डोक्यात भुणभुणभुणारा मराठी भुंगा

डोक्यात भुणभुणभुणाऱ्या मराठी भुंग्याचे म्हणणे, असंख्य किस्से आणि मराठी कथा…


12 Comments

..अस्सं कस्सं झालं माझ्या नशीबी आलं!


खरं सांगतो, आम्ही आय.टी. वाले ना, जरा अती-शहाणे असतोच, पण तितकेच गॅडेट्स्च्या इतक्या आहारी गेलेलो असतो ना की एखाद्या दिवशी ह्या टेक्नॉलॉजीने ‘राम’ म्हणले तर आमचं काही खरं नाही.

आज अस्संच काहीसं झालं त्याचा हा किस्सा.

एक नविन ऍप्लीकेशन लिहायचे होते त्यासाठी मॅनेजरने मिटींग बोलावली. समोरच्या पांढऱ्या फळ्यावर निरनिराळ्या आकृत्या, टिपण्या, कल्पना, लॉजीक्स लिहीली जात होती. अर्थात हे सगळे मलाच करायचे असल्याने ते लिहुन घ्यावे म्हणुन मी कागद आणि पेन सरसावुन बसलो.

मॅनेजरने एक तुच्छ कटाक्ष टाकला आणि म्हणाला, ‘अरे लिहीतोस काय सगळे? आपली मिटींग संपली की मोबाईलने ह्याचे फोटो काढु, मग ते मी तुला ई-मेल करतो आणि त्याचा संदर्भ घेऊन तु एक छानसे डॉक्युमेंट बनव!’ मी सुध्दा खुश झालो, म्हणलं चला हे सगळे लिहीत बसण्याचा त्रास वाचला आणि परत फारसं लक्ष नाही दिलं तरी चालते आहे. नंतर फोटो बघुन कळेलच काय लिहायचे आहे ते.

पुढचा एक तास अगदी मस्त, आरामात गेला.

मिटींग संपली. बाहेर आल्यावर मस्त कॉफीपान करुन आलो. खुर्ची ओढली, संगणक चालु केला आणि इन-बॉक्स उघडला. “आली.. मेल आली..‘, लगेच सगळे फोटो संगणकावर उतरवुन घेतले. ते चालु असतानाच मेल वाचत होतो..

माफ कर मित्रा, मोबाईलमध्ये काहीतरी गडबड झालेली असल्यामुळे फोटो निटसे आले नाहीत त्यामुळे तुला आठवत असेलच, त्यावरुनच डॉक्युमेंट लिहुन टाक

तरी म्हणलं, ‘ठिक आहे.. मोबाईलचे फोटो तसेही काही वेळेस निट येत नाही. अगदी प्रमुख मुद्दे वाचता आले तर खुप झालं’

पण फोटो बघीतले आणि उरले सुरले अवसानच गळुन गेले. का? तुम्हीच बघा फोटो कसे आले आहेत ते. जसेच्या तसे इथे जोडत आहे. साईझ सुध्दा तोच बरं का! मी रिसाईझ वगैरे काही केले नाही. जसे फोटो आले आहेत तस्सेच जोडले इथे.

बरं मित्र असता तर दोन शिव्या तरी घातल्या असत्या. मॅनेजरला कुठल्या तोंडाने म्हणु मिटींगमधले मला आठवतं नाही म्हणुन?

आत्ता तुम्हीच सांगा, कसं काय लिहु डॉक्युमेंट? चांगलं लिहीलं असतं कागदावर तरं ..अस्सं कस्सं झालं माझ्या नशीबी आलं!

अरे रामा, कृष्णा, गोविंदा, परमेश्वरा वाचवं रे बाबा.






22 Comments

सावधान, बायको गाडी शिकत आहे


फारच भयानक, चित्तथरारक, ह्रुदयाची धडधड वाढवणाऱ्या, हातापायांना कंप फुटवणाऱ्या अनुभवातुन सध्या मी जात आहे. हो.. माझी बायको गाडी शिकत आहे… आणि या घटनेचा साक्षीदार जबरदस्तीने मला व्हावे लागत आहे.

त्याचे झाले असे की काही वर्षांपुर्वी ड्रायव्हींग स्कुल मधुन ट्रेनींग घेउन, पर्मनंट लायसन्स सहीत बायको गाडी शिकली (!!). त्यावेळेस आमची सॅन्ट्रो होती. परंतु कालापरत्वे तिची गाडी चालवायची सवय सुटली. परंतु अचानकपणे तिला आता परत गाडी चालवावीशी वाटायला लागले आहे. त्यामुळे जबरदस्तीने मला तिच्याबरोबर शेजारी बसुन हा भयावह अनुभव घ्यावा लागत आहे.

रोलर-कोस्टर, मेरी-गो-राऊंड आणि तत्सम राईड्स मध्ये जेवढा थरार मी अनुभवला नसेल तेवढा.. किंबहुना त्यापेक्षा जास्ती अनुभव मी घेत आहे.

सगळ्यात मुख्य प्रॉब्लेम आहे की गाडी चालवतान (?) बायको फक्त पुढे पहाते, पण मला मात्र डावीकडे, उजवीकडे, मागु, पुढे सगळीकडे लक्ष ठेवावे लागते. सकाळचीच गोष्ट घ्या ना.. मी गाडीचे हॅंडल घट्ट पकडुन बसलो होतो.. इतके घट्ट की तळव्यांना घाम फुटला होता.. गाडी ताशी ६० च्या वेगाने चालली होती. सर्व काही सुरळीत चालले होते आणि अचानक समोर सिग्नल लागलेला दिसला.

