण मग त्याने रजिस्टर बंद केले आणि ड्रॉवरमधुन कारची किल्ली घेउन तो स्टेफनीबरोबर बाहेर आला. त्याने मोहीतेकडे पाहीले नाही, पण मोहीत्याची रोखलेली नजर त्याच्या पाठीला जाणवत होती.

दिपकने गाडी पार्कींगमधुन बाहेर काढली. स्टेफनी लंगडत त्याच्या शेजारच्या सिटवर येऊन बसली. दिपकने गाडी गेअरमध्ये टाकली आणि काही क्षणातच धुरळा उडवत गाडी दिसेनाशी झाली.
काही अंतर गेल्यावर स्टेफनीने आरश्यातुन मागे कोणी येत नाही ना ह्याची खात्री केली आणि मग गाडीचे सिट थोडे मागे करुन ती आरामशीर बसली. आपले दोन्ही पाय तिने डॅशबोर्डवर क्रॉसकरुन ताणुन ठेवले आणि ती हसत दिपककडे पाहु लागली.

दिपक तिच्या सरळ पायांना पाहुन आश्चर्यचकीत झाला.. “हे काय? तुझा पाय दुखत होता ना?”
“कुणी सांगीतलं..?” हसत हसत स्टेफनी म्हणाली…
“म्हणजे? मग मगाचंच ते सगळं?”, दिपक
“..नाटक होतं…”, दिपकच्या ओठांवर बोट ठेवत स्टेफनी म्हणाली..

“यु आर मॅड…”, दिपक मान हलवत म्हणाला…
“खरंच??”, स्टेफनीने केसांची रिबीन काढली आणि खिडकीतुन येणार्‍या वार्‍यात आपले केस मोकळे करत स्टेफनी म्हणाली…

“खरंच मी मॅड आहे दिपक??…माय अ‍ॅडोरेबल डार्लिंग?”, दिपककडे बघत स्टेफनी म्हणाली..
“काय बोलते आहेस तु स्टेफनी? चल मी गाडी वळवतो आहे मागे.. मोहीतेला कळलं आपण कुठल्या डॉक्टरकडे गेलो नव्हतो तर त्याला उगाच संशय येईल…”

“हेल विथ दॅट मोहीते.. सोड ना त्याला.. त्याला जे करायचं ते तो करेलच… आय लव्ह यु दिपक.. आय रियली डु…”, स्टेअरींगवरील दिपकच्या हातावर हात ठेवत स्टेफनी म्हणाली…

दिपकने गाडी कडेला घेतली आणि करकचुन ब्रेक लावला.

 

“उद्या काय होईल माहीत नाही दिपक.. लाईफ़ आपल्याला सोडुन पुढे निघुन गेली आहे असं वाटतं आहे.. वाटतं मी खुप एकटी राहीली आहे.. किनार्‍यावर रेतीला सोडुन समुद्राच्या लाटा जश्या माघारी वळतात तसं… होल्ड मी दिपक.. होल्ड मी…”, स्टेफनी बोलत होती..

ती दुपार दोघांसाठी खुप मस्त गेली. एका मस्त रेस्टॉरंट मध्ये दोघांनी जेवण घेतले…

“स्टेफनी.. आपण निघुन जाऊ इथुन.. त्या मोहीत्याचा मला काही भरोसा वाटत नाही. उद्या त्याने जुनी प्रकरणं उकरुन काढली, थॉमससर कधी दिल्लीला गेलेच नव्हते हे सिध्द केलं तर होत्याचं नव्हतं होऊन बसेल.

मी तर तुरुंगात जाईनच.. पण तु सुध्दा आत्तापर्यंत थॉमस होता म्हणुन वाचलीस. एक तर तुझा इथला स्टे इल्लीगल आहे, शिवाय तुझ्या हातुन झालेला तो मर्डर.. एकामागोमाग एक प्रकरणं बाहेर येत रहातील.. मरु देत ती पॉलीसी.. आपण परतच जाऊ या नको.. काय म्हणतेस??”, दिपक

“तु म्हणतोस ते बरोबर आहे दिपक.. पण आपण असं किती दिवस पळत रहाणार? जर हे पॉलीसीचे पैसे मिळाले तर आपण हा देशच सोडुन जाऊ.. माझ्या देशात.. तिकडेच आपण सेटल होऊ. रिस्क आहे, पण

आपल्याला ही शेवटची रिस्क घ्यायलाच हवी. मी आपल्या पासपोर्ट, व्हिसाचं बघायला लागते. त्याला पैसे लागतात दिपक. पॉलिसी क्लेम सेटल होईपर्यंत आपलं काम होऊन जाईल… देन जस्ट यु अ‍ॅन्ड मी डिअर…”, स्टेफनी म्हणाली.

वेटरने टेबलावर बिल आणुन ठेवले.

स्टेफनीने पर्समधुन क्रेडीट कार्ड काढले तसा दिपक म्हणाला..”नो क्रेडीट कार्ड.. कॅश दे…”

स्टेफनीने एकवार दिपककडे पाहीले आणि मग तिने कॅश काढुन बिल पे केले.

