डबल-क्रॉस (भाग १०)


डबल-क्रॉस (भाग ९) पासून पुढे >>

करण काही बोलणार इतक्यात इशिताने त्याला हळुच गप्प राहायची खुण केली.

मोहीत आणि इशिता दोघांचेही पाय चिखलाने भरलेले होते. दोघांनीही बुट बाहेर काढले आणि पाय पुसुन आतमध्ये आले. शैला अजूनही मोहितकडे बघण्यातच गुंग होती. थोडेसे मानेपर्यंत रुळणारे त्याचे काहीसे कुरळे केस पावसाने चिंब भिजले होते. गालावरची खुरटी दाढी, एका कानातले किंचितसे लोंबते इअरिन्ग, मनगटाला बांधलेले काळ्या मण्यामण्यांचे ब्रेसलेट, हायअँकले शूज आणि एकूणच त्याचा मर्दानी लुक शैलाला मोहवून टाकत होता. त्याच्या मानाने इशिता अगदीच अवतारात दिसत होती. इतक्या पावसातून चालत येऊनही मोहितच्या चेहऱ्यावर मात्र अदबशीर, मंद हसू होते.

करणला शैलाचे मोहितकडे असं वेड्यासारखं बघत राहणं अस्वस्थ करत होतं.

मोहित शूज काढून सोफ्यावर बसायला गेला तसा करण म्हणाला, “अं.. फोन तिथे आहे..”, असं म्हणून त्याने कोपऱ्यातल्या फोनकडे बोट दाखवले.

“ओह फोन येस.. “, असं म्हणून मोहित उठला आणि फोनपाशी गेला

“थँक्स मॅम, थोडं पाणी मिळेल, इतकं अंतर चालून दमलोय खुप”, इशिता म्हणाली
शैलाला त्यांना इथं एकटं सोडुन जावंस वाटत नव्हतं, पण करण आजारी आहे असं सांगितल्याने त्याला पाणी घेऊन ये, असंही सांगता येईना.

शैला आत गेल्या बरोब्बर इशिताने करणला घट्ट मिठी मारली..
“आय मिस्ड यु सो मंच..”, आपले गाल फुगवत इशिता म्हणाली

करणने पटकन तिला बाजूला केले.

“तु इथं कशी काय? आणि तुला कळलं कसं मी इथे आहे ते?”, हळु आवाजात करण म्हणाला
“ए, काय रे, मला इथे बघून तुला आनंद नै झाला?”, इशिता
“झाला, पण ..”
“सांगते, सगळं सांगते, पण आजच्या रात्रीपुरती आमची इथे राहायची सोय तर कर”, इशिता
“ते शक्य नाहीए”, करण किचेनकडे बघत म्हणाला
“का?”
“का काय का?, माझं घर आहे का हे?, शैलाने आधीच सांगितलेय ना फोन झाला कि जा इथून म्हणून..”
“अरे व्वा, मॅडम बीडम काई नै, एकदम शैला?”, करणकडे संशयाने बघत इशिता म्हणाली… “आणि तू कधी पासून तिचा नवरा झालास? तो शेखर का कोण तो कुठेय?”
“आहे आत मध्ये, खरं तर त्यांचीच तब्येत बरी नाहीए, सकाळपासून ताप भरलाय अंगात म्हणून झोपून आहेत”, करण म्हणाला
“ए, माझी ओळख करुन दे ना, मी त्यांचा जुना फोटो पाहिलाय, ही इज सो हँडसम.. ”

करण काही बोलणार इतक्यात शैला आतून पाणी घेऊन आली.

 

“सॉरी हा, तुम्हाला उगाचंच त्रास..”, पाणी पिऊन झाल्यावर आपली मान किंचितशी झुकवत मोहित म्हणाला, “..एक फोन करतो आणि लगेच निघतोच आम्ही..”, असं म्हणुन त्याने फोन उचलला

नंबर फिरवल्यावर काही वेळाने त्याने बोलायला सुरवात केली..

“ओ दादा,.. अहो हो.. ऐका.. तुमच्या मागोमागचं निघालो होतो आम्ही, पण वाटेत बंद पडली गाडी.. कुठे काय..? मला काय माहित, ह्या भागात रोज फिरतो का आम्ही? हो इशिता मॅडम ठीक आहेत.. इथे जवळच एक बंगला मिळाला नशिबाने. सेल फोनला पण रेंज नाही, बंगल्यातुनच फोन करतोय..

हं..
हं …

एक काम करा, मागे फिरा तुम्ही, नाही, आम्ही गाव नव्हतं ओलांडलं.. त्याच्याही बरंच अलीकडे या.. आमची गाडी रस्त्याच्या कडेलाच उभी केलीय. ती सापडली कि तेथून थोडं पुढे डाव्या हाताला एक छोटा कच्चा रस्ता गेलेला दिसेल तुम्हाला. जरा वळणावरच एक लाल-पांढरी पजेरो उभी आहे, खड्यात अडकलेली. तेथून सरळ सरळ आतमध्ये या ..

हं …
या लवकर…”, असं म्हणून त्याने फोन ठेवून दिला.

“सॉरी मॅडम, तुम्हाला न विचारताच त्यांना खरं इथं बोलावून घेतलं, पण पायाचे तुकडे पडलेत. परत पावसाच माघारी इतकं चालत जायचं आणि ते येईपर्यंत त्यांची पावसात वाट बघायची.. आय होप यु डोन्ट माईंड..”, गालावर खळी पडेल इतपत हसत मोहित म्हणाला

“नो, इट्स ओके, आय अंडरस्टॅंड”, शैला म्हणाली

कुणाला कुणाशी काय बोलावं सुचेना आणि त्यामुळे काही वेळ शांतता पसरली.

करणने अधूनमधून इशिताकडे बघून ती काही सांगु पाहतीय का ह्याचा अंदाज घेतला, पण तिचं करणकडे लक्षच नव्हते.

“विल यु माईंड इफ आय स्मोक?”, मोहितने शांतता भंग करत करणला विचारलं
“नो.. प्लिज गो अहेड..”

मोहितने खिश्यातुन सिगारेटचं पाकीट काढलं, मग सावकाश शर्टच्या खिश्यातुन लायटर काढला, सिगारेट शिलगावली आणि मग मोठ्ठा कश घेऊन हवेत धुराची वलय सोडत खुर्चीत आरामशीर टेकून बसला.

घड्याळाचा सेकंद काटा ‘टिक-टिक’ आवाज करत पुढे सरकत होता.

“सो तुम्ही जाहिरातीच्या शूटिंगसाठी इथे आला होतात का?”, करणने इशिताला विचारले
“हम्म..”
“कसली जाहिरात होती?”

“मिशलीन टायर्स..”, मोहित म्हणाला.. “.. इकडे निसर्ग सौंदर्य फारच छान आहे, शिवाय शूटिंगला पाहिजेत तसे ऑफरोड पण होते ..”
“कोणते प्रोडक्शन हाऊस?”, करण

करणच्या प्रश्नाने मोहित काहीसा गोंधळला पण मग स्वतःला सावरत म्हणाला, “मिडिया विंग्ज.. ”

अर्थात अश्या नावाची कोणती कंपनी आहे किंवा नाही हेच करणला माहित नव्हते. आणि असेलच तरीही खरंच कश्यावरुन त्यांचं इथे ऍड शुट होते हेही कळण्याचा कोणताच मार्ग नव्हता.

“छान आहे हा तुमचा बंगला.. किती रुम्स आहेत?”, मोहितने विषय बदलत विचारले
“३ बीएचके…”, शैला
“मी आतुन बघु शकते का? मला पण केंव्हा पासून माझ्या प्लॉट वर एक बांधायचा आहे”, इशिता जागेवरून उठत म्हणाली

“पाऊण तास उलटून गेला आहे, मला वाटतं तुम्ही पुन्हा एकदा फोन करुन तुमची टीम कुठपर्यंत आली ते बघावं”, इशिताला जणू दुर्लक्षित करत शैला म्हणाली

नाईलाजाने इशिता पुन्हा खुर्चीत बसली

“मेक सेन्स, मी बघतो फोन करून कुठं पर्यंत आलेत.. सॉरी, तुम्हाला उगाचच त्रास”, म्हणून मोहित खुर्चीतून उठला आणि त्याने फोनवर बोलायला सुरुवात केली.

शैलाने पाण्याचे ग्लास उचलले आणि ती किचन मध्ये गेली.

“करण, डु समथिंग, आजच्या रात्रीपुरती सोय कर आमची इथे राहायची.. जस्ट यु अँड मी इन खास विल्डरनेस्ट.. काय मज्जा येईल..”, इशिता हळू आवाजात बोलत होती..

शैलाला किचन मधुन येताना बघुन तिने हळूच करणला तिच्याशी बोलण्याबाबत डोळ्याने खूण केली.

करणने शैलाकडे बघितले, पण तिचं लक्ष मोहितकडेच होते. शैला संथ पावलं टाकत पुढे येत होती.

“देअर इज समथिंग रॉंग”, करणच्या मनात विचार येऊन गेला. शैला मगाजची शैला नव्हती. तिच्या चेहऱ्यावर काहीसे विचित्रच भाव होते.

मोहित अजूनही फोनवर बोलण्यात मग्न होता. शैला शांतपणे मोहितच्या मागे जाऊन उभी राहिली. ती जशी करणला पाठमोरी झाली तशी करणला “व्हॉट वॉज रॉंग” जाणवले, शैलाने पाठीमागे हातात दडवून एक स्क्रू-ड्रायव्हर आणला होता. करण काही बोलणार इतक्यात शैलाने तो स्क्रू-ड्रायव्हर वेगाने हवेत उचलला आणि मोहितच्या पाठीत खुपसला.

