Tag Archives: marathi katha

डबल-क्रॉस (भाग २०)


भाग १९ पासून पुढे >>

करणला एका कडक कॉफीची गरज होती. आत्ता ह्या वेळी बेल मारुन कोणी कॉफी आणून देईल ह्याची श्वाश्वती नव्हती. शेवटी स्वतःच जाऊन आणावी म्हणून तो खोलीच्या बाहेर आला.

समोरच्याच बाकड्यावर देशपांडे अंगाचं मुटकुळं करुन गाढ झोपला होता.

संदीपला त्याची दया आली. त्याने हलवून देशपांडेला जागे केले.

“देशपांडे, अहो अवघडून जाल असे झोपून..”

संदीपने देशपांडेला खरं तर करणवर लक्ष ठेवायला इथे थांबवले होते आणि नकळत त्याला कधी डोळा लागला त्याच त्यालाच कळले नव्हते.

तो कसनुसं हसत उठून बसला.

“चला,कँटीनला चला, चहा कॉफी घेतली कि बर वाटेल”, करण
“अरे तुम्ही नका खोलीच्या बाहेर पडू, हवं तर मी घेऊन येतो..”, देशपांडे उठून बसत म्हणाला

“अहो सरकारी दवाखाना आहे हा.. कोण बघतंय इथे पेशंट खोलीत आहे का बाहेर फिरतोय.. चला.. तेव्हढेच माझे पाय पण जरा मोकळे होतील.

रात्रीचे अडीच वाजून गेले होते, सर्वत्र सामसूमच होती. कँटिनही किरकोळ लोक सोडली तर रिकामेच होते.

करणने दोन कॉफी घेतल्या आणि तो देशपांडेपाशी टेबलावर येऊन बसला

“माफ करा, उगाच माझ्यामुळे तुम्हाला रात्रभर इथे बसावं लागलं”, करण
“नाही तसंच काही नाही, पण संदीपने आधीच सांगितले असते तर निदान घरी जाऊन सांगून आलो असतो. बायकोने बनवलेले जेवण वायाच गेले ना..”
“बरोबर आहे.. मी समजू शकतो.. कोण असतं घरी?”

देशपांडे ने आपला मोबाईल चालू करून आपल्या फॅमिलीचा.. बायको दोन मुलांचा .. फोटो दाखवला.

“देशपांडे.. तुम्ही घरी जाऊन निवांत झोपा, इथली काळजी करू नका, मला काही लागणार नाहीए.. आणि ह्या औषधांनीही सारखी झोपच येतेय. आता झोपलो कि सकाळी ८-९ शिवाय काही मी उठत नाही “, करण

“नको नको.. उगाच संदीप सरांना कळाले तर?”
“अहो आहे कोण इथे संदीपला सांगायला?.. उद्या सावकाशीत सकाळी नाष्टा करुन ह्या परत.. इथे असं अवघडून झोपण्यापेक्षा बायकोशेजारी झोप आरामात.. काय?”, डोळे मिचकावत करण म्हणाला

“पण..”
“पण नाही आणि बीण नाही,.. हे बघा पावणे तीन वाजलेत.. साडे तीनला जरी घरी पोहोचलात तरी चार तास चांगली झोप मिळेल”, हातातल्या घड्याळातली वेळ दाखवत करण म्हणाला..

देशपांडेचीही तिच इच्छा होती, फक्त संदीपच्या भीतीपोटी तो उगाच का कु करत होता..
करणने स्वतःहूनच जायची विनंती केल्यावर तो हि फारसे आढेवेढे न घेता जायला तयार झाला..

“धन्यवाद करण..”, खुर्चीतून उठत देशपांडे म्हणाला.. “फक्त संदीपला कळणार नाही ह्याची..”
“त्याची काळजीच करु नका, हे फक्त आपल्यातच.. चला मला पण आता मस्त झोप आलीय.. “. आळस देत करण म्हणाला

देशपांडेने कॉफी पटकन संपवली आणि तो खुर्चीतून उठून उभा राहिला..

“उद्या नाष्टयाला घरुन पोहे घेऊन येतो.. इथलं नका खाऊ, बायको मस्त पोहे बनवते.. दाणे कोथिंबीर खोबरं वगैरे टाकून आणतो..”, देशपांडे जाण्यासाठी निघाला

करणनेही कॉफी संपवली आणि तो पण उठून उभा राहिला..

“बाय द वे..”, अचानक काहीतरी आठवल्यासारखं देशपांडे म्हणाला.. “घड्याळ आवडलं ना तुम्हाला?”
“घड्याळ?” न समजून करण म्हणाला
“हां .. ते तुम्ही घातलेय ते.. “, करणच्या हातातल्या घड्याळाकडे बोट दाखवत देशपांडे म्हणाला..
“ओह हे.. हो चांगले आहे.. माझ्या मैत्रिणीनेच मला गिफ्ट केले होते ते.. “

“माहीत आहे मला.. इशिता ना?”
“हो.. तुम्हाला कसं माहीती?”
“कसं म्हणजे काय? मीच तर आणून दिले होते तिला.. “
“काय? तुम्ही? कसं? म्हणजे मी नाही समजलो..”
“कसं म्हणजे काय? संदीप सरांनीच सांगितले होते मला.. हे जीपीएस असलेले मॉडेल आणून इशिताकडे द्यायला.. “

करणला हा मोठ्ठा धक्का होता.. पण त्याने चेहर्यावरुन तसे काही दर्शवले नाही

“अच्छा अच्छा, थँक्स.. छानच आहे घड्याळ.. “
“बरं चला येतो मी, सकाळी ८.३० पर्यंत येतो मग.. “, असे म्हणून देशपांडे तिथून निघून गेला..

 

करण आपल्या खोलीत येऊन बसला..
संदीपने हे जीपीएस असलेले घड्याळ मागवले होते? मग इशिता का खोटं बोलली कि तिने ह्या घड्याळात जीपीएस बसवले ..

नुसते एकावर एक प्रश्नच करणच्या डोक्यात साचत होते ज्याची उत्तर लवकरात लवकर मिळणे गरजेचे होते.

सर्वात प्रथम शैला.. तिला भेटणे गरजेचे होते. देशपांडे आता इथे नसल्याने त्याला बाहेर पडून सकाळच्या आत परत येणे शक्य होते. फक्त प्रश्न एकच होता आणि तो म्हणजे शैला ज्या अपोलो हॉस्पिटलमध्ये भरती होती, ते शहराच्या दुसऱ्या बाजूला होते. तिथपर्यंत चालत जाणे शक्य नव्हते आणि रिक्षा किंवा टॅक्सीसाठी करणकडे पैसे आजिबात नव्हते.

थोडा विचार केल्यावर करणला एक उपाय सुचला. करणंच ऑफिस.. टेबलाच्या एका खणात तो नेहमी २००-४०० रुपये लपवून ठेवत असे, अगदीच गरजेच्या वेळी उपयोगी म्ह्णून. त्याचे ऑफिस तसे फारसे लांबही नव्हते. भरभर चालत गेला तर अर्ध्या पाऊण तासात तो सहज तेथे पोहोचु शकला असता.

करणने खोलीचे दार उघडून बाहेर नजर टाकली. व्हरांड्यात सामसूम होती.

बेडच्या कडेला लावलेला औषधांचा चार्ट करणने एकदा नजरेखालून घातला. रात्री कुठलेही इंजेक्शन, गोळी लिहिलेले नव्हते. त्यामुळे रात्री व्हिजिटला डॉक्टर, सिस्टर येण्याची शक्यता कमी होती.

करणने धोका पत्करायचा ठरवले. त्याने बाथरुमचा दिवा चालू केला, खोलीत अंधार केला आणि रुमचा दरवाजा उघडून बाहेर पडणार इतक्यात त्याच्या लक्षात एक गोष्ट आली. हातातले घड्याळ. कोण जाणो, संदीप जीपीएसवरून त्याच्यावर लक्ष ठेवून असेल?

करणने ते घड्याळ काढून टेबलावर ठेवून दिले आणि तो बाहेर पडला.

हॉस्पिटलच्या रिसेप्शनपाशी फुल राडा चालू होता, कुणाचे नातेवाईक गचकले होते आणि तेथे रडारड, डॉक्टरला शिवीगाळ चालू होती. सेक्युरिटी त्यातच मग्न होती. नशिबाने त्याला कोणीच आडवले नाही. करण झपझप पावलं टाकत बाहेर पडला आणि ऑफिसच्या दिशेनं निघाला.

 

शॉर्टकट्स घेत अर्ध्या तासातच करण ऑफिसपाशी पोहोचला. सावकाश जिने चढत तो ऑफिसपाशी आला. तसेही त्याच्या ऑफिसमधून चोरून न्हेण्यासारखे काही नव्हते, त्यामुळे दाराजवळच्या झाडाच्या कुंडीतच लपवून तो ऑफिसची एक ज्यादाची किल्ली ठेवत असे. करणने नेहमीच्या जागी हात घातला पण तिथे किल्ली नव्हती. करणने दोन-तीनदा निट बघितले, परंतु नक्कीच तिथे किल्ली नव्हती आणि त्याचं कारण करणच्या लगेचच लक्षात आलं.

ती किल्ली त्या कुंडीखाली नव्हती, त्याच्या ऑफिसच्या दाराच्या उघडलेल्या कुलुपाला होती.

ऑफिसचं कुलूप कोणी उघडले? कोण येऊन गेले ह्याचा करण विचार करत असतानाच दार उघडले गेले आणि एक व्यक्ती बाहेर आली. अनपेक्षितपणे समोर दुसरी व्यक्ती बघून दोघांनाही धक्का बसला.

करणने त्या व्यक्तीला पकडायचा प्रयत्न केला, पण ती व्यक्ती करणच्या हाताला हिसका देऊन पळाली .. काही पावलंच आणि अचानक एक वेदनेची एक लहर त्या व्यक्तीच्या अंगातून गेली आणि अस्पष्टसे कह्णत ती व्यक्ती जिन्याचा आधार घेऊन खाली बसली.

करणने पटकन त्या व्यक्तीला पकडले, पण ह्या वेळी त्या व्यक्तीने प्रतिकाराचा कुठलाही प्रयत्न केला नाही.

करण त्या व्यक्तीला घेऊन ऑफिसमध्ये गेला, दिवा लावला आणि ऑफिसचे दार लावून घेतले.

समोरच्या त्या व्यक्तीला, मोहीतला, बघून करणला पुन्हा एक आश्चर्याचा धक्का बसला..

“मोहीत .. तू इथे???”

मोहीत डोळे बंद करून भिंतीला टेकून उभा होता. पाठीत मारलेल्या त्या स्क्रू ड्रायव्हरच्या जखमेतून आलेली तीव्र कळ शमेपर्यंत तो भिंतीला टेकून उभा राहीला आणि मग शांतपणे तिथल्याच खुर्चीवर टेकून बसला.

“माझं पत्र मिळालं ना तुला?”, कसंनुस हसत मोहीत म्हणाला
“पत्र? कुठलं पत्र”, दुसऱ्या खुर्चीवरची धूळ झटकून मोहितसमोर ठेवत करण म्हणाला
“इतक्या लवकर विसरलास हितचिंतकाला??”
“ओह.. ते पत्र तू पाठवलं होतंस? तुझ्यामुळे मी त्या दवाखान्यात..”
“सॉरी.. ते करण भाग होतं.. विक्रमने तुला सोडलं नसतं ..”
“पण का? तू माझ्या मदतीला का आलास? तुला तर शैला मारुन टाकणार होती.. आणि त्या.. त्या दिवशी तू अचानक कुठे गायब झालास?”
“सांगतो.. सगळं सांगतो… ” असं म्हणून मोहितने हातातली बॅग करणला दिली..
“हि त्या पेट्रोल पंपावरची कॅश.. साडे-सहा लाख होते एकूण.. मी २ लाख कडून घेतले, बाकीचे तुझ्या ऑफिस मध्ये ठेवायला आलो होतो.. तिथे त्या फार्म हाऊसवर हि बॅग असुरक्षित होती. कुणाच्या हाती लागली असती किंवा पावसात भिजून सगळीच वाया गेली असती म्हणून मीच जाऊन घेऊन आलो.. “

“पण.. पण तू तिथे पोहोचलासच कसा? तिथे तर अजून पोलीस असतील ना?”
“सांगतो म्हणालो ना.. तू मला बोलून देशील तर ना.. “

“ओके सॉरी.. बोल.. ” खुर्चीवर बसत करण म्हणाला.. “फक्त माझ्याकडे वेळ कमी आहे, कसही करून मला सकाळी सातच्या आत हॉस्पिटल मध्ये पोहोचायचंय आणि अजून एक दोन काम शिल्लक आहेत.. “

“तुझी काम तुला नंतर पण करता येतील.. आधी मी काय सांगतोय ते नीट ऐक..” असं बोलून मोहीत बोलू लागला..

“माझी ओळख तर त्या दिवशी इशिताने करुन दिली होतीच.. मी सुपारी घेऊन खून करतो.. ऑफकोर्स, माझ्या भोळ्या चेहऱ्यावर जाऊ नकोस.. मी दिसतो तसा नाहीए .. आणि हाच माझा सेलिंग पॉईंट आहे, लोकांना सांगूनही खरं वाटत नाही की हे माझं प्रोफेशन असेल..

तर.. मी आणि इशिता वेअर गोइंग स्टेडी .. ऐषारामात जगता येईल इतपत पैसा मिळत होता.. पण एकदा नशिबाचे फासे उलटे पडले.. एका मोठ्या सुपारीत माझ्याकडून गडबड झाली.. चुकून दुसरीच व्यक्ती मारली गेली.. सुपारीचे पैसे मिळाले नाहीतच उलट साला नाव खराब झालं.. नवीन काम मिळेना.. मार्केट मधून पैसे उचलले होते ते परत करायचे वांदे झाले…

त्याच वेळी इशिताला संदीपकडून काम मिळाले. दोन-चार दिवसातच सगळी गोम लक्षात आली आणि आम्ही दोघांनी संदीपला डबल-क्रॉस करायचा प्लॅन केला. तुझ्या घड्याळामुळे तुझ्यापर्यंत पोहोचणे सोपे होते. आम्हाला वाटलं काम अगदीच सोप्प आहे. शैला आणि शेखरकडून आम्ही काहीच प्रतिकार अपेक्षित केला नव्हता. प्रश्न फक्त तुझाच होता. मला वाटलं होईल काम. २-३ दिवस फक्त तुम्हाला डांबून ठेवायचे, संदीपकडून पैसे काढायचे आणि गायब व्हायचे. तसंही आम्ही मागितलेले पैसे संदीपसाठी फार नव्हते. प्लॅन अगदीच सोपा वाटत होता. पण.. शैलाने अनपेक्षितपणे प्रतिकार केला आणि होत्याचे नव्हते ते झाले..”

इशिताच्या आठवणीने मोहित काही काळ भावुक झाला..

मोहितने आपली एका बाजूची पॅन्ट वर केली.. जिथे शैलाने गोळी मारली होती.. तो गुडघा.. ती जखम अजूनही ओली होती..

“मला नाही वाटत ह्यापूढे मला नीट चालता येईल.. पेन-किलर इंजेक्शनवर सध्या तरी जगतोय, पण मला सर्जरीची गरज आहे.. तेही लवकरच .. म्हणून मी थोडे पैसे काढून घेतलेत.. आय होप यु वोन्ट माईंड.. “

करणने संमतीदर्शक मान हलवली..

“थँक्स.. त्या दिवशी तू मला स्कॉच बनवून दिलीस .. मला पूर्ण खात्री होती त्यात काहीतरी घातलेले असणार.. मी अंदाज बांधला झोपेचे औषधच असणार.. मला मारायचे असते तर ते तुम्ही आधीच केले असते .. सो मी ती स्कॉच शेजारच्या कुंडीत ओतून दिली..

मिशनवर असताना मी नेहमीच बरोबर स्ट्रॉंग पेन-किलर्स गोळ्या आणि इंजेक्शन्स बाळगतो.. कधी गरज पडेल सांगता येत नाही. मॉर्फीनच नाव ऐकलं असशीलच तू? मोस्टली आर्मीमध्ये वापरतात मेजर इन्जुरीजना तात्पुरता आराम वाटावा म्हणून…. गरज पडलीच तर ऑन-द-रन १-२ दिवस लपून राहता येईल असे सामान नेहमीच माझ्या बॅग मध्ये असते. मी पटकन एक शॉट घेतला आणि झोपेचे सोंग घेत पडून राहिलो.

तुम्ही इशिताची बॉडी घेऊन बाहेर गेलात आणि मी बाहेर पडायचा प्रयत्न करायला उठलो. एक तर दार बाहेरुन बंद होते आणि दुसरे म्हणजे ह्या पेन-किलरच्या भरवश्यावर मी कितपत पुढे जाऊ शकेन ह्याची खात्री नव्हती.. शिवाय तुम्ही किती लांब आहात ह्याची काहीच कल्पना नव्हती.. मी बाहेर पडायला आणि तुम्ही समोर यायला एकच वेळ आली तर..? मग मी घरातच दुसरा मार्ग शोधायला सुरुवात केली आणि शोधा शोध करताना मला तो तळघरात जायचा रस्ता सापडला ..”

“तळघरात?”, करण आश्चर्याने म्हणाला आणि मग त्याची ट्यूब पेटली.. शैलाने त्याला तो बंद दरवाजा दाखवला होता..
“येस्स राईट.. शैलाने दाखवला होता मला.. पुढे.. “

“मी पटकन त्या तळघरात घुसलो.. जाम अंधार होता.. काहीच दिसत नव्हतं.. मी अंधारात चाचपडत एका कोपऱ्यात गेलो.. कारच एक जुनं कव्हर पडलं होतं तिथे ते अंगावर घेतले .. थोड्या वेळातच मला गुंगी आली आणि मी बेशुद्ध पडलो .. “

शुद्ध आली तेंव्हा किती वेळ होऊन गेला होता ह्याची काहीच कल्पना नव्हती. काही मिनिट, काही तास का दिवस..

आपली लाईन कितीही वाईट असली तर एक चांगली गोष्ट असते ती म्हणजे आपण नेहमीच कुठल्याही गोष्टी साठी तयार असतो.. आपली बॉडी असतेच, पण नकळत आपले मन पण अश्या गोष्टींशी जुळवून घेणारे झाले असते. एक प्रकारचा अलर्टनेस फक्त शरीरातच नाही तर मनालाही असतोच.. आणि त्यामुळे मी अचानक सावध झालो.

… माझ्याशिवायही अजून कोणतरी त्या तळघरात होते. बारीकच हालचाल होती.. पण होती हे नक्कीच ..”

करण सावध होऊन बसला..

आधी वाटलं कि शैला किंवा तूच मला शोधत तळघरात आलात कि काय? पण माझा अंदाज चुकीचा होता हे लगेचच माझ्या लक्षात आले. तुम्ही असतात तर असे अंधारात नसता फिरलात.. शिवाय त्या व्यक्तीच्या चालण्याच्या आवाजावरुन ती व्यक्ती कोणतरी वजनदार असावी असे वाटत होते. सावकाश तळघराच्या पायऱ्या चढत ती व्यक्ती तळघराच्या दारापाशी गेली असावी.. तिथे थांबून बहुदा ती व्यक्ती बाहेर तुम्ही बोलत असाल ते ऐकत होती. पाच दहा मिनिट थांबून ती व्यक्ती परत जायला निघाली. जाताना त्या व्यक्तीने एक अगदी बारीक टॉर्च लावला होता.

बघता बघता ती व्यक्ती आणि टॉर्चचा तो उजेड दिसेनासा झाला.. आणि मग.. लांब कुठेतरी एक अगदी बारीकसा खुट्ट आवाज झाला आणि मग शांतता ..

त्या तळघरात यायचा बाहेरुनही एखादा रस्ता आहे हे लक्षात यायला वेळ लागला नाही.

मी सावकाश उठलो आणि तळघराच्या दरवाज्यापाशी आलो.. बाहेरुन तुम्हा दोघांशिवाय अजून दोघांचे आवाज येत होते.. जिमी आणि रोशन..

ती व्यक्त्ती गेली आहे ह्याची खात्री पटल्यावर मी सावकाश सावकाश सरकत तळघराच्या जिन्यापाशी येऊन बसलो. तिथे मला तुमचं बोलणं अस्पष्ट का होईना ऐकू येत होते. कुठलासा पेट्रोल पंप लुटायचा प्लॅन चालू होता. तुमच्या बोलण्यातून कळले कि तो कोण इन्स्पेक्टर विक्रम एकदा येऊन गेला होता आणि परत येण्याची शक्यता होती. जे काही चालू होते सगळेच विचित्र होते. मी ठरवले कि तिथे अजून जास्ती वेळ थांबण्यात अर्थ नाही.. उगाच कश्यात तरी अडकण्यापेक्षा तिथून निघालेले बरं .. तसही मला बाहेर जायचा मार्ग सापडला होता.

मी बाहेर पडायला मागे वळलो आणि पुन्हा मला त्या तळघरातल्या व्यक्तीच्या पावलांचा आवाज येऊ लागला.. मी अगदी जिन्याखालीच होतो.. बारीकसा आवाज झाला असता तरी माझं काही खरं नव्हतं.. मी श्वास रोखून बसून राहीलो. ती व्यक्ती येताना काहीतरी सामान घेऊन आली होती.. बहुदा लोखंडी काहीतरी.. जड ..

ती व्यक्ती माझ्या समोरच जिन्यावर बसून होती..

छातीत सॉल्लिड धडधडत होते. वाटत होते हृदयाचे ठोके तर नाही ना त्याला ऐकू जाणार?

“पण नशिबाने तसे काही घडले नाही. त्या व्यक्तीच लक्ष घरातून येणाऱ्या आवाजाकडेच लागले होते. बऱ्याच वेळ कानोसा घेतल्यावर शेवटी कसलीशी खात्री पटताच ती व्यक्ती तळघराचे दार उघडून घरात घुसली.. क्षणार्धात धाडकन गोळीचा आवाज आला आणि पाठोपाठ कुणाच्यातरी पडण्याचा.. पाठोपाठ दुसऱ्या माणसाची प्रचंड वेदनेची किंकाळी आणि मग सर्व शांत..

आधी वाटलं तुला पण ठोकलं काय..

तळघराचे दार उघडेच होते.. त्यामुळे मला सर्व स्पष्ट दिसत होते आणि ऐकू येत होते.. थोड्या वेळाने ती व्यक्त्ती तळघराच्या दाराशी आली.. सोबत शैला होती. तिच्या चेहऱ्यावर कुठलेही भीतीचे भाव नव्हते. ते दोघे जण एकमेकांशी बोलत होते. त्यांच्या बोलण्यात तुझं नाव आलेलं ऐकलं.. पेट्रोल पंप वगैरे ऐकलं .. त्यावरून बहुदा तूच तो पेट्रोल पंप लुटायला गेला असणार असा अंदाज बांधला..

शैला त्याला स्वतःला मारण्याबद्दल सांगत होती..

आय एम टेलिंग यु करण .. ती बाई ठार वेडी आहे.. तिच्या नादी लागू नको ..

“तू बघितलंस त्या माणसाला?”, करणने मोहीतला मध्येच थांबवत विचारले

“हो बघितले.. काळाभिन्न होता तो, शरीर कमावलेले होते एखाद्या बॉडीबिल्डर सारखे. मानेपर्यंत आलेल्या केसांचा छोटा पोनी बांधला होता.”, मोहित आठवून त्याचे वर्णन करत होता..

“ओके, मग पुढे?”
“मग त्यांनी तळघराचे दार लावून टाकले आणि बाहेरून कडी लावली. बहुदा ती व्यक्ती आता आत येणार नव्हती..”

माझी सॉल्लिड फाटली होती.

मी मागे वळलो आणि सावकाश सावकाश अंदाज घेत पुढे जात राहिलो आणि शेवटी मला बाहेर पडायचा तो मार्ग सापडला.

“बाहेर कुठे निघाला तो तळघरातला रस्ता?”
“साधारण तो जो पूल आहे ना त्याच्या पुढे झाडांमध्ये एका ड्रेनेज पाईप लाईनला तो रस्ता मिळतो तिथून बाहेर निघालो. बाहेर आल्यावर आपल्या पंटर लोकांना फोन केला. मिट्ट काळोख होता बाहेर. गुडघा, पाठ सगळं ठणकत होते. डास, जखमेवर माश्या बसून अजून वाट लागली होती. एकदा वाटलं जावं पळून इथून कुणाच्या फंदात न पडता. पण साला तुझ्यासाठी जीव अडला. त्या दिवशी तू मध्ये पडला नसतास तर शैलाने नक्की ठोकले असते मला. शिवाय तू इशिताचा फ्रेंड. ती कधी बोलली नाही मला, पण तिला तू आवडत होतास हे नक्की.. “

काही क्षण शांतते गेले..

“पंटर लोक कार घेऊन न्यायला आले.. एकाला तिथेच फार्म-हाउसपाशी थांबवला .. आणि दुसऱ्याल पिटाळलं पेट्रोल पंपावर.. तुझ्या मागे.. मी दवाखान्यात होतो तेंव्हा त्याने फोनवरून तिकडे झालेला राडा कळवला.

मला असे वाटत होते कि तू ती कॅश घेउन फार्म-हाऊसवर आलास की तो काळ्या तुला पण ठोकणार.. म्हणून मी लगेच पोलिसांना फार्म-हाउसची टीप दिली. नशिबाने कारच्या डिक्कीत काही फेक करंसी पडली होती, तीच घेऊन तुझ्या नावाने एकाला पाठवला स्टेशन वर..

पोलीस फार्म-हाउसवर पोहोचले, पण तो काळ्या साला आधीच सटकला होता.. किंवा तळघरात तरी लपून बसला होता.”

“फेक करंसी? पण पोलिसांना कळेलच कि. माझ्या मागे येतील कि ते मग..”
“डोन्ट वरी . जशी ती बॅग पोलीस स्टेशनला पोहोचली, तशीच ती गायब पण झालीय. बसलेत सगळे मामू लोक शोधाशोध करत आणि एकमेकांवर आरोप करत..” हसत हसत मोहीत म्हणाला

करणला मोहितचे किती आणि कसे आभार मानावेत हेच लक्षात येत नव्हते. कोण जाणे, कदाचित मोहीतला जे वाटले ते खरे पण असू शकत होते. पेट्रोल-पंपावरून परत आल्यावर तो जो कोणी होता त्याने करणला पण मारून टाकले असते.

“मोहीत .. तू अजून काय सांगू शकशील त्या तळघरातल्या माणसाबद्दल?”
“सॉरी बॉस .. अधिक काहीच माहित नाही. तळघरातल्या अंधारात त्याच्याबद्दल काहीच कळत नव्ह्ते. जे काही २-४ मिनिटं तो मला दिसला तेव्हढच..”
“नो वरी .. तुला नसली तरी शैलाला नक्कीच त्याची माहिती असणार.. “, करणने भिंतीवरच्या घड्याळात नजर टाकली ४.३० वाजले होते. करणकडे अजून दोन तास होते.

“चल मला निघायला हवं.. अपोलो हॉस्पिटल.. शैलाला भेटायला हवे. “
“अपोलो हॉस्पिटल? तिथे जाऊन काय करणार, शैला नाहीए तिथे.. तिला तीच्या घरी हलवलंय.. “
“घरी? कुणी? आणि का? ती तर सिरीयस कंडिशन मध्ये आहे ना?”
“बरोबर.. पण ह्या श्रीमंत लोकांना काय अवघड आहे? कसली कसली यंत्र तिच्या घरी न्हेलीत, शिवाय २४ तास नर्स, डॉक्टर आहे… दारात ऍम्ब्युलन्स उभी आहे इमर्जन्सी साठी.. “
“पण घरी का?”
“संदीपने हलवलंय तिला घरी.. अपोलो हॉस्पिटल मध्ये म्हणे तिच्या जीवाला धोका होऊ शकतो. घरी सेक्युरिटी दिलीय, सर्व व्यवथा चोख आहे.. “
“संदीप?? पण त्याला काय घेणं शैलाशी?”
“ते आता फक्त संदीपचा जाणो.. “, मोहित हात हवेत उडवत म्हणाला

“तसंही तू शैलाला भेटून काय उपयोग, तिची मेमरी गेली ना म्हणे?”, मोहित पुढे म्हणाला
“काय माहित.. मला तर तिचं सगळंच नाटकी वाटतं.. आणि तू म्हणतोस तसं तो काळ्या आणि शैला एकमेकांना ओळखत होते.. शिवाय शैलानेच त्याला तिला मारायला सांगितले होते.. मला तर आता खात्रीच आहे कि हे सगळं नाटक आहे.. “
“पटतंय मला, पण ह्याची खात्री कशी करणार? शिवाय तू दवाखान्यातून उघड तिच्या घरी तर जाऊ शकत नाहीस, निदान उद्याचा दिवस तुला डिस्चार्ज मिळे पर्यंत तरी..

“बरोबर. मी नाही जाऊ शकत पण.. “, मोहितकडे हसून बघत करण म्हणाला…
“नो.. नाही.. नेव्हर.. आपलं कर्ज इथे उतरलं आहे.. तुला शक्य तेव्हढी मदत केली.. आता तू तुझ्या मार्गे, मी माझ्या.. तुला आधीच सांगितले होते.. परत सांगतोय.. तू ह्या भानगडीत पडू नकोस, हे तुझे साडे चार लाख.. उद्या डिस्चार्ज मिळाला की इथून बाहेर पड. निघून जा इथून.. “, मोहीत खुर्चीतून उठत म्हणाला
“येस.. तुझे उपकार आहेतच माझ्यावर पण प्लिज.. हे शेवटच काम समज .. प्लिज.. “
“नाही करण .. मला नाही पडायचंय ह्याच्यात.. मला माझा गुडघा ठीक करायचाय आणि इथून सटकायचंय.. उगाच भरीस नको पाडूस मला.. “
“जिने इशिताला मारलं, तिला इतक्या सहज सोडून द्यायचं मोहित?”, अचानक गंभीर होत करण म्हणाला

इशिताचे नाव ऐकताच मोहीत स्तब्ध झाला.. “आपल्या धंद्यात असे इमोशनल होऊन चालत नाही करण .. पण ठीके.. हे लास्ट.. बोल काय करू शकतो?”
“उद्या शैलाच्या घरी जा.. “
“इतकं सोपं वाटलं तुला? तुला आधीच सांगितले बाहेर सेक्युरिटी आहे.. “
“सोपं असतं तर कुणालाही सांगितले असते मी.. मला माहिती आहे तू करू शकशील.. फक्त एकदा तिच्या समोर जा.. बघ ती तुला ओळखतीय का.. त्यावरूनच कळेल हे मेमरी लॉस खरंच आहे का नाटक.. हे नाटक असेल तर बाकीचं माझ्यावर सोड.. तू तुझ्या मार्गे, मी माझ्या मार्गे.. “

करणने शेख-हॅंड्ससाठी हात पुढे केला..

मोहीतने थोडा विचार केला आणि करणशी हातमिळवणी करत म्हणाला.. “डन ..!!!”

 

दुसरा दिवस करणसाठी संयम बाळगण्यातच गेला. मोहीत गेला असेल का शैलाच्या बंगल्यावर, त्याची भेट झाली असेल का? का गेटवरुनच परत पाठवले असेल? शैला खरंच आजारी असेल का हे सगळे एक नाटक असेल?

एक ना दोन, अनेक प्रश्नांनी करणच्या डोक्यात घर केले होते.

मोहीतने करणला भेटायला हॉस्पिटलवर येण्यापेक्षा किंवा फोनवर बोलण्यापेक्षा, संध्याकाळी करणला डिस्चार्ज मिळाल्यावर रात्री उशिरा इथेच करणच्या ऑफिसवर भेटायचे ठरले होते. त्यानुसार डिस्चार्ज मिळताच करण तडक ऑफिसवर गेला. रात्री १२-१ पर्यंत तरी मोहीत येणार नव्हता. तेव्हढ्या वेळात त्याने सुरुवातीपासून जे काही घडलं ते सगळं खरं खरं संदीपच्या एका कॅसेट मध्ये रेकॉर्ड करुन ठेवले. अर्थात त्यात त्याने मोहीतने तळघरातून पाहिलेला तो माणूस, शैलाशी त्याची असलेली ओळख वगैरे वृतांत वगळला होता.

मोहितशी बोलल्यावर आणि शैलाबद्दल कळल्यावरच संदीपला सगळं खरं सांगायचं का दुसरं काही हे ठरवून तो दुसरी कॅसेटही रेकॉर्ड करणार होता आणि मग त्याचप्रमाणे दोन पैकी एक कॅसेट संदीपला देणार होता.

साधारण रात्री १२.३० ला मोहीत करणच्या ऑफिसवर आला.

“बोल काय झालं? भेट झाली? कसा गेलास आतमध्ये? कशी आहे शैला?”, मोहीत खुर्चीवर बसायच्या आधीच करणने प्रश्नांचा भडीमार चालू केला

“भेट झाली.. “, मोहीत खुर्चीत बसत म्हणाला
“आत कसा गेलास.. ?”
“सोप्प होतं, अपोलोमधून आलोय सांगितले, शैला मॅडमसाठी लावलेल्या एका मेडीकल इंस्ट्रुमेंट्सच्या बॅटरी बदलायच्या आहेत म्हणल्यावर सोडले.. “
“सही… शैला बोलली काही? तिने ओळखले तुला?”
“एक नंबरची डामरट बाई आहे ती.. मी गेलो तेंव्हा जागीच होती.. क्षणभर माझ्याकडे बघितले आणि मग दुसरीकडे नजर वळवली. चेहऱ्यावर जराही ओळखीचे भाव नव्हते.”, मोहीत
“ओह.. म्हणजे संदीपकडून ऐकले ते खरं आहे तर? खरंच तिचा मेमरी लॉस झालाय म्हणायचं.. “
“नाही.. ते सगळं नाटकच आहे..”
“कश्यावरुन?”
“तिने चेहऱ्यावरून जरी नसले दाखवले तरी शेजारची मेडिकल इंस्ट्रुमेंट्स खोटं बोलणार नाहीत. ज्या क्षणी तिने मला बघितले त्या क्षणी त्या मॉनिटरवर तिचे हार्ट-बिट्स वाढल्याचे स्पाईक्स दिसले.. पल्स का काय ते.. भले काही सेकंद असेल पण तिने मला ओळखले होते ह्यात तिळमात्र शंका नाही.. “, मोहीत स्वतःच्या हुशारीवर खुश होत म्हणाला

करण खुर्चीतून उठला आणि त्याने रेकॉर्डर मधली ती कॅसेट काढून मोहीतला दिली.. “ह्यात जे काय घडलं, जसं घडलं, सगळं जसच्या तसं रेकॉर्डेड आहे.. उद्या मला काही झालंच तर ही रेकॉर्ड आणि तळघरातला तुझा अनुभव कसंही करुन विक्रमपाशी पोहोचव “

“ए बाबा.. मला नको ह्यात अजून ओढूस .. हे शेवटची मदत मला म्हणाला होतास, म्हणून आणि इशितासाठी म्हणून केली.. आता तू तुझ्या मार्गे आणि मी माझ्या.. “

“नक्कीच.. पण हि कॅसेट मला माझ्याकडे नकोय.. ती सुरक्षित रहायला हवी..
तू म्हणाला तसं ही शैला दिसती तशी नाहीए. ह्यात नक्कीच काहीतरी गडबड आहे. शेखरचा मृत्यू जरी हार्टफेलने झाला असेल तरी शैलाकडून घडलेले ते कृत्य एक अपघात होता असे वाटत नाहीए, तिने ते कृत्य त्याला जाणून-बुजून ठार मारण्यासाठीच केले असणार… तो काळ्या .. त्याचा शोध लावायला हवा.. पण तो मुख्य सूत्रधार असेल असे वाटत नाही. शैला आणि तो काळ्या बरोबर ह्यात अजून कोण तरी नक्कीच सामील आहे.. आणि तेच मला शोधून काढायचं आहे.. “

“ऑल द बेस्ट, जे करशील ते जपून कर .. “, असं म्हणून मोहीतने करण कडून ती कॅसेट घेतली आणि तो निघून गेला….

[ क्रमशः ]

डबल-क्रॉस (भाग १९)


भाग १८ पासून पुढे >>

करणने अख्खा दिवस लोळूनच घालवला. कितीही विचार केला, तरी तो हितचिंतक कोण असावा ह्याचं कोडं त्याला काही केल्या उलगडेना.

संध्याकाळी ७ – ७.३० च्या सुमारास तो विचार करत पहुडलेला असतानाच त्याची तंद्री भंगली ती खोलीबाहेर झालेल्या आवाजाने. तो उठून बसेतोवर दार उघडून दोन सफारी घातलेली माणसं आत आली. पटापट खोलीतले दिवे लावले, फॅन मोठा केला आणि करणला म्हणाले,
“सर येत आहेत”

काही सेकंदातच लाईफ़-लाईन इंशोरंन्स कंपनीचा डिव्हीजनल-हेड, संदीप, आतमध्ये शिरला.