“वुई हॅव टु बी एक्स्ट्रॉ केअरफुल… काय माहीत मोहीतेचे कश्या कश्यावर लक्ष आहे. उद्या त्याला बिलामध्ये हॉटेल दिसले तर…”, दिपक

“सो व्हॉट दिपक? दवाखान्यातुन येताना आपण एखाद्या हॉटेलमध्ये एकत्र जेऊ शकत नाही का?”, वैतागत स्टेफनी म्हणाली..

“आय जस्ट सेड लेट्स बी केअरफुल. तु पॉलीसीचं मला आधी कल्पना दिली असतीस तर आपण आधीच निट प्लॅन करु शकलो असतो…”, दिपक

“बरं ठिक आहे.. अजुन किती वेळा मला ऐकवणार आहेस? म्हणलं ना सॉरी.. चल जाऊ आपण..”, स्टेफनी तणतणत गाडीत जाऊन बसली.

येताना गाडीत कोणीच काही बोलले नाही.

 

हॉटेल आल्यावर स्टेफनी गाडीतुन उतरली आणि दिपकची वाट न पहाताच आत निघुन गेली. मोहीते अजुनही तेथेच बसला होता. स्टेफनीना ताड्ताड पावलं टाकत येताना पाहुन मोहीते म्हणाला, “अरे वा! मॅडमचा पाय बरा झालेला दिसतो लग्गेच.. फारच छान डॉक्टर आहे हं…”

स्टेफनीने एकदा त्याच्याकडे रागाने पाहीले आणि काही नं बोलता तेथुन निघुन गेली.

“मॅडम चिडल्या बहुतेक…”, दारातुन येणार्‍या दिपकला मोहीते म्हणाला… “पण मी तर काहीच नाही बोललो.. येताना गाडीत काही झालं का?”

दिपकने मोहीतेकडे पुर्ण दुर्लक्ष केलं आणि तो आपल्या रुममध्ये निघुन गेला.

 

दुसर्‍या दिवसापासुन मोहीते बर्‍याच वेळ बाहेरच राहु लागला. सकाळी लवकर उठुन तो कुठेतरी निघुन जाई ते दुपारी उशीरा येई. मग जेवण झाल्यावर खोलीत काही तरी करत बसे आणि मग संध्याकाळी परत कुठेतरी जाई ते रात्री फार उशीरा परतत असे.

तो काय करतो? कुठे जातो? ह्याची दिपकला आधी फार चिंता वाटे, पण नंतर त्याने मोहीतेकडे दुर्लक्ष करायला सुरुवात केली. हा मोकळा वेळ तो आणि स्टेफनी पुन्हा एकदा एकत्र घालवु लागले. पण ह्या वेळेस पुर्वीसारखं बंद खोलीत बेड वर एकमेकांच्या सानीध्यात न घालवता पुढील आयुष्याचं प्लॅंनींग करण्यात त्यांचा वेळ जाऊ लागला.

एक तर मोहीते कधी परतेल ह्याची निश्चीत वेळ ठरलेली नसे. त्यामुळे एकत्र एका खोलीत बेडवर दोघांना बघण्यापेक्षा एकत्र बोलताना बघणे हिताचे होते. आणि शिवाय पुढचा प्लॅन ठरणे आवश्यक होते. पॉलीसीचे पैसे मिळाल्यावर अधीक वेळ न दवडताच दोघांनी प्लॅन पुर्णत्वास न्हेण्याचे ठरवले होते.

सर्व काही सुरळीत चालु आहे असे वाटत होते.. पण अचानक माशी शिंकली..

एके दिवशी सकाळी मोहीत्याने दोघांना खोलीत बोलावुन घेतले.

 

आधी दिपक आणि मग काही वेळाने स्टेफनी मोहीत्याच्या खोलीत गेले. दोघंही खोलीत आल्यावर मोहीतेने खोलीचे दार लावुन घेतले.. आज त्याच्या चेहर्‍यावर एक विलक्षण तेज दोघांना भासत होते.

आपल्या चेहर्‍यावर एक विस्फारलेले हास्य आणत मोहीते दोघांकडे बघत म्हणाला.. “तुम्हाला कदाचीत आश्चर्य वाटेल, पण मला पुर्ण खात्री आहे की थॉमससर दिल्लीला कध्धीच गेले नव्हते…”
दिपक लगेच खुर्चीत सरसावुन बसला. तो काही बोलणार त्याच्या आधीच त्याला थांबवत मोहीते म्हणाला, “एक मिनीट.. आधी मला बोलु द्या….”

दिपक तोंड बंद करुन पुन्हा खुर्चीत मागे सरकुन बसला.

