..अस्सं कस्सं झालं माझ्या नशीबी आलं!


खरं सांगतो, आम्ही आय.टी. वाले ना, जरा अती-शहाणे असतोच, पण तितकेच गॅडेट्स्च्या इतक्या आहारी गेलेलो असतो ना की एखाद्या दिवशी ह्या टेक्नॉलॉजीने ‘राम’ म्हणले तर आमचं काही खरं नाही.

आज अस्संच काहीसं झालं त्याचा हा किस्सा.

एक नविन ऍप्लीकेशन लिहायचे होते त्यासाठी मॅनेजरने मिटींग बोलावली. समोरच्या पांढऱ्या फळ्यावर निरनिराळ्या आकृत्या, टिपण्या, कल्पना, लॉजीक्स लिहीली जात होती. अर्थात हे सगळे मलाच करायचे असल्याने ते लिहुन घ्यावे म्हणुन मी कागद आणि पेन सरसावुन बसलो.

मॅनेजरने एक तुच्छ कटाक्ष टाकला आणि म्हणाला, ‘अरे लिहीतोस काय सगळे? आपली मिटींग संपली की मोबाईलने ह्याचे फोटो काढु, मग ते मी तुला ई-मेल करतो आणि त्याचा संदर्भ घेऊन तु एक छानसे डॉक्युमेंट बनव!’ मी सुध्दा खुश झालो, म्हणलं चला हे सगळे लिहीत बसण्याचा त्रास वाचला आणि परत फारसं लक्ष नाही दिलं तरी चालते आहे. नंतर फोटो बघुन कळेलच काय लिहायचे आहे ते.

पुढचा एक तास अगदी मस्त, आरामात गेला.

मिटींग संपली. बाहेर आल्यावर मस्त कॉफीपान करुन आलो. खुर्ची ओढली, संगणक चालु केला आणि इन-बॉक्स उघडला. “आली.. मेल आली..‘, लगेच सगळे फोटो संगणकावर उतरवुन घेतले. ते चालु असतानाच मेल वाचत होतो..

माफ कर मित्रा, मोबाईलमध्ये काहीतरी गडबड झालेली असल्यामुळे फोटो निटसे आले नाहीत त्यामुळे तुला आठवत असेलच, त्यावरुनच डॉक्युमेंट लिहुन टाक

तरी म्हणलं, ‘ठिक आहे.. मोबाईलचे फोटो तसेही काही वेळेस निट येत नाही. अगदी प्रमुख मुद्दे वाचता आले तर खुप झालं’

पण फोटो बघीतले आणि उरले सुरले अवसानच गळुन गेले. का? तुम्हीच बघा फोटो कसे आले आहेत ते. जसेच्या तसे इथे जोडत आहे. साईझ सुध्दा तोच बरं का! मी रिसाईझ वगैरे काही केले नाही. जसे फोटो आले आहेत तस्सेच जोडले इथे.

बरं मित्र असता तर दोन शिव्या तरी घातल्या असत्या. मॅनेजरला कुठल्या तोंडाने म्हणु मिटींगमधले मला आठवतं नाही म्हणुन?

आत्ता तुम्हीच सांगा, कसं काय लिहु डॉक्युमेंट? चांगलं लिहीलं असतं कागदावर तरं ..अस्सं कस्सं झालं माझ्या नशीबी आलं!

अरे रामा, कृष्णा, गोविंदा, परमेश्वरा वाचवं रे बाबा.





सावधान, बायको गाडी शिकत आहे


फारच भयानक, चित्तथरारक, ह्रुदयाची धडधड वाढवणाऱ्या, हातापायांना कंप फुटवणाऱ्या अनुभवातुन सध्या मी जात आहे. हो.. माझी बायको गाडी शिकत आहे… आणि या घटनेचा साक्षीदार जबरदस्तीने मला व्हावे लागत आहे.

त्याचे झाले असे की काही वर्षांपुर्वी ड्रायव्हींग स्कुल मधुन ट्रेनींग घेउन, पर्मनंट लायसन्स सहीत बायको गाडी शिकली (!!). त्यावेळेस आमची सॅन्ट्रो होती. परंतु कालापरत्वे तिची गाडी चालवायची सवय सुटली. परंतु अचानकपणे तिला आता परत गाडी चालवावीशी वाटायला लागले आहे. त्यामुळे जबरदस्तीने मला तिच्याबरोबर शेजारी बसुन हा भयावह अनुभव घ्यावा लागत आहे.

रोलर-कोस्टर, मेरी-गो-राऊंड आणि तत्सम राईड्स मध्ये जेवढा थरार मी अनुभवला नसेल तेवढा.. किंबहुना त्यापेक्षा जास्ती अनुभव मी घेत आहे.

सगळ्यात मुख्य प्रॉब्लेम आहे की गाडी चालवतान (?) बायको फक्त पुढे पहाते, पण मला मात्र डावीकडे, उजवीकडे, मागु, पुढे सगळीकडे लक्ष ठेवावे लागते. सकाळचीच गोष्ट घ्या ना.. मी गाडीचे हॅंडल घट्ट पकडुन बसलो होतो.. इतके घट्ट की तळव्यांना घाम फुटला होता.. गाडी ताशी ६० च्या वेगाने चालली होती. सर्व काही सुरळीत चालले होते आणि अचानक समोर सिग्नल लागलेला दिसला.

“आता काय करु?”.. बायको..
“काय म्हणजे..? ब्रेक तर लावावा लागेल ना…!. बर आधी गाडिचा गेअर बदल..”
“अरे पण आत्ता कुठल्या गेअर मध्ये आहे गाडी?”
“म्हणजे..? तुला गाडी कुठल्या गेअर मध्ये आहे हे पण माहीत नाही?”
“विसरले.. सांग ना पटकन बघुन”
“तिसऱ्या…”

सिग्नल लागलेला बघुन नेमकी एक फुलवाली समोर आली.

“सावकाश हा.. समोर फुलवाली आहे.. गाडी तिला धडकली ना.. तर तिच फुलं तिच्यावर टाकावी लागतील..”

नशीबाने.. तिच्याही आणि आमच्याही, बऱ्याच खाडखुडी नंतर गाडी थांबली..
सिग्नल सुटल्यावर नेहमीप्रमाणे गाडीने एक इंच पुढे जाऊन (क्लच निट दाबला नसल्याने) दम तोडला. परत इंजिन चालु करुन पुढे जाईपर्यंत मागच्या गाड्यांनी हॉर्न वाजवुन भंडावुन सोडले होते.

काही अंतर थोडे पुढे गेल्यावर मी अचानक किंचाळलो..
“अर्र..र्र…अर्र्र्र्र”
“काय झालं आता?” वैतागुन बायको म्हणाली..
“वाचले.. सुदैवाने वाचले.. काही नाही अगं.. डावीकडुन ना.. एक नवपरीणीत जोडपे चालले होते बघ दुचाकीवरुन, नुकताच त्यांच्या वंशाला फुल आलेले पण दिसत होते.. नशीबाने त्यांचा संसार उधळता उधळता वाचला…”

जाता-येता एकतर ती सारखा गाडीचा हॉर्न तरी वाजवत होती नाही तर समोरुन येणाऱयाला हातानेच खाणा-खुणा करुन थांबा, जा, असले प्रकार करत होती. विज्ञानाने का हो अजुन ‘माणुस अदृष्य होउ शकेल’ असा शोध नाही लावला? रेडीओ वर आर.जेंची चालु असलेली अखंड बडबड इरीटेट करत होती.. पण समोरचे लक्ष काढुन त्या रेडीओला हात लावायची माझी काही हिम्मत झाली नाही

माझ्यापायाशी ब्रेक नव्हता तरीही नकळत पायाने मी ब्रेक दाबत होतो.. तेवढ्यात समोर बहुतेक करुन लग्न किंवा तश्याच कुठल्यातरी समारंभासाठी साडी-शृंगार करुन जाणारी एक तरुणी समोर आली.. ती पण बावचळली आणि मी पण, पण बायको मोठ्ठी धिराची हो.. काहीच फरक पडला नाही तिला.. (मला शंका आहे.. तिने बघीतलेच नसणार..) तर अश्या अनेक पामरांचे जिव वाचवत घरी परतलो.

रात्रीची वेळ.. सहसा रहदारी कमी म्हणुन आम्ही परत गाडी चालवायला बाहेर पडलो.. थोडे अंतर पुढे गेलो आणि जोरदार पाऊस सुरु झाला. पुढचे काहीच दिसेना. शेवटी.. ‘भगवानने मेरी सुनली’ आणि बायकोने घरी जायचा निर्णय घेतला.. ते सुध्दा कडेला बसुन.. कारण पावसात गाडी चालवणे जमत नव्हते.

रस्त्यावर गर्दी नसल्याने आम्ही गाडी रस्त्याच्या मध्धेच उभी करतो बरं का.. मग गाडीचे इंजीन बंद करुन ती उतरली.. मी सुध्दा उतरलो जागा बदलण्यासाठी..