“कसा आहेस करण?”, कोटाचे एक बटण काढून खुर्चीवर बसत संदीप म्हणाला

“मी ठीक आहे”, करण
“गुड, देशपांडे, द्या ते इकडे”, रुमालाने सारखा घाम पुसणाऱ्या इसमाला संदीप म्हणाला

त्या माणसाने आपल्या सफारीच्या खिशातून काहीतरी काढून संदीप कडे दिले

संदीपने ती वस्तू करणच्या बेडच्या जवळच्या टेबलावर ठेवली. ती वस्तू एक जुन्या काळचा टेप रेकॉर्डर होती.

“करण, पहिल्या दिवसापासून जे काय तिथे घडलं ते सगळं मला ह्यात रेकॉर्ड हवंय. Sorry, you can call me bit old fashioned, पण मला ह्या रेकॉर्डरवरच विश्वास आहे. कोर्टात ह्यात कोणी डिजीटल फेरबदल केले असे नाही म्हणू शकतं, एकदा रेकॉर्ड झाले की फुल अँड फायनल. सो नीट आठव आणि प्रत्येक बारीक सारीक गोष्ट रेकोर्ड कर.”

….

करणच्या होकाराची वाट न बघता संदीप पुढे म्हणाला, “मी डॉक्टरांशी बोललो आहे, उद्या संध्याकाळी तुला डिस्चार्ज मिळेल, त्याच्या नंतर दोन दिवसात ह्या रेकॉर्ड्स घेऊन सरळ माझ्या ऑफिसमध्ये ये. ह्या रेकॉर्ड्स फक्त आपल्यातच रहातील ह्याची काळजी घे, आणि हो देशपांडे…तुम्ही इथेच थांबा, करण ला काय हवं नको ते बघा”

“सर, मी घरी सांगितले नाहीए, घरी सांगून येऊ?” चेहरा रुमालाने पुसत देशपांडे म्हणाला

“काही आवश्यकता नाहीए, फोनवरुनच कळवा की वहिनींना हं? एक दिवस, दोन रात्रीचा तर प्रश्न आहे”

“पण सर, जरा आधी सांगितलं असतं तर?”
“तर? तर काय देशपांडे? माझे निर्णय मी आता तुम्हाला विचारून घ्यायचे का?”
“नाही सर, तसं नाही”
“तसं नाही तर मग कसं? इथे कंपनीचे १५० कोटी पणाला लागलेत आणि तुम्हाला घरी जायचं आहे?”

असं म्हणून संदीप खुर्चीवरून उठला, आपल्या कोटाचे बटण लावले आणि तो जाण्यासाठी वळला.

“संदीप, शैला मॅडम कश्या आहेत, काही बोलल्या का त्या? नक्की काय झालं, कसं झालं?”, करण

संदीपच्या चेहऱ्यावर एक हलकेच हसू पसरले, “मला वाटलं तुला कळलं असेल. शैला आलीय शुद्धीवर, पण तिला समहाऊ काहीच आठवत नाहीए”

“आठवत नाहीए? म्हणजे? मी समजलो नाही”, करण गोंधळून म्हणाला

“म्हणजे तिला फार्महाऊसवर गेल्याचंच आठवत नाहीए. तिला शेखर गेलाय हे ही माहीत नाहिए”

“काय? कसं कसं शक्य आहे हे?”
“डॉक्टर म्हणतायत एक तर त्यांच्या मेंदूला जबर मार बसलाय किंवा जोराचा शॉक ह्यापैकी कशानेही होऊ शकते”

“And you believe this!”, करण पटकन बोलून गेला
“का? तुझा विश्वास नाहिए?”
“नाही, तसं नाही”
“विश्वास तर माझा तुझ्यावर पण नाहीए करण, तुला तर माहितीच आहे लाईफ्लाईन प्रत्येक क्लेमच्या मुळाशी जातेच”
“येस आय नो, म्हणजे हा क्लेम रिजेक्ट करणार?”

“नाही, आता सिम्पथी शैलच्या बाजूने आहे, अश्यावेळी क्लेम रिजेक्ट करणं लाईफ्लाईन च्या इमेजला तडा पोहोचवू शकतं, सो आम्ही आत्ता पैसे देऊ, पण ही केस सहजा सहजी क्लोज होणार नाही हे ही निश्चित”

करणला हलकेच घाम फुटला

“देशपांडे, कदम, तुम्ही दोघे जरा बाहेर थांबा”, संदीप बरोबरच्या त्या दोघांना म्हणाला

ते दोघे बाहेर गेल्यावर करणकडे वळून संदीप म्हणाला, “शाळेत एक वाक्यात उत्तर द्या खूप सोडवले असशील ना तू?”

“हम्म”

“मग मला फक्त एकाच वाक्यात सांग शेखर कसा मेला”

“जिमीने त्याच्या चाकूने भोसकून मारलं”
“आणि शेखर? त्यांनी प्रतिकार नाही केला?”
“केला, शेवट पर्यंत केला”
“शेखर आणि जिमी शरीरचा आकारमान बघता शेखरच्या एका थपडीतच जिमी गारद व्हायला हवा होता”

करण काहीच बोलला नाही

संदीपने एकवार दार बंद असल्याची खात्री केली, खिशातून एक कागद काढला आणि तो करणच्या समोर धरला

“काय आहे हे?”
“शेखरचा पोस्टमार्टेम रिपोर्ट, अजून पोलिसांना पण मिळाला नाहीए बरका, खास माझ्या कॉन्टॅक्ट मूळे आधी माझ्याकडे आला.. वाच वाच”

करणने तो रिपोर्ट वाचायला सुरुवात केली आणि त्याच्या चेहऱ्यावरचा रंग उडून गेला.

वाचून झाल्यावर संदीपने तो कागद घडी करून खिश्यात ठेवला आणि तो निघून गेला

 

इन्स्पेक्टर विक्रम आपल्या ऑफिसमध्ये पंचनामा टीमने पाठवलेले सगळे फोटो टेबलावर पसरवून बसला होता.

“शेळके, एक गोष्ट मला राहुन राहून खटकतीय”
“कोणती सर?”, टेबलाशेजारीच उभे असलेले सब-इन्स्पेक्टर शेळके म्हणाले

“हा फोटो बघा शेळके, बेडरूम मधला आहे.. आपल्याला शेखरची बॉडी ह्याच बेडरूम मधल्या फ्रिज मध्ये मिळाली होती, बरोबर”
“हो सर, बरोबर”
“ह्या बेडवरची बेडशीट बघा एकदम क्लीन आहे, रक्ताचा एक थेंब नाही त्यावर..”
“हो सर, पण मर्डर बेडरूममध्येच झाला असेल कश्यावरुन?”
“शक्य आहे, पण बाहेरही आपल्याला ब्लड चे ट्रेसेस नाही मिळाले. शिवाय शेखरची एव्हडी बॉडी उचलून खोलीत आणणे अवघड आहे..”

“….”

“हा फोटो बघा, जिमी आणि रोशनचा.. ह्याच्या अंगावरचे ब्लड पण मला वाटतेय त्यांचेच आहे.. शेखरचं नाहीए..”

“जिमी किंवा रोशनचे अजुनकही कपडे वगैरे मिळालेत आपल्याला तिथे?”
“नाही सर.. “
“हम्म ..”
..

“शेळके, यूव्ही केले होते ना आपल्या फॉरेंसिकने?”
“ऑफकोर्स सर..”
“रिपोर्ट आला त्याचा?”
“नाही सर, अजून नाही आलाय.. “
“बघा ना जरा फोन करून.. रिपोर्ट सावकाश पाठवा म्हणावं पण बेडरूममध्ये किंवा इतर कुठे कुठे ब्लडचे ट्रेसेस मिळाले का यूव्ही मध्ये तेवढं सांगा म्हणावं..”
“सर.. रात्रीचे दोन वाजत आलेत.. आत्ता कोण असेल का?”
“तुम्ही बघा तर फोन करुन ..”
“हो सर..”, असं म्हणून शेळके आपल्या डेस्कपाशी गेले

शेळके फोन संपवून येईपर्यंत विक्रमने कॉफी व्हेंडिंग मशिनमधून स्वतःसाठी एक कॉफी बनवली आणि तो परत खुर्चीवर येऊन बसला

“सर, रिपोर्ट अजून रेडी नाहीए, उद्या दुपार पर्यंत येईल.. पण.. एस सर बेडरुम मध्ये भरपूर ब्लडचे ट्रेसेस मिळालेत.. यूव्ही लाईट मध्ये क्लीअर दिसतंय.. ब्लड नक्की आहे.. आणि बहुदा फडक्याने क्लिनिंगही केले गेले आहे..”

“इंटरेस्टिंग.. म्हणजे मर्डर बेडरुममध्येच झाला.. पण आपल्याला क्लिनिंगसाठी वापरलेले फडके, किंवा ती बेडशीट दोन्ही मिळाले नाही…. करेक्ट??”
“करेक्ट सर.. “

विक्रम आपल्या हाताची बोट टेबलावर वाजवत विचार करत बसला

“आलं लक्षात सर, तुम्ही काय विचार करताय. “, शेळके म्हणाले, “.. साधारणपणे गुन्हेगार हे असे जमीन पुसणे, बेडशीट बदलणे केंव्हा करेल? जेंव्हा त्याला गुन्हा लपवायचा असेल.. पण इथे.. इथे जिमी किंवा रोशनने शेखरचा केलेला मर्डर हा शैला किंवा करणच्या समोरच केला असणार.. मग त्यांना हे असले लपवाछपवी करण्याची काय गरज? असेच ना?”

“काय म्हणालात तुम्ही? जिमी किंवा रोशनने शेखरचा केलेला मर्डर.. तुम्हाला कसं माहीती शेखरचा मर्डर ह्या दोघांपैकीच कोणी केलाय?”

“म्हणजे काय सर? दुसरं होतंच कोण तिथे? शैला जी त्यांची पत्नी आहे.. आणि करण.. तो तर त्यांचा बॉडीगार्ड होता ..”

“कमॉन शेळके, आजपर्यंत आपण किती गुन्हे बघितलेत ज्यामध्ये गुन्हा करणारी व्यक्ती कोणीतरी जवळचीच असते..”
“बरोबर सर, पण तस असतं तर करणने स्वतःहून स्टेशनला कशाला रिपोर्ट केलं असतं? मिसेस शेखरची काय हालत झाली हे तर तुम्ही स्वतः बघितले आहे..”

“शेळके, हा पॅटर्न पण आपण अनेकदा बघितलेला आहे. गुन्हा करून गुन्हेगारच पोलीस कम्प्लेंट देतो, दहा वेळा गुन्हेगार सापडला का म्हणून चौकश्या करतो..”

“बरं. आता हे फोटो नीट पहा..”, विक्रमने टेबलावरचे फोटो बाजूला केले आणि संगणकावरील त्याच्या डिजिटल कॉपीज ओपन केल्या.

“हा जिमीचा गळ्याभोवतीचा चाकूचा वार.. “, विक्रमने फोटो जिमीच्या गळ्याभोवती झूम केला.. “.. अगदी सफाईदारपणे गळा चिरलेला वाटतो आहे. आपल्या प्रत्यक्षदर्शी परिस्थतीनुसार, जेंव्हा शैलावर अत्याचार होत होते, जेंव्हा जिमी तिचा रेप करत होता, किंवा तिला मारझोड करत होता, तेंव्हाच सेल्फ डिफेन्स मध्ये शैलाने जिमीला मारले बरोबर?”

“बरोबर सर..”, शेळके

“मग हा गळ्यावरचा वार तसे दर्शवत नाही ना. मारझोड होत असताना इतक्या सफाईदार पणे चाकू गळ्यावरून फिरू शकतो? ते पण शैलाकडून जी उठून बसण्याच्या परिस्थतीत पण नव्हती?..

शिवाय हा कट बघा किती डीप आहे.. पूर्ण विंड-पाईप कापला गेलाय.. इतकं सोपं काम नाहीए ते.. मला वाटते कुठल्या तरी निष्णात माणसाने केलेले हे काम आहे.. “

शेळकेंने नकळत मान डोलावली

आता हे शैलाचे फोटो बघा.. हिच्या पायावर कुठल्याश्या सळईचे वार दिसत आहेत. प्रत्येक फटका एकाच ठिकाणी बसलाय… अगदी मोजून मापून .. केस पार उपटून निघालेत.. पण निदान फोटोत तरी जिमीच्या नखात एकही केसांचा अंश दिसत नाहीए.. का? “

…..

“मी दावा करत नाहीए की करण किंवा शैलाने हा गुन्हा केला असेल, पण पुढील तपास करताना सगळ्या शक्यता पडताळून पाहायला हव्यात..”

टेबलावर वाजणाऱ्या फोनमुळे विक्रमचे बोलणे खुंटले..

शेळकेंनी फोन उचलला..

काही क्षण बोलून झाल्यावर शेळके म्हणाले, “सर शेखरचा पोस्टमार्टम रिपोर्ट तयार आहे, हवालदाराला पाठवूया आत्ता रिपोर्ट कलेक्ट करायला?”

“हवालदाराला पाठवूच, पण त्यांना म्हणावं रिपोर्ट लगेच फॅक्स करा इथे स्टेशनला.. “, विक्रम

थोड्याच वेळात बीप..बीप.. आवाज करत फॅक्स मशीन सुरु झाले, आणि खर्र खर्र आवाज करत शेखरच्या पोस्टमार्ट रिपोर्ट प्रिंट होऊन बाहेर आला..
विक्रमने झपाट्याने तो रिपोर्ट वाचून काढला.. आणि शेवटचा मसुदा वाचताना त्याच्या चेहऱ्यावरचा रंगच उडाला..

“रिझन ऑफ डेथ – कार्डिऍक अरेस्ट …”

“कसं शक्य आहे हे शेळके.. ?.. शेखरच्या शरीरावर किमान २५-३० चाकूने भोसकल्याचे व्रण असताना मृत्यूचे कारण कार्डिऍक अरेस्ट?”

विक्रम बोलत असतानाच फॅक्स मशिनमधून दुसरा कागद प्रिंट होऊन निघू लागला..
प्रिंट पूर्ण होताच विक्रमने त्यावरील मजकूर वाचायला सुरुवात केली आणि त्याला त्याच्या प्रश्नाचे उत्तर मिळाले.. त्या रिपोर्ट नुसार, शेखरचा मृत्यू होऊन २-३ तास उलटल्यानंतर ते चाकूचे वार झाले होते..

“शेळके मला काही कळतच नाहीए.. काय प्रकार आहे हा? म्हणजे शेखरच्या डेड-बॉडीला २५-३० वेळा भोसकण्यात आले? पण का?
नक्कीच काहीतरी गडबड आहे. चला आपल्याला करणला भेटावे लागेल.. सगळ्या प्रश्नांची उत्तर त्याच्याकडेच मिळतील.. “

“सर आत्ता? ३ वाजता?”
“हो का?”
“सर तो झोपला असेल..”
“मग? काका, मामा लागतो का तो तुमचा? उठवू त्याला.. चला काढा गाडी..”
“नाही सर म्हणजे व्हिजिटिंग अवर्स पण नाहीएत आत्ता.. “
“शेळके आपण पोलीस आहोत… नातेवाईक नाही.. चला.. “

टेबलावरची आपली कॅप उचलून विक्रम बाहेर पडला सुद्धा होता

 

रात्रीचे २ वाजून गेले तरीही करणला झोप येत नव्हती.

शेखरचा मृत्यू जर हार्ट-ऍटॅकने झालाय तर ह्याचा अर्थ जेंव्हा शैला त्याला चाकूने भोसकत होती, तेंव्हा तो आधीच मेलेला होता..

करणने डोक्याला हात मारुन घेतला, शेखरचा खून लपवण्यासाठी त्याने आणि शैलाने किती मेहनत घेतली होती. पण शेवटी शेखरचा मृत्यू नैसर्गिक होता.. अर्थात आता ह्या सगळ्याचा विचार करून काहीच फायदा नव्हता कारण शेखरच्या मृत्यूला जिमी आणि रोशनच जबाबदार धरले जात होते. शैला आणि करण आपसूकच ह्या सर्वातून सुटले होते.

आता फक्त संदीपला काय उत्तर द्यायचे ह्याचाच विचार करणे भाग होते. शैलाची स्मरणशक्ती हरवलीय वगैरे गोष्टींवर त्याचा अजिबातच विश्वास नव्हता. केवळ वेळ मारून न्यायला शैला हा खेळ खेळतोय ह्या त्याच्या मतावर तो ठाम होता. तसेच, पुढचे पाऊल उचलण्याआधी शैलाला एकदा भेटणे, आणि दोघांच्या बोलण्यात सुसूत्रता आणणे आवश्यक होते. नाहीतर तो आज एक सांगायचा आणि शैला उद्या दुसरच काही..

पण कसे? शैला दुसऱ्याच दवाखान्यात होती, आणि त्यासाठी करणला इथून बाहेर पडणे आवश्यक होते.

करण अस्वस्थपणे खोलीत येरझाऱ्या घालत होता इतक्यात दारावर टकटक झाली आणि क्षणार्धात इन्स्पेक्टर विक्रम आणि शेळके आत मध्ये आले.

“अरे वा, जागा आहेस की तू.. “, विक्रम
..
“शेळके उगाचच काळजी करत होते, तू झोपला असशील, आमच्या अश्या अवेळी येण्याने तुझी झोप मोड होईल.. “
“नो प्रॉब्लेम इन्स्पेक्टर.. बोला कसे येणे केलेत.. “

“त्या दिवशी नंतर आपली भेटच नाही.. हाऊ आर यु?”
“मी ठीक आहे.. बहुतेक उद्या डिस्चार्ज मिळेल.. “
“गुड गुड.. काही महत्वाचे प्रश्न विचारायचे होते, काही महत्वाचे धागेदोरे मिळाले होते म्हणून आलो.. “

करणला क्षणार्धात ट्यूब पेटली, नक्कीच विक्रमने शेखरचा पोस्टमार्टम रिपोर्ट मिळाला असणार. त्याने मनोमन लाख वेळा संदीपचे आभार मानले.. निदान तो आता शेखरच्या मृत्यूबद्दल आणि त्याच्या कारणाबद्दल जाणून होता..

“काही हरकत नाही, बसा ..”

“करण, मला शेखरच्या मृत्यूबद्दल अधिक जाणून घ्यायचे होते.. म्हणजे तू हुसेन बरोबर पंप लुटायला बाहेर गेलास, त्याच्या आधी, शेखर कुठे होते? काय करत होते.. ?”

करणने थोडा विचार केल्यासारखे दाखवले आणि मग तो म्हणाला .. “शेखर खूपच स्ट्रेस्ड होते.. त्यांनी बरच ड्रिंक पण घेतलं होत. आम्ही निघालो तेंव्हा ते बरं वाटत नव्हतं म्हणून बेडरूममध्ये जाऊन झोपत होते..”

“बरं वाटत नव्हतं? म्हणजे नक्की काय होतं होते?”
“म्हणजे असे विशेष काही नाही, पण थोडं अनइझी होतं होते.. कदाचित जास्ती ड्रिंक्स घेतल्याने असेल.. “

“ओह.. इट एक्सप्लेन्स देन ..”
“का? काय झालं?”

विक्रमने पोस्टमार्टम रिपोर्टची फॅक्स कॉपी करणसमोर धरली

“म्हणजे? मला नाही कळले..” उगाचच अज्ञानी चेहरा करत करण म्हणाला
“म्हणजे, बहुदा शेखरचा मृत्यू आधीच झाला होता, कदाचित जिमीला ते कळले नाही, शेखर झोपलेत समजून त्याने वार केले असावेत.. “

“ओह आय सी “

“बरं, मला एक सांग, जेंव्हा जिमी आणि रोशन फार्म-हाऊसवर आले, तेंव्हा त्यांचे हेच कपडे होते?”, विक्रमने जिमी-रोशनच्या डेड-बॉडीज चे फार्महाऊसवर घेतलेले फोटो करणच्या समोर धरले..

करणंही पक्का मुरलेला होता, विक्रमच्या प्रश्नाचा रोख त्याच्या लक्षात आला होता..

“नाही विक्रम, त्यांचे वेगळे कपडे होते.. ते कॅसिनो रॉयलमधून आले तेंव्हा त्यांच्या अंगावरच्या कपड्यांवर रक्ताचे डाग होते.. बहुदा आम्ही गेल्यानंतर त्यांनी कपडे बदलले असावेत.. “

“पण आम्हाला त्यांची कुठलीच कपड्यांची बॅग सापडली नाही.. “, शेळके

“माफ करा, मला त्याची कल्पना नाही… “, करण

विक्रमने काही क्षण करण कडे रोखून पहिले आणि मग तो म्हणाला, “ऑलराइट देन, निघतो आम्ही.. तू आराम कर.. “

..

“आणि हो.. उद्या डिस्चार्ज मिळाल्यावरही घरीच आराम कर बरका, कुठे जाऊ नकोस लगेच”, असे म्हणून विक्रम आणि शेळके निघून गेले..

त्याच्या ह्या बोलण्याचा मतितार्थही करणच्या लक्षात आला होता. थोडक्यात गाव सोडून कुठे जाऊ नकोस परवानगीशिवाय असेच काहीसे विक्रमला म्हणायचे होते. कदाचित त्याच्या शंकांचे पूर्ण समाधान अजूनही झालेले नव्हते.. कदाचित त्याला करणवर संशय होता…

काहीही असो, निदान आत्तापुरते तरी संकट टळले होते. आता कुठल्याही परिस्थितीत त्याला शैलाला भेटणे भागच होते..

[ क्रमशः ]

डबल-क्रॉस (भाग १८)


भाग १७ पासून पुढे>>

“हॅल्लो करण…”, करण मागे वळाला तसे इन्स्पेक्टर विक्रम पुन्हा एकदा म्हणाला

करणला काहीच सुधरत नव्हते, डोळ्यासमोर जे काही दिसत होते, तो त्याच्यासाठी प्रचंड धक्का होता

“शैला.. शैला मॅडम?”, फक्त ‘शैला’चं.. शैला मॅडम करत करण म्हणाला
“इन्जुरीज भरपूर आहेत, पण डोन्ट वरी, शी विल बी फाईन….”, विक्रम

मेंदूला असंख्य मुंग्या चावत असल्यासारखे करणचे डोके भणभणायला लागले होते. कुठल्याही क्षणी विक्रम इतक्यावेळ करण कुठे होता हे विचारेल आणि त्याला काय उत्तर द्यायचे हेच त्याला सुचत नव्हते. असे काही घडेल ह्याचा त्याने कधीच विचार केला नव्हता आणि तो आत्ताच्या परिस्थितीला अजिबातच तयार नव्हता.

विक्रमने एका हवालदाराला सांगून पाणी मागवले आणि तो ग्लास करणच्या हातात दिला..

“घे पाणी पी… माफ कर, इथे बस म्हणू शकत नाही.. फॉरेंसिकची टीम त्यांचं काम करतेय.. आपण बाहेर मोकळ्या हवेत थांबूया का? किंवा तुला हवं असेल तर माझ्या जीप मध्ये बस..”, विक्रम

करणने तो पाण्याचा ग्लास अधाश्यासारखा संपवला.
इतक्या लवकर तरी त्याला पोलिसांच्या जीप मध्ये बसायचे नव्हते..

“नको, मी ठीक आहे, आपण बाहेर व्हरांड्यात थांबू..”, पाण्याचा ग्लास खाली ठेवत तो म्हणाला
“मला माहिती आहे, आत्ता तुला पाण्याच्या ग्लास ऐवजी व्हिस्कीची गरज असेल.. मलाही आहे.. पण ड्युटी फर्स्ट..”
“ऑफकोर्स”, करण कसनुसं हसत म्हणाला

विक्रमला वरिष्ठांचा जीपमधील बिनतारी यंत्रणेवर फोन आल्याचा निरोप आला तसा “..आलोच दोन मिनिटांमध्ये” म्हणून तो आपल्या जीपपाशी गेला..

करण बाहेर गेल्यावर त्या हवालदाराने पाण्याचा तो ग्लास काळजीपूर्वक एका प्लॅस्टिकच्या पिशवीत गुंडाळून फॉरेन्सिक टीमकडे सुपूर्त केला होता.

करण बाहेर व्हरांड्यात येऊन बसला. गार वाऱ्याच्या स्पर्शाने त्याचे डोके पुन्हा हळू हळू काम करू लागले. त्याने आजूबाजूला नजर टाकली. ठसे तज्ज्ञ, फोटोग्राफर्स, पंचनामा करणारे, मेडिकल्स, कॉन्स्टेबल्स आणि सब-इंस्पेक्टर्स.. जो तो आपल्या कामात मग्न होता. जिमी, रोशन, शैला ह्यापैकी कोणीच तिथे नव्हते ज्यांना विक्रम काही विचारू शकत होता. होता तो करण, सर्व प्रश्नांची उत्तर त्यालाच द्यावी लागणार होती..

आणि शेखर????

हाय व्होल्टेज विजेचा धक्का बसावा तसा करण ताडकन उठून उभा राहिला.. शेखरची बॉडी अजूनही आतमध्ये, त्या फ्रिजरमध्येच होती.. जर का ती विक्रमच्या हाताला लागली तर??

करण पटकन उठून आत जायला लागला तेवढ्यात विक्रम तिथे आला..

“करण.. कुठे निघालास..??”, करणला थांबवत विक्रम म्हणाला
“शेखर..”, नकळत करणच्या तोंडून शब्द बाहेर पडले..

“दॅट्स व्हेरी सॅड .. व्हॉट हॅपन्ड विथ शेखर.. तू सांगितले होतेस तेथेच आम्हाला शेखर मिळाले.. बर्फाने बॉडी पूर्ण गोठून गेली आहे.. लगेच ऍम्ब्युलन्स मधून हॉस्पिटलला बॉडी पाठवून दिली आहे..”

“तू सांगितले होतेस????????”, विक्रमचे ते शब्द करणला संभ्रमीत करून गेले? मी ह्याला शेखरबद्दल कधी सांगितले?

“येस आणि तू सांगितल्यावर लगेचच आम्ही नाकाबंदी केलीय, हुसेन फार लांब नाही जाऊ शकणार.. आम्ही लवकरच पकडू त्याला.. बट लाईक यु सेड.. दॅट बॉय इज डेड.. डेड ऑन द स्पॉट..”, विक्रम खेदाने मान हलवत म्हणाला

“पुन्हा तू सांगितल्याप्रमाणे? WHAT IS HAPPENING??”

क्षणभर आपण स्वप्नात तर नाहीना? म्हणून करणने स्वतःला चिमटा काढून पहिला.

तो पुढे काही बोलणार इतक्यात एक हवालदार टॅब घेऊन आला आणि त्याने तो विक्रमकडे दिला. विक्रमने काही क्षण तो टॅब बघितला आणि मग करणकडे देत म्हणाला.. “हा हुसेन.. पोलीस फाईलला असलेला त्याचा फोटो.. हाच होता ना तुझ्या बरोबर.. ज्याने त्या पंपावर जाऊन त्या पोराला मारले आणि कॅश घेऊन पळाला?”

म्हणजे? ह्याला पेट्रोल पंपाबद्दल पण माहिती आहे? आणि मी तिथे होतो हे सुध्दा????

करणने टॅबवरील तो फोटो बघितला.
बऱ्यापैकी जाड शरीरयष्टी, मेहेंदीने रंगवलेले लाल केस, जाड भुवयांमुळे अधिक उग्र भासणारा चेहरा…

करणने खरा हुसेन कधीच बघितला नव्हता, केवळ जिमीच्या बोलण्यातून त्याचे नाव ऐकलेले होते, परंतु त्याला नक्की काय चालले आहे कळेपर्यंत हो म्हणण्याशिवाय पर्याय नव्हता..

“हो म्हणजे, हा जरा जुना फोटो वाटतो आहे, पण येस, हाच होता तो.. “

विक्रमने तो टॅब परत त्या हवालदाराकडे देऊन टाकला.

विक्रम फोनवर बोलायला त्याच्या जीपपाशी गेला होता त्या काही क्षणात करणने आपल्या विचाराची चक्रे वेगाने फिरवली होती. विक्रमने काही विचारायच्या आधीच त्याला नक्की काय माहित आहेत हे काढून घेणे गरजेचे होते.

त्यामुळे विक्रमने पुढे काही विचारायच्या आधीच करणने विचारले, “तुम्ही कधी पोहोचलात इथे?”

“आम्हाला अर्धा पाऊण तास झाला इथे येऊन. तू त्या हवालदाराला निरोप दिलासा ना त्या पेट्रोल पंपावर जे घडले त्याचा आणि इथे जे काय घडले आहे त्याचा कि लगेचच त्याने मला फोन केला.

तुला सांगतो, इथे काहीतरी संशयास्पद घडते आहे असा अंदाज मला त्याच दिवशी आला होता जेंव्हा मी शेखरना भेटायचे कारण काढून इथे आलो होतो. त्या कॅसिनो रॉबरीतले ते दोघे इथेच लपले असतील असा दाट संशय मला होता.

बट यु नो, शेखर मोठी असामी आहे.. आय मीन होती, सो मला वरुन परवानगी घेणे आवश्यक होते आणि आपले सरकारी कामकाज कसे आहे हे तर तूला ठाऊक आहेच.. नाहीतर तुझ्याकडून निरोप मिळायच्या आधीच आम्ही इथे पोहोचलो असतो”

“येस आलं होत माझ्या ते लक्षात, पण त्यावेळी हा जिमी माझ्या पाठीला त्याचा सुरा लावून उभा होता, सो काही बोलता नाही आले तेंव्हा.. “
“राईट, पण बघ ना, त्याच्या त्या सुऱ्यानेच त्याचा शेवट केला, मिसेस शेखर ने त्याच्याच सुऱ्याने त्याच्यावर वार केलेले दिसत आहेत. आय थिंक तू इथे नसताना ही ट्राईड टू अब्युज मिसेस शेखर आणि त्यांनी सेल्फ डिफेन्स मध्ये त्याला मारला.. “
“वाटलंच होतं मला तो असं काही करेल, जेंव्हा पासून तो इथे आला होता, तेंव्हापासूनच शैला मॅडमकडे तो वाकड्या नजरेनेच बघायचा.. “

“बाय द वे करण, त्या दिवशी मी इथून गेल्यावर माझे दोन हवालदार इथे पाळतीला ठेवले होते. पण इथे आल्यापासून दोघेही दिसत नाहीएत, एनी आयडिया?”
“ओह माय गॉड..”, करण कपाळ चोळत म्हणाला..
“काय झालं?”

“त्यातला एक हवालदार ठार झालाय.. जिमीनेच मारले त्याला आणि दुसरा.. त्याला बांधून ठेवलेय.. त्या पुलापासून पुढे जंगलात एक छोटी लाकडी केबिन आहे.. तिथेच असेल तो..”

“ही फार वाईट बातमी दिलीस तू मला करण, चल मला दाखवतोस ती केबिन कुठे आहे?”
“येस शुअर, चला…” असं म्हणुन करण विक्रमसोबत त्या केबिनकडे जायला निघाला..

“धिस इज अ बिग मेस, आत्तापासूनच ह्या केसवर प्रेशर यायला सुरुवात झालीय. दहा वेळा फोन येऊन गेलेत. मिडिया कुठल्याही क्षणी इथे पोहोचत असेल.. आय निड अन्सर्स करण, मला अजून माहिती हवीय.. आपण सावकाशीत उद्या बोलूच पण आत्ता थोडक्यात जे जे सांगता येईल ते मला हवंय. तुम्ही तिघे.. म्हणजे तू, शेखर आणि मिसेस शेखर इथे आल्यापासून ते आत्तापर्यंत.. सगळं.. “

करणला त्या गोठवणाऱ्या थंडीतही दरदरुन घाम फुटला. तो आत्ता जे काय सांगेल ते त्याचे एक प्रकारचे स्टेटमेंट असणार होते, पुढच्या तपासाला, त्याला ह्या केस मध्ये गुंतवायला किंवा निर्दोष ठरवायला त्याने सांगितलेला प्रत्येक अन प्रत्येक शब्द महत्वाची भूमिका ठरवणार होता. प्रत्येक वाक्य त्याला दहावेळा विचार करुन बोलावे लागणार होते, आणि त्यासाठी लागणार वेळच त्याच्याकडे नव्हता.

“मला पेपरमध्ये निनावी जाहिरात दिसली होती, बॉडीगार्ड पाहिजे म्हणून.. “, करणने बोलायला सुरुवात केली आणि अचानक त्याच्या डोक्यात कसल्याश्या लोखंडी वस्तूचा प्रहार झाला. करणने दोनही हातांनी आपले डोके दाबून धरले. हाताला गरम रक्ताचा एक ओघळ आलेला त्याला जाणवला. क्षणार्धात त्याच्या डोळ्यासमोर अंधेरी पसरली आणि तो बेशुद्ध होऊन खाली कोसळला.

 

“बीप. बीप… बीप… बीप….”

करणला हळू हळू शुद्ध आली तेंव्हा आधी अगदी मंद आणि नंतर थोडासा जोरात कुठल्याश्या मशीनचा आवाज ऐकू येत होता. शरीर जड झाले होते आणि डोक्यात एकामागून एक ठोके घातल्यासारखे ठणकत होते.

त्याने सावकाश डोळे उघडले. कुठल्याश्या चारही बाजूने पडदे लावलेल्या जागी तो झोपलेला होता. काही क्षणातच त्याला ती जागा कुठलस हॉस्पिटल आहे हे लक्षात आले.

काही वेळ तो तसाच पडून राहिला. तोंडाला प्रचंड कोरड पडली होती. सर्व संवेदना जाग्या झाल्यावर मोठ्या कष्टाने तो उठून बेडच्या उशीला टेकून बसला.

विक्रमशी बोलत असताना कुणीतरी काहीतरी जोरात लोखंडी डोक्यात मारले आणि तो बेशुद्ध झाला हे त्याला आठवले तसे त्याने डोक्याला हात लावला. जिथे लागले होते, तिथे आता मलमपट्टी केलेली होती.

इतके पोलीस तिथे असताना, आपल्यावर कुणी आणि का हल्ला केला असावा ह्याचा अंदाज त्याला येईना.

सुकलेला घसा ओला करण्यासाठी त्याला पाणी हवे होते. बेडच्या शेजारीच लावलेली बेल त्याने वाजवली आणि एका मिनिटातच साधारण पन्नाशीतील एक सिस्टर येऊन ठेपली.

“व्हेरी गुड, फारच लवकर शुद्ध आली तुम्हाला.. “, बेडच्या कडेला लावलेल्या पॅड वरील कागदावर नोंदी करत ती म्हणाली
“सिस्टर काय झाले? मी इथे कसा आलो..?”
“काही फारसे नाही, डोक्याला मार बसला होता तुमच्या, खोप पडली होती.. छोटा मेंदू थोडक्यात बचावला नाहीतर आयसीयू मध्ये असता तुम्ही..”
“हो बरोबर.. पण नक्की काय लागलं डोक्याला आठवत नाहीए.. नाही म्हणजे माझा मेमरी लॉस वगैरे नाही झाला.. सगळं आठवतंय मला, पण नक्की लागलं काय होतं?”
“स्ट्रेचर.. दोन वार्ड बॉय एक बॉडी न्हेत होते ऍम्ब्युलन्स मध्ये, बॉडी ठेवून मागे न बघता एक जण अचानक मागे वळला आणि स्ट्रेचरचा तो लोखंडी दांडा तुमच्या डोक्यात बसला..”
“ओह म्हणजे अपघात होता तर.. “
“हो मग, तुम्हाला काय वाटले, मुद्दाम कुणी मारले कि काय?”, हसत हसत ती सिस्टर म्हणाली

असं नुसतं मागे वळल्याने इतक्या जोरात ते स्ट्रेचर लागले असेल हि गोष्ट मानायला करण तयार होईना.. म्हणजे अर्थात तिथे इतके पोलीस होते, सोबत विक्रम होता.. म्हणजे सिस्टर म्हणतेय त्या प्रमाणेच घडले असणार, फक्त ते स्ट्रेचर ‘अपघाताने’ लागले असेल हे काही करणला पटत नव्हते.

“अच्छा अच्छा, मला इथे येऊन किती वेळ झाला?”
“५-६ तास झाले असतील, काल साधारण रात्री ३ वाजता आणलं तुम्हाला इथे.. “

करणने भिंतीवरच्या घड्याळात नजर टाकली, सकाळचे ८.३० वाजून गेले होते.

“ओह.. बरं सिस्टर थोडं पाणी मिळेल, घसा कोरडा पडलाय..”
“हो आणते आणि डॉक्टरांना पण निरोप देते तुम्हाला शुद्ध आलीय, ते येतील राउंड ला..”