“आता काय करु?”.. बायको..
“काय म्हणजे..? ब्रेक तर लावावा लागेल ना…!. बर आधी गाडिचा गेअर बदल..”
“अरे पण आत्ता कुठल्या गेअर मध्ये आहे गाडी?”
“म्हणजे..? तुला गाडी कुठल्या गेअर मध्ये आहे हे पण माहीत नाही?”
“विसरले.. सांग ना पटकन बघुन”
“तिसऱ्या…”

सिग्नल लागलेला बघुन नेमकी एक फुलवाली समोर आली.

“सावकाश हा.. समोर फुलवाली आहे.. गाडी तिला धडकली ना.. तर तिच फुलं तिच्यावर टाकावी लागतील..”

नशीबाने.. तिच्याही आणि आमच्याही, बऱ्याच खाडखुडी नंतर गाडी थांबली..
सिग्नल सुटल्यावर नेहमीप्रमाणे गाडीने एक इंच पुढे जाऊन (क्लच निट दाबला नसल्याने) दम तोडला. परत इंजिन चालु करुन पुढे जाईपर्यंत मागच्या गाड्यांनी हॉर्न वाजवुन भंडावुन सोडले होते.

काही अंतर थोडे पुढे गेल्यावर मी अचानक किंचाळलो..
“अर्र..र्र…अर्र्र्र्र”
“काय झालं आता?” वैतागुन बायको म्हणाली..
“वाचले.. सुदैवाने वाचले.. काही नाही अगं.. डावीकडुन ना.. एक नवपरीणीत जोडपे चालले होते बघ दुचाकीवरुन, नुकताच त्यांच्या वंशाला फुल आलेले पण दिसत होते.. नशीबाने त्यांचा संसार उधळता उधळता वाचला…”

जाता-येता एकतर ती सारखा गाडीचा हॉर्न तरी वाजवत होती नाही तर समोरुन येणाऱयाला हातानेच खाणा-खुणा करुन थांबा, जा, असले प्रकार करत होती. विज्ञानाने का हो अजुन ‘माणुस अदृष्य होउ शकेल’ असा शोध नाही लावला? रेडीओ वर आर.जेंची चालु असलेली अखंड बडबड इरीटेट करत होती.. पण समोरचे लक्ष काढुन त्या रेडीओला हात लावायची माझी काही हिम्मत झाली नाही

माझ्यापायाशी ब्रेक नव्हता तरीही नकळत पायाने मी ब्रेक दाबत होतो.. तेवढ्यात समोर बहुतेक करुन लग्न किंवा तश्याच कुठल्यातरी समारंभासाठी साडी-शृंगार करुन जाणारी एक तरुणी समोर आली.. ती पण बावचळली आणि मी पण, पण बायको मोठ्ठी धिराची हो.. काहीच फरक पडला नाही तिला.. (मला शंका आहे.. तिने बघीतलेच नसणार..) तर अश्या अनेक पामरांचे जिव वाचवत घरी परतलो.

रात्रीची वेळ.. सहसा रहदारी कमी म्हणुन आम्ही परत गाडी चालवायला बाहेर पडलो.. थोडे अंतर पुढे गेलो आणि जोरदार पाऊस सुरु झाला. पुढचे काहीच दिसेना. शेवटी.. ‘भगवानने मेरी सुनली’ आणि बायकोने घरी जायचा निर्णय घेतला.. ते सुध्दा कडेला बसुन.. कारण पावसात गाडी चालवणे जमत नव्हते.

रस्त्यावर गर्दी नसल्याने आम्ही गाडी रस्त्याच्या मध्धेच उभी करतो बरं का.. मग गाडीचे इंजीन बंद करुन ती उतरली.. मी सुध्दा उतरलो जागा बदलण्यासाठी..

“अगं बंद नको करु गाडी.. मी बसतोच आहे ना..” म्हणल्यावर तिने परत बॅटरी ऑन केली आणि दार लावले.. मी सुध्दा दार लावले.

आता झाले काय, की बॅटरी ऑन केली आणि दार बंद असतील तर गाडी सेंट्रल लॉकींग मुळे आपोआप लॉक होते.. आणि झाले ही तसेच.. आम्ही दोघंही गाडीच्या बाहेर आणि ट्विक ट्विक वाजुन दार झाली की लॉक.. आता? आत कसे जाणार? गाडी रस्त्याच्या मधोमध.. गाडीचे दिवे, पार्कींग लाईट्स, व्हायपर्स चालु.. पण दरवाजा बंद.. नशीब घर जवळच होते.. मी तेथेच पावसात भिजत गाडीपाशी थांबलो आणि बायकोने घरी जाऊन दुसरी किल्ली आणली.

काय सांगु तुम्हाला कुठल्या कुठल्या प्रसंगातुन जात आहे. ड्रायव्हींग स्कुलवाल्यांच मला खरंच कौतुक वाटते.. दिवस-रात्र ते कुठल्या कुठल्या प्रसंगांना सामोरे जात असतात.. स्वतःला शांत राखत.. खरंच

देवा.. वाचव रे बाबा या संकटातुन लवकर..!

ये देवा तुझ्या दारी आलो गुणगान गाया,
तुझ्याइना माणसाचा जन्म जाई वाया
ऐ देवा दिली हाक उद्धार करायाssss,
आभाळाची छाया तुझी समिंदराची माया….
मोरया मोरया मोरया मोरया मोरया मोरया मोरया


25 Comments

कॉमेडी सि.आय.डी.