“हं.. तर माझी खात्री आहे म्हणा किंवा माझा दावा आहे म्हणा.. थॉमससर कध्धीच दिल्लीला गेले नव्हते. मी आजुबाजुचे सर्व ट्रॅव्हल्स, बस स्टॅन्ड्स, एअरपोर्ट, टुरिस्ट एजन्ट्स सर्व सर्व ठिकाणी पुन्हा पुन्हा चौकशी केली. अर्थात थॉमससर तसे बर्‍याच जणांच्या परीचयाचे होते. त्यामुळे सर्वांनीच ठामपणे थॉमससर निदान त्या कुणाबरोबर तरी गेले नव्हते ह्याची खात्री दिली. थॉमस दिल्लीला गेले होते ह्याचा कोणताही पुरावा जसं त्यांचे जाण्याचे तिकीट, तेथे कोणत्या हॉटेलमध्ये ते राहीले, कुठल्या पार्टीशी डिल करण्याकरता कॉन्टॅक्ट केला वगैरे वगैरे ह्यापैकी कोणताच पुरावा उपलब्ध नाही.

ह्या केसवर काम करणारा फक्त मी एकटा नाही मॅडम.. सर.. आमची पुर्ण फौज ह्यावर काम करत असते. ह्यापैकी इतर कुणालाही दिल्लीमध्ये थॉमससरांच्या अस्तीत्वाचा पुरावा मिळाला नाही. हं.. डोन्ट अंडरएस्टीमेट आवर टिम.. इफ़ आय मस्ट से.. मुडद्याला सुध्दा बोलती करणारी आमची लोकं आहेत.. जेंव्हा ते म्हणतात तेंव्हा ते एकशे-एक टक्के सत्य आणि फक्त सत्यच असते. त्यात कोणतीही चुक असुच शकत नाही.

पण मग तो अ‍ॅक्सीडेंट ती डेड बॉडी? ती एक मिसींग लिंक राहील कारण ती बॉडी जशी थॉमसचीच होती हे कोणी खात्रीपुर्वक सांगु शकत नाही.. तसेच ती बॉडी थॉमसची नव्हती असेही सांगणारं कोणीच नाही ना…”

मोहीते बोलत होता.

दिपकने तळहाताने चेहर्‍यावरील घाम पुसला.

“मग थॉमससर कुठे गेले? असे अचानक गडप कसे झाले? हे प्रश्न सध्यातरी अनुत्तरीतच आहेत. त्यांचा खुन झाला? का ते जाणुन बुजुन पॉलीसीचे पैसे मिळवण्यासाठी कुठे लपुन बसले आहेत आणि तुमच्या मदतीने हा फ्रॉड प्लॅन केला आहे.. सांगु शकत नाही..”, मोहीते म्हणाला..

“अहो काय बोलताय तुम्ही.. आम्ही कश्याला फ्रॉड केस करु?”, स्टेफनी चिडुन म्हणाली…

“बरोबर.. मलाही वाटत नाही ही केस फ्रॉड आहे. थॉमससरांचा मृत्यु झाला आहे.. ह्या मताचा मी पण आहे. फक्त तो.. तुम्ही जसं म्हणता.. तसा दिल्लीला अ‍ॅक्सीडेंटल झाला? का त्यांचा खुन…..”, मोहीते
“हे बघा मोहीते.. कामाचं बोला.. हा क्लेम तुम्ही अ‍ॅक्सेप्ट केला आहे का? का अजुनही त्यावर काही बाकी आहे ते सांगा. मला वाटतं आता दिड महीना उलटुन गेला. तुमच्याकडुन होत नसेल तर तसं सांगा मी ही केस हेड ऑफीसला एस्कलेट करतो..”, दिपक म्हणाला…

“ट्राय युवर लक..” छद्मी हास्य करत मोहीते म्हणाला.. “ईफ़ आय वेअर यु.. मी असला मुर्खपणा करणार नाही…”
“म्हणजे???”, दिपक आणि स्टेफनी एकदमच म्हणाले..

“मी तुम्हाला क्लिनचीट देण्याचं ठरवले आहे..”, काही क्षण शांततेत गेल्यावर मोहीते म्हणाला.. “येस्स.. क्लिनचीट.. यु विल गेट द फुल मनी बॅक.. फाईव्ह करोड इंडीयन रुपीज फ्रॉम आवर कंपनी…” मोहीते म्हणाला..

दिपकने नकळत एक सुस्कारा सोडला…

“पण…”, मोहीते पुढे चालुच होता.. “त्या पाच करोड मधले चार करोड पन्नास लाख रुपये तुम्ही मला द्यायचे…”
“व्हॉट??”, स्टेफनी आणि दिपक पुन्हा ओरडलेच..

“येस सर.. येस मॅम.. फ़ोर क्रोर, फिफ़्टी लॅक्स ओन्ली… तुम्ही मला द्यायचे…”, मोहीते
“पण का?”, स्टेफनी..

