डोक्यात भुणभुणभुणारा मराठी भुंगा

डोक्यात भुणभुणभुणाऱ्या मराठी भुंग्याचे म्हणणे, असंख्य किस्से आणि मराठी कथा…


38 Comments

इश्क – (भाग १)


कोरेगाव पार्कातल्या क्रॉसवर्डच्या बाहेर ‘मिडनाईट-ब्लॅक’ रंगातली फोर्ड-ईको-स्पोर्ट गाडी येऊन थांबली. दार उघडुन एक साधारण तिशीच्या आसपासचा एक युवक उतरला. गाडीच्या रंगाशीच सार्धम्य सांगणारा काळा कुळकुळीत सॅटीनचा शर्ट, ग्रे रंगाचं स्पोर्ट्स जॅकेट, पायात क्रोकोडाईल शुज, बारीक फ्रेमचा चंदेरी चष्मा आणि जेल लावुन मागे वळवलेले केसं. दाराशीच उभ्या असलेल्या बॉयला व्हॅलेसाठी गाडीची किल्ली देऊन तो क्रॉसवर्डमधील एका कोपर्‍याकडे वळला.

कोपर्‍यात जमलेली ८-१०च लोकं बघुन त्या तरूणाच्या चेहर्‍यावरील हास्य किंचीत मावळले.
त्याला आलेले बघताच गळ्यात मोठ्ठालं ओळखपत्र, कानाला ब्ल्यु-टूथ हेड्सेट लावून वावरणारा संयोजक टाईप्स एक युवक धावतच दाराकडे आला.

“वेलकम कबीर सर.. प्लिज वेलकम..”, तो संयोजक त्या तरुणाशी हातमिळवणी करत म्हणाला.
“जित.. अरे काय? इतकीच लोकं?”, काहीश्या नाराजीच्या स्वरात कबीर म्हणाला

कबीर, एक नविनच नावारुपाला आलेला लेखक. वर्षभरातच प्रकाशीत झालेली त्याची पहीली दोन पुस्तंक सुपर-हिट ठरली होती. गुन्हेगारी कथांमधील नविन उगवता तारा म्हणुन मेहतांचा प्रतिष्ठेचा पुरस्कार त्याने पटकावला होता. पहीले बॅंक-रॉबरी आणि दुसरे किडनॅपींगवर बेतलेली त्याची दोन्ही पुस्तकं हातोहात खपली होती. अनेकांनी ती पुस्तकं एकाच बैठकीत वाचुन काढली होती. शेवटच्या क्षणापर्यंत उत्सुकता ताणुन धरणार्‍या त्याच्या कथा उत्सुकतेचा विषय ठरल्या होत्या. त्यामानाने त्याचे तिसरे पुस्तक म्हणावे तसे प्रसिध्द होऊ शकले नाही. आणि आज कबीरचे चौथे पुस्तक प्रकाशीत होत होते.

परंतु प्रकाशनासाठी जमलेली जेमतेम ८-१० लोकं पाहून कबीर काहीसा निराशच झाला होता.

“जित.. इतकीच लोकं?”, कबीर
“आय एम सॉरी सर.. अ‍ॅड्व्हरटाईज तर व्यवस्थीत केले होते पण… येतील सर.. अजुन येतील लोकं..”, जित उसने अवसान आणून म्हणाला
“एनीबडी फ्रॉम मिडीय़ा?”, कबीर
“नो सर..”, खाली मान घालून जित पुटपुटला..

“ओके! व्हेअर ईज रोहन?”, कबीरने विचारलं.
“येतोय सर तो, सेकंड फ्लोअर-वर आहे, मी इन्फॉर्म केलंय त्यांना तुम्ही आला आहात म्हणुन..”, जित म्हणाला
“वेल देन.. शुड वुई प्रोसीड?”, कबीर जॅकेटची बटणं ठिक करत म्हणाला..

“वन सेकंद सर..”, असं म्हणुन जितने आपला फोन लावला… आणि म्हणाला.. “कबीर इज मेकींग एन्ट्री, स्पॉटलाईट अ‍ॅन्ड क्लॅपींग्ज प्लिज…”

दोन सेकंद थांबुन जितने कबीरला चलण्याची खुण केली. त्याचबरोबर एक मोठ्ठा स्पॉटलाईट कबीरवर येऊन स्थिरावला. पाठोपाठ स्टेजवरच्या निळ्या साडीतील एका तरूणीने केलेली अनांन्समेट आणि काही मोजक्या टाळ्यांच्या गजरात कबीर स्टेजवर चढला.

समोरच्या प्रेक्षकांत फारसं कोणी उत्साही दिसत नव्हते. पहील्या रांगेत तर बहुदा दोन चार रिकामे-पेन्शनरच येऊन बसले होते. त्यांना बघुन कबीरचे धाबे दणाणलेच. मागच्या प्रकाशनाच्या वेळी अश्याच एका वयस्कर माणसाने कबीरच्या पुस्तकातील अनावश्यक अश्लीलतेबद्दल चार खडे बोल सुनावले होते. आणि ह्यावेळी त्यावरुन किंचीतही बोध न घेता कबीरने ह्याही पुस्तकात नेहमीचे गरम प्रसंग घुसडले होतेच. कपाळावर मोठ्ठ कुंकु लावलेली एक स्त्री, दोन तिशीच्या आसपासचे तरुण आणि ५-६ कॉलेज युवक-युवतींचा ग्रुप.. बस्स…

“थॅंक्यु माय फ्रेंड्स…”, कबीरने माईकचा ताबा घेतला…”मला माहीती आहे, मला थोडा उशीरच झाला यायला.. त्याबद्दल मनापासुन दिलगीर आहे. मागच्या माझ्या तिन पुस्तकांना जो तुम्ही भरभरुन प्रतिसाद दिलात तसाच ह्या नव्या-कोर्‍या चौथ्या पुस्तकाला मिळेल अशी मी आशा बाळगतो. माझे हे चौथे पुस्तक ‘रोड-ट्रीप’ वर आधारीत आहे. एक कपल आपल्या अ‍ॅनीव्हर्सरीनिमीत्त ट्रीपला निघते आणि मग वाटेत काही घटना घडतात. मर्डर, किडनॅपींग, रोमॅन्स सर्व काही ह्या पुस्तकात आहेच…”

कबीर मुक्तपणे आपल्या पुस्तकाची तारीफ करत होता इतक्यात त्याच्या मोबाईलवर एक मेसेज आला.

कबीरने एस.एम.एस उघडला, रोहनचाच होता…

“कबीर.. फार पाल्हाळ लावू नकोस, जमली आहेत ती पण लोकं जातील.. पट्कन उरकुन वरती ये, मेहता साहेब तुझी वाट बघत आहेत…”

कबीरने वरती बघीतले, दुसर्‍या मजल्यावरच्या व्हरांड्यात गुटगुटीत, जुन्या काळच्या अजय-देवगणसारखी हेअर-स्टाईल असलेला गोरा-गोमटा रोहन उभा होता. रोहन.. म्हणाल तर कबीरचा जिवाभावाचा मित्र, म्हणाल तर कबीरचा मॅनेजर. त्याचे पब्लीकेशन्स, त्याच्या मिटींज्स, मिडीआ-कनेश्कन्स सगळं तो एकहाती सांभाळायचा.

त्याने कबीरला पटकन वरती यायची खुण केली आणि तो निघुन गेला.

“फ्रेंड्स, फक्त आजच्या दिवसापुरती ह्या पुस्तकावर ३०% डिस्काऊंट आहे, शिवाय.. मी अर्धा तास इथेच आहे, जे कोणी पुस्तक विकत घेतील त्यांना माझी साईन्ड कॉपी मिळेल ह्याची व्यवस्था आहे.. सो गाईज.. हिअर वुई गो…”

निळ्या साडीतील त्या दुसर्‍या संयोजक युवतीने मरुन-रंगाच्या वेस्टनमध्ये गुंडाळलेले पुस्तक कबीरच्या हातात दिले. कबीरने काळजीपुर्वक वेस्टन उघडले आणि आपले पुस्तक उंच धरले.

घेतलेल्या पैश्याला जागण्यासाठी संयोजक मंडळींनी जोरदार टाळ्या वाजवल्या, बाकी प्रेक्षकांमधुन काही मोजके सन्माननीय अपवाद वगळता फारसा कोणी उत्साह दाखवला नाही.

प्रकाशन संपवुन कबीर कोपर्‍यातील टेबलावर जाऊन बसला.
जित टेबलापाशी येऊन कबीरच्या कानाशी म्हणाला, “सर बुक-रिडींग करणार होतात ना? आय मीन पुस्तकातील काही मोजकी पानं तुम्ही वाचणार असं रोहनने कळवलं होतं.. तसं सांगीतलंय आपण..”

“लुक अराऊंड जित.. कुणाला इंटरेस्ट नाहीये… अर्धी लोकं उठुन गेली सुध्दा.. लेट्स कॅन्सल इट..”, कबीर म्हणाला
“ओके सर.. “, असं म्हणुन जित तेथुन निघुन गेला

अख्या गर्दीतील (!) फक्त दोन तरुणींना एक पुस्तक खरेदी करताना कबीरने पाहीले. त्या दोघीही स्वताच्या गप्पांमध्येच मग्न होत्या. बोलत बोलतच त्यांनी पुस्तक कबीरच्या टेबलावर ठेवले. कबीरने काही बोलण्यासाठी तोंड उघडले पण त्यांचे त्याच्याकडे लक्षच नव्हते.
कबीरने गुमान सही ठोकली, तसे ते पुस्तक घेऊन दोघी निघुन गेल्या.

कबीरने मोबाईल काढुन रोहनला फोन लावला.

“हॅलो.. रोहन.. अरे काय हे.. कसला थंडा रिस्पॉन्स… फक्त एकच पुस्तक विकलं गेलं..”, कबीर
“ते सोड.. तु वरती ये आधी.. मेहता सर थांबलेत..”, रोहन

“अरे पण.. मी सांगीतलं होतं ना त्यांना, त्यांची ऑफर मी आत्ता घेऊ शकत नाही म्हणुन…”, कबीर..
“हे बघ कबीर.. चिडू नकोस, पण आपलं तिसरं पुस्तक फारसं चाललं नाही.. आणि चौथ्याकडुनही मला फारश्या आशा नाहीत..”, रोहन

“अरे पण का? पहीली दोन पुस्तक किती मस्त प्रॉफीट देऊन गेली..”
“का? अरे एका तिसर्‍या माणसाच्या नजरेतुन तु तुझं पुस्तक वाचं. पुर्ण टाईप-कास्ट झाला आहेस तु. तेच खुन, त्याच मारामार्‍या, संधीसाधू बाई, माफीया, एखादा गरीब बेचारा परीस्थीती-का-मारा क्लर्क/मॅनेजर, प्रेडीक्टेबल झालंय अरे.. हे पुस्तक नाही गेलं विकलं तर तुला माहीती आहे का, आपल्याला केवढा मोठ्ठा लॉस होणारे..??”

“हो.. पण ते नंतर बघु ना, आत्ता त्या मेहताला घालवून दे…”
“हे बघ कबीर.. अर्धा तास झाला, त्यांच्यासारखा मोठ्ठा माणुस तुझी वाट बघत थांबलाय, निदान त्याची कदर म्हणुन तरी तु भेट.”

“पण यार, मला लव्ह-स्टोरी लिहीण्यात काडीचाही इंटरेस्ट नाहीये.. माझा जॉनरच नाहीये तो..”
“हे सगळं आपण समोरा-समोर बसुन नाही का बोलु शकत?.. तु वरती ये आधी..” असं म्हणुन रोहनने फोन बंद केला.

एव्हाना समोरची गर्दी पांगली होती. संयोजकांनीही फारसा पेशन्स नं दाखवता आवरा-आवरीला सुरुवात केली होती.

कबीरने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि तो क्रॉसवर्डच्या दुसर्‍या मजल्यावर गेला.

समोरच्याच सोफ्यावर साधारणपणे साठीच्या आसपासचे, चंदेरी केस असलेले एक गृहस्थ बसले होते. रोहन त्यांच्याच शेजारी बसला होता.

कबीरला येताना पहाताच ते गृहस्थ, मेहता, उठुन उभे राहीले..