बेसावध मोहित त्या आघाताने जोरात विव्हळला, क्षणार्धात तो मागे वळला आणि त्याने शैलाच्या जोरात कानफडात लगावून दिली. मोहितवर वर करण्यासाठी उगारलेला शैलाच हात वेगाने खाली आला, पण तिचा निसटता वार मोहितच्या दंडात घुसला. मोहितच्या त्या कानफडाटाने शैला मागच्या टेबलावर कोसळली.

शैला सावरून उभी राहिली आणि पुन्हा मोहितच्या अंगावर झेपावली. पण ह्यावेळी इशिता सावध होती, तिने पटकन मध्येच पाय घालून शैलाला खाली पाडले.

करणला काय चालू आहे ह्याचाच बोध होत नव्हता. सगळं काही इतक्या वेगाने घडत होते कि तो जणू थिजून एका जागी उभा होता.

मोहितने दंडात रुतलेला तो स्क्रू-ड्रायव्हर बाहेर काढला आणि पाठ दाबत तो भिंतीला जाऊन टेकला.

“करण अरे बघतोयेस काय, गेट हिम..”, शैला ओरडली तसा करण भानावर आला. पण तो जागच्या हलण्याआधीच मोहितने पॅन्टच्या खिश्यातुन पॉइंट.३२ बाहेर काढली होती

“डोन्ट ऍक्ट स्मार्ट..” करणवर रिव्हॉल्व्हर रोखत मोहित म्हणाला
“करण.. किचन मधले सगळ्या चाकू-सुऱ्या कुठेत?”, शैला नाकातून आलेले रक्त पुसत म्हणाली
“मी,.. मी लपवून ठेवल्या होत्या..”, करण
“का??”, आश्चर्याने डोळे मोठे करत शैला म्हणाली

करण काहीच बोलला नाही

“का करण?.. … .. ओह तुला वाटलं मी त्यातली एखादी सूरी घेऊन…”, पण लगेच शैलाला तिची चूक लक्षात आली आणि ती गप्प बसली

“साली हरामी, छिनाल..”, मोहित अजूनही वेदनेने तडफडत होता.. त्याच्या पाठीतून बऱ्यापैकी रक्त वहात होते, पण रक्तापेक्षाही महत्वाचे म्हणजे शैलाचा तो वार मोहितच्या मणक्यावर बसला होता त्यामुळे त्याच्या पूर्ण शरीरभर वेदना पसरली होती

“मोहित, तो फोन गेली कित्तेक वर्ष बंद आहे, आम्ही केंव्हाच डिस्कनेक्ट केलाय. केवळ तो फोन तेथून काढायचा कंटाळा म्हणून अजूनही तिथेच पडून आहे इतकंच”.. कुत्स्तित हसत शैला म्हणाली

मोहित संतापाने उठून उभा राहिला, पण पुन्हा एकदा वेदनेची कळ त्याच्या मस्तकापर्यंत गेली आणि परत तो भिंतीला टेकून खाली बसला.

करणने आश्चर्याने इशिताकडे बघितले. मगाचच्या त्या प्रेमळ भावना इशिताच्या चेहऱ्यावर नावालाही नव्हत्या. तिचा चेहरा भावनाशून्य होता, तिने शैलाला बाजूला ढकलले आणि ती मोहितकडे गेली.

“आर यु ऑलराइट?”

मोहित वेदनेने तळमळत होता

“गेट मी व्हिस्की, रम एनिथिंग .. लार्ज… ”

इशिताने हॉलमध्ये नजर फिरवली, एका कोपऱ्यात शेखरची बार-कॅबिनेट होते. इशिताने तेथून एक व्हिस्कीची बॉटल उचलली आणि मोहीतला न्हेऊन दिली. मोहितने त्याची रिव्हॉल्व्हर इशिताकडे दिली, आणि व्हिस्कीचे ४-५ घोट पोटात ढकलले.

त्याचा चेहरा घामाने डबडबला होता.

“शेखर कुठेय बघ…”, इशिताकडून रिव्हॉल्व्हर परत घेत मोहित म्हणाला
“शेखरची तब्येत बरी नाहीए, तो आतल्या खोलीत आहे.. मी लॉक केलीय त्याची रुम..”, शैला एका खुर्चीत आरामात बसत म्हणाली
“बाहेर बोलावं त्याला”, आपली रिव्हॉल्व्हर शैलावर रोखत मोहित म्हणाला
“बोलावते.. पण मला आधी हे काय चाललंय हे नीट कळायला हवं. तुम्ही कोण? आणि इथे कशासाठी आलात?”

“मी मोहित, कॉन्ट्रॅक्ट-किलर आहे, सुपारी घेऊन खून करणारा… “, मोहितचं वाक्य पूर्ण व्हायच्या आधीच करण ताडकन उठला
“ओ बॉडीगार्ड, जास्त शायनींग नै… जागेवर बस काय.. “, रिव्हॉल्व्हरच सेफ्टी लॉक उघडत मोहीत म्हणाला

त्याच्या डोळ्यातले खुनशी भाव बघून करणच्या लक्षात आले कि हा वेळ पडली तर खरंच रिव्हॉल्व्हर चालवायला मागे पुढे पाहणार नाही. तसं करण परत खाली बसला..

“.. तर मी मोहीत .. आणि हि इशिता, माझी गर्लफ्रेंड… तू तर ओळखतच असशील हिला…”, करणकडे हसत बघत मोहित म्हणाला

शैलाने करणकडे रोखून पहिले

“इथे कशाला आला?”, शैलाने विचारले
“सांगतो कि.. त्याशिवाय काम कसं व्हायचं आमचं? काय रे .. बॉडीगार्ड, खरंय ना?”

करण त्याचं बोलणं काळजीपूर्वक ऐकत होता, पण त्याच वेळी तो आपली रिव्हॉल्व्हर कुठे ठेवलीय ह्याचा विचार करत होता
“आम्ही इथं शेखरसाठी आलोय.. “, मोहीत आपली पाठ अधिक जोराने भिंतीवर दाबत म्हणाला.. त्याचा चेहरा वेदनेने काही क्षण वेडावाकडा झाला

“..पण त्या आधी.. ए.. बॉडीगार्ड, रिव्हॉल्व्हर कुठेय तुझी? इशिता म्हणली तू रिव्हॉल्व्हर घेऊन आलाय म्हणे बरोबर?”

शैलाने ह्यावेळी पुन्हा करणकडे रोखून पहिले ..

“करण व्हॉट इज धिस? तुझ्याकडे रिव्हॉल्व्हर आहे? आणि कोण आहे हि इशिता? तू कसा ओळखतोस हिला.. ?”

“ओ .. तुमच्या गप्पा नंतर.. बॉडीगार्ड… रिव्हॉल्व्हर कुठेय?”
करणने रागाने इशिताकडे बघितले. रिव्हॉल्व्हर त्याच्या खिश्यातच होते, पण मोहितने नेम करणवरच धरलेला होता. शिवाय रिव्हॉल्व्हरचे सेफ्टीलॉक ऑन होते, रिव्हॉल्व्हर बाहेर काढून सेफ्टीलॉक काढेपर्यंत नक्कीच मोहीतने वेळ दिला नसता.

करणने खिश्याकडे बोट दाखवले तसे इशिता वेगाने करण जवळ आली आणि तिने त्याच्या खिश्यातुन रिव्हॉल्व्हर काढुन घेतले.

“गुड.. अजून काही आहे? बॉम्ब-बिंब?” हसत हसत मोहित म्हणाला
“नाही..”

म्हणजे तुला शेखरला मारायची सुपारी दिलीय?.. “, शैला
“अहो काय असे लहान पोरांसारखे प्रश्न विचारताय?”

….

“आम्हाला काय सुपारी वगैरे नाही दिलीय कोणी शेखरची. कशाला कोण मारेल शेखरना, इतका भला माणुस तो. आमचं काय शेखर रावांशी वैर नाही.. आजारी आहेत ना ते??.. असुद्या.. झोपुद्या त्यांना..”
करण आणि शैलाची काही क्षण नजरानजर झाली.. शेखर आतल्या खोलीत मरुन पडला आहे हे कसंही करुन ह्या दोघांना कळता कामा नये असेच काहीसे विचार दोघांच्याही मनात होते.

“..उलट शेखर चांगले धडधाकट असणं, जिवंत असणं हेच आमच्या दृष्टीने फायद्याचे आहे.. “, इशिता मध्येच बोलली
“मग? तुम्ही इथे काय शेखरला प्रोटेक्ट करायला आलाय?”, शैला

“तसं समजा हवं तर.. तुम्ही उगा पाठीत माझ्या तो स्क्रू-ड्रायव्हर खुपसलात.. जरा दमानं घ्यायचं नं.. “, मोहितने व्हिस्कीची बाटली परत तोंडाला लावली आणि २-४ घोट घश्यात ढकलले

“..आणि ह्या उपकाराच्या बदल्यात??”,.. शैला
“हा..स्स आता कसं कामाचं बोललात.. घेणार ना.. पैसे मोजून घेणार.. अंन ते पण चांगले ५ करोड.. ”

“५ करोड?? अरे काय बँक उघडलीय का आम्ही इथे..”, खुर्चीतून ताडकन उठत करण म्हणाला
“ए अरे बॉडीगार्ड.. तुला म्हणलं का मी ५ करोड तुम्ही द्या? तुम्ही फक्त २-३ दिवस राहूद्या आम्हाला इथं.. आमचे पैसे आले कि आम्ही जाऊच इथून.. ”

“हे बघा, तुम्ही खूप कोड्यात बोलताय.. मला काही कळत नाहीए.. जर आम्ही तुम्हाला पैसे नाही द्यायचे तर मग कोणी?”, शैला
“ती आहे ना तुमची इन्शोरन्स कंपनी आणि तो संदीप, तो देईल की ..”, मोहित
“का? तो का देईल?”, संदीपचं नाव निघताच करण जरा सावध झाला. संदीप जर का या गोष्टीत इन्व्हॉल्व्ह झाला आणि तो इथपर्यंत आला तर..