सोनी टि.व्ही वर प्रदर्शीत होणारी सि.आय.डी. ही मालीका (बहुतेक करुन) अजुनही चालु आहे. कोणी बघतं का ही मालीका? मी आधी खुप बघायचो, पण एक पोलीस कथानक म्हणुन नव्हे तर एक कॉमेडी म्हणुन.. ह्या मालीकेतील काही मजेदार गोष्टी

  • कुठलाही गुन्हा घडला की ती केस सरळ सि.आय.डी. कडेच जाते. पोलीसांकडे नाही. माझ्या माहीतीप्रमाणे ज्या केसेस फारच सेंसीटीव्ह असतात, किंवा राजकीय दृष्ट्या महत्वाच्या किंवा ज्याचा तपास करण्यात पोलीस यंत्रणा कुचकामी ठरली आहे अश्याच केसेस सि.आय.डी. कडे दिल्या जातात. यात तर पोलीस कुठ्ठेच दिसत नाहीत.
  • सि.आय.डी. नेहमी रिकामेच असतात. कुठलीही केस आली की ते ती घेउ शकत्तात. मुख्य म्हणजे गुन्ह्याची बातमी द्यायला लोकं सि.आय.डी. ला फोन करुन कसे बोलावतात. लोकं नेहमी फोन (खाकी वर्दीतील) पोलीसांना करतात ना?
  • गुन्ह्याच्या ठिकाणी थोडीशी जरी शोधाशोध केली की धडाध्धड पुरावे मिळायला लागतात. अजुबाजुला एखादे तरी पात्र नक्की असते जे खुप घाबरलेले असते. घाम फुटलेला असतो. अश्या पात्राने १००% गुन्हा केलेला नाही हे समजुन चालावे.
  • संशयीताला प्रश्न विचारायाला लागल्यावर तो किंवा ती लग्गेच रडायलाच लागतात. या वेळेस कॅमेरा प्रचंड प्रमाणात हालत असतो. वर/खाली, जवळ/लांब विवीध कोनांतुन त्याचे रडणे प्रेक्षकांपर्यंत पोहोचवले जाते.
  • प्रत्येक संशयीतावर हे सि.आय.डी. काही पुरावे नसताना सरळ-सरळ आरोपच करतात.. “सच बताओ तुमने ये खुन क्यु किया?”
  • प्रत्येक भागात सि.आय.डी इमारतीमध्ये एखादी काचेची खोली असते आणि आतमध्ये अभिजीत किंवा दया कुठल्यातरी गुन्हेगाराला बुकलत असतात आणि तो गया-वया करत असतो असे दृष्य दिसते.
  • ह्या ग्रुप मधील ‘दया’ हाच बहुतेक वेळा ड्रायवर असतो, फ्रेड्रीक / फ्रेडी हा नेहमी पांचट विनोदी प्रकार करत असतो तर एक आयटम महीला पोलीस (बऱ्याचवेळेला वेगवेगळी असते) खांद्याला बंदुकीचा पट्टा लावुन चेहऱ्यावर न शोभणारे रागीट भाव आणुन बरोबर असते.
  • प्रत्येक भागात एखादा फोटो नाहीतर एखादे तरी पात्र असे असतेच ज्याला बघुन ए.सी.पी. ला वाटते ‘इसकी शकल कुछ जानी पहचानी सी लग रही है!’
  • डॉक्टर आणि ए.सी.पी. प्रद्युमन त्यांच्या संभाषणातुन उगाचच निरर्थक विनोद फुलवायचा प्रयत्न करतात.
  • गुन्हेगाराच्या मागावर असताना एखाद्या ठिकाणी त्यांची गाडी थांबते. उतरल्यावर जवळपासच त्यांना काहीतरी पडलेले दिसते.. “सर ये देखो यहा पे क्या गिरा है!” दर वेळेस कसा काय असा योगायोग असतो हे अजुन न सुटलेले कोडं आहे
  • न पटणारा संगणकाचा वापर. दाखवायचे म्हणुन काय वाट्टेलते दाखवतात. उदाहरणार्थ गुन्हेगाराचे नाव ‘रोहीत शर्मा’ असेल तर ते संगणकावर शोधल्यावर सर्च लिस्ट मध्ये बरोब्बर त्याच गावातल्या त्याच रोहीत शर्माचे डिटेल्स पहीले येतात.
  • संगणकावर ‘रोहीत शर्माचा’ ठावठिकाणा शोधला की एखाद्या ठिकाणी एखादा लाल बिंदु चमकताना दिसतो. संगणकाला कसं कळते की तो ‘रोहीत शर्मा’ आहे? ‘सर वो देखो रोहीत शर्मा भाग रहा है.. चलो उसे पकडते है’ म्हणुन ते लगेच त्याच्या मागावर निघतात. त्या ठिकाणी पोहोचल्यावर लग्गेच त्यांना दुर कुठेतरी रोहीत शर्मा ‘भागताना’ दिसतो. अमेझींग टेक्नॉलॉजी.
  • गुन्हेगाराच्या श्रिमुखात २-३ भडकवल्यानंतर तो लगेच रडायला लागतो आणि गुन्हा कबुल करतो
  • बहुतेक वेळेला ज्याच्यावर अज्जीबात संशय नसतो असेच एखादे पात्र गुन्हेगार असते. गुन्ह्याचे कारण काहीही ओढाताण करुन जुळवलेले असते.