“अगं बंद नको करु गाडी.. मी बसतोच आहे ना..” म्हणल्यावर तिने परत बॅटरी ऑन केली आणि दार लावले.. मी सुध्दा दार लावले.

आता झाले काय, की बॅटरी ऑन केली आणि दार बंद असतील तर गाडी सेंट्रल लॉकींग मुळे आपोआप लॉक होते.. आणि झाले ही तसेच.. आम्ही दोघंही गाडीच्या बाहेर आणि ट्विक ट्विक वाजुन दार झाली की लॉक.. आता? आत कसे जाणार? गाडी रस्त्याच्या मधोमध.. गाडीचे दिवे, पार्कींग लाईट्स, व्हायपर्स चालु.. पण दरवाजा बंद.. नशीब घर जवळच होते.. मी तेथेच पावसात भिजत गाडीपाशी थांबलो आणि बायकोने घरी जाऊन दुसरी किल्ली आणली.

काय सांगु तुम्हाला कुठल्या कुठल्या प्रसंगातुन जात आहे. ड्रायव्हींग स्कुलवाल्यांच मला खरंच कौतुक वाटते.. दिवस-रात्र ते कुठल्या कुठल्या प्रसंगांना सामोरे जात असतात.. स्वतःला शांत राखत.. खरंच

देवा.. वाचव रे बाबा या संकटातुन लवकर..!

ये देवा तुझ्या दारी आलो गुणगान गाया,
तुझ्याइना माणसाचा जन्म जाई वाया
ऐ देवा दिली हाक उद्धार करायाssss,
आभाळाची छाया तुझी समिंदराची माया….
मोरया मोरया मोरया मोरया मोरया मोरया मोरया

कॉमेडी सि.आय.डी.



सोनी टि.व्ही वर प्रदर्शीत होणारी सि.आय.डी. ही मालीका (बहुतेक करुन) अजुनही चालु आहे. कोणी बघतं का ही मालीका? मी आधी खुप बघायचो, पण एक पोलीस कथानक म्हणुन नव्हे तर एक कॉमेडी म्हणुन.. ह्या मालीकेतील काही मजेदार गोष्टी

  • कुठलाही गुन्हा घडला की ती केस सरळ सि.आय.डी. कडेच जाते. पोलीसांकडे नाही. माझ्या माहीतीप्रमाणे ज्या केसेस फारच सेंसीटीव्ह असतात, किंवा राजकीय दृष्ट्या महत्वाच्या किंवा ज्याचा तपास करण्यात पोलीस यंत्रणा कुचकामी ठरली आहे अश्याच केसेस सि.आय.डी. कडे दिल्या जातात. यात तर पोलीस कुठ्ठेच दिसत नाहीत.
  • सि.आय.डी. नेहमी रिकामेच असतात. कुठलीही केस आली की ते ती घेउ शकत्तात. मुख्य म्हणजे गुन्ह्याची बातमी द्यायला लोकं सि.आय.डी. ला फोन करुन कसे बोलावतात. लोकं नेहमी फोन (खाकी वर्दीतील) पोलीसांना करतात ना?
  • गुन्ह्याच्या ठिकाणी थोडीशी जरी शोधाशोध केली की धडाध्धड पुरावे मिळायला लागतात. अजुबाजुला एखादे तरी पात्र नक्की असते जे खुप घाबरलेले असते. घाम फुटलेला असतो. अश्या पात्राने १००% गुन्हा केलेला नाही हे समजुन चालावे.
  • संशयीताला प्रश्न विचारायाला लागल्यावर तो किंवा ती लग्गेच रडायलाच लागतात. या वेळेस कॅमेरा प्रचंड प्रमाणात हालत असतो. वर/खाली, जवळ/लांब विवीध कोनांतुन त्याचे रडणे प्रेक्षकांपर्यंत पोहोचवले जाते.
  • प्रत्येक संशयीतावर हे सि.आय.डी. काही पुरावे नसताना सरळ-सरळ आरोपच करतात.. “सच बताओ तुमने ये खुन क्यु किया?”
  • प्रत्येक भागात सि.आय.डी इमारतीमध्ये एखादी काचेची खोली असते आणि आतमध्ये अभिजीत किंवा दया कुठल्यातरी गुन्हेगाराला बुकलत असतात आणि तो गया-वया करत असतो असे दृष्य दिसते.
  • ह्या ग्रुप मधील ‘दया’ हाच बहुतेक वेळा ड्रायवर असतो, फ्रेड्रीक / फ्रेडी हा नेहमी पांचट विनोदी प्रकार करत असतो तर एक आयटम महीला पोलीस (बऱ्याचवेळेला वेगवेगळी असते) खांद्याला बंदुकीचा पट्टा लावुन चेहऱ्यावर न शोभणारे रागीट भाव आणुन बरोबर असते.
  • प्रत्येक भागात एखादा फोटो नाहीतर एखादे तरी पात्र असे असतेच ज्याला बघुन ए.सी.पी. ला वाटते ‘इसकी शकल कुछ जानी पहचानी सी लग रही है!’
  • डॉक्टर आणि ए.सी.पी. प्रद्युमन त्यांच्या संभाषणातुन उगाचच निरर्थक विनोद फुलवायचा प्रयत्न करतात.
  • गुन्हेगाराच्या मागावर असताना एखाद्या ठिकाणी त्यांची गाडी थांबते. उतरल्यावर जवळपासच त्यांना काहीतरी पडलेले दिसते.. “सर ये देखो यहा पे क्या गिरा है!” दर वेळेस कसा काय असा योगायोग असतो हे अजुन न सुटलेले कोडं आहे
  • न पटणारा संगणकाचा वापर. दाखवायचे म्हणुन काय वाट्टेलते दाखवतात. उदाहरणार्थ गुन्हेगाराचे नाव ‘रोहीत शर्मा’ असेल तर ते संगणकावर शोधल्यावर सर्च लिस्ट मध्ये बरोब्बर त्याच गावातल्या त्याच रोहीत शर्माचे डिटेल्स पहीले येतात.
  • संगणकावर ‘रोहीत शर्माचा’ ठावठिकाणा शोधला की एखाद्या ठिकाणी एखादा लाल बिंदु चमकताना दिसतो. संगणकाला कसं कळते की तो ‘रोहीत शर्मा’ आहे? ‘सर वो देखो रोहीत शर्मा भाग रहा है.. चलो उसे पकडते है’ म्हणुन ते लगेच त्याच्या मागावर निघतात. त्या ठिकाणी पोहोचल्यावर लग्गेच त्यांना दुर कुठेतरी रोहीत शर्मा ‘भागताना’ दिसतो. अमेझींग टेक्नॉलॉजी.
  • गुन्हेगाराच्या श्रिमुखात २-३ भडकवल्यानंतर तो लगेच रडायला लागतो आणि गुन्हा कबुल करतो
  • बहुतेक वेळेला ज्याच्यावर अज्जीबात संशय नसतो असेच एखादे पात्र गुन्हेगार असते. गुन्ह्याचे कारण काहीही ओढाताण करुन जुळवलेले असते.

खुप्पच मज्जेदार आहे बाबा हि मालीका, सहज यु.ट्युब वर शोधले तर बरेच एपीसोड्स मिळाले, चला म्हणजे आजचा दिवस हसण्यात जाणार तर 🙂

माकडाच्या नानाची टांग


हेच ते माकड सुट्टीनिमीत्त माथेरानला गेलो होतो तेंव्हाची गोष्ट. दस्तुर-नाक्यावर गाडी ठेवुन हॉटेलवर पोहोचलो. सगळीकडे माकडांचा सुळसुळाट होता. लाल तोंडाची, काळ्या तोंडाची, किडुक-मिडुक पिल्लांपासुन भल्यामोठ्या हुप्या पर्यंत सर्व थरातील माकड बघुन मज्जा वाटत होती. दिवसभर खुप फिरलो, भरपुर फोटो काढले शॉपींग झाले दिवस मज्जेत गेला.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी पुल-साईड टेबलवर मस्त ब्रेकफास्ट करत होतो एवढ्यात तिथला एक नोकर धावत आला आणि म्हणाला, “अहो तुमच्या रुम मध्ये माकड शिरली आहेत! बाल्कनीचे तुमचे दार उघडे होते बहुदा, तेथुन ती माकडं आत घुसली!”. त्यातील गांभीर्य लक्षात यायला वेळ लागला आणि मग मात्र आम्ही लगेच पळत वर गेलो. दार उघडले आणि बघतो तर काय २-३ माकडांनी खोलीमध्ये धुडगुस घातला होता. सगळ्या सामानाची उसका-पासक केली होती. वस्तु इकडे तिकडे फेकल्या होत्या, फ्लॉवर पॉट तोडला होता, अथरुण फेकुन दिलि होती. आमच्या मागो-माग दोन-तिन वेटर-नोकर हातात काठ्या घेउन आले आणि त्या माकडांना हुसकावुन लावु लागले. तेवढ्यात मी जोरात ओरडलो- “थांबा..!!”