“वेलकम यंग मॅन.. वेलकम.. ग्रिटींज्स फ्रॉम मेहना-एन-मेहता पब्लीकेश्नस ऑन युअर न्यु बुक..”
“थॅक्स अ लॉट सर…”, कबीर त्यांच्याशी हात मिळवत म्हणाला.. “प्लिज बसा ना सर.. “

दोघंही सोफ्यावर बसले…

“कॉफी?”, रोहनने विचारलं…
“नो.. थॅंक्स रोहन.. बसं..”, कबीर म्हणाला, “बोला मेहता सर, काय काम काढलंत?”

“काम वेगळं काहीच नाही”, कोटाची बटणं काढुन रिलॅक्स होत मेहता म्हणाले, “तेच, जे मागे आपण बोललो होतो…” असं म्हणुन त्यांनी कोटाच्या खिश्यातुन एक पांढरे एन्व्हलोप काढुन कबीरला दिले

“काय आहे हे..?”, कबीरने प्रश्नार्थक नजरेने मेहतांना विचारले.
“सि इट युअरसेल्फ..”, मेहता

कबीरने ते पाकीट उघडले, आतमध्ये त्याचं नाव घातलेला एक लाख रुपायाचा चेक होता.

“अ‍ॅडव्हॅन्स आहे, बाकीच्या टर्म्स मी रोहनशी बोललो आहे.. तो सांगेल सगळं…”

“पण सर, लव्ह-स्टोरी.. मला नाही जमायची.. आणि त्यात माझी पर्सनल लाईफ..”

“हो.. मला रोहनने सांगीतलं सगळं.. पण मला वाटतं, तुम्ही नक्की लिहु शकाल. तुमची लेखन शैली मला खुप आवडली. मला वाटतं तुम्हाला सुध्दा एका हिटची गरज आहे…”

“मी.. मी थोडं विचार करुन सांगतो मेहता सर..”, कबीर म्हणाला
“मला आत्ता कमीटमेंट हवीय कबीर. मी खुप दिवस थांबलो. येस… ऑर नो…”, मेहता निर्वाणीच्या सुरात म्हणाले..

“टेक ए ब्रेक कबीर.. कुठल्या तरी दुसर्‍या गावी जा, जिथे तु फक्त तु असशील, सगळ्यांपासुन दुर… तुझ्या इथल्या पर्सनल प्रॉब्लेम्सपासुन दुर.. कदाचीत तुझी लव्ह-स्टोरी तुला तिकडे सापडेल.. मेहता इज रेडी टु स्पॉन्सर युअर ट्रीप”, रोहन म्हणाला

“ओके हिअर इज अ डिल..”, कबीर म्हणाला.. “आय विल गिव्ह-इट-अ-ट्राय… से ३ आठवडे, पण त्यामध्ये काहीच कंस्ट्रक्टीव्ह नाही झालं तर वुई-विल कॅन्सल धिस डिल.. आणि मी हा चेक रिटर्न करेन, एक्स्पेट द टुर एक्स्पेन्सेस.. मेहता विल बेअर दोज.. ओके?”,

“डील..”, काही क्षण विचार करुन मेहता म्हणाले

“ग्रेट देन… बुक मी ए व्हिला इन माथेरान.. पुर्ण शांतता आहे तेथे..”, कबीर म्हणाला..

“माथेरान? अरे तुला लव्ह-स्टोरी लिहायची आहे, मेडीटेशनवर बुक नाही..”, हसत हसत मेहता म्हणाले, “माथेरान किती अंधारलेले, बंद-बंद गाव आहे.. यु निड टु गो टु सम लाईव्हली प्लेस.. कलरफुल.. फुल्ल ऑफ युथ प्लेस.. यु आर गोईंग टु गोवा.. उद्या सकाळपर्यंत मी प्लेन टिकीट्स आणि हॉटेल बुकिंग डिटेल्स रोहनला मेल करतो..ओके?” मेहता सोफ्यावरुन उठत म्हणाले…

“थॅंक्यु सो मच सर..”, रोहन आणि कबीर मेहतांना म्हणाले…

“फॉल इन लव्ह यंग मॅन.. अ‍ॅन्ड मेक अस फॉल इन लव्ह विथ युअर स्टोरी…”, कबीरच्या खांद्यावर दोन बोट वाजवत मेहता म्हणाले आणि मागे वळुन निघुन गेले…

“वन लॅक्स?”, कबीर डोळे उडवत रोहनला म्हणाला..
“मग ! सांगत होतो तुला.. अरे हा तर अ‍ॅडव्हान्स आहे.. चल कॉफी घेऊ आधी.. मी तुला बाकीचे डिटेल्स ब्रिफ करतो..”, रोहन म्हणाला..

दोघं जण क्रॉसवर्डच्या कॉफी कॉर्नरकडे निघाले.


मंडळी सॉल्लीड प्रेमकथा आहे.. असं मी नाही.. वाचकच म्हणत आहेत.. पुढील कथा वाचण्यासाठी कथेचे ई-पुस्तक रुपांतरीत अ‍ॅप आपल्या मोबाईलवर उतरवुन घ्या.. चकट-फ़ू आहे..

डाऊनलोड करण्यासाठी इथे टिचकी मारा

शेकडो प्रतिक्रियांमधल्या ह्या काही निवडक वाचकांच्या प्रतिक्रिया. पण मी म्हणतो, इतरांचं कश्याला ऐका? तुम्ही स्वतःच वाचा नं ही कथा 😀

mohinee
hey aniket kay out standing lihitos tu.story vachtana kshach bhanch rahat nai. mi hi purn story office mdhe vachli ani boss chi thodi bolni pn khalli.
Vshal
28 parts….. but each part filled wth… suspense full of love
Kontahi part wachtana kantala nhi ala…
Hats off…Mr Aniket … thanks for this loverly story…,
One of the best story I have ever read…. I woul like to more stories of you..
Once again… Thanks
Sagar Ingulkar
अप्रतिम ajun kahi shabd nahi suchat yaaar…
One of the best story ever read👍
Shevat vachtana dolyatun paani aalay yaar…
Aturtene sagli story salag vachli without any brk….
Hats off yaarr 👏
snehal shelar
Kadak…😍😍😍😍😘😘😘 Words cha nahi aahet…mast…nice yaar…ek no aniket…
vishakha salunke
one of the best story in world….thanx aniket…ekti chan story tu post kelis….mi hi eka confusion madhe hote ni tuzhya story mule mla maz uttar milal…thanx once again
Trupti
As vatatey hi story ajun continue vhavi😍😍😍…. no words hats off aniket dada😍😍😍 eagerly waiting for your n story 😊😊😊
Sumit
Solidd yr😘😘😘😘!!
Awesome! Shabd nhiyet maze expression sangyla..yevdha jam avdla na..bass ..u made my day!!😉
Kasar
Bharich shevat kelat sir storych abd bonus part lihun khup chhan surprise
dilat thank you sooooo much ajun pudhu tumcha stories chi vat pahin nakki
liha thanku ajun ek part lihalya baddal as vatat sagal khar khar hotoy khup
mast sir hats off😍😍😍😍
MK
read kartana dolyan madhe pani bharun aale, Want to comment but not getting words to say, Superb, fabulous, marvelous ending of story
Aparna
waa.. मस्तच अनिकेत खूप छान end केलास रे,, खूप मजा आली , तुझ्या असाच छान छान कथेची आम्ही वाट पाहतोय.. तुला खूप खूप शुभेच्छा … तुझा लिखाण अप्रतिम आहे . सर्व चित्र डोळ्या समोरजसं चा तसं उभा राहते, खरंच जादू आहे ही , all the very best, God bless you
sonalpr
You are Great. kai mast part hota
Actually purna story khup mast hoti.
Katha vachtana purna chitra dolyasamor yeta.
Ekdam bhari. Dil khush ho gaya.
Hats off to you Aniket.
Ekdam bhari.
hemant more
supppppeeeeerrrrrbbbbbbb Aniket !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! hats off to you yaar…. What a surprise this one for us…. felt romantic while reading & Radha won our heart… You too…. Keep Going buddy
kratos
superbbbbbb story…
end vachun tr dolyat pani aal….
bhavnechya bharat….
always happy
मस्त …. Amazing …. खूप म्हणजे खूपच सुंदर ….
म्हणजे आम्हाला हे एक्सपेक्टच नव्हतं …
पण मस्त … खूप सुंदर …..
That’s the perfect n Happy Ending ….🙂🙂🙂
Kunal Deshpande
besttttttttttttttttt
super the end.fantastic.
One more diamond in your golden hat aniket.
super.best romantic story every i read.
Priyanka
Aai Shapth!…………………. ekch No. this is the end off Story. ani sgalya stroy mdhe best hard touch …….. mast mazya hi dolyat pani aal nice ………….aniket u r shabdch nahit…….
satish
Apratim mr. Aniket Sir, you are top grade writer. I like this story you should be worlds top award which given by writing.
sumit malvankar
Khup radalo aaj. . .ha shevatacha part vachun
Nikita Joshi
Aniket…. Khuppch mast…. Khupp sundar lihitos… vachtana sagal dolyasamor ghadatay asa vatat…
End khupp chhan kelas.. Radha baddal khupp jananchya manat vait rahil asel aadhichya part mule… Pan te h tu clear kelas…
Hya part madhe tu saglyanchya manachi avstha chhan mandali aahes…. Kupp sundar… Keep writing…..🙂
Shyam
#Anya जबरदस्त होती रे story आयुष्यात खुप खुप Confusing गोष्टी घडतात. त्यातील एका प्रसंगावर तु खुप छान ❤स्टोरी तयार केलीस. खुपच छान. Best Of luck.. Waiting for next story
Anand Jadhav
अप्रतिम… खरचं, शब्द नाहीत माझ्याकडे तरीसुद्धा प्रयत्न करून बघतो कारण, कितीही काही लिहिले तरी ते तुमच्या (अनिकेत) लिखाणासमोर सूर्याला विजेरी दाखवल्यासारखे होईल हे नक्कीच. आत्तापर्यंत मी असे काही वाचलेच नव्हते की जे वाचत असताना आपण पूर्णपणे हरवून जाऊ शिवाय वाचत असताना एक ताजेपणा पूर्ण शरीराच्या नसा नसात जाणवत होता आणि तो कायम तसाच राहावा म्हणून कथा संपुच नये असे वाटत होते. कथेचे शेवटचे दोन्ही भाग वाचत असताना अक्षरष: हृदयाची स्पंदने चुकल्यासारखे वाटते. वाचनाची आवड नसेल त्यालाही खिळवून ठेवेल अशी ही कथा आहे. मी आवर्जून माझ्या जिवलग मित्रांना ना ही कथा सजेस्ट केली आहे आणि एक प्रिंटेड कॉपी माझ्यासाठी ठेवणार आहे.
Archana
Aniket kharach khup chhan stroy aahe mala tar he donhi part vachalyavar kahi suchatch navate. tu khup cchan lihato ani hi stroy vachlyavar parat premat padavase vatate. Really Too Good.
Sudheer
After reading this last part I was recollecting the whole story sequences and would like to congratulate you for your ability as a writer. This is very nice love story with full of excitement and drama.
dhanashri
khupach mast. Story read kartana mazech heartbeat itke wadhle hote ki kai hoil aani kai nai hech samjat navta aani ha part tar mind blowing aahe. Congrats.
End la rati aani kabir cha conversation dakhawala asta tar ajun mast watla asta. te nahi dakhawala mhnun thoda incomplete watla. if possible, please add the same and repost the part. but anyways very nice love story after pyaar mai kadhi kadhi.
Nitesh Suradkar
oh my god…!!!
Superb…, Nice…., Awesome…., Bhaari….!!
Week cha 1st day ani sakalpasun chorun vachla last bhag…:P
vachtana fakt ekach vichar.. Radha ki Rati…???

[क्रमशः]

Advertisements


41 Comments

प्यार मे.. कधी कधी (भाग-१)


“वेडी आहेस का तु?”, मी जवळ जवळ नेहावर ओरडतच म्हणालो.. “काय लावलं आहेस सकाळपासुन चल ना.. चल ना? जाऊ का मी घरी?”
“प्लिज जानू.. चल ना रेssss”, नेहा लाडीक हेल काढत म्हणाली.