खुप्पच मज्जेदार आहे बाबा हि मालीका, सहज यु.ट्युब वर शोधले तर बरेच एपीसोड्स मिळाले, चला म्हणजे आजचा दिवस हसण्यात जाणार तर 🙂


12 Comments

माकडाच्या नानाची टांग


हेच ते माकड सुट्टीनिमीत्त माथेरानला गेलो होतो तेंव्हाची गोष्ट. दस्तुर-नाक्यावर गाडी ठेवुन हॉटेलवर पोहोचलो. सगळीकडे माकडांचा सुळसुळाट होता. लाल तोंडाची, काळ्या तोंडाची, किडुक-मिडुक पिल्लांपासुन भल्यामोठ्या हुप्या पर्यंत सर्व थरातील माकड बघुन मज्जा वाटत होती. दिवसभर खुप फिरलो, भरपुर फोटो काढले शॉपींग झाले दिवस मज्जेत गेला.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी पुल-साईड टेबलवर मस्त ब्रेकफास्ट करत होतो एवढ्यात तिथला एक नोकर धावत आला आणि म्हणाला, “अहो तुमच्या रुम मध्ये माकड शिरली आहेत! बाल्कनीचे तुमचे दार उघडे होते बहुदा, तेथुन ती माकडं आत घुसली!”. त्यातील गांभीर्य लक्षात यायला वेळ लागला आणि मग मात्र आम्ही लगेच पळत वर गेलो. दार उघडले आणि बघतो तर काय २-३ माकडांनी खोलीमध्ये धुडगुस घातला होता. सगळ्या सामानाची उसका-पासक केली होती. वस्तु इकडे तिकडे फेकल्या होत्या, फ्लॉवर पॉट तोडला होता, अथरुण फेकुन दिलि होती. आमच्या मागो-माग दोन-तिन वेटर-नोकर हातात काठ्या घेउन आले आणि त्या माकडांना हुसकावुन लावु लागले. तेवढ्यात मी जोरात ओरडलो- “थांबा..!!”

माझं लक्ष दोन माकडांकडे गेले. एका माकडाने माझा महागडा डिजीटल कॅमेरा धरला होता तर दुसऱ्याच्या हातात कारची किल्ली होती. जर का ही माकडं खोलीतुन बाहेर गेली तर ह्या वस्तु गेल्याच म्हणुन समजा. कॅमेरा तरी ठिक आहे, पण कारची किल्ली गेली तर काय करणार? घरी कसं जाणार? इथे दुर डोंगरावर कारचे दार उघडुन देणारा, डुप्लीकेट किल्ली करुन देणारा कुठुन भेटणार? म्हणजे इथुन परत पुण्याला जा, घरुन दुसरी किल्ली घ्या परत इकडे या आणि मग गाडी घेउन जा.. छे छे!! काहीतरी केलेच पाहीजे पण काय?

जुनी टोपीवाल्याची गोष्ट आठवली, आपण वस्तु फेकली की ते पण फेकतं, तसं करुन बघुयात म्हणुन मी जवळ ठेवलेली चप्पल हळुच माकडाच्या दिशेने फेकली, म्हणलं कदाचीत माकड पण किल्ली फेकेलं. पण झालं उलटच, चप्पल बघुन ते माकडं बिथरले, माझ्यावर दात विचकले आणि बाहेर बाल्कनीत जाउन बसले. तेथुन झाड एक फुटावर होते. माझी धडधड वाढली होती.

माकडाच्या पायाचे ठसे
तेवढ्यात मला पोराच बॅटरीवर चालणारे टेडी-बेअर पडलेले दिसले. हळुच ते चालु केले आणि कॉट वर ठेवले. ते चुक-चुक आवाज करणारे टेडी बघुन एक माकड खुश झालं हळुच ते टेडीच्या जवळ आलं त्याने हातातला कॅमेरा कडेला ठेवला, हळुच ते टेडी उचलले आणि झाडावर धुम ठोकली. मी लगेच पटकन पुढे जाउन तो कॅमेरा पकडला.

आता उरले दुसरे माकड. मगाशी मी चप्पल फेकल्या मुळे ते माझ्यावर चिडुन होते, फुल्ल खुन्नस! मग तो वेटर म्हणाला, “या माकडांना कपडे आवडतात, असेल काही तर फेका. मग माझी कॅप होती ती हळुच पुढे टाकली. रंगीत टोपी बघुन हे माकड पण हळु हळु बिचकत पुढे आले, किल्ली कडे एकदा बघुन ती कडेला फेकुन दिली, टोपी उचलली आणि पळुन गेलं. मी पटकन झडप घालुन किल्लीही पकडली. मग बाकीचे सामान, पैश्याचे पाकीट, पर्स वगैरे सगळे तपासले, नशीबाने सगळे जागेवर होते. अश्या रीतीने त्या काही थरारक क्षणांचा शेवट झाला, पण शेवटी तोंडातुन वाक्य निघालेच, ‘त्या माकडाच्या नानाची टांग’

सोबत खोलीत शिरलेल्या माकडांपैकी एकाचा फोटो (कसलं चिडलयं बघा, स्माईल प्लिज म्हणलं तरी कॅमेराकडे बघत्तच नाहीये), आणि अंथरूणावर उमटलेल्या त्याच्या पंजाचे फोटो जोडत आहे 🙂


19 Comments

तदेव लग्नं..