सिस्टर जायला निघाली तेंव्हा करणेचे लक्ष कडेला ठेवलेल्या फुलांच्या गुच्छाकडे गेले..

“सिस्टर, हे कोणी..?” फुलांकडे बोट दाखवत तो म्हणाला
“तुमचा मित्र आला होता भेटायला.. “

“माझा मित्र?”, करणला आश्चर्य वाटले. एक तर करणला फारसे कोणी मित्र नव्हते, असलेच तर असं आठवणीने फुल वगैरे आणून देणारेही नव्हते. शिवाय करण त्याच्या कामासाठी कुठे चालला आहे हे इशिता सोडलं तर कुणालाच माहित नव्हते. आणि ५ तासांत करण इथे, दवाखान्यात आहे हे कळून त्याला भेटायला येऊ शकेल असे नक्कीच कोणी नव्हते..

“हो.. दुसऱ्यांदा परत आला होता सकाळी ७ वाजता वगैरे, पण बहुदा बाहेर थांबलेल्या मामाला बघून घाबरून पळून गेला.. “, परत हसत हसत सिस्टर म्हणाली
“मामला? यु मिन बाहेर पोलीस उभा आहे? पण का?”
“आता ते मला कसं माहिती? त्यांनाही निरोप देते तुम्हाला शुद्ध आल्याची, ते इन्स्पेक्टर विक्रम काल जाताना सांगून गेलेत तुम्हाला शुद्ध आली की त्यांना कळवायला.. “

“सिस्टर.. प्लिज.. इतक्यात नाही सांगितलं तर चालेल का? माझं डोकं जाम ठणकतंय.. पाण्याबरोबर एखादी गोळी द्या त्यापेक्षा.. जरा पडतो आणि मग भेटेन.. ओके?

सिस्टरच्या चेहऱ्यावर जरा आश्चर्याचे भाव पसरले

“नाही.. पोलिसांना एका गुन्ह्याच्या तपासासाठी खरं तर मी मदतच करतोय.. पण त्यांना कळलं मी शुद्धीवर आलोय तर प्रश्नांचा भडीमार चालू करतील.. मला आत्ता काहीच सुचत नाहीए.. सो प्लिज.. “

“ओह शुअर शुअर.. हे पोलीस कुणाच्या बापाचे नसतात नाही का.. आणि पेशंटची काळजी घेणे हेच तर कर्तव्य आहे आमचे.. काळजी नका करु .. नाही सांगत.. पण मला डॉक्टरांना सांगावेच लागेल.. “

“हरकत नाही.. फक्त त्यांनाही सांगा, पोलिसांना इतक्यात न सांगण्याबद्दल.. “
“नक्कीच.. मी पाणी आणि औषध घेऊन येते..”

“सिस्टर, अजून एक प्रश्न..”
“जरूर, विचारा ना”
“अं.. शैला.. शैला शेखर, त्या कुठल्या वॉर्ड मध्ये ऍडमिट आहेत?”

“हे सरकारी हॉस्पिटल आहे.. त्या इथं नाहीयेत, त्यांना अपोलो मध्ये केले आहे ऍडमिट ..”
“ओह अच्छा.. “
“अजून काही.. “
“नाही.. थँक्स.. तेव्हढं ते पोलिसांना इतक्यात न सांगण्याबद्दलच तेवढं.. “

सिस्टर हसून निघून गेल्या

 

“जे घडते ते चांगल्यासाठीच म्हणायचे..”, करणच्या मनात विचार आला.. निदान त्याला जरा इन्स्पेटकर विक्रम पासून काही काळासाठी का होईना, सुटकारा मिळाला होता. ह्या मिळालेल्या वेळाचा तू पुढच्या प्लॅनिंगसाठी योग्य तो वापर करु शकणार होता.

करणंच लक्ष शेजारच्या त्या फुलांकडे गेले..

अजूनही करणला असा कोणताच मित्र आठवत नव्हता जो त्याला इथे फुलं पाठवेल

करणं सावकाश उठून बसला आणि त्याने तो फुलांचा गुच्छ काळजीपूर्वक तपासायला सुरुवात केली. सुकृतदर्शनी तरी त्यावर सदिच्छा विषयी किंवा कुणाकडून आले आहे वगैरे दर्शवणारे कार्ड नव्हते, परंतु त्याने सर्व फुल त्या बाबूंच्या परडीतून मोकळी केली तेंव्हा खाली एक चुरगलेला कागद त्याच्या दृष्टीस पडला

करणने सर्व फुलं व्यवस्थित पुन्हा जागेवर ठेवून दिली आणि त्याने त्या कागदातला मजकूर वाचायला सुरुवात केली.

अतिशय घाणेरड्या हस्ताक्षरात लिहिलेला तो मजकूर असा होता –

मित्रा, सर्वप्रथम तुला इथे यावे लागले त्याबद्दल क्षमस्वः, पण तुला हॉस्पिटलमध्ये धाडण्याशिवाय माझ्याकडे दुसरा पर्याय नव्हता. तू इथे आलास तो अपघाताने नाही. हां आता तुला जरा जास्तीचा मार बसला, पण आजकाल प्रोफेशनली काम करणारी लोक मिळतात कुठे? जे आहेत त्यांच्याकडून कामं करवून घ्यायची म्हणजे जरा उन्नीस-बीस होणारंच.

असो, मला खात्री आहे, सर्व दृष्टीने विचार केल्यावर तू मला धन्यवादच देशील. आज तू इथे नसतास तर विक्रमच्या प्रश्नामध्ये कधी आणि कसा अडकला असतास आणि आतमध्ये हवा खायला कधी पोहोचला असतास ते तुझं तुलाच कळाले नसते.

सध्या तरी तू माझ्यामुळे हिरो आहेस. सगळंच इथे लिहिणं शक्य होणार नाही. टी.व्ही. लाव, ब्रेकिंग न्यूज तेच चालू आहे सगळीकडे, नीट ऐक आणि तशीच पोलिसांना उत्तर दे. आणि हो, महत्वाचे. तू ती पेट्रोल-पंपावरून उचललेली रोकड अजूनही त्याच सॅक मध्ये, तू फेकली होतीस तिथेच पडून आहे.

६-७ लाख काही कमी रक्कम नाहीए. इथून बाहेर पडलास कि सरळ ती बॅग उचल आणि इथून गायब हो. नव्याने सुरुवात करायला ते पैसे तुला उपयोगी पडतील.

– तुझा हितचिंतक”

करणने तो मजकूर दोनदा वाचला, मग तो सावकाश उठला, त्या कागदाचे बारीक बारीक तुकडे केले आणि बाथरुम मध्ये जाऊन फ्लश करुन टाकले.

कोण होता हा हितचिंतक?

करणने हळू आवाजात समोरचा टीव्ही चालू केला.

ब्रेकिंग-न्यूज मध्ये आदल्या रात्रीच्या त्या फार्म-हाऊस वरच्या क्लिप्स दाखवत होते.

पोलिसांच्या जीप्स, ऍम्ब्युलन्स, फॉरेन्सिक-टीमची लगबग, मीडिया रिपोर्टर्सची बाइट्स मिळवण्यासाठीची लगबग दिसत होती. अचानक गडबड उडाली आणि सर्व रिपोर्टर्स त्या दिशेने धावले.

करणने बघितले तेंव्हा टीव्ही वर तोच दिसत होता. जखमी अवस्थेत स्ट्रेचर वर बेशुद्ध करणला ऍम्ब्युलन्समध्ये न्हेत होते.

“तुम्ही आत्ताच बघितले, करण, जे शेखरची बॉडीगार्ड म्हणून त्यांच्याबरोबर इथे राहत होते त्यांना नुकताच एक छोटा अपघात झाल्याने दवाखान्यात न्हेण्यात येत आहे. सद्य स्थितीत इथे रात्री नक्की काय घडले ह्याची माहीती देऊ शकतील असे ते एकमेव होते. परंतु अपघातापूर्वी त्यांनी काही महत्वाची माहिती इन्स्पेक्टर विक्रम बरोबर शेअर केली होती.

आत्ता आपल्यासोबत आहेत सब-इन्स्पेक्टर जाधव, बघूया ते काय म्हणतात –

जाधव साहेब, सांगू शकाल नक्की काय झालं?”

“ओपन-अँड-शट केस आहे. इथे येण्यापूर्वी करण स्वतः पोलीस स्टेशनला आले होते. त्यांना बळजबरीने बाहेर जो पेट्रोल-पंप लुटीचा गुन्हा घडला त्यासाठी सोबतीला पाठवले हुते. त्या गुन्ह्याचा मुख्य गुन्हेगार, हुसेनच त्या मुलाचा खून केला आणि लुटीची रक्कम घेऊन इथे त्याची वाट पाहत थांबलेल्या जिमी आणि रोशनला डबल-क्रॉस करून पळून गेला.

रोशन आणि जिमी जे काल घडलेल्या कॅसिनो गुन्ह्यासंबंधी संशयीत होते ते गुन्हा करुन पळून जाताना इथे येऊन लपले. त्यांनी शेखर-शैला, ज्या शेखरच्या पत्नी आहेत आणि करण ह्यांना ओलीस ठेवले आणि लाईफ-लाईन इन्शोरन्स कडुन खंडणी मागितली.

हुसेन, ज्याच्या मागावर पोलीस होते, तो देश सोडून जाण्याच्या तयारीत होता. अधिक वाट बघणं त्याच्या दृष्टीने अवघड झाले होते. जिमी आणि रोशन इथेच लपून बसले असतील असा आम्हाला.. म्हणजे इन्स्पेक्टर विक्रमना संशय होताच आणि म्हणून ते एकदा इथे येऊनही गेले होते.. त्यामुळे हुसेन अधिकच बेचैन झाला आणि त्यांनी पेट्रोल पंप लुटीचा कट रचला.

हुसेनने आपल्याला डबल-क्रॉस केले आहे हे लक्षात येताच जिमी पिसाळला आणि त्याने शेखरचा खून केला, शैलावर अमानवी अत्याचार करून तिला ठार मारण्याचा प्रयत्न केला

परंतु, मिसेस शेखरने सेल्फ-डिफेन्स मध्ये प्रति-हल्ला करताना त्यात जिमी मारला गेला. आपण आता एकटेच राहिलो आणि सुटकेचा मार्ग नाही बघून रोशनने आपल्या पिस्तोल मधून गोळी झाडून आत्महत्या केली.

अर्थात करणने सांगितलेल्या माहितीच्या आधारे आम्ही केलेले परिस्थितिचे हे विश्लेषण आहे. करण किंवा शैला शुद्धीवर आल्यावर त्यांच्याशी बोलून ह्याची शहानिशा करता येईल..”

“धन्यवाद जाधव साहेब.. तुम्ही म्हणालात तसे पेट्रोल-पंप लुटीमध्ये करणचा सहभाग होता, तर त्याला अटक होऊ शकेल काय?”

“मला नाही वाटत तो त्या गुन्ह्यामध्ये स्वतःहून सहभागी झाला होता.. जेंव्हा गुन्हा घडला तेंव्हा हुसेन आतमध्ये होता आणि करण बाहेर गाडी घेऊन थांबला होता. म्हणजे तसे पाहायला गेले तर त्याचा त्या गुन्ह्यात प्रत्यक्ष सहभाग नव्हता.

शिवाय, त्यांनी स्वतःहून ठाण्यात येऊन ही माहिती दिली नसती तर कदाचित आम्ही मिसेस शेखरना वाचवू शकलो नसतो..”

“जाधव साहेब.. शेखरचा खून अतीशय निर्घृण पद्धतीने झाला त्याबद्दल..”

“त्याबद्दल आत्ता अधिक बोलणे योग्य ठरणार नाही, पोस्टमार्टम चा रिपोर्ट आला कि प्रेस-कॉन्फरंस घेऊच.. “

त्या बातम्या बघून करणने सुटकेचा एक निश्वास सोडला. सध्या तर तो सेफ होता. हे सर्व कसे घडले आणि कोणी घडवले हे जरी अनुत्तरीत असले तरीही त्या कागदावर लिहिल्याप्रमाणे तो खरंच कोणीतरी करणचा हितचिंतकच होता.

निदान पोलिसांना काय उत्तर द्यायची हे त्या बातम्या बघून करणला आता ठरवता येणार होते.

सरकारी दवाखान्यातील त्या रंग उडालेल्या जुन्या भिंतीवरून एक छोटे पाखरू दिव्यांच्या उजेडाच्या दिशेने मजेने भिरभिरत निघाले होते. त्याला कुठे माहिती होते कि त्या प्रखर प्रकाशाच्या मागे, कोपऱ्यात एक मोठा कोळी जाळं विणुन भक्ष्याची वाट बघत बसलेला आहे…..

[ क्रमशः ]

डबल-क्रॉस (भाग १७)


भाग १६ पासून पुढे>>

जिमी दार उघडून बाहेर आला आणि थंड हवेच्या एका झुळकीने त्याच्या अंगावर सरसरून काटा आला. खरंतर काही वेळेपूर्वीच तो दोनदा बाहेर येऊन गेला होता. एकदा बाहेर किती पोलीस आहेत ते बघायला आणि एकदा हुसेनला फोन लावायला. पण त्यालाही आता किमान अर्धा तास होऊन गेला होता. त्यावेळी फक्त दोन हवालदार होते, पण आता? आता कश्यावरुन फक्त दोनच हवालदार असतील? कदाचित एव्हाना पोलिसांची एखादी तुकडी जागा धरून बसली असेल, कदाचित एखादा स्नायपरचा नेम एव्हाना जिमीच्या डोक्यावर असेल?

जिमीनी अनेक एन्काउंटर च्या बातम्या वाचल्या होत्या, खोपडी उडालेले अनेक गुन्हेगारांचे फोटो पहिले होते.

जिमी पटकन जमिनीवर आडवा झाला. पाठोपाठ आलेल्या करणनेही त्याचे अनुकरण केले.

काही वेळ शांततेत गेला. कुठूनही कसलीच हालचाल होत नाहीए ह्याची खात्री झाल्यावर जमिनीवरून सरपटत आधी जिमी आणि पाठोपाठ करण पुढे सरकू लागले. जिमी करणच्या नजरेच्या टप्यात होता. करणच्या हातात रिव्हॉल्व्हर होती. एक गोळी आणि जिमी जागच्या जागी खलास झाला असता. पटकन मागे वळून करण घरात शिरला असता, तर काय होते आहे हे रोशनला कळायच्या आतच त्यालाही ठोकता आले असते.

परंतु गोळीच्या आवाजाने ते दोन हवालदार आले असते तर? तर त्यांनाही संपवण्यावाचून करणकडे दुसरा कुठ्लाही मार्ग राहिला नसता. शिवाय असे अचानक ठरवलेले इम्पल्सिव्ह प्लॅन किती प्रचंड धोकादायक ठरू शकतील ह्याची करणला कल्पना होती. अर्धा रस्ता संपल्यावर जिमीने करणला थांबायची खूण केली आणि तो पुढे सरकू लागला. त्या दोन हवालदारांचे दबक्या आवाजातले गप्पांचे आवाज करणलाही ऐकू येत होते. एका हवालदाराने पेटवलेल्या सिगरेटचे लालबुंद टोक त्याने ‘कश’ घेतल्यावर दिसून येत होते.

जिमीच्या दृष्टीने अर्थात ते फायद्याचेच होते. नाहीतर अंधारात त्या हवालदारांचा पक्का ठावठिकाणा ओळखणे तसे अवघड होते.

करण अंधारात गप्प पडून राहीला. त्याचे मन एव्हाना त्या पेट्रोल पंपापाशी पोहोचले होते जिथे त्याला त्याच्या आयुष्यातली पहीली रॉबरी करायची होती. सगळाच खेळ ‘जर-तर’ चा होता. जिमीवर त्याचा काडीभरही विश्वास नव्हता. आठवड्याभराच्या रेकीवर त्याने बनवलेल्या प्लॅनवर करणला डोळे झाकुन विश्वास ठेवणे आणि तो अंमलात आणण्याचे धाडस एकटवणे जड जात होते.

करणची तंद्री भंगली ते थोड्या अंतरावर झालेल्या आवाजाने. अनपेक्षितपणे तो आवाज जिमीचा होता. कोणतरी.. बहुदा जिमीच.. झुडपात कोसळला होता. पण काही क्षणांतच त्याने एक जोरदार शिवी हासडली आणि मग पूर्णपणे शांतता झाली.

काय घडलेय ह्याचा अंदाज बांधणे अवघड जात होते. करण अजूनही जमिनीवरच पडून राहीला. थोड्या वेळाने एक व्यक्ती करणला त्याच्या दिशेने चालत येताना दिसली. तू जिमीच होता.

‘काम झाले’, जिमी आपलं डोकं चोळत म्हणाला
‘गुड’, करण कपडे झाडत उभा राहीला, ‘दोघंही बेशुद्ध झालेत ना?’

‘नाही, एकच..’
‘आणि दुसरा.. ??’
‘दुसरा, मेला बहुतेक … ‘

‘मेला? तू पोलिसाला मारलस? शुद्धीवर आहेस ना?’
‘साला काय करणार? तो पांडू लैच तरणा बांड निघाला. साल्याने त्याचा दंडुका घातला डोक्यात. सगळा जग गोल फिरला डोळ्याभूती, आपणच बेशुद्ध होणार होता, वाईच वाचलो, मग काय मला मारावा लागला सूरा त्याला… ‘
‘अरे पण आपलं ठरलं होतं ना, दोघंही जिवंत पाहीजेत..’
‘ठरलं हुत ना, साला तू तिथे असता तर काय केले असते? पकडलो गेलो असतो मी तर इथे येऊन त्याने तुझी पण मारली असती .. ‘

करण जिमीच्या मागोमाग ते दोन हवालदार पडले होते तिथे गेला. जिमीने खिश्यातुन छोटा टॉर्च काढला. टॉर्चच्या प्रकाशात तो मरून पडलेला हवालदार दिसत होता. जिमीने त्याचा व्यवस्थित गळा चिरला होता. जिमीच्या डोक्यातूनही रक्ताचा एक बारीक ओघळ येऊन त्याच्या चेहऱ्यावर विसावला होता. टॉर्चच्या त्या अर्धवट प्रकाशात जिमीचा चेहरा अधिकच भेसूर दिसत होता. कदाचीत तो म्हंणतो त्याप्रमाणे प्रतिहल्यादाखल जिमीने सुरा मारलाही असेल, पण मारायचाच तर निदान त्याला जखमी करण्यापुरता तरी मारायला हवा होता. इथे जिमीने त्या हवालदाराला ठार मारण्याच्या हेतूनेच प्रतिहल्ला केल्याचे स्पष्ट दिसत होते.

‘पोलीस मरायला नको होता’, करणच्या डोक्यात विचार चमकून गेला. एकदा का पोलिसांच्या हे लक्षात आले कि ते अधिक चवताळून उठतील. शिवाय त्यांचा सहकारी मारला गेलाय ह्याचा अर्थ एन्काऊंटर करायचा मार्ग ओपन होता. हल्ला प्रथम आपल्या बाजूने झाला होता. अर्थात ह्यावरून जिमीला काहीच बोलण्यात अर्थ नव्हता.

‘तू दोघांनाही त्या केबीन मध्ये न्हेऊन टाक, ही बॉडी इथे उघड्यावर रहात कामा नये.. आणि प्लिज.. निदान दुसरा तरी आपल्याला जिवंत हवाय.. ओके?’

जिमीने काही न बोलता नुसतीच मान डोलावली.

‘चल, तुझी बाईक कुठेय दाखव’

 

१५ मिनिटांनंतर करण जिमीच्या बाईकवरून हायवेवरून निघाला होता. त्या कच्या रस्त्याने मुख्य डांबरी रस्त्याला येताना त्याचे हृदय दुप्पट वेगाने धडधडत होते. इथे पोलिसांची गाडी असली तर? त्यांनी त्याला अडवल्यावर काय काय आणि कसे सांगायचे ह्याचा विचार करायचा का त्या पेट्रोल पंपाचा? शिवाय खिश्यात रिव्हॉल्वर होती. पोलिसांना सापडली तर पुढे काय?

त्या फार्म-हाऊस च्या आजूबाजूला आधीच दोन डेड-बॉडीज होत्या.. शेखरची आणि इशिताची. आणि आता त्यात तिसरी, त्या हवालदाराची भर पडली होती.

‘त्या दोन्ही हवालदारांना केबीन मध्ये टाकून जिमी एव्हाना फार्म-हाऊस वर परत गेला असेल.. कदाचित शैलाची लक्तर तोडायलाही सुरुवात केली असेल…’

करणच्या डोक्यात संतापाची एक तीव्र सणक येऊन गेली. क्षणभर त्याला वाटलं, फिरावं मागे आणि ठोकावे त्या जिमी आणि रोशनला. अर्थात हे फक्त विचारातच शक्य होते. जिमी डोक्याने कमी असला तरी घातक होता. त्याच्यावर वार करणाऱ्यांचं काय होते हे करणने काही क्षणांपूर्वीच बघितले होते.

करणने लगेचच तो विचार मनातून काढून टाकला आणि घड्याळात नजर टाकली, १२.१५ वाजून गेले होते. त्या पेट्रोल पंपापाशी जायला करणला किमान तासभर जाणार होता. करणला कसंही करुन तो कॅश घेऊन येणार ट्र्क यायच्या आधी पोहोचायचे होते.

पण करणचे नशीब चांगले होते, त्याला बाहेर कुठेही पोलीस दिसले नाहीत. करणने शक्य तितक्या वेगाने बाईक पळवायला सुरुवात केली.

 

साधारणपणे १. १० ला करण त्या पेट्रोल-पंपापाशी पोहोचला. रस्त्यावरच्या दिव्यांचा प्रकाश तसा मंदच होता. करणने बाईक वळवून एका अंधाऱ्या कोपऱ्यात उभी करून ठेवली.

रस्त्यावर आणि पेट्रोल पंपावर सामसूमच होती. जिमीच्या म्हणण्याप्रमाणे कॅश घेऊन येणारा ट्रक १ वाजता येतो. करणला १० मिनिटं उशीर झाला होता. त्यामुळे ट्रक येऊन गेला आहे कि अजून यायचा आहे ह्याचा काहीच अंदाज येत नव्हता. कॅश लुटायला आत जावं आणि कॅश नसेलच तर? किंवा नेमकं त्याच वेळेला तो ट्रक आला तर?

करणने थोडा वेळ वाट पाहायचे ठरवले.

हवेत गारवा असूनही करणला घाम फुटला होता. शेवटी तो काही कोणी क्रिमिनल नव्हता. दरोड्याच्या बातम्या आणि काही टीव्ही वरील मालिका किंवा सिनेमे सोडले तर त्याचा तसा दरोड्याशी काही संबंधीही नव्हता. गेल्या दीड – दोन दिवसांत जे काही घडले होते, आणि घडत होते ते करणने कधी त्याच्या दुःस्वप्नात सुद्धा पहिले नसेल. त्याच्या नजरेसमोर तीन खून घडले होते, स्वतःच्या हाताने त्याने आपल्या सो-कोल्ड गर्लफ्रेंडचा मृतदेह पुरला होता, एका उच्चभ्रू, हॉट शैलासारख्या स्त्री ला त्याने नग्नावतारात पहिले होते, जिमीसारख्या खतरनाक माणसाबरोबर राहूनही तो अजून तरी जिवंत होता आणि आता हे सर्व कमी म्हणून कि काय, खिशात बंदूक घेऊन तो एक पेट्रोल-पंप लुटायला आला होता.

करणने घड्याळात नजर टाकली १.३० वाजला होता. त्याची चुळबुळ सुरु झाली. प्रत्येक मिनिट महत्वाचा होता. इन्स्पेक्टर विक्रम शांत बसून राहणाऱ्यातला नक्कीच नव्हता. इतक्या वेळात त्याचा प्लॅन नक्कीच तयार झाला असेल.. कोण सांगो तो एव्हाना फार्म-हाऊसवर येऊन धडकला ही असेल आणि जेंव्हा त्याला कळेल करण इथे, पेट्रोलपंपावर दरोडा टाकायला आलाय.. त्याने बिनतारी यंत्रणेवरून संदेश पाठवून काही पोलीस करणच्या मागावर पाठवलेही असतील.

करण विचारात गढला असतानाच एक ट्रक त्या पेट्रोल पंपात शिरला.

करण सावध झाला आणि अंधारातूनच त्याने पेट्रोल पंपावर घडणाऱ्या घडामोडींवर बारकाईने लक्ष ठेवायला सुरुवात केली.

ट्र्क डिझेलच्या पंपावर जाऊन उभा राहिला तसे ट्र्क मधून तीन पंचवीस-तिशीतली पोरं उड्या टाकून उतरली. एकाने डिझेल भरायला सुरुवात केली तर बाकीची दोघं ट्र्क च्या मागच्या बाजूने आत चढली. एव्हाना पंपाच्या केबिनमधून एक साधारण त्याच वयोगटातलं एक पोरगं बाहेर आलं. सोनेरी रंगाने रंगवलेल्या केसांचा फुगा, अंगात जर्किन, जीन्स आणि चालताना जणू हार्दिक-पंड्याचाच भास व्हावा, तो हि ट्र्क च्या मागच्या बाजूला जाऊन उभा राहीला.

आत चढलेल्या त्या दोन पोरांनी एक ट्रँक बाहेर ओढली आणि तिघे मिळून ती ट्रँक केबिनमध्ये घेऊन गेले.

१५ मिनिटांत तो ट्र्क आला तसा निघूनही गेला.

करणने चेहरा झाकायला बरोबर एक रुमाल आणला होता. केवळ डोळे, नाक आणि तोंडापाशी कापून त्याने छिद्र पडली होती, बाकी सगळं चेहरा झाकला जात होता. पंपावर सीसीटीव्ही असण्याची शक्यता होती आणि म्हणूनच सावधगिरी साठी त्याने हा उपाय योजला होता.

त्याने रस्त्याच्या दोन्ही बाजूला नजर टाकली. दोन्ही कडून लांब लांब पर्यंत कोणतीच गाडी दिसत नव्हती. करणने खिश्यातुन आपली रिव्हॉल्व्हर बाहेर काढली, सेफ्टी-लॅच उघडले आणि तो दबक्या पावलांनी पंपावर गेला. एकवार त्याने कोणी कुठे झोपलेले नाहीए ना खात्री केली आणि तो त्या काचेच्या केबिन पाशी आला. मगाशी ट्रक मधून आलेली ती ट्रँक कोपऱ्यातच ठेवलेली होती. तो पोरगा फोन समोर धरून कुणाशीतरी बोलण्यात मग्न होता.

करणने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि दाराला जोरात लाथ घालून तो आत मध्ये शिरला.

आतला तो पोऱ्या पूर्णपणे बेसावध होता. अचानक चेहरा झाकून आत शिरलेल्या त्या इसमाला पाहून तो धाडकन उठून उभा राहिला. करणच्या हातातली ती रिव्हॉल्व्हर त्या पोरावरच रोखलेली होती.

‘तुला उडवायला मला २ सेकंदही लागणार नाहीत, जिवंत रहायचं असेल तर जास्ती शहाणपणा नाही..’, करणला आपल्याच थंडपणे आलेल्या आवाजाचे आश्चर्य वाटले आणि जिवात जीवही आला.

‘ती ट्रँक उघड..’, करण
‘माझ्याकडे किल्ली नसतेय त्याची, सकाळी मालक येऊन उघडतात..’, तो पोऱ्या म्हणाला
‘ए, माझ्याशी होशियारी नाही, गप्प किल्ली दे नाहीतर ठोकतो तुला.. ‘, करण
‘मी परत तेच सांगतोय, माझ्याकडे नाय किल्ली त्याची, तुम्ही तपास इथे. सकाळी मालक येतात त्यांच्याकडे असते…’

करणला ती ट्रँक उघडणे भाग होते. ती घेऊन बाईकवरुन जाणे केवळ अशक्य होते.

‘आण इकडे ती ट्रँक.. ‘, करणने त्या पोराला दरडावले

तो पोरगा कोपऱ्यात गेला आणि ती ट्रँक ओढत आणून करणच्या समोर ठेवली. ट्रँक ला कुलूप चांगले जाडजूड होते. हातोड्याने किंवा एखाद्या कटावणीने तुटेल असे वाटत नव्हते. कुलूप पटकन उघडायचा एकच मार्ग करणला दिसत होता.

तो पोरगा ज्या खुर्चीवर बसला होता त्यावरची उशी उचलून त्याने रिव्हॉल्व्हरला लावली आणि कुलुपावर नेम धरून फायर केली. पण नाही म्हणलं तरी गोळीचा आवाज झालाच आणि अचानक कुठल्यातरी मुलीच्या किंकाळीचाही आवाज आला. आवाज कुणाचा होता हे समजायला करणला काही सेकंद लागली. तो मुलगा बहुदा त्याच्या गर्लफ्रेंडबरोबर व्हिडीओ कॉलवर होता.

काही सेकंद, फक्त काही सेकंद करण बेसावध झाला आणि तो पोरगा पटकन त्याच्या टेबलाच्या दिशेने पळाला.

करणला हे समजायला वेळ लागला नाही की तो मुलगा कदाचित टेबलापाशी असलेल्या सेफ्टी अलार्मच बटन दाबायला जात आहे. प्रतिक्षिप्त क्रियेने करणने पटकन रिव्हॉल्व्हर उचलली आणि गोळी झाडली. त्याने गोळी झाडली होती पायाच्या दिशेने, पण अलार्मच बटन दाबायला तो मुलगा खाली वाकायला आणि करणने गोळी झाडायला एकच वेळ आली. गोळी त्या मुलाच्या मस्तकात शिरली. एखादा फुगा फुटावा तसं त्याचं डोकं फुटलं आणी तो जागच्या जागी जमिनीवर कोसळला.

फोनवरुन ती मुलगी अजूनही किंचाळत होती, त्यातून अजून एक-दोन वेगळे आवाजही येत होते. करणने तो फोन उचलला, काही क्षण त्याची आणि त्या मुलीची नजरानजर झाली आणि मग करणने फोन बंद करून टाकला.

त्या मुलीने दोन गोळ्यांचे आवाज ऐकले होते, कदाचित खाली कोसळणाऱ्या तिच्या बॉयफ्रेंडच्या आवाज तिने ऐकला होता. हातात रिव्हॉल्व्हर घेतलेला एक मास्कड-मॅन तिने बघितला होता. काय झाले ते तिला नक्कीच कळले असेल आणि कदाचित ती पोलिसांना फोनही लावत असेल. एक क्षणही वाया घालवून चालणार नव्हते.

करणने ती ट्रँक उघडली, आतमध्ये दोन हजारच्या नोटांची कैक बंडल होती. जिमी म्हणाला ते खरंच होते. ती कॅश नक्कीच २-४ लाखांपेक्षा जास्ती होती.

करणने पटापट जेवढी बसतील तितकी बंडल्स आपल्या सॅक मध्ये भरली आणि तो बाहेर पळाला.

थोड्या अंतरावर लपवून ठेवलेल्या आपल्या बाइकवर त्याने उडी टाकली, किल्ली बाइकलाच लावलेली होती. सॅक पाठीला अडकवून त्याने किक मारली आणि फुस्स.. इंजिन कडून काहीच रिस्पॉन्स नाही.

करणच्या छातीत धस्स झाले. दुसरी किक.. तिसरी कीक … गाडीचं सुरु होईना

करणला दरदरून घाम फुटला.

त्याने बाईक आडवी केली आणि परत किक मारली पण …

रात्रीच्या त्या गारठ्यात ती जुनाट बाईक गारठली होती. अचानक करणला आठवले, जिमीने त्याला बाईक देताना तो चोक ओढून बाईक चालू करून दिली होती. अंधारात चडफडत करणने शोधाशोध केल्यावर अखेर इंजिनच्या बाजूला असलेला तो चोक सापडला. चोक देऊन किक मारायला सुरुवात केल्यावर पाचव्या-सहाव्या किकला बाईक सुरु झाली.

करणने गाडीवर टांग टाकली आणि तो फार्म-हाऊसच्या दिशेने वेगाने निघाला.

केवळ पाचच मिनिटांच्या फरकाने पोलिसांच्या दोन जीप वेगाने त्या पेट्रॉल-पंपावर शिरल्या होत्या….

 

करणचं डोकं भणभणायला लागले होते. त्याने त्या पोऱ्याला जाणूनबुजून गोळी मारलेली नव्हती, ती एक प्रतिक्षिप्त क्रिया होती. आणि त्यावेळी सुद्धा त्याने भान राखून गोळी पायाच्या दिशेने मारली होती, पण तो पोरगा अगदी त्याच वेळी खाली वाकला आणि गोळी पाया ऐवजी त्याच्या डोक्यात घुसली होती.

कारण, परिस्थिती काहीही असो, करणच्या हातून गंभीर गुन्हा घडला होता. आतापर्यंत घडलेल्या घटनांमध्ये तो फक्त शैलाचा साथीदार होता. शेखर काय किंवा इशिता काय, किंवा तो हवालदार काय, एकालाही त्याने साधे नखही लावलेले नव्हते.

एकदा त्याच्या डोक्यात विचार आला, जावे असेच इथून पळून, परत त्या फार्म-हाऊस वर न जाता. बरोबर ६-७ लाख रुपये होते. निदान काही महिने तरी तो सहज लपून राहू शकला असता. पुढचे पुढे.

परंतु, हा विचारही जास्ती धोकादायक होता. तो तिथे पोहोचला नाही तर जिमी कसा रिऍक्ट करेल काही सांगता येत नव्हते. उलट आता सर्वस्वी करणवर अवलंबून होते. कदाचित तो हुसेन तिथे येऊन पोहोचलाही असेल, कदाचित त्यांनी ठरवलेला प्लॅन यशस्वीही ठरेल. कदाचित शेखरच्या पॉलिसीची रक्कम मिळाल्यावर, झाल्या घडामोडी मागे ठेवून, तो आणि शैला एकत्र, ऐषोआरामात जीवन घालवूही शकतील.

करणने बाईक कच्या रस्त्यावरून आतमध्ये वळवली, झाडी पार करून तो त्या ब्रिजपाशी आला आणि समोरचं दृश्य बघून त्याचा श्वासच रोखला गेला, हृदय बंद पडतेय कि काय असे त्याला वाटू लागले, भोवतालचे सगळे जग गोल फिरतंय आणि आपण आता खाली कोसळणार असेच त्याला वाटत होते.

त्या फार्महाऊसच्या समोर पोलिसांच्या ५-६ जीप्स आणि एक ऍम्ब्युलन्स उभी होती.

करण जागच्या जागी थिजल्यासारखा उभा होता. इच्छा असूनही त्याला हालचालच करता येत नव्हती. काही वेळ गेल्यावर त्याला परिस्थितीची जाणीव झाली. त्याच्या पाठीवर नुकतीच पेट्रोलपंपावरुन लुटून आणलेली कॅश होती. अगदीच पुराव्यासहीत तो आयाता पोलिसांच्या हातात अलगद सापडला असता. पटकन त्याने ती बॅग काढली आणि दूर झाडीत फेकून दिली.

त्याने आजूबाजूला नजर टाकली. शैला, जिमी, रोशन पैकी कोणीच दिसत नव्हते. विविध जीप्स मधून वॉकी-टॉकी वरचे रिले-मेसेजेस चे आवाज येत होते. टपावरच्या लाल-निळ्या चमचमणाऱ्या दिव्यांनी बाजूचा परिसर उजळून निघाला होता.

There was no turning back.

इथून पळून गेला असता तर पोलिसांना अधिकच संशय आला असता. पुढे जाऊन काय झालं आहे हे बघितल्याशिवाय काहीच कळणार नव्हते.

करणने बाईक कडेला लावली आणि जड पावलं टाकत तो फार्महाउस मध्ये शिरला.

आतले दृश्य अजूनच भयंकर होते. हॉल मधले सगळे सामान अस्ताव्यस्त पसरले होते, जणू काही एखादे वादळ येऊन गेले आहे. कोपऱ्यात २ वॉर्ड-बॉय शैलाला उचलून स्ट्रेचर वर ठेवत होते. केवळ त्या घरात एकच स्त्री होती, शैला, म्हणून ती ओळखू येत होती, नाहीतर तिची अवस्था अतिशयच बिकट दिसत होती. बहुदा केसाला धरून ओढल्यामुळे काही केस मुळापासून निघून आले होते आणि डोक्याची स्किन दिसत होती. चेहरा रक्ताने भरलेला होता, गालावरची स्किन लक्तर निघाल्यासारखी लटकत होती. कपडे फाटलेले होते, हाताची २-३ बोट उलट्या बाजूला वळलेली होती.. आणि तिच्या बाजूला.. तिच्या बाजूला गळा चिरल्यासारखा दिसणारा जिमी डोळे उघडे ठेवून गतप्राण झाला होता.

रोशन?