माझं लक्ष दोन माकडांकडे गेले. एका माकडाने माझा महागडा डिजीटल कॅमेरा धरला होता तर दुसऱ्याच्या हातात कारची किल्ली होती. जर का ही माकडं खोलीतुन बाहेर गेली तर ह्या वस्तु गेल्याच म्हणुन समजा. कॅमेरा तरी ठिक आहे, पण कारची किल्ली गेली तर काय करणार? घरी कसं जाणार? इथे दुर डोंगरावर कारचे दार उघडुन देणारा, डुप्लीकेट किल्ली करुन देणारा कुठुन भेटणार? म्हणजे इथुन परत पुण्याला जा, घरुन दुसरी किल्ली घ्या परत इकडे या आणि मग गाडी घेउन जा.. छे छे!! काहीतरी केलेच पाहीजे पण काय?

जुनी टोपीवाल्याची गोष्ट आठवली, आपण वस्तु फेकली की ते पण फेकतं, तसं करुन बघुयात म्हणुन मी जवळ ठेवलेली चप्पल हळुच माकडाच्या दिशेने फेकली, म्हणलं कदाचीत माकड पण किल्ली फेकेलं. पण झालं उलटच, चप्पल बघुन ते माकडं बिथरले, माझ्यावर दात विचकले आणि बाहेर बाल्कनीत जाउन बसले. तेथुन झाड एक फुटावर होते. माझी धडधड वाढली होती.

माकडाच्या पायाचे ठसे
तेवढ्यात मला पोराच बॅटरीवर चालणारे टेडी-बेअर पडलेले दिसले. हळुच ते चालु केले आणि कॉट वर ठेवले. ते चुक-चुक आवाज करणारे टेडी बघुन एक माकड खुश झालं हळुच ते टेडीच्या जवळ आलं त्याने हातातला कॅमेरा कडेला ठेवला, हळुच ते टेडी उचलले आणि झाडावर धुम ठोकली. मी लगेच पटकन पुढे जाउन तो कॅमेरा पकडला.

आता उरले दुसरे माकड. मगाशी मी चप्पल फेकल्या मुळे ते माझ्यावर चिडुन होते, फुल्ल खुन्नस! मग तो वेटर म्हणाला, “या माकडांना कपडे आवडतात, असेल काही तर फेका. मग माझी कॅप होती ती हळुच पुढे टाकली. रंगीत टोपी बघुन हे माकड पण हळु हळु बिचकत पुढे आले, किल्ली कडे एकदा बघुन ती कडेला फेकुन दिली, टोपी उचलली आणि पळुन गेलं. मी पटकन झडप घालुन किल्लीही पकडली. मग बाकीचे सामान, पैश्याचे पाकीट, पर्स वगैरे सगळे तपासले, नशीबाने सगळे जागेवर होते. अश्या रीतीने त्या काही थरारक क्षणांचा शेवट झाला, पण शेवटी तोंडातुन वाक्य निघालेच, ‘त्या माकडाच्या नानाची टांग’

सोबत खोलीत शिरलेल्या माकडांपैकी एकाचा फोटो (कसलं चिडलयं बघा, स्माईल प्लिज म्हणलं तरी कॅमेराकडे बघत्तच नाहीये), आणि अंथरूणावर उमटलेल्या त्याच्या पंजाचे फोटो जोडत आहे 🙂

तदेव लग्नं..


कुठलेही धार्मिक कार्यक्रम मला लांबुनच बरे वाटतात, पण माझ्या लग्नात मात्र मला सहभागी व्हावे लागणारच होते. त्यामुळे जशी जशी तारीख जवळ येत होती, तशी तशी माझी चिंता वाढतच होती. ते गळ्यात हार-तुरे घालायचे, तो साधु काय बोलतो ते ऐकायचे, मधेच तो काहीतरी म्हणायला सांगतो तसे म्हणायचे, बहुतेक वेळेला सुरुवात “मम” पासुनच असते, समोर आगीचा डोंब उसळलेला असतो, त्यात अजुन सारखे तुप घालायचे, त्यात अंगात भरजरी कपडे सांभाळायचे. मग लग्नानंतर भेटायला येणाऱ्यांबरोबर उगाचच खोटे खोटे हसायचे, मला हे सगळे जिवावर येते. मी सगळ्यांच्या हाता-पाया पडलो की नोंदणी पध्दतीने विवाह करू, पण माझे कोणी ऐकेल तर. अगदीच माझ्यावर उपकार म्हणुन आदल्या दिवशीचे श्रीमान पुजन का काय असते ते रद्द केले. सगळ्यांचे उत्तर एकच.. हौस-मौज असते, करुन घ्यायची.. हो..मान्य आहे, पण कुणाची, माझी का तुमची?. सगळ्यांच्या उत्साहाला नुसते उधाण आले होते. मला तसाही खरेदी मधे उत्साह नव्हता, त्यामुळे बाकीच्या लोकांनी त्यांची खरेदी करुन घेतली, पण शेवटी कुणीच उरले नाही तेंव्हा मला जबरदस्तीने खरेदीसाठी घेउन गेले. मग असंख्य प्रश्न, काय घ्यायचे, कोट घ्यायचा की जोधपुरी, की शेरवानी. खरे सांगतो, मला त्यातला फरकच कळत नाही. शेवटी त्यातल्या त्यात बरे दिसणारे घेउन बाहेर पडलो.

लग्नाच्या आदल्या दिवशी संध्याकाळी, होणाऱ्या बायकोचा फोनः इकडुन गाडी निघालीये तुम्हाला घ्यायला. तयार आहेस ना? [उगाचच युध्दाला वगैरे तयार असल्यासारखे वाटले]. काय कपडे घातले आहेस? काळ्या रंगाचे नको घालुस. [घ्या. झाले का.. मी तर काळ्या रंगाचाच शेरवानी का चुडीदार का काय ते घातले होते] मी आपले बर म्हणुन फोन ठेवुन दिला. तेव्हड्यात गाडी आलीच. मग आम्ही सगळे बाराती निघालो. कार्यालयापाशी दारातच आडवले.. जकात भरायला नाही हो.. ओवाळायला.. [बुट का मोजुडे काढा, पाय धुवा, परत घाला.. वैताग क्र.१] जिजु-जिजु म्हणुन सारखे फोन करणारी आणी चॅट वर भेटणारी माझी साली, जुईली हसत मुखाने स्वागताला हजर होती. मग जोरदार स्वागत समारंभ झाला.. हसण्याची मुक्त हस्ते उधळण झाली आणी आमच्या स्वारीने रणांगणात- आपले.. कार्यालयात प्रवेश केला. बरीच ओळखीची-अनोळखीची लोक जमली होती. ज्यांनी मला आधी पाहिले नव्हते किंवा मी ज्यांना आधी पाहिले नव्हते असे आम्ही एकमेकांकडे बघत होतो. थोड्याच वेळात आमच्या सौ. अवतरल्या. गडद निळ्यारंगाची एकदम रापचीक साडी घातली होती. चेहरा चमकी लागल्यासारखा चमकत होता. हाताची मेहंदी मस्तच रंगली होती. आता बोलायचे असते की नाही कुणास ठाउक.. म्हणुन मी आपली एक चोरटी स्माइल देउन मोर्चा दुसरीकडे वळवला. तोपर्यंत सामानाच्या बॅगा खोलीत गेल्या होत्या. थोड्याच वेळात जेवणासाठी बोलावणे आले. श्रीमान पुजन नसले तरी, भोजन होते. आमच्या सौ. लांब कुठेतरी त्यांच्या नातेवाईकांबरोबर बसल्या होत्या. लांबुनच त्यांनी छान दिसतोय असा हात हलवला, मग मी पण तसेच केले. मग तिने मला एक डोळा मारला.. आणी मी चक्क लाजलो. एवढ्यात वाढपी आले. शिरा-पुरीचे जेवण होते. जेवण झाल्यावर सगळी लोक पांगली. मी पण मित्रांबरोबर गप्पा मारत बसलो. थोड्यावेळाने मग मी झोपायला गेलो. पण हाय रे दैवा खाली अंताक्षरीचा खेळ सुरू झाला होता. झोपायचा प्रयत्न वायाच गेला. मग कंटाळुन मीपण खाली आलो. लगेच सगळ्यांनी मला पकडले आणी गाणी म्हणायला बसवले. पण सासरच्या अनेक लोकांसमोर गाणे कसे म्हणायचे या विचारांनी मी संकोचलो होतो त्यामुळे काहीतरी कारण काढुन मी बाहेर पडलो. आमच्या सौ. पण थोड्यावेळाने बाहेर आल्या. रात्रीचे १२ वगैरे वाजुन गेले होते. बाहेरच्या मंडपात अतिशय शांतता होती. आम्ही तिकडेच खुर्चा टाकुन गप्पा मारत बसलो. खुप छान क्षण होता तो. दोन वर्षाच्या मैत्रीनंतर उद्या [खरंतर आता आजच] आम्ही लग्नाच्या गोड बंधनात बांधले जाणार होतो. मग काय थोड्या जुन्या आठवणींना उजाळा दिला, कॉलेजचे ते दिवस, एकमेकांशी झालेली ओळख, त्याचे प्रेमात झालेले रुपांतर, नंतरचे ते चोरुन चोरुन भेटणे, भेटकार्ड आणी प्रेमपत्रांची देवाणघेवाण सर्व काही. एव्हाना आतली गाणी वगैरे संपली होती आणी सकाळी लवकर उठायचे म्हणुन सगळे झोपायला गेले होते. अधुन-मधुन कोणीतरी बाहेर यायच, पण आम्हाला बघुन परत निघुन जायचे. आज झोपच येत नव्हती. सकाळ पर्यंत असेच गप्पा मारत बसावेसे वाटत होते, तेवढ्यात कोणत्यातरी आजीबाईंची हाक कानावर पडली..”झोपा आता, सकाळी लवकर उठायचे आहे, नंतर आयुष्य आहे गप्पा मारायला.” मग शेवटी, मावळत्या सुर्याचा नाही पण चंद्राच्या साक्षीने एकमेकांचा निरोप घेउन झोपायला गेलो.