“त्याने नै दिले तर शेखरला ठोकू आम्ही अन मग त्याच्या इन्शोरन्स कंपनीला द्यावे लागतील १५०करोड. आता १५० करोड देणं सोप्प? का ५ करोड?”, मोहित
“म्हणजे तुम्ही शेखरना त्याच्याच घरात किडनॅप करुन ठेवणार पैसे मिळेपर्यंत?”
“भारी आहे कि नै प्लॅन? आणि संदीपला कुठे माहितेय हे घर कुठेय?”, मोहित
“मग तुम्हाला कसं कळलं?”

“तुम्हीच तर आणलेत आम्हाला इथं, ह्या तुमच्या हातातल्या घड्याळाने”

“जेंव्हा इशिताने मला पहिल्यांदा तुमच्याबद्दल सांगितले, कसं तुम्हाला हॉटेलमध्ये आणलं होतं, कसं तिने तुम्हाला बेशुद्ध करायचा प्रयत्न केला, मग संदीप तिथे आला.. त्यानंतर तुम्हाला मिळालेलं काम.. मग शेखरबद्दल, तुमचं त्याच्या घरी.. इथं.. येऊन राहण्याबद्दल, मार्केटमध्ये रंगलेली त्या इन्शोरन्स पॉलिसीची चर्चा.. ..”

“.. मग मोहितने प्लॅन बनवला..”, इशिता म्हणाली, “त्यावेळी.. हॉटेलमध्ये तू भाळला नाहीस माझ्यावर आणि ते ड्रिंक्स घेतलं नाहीस, पण ह्यावेळी नाही.. तुला माझ्या प्रेमात पाडायला भाग लावले मी आणि तुला हे घड्याळ दिले.. जीपीएस ट्रॅकर असलेलं. तुम्ही निघालात त्याच दिवशी आम्ही पण निघालो.. पण तुमची अन आमची चुकामुक झाली.. तुम्ही अचानकच गायब झालात.. ”

“हम्म, पण आम्ही धीर सोडला नाही, तुमचं जीपीएस लोकेशन दिसत होते, पण इथे यायचं कसं ते कळेना.. आम्ही त्या गावात एका लॉज मध्येच राहिलो.. सकाळी जेंव्हा तुमचं लोकेशन इथे गावातच दिसलं तेंव्हा तुमचा पाठलाग सुरु केला आणि आलो इथपर्यंत..”, मोहित

“हे बघा, तुम्हाला जे काय करायचंय ते करा, पण शेखरला त्याचा त्रास होता काम नये.. त्याच्यापासून जोपर्यंत तुम्ही लांब आहेत तो पर्यंत मला काही प्रॉब्लेम नाही.. तुम्ही शेखरजवळ जायचा प्रयत्न केलात तर मलाही माझे हात हलवावे लागतील..”, करण निर्वाणीच्या सुरात म्हणाला

“नाय ओ नाय, कुनाला पण त्रास नाय देणार.. फक्त एकदा भेटून घेतो शेखरना.. ज्यांच्या जीवावर इतके पैसे कमावणार, त्यांना एकदा भेटायला नको?”, असं म्हणून भिंतीचा आधार घेत मोहित कसा बसा उभा राहिला

करण आणि शैलाच्या डोळ्यासमोर एकदम काजवेच चमकले. जर का हा मोहित खोलीत गेला तर..

“भेटा तुम्ही.. पण शेखर आता झोपतील.. मला नाही वाटत तुम्ही त्यांना भेटावं.. उगाच त्यांना टेन्शन वगैरे आलं आणि त्यांचं लिखाण थांबलं तर..”, शैला
“च्यामारी.. अहो कसलं टेन्शन? सांगू नका त्यांना आम्ही कोण? कशाला आलो? सांगा ह्या करणचे मित्र…”.. इशिताचा आधार घेत मोहित पुढं सरकू लागला..

लवकरच काहीतरी करणं गरजेचं होत..

“बरं .. बरं.. तुम्ही २ मिनिटं थांबा, मी आणि करण फक्त त्यांना औषध देऊन येतो.. त्यांना झोपू देत, मग फार तर हळूच दार उघडुन त्यांना बघा? ओके?”
“चालतंय की .. डोळ्यांना शेखर दिसल्याशी घेणं.. नाहीतर तुम्ही म्हणायचा शेखर आत मध्ये आहेत, आणि आत कोणीच नसायचं..”, काही काळ विचार करून मोहित म्हणाला

शैला आणि करण लगबगीने आतल्या खोलीत गेले..

“आलं लक्षात..”, शैला काही बोलायच्या आधीच करण म्हणाला.

दोघांनी खोलीचं दार हलकेच लोटून घेतलं.

“शेखर.. बरं वाटतंय न आता? औषध घेऊन टाक हे घे…”, फ्रिजरच दार उघडता उघडता शैला म्हणाली
“उठु नका तुम्ही.. हि घ्या गोळी.. ह्याने शांत झोप लागेल.. सकाळपर्यंत वाटेल बरं..”, करण म्हणाला

दोघांनी पटकन फ्रिजरमधून शेखरची बॉडी काढली.. आधीच जाड-जुड, त्यात बॉडी आता चांगलीच जड व्हायला लागली होती. कसलाही आवाज होऊ न देता ती बॉडी काढून बेडवर ठेवेपर्यंत दोघांची चांगलीच दमछाक झाली.. शैलालातर श्वास घेणं जड जाऊ लागलं.

करणने पटकन शेखरच्या बॉडीवर पांघरुण टाकले, डोक्याखाली दोन उश्या सरकवल्या आणि एक मंद नाईट-लॅम्प चालू केला.

सगळं ठीक ठाक आहे बघून दोघंही खोलीच्या बाहेर आले.

बाहेर मोहीत बंदुक तयार ठेऊन उभा होता..

“नै म्हणलं, आतून दुसरी बंदूक वगैरे घेऊन आलात तर आपलं असावं.. “.. मोहित हसत हसत म्हणाला.. “मला माहिते, तुम्ही असा वेडेपणा करणार नै, पण लोकांचं काय सांगता येत नै ओ आजकाल”

दोघांचे हात रिकामे आहेत ह्याची खात्री झाल्यावर त्याने रिव्हॉल्व्हर खिश्यात ठेवून दिली..

“झोपले का शेखर?”
“थांबा १० मिनिटं.. झोपतच एवढ्यात..”, करण म्हणाला

पण मोहीतला धीर धरवत नव्हता.. लंगडत लंगडत तो खोलीपाशी आला, त्याने करणला बाजूला सरकवले आणि हळूच खोलीचं दार उघडून आत डोकावले.

समोरच्या बेडवर शेखरची बॉडी शांत पसरलेली होती..
स्वतःची तसल्ली झाल्यावर मोहीत सावकाश बाजूला झाला..

लिव्हींगरुम मध्ये येऊन सगळे बसल्यावर मोहीतने घड्याळात नजर टाकली.. संध्याकाळचे ५.३० वाजत आले होते..

“..आता मुद्याचं बोलू.. चला संदीपशी बोलण्याची वेळ झाली..”, असं म्हणून त्याने खिश्यातुन मोबाईल बाहेर काढला..

तो नंबर फिरवणार इतक्यात करण हळू आवाजात ओरडला, “थांब..”
“का? काय झालं?”
“अरे कसला कॉन्ट्रॅक्ट किलर तू.. फडतूस पिक-पॉकेट करणारा पण वाटत नाहीस तू..”, करण काहीसं चिडून म्हणाला
“ए.. बॉडीगार्ड..”
“ए.. गप्प तू.. अरे काय अक्कल आहे कि नाही तुला.. इथून फोन लावतो आहेस? मूर्खा, दोन तासात पकडला जाशील…”, करण
“ते कसं ब्वा?, संदीपला तर पत्ता माहीतच नाहीए इथला..”
“बरोबर आहे.. माहित नाहीए, पण तुझा फोन लागला कि तो ट्रेस करायला असा कितीसा वेळ लागणारे? १०-१५ मिनिटांत तुझा नंबर किंवा मोबाईलचा आय.एम.इ.आय क्रमांक ट्रॅक होईल आणि पोलीस पोहोचतील इथे.. ”

“येस्स, करेक्ट, पण तु का सांगितलेस हे मला? उलट पोलीस इथे पोहोचले असते तर तुम्हाला बरंच होतं की..”, मोहित गोंधळून म्हणाला
“नाही.. पोलीस इथे आले तरी, शेखर होस्टेज आहेत तुझ्याकडे.. जोपर्यंत तुझी बंदुक शेखरवर रोखलेली आहे तोपर्यंत पोलीस काहीच करु शकले नसते. आणि मग अश्या वेळी एखादी चुक, एखादी सुटलेली गोळी.. मग ती तुझ्या बंदुकीतून असो, कि पोलिसांच्या.. शेखरचा जिव धोक्यात आला असता. पैसे संदीपचे जात असतील तर मला काय त्याच्याशी? शेखरच्या जीवाला कोणताही धोका पोचता काम नये..”, करण मोहीतला लक्षपूर्वक न्याहाळत म्हणाला

मोहीतला करणचे म्हणणे पटलेले होते. पण त्याच्या डोक्यात हा विचार आला नाही, कि ह्या घरात फक्त त्याचाच नाही तर शेखर, शैला आणि करणचाही मोबाईल होता. लोकेशनच शोधायचे झाले, तर त्यांच्या मोबाइलवरुनही शोधता आले असतेच..