करणने इतरत्र बघितले, खिडकीशेजारच्या खुर्चीवर रोशनही हातात रिव्हॉल्व्हर धरुन मरुन पडला होता. बहुदा त्याने स्वतःहूनच डोक्यात गोळी झाडून घेऊन आत्महत्या केली होती.

करणला कसं आणि काय रिऍक्ट करावं हेच कळत नव्हते. हे सगळे कसं आणि का घडले ह्याची त्याला काहीच कल्पना नव्हती. हे सगळे घडले तेंव्हा तो इथे नव्हता. अर्थात जेंव्हा पोलीस त्याला प्रश्न विचारातील “तू कुठे होता?” तेंव्हा काय उत्तर द्यायचे हे लवकरात लवकर ठरवणे त्याला क्रमप्राप्त होते कारण त्याच्याकडे फार कमी वेळ होता.. किंवा नव्हताच..

“हॅल्लो करण…”, करण विचारात असतानाच त्याच्या खांद्यावर हात पडला…

त्या हाताच्या पकडीवरून आणि त्या आवाजावरुन मागे असलेला इसम इन्स्पेक्टर विक्रम आहेत हे त्याला कोणी वेगळ्या माणसाने सांगायची गरज नव्हती…

[क्रमशः]

डबल-क्रॉस (भाग १६)


भाग १५ पासून पुढे>>

“विक्रम इथे येणार हे नक्की आहे.. “, करण आपला प्लॅन सांगू लागला, “.. आणि तो इथे यायच्या आत आपल्याला शेखरची बॉडी आणि जिमी तू आणि रोशन.. तिघांनाही इथून हलवावं लागेल. तो जर पूर्ण फोर्स घेऊन इथे आला तर आपण सगळेच अडकू इथे”

करणने एकवार सगळ्यांकडे बघितले, कुणी काही बोलले नसले तरी ते करणशी सहमत होते

“जिमी, तू ते दोन हवालदार.. जे बाहेर थांबलेत, त्यांना बघितलंस? म्हणजे कसे आहेत ते? त्यांचा बंदोबस्त करु शकू का आपण?”, करण
“नाही, अंधार होता सगळा, कोणीच दिसलं नाही, पण दोघ आहेत हे नक्की..”, जिमी
“बंदोबस्त करायचं म्हणजे? नक्की काय करायचंय?”, रोशन

जिमीने आपला सुरा बाहेर काढला आणि मानेवरून अलगद फिरवला.. “खट्याक …”, चेहऱ्यावर भेसूर भाव आणत जिमी म्हणाला

“नाही, त्यांना मारायचं नाहीए, आपल्याला ते जिवंत हवेत.. फक्त काही तासासाठी त्यांना सायलेन्स करायचंय.. ”
“कल्लाला नाय.. नीट बोल भो..”
“म्हणजे काही काळासाठी त्यांना बेशुद्ध वगैरे करायचं.. पुढे जंगलात एक केबिन आहे.. “, नकळत केबिनचा विषय निघताच करणने शैलाकडे पहिले.. पण तिचं लक्ष करणकडे नव्हते

“केबिन म्हणजे एक मोडकी लाकडाची खोली आहे.. त्या दोघांना तिकडे बांधून टाकायचं.. जमेल?”
“लै वेळा..”, जिमी

“जिमी तू, आणि रोशन शेखरची बॉडी आपल्या गाडीत घालून इथून निघायचं ….”
“थांब थांब.. लै घाई.. मला गाडी चालवता येत नाही.. साला गाडी असती आपल्याकडे तर कश्याची बात.. रोशन तुला येते..?”, जिमी
“हम्म..”, रोशन चलबिचल करत म्हणाला

“व्हेरी गुड.. तुम्ही गाडी घेऊन निघायचं.. त्याआधी जिमी तुला मला थोडी.. थोडी म्हणजे बरीच मारहाण करायचीय.. पार इथून गेल्यावर सरळ मला हॉस्पिटल मध्येच टाकलं पाहिजे.. जमेल?”

जिमीने दात विचकून हसत मान डोलावली

तुम्ही गेल्यावर मी कसाबसा त्या केबिन पर्यंत जाईन, त्या दोन हवालदारांना जागं करीन आणि तुम्ही दोघे शेखरला किडनॅप करून पळाला आहात असं सांगीन..”

“ते झालं, पण हि बॉडी घेऊन जायचं कुठे?”, रोशन

“सांगतोय.. ऐका… गडबडीत पळून जाताना घाटात तुमचा अपघात होईल.. गाडी सरळ दरीत कोसळेल, स्फोट होईल आणि शेखरची बॉडी जळून जाईल.. सगळा पुरावा नष्ट ..”

“धत्त.. साला खोदा पहाड निकाल चुहा..” मागे सरकत जिमी म्हणाला .. “फालतू प्लॅन आहे हा..”
“फालतू? का?”

“ह्या असल्या गोष्टी फक्त सिनेमाच्या पडद्यावर ठीक वाटतात बघायला.. इतकं सोप्प आहे का ते.. असा खोटा अपघात घडवायचा.. ते पण रात्रीच्या काळ्याकुट्ट अंधारात..? आणि समजा त्या गाडीचा स्फोटच झाला नाही तर?”

“का नाही होणार? सिनेमात दाखवतात कि”, शैला
“म्याडम.. रोज किती तरी अपघात होत असतात, बसेस, कॅब्स घाटात, दरीत २००-३००-५०० फूट कोसळतात.. पार चेंदामेंदा होतो गाडीचा.. पण स्फोट? कधी आणि कितीवेळा ऐकलेय गाडीचा स्फोट वगैरे झाला?”

 

करणला जिमीचं म्हणणं पटलं, दोन मिनिटांतच त्याचा प्लॅन कागदावरच फेल झाला होता, त्यातील फोलपणा लक्षात आला होता

“आनी ह्या म्याडमचं काय? तिला असंच सोडायचं?”, शैलाकडे बघत जिमी म्हणाला
“नाही, तिला इथे बांधून ठेवू आपण..”, करण

“पोलीस च्यू आहेत का? इथे इतक्या दूर, आडरानात, हिच्यासारख्या बेबी-डॉलला साधा हातही नं लावता दोन किडनॅपर्स फक्त बांधून निघून गेले? पटेल तरी का त्यांना? आणि त्यांना पटलं तरी आम्हाला जमेल का ते?”, आपल्या ओठांवरून हात फिरवत जिमी म्हणाला
“म्हणजे? मग काय करायचं?”, करण

“हीचा गेम करावा लागेल..”
“गेम?”
“गेम?? रेप रेप.. बलात्कार..”, जिमी दात विचकत म्हणाला

जिमी म्हणत होता ते अगदी बरोबर होते आणि करणचाही तोच प्लॅन होता. फक्त रेप ‘तो’ करणार होता

पण चेहर्यावरुन लगेच तसं न दाखवता त्याने थोडा विरोध दाखवायचा प्रयत्न केला..

“जिमी शुद्धीत आहेस का? काय बोलतोयेस? तिला हात लावायलाही विचार करू नकोस..”
“विचार कर करण, ठीके समजा ह्या रोशन सारखेच अजून २-३ जण असते तर कदाचित शैलाला नुसतेच बांधून निघून गेले असते.. पण जर तिच्यावर पाशवी बलात्कार झाला तर प्रकरणाला अधिक गांभीर्य येईल. शिवाय, तू आधीच मारहाणीमुळे दवाखान्यात असणार.. हिला काहीच झालं नाही म्हणता, पोलीस सगळा प्रश्नांचा भडीमार हिच्यावर करणार.. पोलिसी खाक्या.. हि समजा कुठे काही चुकीची बोलली तर???”

“जर हि पण दवाखान्यात आडवी झाली तर कदाचित पोलिसांची चौकशी फुल्ल फोर्समध्ये चालू व्हायला थोडा वेळ जाईल मध्ये.. आपल्याला जितका वेळ मिळेल तितके आपल्या हातून काही कमी अधिक चुका झाल्या असतील मध्ये अधे, तर त्या निस्तरायला वेळ मिळेल”, जिमी
“बरं ठीक आहे.. पण तुम्ही त्यात नका वेळ घालवू.. वेळ कमी आहे आपल्याला.. तुम्ही..,, तुम्ही शेखरला घेऊन निघा, मी ते रेपचं बघतो..”, करण कसनुसं म्हणाला

जिमी खदाखदा हसायला लागला

“कुणी बनवला रे बॉडीगार्ड ह्याला?”, रोशनकडे बघत जिमी म्हणाला.. “अरे क्राईम पेट्रोल वगैरे बघतो का नै तू? का तू अजून सिनेमाच्या गोष्टींतून बाहेरच आला नाहीयेस”

“…”

“आपल्याला रेप करायचंय, सेक्स नाही. पोलीस हिला पाहिलं लेडी डॉक्टर कडे न्हेतील.. पहिल्या तपासणीतच डॉक्टर वळखेल सगळी गोम.. जबरदस्तीचा सेक्स आणि तुमचं गुलुगुलु फरक असतो त्यात.. शिवाय डॉक्टर आणि पोलीस सीमेन सॅम्पल घेणार.. चुकून माकून तुझं पण घेतलं आणि ते मॅच झालं तर..? तुझीच बसेल तिथं चौकीत..”

शैलाचे आजपर्यंत शेखरशिवायही अनेक पुरुषांशी शारीरिक संबंध आले होते. पण जिमी सारख्या नवख्या, राकट-रानटी माणसाचा, जबरदस्तीचा, अनुभव शैलाला काहीसा थ्रिलिंग वाटून गेला

“नाही, ते शक्य नाहीए जिमी…”..करण
“थांब करण, जिमी म्हणतोय ते बरोबर आहे.. “, करणंच वाक्य अर्धवट तोडत शैला म्हणाली.. “वुई शुड नॉट थिंक फ्रॉम हार्ट, वुई शुड युज ब्रेन्स.. जिमी इज राईट..”

“शैला….”, आश्चर्यचकित होत करण म्हणाला
“करण, तू कितीही मनात आणलंस तरी मला हर्ट करताना तू दहादा विचार करशील.. तुझा हात आखडता घेशील.. ”

जिमी आलटून पालटून एकदा शैलाकडे तर एकदा करणकडे बघत होता, त्याची नजर आत्तापासूनच शैलाला तिच्या कपड्यांच्या आरपार बघायला लागली होती..

“शैला, ही इज अ बिस्ट.. खूप हाल करेल तो.. तुला कळतंय का तू काय बोलतीयेस?”, करण शैलाच्या जवळ जाऊन हळू आवाजात म्हणाला
“मला कळतंय करण मी काय म्हणतीय .. आपल्याला तेच तर हवंय .. इट शुड लूक लाईक अ रेप.. पोलीस फक्त माझा व्हॅजिना नाही तर पूर्ण शरीर तपासणार.. नखांमधील डीएनए, शरीरावरील जखमांचे व्रण एव्हरीथिंग.. विचार कर.. तुझ्या चेहऱ्यावर, हातावर जर मी नखांचे वार केले तर तू पोलिसांना काय उत्तर देशील?”

करण निरुत्तर झाला

“बरं काय ठरलाय मग?”, आपले डोळे मोठे करुन भुवया उडवत जिमीने विचारले

शैलाच तयार आहे म्हणल्यावर करणकडे बोलायला दुसरा विषयच नव्हता.

 

“बरं आता ते ऍक्सिडेंटच काहीतरी दुसरं ठरवावं लागेल, तुझ्या प्लॅन नुसार शक्य नाहीए ते.. “, जिमी आपले मोकळे केस बांधत म्हणाला

“जिमी भाय .. हुसेन..” अचानक काहीतरी सुचल्यासारखा रोशन म्हणाला
“हुसेन? त्याचं काय?”, जिमी
“हुसेन.. तू मगाशी पिक्चरचा नाव काढला ना तेंव्हा आठवला.. तो असली स्टंट्सची काम करतो ना सिनेमासाठी.. तो ऍक्शन मास्टर कोण तो.. त्याच्या हाताखाली असतो ना तो.. “, रोशन

“हां बरोबर.. पण मला नाही वाटत तो काही मदत करेल.. अबे त्याचीच फुल्ल लागलीय.. काहीतरी गेम झालाय.. काय माहित नाही .. तोच दुबईला पळून जायचं काहीतरी बोलत होता.. ”

“बरोबर ना, त्याला पैसे हवे होते.. खोट्या पासपोर्टसाठी.. पैश्यासाठी आपलं काम नक्की करेल तो.. विचारू तर..”, रोशन
“पैसे हवे होते खरंय, पण इतक्या कमी वेळात.. हे सगळं जमवून आणेल तो?”
“विचारून तर बघू”

जिमीने प्रश्नार्थक नजरेने करणकडे बघितले

हुसेनला ह्या प्लॅनमध्ये घ्यायचे म्हणजे त्याला हे सगळेच कळले असते, शेखरचा खून आधीच शैला आणि कारण व्यतिरिक्त दोघांना कळला होता.. शिवाय मोहीत होताच.. तो कुठे गायब झाला हे तर गौडबंगालच होते.

“किती ओळखीतला आहे हा जो कोण हुसेन आहे तो?.. उद्या फुटला आणि पोलिसांना खबर दिली.. किंवा पुढे मागे ब्लॅकमेल..”
“आपला जिगरी आहे तो.. विश्वास ठेवू शकतो.. असली वंटासगिरी नाही करणार तो.. ”

अधिक विचार करायला वेळच नव्हता.. करणने एकवार शैलाकडे बघितले आणि संमती दिली

“करु मग फोन हुसेनला?”
“तुला बाहेर जाऊन बोलावे लागेल.. इथे रेंज येत नाही.. बाहेर त्या लेकच्या बाजूला जाऊन बोल.. ”
“ओके”
“थांब .. बाहेर पोलीस .. मी येतो तुझ्याबरोबर लक्ष ठेवायला.. किंवा रोशन तू जा.. “, करण
“रोशन.. तू चल..”
“आणि त्या हुसेनला नीट कल्पना द्या प्लॅनची.. गाडीचा स्फोट होऊन आतली बॉडी पूर्ण जळण अत्यंत महत्वाचं आहे.. ”
“ओके..”

जिमीने आतल्या पिस्तूल उचलल्या आणि रोशन बरोबर फोन घेऊन बाहेरच्या अंधारात सावकाश निसटला

 

जिमी आणि रोशन बाहेर गेल्यावर करण शैला जवळ गेला

“शैला.. आय डोन्ट ट्रस्ट धिस जिमी.. कश्यावरुन उद्या हा आपल्याला ब्लॅकमेल करणार नाही? आपल्याला त्यांना संपवावंच लागेल शैला..”
“हम्म..”
“ऐक .. रोशनला संपवणं सोप्प आहे.. जिमी नेहमी अलर्ट असतो.. तो खुनशी आहे.. तो बेसावध असतानाच त्याचा काटा काढायला हवा”
“हम्म..”
“तो जेंव्हा.. तुझ्यावर रेप करत असेल.. तो बेसावध असेल त्यावेळी.. डू समथिंग .. अगदीच ठार नाही मारता आले तरी त्याला पूर्ण जखमी कर.. बाकीचं मी बघून घेईन.. रिमेम्बर त्या मोहितच्या पाठीत तू तो स्क्रू-ड्रायव्हर खुपसला होतास.. तसेच काहीसे.. मानेत खूपसं त्याच्या.. इट्स अ ऍक्ट ऑफ डिफेन्स.. रेप करत असताना तू त्याला मारलं आहेस.. सुटशील तू सहज..”
“हम्म..”

करण जेंव्हा शैलाशी हे बोलत होता त्याच वेळी हुसेनला फोन लावायच्या आधी जिमी रोशनशी तेच बोलत होता..

“रोशन.. माझा त्या दोघांवरही भरवसा नाही.. त्यांचं काम झालं कि ते नक्की आपला काटा काढायचं बघतील.. ७५ करोडचा प्रश्न आहे.. नक्कीच ते कुठलाही पुरावा मागे राहू नये ह्याची काळजी घेणार .. तू सावध राहा.. ”

दोघेहीजणं एकमेकांना मारायचा किंवा एकमेकांपासून जपण्याचाच विचार करत होते. एकमेकांवर विश्वास नसलेल्या ह्या टीमने आखलेला प्लॅन यशस्वी होणार का?

हुसेनशी बोलून जिमी आणि रोशन आतमध्ये आले.

“एस एस, हुसेन तयार आहे..” करण आणि शैलाच्या प्रश्नार्थक चेहर्याकडे बघत जिमी म्हणाला, “.. पण त्याला ५ लाख रुपये हवेत..”
“५ लाख????”

“हो.. गाडीचा स्फोट घडवून आणायला त्याला काही साहित्य लागेल. जोखीम खूप आहे, आधीच पोलीस त्याच्या मागावर आहेत. इंडस्ट्रीमधील लोकांनी आधीच त्याच्याशी संबंध तोडलेत. त्यालाही जास्तीचे पैसे चारुनच माल आणावा लागणार आहे. जमत असेल तर त्याला परत १० मिनिटांमध्ये फोन करुन सांगायचे आहे..”, जिमी

“अरे, पण इतके पैसे आत्ता आणायचे कुठून..?”
“शैला, कॅश किती असेल?”
“फार तर लाख भर रुपये..”
“दागिने.. ज्वेलरी असेल २-३ लाखांची .. ती..”
“नाही, त्याला कॅशच हवीय.. त्याला वेळ नाहीए सोनं मोडून पैसे उभे करत बसायला .. आधीच तो अंडरग्राउंड आहे… ”

करण, शैला, रोशन हतबल होऊन एकमेकांकडे बघत होते.

करणने घड्याळाकडे नजर टाकली, रात्रीचे १२ वाजत आले होते. विक्रमला येऊन तीन तास होऊन गेले होते. ह्यावेळेत त्याने नक्कीच काहीतरी हालचाल केली असेल.. कदाचित तो फार्महाऊसच्या दिशेने अधिक कुमक घेऊन निघाला असेल..
.. किंवा येऊन पोहोचला हि असेल..

संदीप.. त्याला फोन करायचा होता.. त्याला शेखरशी बोलायचं होते.. दिवस उलटून गेला तरी शेखरचा फोन नाही आला म्हणल्यावर त्याने काही ऍक्शन घेतली असेल तर? त्याने पोलीस कम्प्लेंट केली असेल तर?

फास आवळला जात होता.. लवकरात लवकर काहीतरी निर्णय घेणे आवश्यक होते. पण ह्या आड बाजूला अशी अचानक २-४ लाखाची कॅश कुठून निर्माण करायची हा प्रश्न होताच..

“बोला लवकर, सगळं सामान वगैरे जमवून आडरस्त्याने त्याला इथे यायला कमीत कमी २-३ तास लागतील..”

जिमीने आपल्या खिश्यातुन तो बाजा काढला आणि त्याच्यावर पुन्हा ती दुःखद धून वाजवायला सुरवात केली होती..

घड्याळ आपल्या गतीने पुढं पुढे सरकत होते

पाच एक मिनिटं उलटल्यावर जिमी म्हणाला.. “एक मार्ग आहे.. ”

करण, शैला, रोशनने आश्चर्याने जिमीकडे पहिले. कदाचित त्या क्षणी जिमी त्यांना एखाद्या देवदूतासारखा भासला असावा..

“बोल पटकन..”, करण
“हा जो आमचा कॅसिओ लुटायचा प्लॅन होता, त्याच्या आधी मी हा प्लॅन बनवला होता..”

ड्रॅमॅटिक इफेक्ट्स करता जिमीने काही क्षण पॉज घेतला

“गावाच्या बाहेर एक पेट्रोलपंप आहे.. २४ तास चालू असतो.. तो लुटायचा.. ”

क्षणभरासाठी चेहऱ्यावर आलेला आशेचा किरण मावळून गेला तसं करण म्हणाला, “पेट्रोलपंपावर आत्ता अशी कितीशी कॅश मिळणारे? पूर्वी पडणारे दरोडे लक्षात घेऊन हि लोक आजकाल रोजच्या रोज कॅश बँकेत जमा करुन टाकतात.. ८-१० हजार मिळाले तरी खूप झाले..”

“बरोबर, पण हा पेट्रोल पंप त्याला अपवाद आहे.. गावच्या एका आमदाराचा पंप आहे तो.. रोज रात्री साधारण १च्या सुमारास सांगलीवरून एक दुधाचा टेंम्पो येतो इथे डिझेल भरायला. ह्या आमदाराचा तिकडे लय वट आहे, सध्या जे हायवेचे काम चालू आहे त्याच्या टोलनाक्याचे काही टक्के ह्या टेंम्पो मधून इथे येतात. पुढे जकात नाका असल्याने ती कॅश इथे उनलोड होते. दुसऱ्या दिवशी सकाळी साहेबांचा सचिव पेट्रोलपंपाचे कामकाज पहाण्याच्या बहाण्याने येतो आणि ती कॅश घेऊन जातो.. ”

“…”

“मी आठवडाभर पाळत ठेवून खात्री केलीय, ह्यात कधीच खंड पडत नाही, ३-४ लाख काय.. मला वाटतंय ७-८ लाख तरी सहज निघतील..”

“इतकी कॅश आहे तर सेक्युरिटी तगडीच असणार..” करण
“नाही, उलट मुद्दाम इथे काहीच सेक्युरीटी नाहीए, एकदम लो-कि ठेवलंय सगळं प्रकरण, जेणेकरून कुणाला संशय येऊ नये. एक २२ वर्षाचं पोरगं असतं रात्रीचं .. एक केअर-टेकर आहे, पण बऱ्याचदा तो पिऊन पडलेला असतो. फक्त एक अलार्म बटण .. जे सगळ्याच पंपांवर असते ते असेल.. ”

“बरं पुढे?”
“पुढे काही नाही.. आपल्याकडे पिस्तूल आहे. शंभर टक्के ते पोरगं पिस्तूल बघून गुमान पैसे देऊन टाकेल. सगळी कॅश ब्लॅक मनी आहे, मला नाही वाटत कोणी काही ऍक्शन घेईल ह्यावर.. शिवाय आमदार साहेबांसाठी -७-८ लाख काय चीज आहे.. ५००-२००० ची नोट आपली हरवली तर आपण आकाश-पाताळ एक करतो का? नाही ना.. ”

“.. आणि तिथे जायचं कसं ..?”

“माझी बाईक आहे बाहेर, गवतात लपवून ठेवलेली आहे. आपण आधी म्हंटल होतं तसं त्या दोन हवालदारांचा बंदोबस्त करु .. मग तू बाईक घेऊन जा..”.. जिमी करणकडे बघत म्हणाला

“मी?” करणला हे अगदीच अनपेक्षित होते.. “मी का? उलट तुझी सगळी तयारी झालेली आहे, तू आठवडाभर लक्ष ठेवलं होतेस म्हणतोस.. तुला अधिक सोप्प आहे.. “, करण

“नाही.. आपल्याकडे अजिबातच वेळ नाहीए, मला इथली बरीच काम उरकायची आहेत.. ” शैलाकडे बघत जिमी म्हणाला.. “तेंव्हा तू इथे नसलास तर मला माझं काम चोख पार पाडता येईल.. शिवाय हुसेन त्यावेळी इथे आलाच तर त्याला त्याची उपकरण गाडीला जोडायला वगैरे मदत लागेल.. मी आणि रोशन इथे असणं गरजेचे आहे.. ”

जिमी प्रत्येक वेळी जे बोलत होता ते बरोबर होते.. त्याचा प्रत्येक प्लॅन निदान चोख वाटत होता आणि प्रत्येक वेळी करण त्याच्यापुढे निरुत्तर होत होता.

करणने शैलाकडे बघितले, तिचा चेहरा निर्विकार होता.

करणने असली रॉबरी वगैरे कधी केली नव्हती.. त्याची चुळबुळ चालू होती.. पण तो उघडपणे आपली भीती, कमीपणा येईल म्हणून, दाखवू देत नव्हता. पण त्याच वेळी त्याच मन असं अचानक, काहीही प्लॅनिंग नसताना, मनाची तयारी नसताना कुठल्याश्या पूर्वी कधीही न पाहिलेल्या पेट्रोल पंपावर जाऊन लूट करण्यास धजत नव्हते

“बोला पटकन.. हुसेनला फोन करायचाय .. मोठी कामाची यादी आहे पुढे.. “, जिमी

डोकं सुन्न झालं होते, घड्याळ रेसच्या घोड्यासारखे पळत होते, पाऊण वाजून गेला होता. सकाळ व्हायच्या आत सगळा खटाटोप उरकायचा होता.

“ठीके.. सांग हुसेनला यायला..”, करण
“.. पण मग पुढे कसं करायचं?”, रोशन
“पुढे म्हणजे?”
“म्हणजे हुसेन आला, त्याने गाडी तयार केली, करण पैसे घेऊन आला, हुसेन पैसे आणि शेखरची बॉडी घेऊन गेला.. ऍक्सीडेन्ट वगैरे झाला पुढे? आपण इथून कसं निघायचं? आणि आपले पैसे आपल्याला कधी आणि कसे मिळतील?”, रोशन

“अबे फट्टू,, घाबरू नको, मी आहे ना.. निघू आपण इथून.. आलं मध्ये कोणी तर ठोकू आपण त्याला..”, हातातली पिस्तूल नाचवत जिमी म्हणाला आणि हुसेनला फोन करायला तो बाहेर पडला

 

करण तयार व्हायला उठला पण त्याच्या लक्षात आले कि त्याच्या पायात काही ताकदच नव्हती.. हाताचे तळवे कधीच घामाने ओले झाले होते.. शरीराला नकळत कंप सुटला होता.

केवळ ५-१० मिनिटांच्या बोलण्यावर आणि ह्या जिमीच्या सांगण्यावर विश्वास ठेवून तो पेट्रोल पंप लुटायला निघाला होता. हजारो गोष्टी चुकीच्या घडू शकत होत्या. त्या बाहेरच्या हवालदारांना काबीज करताच नाही आले तर? जिमीची ही कुठली बाईक बाहेर झाडात लपवलेली आहे, तिने ऐन वेळी दगा दिला तर? रस्ताने जाताना विक्रम भेटला तर? पंपावर जिमी सांगतो त्यापेक्षा जास्तीची सुरक्षा असेल तर?

एक ना अनेक प्रश्नांनी त्याला घेरले होते.

बार कॅबिनेट मधून त्याने स्कॉच काढली आणि दोन स्मॉल ऑन-द-रॉक्स पेग घश्याखाली उतरवले.
रोशनने त्याच्या हातातली गन करणला दिली..

स्कॉचची नशा आणि बंदुकीच्या त्या थंडगार स्पर्शाने करणच्या जिवात जीव आला.

“चलायचं?” जिमीने हॉलमधील दिवा मालवला आणि विचारलं.. “पहिले त्या पांडू लोकांना ठोकू.. ”

“येस्स.. पण आपल्याला ते जिवंत हवेत.. हुसेन इथून शेखरला घेऊन गेल्यावर.. आणि तुम्ही निसटल्यावर मी त्या दोघांना शेखर किडनॅप झाल्याची बातमी देणार आहे.. त्यांना इथे आणणार आहे.. बलात्कार झालेली शैला.. मला झालेली मारहाण त्यांनी फर्स्ट-हॅन्ड बघायला हवी.. ”
“एस एस.. माहितेय मला.. ” असं म्हणून जिमी बाहेरच्या अंधारात शिरला आणि मागोमाग करण ..

[क्रमशः]

डबल-क्रॉस (भाग १५)


भाग १४ पासून पुढे >>

“इन्स्पेक्टर विक्रम, तुम्हाला पूर्ण खात्री आहे ना तुम्ही काय करत आहात?”, कमिशनर साहेबांनी इं. विक्रमच बोलणं ऐकल्यावर आपल्या आवाजातली काळजी लपवत विचारलं

“हो सर, मला शंका, नव्हे खात्रीच आहे की ते कॅसिनोमध्ये खून करुन पळालेले ते दोघे शेखरच्याच घरात लपले असणार आहेत. आम्ही पुढे नाकाबंदी केली आहे. कॅसिनोपासून आमच्या जिप्स त्याच रस्त्याने धावल्या होत्या. मध्ये कुठेही एखादं गावं किंवा फाटा नाहीए. मध्ये घाट असल्याने दुसरीकडे कुठे गेली असण्याची शक्यता नाही. हा एकमेवं रस्ता आहे ज्या रस्त्याने ते जाऊ शकतात”

….

“काळजी नका करु सर, मी सिव्हिलिअन वेशात त्यांच्या घरी जाणार आहे, ४ कॉन्स्टेबल आणि पी.स.आय जाधव आहेत बरोबर, थोड्या अंतरावर ते दबा धरुन असतील. मी फक्त अंदाज घेऊन येतो आणि तुम्हाला परत फोन करतो”

“ओके इन्स्पेक्टर, काळजी घ्या. शेखर फार प्रसिद्ध व्यक्ती आहेत, आपल्याकडून काही हलगर्जीपणा झाला तर नाहक बदनामी होईल”
“डोन्ट वरी सर, आय विल टेक केअर”, असं म्हणून विक्रमने फोन ठेवून दिला

पी.स.आय जाधव आणि ४ हवालदार बाहेर जीपपाशी इ. विक्रमची वाट पहात उभे होते.
पोलीस-स्टेशनमधील आपल्या लॉकरमधून विक्रमने रेग्युलर पांढरा शर्ट आणि फिक्कट निळी जीन्स काढली. आपला पोलीस-

गणवेश बदलला आणि ड्रॉव्हर मधून पोलीस-स्पेशल .३८ ऑटोमॅटिक पिस्तूल काढले. पिस्तूल लोडेड आहे हे तपासायची गरजच नव्हती, नुसत्या वजनावरुन आतमध्ये ६ च्या ६ गोळ्या आहेत हे विक्रमने ताडले आणि तो बाहेर जीपमध्ये येऊन बसला.

“प्लॅन पक्का डोक्यात आहे?”, विक्रमने विचारले
“येस सर”, जाधव
“साधारण अर्धा तास माझी वाट बघा, मी नाही आलो परत तर, अजून कुमक मागवून घ्या आणि हळू हळू अंदाज घेत या इकडे”, विक्रम
“येस सर”, जाधव

इ.विक्रमची जीप काही वेळातच शेखरच्या फार्महाउस कडे जाणाऱ्या त्या कच्या रस्त्यापाशी येऊन थांबली. एव्हाना सर्वत्र अंधार पसरला होता. आधीच झाडींमध्ये लपलेला तो रस्ता अंधारात सापडायला बराच वेळ गेला, पण अखेर तो रस्ता सापडला.

विक्रम, जाधव आणि ३ हवालदार खाली उतरले

“शिंदे, तुम्ही गाडी घेऊन पुढे आपल्या चेक नाक्याला जाऊन थांबा, इथे पोलीस जीप घेऊन थांबणं धोक्याचं आहे. वॉकी-टॉकी जवळच ठेवा, आणि सेकंदात निघत येईल असे तयार रहा. पान खायला गेलो होतो, इथे जवळच होतो वगैरे कारणं नको आहेत. आलं लक्षात?”

“हो साहेब”, ड्रायविंग सीटवर बसलेला चौथा हवालदार मन हलवत म्हणाला
“ठीके, निघा तुम्ही”

त्या पाच जणांना सोडून जीप पुढे निघून गेली

“धायगुडे, मदाने तुम्ही इथे थोडं आत, फाट्यावरच थांबा.. जाधव तुम्ही आणि शिर्के थोडं अजून आतमध्ये या, बघू किती पुढे ते फार्म हाऊस आहे, त्याप्रमाणे तुम्ही दोघ तिथे लपून बसा चला..”
दोन कॉन्स्टेबलना त्या वळणावरच थांबवून विक्रम जाधव आणि तिसरा हवालदार शेखरच्या फार्महाउस च्या दिशेने चालू लागले. सर्वत्र प्रचंड काळोख होता. रस्त्याचा अजिबातच अंदाज येत नव्हता, पण टॉर्च लावून जाणं वेडेपणाच ठरलं असतं.

हवा कुंद होती आणि वारा पडलेला होता. त्या दाट झाडीत, खडबडीत रस्त्याने थोडे अंतर चालताच तिघांच्याही अंगातून घामाच्या धारा वाहू लागल्या.

काही अंतर चालून गेल्यावर त्यांना तो बारीक पूल लागला जेथून शेखरचं फार्महाऊस स्पष्ट दिसत होते.

तिघंही झाडांमागे लपले. विक्रमने जाधवांकडून नाईट-व्हिजन दुर्बीण घेतली आणि ते फार्महाऊसचे निरीक्षण करू लागले.

सगळ्यात पहिली गोष्ट विक्रमला खटकली कि इतक्या उकाड्यातही फार्महाऊसच्या सर्व दार खिडक्या बंद होत्या.
सर्व खोलीनमधले लाईट्स चालू होते, पण कुणाची हालचाल दिसत नव्हती. ५-७ मिनिट निरीक्षण करून विक्रमने दुर्बीण पुन्हा जाधवकडे दिली.

“आय एम गोइंग इन”, विक्रम खंबीरपणे म्हणाला. “तुम्ही दोघे इथेच थांबा, दुर्बिणीतून तुम्हाला क्लिअर व्हू आहे व्हरांड्याचा. काही संशयास्पद वाटलं तर मी तेथूनच तुम्हाला खूण करेन.. नाही तर.. मी आत गेल्यानंतर जास्तीत जास्ती अर्धा तास आणि नंतर काय करायचंय तुम्ही जाणताच ”

“हो सर, ऑल द बेस्ट”

विक्रमने आपली पोलीस-रिव्हॉल्व्हर एकदा तपासली आणि तो फार्म-हाऊसच्या दिशेने निघाला

 

फार्महाऊसच्या लिव्हिंग-रुम मध्ये नुकताच करणने आपला पुढचा कच्चा प्लॅन सर्वांनां ऐकवला होता आणि सर्वजण त्या प्लॅन मधील गुण-दोष शोधण्यात विचारमग्न होते इतक्यात दारावरची बेल वाजली.

आपल्याच विचारात मग्न असलेले चौघहीजण बेलच्या आवाजाने अचानक भानावर आले.

रोशनने पिस्तूल हातात घट्ट धरली तर जिमीने आपला लाडका सुरा बाहेर काढला

शैला हळूच दरवाज्यापाशी गेली आणि तिने डोअर कॅमेरा चालू केला. बाहेर दारात विक्रमला पाहून तिला काय करावं तेच सुचेना.

जिमी आणि रोशन पासून विक्रम त्यांना वाचवू शकत होता, पण त्याच वेळी आतमध्ये शेखरची बॉडी होती. पकडले गेल्यावर जिमी-रोशनने त्याबद्दल सांगितले तर करण-शैला हि अडकणार होते.

कारण, जिमी, रोशन तिघांच्याही चेहऱ्यावर बाहेर कोण आहे असेच भाव होते.

शैलाने जिमी आणि रोशनला खुणेनेच आतमध्ये जायला सांगितले

जिमीने आपला सुरा हलकेच आपल्या गालावरून फिरवून फसवायचा प्रयत्न केला तर काय होईल हे सांगितले आणि दोघजणं दबक्या पावलांनी शेखरच्या बेडरुममध्ये गेले.

करणने पटकन आवाज न करता खुर्च्या, सामान नीट-नेटके केले. जिमीचा व्हिस्कीचा ग्लास ड्रॉव्हरमध्ये ठेवून दिला.

शैलाने केस नीटनेटके केले आणि दार उघडले

“इंस्पेटर विक्रम, व्हॉट अ प्लिझन्ट सरप्राईज!”, आपला आवाज शक्यतो नॉर्मल ठेवत शैला म्हणाली
“गुड इव्हनिंग मिसेस शेखर”
“गुड इव्हनिंग इन्स्पेक्टर”, मुद्दाम इन्स्पेक्टर शब्दावर जोर देत शैला म्हणाली, जेणेकरुन आतमध्ये लपलेल्या जिमी-रोशनला बाहेर कोण आहे ते लक्षात येईल

एव्हाना करणही पुढे आला. इन्स्पेक्टरला तिथे पहाताच त्याच्या चेहऱ्यावरचा रंग उडाला होता. पण स्वतःला नॉर्मल करत त्याने विक्रमही हस्तांदोलन केले

विक्रम अजूनही मुद्दाम दारातच उभा होता, जेणेकरून दुरून दुर्बिणीतून पाहणी करणाऱ्या जाधवना तो दिसू शकेल

“तुम्ही दर वेळी म्हणता या फार्म-हाऊसवर आणि मला कामाशिवाय काही यायला जमत नाही. म्हणलं आलोच आहे ह्या बाजूला तर शेखरना भेटून जाऊ, उगाच दर वेळी त्यांचं मन नको दुखवायला. “, विक्रम

“म्हणजे आजही काहीतरी काम होते म्हणून आलात ह्या बाजूला, असंच ना?”, शैलाने आपले खांद्यावर आलेले केस मानेला हलकासा झटका देऊन मागे ढकलले आणि मान किंचित तिरपी करून विक्रमच्या डोळ्यात डोळे घालून पाहत विचारले

“हो म्हणजे तसंच काहीसं म्हणा.. “, एखादा असता तर शैलाच्या नजरेने घायाळ होऊन गेला असता. पण इं. विक्रम पूर्ण मुरलेला पोलीस अधिकारी होता. शैलाशी बोलतानाचा त्याची नजर हॉलमधील गोष्टींचा वेध घेत होती.