सकाळी जाग आली ती लोकांच्या चाललेल्या गडबडीने, बादल्यांचे आवाज, चहाच्या कपांचे आवाज, बारक्या मुलांची बोंबाबोंब. परत एकदा मला जाणीव झाली की माझ्या लग्नाचा माझ्यापेक्षा इतरांनाच जास्ती उत्साह आहे. नोंदणी पध्दत किती सुटसुटीत असते, कोर्टात जायचे, दोन सह्या करायच्या, हार घालायचे आणी पेढे खायचे झाले. पण कुणाला पटेल तर ना. मी आपल्याच विचारात मग्न होतो तोच लोकांची झुंड आत आली मला उचलले आणी आंघोळीला नेहुन बसवले. कसले कसले तेल, उटणी, रंगीत साबण आणी बरेच काही होते. मग मला बराच धुतला आरती का ओवाळणी वगैरे झाली. मला आता खुप झोप आली होती पण नाही, गुरुजी यायची वेळ झाली म्हणे त्यामुळे आवरावे लागले. मग आवरले एकदाचे आणी खाली आलो. खाली खिचडीचा मस्त वास सुटला होता, तेवढ्यात कुणीतरी माझ्या समोर “डिश” आणुन ठेवली. नवरा मुलाचा मान म्हणतात तो हाच असावा असे म्हणुन मी आडवा हात मारला. त्यावर एक कप कॉफी ढकलली तेंव्हा कुठे जरा बरे वाटले.

मग मला सौं ची आठवण झाली. मनात म्हणले दिसत नाहीये कुठे, काल रात्री उशीरा झोपली अजुन उठली नाही कि काय? माझी शंका मी माझ्या सालींपाशी बोलुन दाखवली तेंव्हा कळले की ती सकाळी लवकरच उठलीये, ब्युटी-पार्लर वाली आलीये, मेक-अप चालु आहे. तेव्हढ्यात ती आलीच बाहेर. काय चिकणी दिसत होती हिरव्या साडी मध्ये. पण लगेच माझ्या इकडे आलीच नाही. तिच्या नातेवाइकांचे कौतुक चालु होते ना. “काय सुंदर दिसतीय ना पल्लु”,”किती गोड दिसतीय, द्रुष्ट काढा बाई तिची”, “साडी चा रंग किती उठुन दिसतोय”, “मेक-अप किती छान केलाय” असे आणी बरेच काही. मेक-अप चांगला केला होता खुप वेगळीच दिसत होती, पण पावडर जऱा जास्तीच लावली होती वाटते त्यामुळे “खारा-दाणा” दिसत होती. असो. मग आमचे एकत्र आणी वेग-वेगळे फोटो काढले गेले. मग माझ्या सासर च्या लोकांनी खिचडी आमच्या समोर आणुन ठेवली. मी म्हणले “मी खाल्ली.!!” ..”आधीच??” [म्हणजे असे पण असते का मी तिच्या आधी काही खायचे नाही??!!”]

थोड्याच वेळात गुरुजी आले. त्यांना गुरुजी का म्हणतात तेच कळत नाही, मी आपला त्यांना साधुच म्हणतो. तर ते आले. इकडे तिकडे कटाक्ष टाकला आणी मग स्थानापन्न झाले. मग थोड्यावेळाने त्यांनी गर्जना केली. मुलाला बोलवा, मुलीला बोलवा. आता तिकडे एवढ्या छान अक्षरात फुलांमधे माझे आणी पल्लवी चे नाव लिहिले होते. मग नावाने हाक मारावी ना.. मुलगा, मुलगी काय..तर आम्ही तिकडे गेलो. लगेच कॅमेरे वगैरे सरसावले. मग कसल्या कसल्या पुजा सुरू झाल्या. वातावरण खुप प्रसन्न होते पण बहुतेक त्या साधुला ते बघवले नसावे, त्याने समोरच्या भांड्यात आग पेटवलीच आणी मला म्हणाला “माझे मंत्र पठण होइ पर्यंत यात पळी भर तेल टाकत रहा.. ॐ श्री गणपतेय नमः, ॐ श्री सिध्दविनायेन नमः, तुमची कुलदेवता कोण. [मला कुठे माहीत] मी आई कडे कटाक्ष टाकला. “अंबाबाई..” पुढे.. असेच काही तरी चालु होते. मी आगीत तेल ओतत होतो.. थोड्याच वेळात सगळा धुराडा झाला. आमच्या सौ तो धुर नसुन धुके आहे अशा आनंदात आमच्या हाताला हात लावुन बसल्या होत्या. समोर बघ्यांची गर्दी वाढत होती. मी उगाचच खुष असल्याचे भासवत होतो. मधुन मधुन “मम” चालुच होते. त्यातच आता सारखे उठुन “मोठ्यांना नमस्कार करा” चा प्रकार वाढला होता. हळुहळु मला पण हा सगळा प्रकार आवडायला लागला होता फक्त त्या धुराचे काहीतरी करायला हवे होते. तासभर हा प्रकार झाल्यावर साधु थांबला. मग आम्ही उभे राहीलो. माझ्या हातात लाह्यांचा एक ढिग दिला आणी तो तिच्या हातावरुन आगीत टाकायला सांगीतले. मला एव्हाना परत भुक लागायला लागली होती. त्या आगीत भाजल्या जाणाऱ्या लाह्या बघुन मला “पॉपकॉर्न” ची आठवण होत होती.

हे झाल्यावर एक तांदुळाने भरलेले ताट समोर आले. मी म्हणे ह्यावर नाव लिहायचे बायकोचे, किंवा जर बदलणार असेल तर. मी तिला आधी घाबरवुन ठेवले होते कि मी ‘सगुणा’ किंवा असलेच काही तरी अतरंगी नाव ठेवणार म्हणुन त्यामुळे ती लक्ष ठेवुन होती. मग मंगळसुत्र आले. ह्या क्षणाची मात्र मी आतुरतेने वाट बघत होतो. मी अक्षरशः त्यावर झडप घातली आणी “गुरुजींची” आज्ञा होताच ते सौंच्या गळ्यात घालुन टाकले. खुप छान दिसत होते ते तिला. त्यानंतर मग सात फेरे झाले.. हा प्रकार पण मला खुप आवडला. मजा आली. आता जरा त्या साधुने विश्रांती घ्यायेचे ठरवले असावे. त्याने आम्हाला कपडे बदलुन यायला सांगीतले. मग मी पटकन कपडे बदलुन आलो. परत ते पाय धुवा वगैरे.. यावेळेला मी वैतागलो होतो. म्हणले बुटावरच ओता काय ओतायचे ते. आता खुपच गर्दी झाली होती.. बहुतेक मुहुर्त आला होता. मग आंतरपाट वगैरे धरला. आणी थोड्याच वेळात “तदेव लग्नं..” सुरु झाले. मनामध्ये खुप साऱ्या भावना दाटुन आल्या होत्या. विचारांची गर्दी झाली होती. आज मी ब्रम्हचर्य सोडुन, गृहस्थ होणार होतो. मधुनच आंतरपाटाच्या वरुन मी पलीकडे आमच्या सौ रडत आहेत का ते बघत होतो.. पण नाही.. मस्त हसत होती.. छान..मला आपली उगाचच चिंता वाटत होती. एवढ्यात आंतरपाट बाजुला झाला आणी आम्ही एकमेकांच्या गळ्यात हार घातले. नंतर काय झाले आठवत नाही. एक वेगळ्याच धुंदीत होतो. खुप सारी लोक शुभेच्छा देउन गेली.