कुठलेही धार्मिक कार्यक्रम मला लांबुनच बरे वाटतात, पण माझ्या लग्नात मात्र मला सहभागी व्हावे लागणारच होते. त्यामुळे जशी जशी तारीख जवळ येत होती, तशी तशी माझी चिंता वाढतच होती. ते गळ्यात हार-तुरे घालायचे, तो साधु काय बोलतो ते ऐकायचे, मधेच तो काहीतरी म्हणायला सांगतो तसे म्हणायचे, बहुतेक वेळेला सुरुवात “मम” पासुनच असते, समोर आगीचा डोंब उसळलेला असतो, त्यात अजुन सारखे तुप घालायचे, त्यात अंगात भरजरी कपडे सांभाळायचे. मग लग्नानंतर भेटायला येणाऱ्यांबरोबर उगाचच खोटे खोटे हसायचे, मला हे सगळे जिवावर येते. मी सगळ्यांच्या हाता-पाया पडलो की नोंदणी पध्दतीने विवाह करू, पण माझे कोणी ऐकेल तर. अगदीच माझ्यावर उपकार म्हणुन आदल्या दिवशीचे श्रीमान पुजन का काय असते ते रद्द केले. सगळ्यांचे उत्तर एकच.. हौस-मौज असते, करुन घ्यायची.. हो..मान्य आहे, पण कुणाची, माझी का तुमची?. सगळ्यांच्या उत्साहाला नुसते उधाण आले होते. मला तसाही खरेदी मधे उत्साह नव्हता, त्यामुळे बाकीच्या लोकांनी त्यांची खरेदी करुन घेतली, पण शेवटी कुणीच उरले नाही तेंव्हा मला जबरदस्तीने खरेदीसाठी घेउन गेले. मग असंख्य प्रश्न, काय घ्यायचे, कोट घ्यायचा की जोधपुरी, की शेरवानी. खरे सांगतो, मला त्यातला फरकच कळत नाही. शेवटी त्यातल्या त्यात बरे दिसणारे घेउन बाहेर पडलो.

लग्नाच्या आदल्या दिवशी संध्याकाळी, होणाऱ्या बायकोचा फोनः इकडुन गाडी निघालीये तुम्हाला घ्यायला. तयार आहेस ना? [उगाचच युध्दाला वगैरे तयार असल्यासारखे वाटले]. काय कपडे घातले आहेस? काळ्या रंगाचे नको घालुस. [घ्या. झाले का.. मी तर काळ्या रंगाचाच शेरवानी का चुडीदार का काय ते घातले होते] मी आपले बर म्हणुन फोन ठेवुन दिला. तेव्हड्यात गाडी आलीच. मग आम्ही सगळे बाराती निघालो. कार्यालयापाशी दारातच आडवले.. जकात भरायला नाही हो.. ओवाळायला.. [बुट का मोजुडे काढा, पाय धुवा, परत घाला.. वैताग क्र.१] जिजु-जिजु म्हणुन सारखे फोन करणारी आणी चॅट वर भेटणारी माझी साली, जुईली हसत मुखाने स्वागताला हजर होती. मग जोरदार स्वागत समारंभ झाला.. हसण्याची मुक्त हस्ते उधळण झाली आणी आमच्या स्वारीने रणांगणात- आपले.. कार्यालयात प्रवेश केला. बरीच ओळखीची-अनोळखीची लोक जमली होती. ज्यांनी मला आधी पाहिले नव्हते किंवा मी ज्यांना आधी पाहिले नव्हते असे आम्ही एकमेकांकडे बघत होतो. थोड्याच वेळात आमच्या सौ. अवतरल्या. गडद निळ्यारंगाची एकदम रापचीक साडी घातली होती. चेहरा चमकी लागल्यासारखा चमकत होता. हाताची मेहंदी मस्तच रंगली होती. आता बोलायचे असते की नाही कुणास ठाउक.. म्हणुन मी आपली एक चोरटी स्माइल देउन मोर्चा दुसरीकडे वळवला. तोपर्यंत सामानाच्या बॅगा खोलीत गेल्या होत्या. थोड्याच वेळात जेवणासाठी बोलावणे आले. श्रीमान पुजन नसले तरी, भोजन होते. आमच्या सौ. लांब कुठेतरी त्यांच्या नातेवाईकांबरोबर बसल्या होत्या. लांबुनच त्यांनी छान दिसतोय असा हात हलवला, मग मी पण तसेच केले. मग तिने मला एक डोळा मारला.. आणी मी चक्क लाजलो. एवढ्यात वाढपी आले. शिरा-पुरीचे जेवण होते. जेवण झाल्यावर सगळी लोक पांगली. मी पण मित्रांबरोबर गप्पा मारत बसलो. थोड्यावेळाने मग मी झोपायला गेलो. पण हाय रे दैवा खाली अंताक्षरीचा खेळ सुरू झाला होता. झोपायचा प्रयत्न वायाच गेला. मग कंटाळुन मीपण खाली आलो. लगेच सगळ्यांनी मला पकडले आणी गाणी म्हणायला बसवले. पण सासरच्या अनेक लोकांसमोर गाणे कसे म्हणायचे या विचारांनी मी संकोचलो होतो त्यामुळे काहीतरी कारण काढुन मी बाहेर पडलो. आमच्या सौ. पण थोड्यावेळाने बाहेर आल्या. रात्रीचे १२ वगैरे वाजुन गेले होते. बाहेरच्या मंडपात अतिशय शांतता होती. आम्ही तिकडेच खुर्चा टाकुन गप्पा मारत बसलो. खुप छान क्षण होता तो. दोन वर्षाच्या मैत्रीनंतर उद्या [खरंतर आता आजच] आम्ही लग्नाच्या गोड बंधनात बांधले जाणार होतो. मग काय थोड्या जुन्या आठवणींना उजाळा दिला, कॉलेजचे ते दिवस, एकमेकांशी झालेली ओळख, त्याचे प्रेमात झालेले रुपांतर, नंतरचे ते चोरुन चोरुन भेटणे, भेटकार्ड आणी प्रेमपत्रांची देवाणघेवाण सर्व काही. एव्हाना आतली गाणी वगैरे संपली होती आणी सकाळी लवकर उठायचे म्हणुन सगळे झोपायला गेले होते. अधुन-मधुन कोणीतरी बाहेर यायच, पण आम्हाला बघुन परत निघुन जायचे. आज झोपच येत नव्हती. सकाळ पर्यंत असेच गप्पा मारत बसावेसे वाटत होते, तेवढ्यात कोणत्यातरी आजीबाईंची हाक कानावर पडली..”झोपा आता, सकाळी लवकर उठायचे आहे, नंतर आयुष्य आहे गप्पा मारायला.” मग शेवटी, मावळत्या सुर्याचा नाही पण चंद्राच्या साक्षीने एकमेकांचा निरोप घेउन झोपायला गेलो.