शैला मात्र अजूनही दरवाजातून बाजूला झालेली नव्हती

“इतक्या अंधारात? ह्या आड बाजूला काय काम काढलंत?”
“अं, आज दुपारी, तो एक कॅसिनो लुटायचा प्रयत्न झाला, तुम्हाला कदाचित माहिती नसेलही.. ”

कॅसिनोच नाव ऐकताच आतमध्ये लपलेले जिमी आणि रोशन सावध झाले

“ओह इज इट? नाही, आम्हाला काहीच कल्पना नाही.. ”

निदान विक्रम इथे संदीपमुळे आलेले नाहीत हे ऐकून शैलाला हायसे वाटले. न जाणो, मोहितच्या फोननंतर संदीपने पोलिसांत तक्रार दिली असेल तर?

“कॅसिनो नाही लुटला गेला, पण २-४ मर्डर करुन दोन आरोपी पळाले आहेत, त्याच्या शोधात आहोत आम्ही.. ”
“ओह माय गॉड!” शैला आपला चेहरा तळव्याने झाकत म्हणाली

“पुढेच आमची चेकपोस्ट आहे खरं, पण ते दोघे तिथपर्यंत तर नाही पोहोचले, मध्ये तुमच्या बंगल्याकडे येणार हा एकच रस्ता, म्हणलं ऑल इज वेल आहे ना ते पाहून जावं.. ”

“येस इन्स्पेक्टर, ऑल इज वेल, इथे तरी कोणी नाही आलं”, शैला मुद्दाम सुटकेचा निश्वास टाकत म्हणाली

विक्रमने एकदा करणकडे पाहिले. करण निर्विकार चेहऱ्याने उभा होता

“.. बरं ते जाऊ देत, आमची काम चालूच रहायची. शेखर आहेत?”

“शेखर आहेत खरं, पण झोपलेत जरा ते… “, शैला
“झोपले? इतक्या लवकर?”, घड्याळात वेळ बघत विक्रम म्हणाला

“वेळेचं काय घेऊन बसला आहात? इथे आल्यापासून वेळेचं भानच राहील नाहीये शेखरना. दिवस काय आणि रात्र काय. मूड झाला कि रात्रभर जागे राहतात त्या स्टोरीवर काम करत आणि मग असं कधीतरी आडवेळेला झोपतात.. ” हसत हसत शैला म्हणाली

“ओह बरोबर.. ”

“आता झोपलेत ना, रात्री बसतील पुन्हा लिहायला, म्हणत असाल तर उठवू का?”
“नै नै, नको, झोपू देत, मी पुन्हा कधीतरी येईन”

“बरं ठीक आहे, शेखर उठले कि मी सांगीन त्यांना तुम्ही येऊन गेलात”, शैला

“कधी काही लागलं, तर माझा नंबर आहेच तुमच्याकडे…”, अचानक गंभीर होत विक्रम म्हणाला
विक्रमने पुन्हा एकदा घरात सर्वत्र नजर टाकली आणि तो माघारी वळला.

पि.एस.आय जाधव विक्रमची आतुरतेने वाट बघत होते.

“सर? सगळं ठीक?”
“काहीतरी गडबड आहे जाधव.. नक्की..”

“कश्यावरुन सर? कोणी दिसलं आतमध्ये?”
“नाही, फक्त शैला आणि शेखरचा बॉडीगार्ड करण दोघेच होते .. ”
“मग?”

“सगळ्यात पहिल्यांदा त्यांनी मला आतमध्ये येऊच दिलं नाही. दोघेही दारातच रस्ता अडवून उभे होते”
“दुसरं, घरातल्या टेलिफोनची वायर तुटलेली होती”
“तिसरं, घरातलं फर्निचर जागच्या जागी नव्हतं.. म्हणजे अस्ताव्यस्त होतं अश्यातला भाग नाही. पण शेखर आणि शैला दोघांनाही निटनिटकेपणा अतिशय आवडतो. त्यांचं घरं बघ, कधीही जा, प्रत्येक गोष्ट जागच्या जागी. इथे मात्र, सोफा तिरका, खुर्चीचं तोंड दुसरीकडेच. ड्रिंक्सचे ग्लास जागोजागी पसरलेले…”

“.. सर तिकडे बंगल्यावर डझनभर नोकर आहेत, इथे कोणीच नाही.. त्यामुळे असेल पसारा, फोनची वायर कदाचित चुकून तुटली असेल, किंवा केंव्हाच तुटलेली असेल.. त्यावरून तर्क नाही काढता येणार ..”, विक्रमच वाक्य अर्धवट तोडत जाधव म्हणाले

“बरोबर, पण पोलीस इन्स्टिंक्ट च काय? आपला सिक्स्थ सेन्स? तो सहसा चुकत नाही.. बरोबर ना?”
“बरोबर सर, मग काय करायचं म्हणताय?”
“सध्या तरी आपण ह्या बंगल्यावर पाळत ठेवू. ते दोन कॉन्स्टेबल जे बाहेर उभे आहेत, त्यांना इथे उभं करा. काहीही संशयास्पद दिसलं तर लगेच मला रिपोर्टींग हवंय. ”

“येस सर”

“दुसरी गोष्ट, आपल्याला ह्या घराची ब्लू-प्रिंट हवीय. ह्या घरात जायला अजून दुसरीकडून कुठला रस्ता आहे का बघायला लागेल”, विक्रम

“जाधव, एक काम करा.. “, काही क्षण विचार करून विक्रम म्हणाला, “शेखरचा एक जुना नोकर होता.. अं, रामुकाका.. ते आलेले नाहीयेत इकडे.. ते तिकडे त्यांच्या घरीच असतील.. तुम्ही स्वतः जा आत्ता त्यांच्या घरी आणि काही माहीती मिळतीय का बघा. सोबत काही प्लॅन मिळाला तर उत्तमच, नाही तर निदान रामुकाका तरी नक्की सांगु शकतील.. ”

“ओके सर”

“आणि हो, सिव्हिल ड्रेस मध्ये जा, त्यांना कळू देऊ नका तुम्ही पोलीस आहात . काही कारण सांगा.. उगाच नाहीतर ते पॅनिक होतील.. ”

“ओके सर, निघतो लगेच”, अंधारात विक्रमना एक खाडकन सॅल्यूट ठोकून जाधव निघाले

 

विक्रम निघून गेल्यावर लगेच जिमी आणि रोशन बाहेर आले, पण ते काही बोलणार त्या आधीच करण हळू आवाजात म्हणाला..
“खाली बस.. वाकून पुढे या..”

“का? काय झालं?”, करणला असं घाबरलेला पाहून रोशन अजूनच घाबरला
“गेला ना तो?”, खाली वाकून पुढे पुढे येत जिमी म्हणाला

“माहीत नाही”
“काय झालं करण”, शैला पण करणच्या त्या वागण्याने स्तंभित झाली होती

“तू बघितलंस, विक्रम इथवर चालत आला होता.. हायवे पासून एक दीड किलोमीटर आत, एक इन्स्पेक्टर.. बरोबर पोलीस जिप नाही, कोणी कॉन्स्टेबल नाही, इतक्या अंधारात चालत येईल? काही कारण नसताना?”
“अरे, पण तो तर शेखरना भेटायला आला होता ना?”
“असं तुला वाटतंय, मला नाही. मला वाटतं तो ह्या दोघांना शोधायला आला होता, आणि त्याची पक्की खात्री आहे कि ते दोघे इथेच आहेत”
“कश्यावरुन?”
“मला त्याच्याकडे बघून एकदाही वाटलं नाही कि त्याला आतमध्ये यायचे होते, तो बाहेर दारात थांबूनच खुश होता. हि. टेलिफोनची तुटलेली वायर त्याने नक्की बघितलीय. त्या ज्याप्रकारे व्हरांड्यात उभा होता, मला वाटतंय तिकडे थोड्या अंतरावरुन नक्कीच कोणीतरी लक्ष ठेवून होते इथे.. आणि माझा अंदाज चुकीचा नसेल तर अजूनही नक्कीच तिथे कोण तरी असणार.. ”

“च्यामायला, साला बघतोच कोण आहे..”, आपला सुरा बाहेर काढत जिमी म्हणाला
“थांब जिमी. घाई करू नको. मला वाटते ते अंदाज घेत असतील, आपण एक चुकीचं पाऊल उचलू आणि सरळ तुरुंगात जाऊ”

तुरुंगाचे नाव ऐकून रोशन सॉलिड घाबरला होता. जिमी सुद्धा चेहऱ्यावरून दाखवत नसला तरीही त्याचे हृदय दुप्पट वेगाने धडधडत होते
“शिट्ट अडकलोय आपण.. इकडे तो विक्रम आणि तिकडे तो संदीप.. मला नाही वाटत तो शांत बसला असेल आपल्या फोनची वाट बघत”, शैला चरफडत म्हणाली … “करण काय करायचं आपण?”

“थांब मला विचार करु देत”, करणने बारमधून व्हिस्कीची एक बॉटल काढली आणि ऑन-द-रॉक्स दोन ३० एम.एल चे पेग्स रिचवले

“तुम्ही बसा साला विचार करत, मी जातो अंधारातून आणि तिथे कोणी असेलच तर साल्याची आतडी सोलून येतो…”, जिमी चुळबुळ करत म्हणाला
“जिमी, एक काम कर.. तुला लै हौस आहे ना बाहेर जायची.. एक काम करंच मग.. लपत लपत जा आणि जरा अंदाज घेऊन ये.. तिथे खरंच कोण आहे? का आपण आपल्या मनाचे खेळ करतोय.. ”

“जातो.. असेल कोणी तर सोलतो तिथेच..”
“नाही.. तसलं तू काही करणार नाहीयेस.. उगाच सापाच्या शेपटीवर पाय देऊ नकोस.. गपचूप जा आणि फक्त पाहणी करून ये.. रोशन, काही सेकंड दिवे बंद कर, जिमी तू हळूच दार उघड आणि अंधारात सटक, इथे दिव्यांच्या प्रकाशात आपल्या सावल्या बाहेर दिसत असतील.. ”

“जिमी..”, करण जिमीच्या दंडाला धरत म्हणाला.. “कुठलाही फालतूपणा नकोय.. शांतपणे जा.. आणि शांतपणे ये.. कळलं?”

जिमीने आपले खांदयावर रुळणारे केस रबराने बांधले, आपला सुरा घेतला आणि रोशनने दिवा बंद केल्या केल्या, हळूच दरवाजा उघडून बाहेर सटकला.

“शैला, तू टीव्ही चालू कर, मी आतल्या खोलीतला दिवा चालू करतो.. पटकन, जास्त वेळ अंधार दिसता कामा नये.. “, करणंच डोकं संगणकाप्रमाणे काम करायला लागले होते

शैलाने पटकन टीव्ही चालू केला

रोशन, शैला आणि करण आतल्या खोलीत दिवे लावून बसले

प्रत्येक पाऊल सावधपणे टाकणे महत्वाचे होते आणि आत्ता तरी सर्वांचं भवितव्य जिमीच्या हातात होते.

“रोशन, बाहेर जी पजेरो उभी आहे.. तू बाहेर जा, हळूच मागचे दार उघड आणि थर्ड-रोच जे सीट आहे ते कोलॅप्स करून आडवं करुन ठेव?”, जिमी बाहेर गेल्यावर करण रोशनला म्हणाला

“का?”
“जिमी परत आल्यावर कदाचित आपल्याला इथून सटकावं ही लागेल, शेखरची बॉडी इथे ठेवून चालणार नाहीए, आपल्याला गाडीत मागे जागा करावी लागणार आहे?”,

“पण मी का? तू जा आणि कर”, रोशन वैतागुन म्हणाला
“मग तू काय फुकटचे पैसे घेणार? हे बघ रोशन इथे तू मी करत बसायला वेळ नाहीए. जिमी सुद्धा काही न बोलता त्याचं काम करायला गेलाय.. इथल्या बऱ्याच गोष्टी आवरायचा आहेत.. मला आणि शैलाला इथलं सगळं माहितेय.. प्लिज ऐक माझं.. ”

“करण, विसरला असशील तर परत सांगतो, बंदूक माझ्याकडे आहे.. आणि जिमी इथून फार दूर नाहीए, सो शहाणपणा नकोय..”, रोशन उसनं अवसान आणून म्हणाला
“कमॉन रोशन, इथे आपण सगळेच अडकलो आहोत.. शहाणपणा करणं कुणालाच परवडणार नाहीए. शहाणपणा करायचाच असता तर तो विक्रम इथे असतानाच केला असता.

रोशनची बाहेर जायची मनाची तयारी होतं नव्हती. शेवटी हो नाही करता करता तो तयार झाला..

रोशन बाहेर गेल्या गेल्या करण शैलाच्या अगदी जवळ गेला आणि हळू आवाजात म्हणाला

“आपल्याला ह्या दोघांचा काटा काढावा लागेल..”
“ओह गुड, से समथिंग न्यू करण, ते तर मलाही माहितीय, पण कसं?”
“ते तू माझ्यावर सोड, फक्त मला हे जाणून घायचंय कि तू माझ्यासोबत आहेस ना? तुझा माझ्यावर विश्वास आहे ना?”
“ऑफकोर्स करण, असं का विचारतो आहेस?”

“हे बघ, का आणि कसं हे सगळं बोलायला आत्ता आपल्याकडे वेळ नाहीए. जिमी, रोशन इथे आल्यावर त्यांच्यासमोर आपल्याला बोलता येणार नाहीए.. पण आपल्या प्लॅनचा एक अतिशय महत्वाचा भाग जो आहे तो तुझ्या सहकार्याशिवाय पूर्ण होऊ शकणार नाहीए”
“काय करायचंय करण?”
“करायचं मला आहे, तुला सहन करायचंय”
“करण तू काय बोलतो आहेस, मला काही कळत नाहीए”
“शैला मी तुझ्यावर भयंकर विकृत रेप करणार आहे आणि त्यानंतर अतिशय हिंसक मारहाणही.. ”
“करण?? तुला कळतंय का तू काय बोलतो आहेस? शुद्धीत आहेस का?”
“ट्रस्ट मी शैला, वेळ आली कि मी सगळं सांगेन.. प्लिज ट्रस्ट मी.. सगळं प्लॅन प्रमाणे गेले तर ते ७५ करोड आपले असतील.. ”

शैला पुढे काही बोलणार इतक्यात रोशन आतमध्ये आला

 

बाहेर मिट्ट काळोख होता. डोळे अंधाराला सरावेपर्यंत जिमी जमिनीवरच कसलीही हालचाल न करता झोपून राहिला. करण म्हणत होता तसं खरंच असेल तर, दुरुन कुठूनही एखादी गोळी येऊन शरीराचा वेध घेईल ह्याचा नेम नव्हता.

काही क्षण गेल्यावर जिमीने आजूबाजूचा कानोसा घेतला. जवळपास तरी कोणी असेल असं त्याला वाटत नव्हतं. जमिनीलाच लागून जिमी हळू हळू सरपटत पुढे सरकु लागला. त्याच्या नशिबाने बंगल्याचे कुंपणाचे गेट उघडेच होते, त्यामुळे कसला आवाज होण्याची शक्यता नव्हती. सरपटतच तो बाहेर आला आणि शेजारच्या झाडीत शिरला.

काही मीटरमध्येच त्याला धाप लागली होती. परिस्थिती त्याला वाटली तेव्हढी सोपी नव्हती. झाडीत घुसताच, डासांचा एक मोठ्ठा थवा गुणगुण करत जिमीच्या अंगावर चढला. मोठ्ठे, टपोरे डास जिमीच्या अंगाला कडकडून चावट होते.

जिमी आपला श्वास नियमित होईपर्यंत झाडीत उभा राहिला आणि मग दबक्या पावलानी तो हळू हळू पुढे सरकू लागला.
दोन पाऊल टाकायचे, मग थांबायचे, कानोसा घ्यायचा आणि मग परत दोन पाऊल पुढे ह्या वेगाने तो पुढे सरकत होता.

प्रत्येक पाऊल टाकताना आधी पायाखाली कुठली वाळकी काटकी नाही ना, प्लास्टिक ची बॉटल, खाद्य पदार्थांचं रॅपर किंवा ज्याच्यावर पाय पडल्यावर आवाज होईल असं काही नाही ना हे दहा वेळा त्याला तपासावं लागत होते.

शेवटी हळूहळू तो त्या छोट्याश्या पुलापर्यंत, जेथून शेखरच फार्म हाऊस स्पष्ट दिसत होते, तिथपर्यंत पोहोचला. आजूबाजूला कोणीच नव्हते. हळूच तो झाडीतून बाहेर आला. त्याच्या हृदयाची धडधड त्याला स्पष्ट ऐकू येत होती.

आजूबाजूला नक्की कोणी नव्हते.

जिमीने सुटकेचा निश्वास सोडला. हलकं होण्यासाठी रस्त्याच्या कडेला जाऊन त्याने पॅन्टची झिप उघडली आणि त्याने युरीन करायला सुरुवात केलीच होती तोच त्याला दुरुन दोन व्यक्तींची कुजबुज ऐकू आली.

नक्कीच तो भास नव्हता. जिमीने पटकन आपली झिप लावली आणि काही अंतर पुढे जाऊन तू रस्त्यावर आडवा पडला .

त्या व्यक्तींचा आवाज आता जवळ जवळ येत होता.

विक्रमने रस्त्याच्या फाट्याला थांबवलेले ते दोन कॉन्स्टेबल आता त्यांच्या नव्या जागी, म्हणजे त्या पुलापाशी थांबायला येत होते

जिमीला अंधारात कोण आहे ते दिसत नव्हते, पण त्यांचा आवाज त्याला आता बऱ्यापैकी ऐकू येत होता. आवाज जवळ जवळ येत गेला आणि मग काही अंतरावर थांबला. जिमी आजिबात हालचाल न करता जमिनीला चिकटून झोपला होता.

त्या दोघांच्या आवाजावरून त्या व्यक्ती काही अंतरावर थांबल्या आहेत हे जिमीने ताडले. पोलिसांव्यतिरिक्त इथं अंधारात दुसरं कोणी येण्याची शक्यता नव्हती. करण म्हणत होता ते खरंच होतं.

जिमी पुन्हा हळू हळू शेजारच्या झाडीत शिरला आणि दबक्या पावलांनी तो बंगल्यात परतला.

 

जिमी खोलीत शिरला तेंव्हा तो घामाने चिंब भिजला होता, झाडाची तुटलेली पान , माती त्याच्या सर्वांगाला चिकटली होती.

“दोघे जण आहेत तिथे.. आत्ताच आलेत साले.. “, जिमी दम खात म्हणाला
“नक्की पोलीस आहेत? तू पाहिलेस?”, रोशनने विचारले
“साल्या.. इथे अंधारात झक मारायला दुसरे कोण येणारे..?, करण.. इन्स्पेक्टर आहे का हवालदार मला कळले नाही, अंधारात काहीच दिसत नाहीए, पण दोघेजण आहेत नक्की..”

“माझा अंदाज खरा होता, त्यांनी इथं लक्ष ठेवायला त्यांना उभं केलंय .. मला वाटत नाही, फार वेळ ते इथं असतील, विक्रमच्या डोक्यात नक्की काहीतरी चालू असणार… तो नक्कीच कश्यासाठी तरी गेला असणार, मला वाटतं तो परत येईल..”

करणने घड्याळात नजर टाकली, रात्रीचे ९ वाजुन गेले होते ..

“आता?”, शैला
“आपल्याला शेखरची बॉडी इथून हलवावीच लागेल, दुसरा पर्यायच नाहीए, विक्रम आला इथे तर आपण फसलो पूर्ण”, करण

“आपण ठरवलेला पहिला प्लॅन बदलावा लागेल.. एक अर्धवट आयडिया आहे डोक्यात… धोका प्रचंड आहे.. पण मला दुसरं काहीच सुचत नाहीए..”, करण
“बोल पटकन..”, जिमी
“आपल्याला एक नाटक करावं लागेल.. “, करण

“नाटक?”, जिमी, रोशन, शैला, तिघंही एकदमच म्हणाले..

“हम्म, नाटक.. एक अर्धवट स्क्रीनप्ले डोक्यात आहे, फार वेळ न घालवता, आपल्या ह्या नाटकाची स्क्रिप्ट फुलप्रूफ पूर्ण करुन ते नाटक सकाळ व्हायच्या आत.. किंवा खरंतर विक्रम परत यायच्या आत संपवायचं आहे.. ”

“काय आहे डोक्यात तुझ्या?”, शैला म्हणाली
“सांगतो..”, असं म्हणून करणने आपला नवीन प्लॅन सांगायला सुरवात केली

 

[क्रमशः]

डबल-क्रॉस (भाग १२)


डबल-क्रॉस (भाग ११) पासून पुढे >>

मोहित घाबरुन पटकन जागचा उठला आणि वेदनेची एक तीव्र कळ त्याच्या पायातून मस्तकापर्यंत गेली. शैलाची गोळी मोहितच्या गुडघ्यात घुसली होती आणि त्याच्या गुडघ्याच्या वाटीचा पार भुगा झाला होता. मोहीत जिवाच्या आकांताने ओरडला आणि खाली कोसळला. त्याला असह्य वेदना होऊ लागल्या होत्या आणि त्या सहन न होऊन तो जोरजोरात ओरडायला लागला. त्या भयाण शांततेत मोहीतच ते किंचाळणं अधिकच भेसूर वाटत होते.

शैलाने पिस्तुलची नळी मोहितकडे वळवली, पण ह्या वेळी करण अलर्ट होता. त्याने शैलाचा हात सावकाश खाली केला.

शैला अजूनही भानावर आलेली नव्हती. तिचे डोळे विस्फारलेलेच होते, जोर-जोरात श्वास घेण्याने तिची छाती वेगाने खालीवर होत होती. तिच्या घश्यातुन तिच्याही नकळत ‘हम्म हम्म’ असा आवाज येत होता.

करणने सावकाश ते पिस्तुल काढून घेतले.

“जगायचं असेल तर तुझा आवाज बंद कर”, करण दबक्या आवाजात मोहीतला म्हणाला
“भेंचोद, इथे गुडघा फुटलाय माझा, हि साली हरामी.. हिने.. हिने गोळी घातलीय पायात माझ्या भेंचोद, स्वतःच्या पायात गोळी घालून मग दाखव शांत होऊन”, मोहितने दोन्ही हाताने आपला गुडघा दाबून धरला होता आणि त्यातून वाहणारे रक्त थांबवण्याचा तो असफल प्रयत्न करत होता.

 

मोहितचा चेहरा घामाने डबडबला होता. वेदना आणि भीतीने त्याचा चेहरा भेसूर भासत होता

“साला.. हिचे डोळे बघ कसे झालेत, .. सायको आहे का हि?”
“प्लिज.. मोहित.. जरा शांत बस …”, करण समजावणीच्या सुरात म्हणाला. खुद्द करणलाही शैलाची काही खात्री देता येत नव्हती
करण पटकन बेडरूम मधून एक बेडशीट घेऊन आला

“फाड हि आणि बांध घट्ट पायाला, तोपर्यंत मी हिला बघतो..”, असं म्हणून तो शैलाला घेऊन आतल्या खोलीत निघून गेला. शैलाला त्याने बेडवर बसवले, मग परत लिव्हिंग रुम मध्ये येऊन त्याने बार कॅबिनेट मधून स्कॉचचा एक लार्ज पेग बनवला, दोन बर्फाचे क्युब्स त्यात टाकले आणि परत शैलाकडे गेला.

शैलाने तोवर तिच्या पर्समधून कसलीशी एक औषधाची गोळी घेतली होती आणि ती बेसीनपाशी उभं राहून तोंडावर पाण्याचे सपकारे मारत होती.

“आर यु ऑलराइट?”, हातातला ग्लास शैलाला देत करण म्हणाला
“बेटर..”, शैला बेडवर बसली आणि तिने करणने आणलेला तो स्कॉचचा ऑन-द-रॉक्स पेग टॉप-टू-बॉटम संपवला
“नीड मोर?”
“नो”

बाहेरुन मोहितच्या कर्कश ओरडण्याचा अजूनही आवाज येत होता

“ह्याच काय करायचं?”, शैला मानेनंच बाहेर खुणावत विचारलं, “ही नोज टू मच. ह्याला सोडून देणं आपल्याला परवडणार नाही”
“आय नो, पण त्याला लगेच मारून टाकण्यात अर्थ नाही.. ऑलरेडी इथं शेखर आणि आता इशिताची बॉडी पडलेली आहे.. त्यात अजून ह्याची भर नको”
“हम्म, खरंय, पण मग?”
“मला थंड डोक्याने थोडा विचार करु देत.. “, खोलीत येरझाऱ्या घालत करण म्हणाला
“हो, पण हा असा ओरडत बसलाय, माझं डोकं उठलंय त्याच्या आवाजानं .. “, डोकं दोन्ही हाताने दाबून धरत शैला म्हणाली

“माझ्याकडे काही पेन-किलर गोळ्या आहेत..सकाळी मोहितने घेतल्या होत्या… आणि शेखरच्या काही झोपेच्या गोळ्या सुद्धा आहेत..”, अचानक आठवलं तसं शैला अगदी हळू आवाजात म्हणाली
“गुड आयडिया … “, करणने बाहेरून पटकन अजून एक स्कॉचचा पेग बनवून आणला. शैलाने तो पर्यंत गोळ्यांची पुड बनवली होती.

“जास्ती नाहीयेत ना झोपेच्या गोळ्या?”, करण
“डोन्ट वरी”, असं म्हणून शैलाने ती पूड त्या ग्लासमध्ये मिक्स केली

 

करण ग्लास घेऊन बाहेर मोहितपाशी गेला

मोहितच्या पायावर जणू गुडघा दिसतच नव्हता, तिथे केवळ एक मासाचा गोळा असल्यासारखं भासत होतं. मोहितने ती बेडशीट एव्हाना फाडून मांडीभोवती घट्ट गाठ मारून बांधली होती.

करणने ग्लास पुढे केला तसा मोहितने तो ग्लास पटकन ओढून घेतला आणि गटागटा पिऊन टाकला

“आय नीड डॉक्टर.. प्लिज.. मी कुणाला काही बोलणार नाही.. प्लिज.. “, मोहीत म्हणाला
“येस .. येस .. मी करतो फोन, यु टेक रेस्ट, बॅटरी डाऊन आहे, मी करतो फोन चार्ज झाला कि”
“त्या वेडी पासून लांब रहा, आय एम टेलिंग यु..”, मोहित शैला नाहीए ना ह्याची खात्री करत करणला म्हणाला

करणने मोहीतला सावकाश सरकवत एका कोपऱ्यात न्हेलं आणि त्याला जमिनीवर आडवं केलं, आणि तो पुन्हा बेडरुम मध्ये आला.

काही मिनिटं मोहितच्या विव्हळण्याचा, शैलाला शिव्या घालण्याचा आवाज येत राहिला आणि मग काही वेळाने त्याच्या आवाजाची तीव्रता कमी होत गेली. साधारण अर्ध्या तासात मोहीत झोपून गेला

करणने एकवार मोहीत झोपल्याची खात्री केली आणि मग तो शैला होती त्या बेडरुममध्ये आला

 

“टू मेनी प्रॉब्लेम्स.. आधी शेखरच्या बॉडीचं काय करायचं हा प्रश्न होता, त्यात आता अजून इशिताच्या बॉडीच भर. हे कमी म्हणून कि काय, त्यात हे किडनॅपिंगचं नवीनच लफडं. संदीपला शेखरचा फोन नाही गेला तर तो अलर्ट होईल..”

करण खोलीत येरझाऱ्या घालत स्वतःशीच बोलत होता

“शैला, तुम्ही गेल्यानंतर ते परत येईपर्यंत काय काय झालं ते सगळं नीट, कसलाही तपशील न गाळता सांग.. ”

शैलाने पहिल्यापासून सगळा वृत्तांत करणला सांगायला सुरुवात केली .

“म्हणजे संदीप पैसे द्यायला तयार आहे जर शेखरशी त्याचं बोलणं झालं तर.. बरोबर?”, मध्येच शैलाला थांबवत करण म्हणाला
“माहीत नाही, म्हणजे तसं तो स्पष्ट काही बोलला नाही. शेखरशी बोलणं झाल्यावर पुढंच बघू एवढंच तो म्हणाला..”
“बरं.. पुढे?”

शैलाच पुढचं बोलणं त्याने शांतपणे ऐकून घेतले

 

“मोठ्ठा प्रॉब्लेम झालाय एकूण..”, खुर्चीत रेलून बसत डोक्यावरुन हात फिरवत करण म्हणाला.. “आता शेखरचं कुठुन बोलणं घडवून आणणार संदीपशी.. आणि नाही फोन केला तर संदीपला संशय येईल.. ”

“तुला काय वाटतं? संदीपने पोलिसांना कॉन्टॅक्ट केला असेल? का तो सहज पैसे देऊन टाकेल?”, शैलाने विचारले
“नाही, मला नाही वाटत इतक्यात त्याने पोलिसांना फोन केला असेल. ही मस्ट बी बँकिंग ऑन मी.. मी इथे आहे तर परिस्थती हॅण्डल करेन हा विश्वास असेल त्याला. उद्या शेखरशी बोलणं झाल्यावर कदाचित तो काही हालचाल करेल.. शेखरशी बोलणं झालं तर् .. ”

करण आणि शैला दोघेही विचारात गढून गेले, पण कुणालाच काही सुचेना.

“कधी फोन करायचाय संदीपला?”, वैतागून करणने विचारले
“उद्या”
“ठीके, आहे आपल्याकडे अजून थोडा का होईना वेळ आहे विचार करायला. त्याआधी इशिताच्या बॉडीचं काहीतरी करायला हवं.. तू तिला मारायला नको होतंस शैला…”
“का? ती तुझी गर्लफ्रेंड होती म्हणून? आणि मला सांग, तिने विचार केला असता का गोळी मारताना?”
“नाही तसं नाही, पण आता आपल्या हातून खरोखरंच एक गुन्हा घडलाय, शेखरचा मृत्यू एक अपघात होता हे सिद्ध होऊ शकेल, पण इशिताचा???.. कदाचीत नाही.. ”
“एनीवेज, ते नंतर बघू.. आधी इशिता आणि मोहीतच काय करायचं ते ठरवाव लागेल .. ”

“इशिताला आपण तिकडे ती केबिन आहे ना.. तिकडे खड्यात पुरुन टाकू.. मोहीत बाबत मात्र घाई नको करायला.. त्याला कुठे वापरता येते का बघू. नाहीच काही तर शेखरच्या खुनाचा आरोप त्याच्यावर ढकलायची काहीतरी अरंजमेण्ट करु.. ”
“ठीके, पण तो उठला कि परत ओरडा-आरडी सुरु करेल मग?”

“एक मिनिट, तू खाली एक तळघर आहे म्हणाली होतीस, हॉल मधून रस्ता आहे.. “, थोडा विचार करुन करण म्हणाला
“हो आहे.. गुड आयडीया, खाली कितीही तो ओरडला तरी त्याचा आवाज येणार नाही… ”

दोघेही हॉलमध्ये आले. शैलाने फायर-प्लेसच्या शेजारी भितीतले एक छोटे कपाट वाटेल असे दार उघडले आणि करणला खाली तळघरात जायचा रस्ता नजरेस पडला.

“ठीके.. न्हेऊयात खाली?”, करणने संमती दर्शवत विचारले
“हो, पण मला वाटतं आधी इशिताला तिकडे न्हेऊन पुरुन टाकु?”, शैला म्हणाली
“का?”
“बाहेर बघ..”, शैला बाहेर बोट दाखवत म्हणाली
बाहेर कुंद हवा पडली होती. नावालाही वारा नव्हता.

“कुठल्याही क्षणी जोरदार पावसाला सुरुवात होईल आणि मग इशिताला बाहेर घेऊन जाणं अवघड होईल. तसाही हा झोपलाय, आपण आधी तिला पुरुन येऊ?”
“मेक सेन्स..”, असं म्हणून करण पुन्हा बेडरुम मध्ये गेला आणि येताना एक मोठी बेडशीट घेऊन आला

“झोळी करु ह्याची, न्यायला सोपं पडेल”
शैलाने मान डोलावली, आपल्या मोकळ्या सोडलेल्या केसांची पोनी बांधली आणि मग करण आणि शैलाने इशिताची बॉडी बेडशीटवर ठेवली.

“खड्डा खणायला आहे काही फावडे, कुदळ वगैरे?”
“नाहीए, पण शेखर बागकाम करायला छोटी खुरपं वगैरे वापरायचा.. ते चालेल?”, शैला विचार करत म्हणाली
“नाही, त्याने वेळ खूप लागेल.. अजून काही?”, करण इकडे तिकडे बघत म्हणाला

“तू थांब मी बघतो आजूबाजूला..”, असं म्हणून करण बंगल्याच्या मागच्या बाजूला गेला. पण शैला म्हणाली ते खरंच होतं, सहजतेने खड्डा खणता येईल असं काहीच अवजार आजूबाजूला नव्हतं.

करणने आपला मोर्चा कुंपणाकडे वळवला. लोखंडी जाळी लोखंडी रॉड्सला गुंडाळलेल्या प्रकारातले ते कुंपण होते. ती जाळी तोडून वेगळी केली तर ते लोखंडी रॉड्स कामास येऊ शकत होते.

करणने एक मोठ्ठा दगड उचलला आणि त्या जाळीवर प्रहार करायला सुरुवात केली. बराच वेळ प्रहार केल्यावर हळू हळू त्या जाळीचे टोक त्या लोखंडी रॉड पासून सुट्टे होऊ लागले. एव्हाना शैला सुद्धा त्याच्या मदतीला आली होती. दोघांनी खूप प्रयत्न करुन अखेर एक रॉड मोकळा केला.

 

आता दुसरं संकट पुढे उभं होतं. त्या रॉड्सचं बेस जमिनीत सिमेंटमध्ये रोवलेला होता.

करणने सगळी ताकद लावून तो रॉड जमिनीतून बाहेर काढायचा प्रयत्न केला, पण तो रॉड काही जागचा हलायचा नाव घेईना. करण पुरता घामाघूम झाला होता. पण दुसरा पर्यायही नव्हता.

करणने संतापून त्या रॉडला जोरात लाथ घातली.. “भेंचोद.. निघ ना साल्या…. ”
“करण प्लिज.. चिडून काही होणार नाहीए…”, करणला शांत करत शैला म्हणाली.
दोघांनी मिळून पुन्हा तो रॉड हलवून हलवून जमिनीतून बाहेर काढायचा प्रयत्न केला. पण तो रॉड जमिनीत चांगलाच घट्ट बसला होता

शैलाने बरोबर घेतलेले माती खुरपण्याचं खुरपं घेतलं आणि त्या रॉडच्या बाजूने खड्डा खणायला सुरुवात केली. काम वेळखाऊ होते, पण शेवटी तो रॉड सिमेंटच्या बेससकट जमिनीतून थोडा मोकळा झाला.

करणने पुन्हा तो रॉड हलवून हलवून जमिनीतून शेवटी बाहेर ओढला. त्याने तो रॉड उचलून बघितला, खाली सिमेंटचा बऱ्यापैकी मोठ्ठा गोळा असल्याने एकट्याने उचलला जात असला तरी तो बराच जड होतं होता.

“ह्यांनी खड्डा नाही खणता येणार.. खूप जड आहे..”, करण निराश होत म्हणाला
“पण दुसरा पर्याय नाहीए करण, आपण दोघे मिळून करु .. चल..”

शेवटी हो नाही, हो नाही करता करता करण आणि शैला तो रॉड घेऊन पुन्हा व्हरांड्यात आले.
“एक मिनिट थांब, मी किल्ली घेऊन येते”, शैला म्हणाली
पावसाचे बारीक पण टपोरे थेंब पडायला सुरुवात झाली होती

“सोड ना, तो कै उठणार नाहीए, चल लवकर”, करण घाई करत म्हणाला
करणने तो रॉड इशिताच्या वरच बेडशीटवर टाकला आणि दोघांनी इशिताला ठेवलेल्या बेडशिट्सची दोन टोक पकडून बाहेर पडले.