तर असा हा लग्न सोहळा “अगं अगं म्हशी” म्हणत शेवटी मात्र एन्जॉय केला.

पोराला कुत्र्यासारखा धुतला


काल अचानक पणे मतदानानिमीत्त आजच्यादिवशी आम्हाला सुट्टी जाहीर केली. अर्थात त्यासाठी पुढच्या शनिवारी कामाला यावे लागणार आहे. पण आज तर सुट्टी मिळाली. भल्या सकाळी ८ वाजताच मतदान करुन आलो. बायकोने आल्या आल्या ‘आज मुलाला आंघोळ घाल ना!’ म्हणुन तगादा लावला. पोरंगं ही मग बाबांबरोबरच आंघोळ करायची म्हणुन बोंबलत बसलं मग काय करता शेवटी गेलो दोघं जण आंघोळीला.

पहिले २-४ तांबे झाल्यावर साबण लावायची वेळ आली. आता सहसा त्याला आंघोळ त्याची आई किंवा आज्जीच घालते त्यामुळे त्याचा साबण कुठला मला कसं माहित. समोर एक गुलाबी रंगाचा साबण होता. पोराचा आवडता रंग गुलाबीच म्हणलं हाच असणार म्हणुन घेतला तोच. पोराने ही साबणं बघीतल्या बघीतल्या.. “आsss!! पिंक साबणं. कित्ती छान आहे” म्हणुन आपला आनंद व्यक्त केला.

तरी एकदा विचारावं म्हणुन विचारले, “काय रे हाच ना तुझा साबंण?” ३ वर्षाचे पोरगं ते त्याला काय..”होss हाच्च माझा साबणं” म्हणुन मोकळा. “रंग कित्ती छान आहे”, ‘कित्ती छान वास आहे” वगैरे विषेशणं चालुच होती. साबणावर भु-भु चे चित्र होते. ते लगेच मी त्याला दाखवले, “हे बघ.. डॉगी पण आहे साबणावर!!!” पोरगा खुssssश्श” अश्यारीतीने आनंदाने आंघोळ पार पाडली. पोराला पाठवलं बाहेर आणि मी माझी आंघोळ चालु केली.

बाहेरुन पोराचा आईशी चाललेला संवाद ऐकु येत होता.
“आई.. आज बाबांनी मला नविन नविन साबणाने आंघोळ घातली”..
आई..”होss!!!, कुठला रे?”
“पिंक पिंक होता भु भु चे चित्र असलेला. मला आवडला.. मला बाबा पण आवडले. मला तु नाही आवडत तु नाही मला त्या साबणाने आंघोळ घालत”

त्याचे वाक्य पुर्ण होयच्या आधीच बायकोने बाथरुमचे दार बडवले..”अरे तु कुठल्या साबणाने आंघोळ घातली त्याला??”
मी: “का काय झालं.. त्याच त्याच्या पिंक साबणाने”
एव्हाना मी दार उघडले होते. बायको आत घुसली आणि समोरचा साबण हातात धरुन मला म्हणाली .. “याsss??”
मी ‘हो’ म्हणलं. बायकोने डोक्यालाच हात लावला.. ‘अरे तो आपल्या कुत्र्याचा आंघोळीचा साबण आहे.. माहीत नाही का तुला?? हा बघ हा ओजस चा साबण जॉन्सन ऍन्ड जॉन्सन चा’
मी.. “अरे देव्वा…”

पोराचे नुकतेच आवरले होते, परत त्याचे कपडे काढले आणि आंघोळीला घेतला. दोघांनी चांगला घासुन पुसुन धुतला त्याला. परत बाहेर आल्यावर तेल, क्रिम, पावडर चोपडले. सुट्टीच्या दिवशी नसता उपद्याप झाला.

एक बरं झालं पण.. निदान लगेच तरी त्याच्या आंघोळीचे काम माझ्याकडे येणार नाही.

हसुन हसुन पुरे वाट


माझी हसुन हसुन पुरे वाट करणारा एक किस्सा सांगतो.

थोडे प्रास्तावीक, मी संगणक अभियंता असुन संगणक प्रणालीमधील किडे पकडण्याचे (Software testing, bugs) काम करतो. नॉन आयटी लोकांसाठी सांगायचे म्हणजे एखादे सॉफ्टवेअर बाजारात विकायला जाण्याआधी, आपणच, ग्राहक ते सॉफ्टवेअर कसे कसे वापरेल आणि ते सगळे निट चालते आहे ना हे पहावयाचे. जर एखादी गोष्ट नीट चालत नसेल तर त्याचा ‘बग फाईल’ करायचा. मग दुसऱ्या दिवशी क्लायंट बरोबर तो बग मिटींग मध्ये चघळायचा असे थोडक्यात स्वरुप असते. उदाहरणच द्यायचे झाले तर ‘याहु मेल’ ला ‘साईन-अप’ करुन बघा होते आहे का? झाले तर संगणक-प्रणालीचा तो भाग निट चालतोय. नाही झाले तर ‘बग फाईल’ करा.

तर आता हे युजर तयार करायचे इथपर्यंत ठिक आहे हो. पण दर वेळेस टेस्ट करायचे असेल तर सारखं सारखं काय नावं द्यायची?. एकदा इतकी वाईट परीस्थीती आली की सगळ्या नावाचे युजर झालेले. काही टाकले तरी ‘Already exists’ आणि मला पण काही सुचत नव्हते म्हणुन टाकले आपले ‘First Name = maze (माझ)े Second Name= doke (डोके) Last Name=firalaya (फिरंलया )’
पण नेमका घोळ झाला आणि ‘युजर क्रियेशन फेल’ झाले. मी ही लगेच त्याचा ‘बग’ टाकुन दिला

दुसऱ्या दिवशी सकाळी ‘Bugs Analyzing Meeting’ मध्ये:

क्लायंट: ‘हे अनिकेत (क्लायंट लोक “हाय” नं म्हणता “हे” का म्हणतात हे मला न सुटलेले कोडं आहे). रिगार्डींग युवर यस्टर्डीज बग, आई सी द उजर फेल्ड नेम्ड “मझी डॉईकी फ़िअरालाया”‘
(माझ्या एकदम लक्षात आले की नेमक्या त्या युजर चे नाव मी असले अतरंगी ठेवले होते. त्याचा अर्थ मला माहीतेय पण त्या अंग्रेज क्लायंटला मराठीच कळत नाही तर त्याचा अर्थ काय कळणार?? तो तर आपला उच्चार करत होता. त्याचे ते उच्चार ऐकुन माझ्या आणि माझ्या कलीग च्या चेहऱ्यावर हास्य उमटले.) ‘सो ऍनीकीट (यातही एक मजा आहे, आमचे एक्चुअल संभाषण होयच्या आधी क्लायंट च्या दृष्टीने मी ‘तो’ नसुन ‘ती’ होतो कारण माझ्या नावात २-२ मुलीची नाव होती ‘ऍनी आणि केट’ (अनि+केत). धिस युजर, परत अडखळत त्याने ‘मझी डॉईकी फिअरालाया’ उच्चारले. गंभीर वातावरण असताना येणारे हसु दाबायचा प्रयत्न केला की हास्य जरा जास्तीच उफाळुन येते तसे आमचे झाले. म्हणजे खरंच विचार करा ना.. एखादी व्यक्ती जिच्याबद्दल तुमच्या मनात थोडाफार राग आहे अशी तुम्हाला त्याच्या नकळतच म्हणायला लागली की ‘त्याचे डोक फिरलेय’, तर हासु येईल की नाही?

आमचे ही तसेच झाले. हसण्याचा ज्वर हळु हळु वाढत होता, पण फोनवर आवाज ऐकु जावु नये म्हणुन तोंडावर हात ठेवुन हसु दाबण्याचा प्रयत्न करत होतो. तेवढ्यात माझ्या कलीगने तिच्या चेहऱयावरचे हास्य पुसुन माझ्याकडे फेकले. (हा खेळ तुम्हाला माहीत आहे की नाही ते मला माहीत नाही. यामध्ये आपल्याला खुप हासु येत असेल तर चेहऱ्यावरुन हात फिरवायचा आणि ते दुसऱ्याकडे फेकायचे म्हणजे आपले हासु कमी होते आणि दुसऱ्याला येते) याचा परीणाम खुपच वाईट झाला आणि मी जोरात ‘फुस्स्स’ करुन हसलो. तिकडे त्याचे “मझी डॉईकी फ़िअरालाया” चालुच होते.

मध्ये त्याने एकदा विचारले ही ..’व्हॉट हॅपन्न्ड, अनीथींग रॉग?’ आम्हाला खरंच सांगतो इतके हसु येत होते ना, कदाचीत ते वाचताना जाणवणार नाही, पण त्याच्या त्या अमेरीकी एस्केंटमधला उच्चार खुपच भयानक होता. कित्ती वेळा तर मी टेबलाखाली जाउन हसुन परत वर येत होतो.