“हम्म.. पॉईंट आहे.. पॉईंट आहे.. बर मग.. आता काय करायचे?”
“आपल्याला गावात जाऊन तिथल्याच एखाद्या पब्लिक फोन वरुन संदीपला कॉन्टॅक्ट करावं लागेल..”, करण
“आपल्याला??”
“हो मग, संदीप काय तुझ्या बोलण्यावर लगेच विश्वास ठेवेल का? तिथे जर मी असेन तर मी सांगु शकेन त्याला परिस्थिती..”

“हम्म.. हे हि बरोबरच आहे…”

करणला एव्हाना खात्रीच पटली होती हा मोहीत कोणी कॉन्ट्रॅक्ट किलर वगैरे नक्कीच नाहीए.. इतक्या फालतू, बाळबोध चुका कोणी कॉन्ट्रॅक्ट किलर करुच शकत नाही. पहिल्या भेटीत जी थोडीफार भीती त्याला मोहीतची वाटली होती, ती आता कुठल्या कुठे गेली होती. त्याच्या हातात बंदूक नसती तर करणने त्याला केंव्हाच लोळवले असते.

“पण तू नाही.. तुला मी बरोबर न्हेणार नै..”, अचानक काहीतरी सुचल्यासारखं मोहीत म्हणाला

करणला तेच हवं होतं.. तो मोहीतचं बरोब्बर माईंड-रिड करायला लागला होता.. किंबहुना तो मोहितच्या दोन पावलं पुढं जाऊन विचार करत होता

“का? काय झालं?”
“आधीच मला इथे नीट चालता येत नाहीए.. तिथे भर गर्दीत, गावात तू मला चकवा देऊन पळून गेलास तर?”

करणला आता मोहीतच हसायला यायला लागलं होत..

“हम्म.. पॉईंट आहे..”, त्याची नक्कल करत करण म्हणाला .. “मग?”
“हि.. शैला येईल माझ्याबरोबर.. आणि इथे इशिता राहील तुझ्याबरोबर.. विसरु नकोस, पोरगी असली तरी तिच्या हातात रिव्हॉल्व्हर असेल… चालाखी केलीस तर तुझ्या आधी शेखर वरती पोहोचले असतील..”, मोहित उसन्या आवेशाने म्हणाला

“नै.. असे मी काहीहि करणार नाही..”, करण मनातल्या मनात हसत म्हणाला

त्याच्या डोक्यात केंव्हाच एक प्लॅन तयार झाला होता, आणि त्यातला पहिला भाग जसा करणला हवा होता, तसाच पार पडला होता.

 

इशिता/मोहितने संदीपला डबलक्रॉस करुन ह्या खेळाला सुरुवात केली होती… पण हि तर फक्त एक सुरुवात होती.. अजून पुढे बरंच काही घडणं बाकी होते.. काय? ते जाणून घेण्यासाठी.. वाचा डबलक्रॉसचा पुढचा भाग.. तोपर्यंत…

[ क्रमशः ]

Advertisements

डबल-क्रॉस (भाग ९)


डबल-क्रॉस (भाग ८) पासून पुढे >>

दुसऱ्या दिवसाची सुरुवात कुंद वातावरणानेच झाली. पाऊस थांबला असला तरी आकाश काळ्या ढगांनी गच्च भरलेले होते. वारा पडला होता त्यामुळे हवेत गारठा असूनही अस्वस्थ व्हायला होतं होते.

करणला जाग आली तेंव्हा काही क्षण आपण कोठे आहोत हेच त्याच्या लक्षात येईना. समोरच चित्र सगळं अंधुक अंधुक दिसत होते. त्याने मोठ्या कष्टाने डोळे उघडले आणि तो बिछान्यावरच पडून राहिला. हळू हळू कालच्या रात्रीच्या घटना त्याच्या डोळ्यासमोर तरळून गेल्या. काही क्षण त्याला वाटले ते सर्व एक भयाण स्वप्नच होते.. एक नाईटमेअर..

तो धडपडत खोलीतून बाहेर आला आणि तडक शेखरच्या खोलीत शिरला. समोरच्या बेडवर शेखर अर्थातच नव्हता. खोलीत एका कोपऱ्यात रक्ताळलेल्या कपड्यांचा, बेडशिट्सचा ढीग पडला होता. जमीन अजूनही काहीशी ओलसर लागत होती.

करण शून्यात नजर लावून खोलीच्या दरवाज्यात उभा होता.

“स्वप्न नव्हतं ते करण”, मागून शैलाचा आवाज आला तसा करण भानावर आला
“मलाही असंच वाटलं होतं, ते सगळं एक स्वप्न होतं. कदाचित शेखर बाहेर त्या सोफ्यावर बसला असेल, किंवा बाहेर गार्डनमध्ये वॉक घेत असेल. पण दुर्दैवाने काल जे काही घडलं ते सगळं खरंच होतं..”

शैलाने गडद निळ्या रंगाचा पलाझो आणि वर पिवळ्या रंगाचा, पांढऱ्या फुलांची नक्षी असलेला टॅंक टॉप घातला होता. अनपेक्षितपणे शैला फ्रेश आणि अधिकच सुंदर दिसत होती.

“कॉफी घेणार?”, शैलाने विचारले
“हम्म, चालेल..”, असं म्हणून करणने शेखरच्या खोलीचं दार लावून घेतले आणि तो बाहेरच्या हॉल मध्ये येऊन बसला

थोड्याच वेळात शैला कॉफीचे कप घेऊन बाहेर आली.

कॉफीचे दोन घोट घश्यात गेल्यावर करणला थोडी तरतरी आली.

काल संध्याकाळपासून, खरं तर काल दुपार पासूनच दोघांनीही काहीच खाल्ले नव्हते आणि त्यामुळे आता पोटात भुकेचा डोंब उसळला होता.

“काही खायला आहे?”, कॉफी संपवून करण म्हणाला
“प्लिज मला आत्ता किचन मध्ये जायला सांगू नकोस, डोकं खूप ठणकतंय माझं”, जमिनीवरच्या बिनबॅग वर पाय गुडघ्यात दुमडून जवळ घेऊन बसत शैला म्हणाली
“डोन्ट वरी, मी बघतो काहीतरी”, असं म्हणून करण किचनमध्ये शिरला. फ्रिजमध्ये काही पॅक केलेली सँडविचेस, चिप्सची दोन पाकीट आणि काही बॉइल्ड एग्स होते ते घेऊन तो बाहेर आला

शैलाने एक सॅन्डविच, थोडे चिप्स कसे बसे खाल्ले आणि तिने प्लेट बाजूला ठेवून दिली. शेजारच्याच टेबलावर तिचा आणि शेखरचा एक जुन्या काळचा फोटो फ्रेम मध्ये ठेवलेला होता तो उचलून तिने छातीशी धरला

“असं नाहीए कि आजकाल आमचे संबंध फार सलोख्याचे होते, किंवा आमचं एकमेकांवर जीवापाड प्रेम उरले होते. पण पहिले काही वर्ष आम्ही खूप छान एकत्र घालवली होती. आणि त्या आठवणी कायमच माझ्याबरोबर राहतील…”, शैला म्हणाली

“शेखरवर अनेक मुली फिदा होत्या. आधीच हँडसम आणि त्यात बुक्स हिट झाल्यावर प्रसिद्धी पण मिळाली म्हणल्यावर त्याचे लेडीज फॅन फॉलोविंग खूप होते. पण असे असतांनाही आम्ही दोघे जवळ आलो. त्यानं त्या सगळ्यांमधून मला निवडले ह्याचा मला खूप जास्ती आनंद होता.

ते दिवस आमचे खूपच छान होते. पण नंतर जणु कुणाचीतरी दृष्ट लागली आणि एक एक करत आमच्यात दुरावा वाढतच गेला.”, शैला बोलत होती

करणंच मात्र तिच्या बोलण्याकडे लक्ष नव्हते. त्याच्याकडे असल्या नॉन-सेन्सला वेळ नव्हता. त्याने प्लेटमधली सॅन्डविच संपवली, मूठभर चिप्स तोंडात टाकली, एक बॉइल्ड एग घेतले आणि तो तिथून उठला व दार उघडून बाहेर आला.

 

बाहेर कुठल्याही क्षणी पाऊस येईल अशीच परिस्थिती होती.

चपला न घालताच तो चालत नदीपाशी गेला. पायाला थंडगार चिखलाचा स्पर्श सुखावत होता. नदीचे गारठलेले पाणी त्यानं सपासप तोंडावर मारले तसं त्याला थोडं फ्रेश वाटलं. तेथीलच एका दगडावर पाण्यात पाय सोडून तो बसला.

आदल्याच दिवशीच्या सकाळी तो आणि शेखर समोरच्या दगडावर गप्पा मारत बसले होते

जादू आहे करण ह्या जागेत.. जादू“, शेखर त्याला म्हणाला होता, “इथं बसलं ना कि मेंदु कसा फटाफट चालायला लागतो

करणला आज ह्याच जादूची गरज होती. त्याचा थिजलेला मेंदु जितका भराभर काम करायला लागेल तितकं चांगलं होतं.