 

इशिताला उचलून त्या केबिनपर्यंत जाईपर्यंत दोघांनाही चांगलीच धाप लागली होती.
केबिनपाशी पोहोचताच शैलाने जमिनीवरच बसकण मारली

“शिट्ट, उगाच ऐकलं तुझं करण, सरळ पोलिसांना फोन केला असता तर हि वेळ आली नसती. एक गोष्ट लपवायला दुसरं, दुसरं लपवायला तिसरं असला प्रकार चाललाय सगळा”, शैला संतापाच्या सुरात म्हणाली

“गप्प बस, माझं ऐकलंस म्हणूनतरी आज अजूनही आपण मोकळे आहोत.. थोडं डोकं वापरलं तर अजूनही सर्व काही आपल्या हातात आहे.. तुझं ऐकलं असतं तर आपण आत्ता तुरुंगात असतो.. “, करण शैलावर खेकसत म्हणाला

दोघेही श्वास नियमित होईपर्यंत जमिनीवर बसून राहिले, परंतु हातात फार वेळ नव्हता आणि पावसाची रिपरिपहि सुरु झाली होती. करणने थोडी भुसभुशीत जमीन शोधली आणि खोदायला सुरुवात केली

पहिल्या दोन तीन घावातच करणच्या लक्षात आले, हे काम जितके अवघड वाटले होते त्यापेक्षा कित्तेक पटीने अधिक कठीण होते. तो जड रॉड उचलण्यातच बरीचशी शक्ती वाया जात होती आणि त्यामुळे त्याचा जमिनीवरचा आघात म्हणाव तीतका परिणामकारक ठरत नव्हता.

पाऊणतासाच्या अथक प्रयत्नानंतरही जेमतेम एखादं दुसरं रोपट लावण्याइतपतच खड्डा तयार झाला होता.

“धिस वोन्ट वर्क, आपल्याला किमान दोन फूट बाय पाच फूट तरी खड्डा हवाय, ह्याच वेगाने जात राहिलो तर रात्र होईल”, करण वैतागून म्हणाला

करणने तो रॉड फेकून दिला आणि झाडाला टेकून खाली बसला.

“मग आता काय करायचं? नदीत सोडून देऊया का?”, शैलाने अधिरतेने विचारले
“नको, एक तर बॉडी पाण्यात बुडणार नाही, उगाच वहावत दुसऱ्या कुठल्या किनाऱ्यावर गेली आणि कुणाच्या नजरेस पडली तर नसती पंचाईत”

 

काही काळ शांततेत गेला आणि मग अचानक शैलाला काहीतरी आठवले

“करण, रामुकाकांनी ना कुठेतरी एक झाडांच्या खतासाठी खड्डा बनवला होता. आम्ही इकडे राहायचो तेंव्हा सगळा ओला कचरा ते कुठल्याश्या खड्यात पुरायचे..”
“गुड.. व्हेरी गुड… कुठे?”
“कुठे ते मला कसं माहीत असणार, मी थोडी न त्यांच्याबरोबर जायचे कचरा घेऊन..”
“बंगल्याच्या मागे होता का?”
“नाही, इकडेच यायचे कुठेतरी ह्या केबिनच्या आजूबाजूला”
“चल मग शोधू तो”

दोघंही नव्या जोमाने उठले. काही वेळ शोधा शोध केल्यावर केबिनच्या थोडं मागे कचऱ्याच्या दुर्गंधीचा वास तीव्र होऊ लागला आणि काही अंतरावर अखेर ती जागा सापडली.

करण ने नाकाला रुमाल बांधला आणि खड्यातून तो अर्धवट जिरलेला कचरा उकरून काढायला सुरुवात केली. खड्डा पूर्ण रिकामा झाल्यावर अखेर करणच्या चेहऱ्यावर थोडेसे हास्य पसरले. अगदी हवा तितका मोठा नसला तरी इशिताची बॉडी कशीबशी मावू शकेल इतपत तो खड्डा नक्कीच मोठा होता.

पुन्हा करण आणि शैला केबिनपाशी गेले, इशिताची बॉडी ओढत ओढत त्या खड्यात आणून टाकली आणि वरुन बाकीचा कचरा आणि माती लोटून टाकली.

“हुश्श.. डन .. ”
“येस्स.. डन”

करण आणि शैलाने एकमेकांना टाळी दिली

 

पावसाने आता बऱ्यापैकी जोर धरला होता. दोघंही जण आधी घामाने आणि आता पावसाच्या धाराने निथळून निघाले होते.

ओला झालेला टी शर्ट शैलाच्या अंगाला घट्ट चिकटून बसला होता आणि आधीच आकर्षक असलेली शैलाची फिगर उठून दिसत होती, तर करणचे हाताचे, मानेवरचे स्नायू श्रम करून टरारून फुगले होते. दोघांच्याही डोळ्यात एकमेकांबद्दलचे आकर्षण, ओढ स्पष्ट दिसून येत होती.

करणने शैलाला आपल्या जवळ ओढले आणि आपले ओठ तिच्या ओठांवर टेकवले
“उम्म्म..”, त्याला दूर लोटत शैला म्हणाली, “सगळा कचऱ्याचा वास येतोय तुझ्या अंगाला, जा आधी घरी जाऊन आंघोळ कर.. ”
“मागच्या वेळेला राहिलंच आपलं, केबिन आहे आणि आपल्या तिघांशिवाय इथं कोणीच नाही..”, शैलाला परत जवळ ओढत करण म्हणाला
“तिघं?”
“हो मग.. तू मी आणि इशिता..”, करण हसत हसत म्हणाला
“जा मग, घे तिलाच केबिन मध्ये, आय निड अ हॉट वॉटर शॉवर .. “, असं म्हणून शैला बंगल्याकडे पळाली, करणंही तिच्या मागोमाग धावला

 

करण बंगल्यापाशी पोहोचला तेंव्हा शैला दारातच उभी होती.. तिच्या चेहऱ्यावर काळजी स्पष्ट दिसत होती..

“शैला.. काय झालं?”
“मोहीत… ”
“मोहीत? काय झालं मोहीतला..”, शैलाला बाजूला ढकलून करण आतमध्ये शिरला

जिथे मोहित झोपला होता ती जागा आता रिकामी होती.
करणने घड्याळात नजर टाकली, त्यांना बाहेर पडून २ तास होऊन गेले होते

“शिट्ट.. आतमध्ये बघू कुठे आहे का?”, असं म्हणून करण आतल्या खोल्यामध्ये बघायला गेला
शैला अजूनही थिजून दारातच उभी होती

काही वेळाने करण बाहेर आला.. “मोहित आत नाहीए

“तो फार लांब नसेल गेला.. आधीच त्याला चालता येत नाहीए, त्यात हा पाऊस, चल शोधू आपण. उजव्या बाजूला नदी आहे, मागे बंगल्याचं कुंपण आणि नदीच. फक्त डावीकडूनच रस्ता आहे.. मला नाही वाटत तो हाय-वे पर्यंत पोहोचला असेल..

“हे तुझ्यामुळे झालं करण, मी चांगलं दाराला कुलूप लावून आले असते तर तो बाहेर गेला नसता”, शैला चिडून म्हणाली
“हो, पण मी तुला दार उघड टाकून ये नव्हतो म्हणालो, निदान दाराला कडी तरी लावायचीस बाहेरून..”
शैलाने काहीतरी बोलायला तोंड उघडले, पण हि वेळ भांडण करण्याची नाही हे तिच्या लक्षात आले

करण आपली रिव्हॉल्व्हर घ्यायला आतमध्ये गेला आणि त्याच्या लक्षात आले कि त्याची रिव्हॉव्हलर सुद्धा गायब आहे.

“शैला.. तुझी रिव्हॉव्हलर आहे तुझ्याकडे?”
“का? तुझी कुठे गेली?”
“माहीत नाही, आतमध्ये नाहीए, कदाचित मोहित..”
“व्हेरी गुड, म्हणजे आता ह्या आधीच पाऊस त्यात अंधारून आलेले आणि आपण ज्याला शोधतोय तो कुठे लपलाय माहित नाही.. कदाचित तो आपल्याला बघू शकत असेल.. तुझी रिव्हॉल्व्हर घेऊन.. कधी कुठून गोळी येऊन लागेल काही भरोसा नाही.. “, शैला परत संतापून म्हणाली

“हे बघ, तुला यायचं नसेल तर तू घरीच थांब, मी जातो शोधायला”
“आय होप करण, ऑल धिस एंड्स सुन .. “, शैला करणच्या नजरेला नजर मिळवत म्हणाली
“लेट्स गो देन.. ”
“करण .. मोहीत जर पोलिसांपर्यंत पोहोचला तर आपला खेळ खल्लास.. ”
“डोन्ट वरी, तो फार लांब नसेल गेला, वुई विल कॅच हिम.. चल…”

शैलाला जवळ जवळ ओढतच करण बाहेर पडला.

थोड्याच वेळात त्यांनी तो पूल पार केला आणि ते जंगलाच्या रस्त्याला लागले

“मला वाटत नाही मोहित ह्या पायवाटेने गेला असेल.. त्याला आधीच चालता येत नाहीए, तो वेगाने नाही जाऊ शकणार. अर्थात त्याला आपण पकडले जाऊ ह्याची खात्री असणार, मला वाटतं तो समोरच्या झाडीतून गेला असेल..”, करण पायवाटेच्या कडेने वाढलेल्या झाडाकडे बोट दाखवत म्हणाला

त्याने शैलाकडून तिची रिव्हॉलव्हर घेतली आणि दोघे जण त्या दाट झाडीत शिरले.

 

ह्या सगळ्या घटनाक्रमापासून दूर, पण काही अंतरावरच एका खोलीमध्ये जिमी, रितू आणि रोशन एकमेकांचा हात पकडून उभे होते.

“ऑल सेट?”, जिमीने विचारले
“येस्स.. ऑल सेट”, रोशन आणि रितू एकदमच म्हणाले
“आता इथून माघार नाही.. बरोबर?”
“येस्स.. बरोबर..”

जिमीने आपला केसांचा फुगा सोडला तसे त्याचे मानेच्याही खालपर्यंत रुळणारे केस मोकळे झाले. टेबलावरचे एक रबर उचलून जिमीने ते केस एकत्र बांधून टाकले. त्याच्या डोळ्यात एक वेगळीच, खुनशी चमक झळकत होती

“जिमी.. नो ब्लड बाथ राईट?”, रोशनने काहीसे घाबरत विचारले
“डोन्ट वरी, ह्याची गरज मला कधीच पडली नाही, नुसतं बघितला तरी लोक थरथर कापतात..”, ड्रॉवर मधून आपला ६” चा चाकू काढून जॅकेटच्या खिशात ठेवत जिमी म्हणाला

“ऑल द बेस्ट गाईज..” दोघांनाही मिठी मारत रितू म्हणाली

“रोशन.. स्वतःची काळजी घे.. तुला माहितीच आहे तो जिमी कसा आहे.. अगदीच वेळ पडली तर डोन्ट हेजिटेट.. मी तुझी वाट बघतेय..”, जिमी बाहेर पडला तस रितू हळूच रोशनला म्हणाली

थोड्याच वेळात जिमी आणि रोशन त्याच्या जुनाट कावासाकी बाईकवर बसून निघाले कॅनबेरा नावाच्या कॅसीनोच्या दिशेने..

इट वॉज अ बिग डे फॉर देम….

 

[क्रमशः]

डबल-क्रॉस (भाग ११)


डबल-क्रॉस (भाग १०) पासून पुढे >>

शैला कपडे बदलायला खोलीत निघून गेली. करणच्या डोक्यात पुढचा विचार सुरु झाला होता. सगळ्यात पहिल्यांदा त्याला शेखरची बॉडी पुन्हा डिप-फ्रिझर मध्ये लवकरात लवकर ठेवणे आवश्यक होते. बॉडी बाहेर काढून १० मिनिटं होऊन गेली होती आणि एकदा का बॉडी रुम-टेम्परेचरला आली कि इतक्या वेळ गोठलेला रक्त प्रवाह पुन्हा सुरु होण्याची शक्यता होती. शिवाय अधिक वेळ बॉडी बाहेर ठेवणंही करणला परवडणारे नव्हते.

एकदा मोहित गेला की इशिता त्याला एकट्याला शेखरच्या खोलीत जाऊन देईलच ह्याची शक्यता नव्हती. समजा ती सुद्धा आतमध्ये आली तर?

शैला आवरुन बाहेर आली तसं करण मोहीतला म्हणाला, “मी फक्त दोन मिनिटं सर झोपले आहेत कि नाही बघून येतो.. ”
“ए दादा.. अरे आत्ताच झोपवून आलास ना तू त्यांना.. झोपतील ना ते.. बस इथं..”, कोपऱ्यातल्या खुर्चीत करणला ढकलत मोहित म्हणाला
“अरे.. दोनच मिनिटं .. मी लगेच येतो..”

पण मोहितने करणचे काही एक ऐकले नाही.. त्याला खुर्चीत बसवले. मग काही अंतरावर दुसरी एक खुर्ची आणुन ठेवली आणि मग तो इशिताला म्हणाला, “हि… लक्ष्मण रेषा .. हा बॉडीगार्ड ह्या खुर्चीच्या पुढं आला कि पुढचा मागचा विचार न करता शुट करायचं.. कळलं?”

इशिताने काही न बोलता मान डोलावली

“शहाणपणा नाही.. “, करणकडे बघत मोहीत म्हणाला

“तुझीच गाडी घेऊन जाऊ.. पाऊस थांबलाय आता, चिखल पण सुकला असेल, गाडी निघेल तुझी.. “, बाहेर पडताना मोहित म्हणाला आणि तो आणि शैला बाहेर पडले

करण त्या खुर्चीत बसुन राहीला.

इथून हाय-वे पर्यंत चालत जायला किमान अर्धा तास, तेथून पुढे गावात जायला आणि यायला किमान दीड-दोन तास. म्हणजे पुढचे अडीच-तीन तास तरी मोहीत-शैला परतणार नव्हते.

 

दोघजणं दिसेनासे झाल्यावर इशिताने दार लावून घेतले आणि ती त्या लक्ष्मण-रेषेच्या पलीकडच्या सोफ्यावर जाऊन बसली. दोन्ही पाय एकमेकांवर क्रॉस केले, रिव्हॉव्ल्हर कडेच्या टेबलावर ठेवली आणि ती सोफ्यावर आरामशीर टेकुन बसली.

काही काळ शांततेत गेला. भिंतीवरच्या घड्याळाची टिक-टिक त्या शांततेला भरुन टाकत होती.

करणच्या डोक्यात अजूनही शेखरच्या बॉडीचा विचार चालू होता. काय करता येईल कि जेणेकरुन त्याला शेखरच्या रुम मध्ये जाता येईल, शेखरची बॉडी परत फ्रिझर मध्ये ठेवता येईल आणि ते सुद्धा इशिताला न कळता..

इशिताच्या हातात रिव्हॉल्व्हर होते, पण समजा करण जागेवरून उठला आणि इशिताला न जुमानता सरळ शेखरच्या खोलीकडे जाऊ लागला.. तर इशिता काय करेल? जसं मोहीत म्हणाला तसं खरंच गोळी मारेल?

करणला तेव्हढी खात्री होती कि इशिता त्याच्यावर बंदुक नक्कीच चालवणार नाही. फक्त तिला संशय येऊ न देता हे काम करणं महत्वाचं होतं.

करण मनाची तयारी करतच होता तोच अचानक इशिता म्हणाली, “मला मिस केलेस?”

करणने आश्चर्याने तिच्याकडे पाहिले

“.. सांग ना, आठवण आली माझी? का गेलास तुझ्या शैलामॅडम मध्ये गुरफटून.. “, हसत हसत इशिता म्हणाली
“तुला काय त्याच्याशी? तुला आहे ना तुझा बॉयफ्रेंड मोहीत .. मला वाटलं नव्हतं इशु तु अशी निघशील .. का केलंस तू असं?”, करण मुद्दाम इमोशनल होत म्हणाला

इशिता किंचितशी हसली

“माझं आणि मोहीतच ब्रेक-अप झालं, तू भेटल्या नंतर.. तुझ्यासाठी मी त्याच्याशी ब्रेक-अप केलं.. ”
“मग हे सगळं?”
“सांगते, पहिल्यापासुन सांगते…”, इशिता त्या सोफ्यावरुन उठली आणि शेजारची रिव्हॉल्व्हर घेऊन करण समोरच्या खुर्चीत येऊन बसली

“ज्या दिवशी तुला त्या इन्शोरंन्स कंपनीमध्ये नोकरी मिळाली त्यानंतर काहीच दिवसांनी मी मोहितशी ब्रेक-अप करायला त्याला भेटायला गेले. खरं तर आमच्या नात्यात तसंही काही उरलं नव्हतं. ना त्याला माझ्यात इंटरेस्ट उरला होता, ना मला त्याच्यात ..

निघताना त्याने तुझ्याबद्दल विचारलं.. तुझी माझी भेट कधी, कुठे, कशी झाली, तू काय करतोस वगैरे.. अर्थात मला तुझ्या कामाची काहीच माहिती नव्हती. मी आपलं तू अमुक-अमुक इन्शोरंन्स कंपनीचं काहीतरी काम करणार आहेस आणि त्यासाठी २-३ महिने कुठेतरी जाणार आहेस एव्हढंच सांगितलं.

पण मोहित हुशार निघाला. मार्केटमध्ये त्याच वेळेस शेखरच्या नवीन येऊ घातलेल्या पुस्तकाची, त्यावरून बनणाऱ्या मालिकेची आणि सर्वात महत्वाचे म्हणजे त्या इन्शोरंन्स पॉलिसीची चर्चा रंगली होती.

मोहितने दोन अधिक दोन केले आणि त्याने तुझ्यावर पाळत ठेवायला सुरुवात केली. तुझं काम त्या पॉलिसी आणि शेखरशी संबंधित आहे हा त्याचा अंदाज बरोबर ठरला. त्याने हा प्लॅन तयार केला आणि एके दिवशी त्याने मला तो सांगितला सुध्दा. मी मदत केली तर १ करोड रुपये मला द्यायचे त्याने अमिश दाखवले.

तुला तर माहितीच आहे करण, ह्या रंगभूमीच्या कामात किती पैसे मिळतात. तुझा जॉबही नवीन होता. मला त्या एक करोड रुपयाची भुरळ पडली. डोक्यात विचार आला, थोडी रिस्क घ्यायला काय हरकत आहे? त्यामुळे जर आपलं दोघांचं आयुष्य कायमचं सुखाचं होणार असेल तर का नाही?

पण मन तयार होत नव्हते. मोहितने पुन्हा पुन्हा मला खात्री दिली कि तुझ्याच काय, कुणाच्याच जिवाला काही धोका नाहीए. शिवाय पोलिसांचा ससेमिरा लागणार नाही ह्याचीही त्याने खात्री दिली आणि शेवटी मी तयार झाले.. ”

 

“मुर्ख आहेस तू.. आणि मुर्ख आहे मोहीत.. तुला तो संदीप काय दूध-खुळा वाटला का? तुला काय वाटतं? मोहीत एक फोन फिरवेल आणि संदीप पाच करोड रुपये हातात आणुन देईल?”
“…….”

“.. आणि.. आणि तुम्हाला सगळ्यात पहिल्यांदा कळालं कसं कि मी इथे आहे.. “, करण चवताळून म्हणाला

“ह्याच्यामुळे..”, करणच्या हातातल्या घड्याळाकडे बोट दाखवत इशिता म्हणाली.. “ह्याच्यात जीपीएस ट्रॅकर आहे.. मोहितने ते तुला गिफ्ट म्हणून द्यायला सांगितले होते.. “, इशिता काहीशी वरमून म्हणाली

“धिस इज बुलशीट.. बुल…. शिट्ट…. तो मोहीत मरेलच आणि बरोबर तुला पण घेऊन जाईल.. ”
“ट्रस्ट मी करण .. मोहीत इज टु गुड.. हे बघ त्याचा दावा सरळ-सोट आहे.. संदीपला ते १५० करोड महत्वाचे का ५ करोड.. तो फारशी घासाघीस न करता देऊन टाकेल. मोहीत म्हणाला ह्या इन्शोरंन्स कंपन्यांकडे खुप काळा पैसा असतो.. आपला प्लॅन खात्रीपूर्वक सफल होईल ह्याची मोहीतला खात्री आहे.. ”

“बिनडोक आहात तुम्ही.. केवळ स्वप्न-रंजन आहे हे.. ”
“असेल… करण मी तुझ्याबरोबर होते आणि तुझ्या बरोबरच राहीन.. जर का वाटलं कि हा प्लॅन बॅक-फायर होतोय.. किंवा काही प्रॉब्लेम होतोय.. तर आपण इथून पळून जाऊ.. ”

करण काही बोलणार त्या आधीच इशिता खुर्चीतून उठली..
“मला माहितीय तुझा माझ्यावर विश्वास बसणार नाही.. हि बंदुक ठेव तुझ्याकडे मग तर झालं?”, असं म्हणून तिने तिच्या हातातली रिव्हॉल्व्हर करणच्या हातात ठेवली.

करण दोन मिनिटं शॉक लागल्यासारखा इशिताकडे पहात राहीला. त्याच्या पुढे पडलेला प्रश्न क्षणार्धात सुटला होता.
त्याने इशिताकडून बंदूक घेऊन पॅन्टच्या खिशात ठेवून दिली आणि इशिताला घट्ट मिठीत घेतले

“माय गॉड इशिता, तु माझ्यासमोरचा मोठ्ठा प्रश्न सोडवला आहेस, तुला माहित नाही, इथे काय काय झालंय ..”
“का? काय झालं?”
“तु त्या एक करोडचं काय घेऊन बसलीस, आपण नीट प्लॅन केला तर चांगले ३०-३५ करोड मिळवू शकू..”
“३५ करोड?????”, इशिताचे डोळे विस्फारले गेले
“येस्स, ३५ करोड.. आणि ते पाच करोड तसेही तुम्हाला मिळालेच नसते.. ”
“का?”
“ये दाखवतो..”, असे म्हणून करणने इशिताला बाजूला केले आणि तो तिला घेऊन शेखरच्या बेडरुमपाशी गेला.
त्याने खोलीचं दार उघडले आणि इशिताला म्हणाला , “काय दिसतंय आत मध्ये?”
“शेखर झोपलेत…”, गोंधळून इशिता म्हणाली
“झोपलेत नाही. वर गेलेत.. शेखरची डेड-बॉडी आहे ती..”, खोलीत जात करण म्हणाला.

त्याने हलकेच शेखरच्या अंगावरचे पांघरुण बाजुला केले आणि शेखरची रक्ताळलेले, चाकूने भोसकलेले शरीर इशिताच्या नजरेस पडले.
तोंडावर हात ठेवून इशिता दोन पावलं मागेच सरकली. तिचा तिच्या नजरेवर विश्वासच बसत नव्हता..

“हे… हे काय आहे करण? असं कसं झालं? कोणी केलं?”
“सांगतो.. सगळं सांगतो, पण त्याआधी महत्वाचं काम करायचंय.. तू पाय धर शेखरचे आणि उचल.. बॉडी फ्रिझरमध्ये ठेवायची आहे..”, फ्रिझरच दार उघडत करण म्हणाला

इशिता अजूनही घाबरुन मागेच उभी होती

“घाबरु नकोस, तो काही नाही करणार तुला..”, हसत करण म्हणाला

दोघांनी मिळून शेखरची बॉडी फ्रिजर मध्ये ठेवली आणि खोलीचं दार लावून दोघेही बाहेर आले.

 

इशिता अजूनही शॉकमध्येच होती. भीतीने तिचा चेहरा पांढरा-फटक पडला होता.

करणने तिला सोफ्यावर बसवले, बार कॅबिनेटमधून व्हॅट-६९ ची एक बॉटल काढून त्याचे दोन लार्ज पेग बनवले, त्यात बर्फाचे दोन मोठे खडे टाकले, सोडा टाकला आणि एक पेग इशिताला देऊन तो खुर्चीवर बसला.

इशिताने व्हिस्कीचे दोन मोठे घोट घश्याखाली उतरवले.

थोडा वेळ शांततेत गेल्यावर पांढरा पडलेला तिचा चेहरा हळू हळू पूर्ववत झाला. मग करणने तिला पहिल्या रात्री कशी शैला त्याच्या खोलीत शिरली होती, कसं तिने रिकाम्या गाद्या-उश्या चाकूचे वार करून फाडले होते.. दुसऱ्या दिवशी तिचं शेखरची झालेलं भांडण आणि त्या रात्री झोपेतच तिने शेखरवर केलेला प्राणघातक हल्ला सांगितला.

“मला वाटलंच ती जरा वेडी आहे, तिचे डोळे बघितलेस का तू?”, त्या धक्क्यातून जरा सावरल्यावर इशिता म्हणाली
“सोड ना, आपल्याला काय करायचंय? आपण आपले पैसे घ्यायचे आणि निघायचं”
“नको ते पैसे आपल्याला करण.. फुकटच अडकू आपण ह्यात.. त्या मोहीत आणि शैलाला बघू देत काय करायचं.. चल, जाऊ आपण इथून.. ”
“वेडी आहेस का.. मी सुद्धा ह्यात थोडं फार अडकलो आहेच.. हे सगळे पुरावे मिटवायच्या कामात माझा पण सहभाग होताच.. आणि तू म्हणतीस तसं.. थोडी रिस्क घेऊ पण आयुष्यभर काम सुद्धा करायला नको कसलं, आरामात आयुष्य जाईल आपलं.. ”

करणने घड्याळात बघितलं, एक तास उलटून गेला होता, एव्हाना मोहीत आणि शैला गावात पोहोचले असतील.. कदाचित ह्यावेळी ते संदीपशी बोलतही असतील..

“बरं, काय प्लॅन आहे तुझा?”, इशिताने विचारले

करण आपल्या खुरट्या वाढलेल्या दाढीवरुन हात फिरवत डोळे मिटून बसला. त्याचा चेहरा जरी शांत होता तरी त्याच्या डोक्यात असंख्य विचार चालू होते हे इशिताने ताडले.

तिने आपला ग्लास रिकामा केला आणि करणचा रिकामा ग्लास उचलून ती बारपाशी दुसरा पेग बनवायला गेली.

 

“हा मोहीत.. नक्की कोण आहे तो?” डोळे बंद ठेवूनच करणने विचारले
“कोण म्हणजे?”
“कोण म्हणजे, खरंच तो काँट्रॅक्ट किलर वगैरे आहे?”
“नाही रे, साधा सडकछाप आहे आजकाल, फालतू पीक-पोकेटिंग कर, बिल्डर्सच्या सांगण्यावरुन कुणाला धमकाव असलीच काम करतो..”
“अम्म.. काही पोलीस रेकॉर्ड वगैरे आहे त्याचं? म्हणजे कधी तुरुंगात वगैरे गेलाय?”
“हो, एकदा जाऊन आलाय तुरुंगात.. पण तू का विचारतो आहेस? त्याला पण घ्यायचंय का आपल्या प्लॅन मध्ये?”

करणने अचानक आपले डोळे उघडले..

“म्हणजे तो हिस्टरी-शिटर आहे तर.. व्हेरी गुड.. मग आपलं कामच झालं.. ”
“नाही, मला नाही कळालं..”
“सांगतो.. संदीपला पैश्याची डिमांड करुन मोहीत घरी आला. तो घरी नसताना तू माझ्या बाजूने झाली होतीस. तू, मी आणि शेखरने मिळून मोहीतचा प्रतिकार करायचे ठरवले.. ”
“पण शेखर तर…”
“.. ऐक आधी.. मोहीत घरी आला.. माझ्याकडे हे तू दिलेलं रिव्हॉल्व्हर होते, पण ऐन वेळी ते मिसफायर झालं.. आपला प्लॅन उधळला जातोय हे पाहून मोहित संतापला .. त्याने किचन मधून सुरा आणला आणि शेखरवर हल्ला केला. तेवढ्यात मला संदीपने दिलेलं माझं, पण सध्या तुझ्याकडे असलेलं रिव्हॉल्व्हर आठवलं. मी ते तुझ्याकडून घेतलं आणि मोहीतला शूट केलं. अर्थात तोपर्यंत उशीर झाला होता, शेखरला आपण वाचवू शकलो नाही .. ”

“नो .. नो.. नो… “, इशिता
“का? फुल प्रूफ प्लॅन आहे.. पोलिसांकडे मोहीतच रेकॉर्ड आहे.. त्यांचा विश्वास बसेल. शिवाय संदीपही साक्ष देईलच कि संदीपचा त्याला आलेल्या फोन बद्दल.. ३५करोड इशु .. त्यापुढे एक मोहीत गेला तर काय होतंय.. ”
“नाही करण .. पैश्यासाठी आपण खुन करायचा मला नाही पटत.. एका रक्ताने माखलेल्या पैश्यावर मी माझं आयुष्य नाही घालवू शकत, आणि तुलाही तसं करु देणार नाही.. ”

“इशु भावनेच्या भरात विचार नको करुस.. थंड डोक्याने विचार कर.. शेखरच्या खुनाचा प्रश्न सुटेल म्हणजे मी मोकळा, मोहीतही मार्गातून बाजूला होईल अख्ख आयुष्य आहे आपल्यापुढे इशु.. ”
“..पण म्हणून आपण कोल्ड-ब्ल्डेड मर्डर करायचं? मला नाही पटत.. त्यापेक्षा आपण मोहीतला विश्वासात घेऊ.. उलट त्याच्याकडे अजून कल्पना असतील.. फार तर काय होईल.. थोडा पैश्याचा हिस्सा त्याला द्यावा लागेल.. ठीके ना..”
“पण मी म्हणतो कश्याला उगाच कॉम्प्लिकेटेड करायचं? आणि समजा उद्या त्याने आपल्याला ब्लॅकमेल करायला सुरुवात केली तर? दर वेळी पैसे मागायला लागला तर?”

“अजून एक तास तरी आहे आपल्याकडे तो परत येईपर्यंत.. नीट विचार कर..”

 

इकडे करण इशिताला समजावत होता तर तिकडे गावात शैला आणि मोहित गावातून गाडी हळू हळू चालवत PCO शोधत होते.

“आजूबाजूला कुठेही सीसीटीव्ही नकोय, दुकानाच्या आजूबाजूला गर्दी नकोय..”, मोहित शैलाला सूचना देत होता.

बराच वेळ फिरल्यावर अखेर त्यांना मनासारखं एक PCO चं बूथ मिळालं. शैलाने गाडी कडेला लावली आणि दोघेही त्या बूथमध्ये गेले.

आजूबाजूला कोणी नाही बघून मोहितने संदीपचा नंबर फिरवला
“हॅलो, संदीप बोलतोय..”, पलीकडून काहीसा रुक्ष आवाज ऐकू आला
“माहितीय मला..”, मोहीत म्हणाला

“कोण बोलतंय?”
“तुझा बाप”
..
“एक मिनिट फोन ठेवू नकोस, १५० करोड प्रिय असतील तर.. “.. पटकन मोहित म्हणाला
“कोण बोलतंय?”, संदीपने त्याच रुक्षपणे विचारले
“शेखर पाहीजे ना जिवंत? मग आता प्रश्न विचारायचे नाहीत.. फक्त ऐकायचं.. “, मोहित बोलू लागला

“तुझा १५० करोडचा शेखर सध्या माझ्या ताब्यात आहे.. तो मेला तर तुला. अर्थात तुझ्या कंपनीला, पॉलिसीनुसार १५० करोड द्यावे लागतील.. माझं ऐकशील तर फक्त ५ करोड.. मला ५ करोड दे आणि तुझ्या शेखरला सोडवून घे.. ”
“मी कसा विश्वास ठेवू तू खरं बोलतो आहेस?”, संदीपच्या सुरात काडीचाही फरक पडला नव्हता, मगाचच्याच त्या रुक्ष टोन मध्ये त्याने विचारले
“हे घे बोल इकडे.. शैलाला ओळखतोस ना? शेखरची बायको.. बोल तिच्याशी..”
“माझा आणि शैलाचा काही संबंध नाही.. शेखर माझा क्लायंट आहे.. तो जेंव्हा माझ्याशी फोन वर बोलेल त्यानंतर बघु पुढचं”, असं म्हणून त्याने फोन ठेवून दिला

फोन वरचा तो बीप-बीप आवाज ऐकून मोहीतचा क्षणभर स्वतःच्या कानांवर विश्वास बसेना. त्याला वाटलं होतं त्याची धमकी ऐकून संदीप घाबरेल, पैश्यासाठी वेळ मागेल.. पण तसं काहीच घडलं नाही.. त्याने चक्क फोन ठेवून दिला होता.

“काय झालं?”, मोहीतचा गोंधळलेला चेहरा बघून शैलाने विचारलं
“त्याने फोन कट केला.. ”

शैलालाही हे अनपेक्षित होतं..

“मग? आता?”

मोहितने पुन्हा संदीपचा नंबर फिरवला

“हॅलो संदीप!”
“ए, जास्ती नाटक करु नकोस, पुन्हा फोन कट केलास तर शेखरची कट केलेली बॉडी मिळेल.. पैश्याची व्यवस्था करायला लाग, तो वर मी शेखरच आणि तुझं बोलणं घडवून आणतो.. तुझ्याकडे फक्त २४ तास आहेत.. मला ५ करोड हवेत.. सुट्या नोटांमध्ये १००-१०० च्या..”

संदीपने टेबलावरचा कॅलक्युलेटर समोर ओढला आणि त्यावर आकडेमोड केली (५००००००० % १००) %१००

“तुझं गणित कच्च आहे का?”
“का?”
“५ करोड शंभर नोटांमध्ये.. एक नोटांचा बांदल १०० नोटांचा ह्या हिशोबाने शंभराच्या नोटांची पाच हजार बंडल होतील. इतके पैसे काय मी पोत्यात भरून आणू का? आणि बँकेला काय सांगू?”
“बँकेला काय सांगायचंय? तुमच्या इन्शोरन्स कंपन्यांकडे काय कमी काळा पैसा असतो का? तुमच्यासाठी ५ करोडची कॅश काढणं काही मोठं काम नाही.. ठीके थोड्या १०० आणि बाकीच्या ५००च्या नोटा.. नंबर सिरीयल नकोत.. मी उद्या पुन्हा फोन करतो”, असं म्हणून मोहितने फोन ठेवून दिला

उत्साहाच्या भरात मोहित मागे वळला आणि त्याच्या पाठीतून एक सणक डोक्यापर्यंत गेली. थोड्यावेळ तो पाठ धरुन बूथला टेकून उभा राहिला. ती वेदना कमी होईपर्यंत मोहीतचा चेहरा वेदनेने वेडावाकडा झाला.
शैलाने पाठीत मारलेल्या स्क्रू-ड्रॉयव्हरने पाठीच्या मणक्याला थोडीफार इजा झाली होती ती आता चांगलीच ठणकायला लागली होती.

त्याने इकडे-तिकडे नजर फिरवली.. थोड्या अंतरावर एक मेडिकलचे दुकान होते. त्याने शैलाला पुढे ओढले आणि म्हणाला, “जा त्या दुकानातून पेन-किलर आणि बँडेज घेऊन ये.. छिनाल साली…”

त्याच्या पाठीतून अजून एक सणक आली तसा तो विव्हळत तिथेच खाली बसला.
शैलाच्या चेहऱ्यावर एक हलकेसे हास्य उमटून गेले. ती मोहीतला तिथेच सोडून मेडिकलच्या दुकानातून त्याने सांगितलेल्या गोष्टी घेऊन आली.

मोहितने पटकन तिच्या हातातून त्या पेन-किलर काढून घेतल्या आणि २-४ घश्यात कोंबल्या आणि दोघेजण पुन्हा गाडीत बसून परतीच्या वाटेवर लागले.

“साला संदीप, समजतो कोण स्वतःला, त्याला माहित नाही मोहित काय चीज आहे..” मोहित स्वतःशीच बरळत होता

शैलाच लक्ष मात्र रस्त्यावर होते.. समोर एक मोठा खड्डा दिसला तसा तिने गाडीचा वेग हलकेच वाढवला आणि गाडी मुद्दाम खाद्यातून न्हेली.
खड्याच्या त्या हादऱ्याने पुन्हा एक तीव्र कळ मोहितच्या सर्वांगातून फिरली.

“भडवे.. नीट चालावं ना गाडी.. “, पाठीवर हात दाबून धरत तो विव्हळला

शैलाने त्याच्या बोलण्याकडे साफ दुर्लक्ष केले आणि जेंव्हा जेंव्हा संधी मिळेल तेंव्हा तेंव्हा तिने गाडी व्यवस्थित खड्यातूनच न्हेली. सव्वा तासाच्या त्या त्रासदायक प्रवासानंतर शेवटी एकदाचा मोहीत फार्म-हाऊसवर पोहोचला.