मिटींग संपल्यावर बाहेर आलो तेंव्हा अक्षरशः मी लाल झालो होतो हसुन हसुन.

हॅलो!! एस.एन.डी.टी वुमन्स कॉलेज?


शनिवार, सुट्टीचा दिवस. आमरसाचे जेवण करुन निवांत पहुडलो होतो. डोळ्यात झोप हळु हळु उतरत होती एवढ्यात घरातला फोन खणखणला. सेल्समन/सेल्सवुमन आणि फोन कधी येईल काही सांगता येत नाही. चरफडत उठलो आणी फोन उचलला.

पलीकडुन एका युवतीचा आवाज, “हॅलो, एस.एन.डी.टी. वुमन्स कॉलेज?”.
“सॉरी, रॉग नंबर”, म्हणुन मी फोन धाडकन आपटुन बंद केला.

गादीवर जाउन जरा पडीन म्हणतो, तोच परत तीचाच फोन, “एस.एन.डी.टी?”

“नाही हो.. नंबर नीट तपासा ना!”, मी आवाजातली नाराजी शक्यतो लपवत म्हणालो.
ती, “अहो नंबर हाच दिलाय. मग हा कुणाचा नंबर आहे?”
मी: “ते नाही सांगु शकत पण एस.एन.डी.टी चा नाहीये. आणि आमच्या घरातील कोणीही एस.एन.डी.टी मध्ये प्राध्यापक, कर्मचारी नाहीये”.. धडाम्म, बंद करुन टाकला.

तासाभराने परत दुसऱ्या युवतीचा फोन.. “एस. एन.डी.टी?” परत तेच संभाषण. यावेळेला तिला निट सांगीतले, तुम्ही नंबर बरोबर दाबला आहे, परत लावुन बघु नका. हे एस. एन. डी. टी. वुमन्स कॉलेज नाही.

त्यानंतर दिवसभरात ८-१० फोन आले. झोपेचा पार बट्याबोळ झाला. इतका वैताग आला होता ना!!

रविवार सकाळ. १०.३० वाजले होते, टि.व्ही. वर ‘अलीफ लैला’ नामक कार्यक्रम बघत बसलो होतो. उडता गालीचा, आग ओकणारा राक्षस मस्त रंगात आले होते, एवढ्यात फोन वाजला.

पहील्यांदा…
“एस.एन.डी.टी?”
“रॉग नंबर”.. धडाम्म..

दुसऱ्यांदा..
“एस.एन.डी.टी?”
“रॉग नंबर”.. धडाम्म..

तिसऱ्यांदा..
“एस.एन…?”
“रॉग नंबर”.. धडाम्म..

चौथ्यांदा
“एस.?”
“रॉग नंबर”.. धडाम्म..

पाचव्यांदा..
धडाम्म..

आता माझ्या संभा्षणात अजुन एक वाक्य जोडले गेले होते, ‘तुम्हाला एस. एन. डी.टी. चा नंबर मिळाला तर त्यांना सांगा कुठल्यातरी प्रॉस्पेक्टसवर चुकीचा नंबर टाकलाय.’ जेणेकरुन तो नंबर लवकरच बदलला जाईल आणी मला येणारे हे निरर्थक फोन बंद होतील. पण कसंच काय? काही उपयोग झाला नाही. फोन येतच राहीले.

काही वेळेला माझ्याबद्दल लोकांना सहानभुती वाटावी म्हणुन मला कित्ती त्रास होतोय हेही सांगत होतो. पण काही महाभाग असेही होते..’हा एस.एन.डी.टी चा नंबर नाही तर मग त्यांचा नंबर काय?’ (आता मला काय माहीत).. अहो असे कसे माहीत नाही तुम्हाला, तुम्हाला इतके फोन येतात तर माहीत करुन घ्या ना (अहो..). धडाम्म, माझे म्हणणे ऐकुनच घ्यायचे नव्हते त्यांना.

काही आया आपल्या मुलीच्या कॉलेज ऍडमीशनबद्दल भावुक होत होत्या. “अहो, मी बारामती हुन बोलतेय (कधी कधी नगर, औरंगाबाद, नाशीक ही होतं) प्लिज मला तिथला नंबर सांगा ना. मी परत उद्या फोन करते” आता माझ्याकडेच नाही तर मी तरी कुठुन देणार.

महीनाभर हा प्रकार चालु होता. आता मात्र माझ्या आणि माझ्याही पेक्षा जास्ती आई आणि बायकोच्या.सहनशक्तीचा अंत झाला होता. हातातली कामं सोडुन फोन घ्यायला यावे तर हे ‘एस. एन. डी. टी!!!’

टेलीफोन डिरेक्टरी शोधुन झाली, झालेच तर कॉलेजमध्ये जाउन प्रॉस्पेक्टस बघुन झाले, पण माझा नंबर तिथे कुठेच नव्हता. मग या सगळ्या ‘विद्यार्थीनी’ मला कुठुन फोन करत होत्या. बर एस. एन. डी. टी. ची एक का वेबसाईट आहे?. कित्ती तरी शोधुन झाल्या पण प्रयत्न व्यर्थ. काही दिवस गणपती पाण्यात ठेवला, तळ्यातल्या गणपतीला नवस बोलला. पण काही उपयोग नाही.

पण एके दिवशी मात्र सापडली, एक वेबसाईट सापडली आणि घोळ लक्षात आला. माझा नंबर आणि एस. एन. डी. टी. चा नंबर अगदी एकसारखाच.. शेवटचे दोन अंक सोडले तर. माझ्या नंबरचा शेवट ‘६९’ ने होणारा तर एस.एन.डी.टी. चा शेवट ‘९६’ कोणत्यातरी लायकी नसलेल्या निर्लज्ज संगणक अभीयंत्याने वेबसाईट तयार करताना ‘९६’ ऐवजी ‘६९’ टाकले होते.

एखादा खजीना सापडावा तस्सा मला आनंद झाला. लगेच एस.एन.डी.टी. ला फोन करुन त्यांच्या कानावर ही चुक घातली. परंतु २ आठवडे उलटले तरी फोन चालुच होते. म्हणलं कदाचीत या युवतींनी खुप आधी वेबसाईट वरुन नंबर लिहुन घेतला असेल. होईल बंद हळु हळु. माझे समाजकार्य चालुच होते. आता नंबर माहीत असल्यामुळे त्या युवतींना मी खरा नंबर देत होतो आणि एक कळकळची विनंती पण करत होतो..”ताई, कृपया तिकडे फोन कराल तेंव्हा त्यांना सांगा वेब-साईटवर नंबर चुकीचा आहे.”

तरीही २ आठवडे झाले, फोन चालु. शेवटी परत एस.एन.डी.टी. कार्यालयात फोन केला. खरं तर चुक माझीच होती, लंच टाईम मध्ये फोन करत होतो.. पण काय करणार कामाच्या व्यापात वेळच मिळत नव्हता. ३-४ प्रयत्नांनंतर शेवटी कोणीतरी फोन उचलला.

‘हॅलो..’ (आवाजात पुणेरीपणा आणि खत्रुडपणा पुरेपुर भरला होता.)
मी: ‘हॅलो. एक विनंतीवजा तक्रार करायची होती. तुमच्या एका वेब-साईटवर तुम्ही चुकीचा नंबर टाकला आहे. म्हणजे बघा तुमचा नंबर xxx xxx x९६ आहे तर तुम्ही तो चुकुन xxx xxx x६९ टाकला आहे, जो दुर्दैवाने माझ्या घरचा नंबर आहे. तुमचे सगळे चौकशीचे फोन माझ्या घरी येतात हो. कृपया तो नंबर बदलुन घ्या’

त्याने माझे म्हणणे शांतपणे ऐकुन घेतले आणि ‘बरं’ म्हणुन फोन ठेवुन दिला.

मी खुश.. लगेच घरी फोन करुन आनंदाची बातमी दिली की आत्ता हे फोन बंद होणार. काय घोळ झाला होता आणि मी तो कसा शोधुन काढला ते सांगीतले. बायकोच्या आवाजात ‘नवरा माझा कित्ती हुशार’ चा भाव, तर आईच्या ‘पोरगं माझ गुणाचं’ कसं शोधुन काढल नै त्याने’!!

संध्याकाळी जेवायला गोडाचा शिरा होता.

दुसरा दिवस उजाडला आणि ‘येरे माझ्या मागल्या’ चालुच. एक दिवस झाला, दोन झाले, चांगला आठवडा झाला. शेवटी परत ‘एस.एन.डी.टी.’ च्या कार्यालयात फोन केला. यावेळेला फोन उचलणारा नविन असल्याने आणि मागच्यावेळेला फोन कोणी घेतला होता हे माहीत नसल्याने त्याला परत सगळे सांगावे लागले.