मोहीतेने खांदे उडवले आणि मग आपली बॅग उघडुन त्यातुन त्याने एक एन्व्हलोप काढले आणि ते टेबलावर फेकले…

थरथरत्या हाताने दिपकने ते एन्व्हलोप उघडले आणि त्यातील ऐवज बघुन त्याच्या चेहर्‍यावरचा रंगच उडाला…

“काय झालं दिपक?” असं म्हणत स्टेफनीने ते एन्व्हलोप दिपकच्या हातातुन काढुन घेतले. आतमध्ये तिचे आणि दिपकचे काही फोटो होते. कधी हॉटेलच्या कुठल्याश्या कोपर्‍यात एकमेकांच्या मिठीमध्ये विसावलेले, कधी एकमेकांकडे चोरटे कटाक्ष टाकताना, कधी कुठे तर कधी कुठे.. अगदी काल परवाच्या दुपारच्या जेवण्याच्या वेळचे फोटो सुध्दा त्यात होते…

“तुम्हाला काय म्हणायचे आहे मोहीते..”, स्टेफनी रागाने फणफणत म्हणाली..
“मला काहीच म्हणायचे नाहीये मॅम.. मी तर तुम्हाला हे सर्व माहीत असुनही क्लिन चिट दिली आहे.. शिवाय तुम्हाला पन्नास लाख रुपये मिळणार आहेतच ना. मला फक्त उरलेले पैसे द्या.. एव्हढंच माझं म्हणणं आहे..”, मोहीते..

“आणि जर नाही दिले तर???”, स्टेफनी
“तर.. हे एव्हीडंन्स मी हेड ऑफीसला पाठवुन देईन. तुमच्या दोघांमध्ये काय चालु आहे ते समजण्यापुरते हे फोटो पुरेसे आहेत. आणि राईचा पर्वत करण्यात आमची कंपनी एक नंबर आहेच. क्लेमचे पैसे द्यावे लागु नयेत म्हणुन ते ह्या फोटोंवरुन अनेक तर्कवितर्क काढतील… अनेक स्पष्ट न झालेल्या गोष्टी स्पष्ट होत जातील.. कश्याला गडे मुडदे उखडायचे.. तसा तुम्ही थॉमससरांचा खुन नसेल केलेला.. पण उगाच तपासात भलते सलते काही निघाले.. तुमच्यावर कंपनीने खोटे आरोप सिध्द केले..”, मोहीते

“अहो पण सरांचा खुन आम्ही केलेला नाहीये..”, दिपक
“मान्य आहे.. सर.. मान्य आहे.. तुम्ही चिडु नका.. पण काय आहे ना.. कंपनीकडे शेकडो वकीलांची फौज असते, अनेक गुप्तहेर संधीची वाट बघत बसुन असतात… एकदा का त्यांच्या डोक्यात संशयाचा भुंगा शिरला की मग तुमचा क्लेम नक्की कोणत्या जन्मी सेटल होईल सांगु नाही शकत..”, मोहीते..

“अहो पण म्हणुन एव्हढे पैसे.. निदान ५०-५०% तरी..”, स्टेफनी..
“मॅडम.. अहो नका घासाघीस करु.. पैसे घेणारा मी एकटा थोडी नं आहे. मी म्हणालो तुम्हाला ह्या केसवर माझ्याबरोबर अनेक जण काम करत होते. सगळ्यांचीच तोंड बंद करावी लागतील ना.. ऐका माझं, उगाच रिस्क नका घेऊ…”, मोहीते

दिपक आणि स्टेफनीची चिडचीड होत होती.

“हे बघा.. उद्या मी सकाळी थोडं बाहेर चाललो आहे, दुपारपर्यंत मी परत येईन तेंव्हा तुमचा निर्णय मला सांगा..” असं म्हणुन मोहीते उठुन खोलीच्या बाहेर निघुन गेला.

काय होणार पुढे? दिपक-स्टेफनी मोहीत्याचा सल्ला मानणार का? का त्याचाच डाव त्याच्यावर उलटवण्याचा प्रयत्न करणार? का अजुन काही होऊन कथेला अनपेक्षीत वळण मिळणार?

मित्रांनो वाचत रहा कथेचा पुढचा भाग..

[क्रमशः]

पाठलाग – (भाग-१५)


भाग १४ पासुन पुढे>>

दोन महीन्यांनंतर –

दिपक सकाळी जागा झाला तेंव्हा शेजारी स्टेफनी नव्हती. तो खोलीतुन डोळे चोळत चोळत बाहेर आला. स्वयंपाकघरातुन भांड्यांचा आवाज येत होता तसा तो स्वयंपाकघरात गेला. स्टेफनी त्याला पाठमोरी उभी होती. तो दबक्या पावलांनी तिच्या जवळ गेला आणि तिला एकदम मिठी मारली.

“स्ट्युपीड्ड..”, दचकत स्टेफनी म्हणाली.. तसा दिपक हसायला लागला.

व्हाईट शॉर्ट आणि बॉटल-ग्रीन रंगाच्या शर्टमध्ये स्टेफनी अधीकच आकर्षक दिसत होती. फिक्कट नारींगी रंगाच्या रिबीनीने तिने आपली पोनी-टेल बांधली होती.