त्याने दिवसभर करायच्या कामांची यादी करायला सुरुवात केली

१. सगळ्यात पाहिलं.. संदीपला फोन करुन सर्व काही ठीक-ठाक असल्याचा अपडेट द्यायचा
२. शेखरच्या ईमेल मधून झेड चैनलला एक ईमेल करुन काम सुरु झाले असल्याचे सूचित करायचे.
३. शेखरची खोली नीट नजरेखालून घालायची. कुठेही रक्ताचे डाग असतील तर ते नष्ट करायचे
४. काल रात्री खरंच कोणी घरात होतं का ह्याचा तपास करायचा. बाहेरचा दरवाजा आतून बंद होता. म्हणजे बाहेरुन तर कोणी आले नव्हते. मग घरात यायला दुसरा कुठला रस्ता आहे का आणि असेल तर तिकडून कोणी आलं होतं का हे तपासायचं
५. शेखरची बॉडी फ्रिजर मध्ये असली तरीही ती कायमचीच तेथे फ्रेश राहू शकणार नाही हे तो जाणून होता. एक-दोन दिवसांतच शेखरचा मृत्यू झालाय हे जाहीर करणे महत्वाचे होते. त्यानंतर कोणताही गल्लीतला डॉक्टर ही बॉडी खूप आधीची आहे हे सांगू शकला असता
६. शेखरचा मृत्यू अपघाती दाखवणं शक्यच नव्हतं. शरीरावर इतके वार शेखरचा मृत्यू एक मर्डर आहे हे स्पष्ट करत होता. मग त्यासाठी तशी एखादी सिच्युएशन निर्माण करणे गरजेचे होते..
७. आणि जर ते शक्य नाही झाले तर सरळ सर्व पैश्यावर पाणी सोडून तेथून पोबारा करणे हा एकमेव मार्ग होता. शेखरच्या मृत्यूनंतर तेथील पुरावे नष्ट करून त्याने आपल्या निर्दोषपणाचे सर्व रस्ते नष्ट करून टाकले होते. त्यामुळे तोही आता ‘ऍक्सेसरी टु मर्डर’ होताच. शैला आली तर शैला बरोबर, नाहीतर तिच्याशिवाय तेथून पळ काढणे हा शेवटचा मार्ग होता. अर्थात हा पर्याय करणने अगदीच शेवटचा ठेवला होता. शैला आणि आता शैलाची झालेली हि सर्व संपत्ती तो मिळवणारच ह्याच विचाराचा होता.

एकदा कामांची आखणी झाली कि मग करण तेथुन उठला. प्रत्येक क्षण महत्वाचा होता. आपला फोन आणायला तो आतमध्ये गेला. शैला अजूनही शेखरचा फोटो घेऊन बिन-बॅगवर बसुन होती. कुठेतरी स्वतःच्याच विचारात बुडलेल्या शैलाने करणकडे बघितलेही नाही. करणनेही तिच्याकडे दुर्लक्ष केले आणि आपल्या खोलीतून मोबाईल घेऊन तो बाहेर पडला.

 

घड्याळात सकाळचे ९.३० वाजून गेले होते. करण काही अंतर चालून गेला आणि मग त्याने संदीपला फोन लावला

“बोल करण, मी तुझ्याच फोनची वाट बघत होतो. एव्हरीथिंग ऑलराईट?”
“येस्स बॉस, एव्हरीथिंग इज ऑलराईट”, आपला आवाज नॉर्मल ठेवत करण म्हणाला. मग त्याने काल दुपारपासून आत्तापर्यंतचे ५ मिनिटांत काल्पनिक ब्रिफींग केले आणि परत दुपारनंतर फोन करतो म्हणून निरोप घेतला
“बर करण, मी दुपारी शेखरना फोन करेन, माझा फोन येईल म्हणून त्यांना आधीच सांगून ठेव”, करण फोन ठेवत असतानाच संदीप म्हणाला

करण अचानक चपापला.. “शेखरला फोन? कशाला?”
“अरे त्यांना आपल्या इन्शोरंन्स कंपनीचा फीडबॅक फॉर्म पाठवायचा आहे.. त्यांच्याकडून टेस्टिमोनी आणि रेटिंग्स मिळाले तर आपल्याला हवंय ना ते..”

शेखर ह्या जगातच नाही तर संदीप कुठून बोलणार त्याच्याशी. बिकट परिस्थिती होती, कसंही करून वेळ निभावून न्हेणे महत्वाचे होते.

संदीपचा फोन येईल तेंव्हा एक वेळ शेखर बाथरुममध्ये आहेत वगैरे सांगता येईल.. पण किती वेळा? संदीप परत फोन करेलच.
अचानक करणला एक कल्पना सुचली

“किती वाजता फोन कराल तेवढं सांगा म्हणजे मी शेखरना बाहेर येऊन थांबायला सांगतो..”, करण म्हणाला
“बाहेर? का?”
“घरात थोडा फोनच्या रेंजचा प्रॉब्लेम आहे, फोन लागत नाहीत. इथे बाहेर यावे लागते. थोडं आड बाजूला घर आहे ना.. म्हणून..”
“ओह.. अच्छा मी साधारण १२च्या सुमारास करेन”
“हरकत नाही. कालपासून पाऊस खूपच लागून राहिलाय. दुपारी पाऊस नसेल तर ते येऊन थांबतील.. नाहीच तर तसेही ते मेल्स चेक करतातच. तुम्ही इमेल पाठवून ठेवा”
“चालेल, पण मी फोन करीनच”, असं म्हणून संदीपने फोन ठेवून दिला.

निदान आजच्या दिवसापुरतं तरी संदीपला टोलवण्यात करण यशस्वी ठरला होता. थोड्यावेळात तीनही फोन ‘फ्लाईट-मोड’ ला टाकून ठेवले कि संदीपला फोन ‘अनरिचेबल’ लागला असता. ‘झेड चॅनल’ बरोबरच संदीपच्या ईमेललाही शेखरच्या ईमेल अकांउंट मधून उत्तर देऊन टाकले कि काम झाले होते.

करण आतमध्ये गेला तेंव्हा शैला बाहेर हॉल मध्ये नव्हती. शेखरचा लॅपटॉप बाहेरच लोळत पडला होता. करणने तो चालू केला. चार्जर नसल्याने बॅटरी अगदी शेवटच्या काही पर्सेंटेज पूर्ती शिल्लक होती. करणने ब्राउझर ओपन केला आणि पटापट हिस्टरी चेक केली. नशिबाने पासवर्ड सेव्हड असल्याने ईमेल-अकाऊंटच्या हिस्टरीवर क्लिक केल्यावर ईमेल्स उघडल्या गेल्या.

करणने जुजबी शब्दात ‘झेड चॅनल’ ला मेल करून टाकली तोवर संदीपची मेल इनबॉक्स मध्ये येऊन धडकली होती.

करणने शक्य तितक्या पटापट तो फॉर्म भरला, पूर्ण सॅटीस्फाईडचे फाईव्ह स्टार रेटिंग दिले आणि लॅपटॉप बंद करून टाकला.

 

लैपटॉप जागेवर ठेवून तो शेखरच्या खोलीकडे निघाला. शैलाचा तिच्या खोलीतून गाणं गुणगुण्याचा आवाज येत होता. करण प्रथम तिच्या खोलीत गेला.

“शैला, नीट आठव आणि मला सांग ह्या घरात यायला अजुन कुठला रस्ता आहे का?”
“मला कसं माहीत असणार, मी रोज येते का इथं राहायला? शेखरने हे घर बांधलं होतं, असेल कुठला रस्ता तर तो त्यालाच माहीत”, शैलाने कॅज्युअली उत्तर दिले
“शैला मुर्खासारखी उत्तर देऊ नकोस. लहान मुलांचा खेळ नाही चाललाय इथे. एक छोटीशी चुक आणि आपण दोघेही उरलेल्या आयुष्यात तुरुंगात असु”

“माझ्या माहितीत तरी फक्त एकच एंट्रन्स आहे, बाहेरुन..”, शैला

“मी सगळी दारं, खिडक्या तपासल्या, सगळ्या आतूनच बंद आहेत, कुठूनही तोडफोड किंवा जबरदस्तीने आतमध्ये घुसू शकेल अशी खूणही दिसत नाहीए”, करण
“अम्म, एक तळघर आहे खाली, पण त्यालासुध्दा बाहेरुन रस्ता नाहीए”, शैला
“तळघर?”, करण एकदम सावध झाला, “कुठेय दाखव”

शैला काही न बोलता खोलीतून हॉलमध्ये आली. हॉलमध्ये एक मोठ्ठी विंग चेअर होती ती बाजूला सरकवली आणि जमिनीला लागून असलेली एक कडी नजरेस पडली.

“हे दार आहे तळघरात जायला, पण ह्याला सुद्धा कडी आहे..” शैला दाराकडे बोट दाखवत म्हणाली

शेखरच्या मनात असलेली अंधुकशी आशा, कि बाहेरूनच कोणीतरी येऊन शेखरच खून केला, ती हि आता नाहीशी झाली होती.
शैला मात्र एव्हाना करणकडे रोखुन बघत होती.