शैलाने गाडी पार्क करेपर्यंत तो सावकाश सावकाश दारापाशी पोहोचला. दार उघडेच होते. तो हलकेच दार उघडून आतमध्ये शिरला आणि आत मधील दृश्य बघून तो जागच्या जागीच उभा राहिला

समोर हातात रिव्हॉव्हल्व्हर धरुन करण उभा होता आणि त्याच्या पाठीमागे, त्याच्या खांद्यावर हात ठेवून उभी होती मोहीतची पार्टनर इशिता…

 

“तुझा खेळ संपलाय मोहीत.. “, कुत्सित हसत करण म्हणाला
पाठोपाठ शैलाही आतमध्ये आली.. करणच्या हातामध्ये पिस्तूल बघून तिला भयंकर आनंद झाला.

“वॉव करण, टू गुड.. “, असं म्हणून ती हि करणच्या मागे येऊन थांबली

“तुझा प्लॅन बरा होता, पण तू विसरलास, तुझी गाठ माझ्याशी होती.. असो.. ”

करण बोलत होता, पण मोहित त्याच्या बोलण्याकडे दुर्लक्ष करून करणच्या दिशेने यायला लागला..

“मोहित.. आहेत तिथेच थांब…”, करण म्हणाला.. त्याला मोहितच्या चेहऱ्यावर भीती अपेक्षित होती.. पण ती राहिली दूर, उलट तो बिनधास्तपणे करणच्या दिशेने हळू हळू पुढे सरकत होता

“शूट हिम करण .. “, शैला म्हणाली

मोहित एक हाताने पाठ दाबून धरत पुढे पुढे सरकत होता..
“करण.. शुट हिम..”, शैला पुन्हा म्हणाली

“मोहीत.. गोळी चालवायला मला भाग पडू नकोस.. आहेस तिथेच थांब.. ”

मोहीत जणू बहिरा झाला होता.. तो हळू हळू करणच्या जवळ येऊन पोहोचला होता..
“करण, पिस्तूल माझ्याकडे पण आहे.. विसरलास?”, असं म्हणून त्याने पिस्तूल काढायला खिश्यात हात घातला

“करणsssssss शूsssssssटssssss”, इशिता जोरात ओरडली तसं करणने पिस्तुलचे ट्रिगर दाबले.. पण गोळी उडालीच नाही..
“करणsssssss शूsssssssटssssss”.. इशिता पुन्हा ओरडली

पुन्हा करणने ट्रिगर दाबले पण ह्या वेळेसही गोळी उडालीच नाही

करण स्तंभित होऊन पिस्तूल पुन्हा पुन्हा बघत होता, तोवर मोहितने आपल्या खिश्यातुन पिस्तूल काढून करणवर रोखले होते

“गोळी उडेलच कशी करण? बंदुकीतल्या गोळ्या तर माझ्याकडे आहेत…”, इशिता मागून हसत हसत म्हणाली आणि सावकाश मोहितच्या बाजूला जाऊन उभी राहिली

करण अजूनही गोधळून एकदा त्याच्या हातातल्या बंदुकीकडे तर एकदा इशिताकडे बघत होता

“यु वेअर राईट मोहीत.. तु म्हणालास तसंच झाले.. थोडं ह्याच्याशी गोड बोलले आणि हा सगळं ओकुन मोकळा झाला आणि जे व्हॉट, मला कपडे काढायची गरज पण नाही पडली.. ”

मोहीत आणि इशिता जोर जोरात हसायला लागले..

“बोल.. काय काय ओकलंय हे?”, मोहित
“मोहीत .. शेखर इज डेड.. धिस बीच किल्ल्ड हिम इन स्लिप.. त्याची बॉडी त्या खोलीत फ्रिजर मध्ये आहे… ”

करणने खेदाने शैलाकडे बघितले. ती संतापाने लाल झाली होती.. ताड ताड पावलं टाकत ती करणच्या जवळ आली आणि तिने त्याच्या कानशीलात लगावून दिली.

“चुत्या साला…”

शैला संतापाने थरथरत होती..

“मोहीत.. तुला माहिते.. हा करण म्हणत होता म्हणे तुलाच मारून टाकू आणि शेखरच्या खुनाचा आळ तुझ्यावर ढकलू.. बऱ्याच काथ्याकूट करून कसलासा प्लॅन बनवला होता.. कसला रे हा गुप्तहेर, स्वतःच्या बंदुकीत गोळ्या आहेत का नाहीत ते तरी बघायचं आधी?”, हसत हसत इशिता म्हणत होती

“तसं तर तु पण कॉन्ट्रॅक्ट किलर वाटत नाहीस.. निदान तू तरी बघायचं होतंस तुझ्या बंदुकीत गोळ्या आहेत कि नाही..”, शैला म्हणाली..

मोहितने पटकन आपल्या रिव्हॉल्व्हरची लीड उघडली, आतमध्ये गोळ्या होत्या, पण त्याआधीच शैलाने आपल्या पर्समधून एक छोटेसे पिस्तूल काढले आणि
मोहितच्या पायावर गोळी झाडली..

मोहित धाडकन खाली कोसळला…

“करण, पिस्तूल घे त्याची.. “, शैलाच आवाज वेगळाच.. घोघरा झाला होता..
करणने पटकन पिस्तूल उचलली…

“दे इकडे.. “, शैला
करणने ती पिस्तूल शैलाकडे दिली

“मी माझ्या गाडीत नेहमी एक पिस्तूल ठेवते मोहीत .. पुढच्या वेळी लक्षात ठेव…”..
करणने बघितले बोलताना शैलाच्या तोंडातून बारीक साबणासारखा फेस येत होता…

तिला बहुतेक कसलातरी अटॅक वगैरे येत होता..

“शैला… कुल डाऊन..”, करण म्हणाला , पण शैलाच त्याच्या बोलण्याकडे लक्षच नव्हते..

तिने बंदुकीची नळी इशिताकडे वळवली.. “तुला काय वाटलं तू फार शहाणी का? जस्ट सो यु नो इट.. आय हेट दोज हू ट्राय टू डबल-क्रॉस” आणि असं म्हणून तिने इशितावर गोळी झाडली जी इशिताच्या पोटात घुसली

इशिता जागच्या जागी खाली कोसळली..

“नो.. शैला.. नो.. “, करण ओरडला, पण गोळी आधीच इशिताला लागली होती

करण आणि मोहीत शॉक लागल्यासारखे एकदा शैलाकडे तर एकदा इशिताकडे बघत होते..

इशिताच्या पोटातून रक्ताची धार लागली होती.. थोड्याच सेकंदात तिच्या तोंडातूनही रक्ताचा एक पाट बाहेर आला आणि इशिताचे तडफडणारे शरीर शांत झाले..

 

[क्रमशः]

डबल-क्रॉस (भाग १०)


डबल-क्रॉस (भाग ९) पासून पुढे >>

करण काही बोलणार इतक्यात इशिताने त्याला हळुच गप्प राहायची खुण केली.

मोहीत आणि इशिता दोघांचेही पाय चिखलाने भरलेले होते. दोघांनीही बुट बाहेर काढले आणि पाय पुसुन आतमध्ये आले. शैला अजूनही मोहितकडे बघण्यातच गुंग होती. थोडेसे मानेपर्यंत रुळणारे त्याचे काहीसे कुरळे केस पावसाने चिंब भिजले होते. गालावरची खुरटी दाढी, एका कानातले किंचितसे लोंबते इअरिन्ग, मनगटाला बांधलेले काळ्या मण्यामण्यांचे ब्रेसलेट, हायअँकले शूज आणि एकूणच त्याचा मर्दानी लुक शैलाला मोहवून टाकत होता. त्याच्या मानाने इशिता अगदीच अवतारात दिसत होती. इतक्या पावसातून चालत येऊनही मोहितच्या चेहऱ्यावर मात्र अदबशीर, मंद हसू होते.

करणला शैलाचे मोहितकडे असं वेड्यासारखं बघत राहणं अस्वस्थ करत होतं.

मोहित शूज काढून सोफ्यावर बसायला गेला तसा करण म्हणाला, “अं.. फोन तिथे आहे..”, असं म्हणून त्याने कोपऱ्यातल्या फोनकडे बोट दाखवले.

“ओह फोन येस.. “, असं म्हणून मोहित उठला आणि फोनपाशी गेला

“थँक्स मॅम, थोडं पाणी मिळेल, इतकं अंतर चालून दमलोय खुप”, इशिता म्हणाली
शैलाला त्यांना इथं एकटं सोडुन जावंस वाटत नव्हतं, पण करण आजारी आहे असं सांगितल्याने त्याला पाणी घेऊन ये, असंही सांगता येईना.

शैला आत गेल्या बरोब्बर इशिताने करणला घट्ट मिठी मारली..
“आय मिस्ड यु सो मंच..”, आपले गाल फुगवत इशिता म्हणाली

करणने पटकन तिला बाजूला केले.

“तु इथं कशी काय? आणि तुला कळलं कसं मी इथे आहे ते?”, हळु आवाजात करण म्हणाला
“ए, काय रे, मला इथे बघून तुला आनंद नै झाला?”, इशिता
“झाला, पण ..”
“सांगते, सगळं सांगते, पण आजच्या रात्रीपुरती आमची इथे राहायची सोय तर कर”, इशिता
“ते शक्य नाहीए”, करण किचेनकडे बघत म्हणाला
“का?”
“का काय का?, माझं घर आहे का हे?, शैलाने आधीच सांगितलेय ना फोन झाला कि जा इथून म्हणून..”
“अरे व्वा, मॅडम बीडम काई नै, एकदम शैला?”, करणकडे संशयाने बघत इशिता म्हणाली… “आणि तू कधी पासून तिचा नवरा झालास? तो शेखर का कोण तो कुठेय?”
“आहे आत मध्ये, खरं तर त्यांचीच तब्येत बरी नाहीए, सकाळपासून ताप भरलाय अंगात म्हणून झोपून आहेत”, करण म्हणाला
“ए, माझी ओळख करुन दे ना, मी त्यांचा जुना फोटो पाहिलाय, ही इज सो हँडसम.. ”

करण काही बोलणार इतक्यात शैला आतून पाणी घेऊन आली.

 

“सॉरी हा, तुम्हाला उगाचंच त्रास..”, पाणी पिऊन झाल्यावर आपली मान किंचितशी झुकवत मोहित म्हणाला, “..एक फोन करतो आणि लगेच निघतोच आम्ही..”, असं म्हणुन त्याने फोन उचलला

नंबर फिरवल्यावर काही वेळाने त्याने बोलायला सुरवात केली..

“ओ दादा,.. अहो हो.. ऐका.. तुमच्या मागोमागचं निघालो होतो आम्ही, पण वाटेत बंद पडली गाडी.. कुठे काय..? मला काय माहित, ह्या भागात रोज फिरतो का आम्ही? हो इशिता मॅडम ठीक आहेत.. इथे जवळच एक बंगला मिळाला नशिबाने. सेल फोनला पण रेंज नाही, बंगल्यातुनच फोन करतोय..

हं..
हं …

एक काम करा, मागे फिरा तुम्ही, नाही, आम्ही गाव नव्हतं ओलांडलं.. त्याच्याही बरंच अलीकडे या.. आमची गाडी रस्त्याच्या कडेलाच उभी केलीय. ती सापडली कि तेथून थोडं पुढे डाव्या हाताला एक छोटा कच्चा रस्ता गेलेला दिसेल तुम्हाला. जरा वळणावरच एक लाल-पांढरी पजेरो उभी आहे, खड्यात अडकलेली. तेथून सरळ सरळ आतमध्ये या ..

हं …
या लवकर…”, असं म्हणून त्याने फोन ठेवून दिला.

“सॉरी मॅडम, तुम्हाला न विचारताच त्यांना खरं इथं बोलावून घेतलं, पण पायाचे तुकडे पडलेत. परत पावसाच माघारी इतकं चालत जायचं आणि ते येईपर्यंत त्यांची पावसात वाट बघायची.. आय होप यु डोन्ट माईंड..”, गालावर खळी पडेल इतपत हसत मोहित म्हणाला

“नो, इट्स ओके, आय अंडरस्टॅंड”, शैला म्हणाली

कुणाला कुणाशी काय बोलावं सुचेना आणि त्यामुळे काही वेळ शांतता पसरली.

करणने अधूनमधून इशिताकडे बघून ती काही सांगु पाहतीय का ह्याचा अंदाज घेतला, पण तिचं करणकडे लक्षच नव्हते.

“विल यु माईंड इफ आय स्मोक?”, मोहितने शांतता भंग करत करणला विचारलं
“नो.. प्लिज गो अहेड..”

मोहितने खिश्यातुन सिगारेटचं पाकीट काढलं, मग सावकाश शर्टच्या खिश्यातुन लायटर काढला, सिगारेट शिलगावली आणि मग मोठ्ठा कश घेऊन हवेत धुराची वलय सोडत खुर्चीत आरामशीर टेकून बसला.

घड्याळाचा सेकंद काटा ‘टिक-टिक’ आवाज करत पुढे सरकत होता.

“सो तुम्ही जाहिरातीच्या शूटिंगसाठी इथे आला होतात का?”, करणने इशिताला विचारले
“हम्म..”
“कसली जाहिरात होती?”

“मिशलीन टायर्स..”, मोहित म्हणाला.. “.. इकडे निसर्ग सौंदर्य फारच छान आहे, शिवाय शूटिंगला पाहिजेत तसे ऑफरोड पण होते ..”
“कोणते प्रोडक्शन हाऊस?”, करण

करणच्या प्रश्नाने मोहित काहीसा गोंधळला पण मग स्वतःला सावरत म्हणाला, “मिडिया विंग्ज.. ”

अर्थात अश्या नावाची कोणती कंपनी आहे किंवा नाही हेच करणला माहित नव्हते. आणि असेलच तरीही खरंच कश्यावरुन त्यांचं इथे ऍड शुट होते हेही कळण्याचा कोणताच मार्ग नव्हता.

“छान आहे हा तुमचा बंगला.. किती रुम्स आहेत?”, मोहितने विषय बदलत विचारले
“३ बीएचके…”, शैला
“मी आतुन बघु शकते का? मला पण केंव्हा पासून माझ्या प्लॉट वर एक बांधायचा आहे”, इशिता जागेवरून उठत म्हणाली

“पाऊण तास उलटून गेला आहे, मला वाटतं तुम्ही पुन्हा एकदा फोन करुन तुमची टीम कुठपर्यंत आली ते बघावं”, इशिताला जणू दुर्लक्षित करत शैला म्हणाली

नाईलाजाने इशिता पुन्हा खुर्चीत बसली

“मेक सेन्स, मी बघतो फोन करून कुठं पर्यंत आलेत.. सॉरी, तुम्हाला उगाचच त्रास”, म्हणून मोहित खुर्चीतून उठला आणि त्याने फोनवर बोलायला सुरुवात केली.

शैलाने पाण्याचे ग्लास उचलले आणि ती किचन मध्ये गेली.

“करण, डु समथिंग, आजच्या रात्रीपुरती सोय कर आमची इथे राहायची.. जस्ट यु अँड मी इन खास विल्डरनेस्ट.. काय मज्जा येईल..”, इशिता हळू आवाजात बोलत होती..

शैलाला किचन मधुन येताना बघुन तिने हळूच करणला तिच्याशी बोलण्याबाबत डोळ्याने खूण केली.

करणने शैलाकडे बघितले, पण तिचं लक्ष मोहितकडेच होते. शैला संथ पावलं टाकत पुढे येत होती.

“देअर इज समथिंग रॉंग”, करणच्या मनात विचार येऊन गेला. शैला मगाजची शैला नव्हती. तिच्या चेहऱ्यावर काहीसे विचित्रच भाव होते.

मोहित अजूनही फोनवर बोलण्यात मग्न होता. शैला शांतपणे मोहितच्या मागे जाऊन उभी राहिली. ती जशी करणला पाठमोरी झाली तशी करणला “व्हॉट वॉज रॉंग” जाणवले, शैलाने पाठीमागे हातात दडवून एक स्क्रू-ड्रायव्हर आणला होता. करण काही बोलणार इतक्यात शैलाने तो स्क्रू-ड्रायव्हर वेगाने हवेत उचलला आणि मोहितच्या पाठीत खुपसला.

बेसावध मोहित त्या आघाताने जोरात विव्हळला, क्षणार्धात तो मागे वळला आणि त्याने शैलाच्या जोरात कानफडात लगावून दिली. मोहितवर वर करण्यासाठी उगारलेला शैलाच हात वेगाने खाली आला, पण तिचा निसटता वार मोहितच्या दंडात घुसला. मोहितच्या त्या कानफडाटाने शैला मागच्या टेबलावर कोसळली.

शैला सावरून उभी राहिली आणि पुन्हा मोहितच्या अंगावर झेपावली. पण ह्यावेळी इशिता सावध होती, तिने पटकन मध्येच पाय घालून शैलाला खाली पाडले.

करणला काय चालू आहे ह्याचाच बोध होत नव्हता. सगळं काही इतक्या वेगाने घडत होते कि तो जणू थिजून एका जागी उभा होता.

मोहितने दंडात रुतलेला तो स्क्रू-ड्रायव्हर बाहेर काढला आणि पाठ दाबत तो भिंतीला जाऊन टेकला.

“करण अरे बघतोयेस काय, गेट हिम..”, शैला ओरडली तसा करण भानावर आला. पण तो जागच्या हलण्याआधीच मोहितने पॅन्टच्या खिश्यातुन पॉइंट.३२ बाहेर काढली होती

“डोन्ट ऍक्ट स्मार्ट..” करणवर रिव्हॉल्व्हर रोखत मोहित म्हणाला
“करण.. किचन मधले सगळ्या चाकू-सुऱ्या कुठेत?”, शैला नाकातून आलेले रक्त पुसत म्हणाली
“मी,.. मी लपवून ठेवल्या होत्या..”, करण
“का??”, आश्चर्याने डोळे मोठे करत शैला म्हणाली

करण काहीच बोलला नाही

“का करण?.. … .. ओह तुला वाटलं मी त्यातली एखादी सूरी घेऊन…”, पण लगेच शैलाला तिची चूक लक्षात आली आणि ती गप्प बसली

“साली हरामी, छिनाल..”, मोहित अजूनही वेदनेने तडफडत होता.. त्याच्या पाठीतून बऱ्यापैकी रक्त वहात होते, पण रक्तापेक्षाही महत्वाचे म्हणजे शैलाचा तो वार मोहितच्या मणक्यावर बसला होता त्यामुळे त्याच्या पूर्ण शरीरभर वेदना पसरली होती

“मोहित, तो फोन गेली कित्तेक वर्ष बंद आहे, आम्ही केंव्हाच डिस्कनेक्ट केलाय. केवळ तो फोन तेथून काढायचा कंटाळा म्हणून अजूनही तिथेच पडून आहे इतकंच”.. कुत्स्तित हसत शैला म्हणाली

मोहित संतापाने उठून उभा राहिला, पण पुन्हा एकदा वेदनेची कळ त्याच्या मस्तकापर्यंत गेली आणि परत तो भिंतीला टेकून खाली बसला.

करणने आश्चर्याने इशिताकडे बघितले. मगाचच्या त्या प्रेमळ भावना इशिताच्या चेहऱ्यावर नावालाही नव्हत्या. तिचा चेहरा भावनाशून्य होता, तिने शैलाला बाजूला ढकलले आणि ती मोहितकडे गेली.

“आर यु ऑलराइट?”

मोहित वेदनेने तळमळत होता

“गेट मी व्हिस्की, रम एनिथिंग .. लार्ज… ”

इशिताने हॉलमध्ये नजर फिरवली, एका कोपऱ्यात शेखरची बार-कॅबिनेट होते. इशिताने तेथून एक व्हिस्कीची बॉटल उचलली आणि मोहीतला न्हेऊन दिली. मोहितने त्याची रिव्हॉल्व्हर इशिताकडे दिली, आणि व्हिस्कीचे ४-५ घोट पोटात ढकलले.

त्याचा चेहरा घामाने डबडबला होता.

“शेखर कुठेय बघ…”, इशिताकडून रिव्हॉल्व्हर परत घेत मोहित म्हणाला
“शेखरची तब्येत बरी नाहीए, तो आतल्या खोलीत आहे.. मी लॉक केलीय त्याची रुम..”, शैला एका खुर्चीत आरामात बसत म्हणाली
“बाहेर बोलावं त्याला”, आपली रिव्हॉल्व्हर शैलावर रोखत मोहित म्हणाला
“बोलावते.. पण मला आधी हे काय चाललंय हे नीट कळायला हवं. तुम्ही कोण? आणि इथे कशासाठी आलात?”

“मी मोहित, कॉन्ट्रॅक्ट-किलर आहे, सुपारी घेऊन खून करणारा… “, मोहितचं वाक्य पूर्ण व्हायच्या आधीच करण ताडकन उठला
“ओ बॉडीगार्ड, जास्त शायनींग नै… जागेवर बस काय.. “, रिव्हॉल्व्हरच सेफ्टी लॉक उघडत मोहीत म्हणाला

त्याच्या डोळ्यातले खुनशी भाव बघून करणच्या लक्षात आले कि हा वेळ पडली तर खरंच रिव्हॉल्व्हर चालवायला मागे पुढे पाहणार नाही. तसं करण परत खाली बसला..

“.. तर मी मोहीत .. आणि हि इशिता, माझी गर्लफ्रेंड… तू तर ओळखतच असशील हिला…”, करणकडे हसत बघत मोहित म्हणाला

शैलाने करणकडे रोखून पहिले

“इथे कशाला आला?”, शैलाने विचारले
“सांगतो कि.. त्याशिवाय काम कसं व्हायचं आमचं? काय रे .. बॉडीगार्ड, खरंय ना?”

करण त्याचं बोलणं काळजीपूर्वक ऐकत होता, पण त्याच वेळी तो आपली रिव्हॉल्व्हर कुठे ठेवलीय ह्याचा विचार करत होता
“आम्ही इथं शेखरसाठी आलोय.. “, मोहीत आपली पाठ अधिक जोराने भिंतीवर दाबत म्हणाला.. त्याचा चेहरा वेदनेने काही क्षण वेडावाकडा झाला

“..पण त्या आधी.. ए.. बॉडीगार्ड, रिव्हॉल्व्हर कुठेय तुझी? इशिता म्हणली तू रिव्हॉल्व्हर घेऊन आलाय म्हणे बरोबर?”

शैलाने ह्यावेळी पुन्हा करणकडे रोखून पहिले ..

“करण व्हॉट इज धिस? तुझ्याकडे रिव्हॉल्व्हर आहे? आणि कोण आहे हि इशिता? तू कसा ओळखतोस हिला.. ?”

“ओ .. तुमच्या गप्पा नंतर.. बॉडीगार्ड… रिव्हॉल्व्हर कुठेय?”
करणने रागाने इशिताकडे बघितले. रिव्हॉल्व्हर त्याच्या खिश्यातच होते, पण मोहितने नेम करणवरच धरलेला होता. शिवाय रिव्हॉल्व्हरचे सेफ्टीलॉक ऑन होते, रिव्हॉल्व्हर बाहेर काढून सेफ्टीलॉक काढेपर्यंत नक्कीच मोहीतने वेळ दिला नसता.

करणने खिश्याकडे बोट दाखवले तसे इशिता वेगाने करण जवळ आली आणि तिने त्याच्या खिश्यातुन रिव्हॉल्व्हर काढुन घेतले.

“गुड.. अजून काही आहे? बॉम्ब-बिंब?” हसत हसत मोहित म्हणाला
“नाही..”

म्हणजे तुला शेखरला मारायची सुपारी दिलीय?.. “, शैला
“अहो काय असे लहान पोरांसारखे प्रश्न विचारताय?”

….

“आम्हाला काय सुपारी वगैरे नाही दिलीय कोणी शेखरची. कशाला कोण मारेल शेखरना, इतका भला माणुस तो. आमचं काय शेखर रावांशी वैर नाही.. आजारी आहेत ना ते??.. असुद्या.. झोपुद्या त्यांना..”
करण आणि शैलाची काही क्षण नजरानजर झाली.. शेखर आतल्या खोलीत मरुन पडला आहे हे कसंही करुन ह्या दोघांना कळता कामा नये असेच काहीसे विचार दोघांच्याही मनात होते.

“..उलट शेखर चांगले धडधाकट असणं, जिवंत असणं हेच आमच्या दृष्टीने फायद्याचे आहे.. “, इशिता मध्येच बोलली
“मग? तुम्ही इथे काय शेखरला प्रोटेक्ट करायला आलाय?”, शैला

“तसं समजा हवं तर.. तुम्ही उगा पाठीत माझ्या तो स्क्रू-ड्रायव्हर खुपसलात.. जरा दमानं घ्यायचं नं.. “, मोहितने व्हिस्कीची बाटली परत तोंडाला लावली आणि २-४ घोट घश्यात ढकलले

“..आणि ह्या उपकाराच्या बदल्यात??”,.. शैला
“हा..स्स आता कसं कामाचं बोललात.. घेणार ना.. पैसे मोजून घेणार.. अंन ते पण चांगले ५ करोड.. ”

“५ करोड?? अरे काय बँक उघडलीय का आम्ही इथे..”, खुर्चीतून ताडकन उठत करण म्हणाला
“ए अरे बॉडीगार्ड.. तुला म्हणलं का मी ५ करोड तुम्ही द्या? तुम्ही फक्त २-३ दिवस राहूद्या आम्हाला इथं.. आमचे पैसे आले कि आम्ही जाऊच इथून.. ”

“हे बघा, तुम्ही खूप कोड्यात बोलताय.. मला काही कळत नाहीए.. जर आम्ही तुम्हाला पैसे नाही द्यायचे तर मग कोणी?”, शैला
“ती आहे ना तुमची इन्शोरन्स कंपनी आणि तो संदीप, तो देईल की ..”, मोहित
“का? तो का देईल?”, संदीपचं नाव निघताच करण जरा सावध झाला. संदीप जर का या गोष्टीत इन्व्हॉल्व्ह झाला आणि तो इथपर्यंत आला तर..

“त्याने नै दिले तर शेखरला ठोकू आम्ही अन मग त्याच्या इन्शोरन्स कंपनीला द्यावे लागतील १५०करोड. आता १५० करोड देणं सोप्प? का ५ करोड?”, मोहित
“म्हणजे तुम्ही शेखरना त्याच्याच घरात किडनॅप करुन ठेवणार पैसे मिळेपर्यंत?”
“भारी आहे कि नै प्लॅन? आणि संदीपला कुठे माहितेय हे घर कुठेय?”, मोहित
“मग तुम्हाला कसं कळलं?”

“तुम्हीच तर आणलेत आम्हाला इथं, ह्या तुमच्या हातातल्या घड्याळाने”

“जेंव्हा इशिताने मला पहिल्यांदा तुमच्याबद्दल सांगितले, कसं तुम्हाला हॉटेलमध्ये आणलं होतं, कसं तिने तुम्हाला बेशुद्ध करायचा प्रयत्न केला, मग संदीप तिथे आला.. त्यानंतर तुम्हाला मिळालेलं काम.. मग शेखरबद्दल, तुमचं त्याच्या घरी.. इथं.. येऊन राहण्याबद्दल, मार्केटमध्ये रंगलेली त्या इन्शोरन्स पॉलिसीची चर्चा.. ..”

“.. मग मोहितने प्लॅन बनवला..”, इशिता म्हणाली, “त्यावेळी.. हॉटेलमध्ये तू भाळला नाहीस माझ्यावर आणि ते ड्रिंक्स घेतलं नाहीस, पण ह्यावेळी नाही.. तुला माझ्या प्रेमात पाडायला भाग लावले मी आणि तुला हे घड्याळ दिले.. जीपीएस ट्रॅकर असलेलं. तुम्ही निघालात त्याच दिवशी आम्ही पण निघालो.. पण तुमची अन आमची चुकामुक झाली.. तुम्ही अचानकच गायब झालात.. ”

“हम्म, पण आम्ही धीर सोडला नाही, तुमचं जीपीएस लोकेशन दिसत होते, पण इथे यायचं कसं ते कळेना.. आम्ही त्या गावात एका लॉज मध्येच राहिलो.. सकाळी जेंव्हा तुमचं लोकेशन इथे गावातच दिसलं तेंव्हा तुमचा पाठलाग सुरु केला आणि आलो इथपर्यंत..”, मोहित

“हे बघा, तुम्हाला जे काय करायचंय ते करा, पण शेखरला त्याचा त्रास होता काम नये.. त्याच्यापासून जोपर्यंत तुम्ही लांब आहेत तो पर्यंत मला काही प्रॉब्लेम नाही.. तुम्ही शेखरजवळ जायचा प्रयत्न केलात तर मलाही माझे हात हलवावे लागतील..”, करण निर्वाणीच्या सुरात म्हणाला

“नाय ओ नाय, कुनाला पण त्रास नाय देणार.. फक्त एकदा भेटून घेतो शेखरना.. ज्यांच्या जीवावर इतके पैसे कमावणार, त्यांना एकदा भेटायला नको?”, असं म्हणून भिंतीचा आधार घेत मोहित कसा बसा उभा राहिला

करण आणि शैलाच्या डोळ्यासमोर एकदम काजवेच चमकले. जर का हा मोहित खोलीत गेला तर..

“भेटा तुम्ही.. पण शेखर आता झोपतील.. मला नाही वाटत तुम्ही त्यांना भेटावं.. उगाच त्यांना टेन्शन वगैरे आलं आणि त्यांचं लिखाण थांबलं तर..”, शैला
“च्यामारी.. अहो कसलं टेन्शन? सांगू नका त्यांना आम्ही कोण? कशाला आलो? सांगा ह्या करणचे मित्र…”.. इशिताचा आधार घेत मोहित पुढं सरकू लागला..

लवकरच काहीतरी करणं गरजेचं होत..

“बरं .. बरं.. तुम्ही २ मिनिटं थांबा, मी आणि करण फक्त त्यांना औषध देऊन येतो.. त्यांना झोपू देत, मग फार तर हळूच दार उघडुन त्यांना बघा? ओके?”
“चालतंय की .. डोळ्यांना शेखर दिसल्याशी घेणं.. नाहीतर तुम्ही म्हणायचा शेखर आत मध्ये आहेत, आणि आत कोणीच नसायचं..”, काही काळ विचार करून मोहित म्हणाला

शैला आणि करण लगबगीने आतल्या खोलीत गेले..

“आलं लक्षात..”, शैला काही बोलायच्या आधीच करण म्हणाला.

दोघांनी खोलीचं दार हलकेच लोटून घेतलं.

“शेखर.. बरं वाटतंय न आता? औषध घेऊन टाक हे घे…”, फ्रिजरच दार उघडता उघडता शैला म्हणाली
“उठु नका तुम्ही.. हि घ्या गोळी.. ह्याने शांत झोप लागेल.. सकाळपर्यंत वाटेल बरं..”, करण म्हणाला

दोघांनी पटकन फ्रिजरमधून शेखरची बॉडी काढली.. आधीच जाड-जुड, त्यात बॉडी आता चांगलीच जड व्हायला लागली होती. कसलाही आवाज होऊ न देता ती बॉडी काढून बेडवर ठेवेपर्यंत दोघांची चांगलीच दमछाक झाली.. शैलालातर श्वास घेणं जड जाऊ लागलं.

करणने पटकन शेखरच्या बॉडीवर पांघरुण टाकले, डोक्याखाली दोन उश्या सरकवल्या आणि एक मंद नाईट-लॅम्प चालू केला.

सगळं ठीक ठाक आहे बघून दोघंही खोलीच्या बाहेर आले.

बाहेर मोहीत बंदुक तयार ठेऊन उभा होता..

“नै म्हणलं, आतून दुसरी बंदूक वगैरे घेऊन आलात तर आपलं असावं.. “.. मोहित हसत हसत म्हणाला.. “मला माहिते, तुम्ही असा वेडेपणा करणार नै, पण लोकांचं काय सांगता येत नै ओ आजकाल”

दोघांचे हात रिकामे आहेत ह्याची खात्री झाल्यावर त्याने रिव्हॉल्व्हर खिश्यात ठेवून दिली..

“झोपले का शेखर?”
“थांबा १० मिनिटं.. झोपतच एवढ्यात..”, करण म्हणाला

पण मोहीतला धीर धरवत नव्हता.. लंगडत लंगडत तो खोलीपाशी आला, त्याने करणला बाजूला सरकवले आणि हळूच खोलीचं दार उघडून आत डोकावले.

समोरच्या बेडवर शेखरची बॉडी शांत पसरलेली होती..
स्वतःची तसल्ली झाल्यावर मोहीत सावकाश बाजूला झाला..

लिव्हींगरुम मध्ये येऊन सगळे बसल्यावर मोहीतने घड्याळात नजर टाकली.. संध्याकाळचे ५.३० वाजत आले होते..

“..आता मुद्याचं बोलू.. चला संदीपशी बोलण्याची वेळ झाली..”, असं म्हणून त्याने खिश्यातुन मोबाईल बाहेर काढला..

तो नंबर फिरवणार इतक्यात करण हळू आवाजात ओरडला, “थांब..”
“का? काय झालं?”
“अरे कसला कॉन्ट्रॅक्ट किलर तू.. फडतूस पिक-पॉकेट करणारा पण वाटत नाहीस तू..”, करण काहीसं चिडून म्हणाला
“ए.. बॉडीगार्ड..”
“ए.. गप्प तू.. अरे काय अक्कल आहे कि नाही तुला.. इथून फोन लावतो आहेस? मूर्खा, दोन तासात पकडला जाशील…”, करण
“ते कसं ब्वा?, संदीपला तर पत्ता माहीतच नाहीए इथला..”
“बरोबर आहे.. माहित नाहीए, पण तुझा फोन लागला कि तो ट्रेस करायला असा कितीसा वेळ लागणारे? १०-१५ मिनिटांत तुझा नंबर किंवा मोबाईलचा आय.एम.इ.आय क्रमांक ट्रॅक होईल आणि पोलीस पोहोचतील इथे.. ”

“येस्स, करेक्ट, पण तु का सांगितलेस हे मला? उलट पोलीस इथे पोहोचले असते तर तुम्हाला बरंच होतं की..”, मोहित गोंधळून म्हणाला
“नाही.. पोलीस इथे आले तरी, शेखर होस्टेज आहेत तुझ्याकडे.. जोपर्यंत तुझी बंदुक शेखरवर रोखलेली आहे तोपर्यंत पोलीस काहीच करु शकले नसते. आणि मग अश्या वेळी एखादी चुक, एखादी सुटलेली गोळी.. मग ती तुझ्या बंदुकीतून असो, कि पोलिसांच्या.. शेखरचा जिव धोक्यात आला असता. पैसे संदीपचे जात असतील तर मला काय त्याच्याशी? शेखरच्या जीवाला कोणताही धोका पोचता काम नये..”, करण मोहीतला लक्षपूर्वक न्याहाळत म्हणाला

मोहीतला करणचे म्हणणे पटलेले होते. पण त्याच्या डोक्यात हा विचार आला नाही, कि ह्या घरात फक्त त्याचाच नाही तर शेखर, शैला आणि करणचाही मोबाईल होता. लोकेशनच शोधायचे झाले, तर त्यांच्या मोबाइलवरुनही शोधता आले असतेच..

“हम्म.. पॉईंट आहे.. पॉईंट आहे.. बर मग.. आता काय करायचे?”
“आपल्याला गावात जाऊन तिथल्याच एखाद्या पब्लिक फोन वरुन संदीपला कॉन्टॅक्ट करावं लागेल..”, करण
“आपल्याला??”
“हो मग, संदीप काय तुझ्या बोलण्यावर लगेच विश्वास ठेवेल का? तिथे जर मी असेन तर मी सांगु शकेन त्याला परिस्थिती..”

“हम्म.. हे हि बरोबरच आहे…”

करणला एव्हाना खात्रीच पटली होती हा मोहीत कोणी कॉन्ट्रॅक्ट किलर वगैरे नक्कीच नाहीए.. इतक्या फालतू, बाळबोध चुका कोणी कॉन्ट्रॅक्ट किलर करुच शकत नाही. पहिल्या भेटीत जी थोडीफार भीती त्याला मोहीतची वाटली होती, ती आता कुठल्या कुठे गेली होती. त्याच्या हातात बंदूक नसती तर करणने त्याला केंव्हाच लोळवले असते.

“पण तू नाही.. तुला मी बरोबर न्हेणार नै..”, अचानक काहीतरी सुचल्यासारखं मोहीत म्हणाला

करणला तेच हवं होतं.. तो मोहीतचं बरोब्बर माईंड-रिड करायला लागला होता.. किंबहुना तो मोहितच्या दोन पावलं पुढं जाऊन विचार करत होता

“का? काय झालं?”
“आधीच मला इथे नीट चालता येत नाहीए.. तिथे भर गर्दीत, गावात तू मला चकवा देऊन पळून गेलास तर?”

करणला आता मोहीतच हसायला यायला लागलं होत..