सकाळी जाग आली ती लोकांच्या चाललेल्या गडबडीने, बादल्यांचे आवाज, चहाच्या कपांचे आवाज, बारक्या मुलांची बोंबाबोंब. परत एकदा मला जाणीव झाली की माझ्या लग्नाचा माझ्यापेक्षा इतरांनाच जास्ती उत्साह आहे. नोंदणी पध्दत किती सुटसुटीत असते, कोर्टात जायचे, दोन सह्या करायच्या, हार घालायचे आणी पेढे खायचे झाले. पण कुणाला पटेल तर ना. मी आपल्याच विचारात मग्न होतो तोच लोकांची झुंड आत आली मला उचलले आणी आंघोळीला नेहुन बसवले. कसले कसले तेल, उटणी, रंगीत साबण आणी बरेच काही होते. मग मला बराच धुतला आरती का ओवाळणी वगैरे झाली. मला आता खुप झोप आली होती पण नाही, गुरुजी यायची वेळ झाली म्हणे त्यामुळे आवरावे लागले. मग आवरले एकदाचे आणी खाली आलो. खाली खिचडीचा मस्त वास सुटला होता, तेवढ्यात कुणीतरी माझ्या समोर “डिश” आणुन ठेवली. नवरा मुलाचा मान म्हणतात तो हाच असावा असे म्हणुन मी आडवा हात मारला. त्यावर एक कप कॉफी ढकलली तेंव्हा कुठे जरा बरे वाटले.

मग मला सौं ची आठवण झाली. मनात म्हणले दिसत नाहीये कुठे, काल रात्री उशीरा झोपली अजुन उठली नाही कि काय? माझी शंका मी माझ्या सालींपाशी बोलुन दाखवली तेंव्हा कळले की ती सकाळी लवकरच उठलीये, ब्युटी-पार्लर वाली आलीये, मेक-अप चालु आहे. तेव्हढ्यात ती आलीच बाहेर. काय चिकणी दिसत होती हिरव्या साडी मध्ये. पण लगेच माझ्या इकडे आलीच नाही. तिच्या नातेवाइकांचे कौतुक चालु होते ना. “काय सुंदर दिसतीय ना पल्लु”,”किती गोड दिसतीय, द्रुष्ट काढा बाई तिची”, “साडी चा रंग किती उठुन दिसतोय”, “मेक-अप किती छान केलाय” असे आणी बरेच काही. मेक-अप चांगला केला होता खुप वेगळीच दिसत होती, पण पावडर जऱा जास्तीच लावली होती वाटते त्यामुळे “खारा-दाणा” दिसत होती. असो. मग आमचे एकत्र आणी वेग-वेगळे फोटो काढले गेले. मग माझ्या सासर च्या लोकांनी खिचडी आमच्या समोर आणुन ठेवली. मी म्हणले “मी खाल्ली.!!” ..”आधीच??” [म्हणजे असे पण असते का मी तिच्या आधी काही खायचे नाही??!!”]

थोड्याच वेळात गुरुजी आले. त्यांना गुरुजी का म्हणतात तेच कळत नाही, मी आपला त्यांना साधुच म्हणतो. तर ते आले. इकडे तिकडे कटाक्ष टाकला आणी मग स्थानापन्न झाले. मग थोड्यावेळाने त्यांनी गर्जना केली. मुलाला बोलवा, मुलीला बोलवा. आता तिकडे एवढ्या छान अक्षरात फुलांमधे माझे आणी पल्लवी चे नाव लिहिले होते. मग नावाने हाक मारावी ना.. मुलगा, मुलगी काय..तर आम्ही तिकडे गेलो. लगेच कॅमेरे वगैरे सरसावले. मग कसल्या कसल्या पुजा सुरू झाल्या. वातावरण खुप प्रसन्न होते पण बहुतेक त्या साधुला ते बघवले नसावे, त्याने समोरच्या भांड्यात आग पेटवलीच आणी मला म्हणाला “माझे मंत्र पठण होइ पर्यंत यात पळी भर तेल टाकत रहा.. ॐ श्री गणपतेय नमः, ॐ श्री सिध्दविनायेन नमः, तुमची कुलदेवता कोण. [मला कुठे माहीत] मी आई कडे कटाक्ष टाकला. “अंबाबाई..” पुढे.. असेच काही तरी चालु होते. मी आगीत तेल ओतत होतो.. थोड्याच वेळात सगळा धुराडा झाला. आमच्या सौ तो धुर नसुन धुके आहे अशा आनंदात आमच्या हाताला हात लावुन बसल्या होत्या. समोर बघ्यांची गर्दी वाढत होती. मी उगाचच खुष असल्याचे भासवत होतो. मधुन मधुन “मम” चालुच होते. त्यातच आता सारखे उठुन “मोठ्यांना नमस्कार करा” चा प्रकार वाढला होता. हळुहळु मला पण हा सगळा प्रकार आवडायला लागला होता फक्त त्या धुराचे काहीतरी करायला हवे होते. तासभर हा प्रकार झाल्यावर साधु थांबला. मग आम्ही उभे राहीलो. माझ्या हातात लाह्यांचा एक ढिग दिला आणी तो तिच्या हातावरुन आगीत टाकायला सांगीतले. मला एव्हाना परत भुक लागायला लागली होती. त्या आगीत भाजल्या जाणाऱ्या लाह्या बघुन मला “पॉपकॉर्न” ची आठवण होत होती.