“काय झालं? असं का बघतीयेस माझ्याकडे?”, करणने वैतागून शैलाला विचारले
“करण , शेखरला तुच तर मारलं नाहीस ना?”, शैला
“काय डोकं बिकं फिरलय का तुझं? मी कश्याला मारु शेखरला?”
“माझ्यासाठी.. पैश्यासाठी.. काल दुपारी मार्केटमध्ये तुझ्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसत होतं तू कसला विचार करत होतास ते.. ”

“ओके, गो अहेड, प्रुव्ह इट, चल पोलिसांना फोन करुच आपण”, करण फोनकडे जात म्हणाला
“ओके ओके.. आय एम सॉरी”, शैला
“शैला, हे बघ, आपण आता अश्या परिस्थतीत आहोत कि तुला माझ्यावर आणि मला तुझ्यावर विश्वास ठेवण्याशिवाय दुसरा कुठलाही पर्याय नाहीए. आपल्याला एक टीम म्हणूनच काम करायचंय हे कायम डोक्यात ठेव. एकही चुक होता काम नये. राहील लक्षात?”
“हम्म”, शैला

“बरं, चल बघु काय आहे खाली त्या तळघरात..”, असं म्हणून करणने दाराची कडी उघडली, तेवढ्यात शैलाचा फोन वाजला ..

“फॉर गॉड्स सेक शैला, पुट युअर फोन ऑन फ्लाईट-मोड”, करण ओरडला, पण नंतर त्याच्या लक्षात आलं कि त्याने शैलाला याबाबद्दल काहीच सांगितले नव्हते. इतकंच काय, पण त्याने त्याचा स्वतःचा फोन सुद्धा त्याने अजून फ्लाईट-मोडला टाकलेला नव्हता.

“कुणाचा आहे?”
“माझ्या मैत्रिणीचा, क्लब पार्टनर आहे”
“ओके, नॉर्मल बोल, कसला पण संशय येता कामा नये, मध्येच शेखरला कॉफी ठेवलीय असं ओरडून सांग ओके?”
“हम्म”, असं म्हणून शैलाने फोन उचलला

शैला फोनवर बोलत होती तोवर करणने पटकन आपला फोन फ्लाईट-मोडला सेट केला.

मध्येच शैलाने करणने सांगितल्याप्रमाणे मुद्दाम शेखरला उद्देशुन कॉफी टेबलावर ठेवलीय, लॅपटॉप चार्जींगला लाव वगैरे सूचना दिल्या. थोड्याफार गप्पा मारून शैलाने फोन ठेवून दिला.

“हे काय होते मागाचचे करण? कशाला माझ्यावर ओरडलास? आणि फ्लाईट-मोडचा काय प्रकार आहे?”, शैला कमरेवर हात ठेवुन करण समोर उभी राहीली
“सांगतो, सगळं सांगतो, आधी तो फोन फ्लाईट-मोडला कर”, असं म्हणून करणने शैलाचा फोन काढून घेतला आणि फ्लाईट-मोड चालु केला.

आजूबाजूला बघताना करणचे लक्ष हॉलमधल्या लँडलाईन फोन कडे गेलं.
“ह्याचा नंबर कुणाकुणाकडे आहे? संदीपकडे?”, करणने त्या फोनकडे बोट दाखवत विचारले
“नाही, कुणाकडेच नाही. तो फोन अगदी इमर्जन्सी म्हणून आम्ही ठेवलाय, इथे रेंजचा प्रॉब्लेम आहे ना, सो कधी लागलाच तर म्हणून. पण नंबर कुणाकडेच नाहीए”, शैला
“शुअर?”
“डेड शुअर”
“गुड देन..”

“अरे, पण अश्याने आपल्याला कुणाचाच फोन येणार नाही”, शैला गोंधळुन म्हणाली
“आय नो..”, असं म्हणुन करणने त्याचं संदीपशी झालेलं संभाषण सांगितले

“ओह, आय सी.. करण वुई हॅव टु ऍक्ट फास्ट. काय विचार केला आहेस तु?”, शैला
“अजुन तरी काही नाही. वन ऍट अ टाइम. सगळ्यात पहिल्यांदा ते कपडे, बेडशीट्स तू बाहेर घेऊन जा.. थोडं लांब आणि जाळून टाक. तोवर मी शेखरची खोली परत चेक करतो. कुठे काही रक्ताचे डाग उरले नाहीत ना नीट तपासायला हवं.”
“ओके”, असं म्हणुन शैला किचनमध्ये गेली. कॅम्पफायरसाठी थोडं केरोसीन किचनमध्ये ठेवलेले होते ते आणि माचीस-बॉक्स घेऊन ती शेखरच्या खोलीत गेली. करणने आपले काम चालु केले होते. शैलाने कोपऱ्यातील तो कपड्यांचा ढीग उचलला आणि घराबाहेर पडली.

 

तासाभरानंतर करण आणि शैला दम खात हॉलमध्ये बसले होते.

“ऑल डन?”, करणने शैलाला विचारले
“हम्म, तु?”
“येस, ऑल क्लिअर. बर, मी तुला सांगायचं विसरलो.. तो सगळा ढीग पूर्ण जळून झाल्यावर त्याची राख…”
“टेकन केअर बॉस, सगळी राख नदीत फेकून दिलीय”, शैला हसत म्हणाली
“गुड, व्हेरी गुड”

“बरं.. आता?”
करणने घड्याळात नजर टाकली. १२ वाजत आले होते.

“लेट्स इट. तु आंघोळ उरकून घे, मी जेवायचं बघतो काहीतरी. एग्स आहेत, ब्रेड आहे. ऑम्लेट करतो..”
“आय एम फाईन, फ्रिज मध्ये थोड्या पेस्ट्रीजपण आहेत”, असं म्हणून शैला आंघोळीला निघून गेली

शैला आंघोळीला गेलीय ह्याची खात्री झाल्यावर करण उठला आणि पहिल्यांदा किचन मधल्या सगळ्या धारदार वस्तू, जसे चाकू, कात्र्या, चिकन कट करायचा धारधार पातं, बर्फ फोडायचा स्क्रू-ड्रायव्हर वगैरे, उचलल्या आणि कपाटातील एका ड्रॉवर मध्ये टाकून त्याला कुलूप लावून टाकले. शेखरच्या बाबतीत होऊ शकते तर त्याच्या बाबतीत का नाही? शेखरचा खून शैलाच्याच हातून झाला आहे ह्याची त्याला आता खात्री पटली होती. घरात जबरदस्तीने कोणी घुसल्याची कुठलीही खूण नव्हती. सर्व दार, खिडक्या आतूनच बंद होत्या. फक्त एकच गोष्ट त्याला सतावत होती ती म्हणजे शेखरच थंडगार पडलेलं शरीर.

अर्थात त्याचा विचार करायला नंतर वेळ होता, आत्ता वेळ होती ती शेखरचा मृत्यू जाहीर करायची आणि त्यासाठी परफेक्ट प्लॅन असणं जरुरी होतं. एक छोटीशी चुक आणि होत्याचं नव्हतं होणार होतं.

करणने गॅस चालू केला आणि हातातले अंड फोडून पॅन मध्ये टाकलं

बाहेर जवळजवळ काळोखच पसरला होता. करणची २-३ ऑम्लेट्स होईपर्यंत जोरदार पाऊस सुरु पण झाला.

करण मगाशी शैलाला म्हणाला खरं कि एकमेकांवर विश्वास असणं गरजेचं आहे, एकत्र टीम म्हणुन काम करु वगैरे, पण समहाऊ करणचाच शैलावरचा विश्वास कमी झाला होता. शेखरच्या मृत्युनंतर अचानकच करणला तिच्या वागण्यात बदल जाणवला होता. करणबद्दल तिच्या डोळ्यात असलेली ती चमक अचानकच दिसेनाशी झाली होती.

“शेखरचा मृत्यू खरोखरच एक अपघात होता की शैलाने जाणूनबुजून..”, करणच्या मनात विचार तरळून गेला
ही बाई जरा डेंजरच आहे, प्रत्येक पाऊल उचलताना नीट काळजी घेऊनच वागावं लागणार आहे हे करणने त्याचं वेळी मनोमन ठरवून टाकले.

करणने शैलाचा विचार मनातून काढून टाकला आणि पुन्हा शेखरच्या मृत्यूचा विचार सुरु केला.

काहीही झालं तरी शेखरचा मृत्यू झाला तेंव्हा तिथे आपण स्वतः हजर होतो हे दाखवणं गरजेचं होतं. शेखरच्या इन्शोरंन्स पॉलिसीमध्ये शैला ५०% भागीदार असल्याने आणि शेखरच्या मृत्यूचा फक्त आणि फक्त तिलाच फायदा होत असल्याने, संशय पहिला तिच्यावरच गेला असता. शेखरच्या मृत्यूच्या वेळी शैला कुठेतरी दुर होती हे सिध्द होणं गरजेचं होतं. दुसरी गोष्ट म्हणजे शेखरची बॉडी मिळता कामा नये, नाहीतर पोस्टमोर्टमध्ये मृत्यू कसा झाला हे प्रकाशात आलेच असते. सो, त्या दृष्टीनेसुद्धा विचार होणे गरजेचे होते.

“अपघात..”, सगळ्यात पहिला विचार करणच्या डोक्यात आला

“समजा तो आणि शेखर मासे पकडायला बोटीने नदीत गेले.. शेखरने खूप प्यायली होती. त्याने करणला न जुमानता लॉंच आपल्या ताब्यात घेतली. वेगाने चालवताना त्याचा ताबा सुटला. करणने जीव वाचवायला पाण्यात उडी घेतली आणि लॉंच खडकावर आपटली, त्याचा स्फोट झाला आणि शेखर त्यात जळून मृत्यू पावले..”

पहिल्यांदा करणला तो विचार हास्यास्पद आणि फारच फिल्मी वाटला. पण अधिक विचार करता त्याला त्यात काही दोष सुद्धा सापडेनासे झाले.

असा अपघात होणं शक्य आहे.. होऊ शकते. फक्त नदीत असे काही मोठे खडक आहेत का ते बघणं जरुरी होते आणि लॉंचचे अवशेष बघून करणंच बोलणं पटावं अशी परिस्थिती निर्माण करणं आवश्यक होतं.