“नाssssssही.. मी येणार नाही.. आणि प्लिज ते जानू जानू बंद कर.. एक तर ते कसलं फिल्मी आहे.. आणि त्यात मला ती सारखी ‘होणार सुन मी..’ मधली जान्हवी आठवते.. सो बोअरिंग..”

“एsss जान्हवीला काही बोलायचं नाही हं..”, नेहा गाल फुगवुन म्हणाली.
“बरं बरं.. सॉरी..”

खरं तर ना, मला नेहाने जानू म्हणलेलं खुप आवडायचं.. ती ज्या पध्दतीने लाडाने म्हणायची ना, मस्त वाटायचं ऐकायला. पण म्हणुनचं मुद्दाम मी आवडत नाही असं दाखवायचो.. आणि मी चिडतो… म्हणुन नेहा अजुन मुद्दाम मला जानू म्हणायची.

खरंच ह्या मुलींना उल्लु बनवायला कित्ती सोप्प असतं नाही??

“चलो.. माफ किया.. पण तुला माझ्या कॉलेजला यावंच लागेल.. अरे मी सांगीतलं आहे तु येशील म्हणुन.. आता तु आला नाहीस तर पोपट होईल माझा…”, नेहा

“अरे.. पण मीच का? तुम्हाला दुसरं कोणी मिळालं नाही का? असलं कसलं थिसीस तुमचं..”

नेहा आर्ट्सच्या सेकंड इयरला होती आणि सायकॉलॉजीमध्ये तिचं स्पेशलायझेशन होतं. त्याचाच एक भाग म्हणुन कसला तरी एक प्रयोग त्यांना करायचा होता जरनलमध्ये लिहायला. ह्या प्रयोगाअंतर्गत ते एखाद्या व्यक्तीला असे विवीध प्रश्न विचारणार, काही चित्र-विचीत्र आकृत्या दाखवणार आणि एकुण संवाद-परिसंवाद करुन त्या व्यक्तीची मानसिक अवस्था अभ्यासणार.. असा काहीसा तो प्रकार होता.

नेहाचं कॉलेज हे खरं तर फक्त मुलींच कॉलेज होतं आणि एकुणच शहराचं एक ‘प्रेक्षणीयं स्थळ’. नेहमी ह्या कॉलेजच्या अवती-भोवती अनेक मजनुंची गर्दी असायची. आणि कॉलेजमध्ये अर्थातच मुलांना प्रवेश निषध्द असल्याने आतमध्ये काय असेल ह्याचे एक कुतुहल सगळ्यांनाच असायचे. इतर वेळी.. माझ्याबरोबर अजुन कोणी असतं ना, तर ही संधी मी सोडलीच नसती. पण आत्ता त्या कॉलेजमध्ये मी एकुलता एक मुलगा आणि तो सुध्दा अनेकींनी विचारलेल्या प्रश्नाला उत्तर देतानाचा विचार मला सहनच होत नव्हता.

“ते काहीही असो.. तु येणार म्हणजे येणार.. नाही तर आपलं ब्रेक-अप झालं असं समज आणि उद्यापासुन मला भेटु नकोस”, नेहा

नेहा ने एकदम इमोशनल ब्लॅकमेलच चालु केलं होतं. खरं तर, माझ्याकडे तसाही वेळ होता. मागच्या आठवड्यात डेडलाईन्स पाळण्याच्या प्रयत्नात आम्ही ऑफीसमध्ये दोन-तीन विकेंड्सना काम केलं होतं.. त्याची सुट्टी घेता येणार होती. आणि दुसरं म्हणजे.. तुम्हाला गर्लफ्रेंड असेल तर तुमच्याकडे फारसे पर्याय उरत नाहीत.. शेवटी ‘ती’ काय म्हणते ते ऐकावंच लागतं ना..

“बरं यार.. तु चिडु नको..येईन मी..”, सपशेल शरणागती पत्करत, शेवटी नाईलाजाने का होईना.. मी तयार झालो.
“ये हुई ना बात…”, पाठीला मिठी मारत नेहा म्हणाली.. “चल.. त्याबद्दल मी तुला ट्रीट देते..”

“हॅ.. मला नको तुझी फुस्की ट्रीट.. सारखं आपलं ते पेस्ट्री नाही तर दाबेली.. नाही तर गेला बाजार वडापाव..”, मी वैतागुन म्हणालो.
“बरं चल.. तु सांगशील ती ट्रीट.. बोल काय हवंय तुला?”, भुवया उंचावुन कमरेवर हात ठेवुन मान हलवत नेहा म्हणाली.

मला फ़ार मजा वाटायची नेहा असं बोलायची तेंव्हा.. तीचे पोनी बांधलेले केस असे एका बाजुने दुसर्‍या बाजुला हलताना पाहून मला उगाचच घोड्याच्या शेपटीची आठवण व्हायची.

“मला काय हवंय ते तुला चांगलच माहीती आहे..”, हिंदी खलनायक रणजीतच्या स्टाईलमध्ये ओठांवरुन अंगठा फिरवत मी म्हणालो..
“ए.. काय रे.. तुम्हाला दुसरं काही सुचत नाही का? ऑल बॉईज आर द सेम..”, नेहा म्हणाली..
“ऑल बॉईज?? म्हणजे? अजुन पण कुणी तुला….”
“गप्प बस… मी माझं असं नाही म्हणते.. ती रुचा आहे ना क्लासमधली.. ती सांगत असते.. तिचा आहे ना ‘तो’.. तो पण सारखं असंच करत असतो..”.. बाईकवर बसत नेहा म्हणाली..

पुढचा अर्धा तास नेहा तिच्या मैत्रिणी आणि त्यांच्या अफ़ेअर्सबद्दल बोलत होती ज्याबद्दल मला काडीचाही इंटरेस्ट नव्हता..पण करणार काय??? प्यार किया तो निभाना पडेगा..

खरं तर ना.. नेहाला तिच्या थिसीससाठी दुसरं कुणीही मिळालं असतं.. तिच्या मैत्रिणी काय कमी आहेत का? पण तिनी उगाचच मला पकडलं होतं.. मला खात्री आहे तिला नक्की शो-ऑफ करायचा असणार. ह्या मुलींना काय आपला बॉयफ्रेंड इतरांना ‘दाखवायला’ आवडतो कुणास ठाऊक. माझ्या माहीतीत मी माझ्या एकाही मित्राला नेहाला असं मुद्दामहुन भेटवलं नव्हतं. किंवा असं मित्रांमध्ये सुध्दा आम्ही बोलताना ‘माझी गर्लफ्रेंड अशी’ असल्या पाचकंळ विषयांवर गप्पा मारलेल्या नव्हत्या. असो.. आता मागे फिरायला दुसरा मार्गच नव्हता.. जाणं भाग होतं.

 

त्या रात्री सुखद अशी झोप लागलीच नाही. रात्री उगाचच मी एखाद्या सुनसान गावातुन फिरतो आहे आणि अचानक कुठुनतरी काहीतरी अंगावर येत आहे किंवा तत्सम स्वप्न पडुन जाग येत राहीली. आणि मग जरा कुठे झोप लागत होती तोच नेहाचा व्हॉट्स-अ‍ॅप वर मी उठलो आहे की नाही हे पहायला मेसेज येऊन गेला.

मग चरफडतच उठलो आणि आवरुन कॉलेजपाशी नेहाची वाट पहात थांबलो होतो. मनात कुठेतरी वाटत होतं आज नेमकं लेक्चर कॅन्सल झालेलं असावं.. नेहाला बरं वाटत नसावं आणि ती येऊ नये कॉलेजला. पण कसलं काय.. ठरल्या वेळी मॅडम हजर झाल्या.

“ए.. वॉव.. मस्त हॅन्ड्सम दिसतो आहेस..”, नेहाने आल्या आल्या ग्रीट केलं.

अर्थात मला ते माहीती होतं.. व्हाईट डेनिम शर्ट आणि ब्ल्यु स्किन-फ़िट जीन्स माझा ऑलटाईम फ़ेव्हरेट ड्रेस कॉम्बो होता. फ़ास्ट्रॅकचा गॉगल आणि माझे क्रोकोडाईल शुज.. मलाच इतकं कंम्फर्टेबल वाटायचं कि ते नेहमी माझ्या चेहर्‍यावर दिसुन यायचंच..पण तरीही नेहाच्या कॉंम्प्लिमेंटमुळे थोडं बरं वाटलंच. शेवटी गर्ल्स कॉलेजमध्ये चाललो होतो.. बेस्ट दिसायलाच हवं होतं.

“थॅंक्यु मॅम..”, मुजरा स्टाईलमध्ये गुडघ्यात वाकुन सलाम करत मी म्हणालो.
“जाऊ या आत?”, नेहाने गेट कडे बोट दाखवत विचारलं
“बाय ऑल मिन्स..”, चेहर्‍यावर उसनं हास्य आणत मी म्हणालो..

मी एक दीर्घ श्वास घेतला आणि नेहा बरोबर पुढे निघालो. आम्ही बोलत बोलत पुढे चाललो होतो आणि माझ्या लक्षात आलं की कॉलेजच्या गेटची ती बॉर्डरलाईन पार करुन मी आत शिरलो आहे. थंड वार्‍याची एक झुळुक शरीरावर रोमांच फुलवुन गेली. मी उगाचच सतर्क झालो. नेहाची काही तरी बकबक चालु होती.. पण खरं तर माझं तिच्याकडे लक्षच नव्हतं. मी आजुबाजुला पहात होतो.

कॉलेज कॅम्पस मस्तच होतं. बांधकाम तसं जुनं होतं. साधारण १९३५ सालचं वगैरे.. पण दगडी आणि आकर्षक होतं. इतर् कॉलेजेस सारख्या भिंती प्रेमिकांच्या नावाने रंगवलेल्या नव्हत्या.. इतरत्र गुटखा.. तंबाखुच्या पुड्या, सिगारेट्सची थोटकं नव्हती. सर्वत्र डेरेदार वृक्ष, फुलांनी लगडलेली झाडं आणि बर्‍यापैकी शांतता होती…

शांतता रम्य असली तरीही मनावरचे एक अनामीक दडपण वाढत चालले होते.

एका झाडाखालच्या पारावर ५-६ मुलींचा घोळका उभा होता. नेमकी माझी आणि त्यांची नजरानजर झाली. मी पटकन दचकुन नजर दुसरीकडे वळवली. नजर दुसरीकडे वळवली खरी, पण त्याचबरोबर मनात भितीची अजुन एक लाट येऊन गेली. काही क्षणातच ‘ही’ बातमी सर्वत्र पसरली जाणार होती. मुलींच्या कॉलेजमध्ये ‘लांडोरा’ मुलगा आला होता.

मी एकदा मागे वळुन पाहीलं, गेट अजुनही तसं फारसं दुर नव्हतं. पळत सुटलो असतो तर २-३ मिनीटांमध्ये बाहेर पडलो असतो. वाटलं.. जावं असंच पळुन, ब्रेक-अप तर ब्रेक अप..

“ही आमची इकॉनॉमीक्सची लॅब.. ही अक्टीव्हीटी रुम.. इकडे बायोलॉजी…”, नेहा त्यांच कॉलेज मला दाखवत होती.

मी इकडे तिकडे बघणं सोडुन दिलं आणि नेहाच्या बोलण्यावर लक्ष केंद्रीत करण्याचा प्रयत्न करु लागलो.

काही अंतरावर पुढे एका नेव्ही-ब्ल्यू रंगाचा मिडी घातलेली एक मुलगी पुस्तक वाचत बसली होती. तिचे कुरळे केस खांद्यावर विसावले होते. फिक्कट तपकीरी रंगाच लिप्स्टीक तिचे पाकळीसारखे ओठ आकर्षक बनवत होते. अचानक तिने पुस्तकातुन डोकं काढुन वर बघीतलं.

माझी आणि तीची नजरानजर झाली. तिच्या डोळ्यांमध्ये एक विलक्षण ओढं होती, इच्छा असो किंवा नसो, मी तिच्यावरुन नजर हटवु शकलो नाही. मग तिने नेहाकडे बघीतलं आणि हात हलवला आणि परत माझ्याकडे एकदा कटाक्ष टाकुन तिने पुस्तकात आपलं डोकं खुपसलं.