“काय करते आहेस..?”, दिपकने विचारले..
“युअर फेव्हरेट..” असं म्हणत स्टेफनीने समोरच्या ताटामधील पिठ घेऊन दिपकच्या गालाला फासले..

“अस्सं..”, दिपक चिडुन म्हणाला आणि तो पिठ घ्यायला ताटलीकडे सरसावला. परंतु आधीच स्टेफनीने जवळच्या भांड्यातील पाणी दिपकवर फेकले आणि ती किचन मधुन हसत-हसत बाहेर पळाली. दिपकनेही मुठभर पिठ उचलले आणि तो तिच्या मागोमाग धावला.

दिपकला येताना बघुन स्टेफनी बाहेरच्या बागेत जाण्यासाठी रिसेप्शनकडे धावली आणि तिच्या मागोमाग दिपक. परंतु दोघांची मस्ती अचानक रिसेप्शनमध्ये उभ्या असलेल्या त्या व्यक्तीला बघुन थांबली.

जुन्या काळच्या सफारी प्रकारातील बदामी रंगाचा सफारी घालुन ती व्यक्ती स्टेफनी आणि दिपककडे आळीपाळीने पहात उभी होती. हडकुळी शरीरयष्टी, डोळ्यावर अतीशय जाड भिंगाचा चष्मा होता त्यामुळे त्या व्यक्तीचे पिचपीचे डोळे सुध्दा टपोरे भासत होते. हातामध्ये एक कळकट चॉकलेटी रंगाची ब्रिफकेस होती. खिश्याला निळ्या टोपणाचे रेनॉल्ड्सचे पेन लावलेले होते.

दिपक त्या व्यक्तीच्या जवळ गेला तसा सिगारेटचा एक उग्र दर्प त्याच्या नाकात शिरला.

“नमस्कार…”, खोल गेलेल्या आवाजात ती व्यक्ती म्हणाली.. “मी मोहीते.. केशव मोहीते…” असं म्हणुन त्या व्यक्तीने आपला हात पुढे केला.

दिपकने सुध्दा आपला हात पुढे केला तेंव्हा त्याच्या लक्षात आले की आपल्या हातामध्ये पिठ आहे.. तसं काहीसं ओशाळुन त्याने हाताच्या मुठी जोडुन नमस्कार केला.

“मी मिसेस स्टेफनींना भेटायला आलो आहे..”, मोहीते म्हणाले…

“ह्या मिसेस स्टेफनी..”, शेजारी उभ्या असलेल्या स्टेफनीकडे हात दाखवत दिपक म्हणाला.. “काय काम होते आपले?”

त्या व्यक्तीने खिश्यातुन व्हिजीटींग कार्ड काढुन दिपककडे दिले आणि म्हणाले, “मी लाईफ़-लाईन इंन्शोरंन्स कंपनीकडुन आलोय. स्टेफनी ह्यांचे दिवंगत पती थॉमस ह्यांच्या इंन्शोरंन्स क्लेम बद्दल काही चौकशी करण्यासाठी मी इथे आलो आहे…”

दिपकने डोळे विस्फारुन स्टेफनीकडे पाहीले आणि तो मोहीत्यांना म्हणाला, “थॉमस ह्यांची इंन्शोरंन्स पॉलीसी होती? कोणी क्लेम केला त्याचा?”

“अर्थात त्यांच्या पत्नी स्टेफनी ह्यांनी..”, चेहर्‍यावरचे भाव किंचीतही न बदलता मोहीते म्हणाले…
“पण मला तर ती तसं काहीच म्हणाली नाही..”, दिपक
“आपण?”, मोहीते
“मी दिपक…इथे मॅनेजर आहे…”, दिपक..

“नवर्‍याच्या इंन्शोरंन्सबद्दल स्टेफनीने हॉटेलच्या नोकरांशी चर्चा करावी अशी तुमची अपेक्षा आहे का?”, मोहीते

दिपकला आपली चुक लक्षात आली तसा तो चपापला.

“तर मिसेस स्टेफनी.. मला काही प्रश्न विचारायचे होते…”, मोहीते
“हो जरुर.. विचारा नं..”, स्टेफनी

मोहीत्यांनी एकवार दिपक आणि मग स्टेफनीकडे पाहीले आणि मग काहीश्या कुत्सीत स्वरात ते म्हणाले, “मला वाटतं मी थोडं थांबतो इथे.. तुम्ही कामात दिसताय.. तुम्ही तुमची कामं उरकुन या तो पर्यंत मी चहा ब्रेकफास्ट घेतो..” असं म्हणुन मोहीते तेथीलच एका सोफ्यावर बसले.

त्यांच्या लेखी जणु दिपक आणि स्टेफनी आता तेथे नव्हतेच. त्यांनी आपली ब्रिफकेस उघडली आणि जणु काही ही आपली ब्रिफकेस नसुन दुसर्‍याच कुणाचीतरी आहे अश्या आश्चर्याने ते ब्रिफकेसमधील गोष्टींमध्ये बुडुन गेले.