हे झाल्यावर एक तांदुळाने भरलेले ताट समोर आले. मी म्हणे ह्यावर नाव लिहायचे बायकोचे, किंवा जर बदलणार असेल तर. मी तिला आधी घाबरवुन ठेवले होते कि मी ‘सगुणा’ किंवा असलेच काही तरी अतरंगी नाव ठेवणार म्हणुन त्यामुळे ती लक्ष ठेवुन होती. मग मंगळसुत्र आले. ह्या क्षणाची मात्र मी आतुरतेने वाट बघत होतो. मी अक्षरशः त्यावर झडप घातली आणी “गुरुजींची” आज्ञा होताच ते सौंच्या गळ्यात घालुन टाकले. खुप छान दिसत होते ते तिला. त्यानंतर मग सात फेरे झाले.. हा प्रकार पण मला खुप आवडला. मजा आली. आता जरा त्या साधुने विश्रांती घ्यायेचे ठरवले असावे. त्याने आम्हाला कपडे बदलुन यायला सांगीतले. मग मी पटकन कपडे बदलुन आलो. परत ते पाय धुवा वगैरे.. यावेळेला मी वैतागलो होतो. म्हणले बुटावरच ओता काय ओतायचे ते. आता खुपच गर्दी झाली होती.. बहुतेक मुहुर्त आला होता. मग आंतरपाट वगैरे धरला. आणी थोड्याच वेळात “तदेव लग्नं..” सुरु झाले. मनामध्ये खुप साऱ्या भावना दाटुन आल्या होत्या. विचारांची गर्दी झाली होती. आज मी ब्रम्हचर्य सोडुन, गृहस्थ होणार होतो. मधुनच आंतरपाटाच्या वरुन मी पलीकडे आमच्या सौ रडत आहेत का ते बघत होतो.. पण नाही.. मस्त हसत होती.. छान..मला आपली उगाचच चिंता वाटत होती. एवढ्यात आंतरपाट बाजुला झाला आणी आम्ही एकमेकांच्या गळ्यात हार घातले. नंतर काय झाले आठवत नाही. एक वेगळ्याच धुंदीत होतो. खुप सारी लोक शुभेच्छा देउन गेली.

तर असा हा लग्न सोहळा “अगं अगं म्हशी” म्हणत शेवटी मात्र एन्जॉय केला.


14 Comments

पोराला कुत्र्यासारखा धुतला


काल अचानक पणे मतदानानिमीत्त आजच्यादिवशी आम्हाला सुट्टी जाहीर केली. अर्थात त्यासाठी पुढच्या शनिवारी कामाला यावे लागणार आहे. पण आज तर सुट्टी मिळाली. भल्या सकाळी ८ वाजताच मतदान करुन आलो. बायकोने आल्या आल्या ‘आज मुलाला आंघोळ घाल ना!’ म्हणुन तगादा लावला. पोरंगं ही मग बाबांबरोबरच आंघोळ करायची म्हणुन बोंबलत बसलं मग काय करता शेवटी गेलो दोघं जण आंघोळीला.

पहिले २-४ तांबे झाल्यावर साबण लावायची वेळ आली. आता सहसा त्याला आंघोळ त्याची आई किंवा आज्जीच घालते त्यामुळे त्याचा साबण कुठला मला कसं माहित. समोर एक गुलाबी रंगाचा साबण होता. पोराचा आवडता रंग गुलाबीच म्हणलं हाच असणार म्हणुन घेतला तोच. पोराने ही साबणं बघीतल्या बघीतल्या.. “आsss!! पिंक साबणं. कित्ती छान आहे” म्हणुन आपला आनंद व्यक्त केला.

तरी एकदा विचारावं म्हणुन विचारले, “काय रे हाच ना तुझा साबंण?” ३ वर्षाचे पोरगं ते त्याला काय..”होss हाच्च माझा साबणं” म्हणुन मोकळा. “रंग कित्ती छान आहे”, ‘कित्ती छान वास आहे” वगैरे विषेशणं चालुच होती. साबणावर भु-भु चे चित्र होते. ते लगेच मी त्याला दाखवले, “हे बघ.. डॉगी पण आहे साबणावर!!!” पोरगा खुssssश्श” अश्यारीतीने आनंदाने आंघोळ पार पाडली. पोराला पाठवलं बाहेर आणि मी माझी आंघोळ चालु केली.

बाहेरुन पोराचा आईशी चाललेला संवाद ऐकु येत होता.
“आई.. आज बाबांनी मला नविन नविन साबणाने आंघोळ घातली”..
आई..”होss!!!, कुठला रे?”
“पिंक पिंक होता भु भु चे चित्र असलेला. मला आवडला.. मला बाबा पण आवडले. मला तु नाही आवडत तु नाही मला त्या साबणाने आंघोळ घालत”

त्याचे वाक्य पुर्ण होयच्या आधीच बायकोने बाथरुमचे दार बडवले..”अरे तु कुठल्या साबणाने आंघोळ घातली त्याला??”
मी: “का काय झालं.. त्याच त्याच्या पिंक साबणाने”
एव्हाना मी दार उघडले होते. बायको आत घुसली आणि समोरचा साबण हातात धरुन मला म्हणाली .. “याsss??”
मी ‘हो’ म्हणलं. बायकोने डोक्यालाच हात लावला.. ‘अरे तो आपल्या कुत्र्याचा आंघोळीचा साबण आहे.. माहीत नाही का तुला?? हा बघ हा ओजस चा साबण जॉन्सन ऍन्ड जॉन्सन चा’
मी.. “अरे देव्वा…”

पोराचे नुकतेच आवरले होते, परत त्याचे कपडे काढले आणि आंघोळीला घेतला. दोघांनी चांगला घासुन पुसुन धुतला त्याला. परत बाहेर आल्यावर तेल, क्रिम, पावडर चोपडले. सुट्टीच्या दिवशी नसता उपद्याप झाला.