“बीच..”, नेहा स्वतःशीच पुटपुटली.

 

आम्ही आता कॉलेजच्या अंतरंगात प्रवेशते झालो होतो. एव्हाना आजुबाजुला वर्दळ बर्‍यापैकी वाढली होती. प्रत्येकजण आडुन आडुन आमच्याकडेच बघत होते आणि कदाचीत काहीतरी एकमेकांना सांगत होते.

“काय सांगत असतील? काय बोलत असतील एकमेकींशी?.. कसायाच्या दुकानात आणल्या जात असलेल्या बोकडाला काही भावना असतात का? असल्याच तर तो काय विचार करत असेल?”, निरर्थक विचार माझ्या डोक्यात पिंगा घालत होते.

नेहाला मात्र ह्या सगळ्या गोष्टींची मजा वाटत होती. शी वॉज एन्जॉयींग द अ‍ॅटेंन्शन शी वॉज गेटींग…

मी पुढे पुढे जात होतो आणि अचानक माझी पावलं अडखळली. समोरुन आमच्या दिशेने दोन पोक्त बायका येताना दिसल्या. दोघींच्याही नजरा आमच्यावर.. किंबहुना माझ्यावरच रोखल्या होत्या.

दोघी आमच्या इथेच येऊन थांबल्या.

कपाळावर मोठ्ठ कुंकु लावलेल्या बाईने नेहाकडे ‘आय-कार्डची’ मागणी केली. नेहाने आय-कार्ड काढुन दिलं खरं. पण दोघींनाही त्यामध्ये फारसा उत्साह नव्हता. म्हणजे बघा ना, सिग्नल तोडुन पुढे गेलेल्या वाहनचालकाचं मामा जसं लायसन्स मागतो आणि परत करतो.. त्याला त्या लायसन्स मध्ये काडीचाही इंटरेस्ट नसतो.

“नेहा.. ” बिन कुंकूवाली मॅडम म्हणाली.. “धिस इज गर्ल्स कॉलेज..”
“आय नो मॅम.. माझ्याकडे परमीशन आहे.. अ‍ॅक्चुअली, आमचं आज सायकॉलॉजीचं थेसीस आहे.. त्यासाठी ऑब्जेक्ट हवं होतं..”

ओह.. सो मी एक ऑब्जेक्ट आहे तर.. गर्रर्र…

“विच टीचर?”, कुकुवाली बाईने विचारले..
“मॅम.. देसाई मॅमचा क्लास..”, नेहाने धिटाईने उत्तर दिले..
“तुमची सायकॉलॉजी लॅब तर मागे गेली.. इकडे कुठे चालला आहात?”, बिन कुकुवाली टीचर
“मॅम आज पुर्ण क्लासचेच प्रॅक्टीकल आहे, सो आज क्लासमध्येच…”, नेहा

“ऑलराईट यु मे गो..”…

“लायसन्स.. चेक.. पि.यु.सी.. चेक.. इंन्शोरंन्स पेपर्स.. चेक.. हवा, ऑइल, इंडीकेटर्स चेक…ऑलराईट.. यु मे गो…”

हुश्श.. त्या दोन मॅम गेल्यावर एकदम हायसं वाटलं.. नेहा वॉज कुल…ह्याचा बदला घ्यायचा झालाच तर नेहाला पुढच्या ऑफीसच्या आर्कीटेक्चर डिस्कशन मिटींगला न्हेउन ’क्यु अ‍ॅन्ड ए’ सेशनला अगदी पुढच्या सिटवर बसवायचं पक्क करुन मी पुढचा मार्ग चालु लागलो.

थोड्याच वेळात आम्ही नेहाच्या क्लासमध्ये जाऊन पोहोचलो. क्लास बर्‍यापैकी पॅक होता. सगळ्यांच चपडचपड चालु होतं. मला वाटलं मला पहाताच एकदम सन्नाटा पसरेल.. पण सुदैवाने तसं काहीच झालं नाही. माझ्या तिथे जाण्याची कुणीच दखल घेतली नाही. कदाचीत अश्या ‘ऑब्जेक्ट्सची’ ह्या क्लासला सवय असावी. यापुर्वी ‘उंदीर’, ‘बेडुक’, ‘ससा’, ‘घुबड’ वगैरेंवर प्रॅक्टीकल्स करुन झाल्यावर माणसामध्ये त्यांना फारसं नावीन्य उरलं नसावं असा विचार करुन मी नेहाने दाखवलेल्या ‘कोपर्‍यातल्या’ खुर्चीवर जाऊन बसलो.

पाचच मिनीटांमध्ये पहीली बेल झाली आणि ‘युवर ऑनर’ देसाई मॅडम वर्गात हजर झाल्या.

मॅडमना आत येताना पहाताच मी जागचा उठुन उभा राहीलो आणि वर्गात एकच खसखस पिकली. बहुदा मॅडम आल्यावर उठुन उभा रहाण्याचा कस्टम तेथे नसावा.. अर्थात मला त्याची कल्पना नसल्याने मी मुर्खासारखा एकटाच उठुन उभा राहीलो होतो.

मी हळुच एक चोरटा कटाक्ष नेहाकडे टाकला..”यु आर सो ओल्ड फॅशन्ड” किंवा तत्सम काहीतरी शब्दरचना दर्शवणारी ओठांची हालचाल करत तिने बॅगेतुन पुस्तक बाहेर काढली.

माझं उरलं-सुरलं अवसानही गळुन पडलं होतं. मानेपासुन पाठीच्या मणक्यापर्यंत घामाचा एक थेंब आरामात रेंगाळत फिरत गेला. घश्याला कोरड पडली होती. मी गप्पकन खाली बसलो.

 

[क्रमशः]


42 Comments

पाठलाग – (भाग-१)


जून महीन्यातील ती एक संध्याकाळ होती. दोन चार आठवड्यांपुर्वी येऊन गेलेली पावसाची एखादी बारीकशी सर सोडली तर पावसाने टांगच दिली होती. मुंबईच्या त्या दमट वातावरणात उष्णता अधीकच जाणवत होती. चर्चगेट स्टेशनमधुन बाहेर आल्या-आल्या मुंबईचा तो टिपीकल फिल दिपकच्या अंगावर आला. रस्ता भरुन वाहणारी वाहनांची गर्दी, स्टेशनच्या आतबाहेर करणारे माणसांचे लोंढे, फेरीवाले, पदपथावरील छोटेमोठे स्टॉल्स, भिकारी.. सगळं अगदी जस्सच्या तस्स होतं. त्यात काहीच फरक पडला नव्हता.

दिपक.. अर्थात लेफ्टनन दिपक कपुर.. तीन वर्षांपासुन काश्मीरच्या खोर्‍यात तैनात होता. गेल्याच वर्षी तो सुट्टीवरुन परतला होता. पण आता… आता त्याला मुंबईला सुट्टी काढुन लगेच परतणे अत्यंत गरजेचे होते नाहीतर जेनीने आणि तिच्या पोटात वाढणार्‍या पोराने त्याला घराबाहेरच काढले असते. ७-८ महीने जेनीने दिपकशिवाय कसेबसे काढले पण आता तिला दिपकची.. त्याच्या प्रेमाची.. जास्ती गरज होती. तारीख जवळ जवळ येत चालली होती आणि म्हणुनच दिपक शेवटी तीन महीन्यांची सुट्टी टाकुन आला होता.

स्टेशनवरुन खरं तर घरी जाणं त्याला जास्ती सोयीस्कर होते परंतु त्याने आणि त्याची पत्नी जेनीने भेटण्याचे ठिकाण ठरवले होते ते त्यांच्या कॉलेजच्या बाहेर असलेले छोटे टपरीवजा हॉटेल. ते हॉटेल जेथे त्यांची सर्वप्रथम ओळख झाली होती. ते हॉटेल जेथे त्यांच्यामधील प्रेम फुलले होते. ते हॉटेल ज्याने त्या दोघांमधील रुसवे-फुगवे, लटके राग पाहीले होते.

दिपकने एकवार सभोवताली नजर टाकली. मिलीटरी वेषातील रुबाबदार दिपककडे येणारे-जाणारे लोक आदबीने पहात होते. दिपकला त्याच्या कामाचा, त्याच्या वर्दीचा अभीमान होता.. त्याच्या व्यक्तीमत्वाला त्याचा वेष अधीकच शोभुन दिसायचा. लोकांकडुन मिळणार्‍या ह्या कौतुकाच्या नजरांची दिपकला सवय होती. क्षणभर तो स्वतःशीच हसला आणि मग त्याने टॅक्सी थांबवली. वळकटीत भरलेले सामान दिपकने टॅक्सीच्या डीकीत फेकले आणि तो मागच्या सिटवर जाऊन बसला.

टॅक्सीने वेग पकडला आणि दिपकचे मन भुतकाळात धावु लागले. एकाच कॉलेजमधुन दिपक आणि जेनी ग्रॅज्यएट झाले. कॉलेजच्या दुसर्‍याच वर्षात दोघांचे जमले. कॉलेजचे ते भारलेले दिवस दोघांनी एकमेकांच्या प्रेमात आकंठ बुडुनच घालवले. कॉलेज संपले आणि निधड्या छातीच्या दिपकने एन.डी.ए जॉईन केले. हुशार, तडफदार आणि बिंधास्त दिपकने एन.डी.ए ची सर्व वर्ष गाजवली आणि मिलीट्रीमध्ये जॉईन होताच लगेचच त्याचे पोस्टींग सिमावर्ती भागात झाले.

दिपक आणि जेनीचा विवाह थाटात पार पडला आणि लगेचच दिपक सैन्यात रुजु झाला. पहाता पहाता त्या घटनेला दोन वर्ष उलटुन गेली आणि मग मात्र दोघांना वेध लागले पुत्रप्राप्तीचे. ती गोड बातमी कळाली तेंव्हा दोघांना कोण आनंद झाला होता.

दिपक म्हणाला होता.. “आमच्या सैन्यात स्मार्ट आणि सुंदर लेडी डॉक्टर्सची कमतरता आहे.. आपल्याला कन्याच हवी..” तर जेनी म्हणायची..”तु असतोस सदा सर्वकाळ सीमेवर.. मला तर तुझ्यासारखाच एखादा मुलगा हवा जो मला तुझी आठवण येऊ देणार नाही…”

दिपकला आज टॅक्सीत बसल्या बसल्या त्या गोष्टी आठवुन हसु येत होते. त्याने त्या खटार्‍या प्रिमीयर पद्मीनीचे हॅन्डल फिरवुन खिडकी उघडली. खिडकीतुन येणार्‍या समुद्रावरच्या खार्‍या वार्‍याने दिपकचे मन उचंबळुन आले. त्याने खिडकीबाहेर नजर टाकली. दुरवर वरळी सी-लिंकवरील दिवे लु्कलुकत होते. सुर्यास्ताच्या वेळी आकाशात पसरलेल्या लालीची जागा आता निळसर करड्या रंगाने घेतली होती.

दिपकने घड्याळात नजर टाकली आणि तो ड्रायव्हरला म्हणाला..”जरा जल्दी चलो भैय्या.. बिवी इंतजार कर रही होगी..”

टॅक्सीवाल्याने आरश्यातुन मागे बसलेल्या दिपकला एकवार न्हाहाळले, त्याच्या चेहर्‍यावर एक मंद हास्य उमटले आणि त्याने गाडी थर्डमध्ये टाकुन ओव्हरटेकींगला सुरुवात केली.
————————————————————————

दिपक कॅफेजवळ पोहोचला तेंव्हा सांजवेळ टळुन गेली होती आणि अंधाराने आपले जाळे विणायला सुरुवात केली होती. कॅफेच्या निऑन दिव्यांच्याखाली पायरीवर जेनी दिपकची वाट पहात बसली होती.पांढर्‍या रंगाचा, गुलाबी फुलांची नक्षी असलेला मिडी जेनीने घातला होता. फिक्कट हिरव्या रंगाच्या रीबिनेने तिचे लांबसडक केस बांधलेले होते. जादूच्या पोतडीप्रमाणे भासणारी केशरी रंगाची मोठ्ठी पर्स पायाशी लोळत होती.