दिपक एकवार स्टेफनीकडे पाहीले आणि त्याने डोळ्यानेच आतमध्ये चलण्याची खुण केली.

दोघेही आतमध्ये निघुन गेले तसे मोहीत्यांनी एकवार ज्या दिशेने ते गेले त्यांच्याकडे पाहीले. त्यांच्या चेहर्‍यावर एक गुढ हास्य पसरले आणि मग ते परत आपल्या बॅगेतील कागदपत्रात बुडुन गेले.

 

“स्टेफनी हा काय प्रकार आहे..?”, स्टेफनीच्या दंडाला जोरात धरत दिपक शक्य तितक्या दबक्या आवाजात म्हणाला

“दिपक… दुखतंय मला..”, दिपकच्या हातातुन हात सोडावुन घेत स्टेफनी म्हणाली..
“हा काय इंन्शोरंन्स क्लेमचा प्रकार आहे? आणि तु मला ह्याबद्दल काहीच कसं बोलली नाहीस?”, दिपक
“तुला सांगण्यासारखं काय होतं त्यात? थॉमसची पॉलीसी होती, त्याच्या मृत्युनंतर क्लेम करणं स्वाभाविकच आहे. एवढं चिडतोस कश्यासाठी?”, स्टेफनी..
“कितीची आहे पॉलीसी?”, दिपक..

स्टेफनी काहीच बोलली नाही..

“स्टेफनी, पॉलीसी कितीची आहे?”, दिपक..
“सहा करोड…”, स्टेफनी…
“व्हॉट??? सिक्स करोड????”, दिपक

“ऑफ-कोर्स.. थॉमस एक बिझीनेसमन होता.. मोठी पॉलिसी घेणं कधीही फायद्याचंच होतं.. विशेषतः बॅंकांकडुन लोन घेताना…”, स्टेफनी..
“अगं पण मुर्ख आहेस का तु? निदान मला सांगायचस तरी क्लेम करताना..”, दिपक
“पण का? प्रॉब्लेम काय आहे?”, स्टेफनी..

“प्रॉब्लेम काय आहे? प्रॉब्लेम बाहेर बसला आहे.. एन्क्वायरी आलीय.. नाहक तो खोलात शिरला तर आपलं पितळ उघडं पडेल…”, दिपक..
“डोन्ट वरी.. मला नाही वाटत तो फार खोलात शिरेल.. चेहर्‍यावरुन तरी बावळट वाटतोय.. फॉर्मालिटी म्हणुन काही प्रश्न विचारेल आणि जाईल तो… चल बाहेर जाऊ..”, स्टेफनी..

“हो येतोच मी कपडे बदलुन.. पण मी येईपर्यंत फारसं काही बोलु नकोस.. येतोच मी लगेच..” असं म्हणुन दिपक त्याच्या खोलीकडे गेला.
स्टेफनीने आपली शॉर्ट बदलुन काळ्या रंगाची स्लॅक घातली आणि केस एकसारखे करुन ती मोहीत्यांच्या इथे गेली.

मोहीते चहा, ब्रेकफास्ट करुन पुन्हा आपली बॅग उघडुन बसले होते. स्टेफनी त्यांच्या समोर जाऊन बसली. मोहीतेने बॅगेतुन कागदांचा एक गठ्ठा काढुन टेबलावर ठेवला, नंतर एक पिवळट रंगाचा कागद घेऊन त्यांनी आपली बॅग बंद केली आणि त्याच्यावर कागद ठेवुन त्याच्यावर तारीख वेळ लिहिली व मग ते स्टेफनीला म्हणाले..

“मला थॉमससर दिल्लीला गेले इथपासुन पुन्हा एकवार सगळं तपशीलवार सांगाल का? म्हणजे ते केंव्हा, कसे गेले? दिल्लीला कधी पोहोचले. तेथुन त्यांनी तुम्हाला केंव्हा केंव्हा फोन केला? तुमचा आणि त्यांचा संपर्क कधी तुटला? सरांच्या मृत्युची बातमी तुम्हाला कशी समजली वगैरे वगैरे.. जितके जास्त सांगाल तितके मला चांगले…”

स्टेफनी अस्वस्थपणे दिपकच्या येण्याची वाट पहात होती..

“अजुन कोणी येणार आहे का??”, मोहीते म्हणाले..

तेवढ्यात दिपक तेथे आला.. दिपकला पाहुन मोहीते प्रश्नर्थक स्वरात म्हणाले.. “येस्स??”
“तुम्हाला काही प्रश्न विचारायचे होते ना क्लेम बद्दल.. म्हणुन..”, दिपक
“हो.. पण ते तुम्हाला नाही.. मिसेस स्टेफनी ह्यांना.. तुमची तशी काही इथे आवश्यकता नाही..”, मोहीते
“अं.. मोहीते.. असु देत त्यांना इथे.. दिपक थॉमसच्या मर्जीतले होते. ते इथले एम्प्लॉई असले तरी सरांनी त्यांना नेहमी एक घरातील असल्यासारखीच वागणुक दिली होती..”, स्टेफनी..