एक बरं झालं पण.. निदान लगेच तरी त्याच्या आंघोळीचे काम माझ्याकडे येणार नाही.


9 Comments

हसुन हसुन पुरे वाट


माझी हसुन हसुन पुरे वाट करणारा एक किस्सा सांगतो.

थोडे प्रास्तावीक, मी संगणक अभियंता असुन संगणक प्रणालीमधील किडे पकडण्याचे (Software testing, bugs) काम करतो. नॉन आयटी लोकांसाठी सांगायचे म्हणजे एखादे सॉफ्टवेअर बाजारात विकायला जाण्याआधी, आपणच, ग्राहक ते सॉफ्टवेअर कसे कसे वापरेल आणि ते सगळे निट चालते आहे ना हे पहावयाचे. जर एखादी गोष्ट नीट चालत नसेल तर त्याचा ‘बग फाईल’ करायचा. मग दुसऱ्या दिवशी क्लायंट बरोबर तो बग मिटींग मध्ये चघळायचा असे थोडक्यात स्वरुप असते. उदाहरणच द्यायचे झाले तर ‘याहु मेल’ ला ‘साईन-अप’ करुन बघा होते आहे का? झाले तर संगणक-प्रणालीचा तो भाग निट चालतोय. नाही झाले तर ‘बग फाईल’ करा.

तर आता हे युजर तयार करायचे इथपर्यंत ठिक आहे हो. पण दर वेळेस टेस्ट करायचे असेल तर सारखं सारखं काय नावं द्यायची?. एकदा इतकी वाईट परीस्थीती आली की सगळ्या नावाचे युजर झालेले. काही टाकले तरी ‘Already exists’ आणि मला पण काही सुचत नव्हते म्हणुन टाकले आपले ‘First Name = maze (माझ)े Second Name= doke (डोके) Last Name=firalaya (फिरंलया )’
पण नेमका घोळ झाला आणि ‘युजर क्रियेशन फेल’ झाले. मी ही लगेच त्याचा ‘बग’ टाकुन दिला

दुसऱ्या दिवशी सकाळी ‘Bugs Analyzing Meeting’ मध्ये:

क्लायंट: ‘हे अनिकेत (क्लायंट लोक “हाय” नं म्हणता “हे” का म्हणतात हे मला न सुटलेले कोडं आहे). रिगार्डींग युवर यस्टर्डीज बग, आई सी द उजर फेल्ड नेम्ड “मझी डॉईकी फ़िअरालाया”‘
(माझ्या एकदम लक्षात आले की नेमक्या त्या युजर चे नाव मी असले अतरंगी ठेवले होते. त्याचा अर्थ मला माहीतेय पण त्या अंग्रेज क्लायंटला मराठीच कळत नाही तर त्याचा अर्थ काय कळणार?? तो तर आपला उच्चार करत होता. त्याचे ते उच्चार ऐकुन माझ्या आणि माझ्या कलीग च्या चेहऱ्यावर हास्य उमटले.) ‘सो ऍनीकीट (यातही एक मजा आहे, आमचे एक्चुअल संभाषण होयच्या आधी क्लायंट च्या दृष्टीने मी ‘तो’ नसुन ‘ती’ होतो कारण माझ्या नावात २-२ मुलीची नाव होती ‘ऍनी आणि केट’ (अनि+केत). धिस युजर, परत अडखळत त्याने ‘मझी डॉईकी फिअरालाया’ उच्चारले. गंभीर वातावरण असताना येणारे हसु दाबायचा प्रयत्न केला की हास्य जरा जास्तीच उफाळुन येते तसे आमचे झाले. म्हणजे खरंच विचार करा ना.. एखादी व्यक्ती जिच्याबद्दल तुमच्या मनात थोडाफार राग आहे अशी तुम्हाला त्याच्या नकळतच म्हणायला लागली की ‘त्याचे डोक फिरलेय’, तर हासु येईल की नाही?

आमचे ही तसेच झाले. हसण्याचा ज्वर हळु हळु वाढत होता, पण फोनवर आवाज ऐकु जावु नये म्हणुन तोंडावर हात ठेवुन हसु दाबण्याचा प्रयत्न करत होतो. तेवढ्यात माझ्या कलीगने तिच्या चेहऱयावरचे हास्य पुसुन माझ्याकडे फेकले. (हा खेळ तुम्हाला माहीत आहे की नाही ते मला माहीत नाही. यामध्ये आपल्याला खुप हासु येत असेल तर चेहऱ्यावरुन हात फिरवायचा आणि ते दुसऱ्याकडे फेकायचे म्हणजे आपले हासु कमी होते आणि दुसऱ्याला येते) याचा परीणाम खुपच वाईट झाला आणि मी जोरात ‘फुस्स्स’ करुन हसलो. तिकडे त्याचे “मझी डॉईकी फ़िअरालाया” चालुच होते.

मध्ये त्याने एकदा विचारले ही ..’व्हॉट हॅपन्न्ड, अनीथींग रॉग?’ आम्हाला खरंच सांगतो इतके हसु येत होते ना, कदाचीत ते वाचताना जाणवणार नाही, पण त्याच्या त्या अमेरीकी एस्केंटमधला उच्चार खुपच भयानक होता. कित्ती वेळा तर मी टेबलाखाली जाउन हसुन परत वर येत होतो.

मिटींग संपल्यावर बाहेर आलो तेंव्हा अक्षरशः मी लाल झालो होतो हसुन हसुन.