“चायला ह्या बायका मिड थर्टीमध्ये किंवा प्रेग्नंट असताना इतक्या सुंदर कश्या दिसतात हे एक न उलगडलेले कोड आहे..”, दीपक स्वतःशीच बोलला..

दिपकला पहाताच जेनी उठुन उभी राहीली. दोघेही सावकाश पावलं टाकत एकमेकांकडे जाऊ लागले. त्यात कुठेही प्रेमाचा दिखाउपणा नव्हता, कुठेही मर्यादा ओलांडुन वाहणारे कृत्य नव्हते, कुठेही भावनांचा अतिरेक नव्हता.

दिपकने एकवार जेनीच्या मोठ्या पोटाकडे कौतुकमिश्रीत नजरेने पाहीले आणि मिश्कील स्वरात म्हणाला…”मी सांगतोय तुला जेनी, मुलगीच असणार…”

जेनीने एक स्मितहास्य केले आणि ती दिपकला बिलगली.

दिपकने एकदा कॅफे कडे बघितले आणि तो म्हणाला.. “इतकी वर्ष झाली पण सगळं कस जसच्या तस आहे नाही?”

“हम्म खर आहे, पण इथे येणारी लोक बदलली.. बघ न आजूबाजूला.. कोणीच ओळखीचे नाही.. सगळे नवीन चेहरे..”, जेनी म्हणाली..

दिपकने कारच्या डिकीतून आपले सामान काढले आणि तो जेनीचा हात धरून कॅफे च्या पायर्‍या चढू लागला..

“एय. ते बघ अंकल आंटी आपल्या कॅफे मध्ये..”.. तेवढ्यात मागून एक आवाज आला..

“आयला हो रे.. प्रौढ साक्षरता वर्ग वगैरे चालू केले का काय?’, दुसरा आवाज म्हणाला..

दिपकने मागे वळून पाहिले.. थोड्या अंतरावर पोरांचे एक टोळकं दंगामस्ती करत उभ होत.

“ए.. गप्प बसा… सोल्जर चिडला बर का…” तिसरा आवाज म्हणाला..

दीपक रागाने मागे फिरला, परंतु जेनीने त्याला थांबवले..

“सोड न.. कश्याला त्यांच्या नादी लागतोस? कॉलेज मधली पोर ती, असला पोरकटपणा ते नाही करणार तर कोण करणार?”, जेनी..
“अगं पण…”
“चालतं रे.. त्यांच्या दृष्टीने आपण अंकल ऑन्टीच तर आहोत ना.. सोड ना.. नको मुड खराब करुस.. चल..”

दिपकने एक रागाने आवंढा गिळला आणि तो जेनीचा हात धरून कॅफे मध्ये गेला..

बाहेरून हसण्या-खिदळण्याचे, कमेंट्सचे आवाज येत होते, परंतु दिपकने मोठ्या कष्टाने तिकडे दुर्लक्ष केले..

दिपकने कॅफे मधली एक कोपर्‍यातली जागा पकडली. दीपकला बघताच कॅफे मधला जुना वेटर दीपक समोर येऊन उभा राहिला आणि त्याने खाडकन एक सलाम ठोकला..

“अरे महादेव!!”, त्याला पहाताच दिपक म्हणाला.. “तु अजुन आहेस होय…”
“मग? मी कुठं जातोय? तुमच्या सारखं थोडंच इथं तिन वर्षांपुरता आलोय…” आणि मग जेनीकडे वळुन.. “काय आणु? नेहमीचीच अंडा भुर्जी, बन मस्का, स्पेशल चहा?”

“मग काय महादेव काका! दुसरीकडं कुठंही काहीही खाल्ल तरी इथल्या ह्या पदार्थांची चव येणार नाही त्याला…नेहमीचीच ऑर्डर…”, जेनी

महादेव हसुन ऑर्डर आणायला गेला…

“सो??”, जेनी…
“सो!.. शेवटी आलो मी…”, दिपक..
“आय मिस्ड यु सोsssss मच…”, जेनी..

दिपकने हसुन जेनीचा हात हातात घेतला..

“आऊच..”, जेनी एकदम पोटावर हात ठेवत म्हणाली..
“काय झालं?? यु ऑलराईट?”, दचकत दिपक म्हणाला..

“लाथ मारली बाळानं.. सो सॉरी.. वुई मिस्ड यु सोsssssssss मच..”, पोटाकडे बोट दाखवत जेनी हसत म्हणाली…
“अ‍ॅन्ड मी टु….”, जेनीच्या पोटावरुन हात फिरवत दिपक म्हणाला…

एकदम काही तरी आठवले तसं जेनीने पर्समधुन एक कागद काढुन दिपक कडे दिला..

“हे काय?” दिपक
“बघ तरी.. बाळाचा फोटो आहे.. काल शेवटची सोनोग्राफी होती ना.. तेंव्हा तेथे प्रिंट काढुन दिला…”, जेनी हसत हसत म्हणाली..

दिपकने तो कागद उत्सुक्तेने काढुन घेतला आणि तो पाहु लागला… तेवढ्यात महादेवने ऑर्डर आणुन ठेवली होती.

“अगं कसला फोटो आहे हा? काहीच कळत नाहीये..”, दिपक
“अरे हे बघ ना..”, पुढे सरकत जेनी म्हणाली, “हे बघ असं.. हे बाळाचं डोकं आहे वरच्या बाजुने… हा.. इकडे दिसतो आहे तो बाळाचा हात.. हे इथं हार्ट आहे..” जेनी सांगत होती आणि दिपक आपलं माना डोलावत होता.

“.. आणि हे नाक बघ अगदी तुझ्यासारखं आहे लांब….”, जेनी दिपकचे नाक ओढत म्हणाली..

दिपक आणि जेनी गप्पांमध्ये अगदी रंगुन गेले होते.. बाहेर विजा चमकल्या तसे दोघं गप्पांमधुन बाहेर आले..

“ओह माय गॉड.. पाऊस येणार आहे जोरात.. ९.३० वाजुन गेले आहेत.. चलं जाऊ यात…”, दिपक
“ए.. काय रे.. सैनिक ना तु? पावसाला कसला घाबरतोस तु? कित्ती मस्त हवा पडली आहे..”, जेनी..
“मॅडम.. टॅक्सी मिळणार नाही.. परत ट्रॅफीक जाम होतं.. आपल्याला जपलं पाहीजे आता म्हणुन बाकी काही नाही..” दिपक काऊंटरला बिलाची खुण करत म्हणाला…

जेनीने चहा संपवला आणि बिल पे करुन दोघं बाहेर पडले.

एव्हाना जोराचा वारा सुटला होता.. कुठल्याही क्षणी जोरदार पाऊस कोसळणार होता..

दिपक आणि जेनी कॅफेमधुन बाहेर आले….

“ए.. आले रे.. अंकल आन्टी आले बघ…” परत मगाचचाच आवाज आला..
“सोल्जर सोल्जर.. मिठी बाते बोलकर…”, दुसरा आवाज

“तेरी मा की…”, स्वतःशीच पुटपुटत दिपक मागे वळला, परंतु जेनीने त्याला पुन्हा थांबवले…

“दिपक.. जाऊ देत रे.. ते बघ कोपर्‍यावर टॅक्सी आहे.. नको चिडुस एव्हडा.. जाऊ देत चल…”, जेनी

दिपक नाईलाजानेच मागे वळुन टॅक्सीच्या दिशेने जाऊ लागला..

“तुझ्यायला.. बायकोच्या पदराखालचं मांजर दिसतेय हे सोल्जर.. गेला लगेच घाबरुन..”, परत एक आवाज
“काय माहीत खराच सैनिक आहे का बहुरुपीया आहे.. दिवसभर घरोघरी फिरुन पैसे गोळा करुन आला असेल इथं…” दुसरा आवाज..

सगळे जण एकमेकांना टाळ्या देत जोरजोरात हसत होते..

प्रत्येक शब्द.. प्रत्येक आवाजाबरोबर तापट स्वभावाच्या दिपकची मेंदुची शिर ताणली जात होती. त्याच्या संतापाचा पारा चढत चालला होता. केवळ जेनीखातर तो शांतपणे चालला होता..

“मी सांगतो हा बहुरुपीच असणार…”
“कश्यावरुन??”
“अरे त्याच्याबरोबरच्या त्या आयटमचे पोट बघ ना.. हा सैनिक असता तर ही गेम झालीच नसती.. तो तिकडे सेवेत असताना तिला प्रेग्नंट कसं करणार? अं?”
“का? त्यात काय अवघड आहे? तो तिथं असताना त्या आयटमचा दुसरा कोण तरी असणार इथं.. तोच डल्ला मारुन गेला असणार…”

दिपक स्वतःबद्दल बोललेले एकवेळ सहन करु शकत होता.. पण जेनीबद्दल… नो वे..! आणि त्यांच्या होणार्‍या बाळाबद्दल..

“धिस इज इट..”, जेनीचा हात सोडुन दिपक माघारी फिरला.. जेनीला त्याला थांबवायला वेळ सुध्दा मिळाला नाही…

दिपक ताड ताड पावलं टाकत त्यांच्यापाशी गेला..

टोळक्यातली पोरं टोरं बेसावध होती.. त्यांच्या दृष्टीने फार तर फार तो वादा-वादी करणार होता आणि त्याने मारामारीचा प्रयत्न केलाच असता तरी तो एकटा विरुध्द ते सहा सात जण होते.. पण दिपकने त्यांचा अंदाज चुकीचा ठरवला, दिपक सरळ त्या टोळक्यात घुसला, एकाची कॉलर धरुन त्याला पुढे ओढला आणि त्याच्या हनुवटीवर एक जोरदार ठोसा लगावुन दिला.

अनपेक्षीत अश्या त्या प्रहाराने तो तरुण धडपडत खाली कोसळला.

भांबावलेल्या बाकीच्यांनी एकदमच दिपकवर धाव घेतली. पण दिपक सावध होता. त्याने खाली वाकुन सर्वांचे ठोसे चुकवलेच पण त्याचबरोबर एक दो्घांच्या पोटात अश्या काही फाईट्स लगावल्या की त्यांच्या डोळ्यासमोर अंधेरीच आली.

समोरुन दिपकशी दोघ जण झुंजत असताना एक जण गोल फिरुन दिपकच्या मागुन त्याला पकडायला आला आणि तिच त्याची मोठ्ठी चुक ठरली, पुर्णपणे सावध असलेल्या दिपकने सण्णदिशी एक लाथ त्याच्या तोंडावर मारली. मिलीटरी जाड, लेदर सोलच्या त्या शुजचा प्रवाह त्या तरुणाच्या जबड्यावर बसला. तो प्रवाहर इतका जोरदार होता की त्या तरुणाचा जबडाच फाटला आणि त्यातुन रक्त वाहु लागले.

मुसळधार पावसाला सुरुवात झाली होती, पण दिपक थांबण्याच्या मुडमध्ये नव्हता. त्याच्या डोक्यातला संताप अजुनही भडकत होता. त्याने खाली कोसळलेल्याला पुन्हा उठवले आणि एक थोबाडावर आणि दोन-चार पोटात ठोसे लगावले. तो तरुण कोणताही प्रतिकार न करता मार खात राहीला. एव्हढ्यात दिपकच्या सैनिकी नजरेने उजव्या बाजुच्या कोपर्‍यात काहीतरी चमकताना पाहीले. इतर कोणत्याही इसमाच्या दृष्टीने ती गोष्ट टिपली नसती, पण दिपक सावध होता. उजव्या कोपर्‍यातुन त्याच्यावर चालुन येणार्‍या तरुणाच्या हातातील चाकु विजांच्या प्रकाशात त्याला दिसला होता. दिपकने तो वार सहज चुकवला. वेगाने केलेला वार चुकल्याने तो तरुण हेलपांडत खाली झुकला त्याचवेळी दिपकने आपल्या गुडघ्यांचा वार त्याच्या तोंडावर केला.

त्या तरुणाचा नाकाचा घोळणा फुटला आणि त्यातुन रक्त वाहु लागले.