खाऊन झाल्यावर लॉंचने नदीत एक चक्कर मारुन मोठे खडक तपासून यायचं करणने निश्चित केलं खरं, पण बाहेरचा पाऊस बघुन सध्या तरी ते शक्य होईल असे वाटत नव्हते. पाऊस कमी होईपर्यंत हातावर हात घेऊन बसणं हा एकच पर्याय होता. शिवाय लॉंच किनाऱ्याच्या दुसऱ्या बाजूला होती, कारण चार्जर आणायला जाताना करण लॉंच घेऊन गेला होता, येताना मात्र ते कार घेऊन आले होते.

म्हणजे आता परत कारने त्याबाजूला जाऊन लॉंच घेऊन परत येण्याशिवाय दुसरा पर्याय नव्हता. त्यात अजून वेळ जाणार होता. इथे प्रत्येक क्षण महत्वाचा असताना हा अनावश्यक वेळेचा अपव्यय पाहून करण चरफडला.

करणंच जेवणं तयार झालं तोवर शैला आंघोळ करुन आवरुन आली होती.

करणंही पटकन आंघोळ करुन आला आणि मग जेवता जेवता त्याने आपला प्लॅन शैलाला सांगितला.

“ते ठीक आहे करण, पण शेखरला फक्त बेडवरुन त्या फ्रिजमध्ये न्हेताना आपली इतकी वाट लागली होती. आणि तू म्हणतो आहेस त्याला बेडरुममधून बाहेर लॉंच पर्यंत घेऊन जायचं… जमेल का आपल्याला..?”
“जमवायलाच लागेल कसंही करुन. पण ते बघू नंतर, आधी लॉंच इकडे आणणं महत्वाचं. त्यानंतरच मी रेकी करायला नदीत जाऊ शकतो.”

“करण, माझ्या डोक्यात अजून एक भारी कल्पना आलीय.. सांगू?”, शैला
“हम्म, सांग..”
“हे बघ, आपण लॉंच आणायला गावातूनच जाणार बरोबर?”
“येस, बरोबर..”
“मग, आपल्या बरोबर शेखर सुध्दा येईल..”
“शेखर? मला नाही कळलं..”
“सांगते, गावात शेखरचे लांबचे नातेवाईक राहतात. एकटेच असतात ते, बरेच म्हातारे आहेत.. दिसतही नाही त्यांना नीट. इथे आलो आम्ही कि शेखर त्यांना आवर्जून धावती भेट देतो आणि काही पैसे देतो मदत म्हणून.. ”
“बरं मग..”
“मग ह्यावेळी हि तसंच होईल.. फक्त शेखरला दारू थोडी जास्ती झालेली असल्याने तो गाडीतच बसून राहील आणि मी घरी जाऊन पटकन पैसे देऊन येईन..”
“नाही.. मला नाही कळलं अजून..”
“अरे असं काय करतोस.. शेखरच्या ऐवजी खिडकीत तू बसशील, ती टोपी, गॉगल घालून. अंगात शेखरचे दोन-चार कोट घाल एकावर एक.. आणि नुसता खिडकीतून हात कर..”
“काही काय.. एव्हढं कळणार नाही का?”
“तूच बघ बाहेर, किती अंधारलंय. त्यात पाऊस. त्या म्हाताऱ्याला लांबून काय कळणारे. मी सांगते, शेखरने जास्त झालीय, त्यांना उद्या परवा घेऊन येईन घरी परत. त्या थेरड्याला काय पैसे मिळाल्याशी घेणं.. ”
“बरं.. पण त्याने काय होईल?”

“त्याने दोन गोष्टी होतील, एक म्हणजे तो म्हातारा पुरावा आहे कि शेखर आज दुपार पर्यंत जिवंत होता आणि त्याला खूप दारू चढलेली होती. मग तेथून तू लॉंच घेऊन परत ये. समजा तुला हवा तसा खडक मिळालाच तर शेखरचा अपघाती मृत्यू करून टाकू.

पोलिसांना आपण हेच सांगणार कि गावातून घरी येताना तुम्ही दोघे लॉंच ने आलात आणि मी कारने. म्हणजे मी तुमच्या बरोबर नव्हते. शेखरला दारु जास्ती झाली होती ह्याचा तो म्हातारा पुरावा आहेच. त्यात अंधार आणि जोराचा पाऊस, अपघात होऊ शकतो लॉंचचा.. “, शैला आपल्याच कल्पनेवर खुश होतं म्हणाली.

“व्हेरी गुड आयडिया.. पण इतक्या पावसात मासे पकडायला कोण जाईल?”
“हम्म, ओके सो मासे पकडायला नाही गेलात तुम्ही. नुसती लॉंच घेऊन परतत होतात. आपण शेखरला समजावयाचा प्रयत्न केला आत्ता नको लॉंच न्ह्यायला, पण त्याने ऐकलं नाही आपलं.. सिंपल..”

“ठीक आहे, मला एक तासभर वेळ दे, नीट विचार करु देत प्लॅनचा, कुठे काही लूप-होल नाहीये ना नीट बघावं लागेल”
“गो अहेड, मी तोवर शेखरचे कपडे काढून ठेवते.. ”

दोघजणं प्लॅनबद्दल बोलतच होते तोच दारावरची बेल वाजली.

दोघांनीही चमकून एकमेकांकडे बघितले.

करणने शैलाला गप्प राहायची खूण केली, तो दबक्या पावलांनी दरवाज्यापाशी गेला आणि दरवाजाच्या पिप-होल मधून बाहेर पहिले. पण बाहेरच्या काळोखात काहीच कळत नव्हते. फक्त दोन आकृत्या दिसत होत्या. पावसात चिंब भिजल्याने दोघेही कुडकुडत होते.

“कोण आहे?”, शैलाने हलक्या आवाजात विचारलं
करणने माहीत नाही अशी खूण केली.

एव्हाना परत बेल वाजली.

“काय करायचं?”, शैलाने पुन्हा हळू आवाजात विचारलं
करणने हळूच आपल्या पॅन्टच्या खिश्याला हात लावला. त्याच रिव्हॉल्व्हर खिश्यातच होतं.

“नक्की तू किंवा शेखरने कुणाला इकडे बोलावले नव्हते?”
“नाही.. इथे आम्ही कधीच कुणाला बोलावत नाही..”

दरवाज्यावरची बेल पुन्हा वाजली

“शैला तू दार उघड, मी इथे मागे अंधारात लपून बसतो. शक्यतो जे कोण आहे त्याला बाहेरच्या बाहेरच कटवायचा प्रयत्न कर. अगदीच वेळ आली तर मी येईन बाहेर आणि जबरदस्तीने आपण त्यांना घालवून देऊ.. ओके?”, करणने शैलाच्या जवळ जाऊन कुजबुजत विचारले
“ओके..”, असं म्हणून शैला दरवाज्यापाशी गेली आणि तिने दार उघडले. तोवर करण दरवाज्याच्यामागे लपून बसला, त्याचा एक हात रिव्हॉल्व्हरवर तयार होता.

“येस्स?”, शैलाने बाहेरच्या व्यक्तींना विचारले
“सॉरी टु डिस्टर्ब् यु मॅम, पण आमची गाडी तिकडे बाहेर रस्त्यावर बंद पडलीय. फोनला नेटवर्कही नाहीए, फक्त एक फोन करू शकलो तुमच्याकडे लँडलाईन असेल तर.. तर फार उपकार होतील..”, तो माणुस म्हणाला
“पण तुम्हाला इथं बंगला आहे कसं कळालं. मुख्य रस्त्यापासून तर खुप आतमध्ये आहे हे.. “, शैला
“हो बरोबर.. पण त्या वळणावर तुमची पजेरो बंद पडलेली दिसली.. आम्ही आपलं चान्स घ्यावा म्हणून अंदाजानेच आलो इकडे..”, तो माणूस म्हणाला
“तुमच्या मागे कोण आहे?”, शैला

“ओह ह्या.. मॅडम ह्या मॉडेल आहेत, एका जाहिरातीचं शूटिंग होतं इकडे म्हणून आम्ही आलो होतो…”, तो माणूस म्हणाला
“आणि तुम्ही? तुम्ही पण मॉडेल का?”, शैला
“नाही.. मी मॅडमचा बॉडीगार्ड आहे.. प्लिज आपण आत मध्ये येऊन बोलूयात का? मॅडम पण थंडीने कुडकुडल्यात…”
“एक मिनिटं..”, असं म्हणून शैलाने पोर्चमधला दिवा चालू केला आणि समोरचा तो हँडसम तरुण बघून ती जागेवरच खिळली.

गोरापान, कमावलेली शरीरयष्टी, शर्ट भिजल्याने शरीराला चिकटलेला.. त्यामुळे त्याची बॉडी दिसत होती. हसल्यावर गालाला पडणारी खळी शैलाचा श्वास थांबवत होती.

नकळत शैलाला आपल्या हृदयाचे वाढलेले ठोके जाणवू लागले.

तिने त्या मागच्या तरुणीकडे बघितले. साधारण मॉडेल कश्या असतात तशीच ती होती. शैलाने पुन्हा त्या तरुणाकडे आपले लक्ष वेधले.

“हे बघा.. आत्ता माझा नवरा झोपलाय, जरा तब्येत बरी नाहीए त्यांची..”
“डोन्ट वरी मॅडम, मला लक्षात येतंय.. इथे आड बाजूला.. असं अनोळखी व्यक्तींना घरात घेणं तुम्हाला असुरक्षित वाटू शकतं, आम्ही खरंच आर्टिस्ट आहोत.. हे माझं कार्ड”, असं म्हणून त्या व्यक्तीने आपलं कार्ड शैलाच्या हातात दिलं.