मोहीत्यांनी खांदे उडवले आणि मग उत्तराच्या प्रतिक्षेत ते स्टेफनीकडे पाहु लागले.

स्टेफनीने काही वेळ विचार केला आणि मग ती म्हणाली, “अ‍ॅक्च्युअली, मला माहीत नाही..”
स्टेफनीच्या त्या उत्तराने मोहीत्यांनी चमकुन स्टेफनीकडे पाहीले

“..म्हणजे.. खरं तर इतक्या दुर हॉटेल घ्यायच्या मी विरोधात होते. इन्व्हेस्टच करायचे तर जवळपासच कुठे तरी करावं असं माझं मत होतं. त्यावरुन थॉमस आणि माझे थोडे वाद सुध्दा झाले होते.. म्हणुनच ‘जाताना फक्त सौदा करायला चाललो आहे’ एव्हढंच थॉमस सांगुन गेले.. आणि मी सुध्दा त्यांना काही विचारलं नाही..”, स्टेफनीने सांगीतले..

स्टेफनीच्या त्या अनपेक्षीत पण अगदी योग्य उत्तराने दिपक खुश झाला. त्याला चिंता होती की स्टेफनी काहीतरी सांगेल आणि त्यामुळे कुठे तरी आपण अडकु. पण ह्या उत्तराने पुढचे अनेक प्रश्न खुंटले होते..

“ओह.. पण म्हणजे थॉमससरांनी दिल्लीला पोहोचल्यावर फोन सुध्दा नाही केला तुम्हाला?”, मोहीते

स्टेफनीने आपला खालचा ओठ वाकडा करुन नकारार्थी मान हलवली.

“बरं, निदान कोणती प्रॉपर्टी खरेदी करणार होते? कुठल्या भागात? एनी आयडीया? म्हणजे निदान तुम्ही विरोध करण्याआधी त्यांनी काही तरी सांगीतले असेलच ना?”, मोहीते

“नाही.. ती वेळच आली नाही.. दिल्ली म्हणल्यावरच मी विरोध केला असता.. थॉमसने माझं ऐकले असते तर कदाचीत ते आज आमच्यात असते..”, असं म्हणुन स्टेफनीने तळहातांनी आपला चेहरा झाकुन घेतला.

“बरं.. मिस्टर दिपक…”, दिपककडे बघत मोहीते म्हणाले.. “.. थॉमससरांच्या मृत्युची बातमी तुम्हाला कशी कळाली?”

“इंटरनेटवर..”, दिपक
“इंटरनेटवर?? पण बातमी फक्त दिल्लीच्या पेपरमध्ये होती.. बाकीच्या पेपर्समध्ये नव्हती. तुम्ही दिल्लीचे पेपर उघडुन काय बघत होतात?”

“थॉमससर कोणतेतरी मोठ्ठे हॉटेल घेणार होते.. साधारण अश्या व्यवहाराच्या बातम्या पेपर्समध्ये येत असतात म्हणुन उत्सुकतेपोटी मी काही दिवस पेपर्स चाळत होतो तेंव्हा मला ‘ती’ बातमी सापडली..”, दिपकने एव्हाना आपली उत्तरं तयार करुन ठेवली होती.

“मोठ्ठे हॉटेल?? आर यु शुअर?”, मोहीते..
“येस्स व्हेरी मच…”, दिपक

“मी थॉमससरांचे बॅंक अकाऊंट चेक केले आहे.. ज्या वेळी ते दिल्लीला गेले तेंव्हा त्यांचे सेव्हींग्स आणि करंट अकाऊंट मिळुन सुध्दा फार तर फार ८-१० लाख बॅलंन्स होता.. मोठ्ठे डिल करणार असते तर निदान टोकन अमाऊंट मनी तरी नक्कीच काही करोड असणार नाही का? मग ते पैसे कुठुन देणार होते?”
“आय हॅव नो आयडीया.. थॉमससर त्यांचे पैश्याचे व्यवहार आमच्या कुणाशीच डिस्कस करत नसत.. पाहीजे तर तुम्ही हॉटेलच्या इतर स्टाफशी बोलु शकता…”, दिपक

“स्ट्रेंज..मला तर हा सगळा प्रकार बनावटीचा वाटतो..”, मोहीते पुटपुटले..
“व्हॉट डु यु मिन मोहीते.??”, स्टेफनी चिडुन म्हणाली…”आम्ही काय फ्रॉड वाटतो? थॉमससर जेंव्हा मरण पावले तेंव्हा आम्ही इथेच होतो.. तुम्ही कुठेही चौकशी करु शकता.. ती एक अ‍ॅक्सीडेंटची केस होती.. बसचा ड्रायव्हर सध्या दिल्लीच्या तुरुंगात आहे.. पाहीजे तर तुम्ही तिकडे जाऊन चौकशी करु शकता..”