एव्हाना सुरुवातीला कोसळलेले ते दोन तरुण झाल्या प्रकारातुन सावरले होते. एकुण प्रकरण आपल्या हाताबाहेरचे आहे हे लक्षात येताच ते सावकाश आपल्या गाडीत परतले. त्यांनी गाडी सुरु केली आणि तेथुन सटकु लागले.

पण दिपक.. त्यांना सहजा सहजी असा थोडच जाऊ देणार होता. गाडीचा आवाज येताच तो त्यांच्या मागे धावु लागला. दिपक गाडीच्या मागे धावत येतो आहे हे आरश्यात दिसताच दोघेही घाबरुन मागे मागे पाहु लागले आणि त्याच वेळी… त्याच वेळी समोर असलेली जेनी.. वेगाने तिच्या दिशेने येणारी जिप दिसत असुनही पटकन बाजुला होऊ शकली नाही. जिपच्या बंपरची एक जोरदार धडक तिच्या पोटाला बसली.

जेनी हवेत उंच फेकली गेली आणि क्षणार्धात खाली कोसळली.

“जेनीsssssssssss”, दिपक ओरडला.. पण जे व्हायला नको होते तेच घडले होते.

जिप न थांबता निघुन गेली.

जेनीच्या भोवती लोकांच कोंडाळ जमु लागलं होतं. दिपक संतापाने बेभान झाला होता. त्याने मागे वळुन बघीतले. हातात सुरा घेतलेला तो तरुण अजुनही नाकातुन वाहणारे रक्त थांबवण्याचा प्रयत्न करत होता.

दिपक त्वेषाने त्याच्याकडे धावत गेला. दिपकला येताना पाहुन तो तरुण पुन्हा सरसावला. परंतु दिपक वेगाने त्याच्याजवळ पोहोचला. उगारलेल्या सुर्‍याचा हात त्याने हवेतल्या हवेत पकडला आणि पिरगाळला.

‘कड.. कड्ड कड्ड’ हाड मोडण्याचा आवाज येत तो हात खाली आला. दिपकने त्याच्या हातातील सुरा काढुन घेतला आणि त्या तरुणाच्या पोटात खुपसला…

एक.. दोन.. तिन.. चार.. सपासप तो सुरा त्या तरुणाच्या पोटातुन आतबाहेर येत राहीला…..

दुरुन पोलिसांच्या सायरनचा आवाज येत होता जेंव्हा रक्तबंबाळ अवस्थेतील निर्जीव पडलेल्या जेनीला दिपक मांडीवर घेऊन जागं करण्याचा प्रयत्न करत होता.

[क्रमशः]


29 Comments

अवनी (प्रस्तावना)


’आकाश जोशी’, मराठी साहीत्यामधील एक उभरता लेखक, सध्या आपल्या नविन कादंबरीमध्ये पुर्णपणे बुडुन गेला होता. इतका की स्वतःच्या मुलाच्या शाळेला सुट्टी लागुन एक आठवडा उलटुन गेला आहे आणि आपण अजुनही सुट्टीच्या प्लॅनबद्दल साधे काही बोललेलो सुध्दा नाही आहोत ह्याची जाणीवही त्याला झाली नव्हती. परंतु शेवटी बायको-पोराने कुरकुर सुरु केली आणि त्याला विचार करणे भाग पडले.

प्रकाशकांकडून कादंबरीबद्दल फोनवर फोन येत होते. कादंबरी तर पुर्ण करणे आवश्यक होते. शेवटी आकाशने एकाच दगडात दोन पक्षी मारायचे ठरवले. एखाद्या शांत ठिकाणचा बंगला भाड्याने घ्यायचा आणि तिकडेच सुट्टी घालवायची. सुट्टीपरी सुट्टी होईल आणि वेळ मिळेल तशी कादंबरीसुध्दा पुर्ण करता येईल.

पुण्यापासुन जवळच्या भोर गावात त्याला मनासारखा बंगला मिळाला आणि कुटुंब, आचारी आणि मुलगा सांभाळणारी ताई ह्यांना घेऊन तो सुट्टीवर रवाना झाला.

परंतु……तो बंगला… तो…तिथे….

काहीतरी होते त्या बंगल्यामध्ये.. काही तरी अनैसर्गीक, अमानवी.. कित्तेक वर्षांपासुन दडलेले, दबले गेलेले.. घुसमटलेले… माणूसकीवर संतापलेले, माणसाच्या रक्तासाठी आसुसलेले….

वैज्ञानीक युगात, भुत, आत्मा ह्यासारख्या गोष्टी आपण हसण्यावारी घेतो. परंतु तो पर्यंतच जोपर्यंत आपणापैकी कुणाला त्याचा अनुभव येत नाही. ज्याला येतो….

’आकाश जोशी’ आणि त्याचे कुटुंब त्यापैकीच एक… काय होणार त्या बंगल्यात? कोण आहे त्या बंगल्यात?

वाचण्यासाठी थोडी कळ सोसा, लवकरच येत आहे एक भयकथा…. अवनी………………………………………………..


23 Comments

लव्ह मी फॉर अ रिझन, लेट द रिझन बी लव्ह (भाग १)


गुन्हेगारी कथांचे लेखक ‘जेम्स हैडली चेस’ ह्यांच्या एका फार पूर्वी वाचलेल्या कथेवर आधारीत. कथेत मला भावतील तसे बदल केलेले आहेत. कथेचे नाव काही केल्या आठवत नाहीये, कुणी चेस ह्याच्या कथांचा वाचक असेल आणि त्याला नाव आठवले तर जरूर कमेंटा.


’पैश्यासाठी खुन करु शकशील?’, छतावर लावलेल्या आरश्यात शेजारी झोपलेल्या नैनाचा विवस्त्र देह पहाण्यात गुंग झालेल्या जोसेफची तंद्री नैनाच्या त्या विचीत्र प्रश्नाने भंग पावली.

अंगावर थंडगार साप पडावा तसा दचकुन उठत तो म्हणाला, “काय??”

“हे बघ जोसेफ..”, नैना आपला आवाज स्थिर ठेवत म्हणाली.. “हे असे अजुन किती दिवस चालवायचे? तुला पैसे देऊन देऊन मी कंटाळले आहे. महागड्या गाड्यांची फ्रॅन्चायजी घ्यायचे तुझे स्वप्न सत्यात कधीच उतरणार नाही ये का?” किती दिवस जुगार आणि लॉटरीतुन मिळणार्‍या तुटपुंज्या उत्पन्नाच्या मोहापायी तु माझे कष्टाचे पैसे असे बरबाद करणार आहेस? किती दिवस मी तीच कंटाळवाणी नोकरी करत रहायची? आयुष्यभर नोकरी करुन असे कितीसे पैसे हाती लागणार? आय नीड फास्ट मनी.. ऍन्ड इझी मनी.”

“अगं पण म्हणुन खुन? आणि कुणाचा? तु काय सुपारी वगैरे घ्यायला लागली आहेस की काय?” हसत हसत जोसेफ उद्गारला

“जोक्स अपार्ट जोसेफ..आय एम सीरीयस. थोडेसे व्यवस्थीत प्लॅनींग आणि फक्त एक योजनाबध्द रीतीने पार पाडलेला खुन आणि आपण दोघंही करोडपती होऊ..” नैना त्याच थंड सुरात म्हणाली.

जोसेफ उठुन बसला आणि त्याने नैनाकडे निरखुन पाहीले. नैनाचा तो मोहक, मादक भासणारा चेहरा पुर्ण बदलला होता. डोळ्यातला तो फ्रेंडली भाव डोळ्यात दाटलेल्या क्रुर गडद करड्या छटेने व्यापला गेला होता.

नैना रंग बदलणार्‍या सरड्यासारखी होती.. बिनभरवश्याची. तीचे कधी कुठले रुप पहावयाला मिळेल हे सांगणे कठीण. आणि तितकीच ती लिथल होती. त्यामुळे पहिल्यांदा जरी जोसेफने तिचा तो प्रश्न हसण्यावारी घेतला असला तरी आता मात्र तो हे जाणुन होता की नैनाच्या मनात नक्कीच काहीतरी शिजत आहे आणि पुर्ण विचार केल्याखेरीज तिने हा प्रश्न विचारला नसणार.

करोडपती??” जोसेफ विचार करत होता..“नैना बोलते तसे खरंच होईल? माझं इंप्म्पोर्टेड कार्स चे शोअरुमचे स्वप्न!!, आत्ताच्या हिशोबानेच पैसे जमवत राहीलो तर स्वप्न पुर्ण व्हायला म्हातारपणच उजडायचे. खरंच करोडो रुपये मिळाले तर काही महीन्यात सर्व काही सुरु करता येईल.. प्लॅन ऐकायला काय हरकत आहे? पटलं तर हो, नाही तर चालले आहे ते काही वाईट नाही.

“काय प्लॅन आहे? कुणाचा खुन करायचा आहे? आणि त्यात रिस्क किती आहे? पकडले गेलो तर?.. आणि..” जोसेफ म्हणाला

“सांगते!!, सगळं सांगते”, नैना अंथरुणातुन उठत म्हणाली.. “पण त्याआधी मी वॉश घेऊन येते, तो पर्यंत तु व्होडकाचे दोन लार्ज पेग बनवुन ठेव आणि खालुन एक ट्रिपल फाईव्ह चे पाकीट..!”

जोसेफ काही बोलायच्या आधीच नैनाने पर्स मधुन एक पाचशेची नोट जोसेफकडे फेकली आणि ती बाथरुम मध्ये निघुन गेली.

“..च्यायला काय बाई आहे?” जोसेफ स्वतःशीच पुटपुटला..”५०-७० रुपायासाठी ५००ची नोट देते..!”

जोसेफ सहा फुटाच्या आसपास, पिळदार शरीरयष्टीचा गोरापान तरूण होता. पैश्याअभावी विरलेले, मळलेले आणि चुरगळलेले कपडे, जुनाट बुट वापरुन आणि बहुतेक वेळा वाढलेली दाढी ह्यामुळे तो एखादा बेवडा किंवा भुरटा चोरच वाटायचा. परंतु जेंव्हा त्याकडे पैसे असायचे आणि तो त्याच्या ’बेस्ट’ मध्ये असायचा तेंव्हा मात्र एखाद्या फॅशन एजन्सीसाठी काम करणारा मॉडेलच वाटायचा.

नैनासारख्या कित्तेक तरूणींनी त्याच्याशी शैय्यासोबत केली होती, पण तो मात्र नैनाकडेच आकर्षीत झाला होता ते तिच्या ’डॉमीनन्स पॉवर’ मुळेच..

नैना आली तेंव्हा जोसेफने व्होडकाचे पेग्स बनवुन ठेवले होते आणि सिगारेट शिलगावुन तो टेबलावर पाय पसरवुन बसला होता.

नैनाने लावलेला इंम्पोर्टेड परफ्युम आणि महागड्या शॅम्पुंचा सुगंध जोसेफला उद्दीपीत करुन गेला. खुना-बिनाचा प्लॅन गेला भो**त, नैनाला पुन्हा एकदा बिछान्यात ओढण्याची तिव्र इच्छा त्याच्या मनात तरळुन गेली.

नैना शांतपणे त्याच्या समोर बसली. व्होडकाचा एक लार्ज सिप तिने घेतला. तो घोट घश्यापासुन पोटापर्यंत जळजळत उतरतानाचा तो फिल तिने डोळे मिटुन अनुभवला. मग दुसरा एक घोट घेऊन ती म्हणाली..

“जोसेफ, मला तुझ्याकडुन प्रथम होकार अथवा नकार हवा आहे. तु आत्ताच ह्या प्लॅन मधुन बाहेर पडु शकतोस. तु नसशील तर मी दुसर्‍या कुणाची तरी मदत घेईन. पण एकदा तु हो म्हणल्यावर ह्यातुन माघार नाही..”

आपणाशिवाय नैना दुसर्‍याकुणाचा विचारच कसा करु शकते..??” जोसेफ मनोमन बोलला.. त्याचा इगो जागा झाला आणि त्याने दुसरा तिसरा विचार न देता होकार देऊन टाकला..”आय एम इन नैना, बोल प्लॅन काय आहे!”

नैनाने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि ती बोलु लागली….