‘अहो पण तो वेब-साईटच्या नंबरचं आम्ही काही करु शकत नाही?’ तो..
मी संगणक क्षेत्रातलाच असल्याने मी ही लगेच ‘अहो पण का? एक साधी HTML तर आहे, तुम्हाला ती फक्त एडीट करुन नंबर बदलायचा आणि HTML परत पब्लीश करायची. आहे काय त्यात?’
‘अहो.. बरोबर आहे, पण ती वेब-साईट मुंबईला आहे!!’
मी आव्वाकच..”अहो वेबसाईट अशी कुठल्या गावाला नसते हो.. ती एका कंम्प्युटर वर असते जी कुठुनही एक्सेस करता येते. तुम्हाला त्या गावाला नाही जावे लागणार. प्लिज तेवढे बदलुन घ्या ना”
तो .” ते आम्हाला नाही कळत काही, एक काम करा तुम्ही मुंबईच्या कार्यालयात फोन करुन तक्रार नोंदवा ते बदल करतील”.. धडाम्म!!

आता मुंबईचा नंबर शोधण आलं. हातातली काम सोडुन २-३ मुंबईचे नंबर लावल्यावर एका ठिकाणी बरोबर नंबर लागला. तेथील मॅडमने फोन घेतला. मी परत माझं सगळ तुण-तुण वाजवल्यावर त्या मॅडमने नंबर लवकरात लवकर बदलुन घेण्याची आश्वासन दिले. तसेच अतीशय सौम्य शब्दात माझी माफी मागीतली. म्हणलं बघा मुंबईची लोक, नाहीतर आपल्या पुण्यात सगळे खत्रुडच भरलेले. आता आपलं काम होणार या विचाराने मी निर्धास्त झालो.

योगायोगाने २-३ दिवस कुणाचा फोन सुध्दा आला नाही. मग काय विचारता एकदम खुश. पण माशी शिंकायला वेळ नाही लागत, तिसऱ्या दिवशी तो नतदृष्ट वाजलाच ‘एस.एन.डी.टी.’ चा जप करत.

आता मात्र माझ्या सहनशक्तीचा अंतच होता. मग फोन करुन शेवटी अरेरावीची भाषाच वापरली. म्हणलं २ दिवसांत नंबर बदला नाहीतर ‘ग्राहकमंचाकडे तक्रार’ नोंदवतो. तसेच त्यांना होणाऱ्या नुकसानीचीही जाणीव करुन दिली. तुमच्या कॉलेज मध्ये ऍडमीशन घेउ इछ्चीणाऱ्या कित्तेक युवतींना योग्य नंबर न मिळाल्याने तुमचा आणि त्यांचा ही तोटा होतो आहे.

नंतरही काही दिवस फोन येत राहीले आणी मग बंद झाले. एक दिवशी सहजच ती वेब-साईट परत पाहीली आणि नंबर बदलेला दिसला आणी खरंच सांगतो, जीव १० फुटांवरुन हेलकावत भांड्यात पडला.

आजही फोन वाजला की छातीत धडकी भरते..”परत एस.एन.डी.टी. तर नाही!!!’

म्हशीची कृपा


कोणाच्या काय इच्छा असतील काही सांगता येत नाही.

माझ्या बाबतीतही हे खरे आहे. माझी ही अशीच एक जगावेगळी इच्छा होती की माझा हात प्लॅस्टर व्हावा. इतर लोकांनी हाताला बांधलेले ते प्लॅस्टर बघून मला त्यांचा फार हेवा वाटायचा. त्यावर बनवलेली नक्षी, लोकांच्या सह्या, मेसेजेस सगळे काही मला हवे हवे से वाटायचे. शेवटी देवाने माझे ऐकले आणि माझी इच्छा पूर्णं झाली.

ही तेंव्हाची गोष्ट आहे जेंव्हा मी महाविद्यालयाच्या दुसऱ्या वर्षाला होतो आणी एका कंपनीत काम करत होतो. त्यादिवशी काही कंपनीच्या कामानिमित्त मी बॅंकेत चाललो होतो. साधारण दुपारची ३-४ ची वेळ होती. काम संपेपर्यंत ५.३० वाजले असते आणी मग घरी जायचीच वेळच येते. त्यामुळे माझ्यासाठी आजचा दिवस संपल्यातच जमा होता.

दुपारची वेळ असल्याने रस्त्यावर वर्दळ कमी होती. त्यामुळे माझ्या गाडीचा वेग जरा जास्तीच होता. माझ्या पुढे सहा सिटर होती. बऱ्याच वेळेला प्रयत्न करून पण मला पुढे जायला जागा मिळत नव्हती त्यामुळे मी जरा वैतागलेलाच होतो. शेवटी मी गाडीचा वेग अजून वाढवला आणी सहा सिटरच्या अगदी जवळ पोहोचलो. आता कुठल्याही क्षणी मी उजवीकडे वळून पुढे जाणार होतो. एवढ्यात, ती डुक्कर रिक्षा एकदमच डावीकडे वळली आणी मी समोर बघतो तर काय..!! एक म्हैस आडवी उभी होती. तो आपला सहा-सिटर वाला शेवटच्या क्षणी वळला, मी एकदम मागेच असल्याने आधी मला ती म्हैस दिसली नाही, आणि दिसली तेव्हा खूप ऊशीर झाला होता. मी पुरता गोंधळून गेलो आणी सरळ त्या म्हशीवर जाऊन आपटलो. माझी गाडी एका बाजूला पडली आणी मी त्या म्हशीच्या अंगावरून पलीकडे जाऊन पडलो. पडताना, त्या म्हशीच्या अंगावर बसलेल्या कावळ्यालाही आपटलो.

थोड्याच वेळात आजूबाजूला गर्दी जमली. मला फार काही लागले नव्हते, थोडेसे खरचटले होते हाताला एवढेच. त्यात एक बाई मला उपदेश पाजत होती, सावकाश चालवायची, आजकालचे युवक वगैरे. तिने विचारले, “लागले का?” पण माझे लक्ष नाही गेले आणी मी गाडी उचलून जाऊ लागलो, तशी लगेच म्हणाली, “काय उर्मट आहे, उत्तर पण देत नाही वगैरे.”

त्यानंतर मी काम वगैरे संपवून कंपनीत परतलो. आता हात जरा सुजल्यासारखा वाटत होता. म्हणून प्रथमोपचार मधून थोडी औषधे घेतली आणि घरी गेलो. दुसऱ्या दिवशी सकाळी मात्र चांगला ठणका लागला. अंगठ्याचे हाड आणी हात खूप सुजले होते. थोड्यावेळ गरम पाण्याने शेकला,
हळद आणि सांबराचे शिंग उगाळून लावले तरी काही फरक पडेना. शेवटी दवाखान्याचा रस्ता धरला. गाडी चालवणे अशक्य झाले होते म्हणून मित्राच्या मागे बसून गेलो.

दवाखान्यात नंबर लावून बसलो होतो तेवढ्यात आतून कुणाची तरी किंकाळी ऐकू आली. मला मित्र म्हणत होता डॉक्टर हळूच हात घेतील हातात, जरा गोंजारतील आणी एकदम हिसका देतील. बहुतेक हाडावर हाड चढले असेल,ते सरळ होईल. त्या विचारानेच माझ्या अंगावर काटा आला. आत गेलो आणि झालेही तसेच. डॉक ने हात हातात घेऊन गोंजारायला सुरुवात केली. मी जाम घाबरलो आणि आधीच ओरडायला लागलो. शेवटी x-ray काढण्यात आला आणि बोटाचे हाड थोडेसे तुटले आहे असे लक्षात आले. डॉक ने मला तो x-ray समजावुन वगैरे सांगितला, पण मी मुख्य गोष्ट ऐकण्यासाठी अधीर झालो होतो. शेवटी जे मला अपेक्षित होते ते सांगीतलेच, की २-३ आठवडे, हाताला प्लॅस्टरघालावे लागेल.

माझ्या आनंदाला पारावार राहीला नाही. मी अक्षरशः त्यांचे आभार मानले. त्यांनाही प्रथम काही कळेना, मी आभार का मानतोय याचे. पण मग मी त्यांना सगळे सांगितले. यथावकाश हाताला प्लॅस्टर घातले गेले, मी माझी पूर्णं कल्पनाशक्ती लढवून ते सजवले, मित्रांच्या सह्या, म्हशीचे चित्र, स्टीकर्स, कविता, फोन नंबर्स आणि बरेच काही.

शेवटी अश्या रीतीने माझी इच्छा पूर्णं झाली. आजही, थंडीमध्ये हातातुन कळ आली की त्या म्हशीची आठवण झाल्याशिवाय रहात नाही.

हम्मा SSSSSSS !!

एक आगळी-वेगळी पैज


पैज ह्या प्रकारापासून मी जरा चार हात दूरच राहतो. कारण त्यात हरलो तर फार मोठे काही तरी गमवावे लागते आणि जिंकावे म्हणाले तर ते म्हणावे तितके सोपे नसते. पण शेवटी मानव प्राणी हा चुका करतच राहतो नाही का?