“हम्म.. पॉईंट आहे..”, त्याची नक्कल करत करण म्हणाला .. “मग?”
“हि.. शैला येईल माझ्याबरोबर.. आणि इथे इशिता राहील तुझ्याबरोबर.. विसरु नकोस, पोरगी असली तरी तिच्या हातात रिव्हॉल्व्हर असेल… चालाखी केलीस तर तुझ्या आधी शेखर वरती पोहोचले असतील..”, मोहित उसन्या आवेशाने म्हणाला

“नै.. असे मी काहीहि करणार नाही..”, करण मनातल्या मनात हसत म्हणाला

त्याच्या डोक्यात केंव्हाच एक प्लॅन तयार झाला होता, आणि त्यातला पहिला भाग जसा करणला हवा होता, तसाच पार पडला होता.

 

हि तर फक्त एक सुरुवात होती.. अजून पुढे बरंच काही घडणं बाकी होते.. काय? ते जाणून घेण्यासाठी.. वाचा डबलक्रॉसचा पुढचा भाग.. तोपर्यंत…

[ क्रमशः ]

डबल-क्रॉस (भाग ९)


डबल-क्रॉस (भाग ८) पासून पुढे >>

दुसऱ्या दिवसाची सुरुवात कुंद वातावरणानेच झाली. पाऊस थांबला असला तरी आकाश काळ्या ढगांनी गच्च भरलेले होते. वारा पडला होता त्यामुळे हवेत गारठा असूनही अस्वस्थ व्हायला होतं होते.

करणला जाग आली तेंव्हा काही क्षण आपण कोठे आहोत हेच त्याच्या लक्षात येईना. समोरच चित्र सगळं अंधुक अंधुक दिसत होते. त्याने मोठ्या कष्टाने डोळे उघडले आणि तो बिछान्यावरच पडून राहिला. हळू हळू कालच्या रात्रीच्या घटना त्याच्या डोळ्यासमोर तरळून गेल्या. काही क्षण त्याला वाटले ते सर्व एक भयाण स्वप्नच होते.. एक नाईटमेअर..

तो धडपडत खोलीतून बाहेर आला आणि तडक शेखरच्या खोलीत शिरला. समोरच्या बेडवर शेखर अर्थातच नव्हता. खोलीत एका कोपऱ्यात रक्ताळलेल्या कपड्यांचा, बेडशिट्सचा ढीग पडला होता. जमीन अजूनही काहीशी ओलसर लागत होती.

करण शून्यात नजर लावून खोलीच्या दरवाज्यात उभा होता.

“स्वप्न नव्हतं ते करण”, मागून शैलाचा आवाज आला तसा करण भानावर आला
“मलाही असंच वाटलं होतं, ते सगळं एक स्वप्न होतं. कदाचित शेखर बाहेर त्या सोफ्यावर बसला असेल, किंवा बाहेर गार्डनमध्ये वॉक घेत असेल. पण दुर्दैवाने काल जे काही घडलं ते सगळं खरंच होतं..”

शैलाने गडद निळ्या रंगाचा पलाझो आणि वर पिवळ्या रंगाचा, पांढऱ्या फुलांची नक्षी असलेला टॅंक टॉप घातला होता. अनपेक्षितपणे शैला फ्रेश आणि अधिकच सुंदर दिसत होती.

“कॉफी घेणार?”, शैलाने विचारले
“हम्म, चालेल..”, असं म्हणून करणने शेखरच्या खोलीचं दार लावून घेतले आणि तो बाहेरच्या हॉल मध्ये येऊन बसला

थोड्याच वेळात शैला कॉफीचे कप घेऊन बाहेर आली.

कॉफीचे दोन घोट घश्यात गेल्यावर करणला थोडी तरतरी आली.

काल संध्याकाळपासून, खरं तर काल दुपार पासूनच दोघांनीही काहीच खाल्ले नव्हते आणि त्यामुळे आता पोटात भुकेचा डोंब उसळला होता.

“काही खायला आहे?”, कॉफी संपवून करण म्हणाला
“प्लिज मला आत्ता किचन मध्ये जायला सांगू नकोस, डोकं खूप ठणकतंय माझं”, जमिनीवरच्या बिनबॅग वर पाय गुडघ्यात दुमडून जवळ घेऊन बसत शैला म्हणाली
“डोन्ट वरी, मी बघतो काहीतरी”, असं म्हणून करण किचनमध्ये शिरला. फ्रिजमध्ये काही पॅक केलेली सँडविचेस, चिप्सची दोन पाकीट आणि काही बॉइल्ड एग्स होते ते घेऊन तो बाहेर आला

शैलाने एक सॅन्डविच, थोडे चिप्स कसे बसे खाल्ले आणि तिने प्लेट बाजूला ठेवून दिली. शेजारच्याच टेबलावर तिचा आणि शेखरचा एक जुन्या काळचा फोटो फ्रेम मध्ये ठेवलेला होता तो उचलून तिने छातीशी धरला

“असं नाहीए कि आजकाल आमचे संबंध फार सलोख्याचे होते, किंवा आमचं एकमेकांवर जीवापाड प्रेम उरले होते. पण पहिले काही वर्ष आम्ही खूप छान एकत्र घालवली होती. आणि त्या आठवणी कायमच माझ्याबरोबर राहतील…”, शैला म्हणाली

“शेखरवर अनेक मुली फिदा होत्या. आधीच हँडसम आणि त्यात बुक्स हिट झाल्यावर प्रसिद्धी पण मिळाली म्हणल्यावर त्याचे लेडीज फॅन फॉलोविंग खूप होते. पण असे असतांनाही आम्ही दोघे जवळ आलो. त्यानं त्या सगळ्यांमधून मला निवडले ह्याचा मला खूप जास्ती आनंद होता.

ते दिवस आमचे खूपच छान होते. पण नंतर जणु कुणाचीतरी दृष्ट लागली आणि एक एक करत आमच्यात दुरावा वाढतच गेला.”, शैला बोलत होती

करणंच मात्र तिच्या बोलण्याकडे लक्ष नव्हते. त्याच्याकडे असल्या नॉन-सेन्सला वेळ नव्हता. त्याने प्लेटमधली सॅन्डविच संपवली, मूठभर चिप्स तोंडात टाकली, एक बॉइल्ड एग घेतले आणि तो तिथून उठला व दार उघडून बाहेर आला.

 

बाहेर कुठल्याही क्षणी पाऊस येईल अशीच परिस्थिती होती.

चपला न घालताच तो चालत नदीपाशी गेला. पायाला थंडगार चिखलाचा स्पर्श सुखावत होता. नदीचे गारठलेले पाणी त्यानं सपासप तोंडावर मारले तसं त्याला थोडं फ्रेश वाटलं. तेथीलच एका दगडावर पाण्यात पाय सोडून तो बसला.

आदल्याच दिवशीच्या सकाळी तो आणि शेखर समोरच्या दगडावर गप्पा मारत बसले होते

जादू आहे करण ह्या जागेत.. जादू“, शेखर त्याला म्हणाला होता, “इथं बसलं ना कि मेंदु कसा फटाफट चालायला लागतो

करणला आज ह्याच जादूची गरज होती. त्याचा थिजलेला मेंदु जितका भराभर काम करायला लागेल तितकं चांगलं होतं.

त्याने दिवसभर करायच्या कामांची यादी करायला सुरुवात केली

१. सगळ्यात पाहिलं.. संदीपला फोन करुन सर्व काही ठीक-ठाक असल्याचा अपडेट द्यायचा
२. शेखरच्या ईमेल मधून झेड चैनलला एक ईमेल करुन काम सुरु झाले असल्याचे सूचित करायचे.
३. शेखरची खोली नीट नजरेखालून घालायची. कुठेही रक्ताचे डाग असतील तर ते नष्ट करायचे
४. काल रात्री खरंच कोणी घरात होतं का ह्याचा तपास करायचा. बाहेरचा दरवाजा आतून बंद होता. म्हणजे बाहेरुन तर कोणी आले नव्हते. मग घरात यायला दुसरा कुठला रस्ता आहे का आणि असेल तर तिकडून कोणी आलं होतं का हे तपासायचं
५. शेखरची बॉडी फ्रिजर मध्ये असली तरीही ती कायमचीच तेथे फ्रेश राहू शकणार नाही हे तो जाणून होता. एक-दोन दिवसांतच शेखरचा मृत्यू झालाय हे जाहीर करणे महत्वाचे होते. त्यानंतर कोणताही गल्लीतला डॉक्टर ही बॉडी खूप आधीची आहे हे सांगू शकला असता
६. शेखरचा मृत्यू अपघाती दाखवणं शक्यच नव्हतं. शरीरावर इतके वार शेखरचा मृत्यू एक मर्डर आहे हे स्पष्ट करत होता. मग त्यासाठी तशी एखादी सिच्युएशन निर्माण करणे गरजेचे होते..
७. आणि जर ते शक्य नाही झाले तर सरळ सर्व पैश्यावर पाणी सोडून तेथून पोबारा करणे हा एकमेव मार्ग होता. शेखरच्या मृत्यूनंतर तेथील पुरावे नष्ट करून त्याने आपल्या निर्दोषपणाचे सर्व रस्ते नष्ट करून टाकले होते. त्यामुळे तोही आता ‘ऍक्सेसरी टु मर्डर’ होताच. शैला आली तर शैला बरोबर, नाहीतर तिच्याशिवाय तेथून पळ काढणे हा शेवटचा मार्ग होता. अर्थात हा पर्याय करणने अगदीच शेवटचा ठेवला होता. शैला आणि आता शैलाची झालेली हि सर्व संपत्ती तो मिळवणारच ह्याच विचाराचा होता.

एकदा कामांची आखणी झाली कि मग करण तेथुन उठला. प्रत्येक क्षण महत्वाचा होता. आपला फोन आणायला तो आतमध्ये गेला. शैला अजूनही शेखरचा फोटो घेऊन बिन-बॅगवर बसुन होती. कुठेतरी स्वतःच्याच विचारात बुडलेल्या शैलाने करणकडे बघितलेही नाही. करणनेही तिच्याकडे दुर्लक्ष केले आणि आपल्या खोलीतून मोबाईल घेऊन तो बाहेर पडला.

 

घड्याळात सकाळचे ९.३० वाजून गेले होते. करण काही अंतर चालून गेला आणि मग त्याने संदीपला फोन लावला

“बोल करण, मी तुझ्याच फोनची वाट बघत होतो. एव्हरीथिंग ऑलराईट?”
“येस्स बॉस, एव्हरीथिंग इज ऑलराईट”, आपला आवाज नॉर्मल ठेवत करण म्हणाला. मग त्याने काल दुपारपासून आत्तापर्यंतचे ५ मिनिटांत काल्पनिक ब्रिफींग केले आणि परत दुपारनंतर फोन करतो म्हणून निरोप घेतला
“बर करण, मी दुपारी शेखरना फोन करेन, माझा फोन येईल म्हणून त्यांना आधीच सांगून ठेव”, करण फोन ठेवत असतानाच संदीप म्हणाला

करण अचानक चपापला.. “शेखरला फोन? कशाला?”
“अरे त्यांना आपल्या इन्शोरंन्स कंपनीचा फीडबॅक फॉर्म पाठवायचा आहे.. त्यांच्याकडून टेस्टिमोनी आणि रेटिंग्स मिळाले तर आपल्याला हवंय ना ते..”

शेखर ह्या जगातच नाही तर संदीप कुठून बोलणार त्याच्याशी. बिकट परिस्थिती होती, कसंही करून वेळ निभावून न्हेणे महत्वाचे होते.

संदीपचा फोन येईल तेंव्हा एक वेळ शेखर बाथरुममध्ये आहेत वगैरे सांगता येईल.. पण किती वेळा? संदीप परत फोन करेलच.
अचानक करणला एक कल्पना सुचली

“किती वाजता फोन कराल तेवढं सांगा म्हणजे मी शेखरना बाहेर येऊन थांबायला सांगतो..”, करण म्हणाला
“बाहेर? का?”
“घरात थोडा फोनच्या रेंजचा प्रॉब्लेम आहे, फोन लागत नाहीत. इथे बाहेर यावे लागते. थोडं आड बाजूला घर आहे ना.. म्हणून..”
“ओह.. अच्छा मी साधारण १२च्या सुमारास करेन”
“हरकत नाही. कालपासून पाऊस खूपच लागून राहिलाय. दुपारी पाऊस नसेल तर ते येऊन थांबतील.. नाहीच तर तसेही ते मेल्स चेक करतातच. तुम्ही इमेल पाठवून ठेवा”
“चालेल, पण मी फोन करीनच”, असं म्हणून संदीपने फोन ठेवून दिला.

निदान आजच्या दिवसापुरतं तरी संदीपला टोलवण्यात करण यशस्वी ठरला होता. थोड्यावेळात तीनही फोन ‘फ्लाईट-मोड’ ला टाकून ठेवले कि संदीपला फोन ‘अनरिचेबल’ लागला असता. ‘झेड चॅनल’ बरोबरच संदीपच्या ईमेललाही शेखरच्या ईमेल अकांउंट मधून उत्तर देऊन टाकले कि काम झाले होते.

करण आतमध्ये गेला तेंव्हा शैला बाहेर हॉल मध्ये नव्हती. शेखरचा लॅपटॉप बाहेरच लोळत पडला होता. करणने तो चालू केला. चार्जर नसल्याने बॅटरी अगदी शेवटच्या काही पर्सेंटेज पूर्ती शिल्लक होती. करणने ब्राउझर ओपन केला आणि पटापट हिस्टरी चेक केली. नशिबाने पासवर्ड सेव्हड असल्याने ईमेल-अकाऊंटच्या हिस्टरीवर क्लिक केल्यावर ईमेल्स उघडल्या गेल्या.

करणने जुजबी शब्दात ‘झेड चॅनल’ ला मेल करून टाकली तोवर संदीपची मेल इनबॉक्स मध्ये येऊन धडकली होती.

करणने शक्य तितक्या पटापट तो फॉर्म भरला, पूर्ण सॅटीस्फाईडचे फाईव्ह स्टार रेटिंग दिले आणि लॅपटॉप बंद करून टाकला.

 

लैपटॉप जागेवर ठेवून तो शेखरच्या खोलीकडे निघाला. शैलाचा तिच्या खोलीतून गाणं गुणगुण्याचा आवाज येत होता. करण प्रथम तिच्या खोलीत गेला.

“शैला, नीट आठव आणि मला सांग ह्या घरात यायला अजुन कुठला रस्ता आहे का?”
“मला कसं माहीत असणार, मी रोज येते का इथं राहायला? शेखरने हे घर बांधलं होतं, असेल कुठला रस्ता तर तो त्यालाच माहीत”, शैलाने कॅज्युअली उत्तर दिले
“शैला मुर्खासारखी उत्तर देऊ नकोस. लहान मुलांचा खेळ नाही चाललाय इथे. एक छोटीशी चुक आणि आपण दोघेही उरलेल्या आयुष्यात तुरुंगात असु”

“माझ्या माहितीत तरी फक्त एकच एंट्रन्स आहे, बाहेरुन..”, शैला

“मी सगळी दारं, खिडक्या तपासल्या, सगळ्या आतूनच बंद आहेत, कुठूनही तोडफोड किंवा जबरदस्तीने आतमध्ये घुसू शकेल अशी खूणही दिसत नाहीए”, करण
“अम्म, एक तळघर आहे खाली, पण त्यालासुध्दा बाहेरुन रस्ता नाहीए”, शैला
“तळघर?”, करण एकदम सावध झाला, “कुठेय दाखव”

शैला काही न बोलता खोलीतून हॉलमध्ये आली. हॉलमध्ये एक मोठ्ठी विंग चेअर होती ती बाजूला सरकवली आणि जमिनीला लागून असलेली एक कडी नजरेस पडली.

“हे दार आहे तळघरात जायला, पण ह्याला सुद्धा कडी आहे..” शैला दाराकडे बोट दाखवत म्हणाली

शेखरच्या मनात असलेली अंधुकशी आशा, कि बाहेरूनच कोणीतरी येऊन शेखरच खून केला, ती हि आता नाहीशी झाली होती.
शैला मात्र एव्हाना करणकडे रोखुन बघत होती.

“काय झालं? असं का बघतीयेस माझ्याकडे?”, करणने वैतागून शैलाला विचारले
“करण , शेखरला तुच तर मारलं नाहीस ना?”, शैला
“काय डोकं बिकं फिरलय का तुझं? मी कश्याला मारु शेखरला?”
“माझ्यासाठी.. पैश्यासाठी.. काल दुपारी मार्केटमध्ये तुझ्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसत होतं तू कसला विचार करत होतास ते.. ”

“ओके, गो अहेड, प्रुव्ह इट, चल पोलिसांना फोन करुच आपण”, करण फोनकडे जात म्हणाला
“ओके ओके.. आय एम सॉरी”, शैला
“शैला, हे बघ, आपण आता अश्या परिस्थतीत आहोत कि तुला माझ्यावर आणि मला तुझ्यावर विश्वास ठेवण्याशिवाय दुसरा कुठलाही पर्याय नाहीए. आपल्याला एक टीम म्हणूनच काम करायचंय हे कायम डोक्यात ठेव. एकही चुक होता काम नये. राहील लक्षात?”
“हम्म”, शैला

“बरं, चल बघु काय आहे खाली त्या तळघरात..”, असं म्हणून करणने दाराची कडी उघडली, तेवढ्यात शैलाचा फोन वाजला ..

“फॉर गॉड्स सेक शैला, पुट युअर फोन ऑन फ्लाईट-मोड”, करण ओरडला, पण नंतर त्याच्या लक्षात आलं कि त्याने शैलाला याबाबद्दल काहीच सांगितले नव्हते. इतकंच काय, पण त्याने त्याचा स्वतःचा फोन सुद्धा त्याने अजून फ्लाईट-मोडला टाकलेला नव्हता.

“कुणाचा आहे?”
“माझ्या मैत्रिणीचा, क्लब पार्टनर आहे”
“ओके, नॉर्मल बोल, कसला पण संशय येता कामा नये, मध्येच शेखरला कॉफी ठेवलीय असं ओरडून सांग ओके?”
“हम्म”, असं म्हणून शैलाने फोन उचलला

शैला फोनवर बोलत होती तोवर करणने पटकन आपला फोन फ्लाईट-मोडला सेट केला.

मध्येच शैलाने करणने सांगितल्याप्रमाणे मुद्दाम शेखरला उद्देशुन कॉफी टेबलावर ठेवलीय, लॅपटॉप चार्जींगला लाव वगैरे सूचना दिल्या. थोड्याफार गप्पा मारून शैलाने फोन ठेवून दिला.

“हे काय होते मागाचचे करण? कशाला माझ्यावर ओरडलास? आणि फ्लाईट-मोडचा काय प्रकार आहे?”, शैला कमरेवर हात ठेवुन करण समोर उभी राहीली
“सांगतो, सगळं सांगतो, आधी तो फोन फ्लाईट-मोडला कर”, असं म्हणून करणने शैलाचा फोन काढून घेतला आणि फ्लाईट-मोड चालु केला.

आजूबाजूला बघताना करणचे लक्ष हॉलमधल्या लँडलाईन फोन कडे गेलं.
“ह्याचा नंबर कुणाकुणाकडे आहे? संदीपकडे?”, करणने त्या फोनकडे बोट दाखवत विचारले
“नाही, कुणाकडेच नाही. तो फोन अगदी इमर्जन्सी म्हणून आम्ही ठेवलाय, इथे रेंजचा प्रॉब्लेम आहे ना, सो कधी लागलाच तर म्हणून. पण नंबर कुणाकडेच नाहीए”, शैला
“शुअर?”
“डेड शुअर”
“गुड देन..”

“अरे, पण अश्याने आपल्याला कुणाचाच फोन येणार नाही”, शैला गोंधळुन म्हणाली
“आय नो..”, असं म्हणुन करणने त्याचं संदीपशी झालेलं संभाषण सांगितले

“ओह, आय सी.. करण वुई हॅव टु ऍक्ट फास्ट. काय विचार केला आहेस तु?”, शैला
“अजुन तरी काही नाही. वन ऍट अ टाइम. सगळ्यात पहिल्यांदा ते कपडे, बेडशीट्स तू बाहेर घेऊन जा.. थोडं लांब आणि जाळून टाक. तोवर मी शेखरची खोली परत चेक करतो. कुठे काही रक्ताचे डाग उरले नाहीत ना नीट तपासायला हवं.”
“ओके”, असं म्हणुन शैला किचनमध्ये गेली. कॅम्पफायरसाठी थोडं केरोसीन किचनमध्ये ठेवलेले होते ते आणि माचीस-बॉक्स घेऊन ती शेखरच्या खोलीत गेली. करणने आपले काम चालु केले होते. शैलाने कोपऱ्यातील तो कपड्यांचा ढीग उचलला आणि घराबाहेर पडली.

 

तासाभरानंतर करण आणि शैला दम खात हॉलमध्ये बसले होते.

“ऑल डन?”, करणने शैलाला विचारले
“हम्म, तु?”
“येस, ऑल क्लिअर. बर, मी तुला सांगायचं विसरलो.. तो सगळा ढीग पूर्ण जळून झाल्यावर त्याची राख…”
“टेकन केअर बॉस, सगळी राख नदीत फेकून दिलीय”, शैला हसत म्हणाली
“गुड, व्हेरी गुड”

“बरं.. आता?”
करणने घड्याळात नजर टाकली. १२ वाजत आले होते.

“लेट्स इट. तु आंघोळ उरकून घे, मी जेवायचं बघतो काहीतरी. एग्स आहेत, ब्रेड आहे. ऑम्लेट करतो..”
“आय एम फाईन, फ्रिज मध्ये थोड्या पेस्ट्रीजपण आहेत”, असं म्हणून शैला आंघोळीला निघून गेली

शैला आंघोळीला गेलीय ह्याची खात्री झाल्यावर करण उठला आणि पहिल्यांदा किचन मधल्या सगळ्या धारदार वस्तू, जसे चाकू, कात्र्या, चिकन कट करायचा धारधार पातं, बर्फ फोडायचा स्क्रू-ड्रायव्हर वगैरे, उचलल्या आणि कपाटातील एका ड्रॉवर मध्ये टाकून त्याला कुलूप लावून टाकले. शेखरच्या बाबतीत होऊ शकते तर त्याच्या बाबतीत का नाही? शेखरचा खून शैलाच्याच हातून झाला आहे ह्याची त्याला आता खात्री पटली होती. घरात जबरदस्तीने कोणी घुसल्याची कुठलीही खूण नव्हती. सर्व दार, खिडक्या आतूनच बंद होत्या. फक्त एकच गोष्ट त्याला सतावत होती ती म्हणजे शेखरच थंडगार पडलेलं शरीर.

अर्थात त्याचा विचार करायला नंतर वेळ होता, आत्ता वेळ होती ती शेखरचा मृत्यू जाहीर करायची आणि त्यासाठी परफेक्ट प्लॅन असणं जरुरी होतं. एक छोटीशी चुक आणि होत्याचं नव्हतं होणार होतं.

करणने गॅस चालू केला आणि हातातले अंड फोडून पॅन मध्ये टाकलं

बाहेर जवळजवळ काळोखच पसरला होता. करणची २-३ ऑम्लेट्स होईपर्यंत जोरदार पाऊस सुरु पण झाला.

करण मगाशी शैलाला म्हणाला खरं कि एकमेकांवर विश्वास असणं गरजेचं आहे, एकत्र टीम म्हणुन काम करु वगैरे, पण समहाऊ करणचाच शैलावरचा विश्वास कमी झाला होता. शेखरच्या मृत्युनंतर अचानकच करणला तिच्या वागण्यात बदल जाणवला होता. करणबद्दल तिच्या डोळ्यात असलेली ती चमक अचानकच दिसेनाशी झाली होती.

“शेखरचा मृत्यू खरोखरच एक अपघात होता की शैलाने जाणूनबुजून..”, करणच्या मनात विचार तरळून गेला
ही बाई जरा डेंजरच आहे, प्रत्येक पाऊल उचलताना नीट काळजी घेऊनच वागावं लागणार आहे हे करणने त्याचं वेळी मनोमन ठरवून टाकले.

करणने शैलाचा विचार मनातून काढून टाकला आणि पुन्हा शेखरच्या मृत्यूचा विचार सुरु केला.

काहीही झालं तरी शेखरचा मृत्यू झाला तेंव्हा तिथे आपण स्वतः हजर होतो हे दाखवणं गरजेचं होतं. शेखरच्या इन्शोरंन्स पॉलिसीमध्ये शैला ५०% भागीदार असल्याने आणि शेखरच्या मृत्यूचा फक्त आणि फक्त तिलाच फायदा होत असल्याने, संशय पहिला तिच्यावरच गेला असता. शेखरच्या मृत्यूच्या वेळी शैला कुठेतरी दुर होती हे सिध्द होणं गरजेचं होतं. दुसरी गोष्ट म्हणजे शेखरची बॉडी मिळता कामा नये, नाहीतर पोस्टमोर्टमध्ये मृत्यू कसा झाला हे प्रकाशात आलेच असते. सो, त्या दृष्टीनेसुद्धा विचार होणे गरजेचे होते.

“अपघात..”, सगळ्यात पहिला विचार करणच्या डोक्यात आला

“समजा तो आणि शेखर मासे पकडायला बोटीने नदीत गेले.. शेखरने खूप प्यायली होती. त्याने करणला न जुमानता लॉंच आपल्या ताब्यात घेतली. वेगाने चालवताना त्याचा ताबा सुटला. करणने जीव वाचवायला पाण्यात उडी घेतली आणि लॉंच खडकावर आपटली, त्याचा स्फोट झाला आणि शेखर त्यात जळून मृत्यू पावले..”

पहिल्यांदा करणला तो विचार हास्यास्पद आणि फारच फिल्मी वाटला. पण अधिक विचार करता त्याला त्यात काही दोष सुद्धा सापडेनासे झाले.

असा अपघात होणं शक्य आहे.. होऊ शकते. फक्त नदीत असे काही मोठे खडक आहेत का ते बघणं जरुरी होते आणि लॉंचचे अवशेष बघून करणंच बोलणं पटावं अशी परिस्थिती निर्माण करणं आवश्यक होतं.

खाऊन झाल्यावर लॉंचने नदीत एक चक्कर मारुन मोठे खडक तपासून यायचं करणने निश्चित केलं खरं, पण बाहेरचा पाऊस बघुन सध्या तरी ते शक्य होईल असे वाटत नव्हते. पाऊस कमी होईपर्यंत हातावर हात घेऊन बसणं हा एकच पर्याय होता. शिवाय लॉंच किनाऱ्याच्या दुसऱ्या बाजूला होती, कारण चार्जर आणायला जाताना करण लॉंच घेऊन गेला होता, येताना मात्र ते कार घेऊन आले होते.

म्हणजे आता परत कारने त्याबाजूला जाऊन लॉंच घेऊन परत येण्याशिवाय दुसरा पर्याय नव्हता. त्यात अजून वेळ जाणार होता. इथे प्रत्येक क्षण महत्वाचा असताना हा अनावश्यक वेळेचा अपव्यय पाहून करण चरफडला.

करणंच जेवणं तयार झालं तोवर शैला आंघोळ करुन आवरुन आली होती.

करणंही पटकन आंघोळ करुन आला आणि मग जेवता जेवता त्याने आपला प्लॅन शैलाला सांगितला.

“ते ठीक आहे करण, पण शेखरला फक्त बेडवरुन त्या फ्रिजमध्ये न्हेताना आपली इतकी वाट लागली होती. आणि तू म्हणतो आहेस त्याला बेडरुममधून बाहेर लॉंच पर्यंत घेऊन जायचं… जमेल का आपल्याला..?”
“जमवायलाच लागेल कसंही करुन. पण ते बघू नंतर, आधी लॉंच इकडे आणणं महत्वाचं. त्यानंतरच मी रेकी करायला नदीत जाऊ शकतो.”

“करण, माझ्या डोक्यात अजून एक भारी कल्पना आलीय.. सांगू?”, शैला
“हम्म, सांग..”
“हे बघ, आपण लॉंच आणायला गावातूनच जाणार बरोबर?”
“येस, बरोबर..”
“मग, आपल्या बरोबर शेखर सुध्दा येईल..”
“शेखर? मला नाही कळलं..”
“सांगते, गावात शेखरचे लांबचे नातेवाईक राहतात. एकटेच असतात ते, बरेच म्हातारे आहेत.. दिसतही नाही त्यांना नीट. इथे आलो आम्ही कि शेखर त्यांना आवर्जून धावती भेट देतो आणि काही पैसे देतो मदत म्हणून.. ”
“बरं मग..”
“मग ह्यावेळी हि तसंच होईल.. फक्त शेखरला दारू थोडी जास्ती झालेली असल्याने तो गाडीतच बसून राहील आणि मी घरी जाऊन पटकन पैसे देऊन येईन..”
“नाही.. मला नाही कळलं अजून..”
“अरे असं काय करतोस.. शेखरच्या ऐवजी खिडकीत तू बसशील, ती टोपी, गॉगल घालून. अंगात शेखरचे दोन-चार कोट घाल एकावर एक.. आणि नुसता खिडकीतून हात कर..”
“काही काय.. एव्हढं कळणार नाही का?”
“तूच बघ बाहेर, किती अंधारलंय. त्यात पाऊस. त्या म्हाताऱ्याला लांबून काय कळणारे. मी सांगते, शेखरने जास्त झालीय, त्यांना उद्या परवा घेऊन येईन घरी परत. त्या थेरड्याला काय पैसे मिळाल्याशी घेणं.. ”
“बरं.. पण त्याने काय होईल?”

“त्याने दोन गोष्टी होतील, एक म्हणजे तो म्हातारा पुरावा आहे कि शेखर आज दुपार पर्यंत जिवंत होता आणि त्याला खूप दारू चढलेली होती. मग तेथून तू लॉंच घेऊन परत ये. समजा तुला हवा तसा खडक मिळालाच तर शेखरचा अपघाती मृत्यू करून टाकू.

पोलिसांना आपण हेच सांगणार कि गावातून घरी येताना तुम्ही दोघे लॉंच ने आलात आणि मी कारने. म्हणजे मी तुमच्या बरोबर नव्हते. शेखरला दारु जास्ती झाली होती ह्याचा तो म्हातारा पुरावा आहेच. त्यात अंधार आणि जोराचा पाऊस, अपघात होऊ शकतो लॉंचचा.. “, शैला आपल्याच कल्पनेवर खुश होतं म्हणाली.

“व्हेरी गुड आयडिया.. पण इतक्या पावसात मासे पकडायला कोण जाईल?”
“हम्म, ओके सो मासे पकडायला नाही गेलात तुम्ही. नुसती लॉंच घेऊन परतत होतात. आपण शेखरला समजावयाचा प्रयत्न केला आत्ता नको लॉंच न्ह्यायला, पण त्याने ऐकलं नाही आपलं.. सिंपल..”

“ठीक आहे, मला एक तासभर वेळ दे, नीट विचार करु देत प्लॅनचा, कुठे काही लूप-होल नाहीये ना नीट बघावं लागेल”
“गो अहेड, मी तोवर शेखरचे कपडे काढून ठेवते.. ”

दोघजणं प्लॅनबद्दल बोलतच होते तोच दारावरची बेल वाजली.

दोघांनीही चमकून एकमेकांकडे बघितले.

करणने शैलाला गप्प राहायची खूण केली, तो दबक्या पावलांनी दरवाज्यापाशी गेला आणि दरवाजाच्या पिप-होल मधून बाहेर पहिले. पण बाहेरच्या काळोखात काहीच कळत नव्हते. फक्त दोन आकृत्या दिसत होत्या. पावसात चिंब भिजल्याने दोघेही कुडकुडत होते.

“कोण आहे?”, शैलाने हलक्या आवाजात विचारलं
करणने माहीत नाही अशी खूण केली.

एव्हाना परत बेल वाजली.

“काय करायचं?”, शैलाने पुन्हा हळू आवाजात विचारलं
करणने हळूच आपल्या पॅन्टच्या खिश्याला हात लावला. त्याच रिव्हॉल्व्हर खिश्यातच होतं.

“नक्की तू किंवा शेखरने कुणाला इकडे बोलावले नव्हते?”
“नाही.. इथे आम्ही कधीच कुणाला बोलावत नाही..”

दरवाज्यावरची बेल पुन्हा वाजली

“शैला तू दार उघड, मी इथे मागे अंधारात लपून बसतो. शक्यतो जे कोण आहे त्याला बाहेरच्या बाहेरच कटवायचा प्रयत्न कर. अगदीच वेळ आली तर मी येईन बाहेर आणि जबरदस्तीने आपण त्यांना घालवून देऊ.. ओके?”, करणने शैलाच्या जवळ जाऊन कुजबुजत विचारले
“ओके..”, असं म्हणून शैला दरवाज्यापाशी गेली आणि तिने दार उघडले. तोवर करण दरवाज्याच्यामागे लपून बसला, त्याचा एक हात रिव्हॉल्व्हरवर तयार होता.

“येस्स?”, शैलाने बाहेरच्या व्यक्तींना विचारले
“सॉरी टु डिस्टर्ब् यु मॅम, पण आमची गाडी तिकडे बाहेर रस्त्यावर बंद पडलीय. फोनला नेटवर्कही नाहीए, फक्त एक फोन करू शकलो तुमच्याकडे लँडलाईन असेल तर.. तर फार उपकार होतील..”, तो माणुस म्हणाला
“पण तुम्हाला इथं बंगला आहे कसं कळालं. मुख्य रस्त्यापासून तर खुप आतमध्ये आहे हे.. “, शैला
“हो बरोबर.. पण त्या वळणावर तुमची पजेरो बंद पडलेली दिसली.. आम्ही आपलं चान्स घ्यावा म्हणून अंदाजानेच आलो इकडे..”, तो माणूस म्हणाला
“तुमच्या मागे कोण आहे?”, शैला

“ओह ह्या.. मॅडम ह्या मॉडेल आहेत, एका जाहिरातीचं शूटिंग होतं इकडे म्हणून आम्ही आलो होतो…”, तो माणूस म्हणाला
“आणि तुम्ही? तुम्ही पण मॉडेल का?”, शैला
“नाही.. मी मॅडमचा बॉडीगार्ड आहे.. प्लिज आपण आत मध्ये येऊन बोलूयात का? मॅडम पण थंडीने कुडकुडल्यात…”
“एक मिनिटं..”, असं म्हणून शैलाने पोर्चमधला दिवा चालू केला आणि समोरचा तो हँडसम तरुण बघून ती जागेवरच खिळली.

गोरापान, कमावलेली शरीरयष्टी, शर्ट भिजल्याने शरीराला चिकटलेला.. त्यामुळे त्याची बॉडी दिसत होती. हसल्यावर गालाला पडणारी खळी शैलाचा श्वास थांबवत होती.

नकळत शैलाला आपल्या हृदयाचे वाढलेले ठोके जाणवू लागले.

तिने त्या मागच्या तरुणीकडे बघितले. साधारण मॉडेल कश्या असतात तशीच ती होती. शैलाने पुन्हा त्या तरुणाकडे आपले लक्ष वेधले.

“हे बघा.. आत्ता माझा नवरा झोपलाय, जरा तब्येत बरी नाहीए त्यांची..”
“डोन्ट वरी मॅडम, मला लक्षात येतंय.. इथे आड बाजूला.. असं अनोळखी व्यक्तींना घरात घेणं तुम्हाला असुरक्षित वाटू शकतं, आम्ही खरंच आर्टिस्ट आहोत.. हे माझं कार्ड”, असं म्हणून त्या व्यक्तीने आपलं कार्ड शैलाच्या हातात दिलं.

कुठल्याश्या मॉडेल-एन्जन्सी आणि सेक्युरिटी फोर्स च ते कार्ड होतं .. कोपऱ्यात ‘मोहित’, असं नाव लिहिलं होतं.

“ही इज सो हॉट अँड यट क्युट.. मोहित.. नाव अगदी शोभतंय”, शैला स्वतःशीच म्हणाली
“मॅडम.. पाहिजे तर मी बाहेर थांबतो.. मॅडम आत येऊन फक्त आमच्या टीमला फोन करतील म्हणजे कोणीतरी मागे येऊन आम्हाला घेऊन जाईल” , मोहित हसत म्हणाला

“नाही, त्याची आवश्यकता नाही, तुम्ही या आत मध्ये, पण फक्त एकच फोन आणि ऑफ यु गो.. ओके?”
“ओके”, असं म्हणून दोघंही आतमध्ये आले…तसा करण पटकन सोफ्यावर जाऊन बसला

शैलाने हॉल मधील बाकीचे दिवे चालू केले आणि करणकडे बोट दाखवत ती त्या दोघांना म्हणाली, “हे माझे मिस्टर…”

करण आजारी असल्याचं भासवत उभा राहिला, त्याने मोहितशी हातमिळवणी केली व मागे उभ्या असलेल्या त्या तरुणीकडे कटाक्ष टाकला आणि तो जागच्या जागी खिळलाच..

त्याच्या समोर.. त्याची गर्लफ्रेंड.. इशिता उभी होती..

 

[क्रमशः]