[क्रमशः]
भाग २ >>

पुणेरी तळटीप – कथेचा लेखक व्यवसायाने पुर्णवेळ साहीत्य क्षेत्रात कार्यरत नसुन एक नोकरदार संगणक अभियंता आहे. त्यामुळे कामाचा व्याप संभाळुन पुढचे भाग पोस्ट होत असल्याने कथेच्या दोन भागांमध्ये असह्य होणारा वेळ असु शकतो त्याबद्दल लेखक दिलगीर आहे. कृपया सहकार्य करावे.


12 Comments

मास्टरमाईंड (भाग-१)


मुंबईवरुन निघालेल्या त्या खाजगी बसचा ड्रायव्हर, सखारामने हायवेवर दुरवर एका कारपाशी हात दाखवत उभ्या असलेल्या त्या इसमाला पाहुन गाडीचा वेग कमी केला आणि गाडी कडेला घेतली.

तसा सखारामा रात्री अपरात्री कुणासाठी गाडी थांबवत नसे, पण बंद पडलेली गाडी आणि सुटाबुटातल्या त्या इसमाला बघुन त्याच्या मनात शंका आलीच नाही आणि त्याने गाडी थांबवली.

“साहेब, गाडी बंद पडली आहे, पुढच्या एखाद्या गावात सोडनार का? एकाद्या गॅरेजमधुन कुणालातरी घेऊन येईन म्हणतो”, तो इसम सखारामला म्हणाला

“व्हयं.. चाल सोडतो, जागा असंल तर बघा आतमंदी, नाहीतर इथंच केबीन मध्यं बसावं लागेल जी.” सखाराम त्या माणसाला म्हणाला

त्या माणसाचे नशीब चांगले होते, गाडीत त्याला एक सिट रिकामे सापडले. त्याने शेजारी कोण आहे हे त्या बसमधील दिव्यांच्या मंद प्रकाशात पहाण्याचा प्रयत्न केला.

शेजारी साधारणपणे पंचविशीतील एक तरूणी डोळे मिटुन बसली होती.

हॅन्डबॅगमधील शाल त्याने बाहेर काढली आणि अंगाभोवती लपेटुन तो आसनस्थ झाला. बाहेरील गारठ्यापेक्षा गाडीमध्ये काकणंभर उब जास्त होती.

थोड्या वेळातच गाडीने पुन्हा वेग घेतला. खिडकीतुन बोचरा वारा आतमध्ये येत होता. त्या तरूणीचे केस त्या वाऱ्याने त्याच्या चेहऱ्यावर पिंगा घालत होते. थंडी सहन होईना तसं नाईलाजस्तव ‘तो’ ‘तिला’ म्हणाला, “कृपया खिडकी जरा बंद करता का? फार थंडी वाजते आहे.”

तिने त्याच्याकडे न बघताच खिडकी बंद केली आणि परत झोपी गेली.

गाडीमधील दिवे आता बंद झाले होते. बहुतेक सर्व प्रवासी सुध्दा निद्रीस्त झाले होते. गाडीचा आवाज, मधुनच वेगाने जाणाऱ्या ट्रकचे आवाज, त्यांच्या दिव्यांचा प्रकाश, कुठल्याश्या थोड्याश्या उघड्या राहीलेल्या खिडकीच्या फटीतुन येणाऱा वाऱयाचा आवाज सारे कसे एका लयीत चालले होते.

गाडीमध्ये आता चांगलीच उब निर्माण झाली होती. तो सुध्दा शरीराभोवती शाल घट्ट ओढुन झोपी गेला.

तिन चार तास झाले असतील त्याला झोप लागुन, इतक्यात त्याला अचानक जाग आली ती त्याच्या हाताला झालेल्या कुणाच्यातरी थंडगार स्पर्शाने. त्याच्या हातावर शेजारील तरूणीचा हात होता.

त्याने एकवार तिच्याकडे बघीतले. ती अजुनही झोपलेलीच होती. थंडीमुळे तिचे हात गारठलेले होते. कदाचीत झोपेतच उब मिळवण्यासाठी ..

त्याने हळुवार तिचा हात उचलुन कडेला ठेवला.

थोड्यावेळाने पुन्हा त्याच्या बोटांना तिच्या थंडगार हाताचा स्पर्श झाला. त्याने डोळे उघडुन तिच्याकडे पाहीले. ती अजुनही झोपलेलीच होती.

त्याने आपला हात बाजुला घेतला.

काही क्षणांनंतर पुन्हा तोच थंडगार स्पर्श. त्याने पुन्हा तिच्याकडे बघीतले. शेजारुन जाणाऱ्या एका वाहनाचा प्रकाश तिच्या चेहऱ्यावर पडला आणि एक सेकंद तो दचकलाच.

‘ति’ त्याच्याकडेच बघत होती.

म्हणजे हे स्पर्श जाणुन-बुजुन होते तर..

ह्यावेळेस तो मागे हटणार नव्हता. त्याने आपला हात तिच्या हाताखाली सरकवला. तिच्या हाताची बोटं त्याच्या गरम-उबदार हाताभोवती गुंफली गेली.

तो थंडगार स्पर्श त्याच्या अंगावर एक थंड लाट पसरवत होता. त्याचा हात आपसुकच शरीरातील उब तिच्या हाताला देण्याचा व्यर्थ प्रयत्न करत होता.

थोड्या वेळाने तिने हाताची पकड सैल केली. तिने त्याच्या तळव्यावरील हात सोडला होता आणि तिची बोटं त्याच्या मनगटावरुन दंडापर्यंत नाजुकपणे फिरत होती.

तो स्पर्श त्याच्या अंगावर काटा आणत होते. त्याची कानशिलं गरम झाली होती. इतकी गरम की त्याने आपला दुसरा गरम हात कानावर ठेवला तेंव्हा तो सुध्दा त्याला थंडगार जाणवला.

तो सुखाच्या आधीन झाला होता. गाडीला बसणारे हादरे, खाचखळगे कश्याचीही जाणीव त्याला होत नव्हती. तिच्या बोटांच्या स्पर्शाने त्याच्या शरीरातील प्रत्येक स्नायु उत्तेजीत झाला होता.

अचानक गाडीला कसला तरी जोराचा हादरा बसला आणि विचीत्र आवाज करत गाडी कडेला येऊन थांबली.

गाडीचा ऍक्सेल तुटला होता.

गाडीतले दिवे लागले तशी त्याची तंद्री भंगली. त्याने आपला हात बाजुला केला.
क्लिनरने गाडीत येऊन घोषणा केली, ‘गाडी दुरुस्त व्हायला बराच वेळ लागेल’

अर्धवट जागे झालेले लोकं पुन्हा झोपी गेले तर बाकीचे ‘बिडी-काडी’ साठी खाली उतरले.

शेजारील तरुणी बाहेर पडली. बाहेर पडताना तिच्या शरीराचा त्याला झालेला स्पर्श त्याच्या अंगावर विजेची एक लहर सरकवुन गेला. तिच्या शरीराला येणारा मंद सुगंध त्याच्या सर्व सेन्स ना उद्दीपीत करुन गेला.

तो खिडकीतुन वाकुन ती तरुणी कुठे जात आहे हे पाहु लागला.

रस्त्याच्या दुसऱ्या बाजुला थोडं दुर काही दिवे लुकलुकत होते. ‘सुजीत लॉज’ ट्युबलाईटच्या प्रकाशात त्या बोर्डावरील अक्षरं त्याने वाचली.

तिने एकवार वळुन त्याच्याकडे पाहीले, काही क्षण आणी पुन्हा मागे नं बघता ती चालु लागली.

त्याच्या मनामध्ये चलबिचल चालु झाली. तो उठुन उभा राहीला.

‘अंदाजे किती वेळ लागेल हो?’ त्याने क्लिनरला विचारले.

‘तासभर तर नक्कीच’

‘बरं मी आहे इथेच..’ असं म्हणुन तो तिच्या मागोमाग चालु लागला.

हवेत प्रचंड गारठा होता परंतु वारं मात्र थांबलेले होते. झाडं स्तब्ध होती. त्याने आकाशात नजर टाकली. चंद्र ढगांच्या आड गेला होता. आभाळ भरुन आले होते जसं काही कुठल्याक्षणी त्याच्या अंगावर कोसळेल.

ती अजुनही मागे न बघता चालत होती.

दिव्यांच्या प्रकाशात त्याची नजर तिच्या सर्वांगावरुन फिरत होती. सुडौल बांधा, शरीराला योग्य ठिकाणी योग्य आकार त्याचे लक्ष रोखुन धरत होती. तो ओढल्यासारखा तिच्या मागे चालला होता.

ती लॉजमध्ये गेली आणि तेथील काऊंटरला जाऊन उभी राहीली.
कान-टोपी, मफलर गुंडाळलेला काऊंटरवरचा इसम तिला पाहुन कष्टाने उठला.

“भैय्या, माझी बस बंद पडली आहे आणि एक दोन तासांत सुरु होईल असे वाटत नाही. माझी तब्येतही ठिक नाहीये. काही तासांपुरती रुम पाहीजे होती.” लांबवर बाहेर बंद पडलेल्या बस कडे बोट दाखवत ती तरूणी म्हणाली.

त्या इसमाने ड्रावरमधुन एक किल्ली काढली आणि तिच्यासमोर फेकली. तिची अधीक माहीती लिहीण्यासाठी त्याने समोरचा रजिस्टर समोर ओढले तेवढ्यात त्याची नजर दरवाज्याच्या अंधुक
प्रकाशातुन आत येणाऱ्या त्या तरूणावर पडली. तो इसम स्वतःशीच हसला. त्याने पुन्हा रजिस्टर बंद करुन टाकले आणि चेहऱ्यावर पांघरूण ओढुन तो पुन्हा झोपी गेला.

ति जिन्यांवरुन वर जाऊ लागली. तो सुध्दा तिच्या मागोमाग वर गेला.

‘१०३’, ती दारापाशीच उभी होती. तिने आपल्याकडील चावीने दार उघडले.

दोघंही आतमध्ये आल्यावर त्याने दार लावुन टाकले. उजळलेल्या दिव्यांच्या प्रकाशात तो प्रथमच तिला पहात होता. तिच्या डोळ्यामध्ये.. काहीतरी, कसलीतरी अनामीक ओढ होती, इतकी की त्याला शरीरामध्ये असलेला आत्मा शरीर फाडुन तिला भेटायला बाहेर पडेल असं वाटत होतं. त्याचा घसा कोरडा पडला होता. छाती धडधडत होती. तिने हात पुढे केला..
—————————————————————————-

“चला… बसा गाडी मध्ये.. आले का सगळे??” क्लिनरने एकवार आवाज देत सगळीकडे नजर टाकली.निघण्यापुर्वी एकदा त्याने सगळी लोकं मोजली.. आसन क्रमांक D५-६ रिकामे होते.

“आता..हे कुठे गेले…?” त्रासीक होत क्लिनर परत खाली उतरला. आजुबाजुला सर्वत्र शोधंल कुठंच सापडेना..

‘अरे ते मगाशी त्या लॉज कडे जाताना दिसले होते.. बघा तिकडे आहेत का!’, एका प्रवाश्याने माहीती दिली.

क्लिनर शिव्या हासडत लॉज मध्ये गेला. काऊंटर वरचा गाढ झोपेत होता.

“आईचा घो.. मेला काय हे?’ क्लिनरने गदागदा हलवुन त्याला जागं केलं..
“इथे एक तासाभरापुर्वी कोणी आलं का?” क्लिनरने ‘त्या’ प्रवाश्याचे वर्णन केले.

‘हो, ते आले होते साहेब आणि एक बाई पण होत्या त्यांच्या बरोबर, वरतीच आहेत बघा रुम नं. १०३’ जिन्याकडे हात दाखवत त्याने परत डोक्यावरुन पांघरुन ओढले..

‘घ्या.. तिथे अंधारात आम्ही तडफडतोय आणि हे इथे चाळे चालले आहेत..’

क्लिनर तडफडत दोन-दोन पायऱ्या चढत जिना चढुन वर गेला. रुम नं १०३ मधील दिवा चालुच होता.

‘ओ साहेब.. झालं असेल तर चला, गाडी तयार आहे..’ क्लिनरने दारावर थाप मारत आवाज दिला.

आतुन काहीच आवाज, हालचाल नव्हती.