अशीच एक घटना, कॉलेजच्या दिवसांतील. नेहमीप्रमाणे आम्ही सगळे टवाळकीगीरी करत कॅन्टिन मध्ये बसलो होतो. रोज पैसे फार खर्च होतात म्हणून कॅन्टिन मध्ये जायचे नाही असे ठरवायचो.. आणि दररोज पावलं तिकडेच वळायची. सहज मनात विचार आला.. आठवडाभर रोज कॅन्टिनमध्ये येऊन खायचे आणि पैसे दुसऱ्या कुणी तरी भरायचे असे घडले तर किती बरे होईल नाही?.

मी माझा विचार तसा लगेच बोलूनही दाखवला.

आमच्या गप्पा चालूच होत्या तेवढ्यात कॅन्टिन मध्ये दोन छोटी मुलं पैसे मागायला आली. त्यांनी हनुमानाचा वेष घातला होता. तोंडाला हनुमानाचा मुखवटा, गळ्यात माळा, कमरेला एक फडक बांधलेले, खांद्यावर एक गदा, आणि मागे शेपटी. असली सॉलिड ध्यान दिसत होती ती.

ग्रुपमधल्याच एकाला युक्ती सुचली, मला म्हणाला.. “चल.. तुझे आठवड्याचे बिल मी भरतो..पण एक पैज लावायची.. ती जिंकलास तरच..”. मी लगेच तयार झालो..

मग तो म्हणाला.. हे दोन हनुमान आहेत ना त्यांना तुझ्या गाडीवर बसवायचे आणि डेक्क्नन पर्यंत फिरून यायचे. बरं नुसते जायचे नाही..जाताना स्वतःशीच काहीतरी मोठ्यांदा बडबडायचे. कुणी काही बोलले तरी त्यांच्याशी काही बोलायचे नाही. तू बरोबर वागतो आहेस की नाही हे पाहायला आम्ही मागून आमच्या गाड्यांवरून येणार.. बोल आहे कबूल?.

माझे कॉलेज.. सिंबायोसिस.. सेनापती बापट रोडवर होते.. तेथून डेक्कन तसे फार लांब नाही. पण तरीही…!! शिवाय वाटेत दोन कॉलेज लागतात..B.M.C.C आणि मराठवाडा.. चांगले public असते.. जवळच F.C. रोड आहे..काय करावे.. पण पैसे वाचण्याचा मोह ही होताच की.. शेवटी मी तयार झालो..

पैज लावली तर खरी, पण मनात विचार-चक्र चालू होते. इतक्या वेळ बोलायचे तरी काय?. नुकतेच शिवाजी महाराजांवरील पुस्तक वाचनात आले होते, त्यातील पावनखिंडीचा भाग कालपरवाचं वाचला असल्याने जसाच्या तसा लक्षात होता. मग ठरले तर.. तोच इतिहास बडबडायचा. ते दोन वानर पोरही माझ्याबरोबर पार्किंग मध्ये आली. आधी दोघांनाही मागे बसवले.. पण पुढच्याची शेपटी मागच्याच्या तोंडात जात होती.. त्यामुळे तो मागचा वैतागला. शेवटी एकाला मागे बसवले, आणि दुसरा, पुढे पेट्रोलच्या टाकीवर बसला.

काय सुंदर दृश्य होते ते. सगळे जण माझ्याकडे हा काय publicity stunt म्हणून बघत होती. हास्याचा महापूर लोटला. तशातच माझी गाडी मी पार्किंग मधून बाहेर काढली…मी माझी बडबड लगेच मोठ्यांदा चालू केली.

“….. आणि महाराजांची पालखी पन्हाळ्यावरून बाहेर पडली. अंधारामुळे दिसत काहीच नव्हते. पाऊस व सोसाट्याचे वादळ चालूच होते. विजेच्या प्रकाशात शत्रूने पाहिले (मनातल्या मनात म्हणाले, H.O.D. ने पाहिले तर) तर या भितीने जीव खालीवर होत होता. महाराज श्रींचे स्मरण करीत होते जगदंब-जगदंब!..सबंध डोंगरावरून पाणी खळाळत होते. रातकिड्यांनी कर्कश सूर धरला होता. सारे वातावरण भयानक होते…”

( वातावरण खरंच भयानक होते ते.. पुढे वानर, मागे वानर अशी ती आमची फेरी सेनापती बापट रोड पासूनच कुतूहलाचा आणि हास्याचा विषय ठरली होती.

रस्त्यावरून पायी जाणाऱ्या एका छोट्या मुलीने तीच्या आईला आमच्या कडे बोट दाखवून म्हणाली..”ममा ममा ते बघ मंकी गाडीवरून चाललेत” मागोमाग माझी दोस्त मंडळी येतच होती.

रंगोली हॉटेलपाशी नेमका सिग्नल लागला. आता आली का पंचाईत. कारण गाडी थांबवून बोलणे म्हणजे फारच झाले. आजूबाजूला लोक उभी असणार.. पण काय करणार.. पैज लावली होती.. माझे शिवचरित्र चालूच होते)

….बाजीप्रभूंनी आणि मावळ्यांनी वेढ्यांत पाऊल टाकले. पावसाचे आडवेतिडवे फटकारे बसत होते. महाराजांची पालखी गुपचूप पण झपझप पुढे सरकत होती.

थोड्याच वेळात वेढ्याची हद्द संपली. महाराज सिद्दी जौहरच्या मगरमिठींतुन सहीसलामत निसटले होते.

(शेजारचा एक माणूस बऱ्याच वेळ आमच्याकडे बघत होता, शेवटी त्याने विचारले..)
कुठल्या कॉलेजचा Traditional Day?
(मला इतरांशी बोलण्याची परवानगी नव्हती. मी त्याच्याकडे नजर टाकली आणि म्हणालो..)

“तुम फौरन शिवाजी का पीछा करो! मरे हाथोंसे एक बेनजीर नगीना निकल गया! हमारी ऑंखों में धूल झोंककर शिवाजी भाग गया! जाओ!

(तो माणूस चक्रावून गेला. म्हणाला.. काय आज सकाळी सकाळीच का?)

मी: बाजीप्रभू महाराजांना म्हणाले ” महाराज, तुम्ही जाणें! या खिंडीमेध्ये निम्मे मावळे घेऊन मी थांबतो. गडावर जातांच तोफांचे आवाज करणे! तोंपावतो गनिमाची फौज येऊं देत नाही! आमची चिंताच करूं नका”
बाजींनी महाराजांना अखेरचा मुजरा केला. हर हर महादेव!

त्याच वेळेस सिग्नल सुटला.. बरोबरच्या वानर सेनेनेही खांद्यावरील गदा उंचावून “हर हर महादेव” चा जल्लोष केला.

शत्रूची पहिली भयंकर लाट खिंडीवर थडकली. (माझ्या आजूबाजूनेही गर्दीची प्रचंड लाट वाहत होती. सगळ्यांच्या नजरापासून तोंड लपवत मी गाडी हाकत होतो) बाजीची (आणि माझीही) वानरसेना खवळली होती. खडाजंगी युद्ध सुरू झाले. बाजीची फौज सिद्दी मसूदच्या फौजेला जणू आव्हानच देत होती या या लेकांनो! आमचा राजा हवाय नाही का तुम्हांला? या इकडे!

थोड्याच वेळात डेक्कन आले.. चला..एक तर टप्पा पार झाला.. आता परत वळायचे आणि कॉलेज गाठले की झाली पैज पूर्ण. पण बहुदा जगदंबेला.. आपले.. ईश्वराला हे मान्य नसावे. डेक्कन च्या बस स्टॉप वर अजून एक-दोन हनुमानाच्या वेषातील ती भिकारी पोर उभी होती. कोणता तरी एक नेता त्यांना खाण्याचे काहीतरी वाटत होता. त्यातील एकाची नजर गाडीवर बसलेल्या त्या दोघांकडे गेली.. आणि त्याने आवाज टाकला..

“ए sss शंत्या, बबन्या.. अरं हे बघ इकडे काय मिळतेय”

त्यांना बघताच या पोरांनी मला गाडी थांबवायला सांगितली आणि ट्णा..ट्ण उड्या मारत ही पोर तिकडे निघून गेली. मी बऱ्याच वेळ वाट पाहिली..पण गर्दीत ती पोर कुठे पसार झाली काही कळलेच नाही.

“….गडावर तोफा कडाडल्या, आणि एकडे बाजीचा देह खिंडीत कोसळला.. गजापूरची खिंड पावन झाली ! पावनखिंड !”

माझ्या दोस्त लोकांनी माझ्या performance ची कदर करून आठवड्याचे नाही.. निदान ३ दिवसांचे कॅन्टिन बिल भरले. अशी ही आगळी-वेगळी.. आणि खूप मजा केलेली पैज मी कधीच विसरू शकणार नाही.