“सॉरी मिसेस स्टेफनी तुम्ही चिडु नका.. अहो आम्ही इंन्शोरंन्स एजंट असतोच असे किचकट.. प्रत्येक क्लेममध्ये आम्हाला फ्रॉडच दिसतो.. अ‍ॅन्ड व्हेन द क्लेम अमाऊंट इज ह्युज.. आम्हाला थोडं सावध रहावंच लागतं ना…”, सारवासारव करत मोहीते म्हणाले.. पण त्याच वेळी त्यांची गिधाडासारखी नजर आळीपाळीने स्टेफनी आणि दिपकच्या चेहर्‍यावरुन फिरत होती.

मोहीत्यांच्या त्या नजरेने दोघांनाही अस्वस्थ होत होतं..

“ऑल राईट मिस्टर केशव मोहीते, इफ़ नथींग एल्स इज रिक्वायर्ड.. आय हॅव टु गो.. मला कामं आहेत..”, स्टेफनी

“शुअर मिसेस स्टेफनी.. सध्या तरी काही नाही… पण मला प्रश्न कधीही आणि केंव्हाही पडतात.. सो आय विल रिक्वेस्ट की मी दोन-चार दिवस इथेच रहातो.. काय आहे मी हेड ऑफीसवरुन आलोय.. सो सारंख सारंख ये-जा करणं.. फार त्रासाचं आहे..”, मोहीते..

“काय?.. इथे???”, स्टेफनी माघारी वळली..
“डोन्ट वरी मिसेस स्टेफनी.. आवर कंपनी विल पे ऑल दी एक्स्पेंन्सेस..”, मोहीते

स्टेफनीने एकवार दिपककडे पाहीले आणि मग ती म्हणाली.. “ऑलराईट.. दिपक तुम्हाला तुमची खोली दाखवेल…” असं म्हणुन स्टेफनी निघुन गेली..

“थॅंक्यु.. बरं मिस्टर दिपक.. मला थॉमससरांचा मोबाईल नंबर, त्यांचे इमेल अकाऊंट आणि हॉटेलचा पत्रव्यवहारांची नोंद ठेवणारे तुमचे इनवर्ड-आऊटवर्ड रजिस्टर हवे आहे.. तेवढं माझ्या रुममध्ये पाठवुन द्या..”, मोहीते
“शुअर.. मी व्यवस्था करतो.. पण हे सगळं कश्यासाठी विचारु शकतो का?”, दिपक
“मला ते हॉटेल ज्याचा व्यवहार करण्यासाठी थॉमस दिल्लीला गेले होते, ते ट्रेस करायचे आहे.. व्यवहार ठरवण्याआधी थॉमससरांचे तेथील व्यवस्थापनाशी नक्कीच कम्युनिकेशन झाले असेल ना.. फोन वरुन म्हणा किंवा इमेल-द्वारे किंवा टपालाने कश्यानेतरी नक्कीच बोलणे झाले असणार.. अचानक असं थोडं ना कोणी व्यवहार करायला जातं.. नाही का?”, चेहर्‍यावर कुत्सीत हास्य आणत मोहीते म्हणाले..

दिपकने मोहीत्यांना रुम दाखवली आणि तो लाऊंजमध्ये येऊन बसला. जितका मुर्ख हा मोहीते दिसतो तितका तो नक्कीच नव्हता. हेड ऑफीसने खास चौकशीसाठी त्याला इकडे पाठवले होते म्हणजे नक्कीच तो हुशार असणार. त्याची ती नजर.. त्याचे ते हास्य जणु सुचवत असते की..‘फक्त काही दिवस.. आणि तुम्हाला तुमच्याच जाळ्यात गुंडाळतो….”

नकळत दिपकच्या मानेवरुन घामाचा एक ओघळ उतरला. सर्वकाही सुरळीत सुरु होत होते.. हा मोहीते कितवर खोलात शिरेल सांगत येत नव्हते.. त्याच्या ह्या तपासात दिपकचे पुर्वायुष्य तर ओढले जाणार नव्हते? दिपक तुरुंगातुन पळालेला एक कैदी आहे हे तर त्या तपासात पुढे येणार नव्हते? दिल्लीला जो मेला तो थॉमस नव्हता हे तर उकरुन येणार नाही ना?.. आणि थॉमसचा खुन इथेच झाला आणि दिपक-स्टेफनीने त्याच्या बॉडीची विल्हेवाट लावली.. वरती इन्शोरंन्स क्लेम केला कळाले तर त्याच्या खुन ह्या दोघांनी मिळुनच केला असाही एक तर्क लावला जाण्याची शक्यताही होती..

कित्तेक सारे प्रश्न.. कित्तेक सार्‍या चिंता.. हा हडकुळ्या केशव मोहीते किती ‘गडे हुए मुडदे’ उकरणार हे येणारा काळच ठरवणार होता.. किंवा कथेचा पुढचा भाग…

वाचत रहा.. पाठलाग…

[क्रमशः]