‘ओ साहेsssssब’, चलताय का? का जाऊ देत गाडी?’

‘ओ मॅडम.. येताय का? का जाऊ.. शेवटचे विचारतो आहे!’, क्लिनर निघण्याच्याच तयारीत होता.

‘मरा च मायला.. जातो मी..’ म्हणुन क्लिनर जायला लागला

त्याच वेळेस वैतागलेला काऊंटर वरचा पोऱ्या वर आला. ‘काय झालं? कश्याला केकाटंतयं? जा नं नसेल यायंच त्यांना’

त्याने हळुच दाराला कानं लावुन पाहीला. आत मधुन कसलाच आवाज येत नव्हता, नाही कसली हालचाल जाणवत होती.

त्याने सुध्दा दोन – तिनदा दार वाजवुन बघीतले. मग मात्र त्याला शंका यायला लागली.

‘आयला.. गेले काय पळुन मी झोपलो होतो तेंव्हा?’

‘असे कसे जातील? गाडी तर इथेच आहे!!’, क्लिनर

‘काही तरी गडबड आहे’ म्हणत तो पोऱ्या खालुन रुमची दुसरी किल्ली आणायला पळाला.

लांबुन गाडीच्या हॉर्नचा आवाज ऐकु येत होता.

पोऱ्याने आणलेल्या किल्लीने रुम उघडली. समोरचे दृष्य बघुन दोघांचाही श्वास रोखला गेला. क्षणभर आपण पाहातोय ते खरं आहे का दुसरं काही हेच त्यांना कळेना.

समोरच्या बेडवर अर्धनग्नावस्थेत त्या तरूणीचे प्रेत पडले होते. तिच्या शरीराची चिरफाड केली होती. जशी एखादी उशी फाडुन टाकली असावी…

[क्रमशः]
[भाग – २]


28 Comments

मेहंदीच्या पानावर (भाग-१)


२४ डिसेंबर

आज स्टुडीओ मध्ये आशु जोऱ्रात ओरडलीच “अग्गं हात सोडं.. कित्ती जोरात दाबती आहेस..” 🙂 त्याला कारणही तस्सच होतं ‘राज’ स्ट्युडीओ मध्ये अचानकपणे आला होता, त्याचे आज रेकॉर्डींग नसताना त्याचे अनपेक्षीतपणे येणं त्याला अनपेक्षीतपणे बघणं माझ्यासाठी एक सुखःद धक्काच होता. त्याचे थोडीशी निळसर छटा असलेले डोळे, नेहमीच चेहऱ्यावर असणारी ति स्माईल, आपल्या चेहऱ्यावर आपसुकच हास्य पसरवणारी त्याची बोलताना डोळे मिचकावुन बोलण्याची पध्दत आणि कष्टाने कमावलेली शरीरयष्टी सर्वच काही छान होते.. मी पुर्ण फिदा होते त्याच्यावर. आणि त्याचा आवाज.. माय गॉड.. अंगावर हजारो गुलाबाच्या पाकळ्यांची बरसात केल्यासारखे वाटते. उगाच नाही तो आघाडीचा गायक आहे, मीच काय कित्तेक मुली त्याच्यावर फिदा असतील. अर्थात मला हे काही वेगळं सांगायची गरज नाही. गेल्या सहा महीन्याची माझ्या डायरीची पानं तुम्ही चाळलीत तरी तुमच्या आपसुकच लक्षात येईल.

त्याला अचानकपणे येताना पहाताच खरं सांगु तर माझा माझ्यावरच ताबा राहीला नाही आणि नकळतच मी आशुचा हात इतका जोराने दाबला होता की न रहावुन ती ओरडलीच.

मी म्हणलं आशुला, ‘स्वॉरी यार, उन्हाने तापलेल्या धर्तीवर, पाना-फुलांवर पावसाचा एक थेंब पडला तरी सगळे कसे झुमुन उठतात इथे तर माझ्यावर साक्षात एक सर कोसळली होती..’

तर म्हणते कशी, ‘अदिती.. बास आता.. राज तुला किती आवडतो हे मलाच काय पुर्ण स्टुडीओ ला माहीत झालंय..’

म्हणजे??? मी इतकी ऑब्व्हीयस वागते की काय?

‘तो समोर आला कि तुझा चेहरा बघ कित्ती बदलतो. लाजतेस काय, एकटीच हसतेस काय, पायाच्या अंगठ्याने जमीनीवर लिहीतेस काय..’

आशु बोलत होती, माझ्या मनात मात्र ते गीत गुणगणत होते.. ‘लाज लाजली त्या वचनांनी साधी भोळी ती फुलराणी, मनात हसली, मनात रुसली, खुदकन हसली ती फुलराणी’

‘काय बोलते आहेस तु आशु? अगं मग हे आधी नाही का सांगायचं? राजला तर नसेल ना हे कळलं? काय म्हणेल तो? एक फडतुस गाण्यामध्ये ‘कोरस’ आवाज देणारी अदिती.. माझ्यावर प्रेम करते..!! हसला असेल तो स्वतःशीच.. शट्ट यार..’

तर म्हणते कशी..’अगं काही हसतं वगैरे नाही.. त्याला सवय आहे अश्या गोष्टींची.. तु एकटी का आहेस त्याच्यावर प्रेम करणारी..’ खरंच सांगते इतका राग आला होता ना असतील हजारो प्रेम करण्याऱ्या, पण माझ्याइतके नक्कीच नाही.

‘हाय आशु.. हाय अदिती..’ राज अचानक कुठुनतरी समोर आला. इतका हॅन्ड्सम दिसत होता ना.. माझं नाव त्याला माहीत आहे हे कळल्यावर तर इतका आनंद झाला ना.. मला काही बोलताच येईना.. शब्दच अडकले.. मग आशुच म्हणाली.. ‘हॅलो राज..’

‘शी कित्ती मुर्ख आहे ना मी.. कित्ती बावळट दिसले असेन?’

‘उद्या संध्याकाळी माझ्या घरी यायचं..सगळ्यांनाच बोलावले आहे.. तुम्ही सुध्दा या. क्रिसमस निमीत्त पार्टी ठेवली आहे, ८.३० वाजता, नक्की या’ एवढे बोलुन गेला सुध्दा.

‘मला खुप काही बोलायचे होते. त्याला सांगायचे होते.. त्याचा आवाज खुप आवडतो मला.. त्याच्याबरोबर एक-दोन गाणी सुध्दा मी गायली आहेत.. पण कध्धी.. माझ्या तोंडातुन तर हॅलो सुध्दा नाही फुटले.. खरचं अदिती बिनडोक आहेस तु..’

ख्रिसमसच्या आधी किंवा ख्रिसमसला बर्फ पडणे शुभ मानतात.. माझ्या अंगावर तर आज थंडगार बर्फाची एक कोमल, शितल चादरच लपेटल्यासारखे वाटले.. आज पहिल्यांदा राज माझ्या इतक्या जवळ होता.. शुभ-शकुनच म्हणायचा..

२५ डिसेंबर

केवढी धांदल उडाली होती माझी सकाळी उठल्यापासुन. काय करु आणि काय नाही असं झालं होतं. सकाळ्ळीच पार्लर मध्ये जाऊन आले, दहा वेळा कपाट उपसुन एकदाचा ड्रेस फायनल केला. शंभरवेळा आरश्यासमोर उभे राहुन स्वतःला न्याहाळले, केसांचे तर नानाविवीध प्रकार करुन पाहीले पण एक पसंत पडेल तर शप्पथ. गरज असली ना की हे बरोब्बर धोका देतात आपल्याला.

दिवस कसाबसा सरला, पण संध्याकाळ संपता संपेना. आशु न्यायला येणार होती त्यामुळे वाट बघण्याशिवाय पर्याय नव्हता. मॅडम नेहमीप्रमाणे उशीराच आल्या. मी माझा सर्वात आवडता पांढरा घागरा घातला होता. आशुने आज मनापासुन कॉम्लीमेंट दिले. छान वाटलं. ‘राज’च्या बंगल्यावर पोहोचलो. दिव्यांच्या झगमगाटाने बंगला उजळुन निघाला होता. राजच्या शब्दाला मान देऊन कित्तेक लोकं त्याच्या पार्टीत सहभागी होण्यासाठी आले होते. राज आहेच तसा, सगळ्यांना ‘आपला’ वाटणारा.

आशु तर मागेच लागली होती.. अदिती तु आज बोलच राजशी. त्याला नक्की माहीती असणार तुला तो आवडतो ते. आणि तुझ्यात तरी काय कमी आहे गं? तुला नाही म्हणुच शकणार नाही तो.

खरंच आशु.. असं झालं तर? पण माझे शब्दच खुंणतात गं तो समोर आला की. आपलेच शब्द आपल्याला अनोळखी होतात..

राजने स्वतः होऊन आमची भेट घेतली, आम्हाला काय हवं काय नको ते बघीतले. खुप ‘केअरींग’ आहे तो. तो समोर असला ना, म्हणजे मला एखादी छोटी मुलगी झाल्यासारखं वाटतं. त्याच्यासमोर आपणं खुपच छोटे, क्षुल्लक असल्याची भावना मनामध्ये प्रबळ होते. असं वाटतं.. स्वतःला त्याच्या घट्ट मिठीमध्ये झोकुन द्याव!

मनामध्ये विचारांचा गोंधळ उडाला होता. आशु म्हणते तसं खरंच बोलावं का त्याच्याशी. कित्ती दिवस हे असे नुसते बघुन उसासे घेत बसणार? करावं का त्याच्याजवळं आपलं मन मोकळं? पण वाईट तर नाहीना दिसणार? काय म्हणेल तो? मला तर तो फारसं ओळखतही नसेल. असे कित्तीसे बोललो आपण एकत्र?

इतक्यात टाळ्यांचा कडकडाट झाला तशी माझी तंद्री भंगली. समोर उभारलेल्या एका उंचवट्यावर राज उभा होता. त्याने पुन्हा एकदा सर्वांचे स्वागत केले. ख्रिसमसच्या शुभेच्छा दिल्या. तो बोलत होता.. पण मनावर कसलेतरी दडपण येत होते… कसले?? नाही सांगता येत.. कदाचीत मगाचपासुन त्याच्याबरोबर असणाऱ्या त्या ‘निधी मेहता’ मुळे. सतत ती राजच्या बरोबर होती. म्हणे सुप्रसिध्द गायीका. कसली सुप्रसिध्द.. एक दोन किंचाळणाऱ्या आवाजातली आयटम-सॉग्स सोडली तर एक हिट गाणं नाही तिच्या नावावर.

राजने तिला जवळ बोलावले आणि.. आणि…

सर्व जग डोळ्यासमोर गोल फिरत होते.. विश्वास बसत नव्हता काही क्षणांपुर्वी माझ्या राजची.. त्या निधीशी ऐंन्गेजमेंट झाली होती. एकमेकांना त्यांनी अंगठ्या घातल्या होत्या.. काय झालं हे.. कसं झालं.. गर्दीपासुन दुरवर एकटीच हातामध्ये ऑरेंज ज्युस घेउन उभी होते. डोळ्यातुन ओघळणारे खारटं पाणी त्यामध्ये पडुन त्या ज्युस मधील गोडवाच जणु गेला होता.

आशु शोधत शोधत माझ्यामागे येऊन उभी राहीली. आम्ही दोघीही गप्प होतो..पण आमचा मुक संवाद दोघींनाही कळत होता.. आशु म्हणत होती.. असे एकटे राहुन काय होणार.. चल राजला शुभेच्छा दे त्याच्या भावी आयुष्यासाठी.. हा एकटेपणा आत्ताच दुर कर नाहीतर तो तुझ्या सोबतीला राहील कायमचा..

मी मात्र म्हणत होते..

“आहेच मी जरा तशी
एकटी एकटी राहणारी
वाळकं पान सुध्दा गळताना
तन्मयतेने पाहणारी..”

[क्रमशः]

कथेच्या या भागातील आणि पुढील भागात वापरण्यात आलेल्या कविता, चारोळ्या ह्या माझ्या नाहीत. त्या इंटरनेटवरुन इथुन घेतलेल्या आहेत. त्याचे आधिकार ज्या त्या कविला राखीव..