कुठल्याश्या मॉडेल-एन्जन्सी आणि सेक्युरिटी फोर्स च ते कार्ड होतं .. कोपऱ्यात ‘मोहित’, असं नाव लिहिलं होतं.

“ही इज सो हॉट अँड यट क्युट.. मोहित.. नाव अगदी शोभतंय”, शैला स्वतःशीच म्हणाली
“मॅडम.. पाहिजे तर मी बाहेर थांबतो.. मॅडम आत येऊन फक्त आमच्या टीमला फोन करतील म्हणजे कोणीतरी मागे येऊन आम्हाला घेऊन जाईल” , मोहित हसत म्हणाला

“नाही, त्याची आवश्यकता नाही, तुम्ही या आत मध्ये, पण फक्त एकच फोन आणि ऑफ यु गो.. ओके?”
“ओके”, असं म्हणून दोघंही आतमध्ये आले…तसा करण पटकन सोफ्यावर जाऊन बसला

शैलाने हॉल मधील बाकीचे दिवे चालू केले आणि करणकडे बोट दाखवत ती त्या दोघांना म्हणाली, “हे माझे मिस्टर…”

करण आजारी असल्याचं भासवत उभा राहिला, त्याने मोहितशी हातमिळवणी केली व मागे उभ्या असलेल्या त्या तरुणीकडे कटाक्ष टाकला आणि तो जागच्या जागी खिळलाच..

त्याच्या समोर.. त्याची गर्लफ्रेंड.. इशिता उभी होती..

 

[क्रमशः]

डबल-क्रॉस (भाग ८)


डबल-क्रॉस (भाग ७) पासून पुढे >>

करणला काय करावं काहीच सुचत नव्हते. आयुष्यात पहिल्यांदाच तो इतका ब्लँक झाला होता. सर्व संवेदना जणू गोठल्या होत्या, मती गुंग झाली होती. शैला मात्र लगेचच भानावर आली होती. समोर काय घडलंय हे तिच्या लक्षात आले होते आणि ती जोर जोरात किंचाळत रडत होती.

“फक, व्हॉट हॅव आय डन.. शिट्ट, शेखर.. शेखर.. डॅम.. आय एम डेड नाऊ…. फक.. फsssक …”

बाहेर कोसळणाऱ्या पावसाच्या आवाजात तिचा आवाज दबून जात होता तरीही तिचं किंचाळणे करणला असह्य होत होते.

“शैला, प्लिज शांत बस, मला विचार करू दे”, करण कपाळावरुन हात फिरवत म्हणाला

शैला आपल्याच रडण्या-ओरडण्यात मग्न होती. पुन्हा पुन्हा ती शेखरला हलवून जागं करण्याचा प्रयत्न करत होती

“गेट अप शेखर, प्लिज गॉड्स-सेक वेक अप प्लिज… ”

“शैला, प्लिज शांत हो, शेखर इज डेड.. तुझ्या ओरडण्याने तो उठून बसणार नाहीए”

“शेखर, उठ शेखर.. तुझं .. तुझं पुस्तक अपूर्ण आहे, हजारो, करोडो लोक तुझ्याकडे नजर लावून बसली आहेत.. हे बघ.. मी.. मी तो चार्जर घेऊन येते.. चिकन पीस.. काय ज्युसी आहेत, तुला आवडतात तसे, प्लिज उठ”

करणंच डोकं भणभणायला लागलं होतं. तो तणतणत शैलापाशी गेला आणि पुढचा मागचा विचार न करता त्याने शैलाच्या मुस्काटात ठेवून दिली.

शैलाचे अर्धवट बांधलेले केस त्या आघाताने चेहऱ्यावर येऊन विसावले. शैला मटकन खाली बसली.

“लुक ऐट हीम शैला, लूक..”, शेखरचा हात हातात धरत करण म्हणाला, “ही इज डेड बाय टू अवर्स नाऊ..”

करणला अचानक स्वतःच्याच बोलण्याचे आश्चर्य वाटले. त्याने परत शेखरचा हात हातात घेतला, त्याच्या कपाळाला हात लावला.

“धिस इज इन्सेंन”, करण स्वतःशीच बडबडला आणि मग त्याने कोपऱ्यात बसलेल्या शैलाला दंडाला धरुन उभे केले आणि म्हणाला, “शैला नीट आठव.. तू शेखरच्या खोलीत कधी आलीस? कधी मारलस तू शेखरला?”

शैलाच्या डोळ्यातून आश्रू वाहत होते.

“शैला.. काय विचारतोय मी, तू शेखरच्या खोलीत कधी आलीस?”

“नाही, मला काहीच आठवत नाहीए…”, डोळे पुसत शैला म्हणाली, “आणि काय फरक पडतो, मी शेखरला मारलंय हेच सत्य आहे.. वुई शुड कॉल पोलीस, मी विक्रमला फोन करते” असं म्हणून शैला खोलीतून बाहेर जायला वळली.

“थांब शैला, डोन्ट मूव्ह”, करण जवळ जवळ ओरडलाच , “तुझ्या पायाला सगळं रक्त लागलंय, घरभर ठसे उमटतील, दोन मिनटं थांब”
“काय फरक पडतो, पोलिसांना फोन तर करावाच लागेल”
“हो, पण दोन मिनिटं थांब, हे बघ.. शेखरचा हात बघ..”, शैलाला मागे ओढून शेखरकडे ढकलत करण म्हणाला

शैलाने शेखरचा हात काही क्षण हातात धरला.

“काही वेगळं वाटलं?”, करणने विचारले
“नाही.. का?”
“त्याचा हात बघ.. किती गार पडला आहे”
“ऑफकोर्स करण, शेखर इज डेड नाऊ, अर्थात त्याची पूर्ण बॉडीच गार असणार”

“बरोबर, पण इतकी?”
“म्हणजे? काय म्हणायचंय तुला करण?”

“हे बघ, मी ह्या खोलीत आलो तेंव्हा तू शेखरवर चाकूने वार करत होतीस, समजा शेखर त्यावेळी मेला किंवा समज फार तर अर्धा तास आधी. मला इथे येऊन अर्धा तास झाला. ह्याचा अर्थ शेखरला मरून जास्तीत जास्ती एक तास झाला असला पाहिजे. बरोबर??”
“बरोबर.. मग?”
“मग??.. कमॉन शैला, एका तासात शरीर इतके गार नाही पडत, थोडी तर धक असते शरीराला, थोडे तरी कोमट लागायला नको शरीर?”

“करण, मला काळात नाहीए तुला काय म्हणायचंय, प्लिज स्पष्ट बोलतोस का?”
“बोलतो.. दोन गोष्टी, एक तर तू शेखरवर निदान एक तास तरी वार करत होतीस.. अर्थात शेखरच्या बॉडीकडे बघून तसे वाटत नाहीए. तू तासभर त्यावर वार केले असतेस तर एव्हाना त्याच्या बॉडीची चाळणी व्हायला हवी .. ”
“.. आणि दुसरी गोष्ट??”

“दुसरी गोष्ट अशी कि शेखरला तू नाही, दुसऱ्या कोणीतरी मारलंय.. ”
“काय बोलतोयेस तू करण, माझ्याव्यतिरिक्त इथे दुसरं म्हणजे तूच आहेस.. तुला असं म्हणायचंय, तू मारलस शेखरला??”
“नाही शैला, मला म्हणायचेय आपल्या दोघांव्यतिरिक्त ह्या घरात अजून कोण तरी आहे.. “, शेखर कानोसा घेत म्हणाला

“करण प्लिज.. प्लिज मला घाबरवू नकोस, आधीच खूप घाबरलीय मी. आपण.. आपण पोलिसांना फोन करु”
“शैला, पोलिसांना फोन करून काय होणार? इथे प्रथमदर्शी सरळ सरळ दिसतेय तुझ्या हातून खून झालेला. त्यांच्या दृष्टीने हि ओपन-अँड-शट केस आहे.”

“करण, तुला माहिते ना, मी मुद्दाम नाही केले.. मगाशी .. मगाशी आपण बाहेरून आलो.. शेखरने मला मारलं.. तेच डोक्यात होतं माझ्या… करण, पोलिसांना इंफॉर्म करावंच लागेल ना? उलट नाही केलं प्रॉब्लेम होईल.. विक्रम आमच्या ओळखीचे आहेत, ते नक्की हेल्प करतील”, शैला बोलत होती

“वेडेपणा करू नकोस, आत्ता परिस्थती अशी आहे कि कोणी तुला हेल्प करू शकणार नाही?”
“का?”, डोळे मोठ्ठे करत शैलाने विचारले

“का काय? तूच विचार कर, शेखरची ती इन्शोरन्स पॉलिसी, त्यात तू ५०% भागीदार… पॉलिसी काढून महिना पण नसेल झाला.. आपण इथे ह्या निर्जन स्थळी येतो.. इथे येऊन किती दिवस झाले? फक्त २.. आणि दुसऱ्या दिवशी रात्रीच शेखरचा ‘खून’ होतो.. एक अधिक एक करायला पोलिसांना असा कितीसा वेळ लागणारे. पोलिसच काय, कोणीही हेच म्हणेल कि पैश्यासाठी तू शेखरचा खून केलास.. ”

“पण करण, तू आहेस ना पुरावा.. तुला माहिते मला झोपेत चालण्याचा आजार आहे.. तू स्वतः अनुभवले आहेस ते.. आपण बाहेरून आलो तेंव्हा जे घडले तेंव्हाही तू तेथे होतास.. आणि मी.. मी शेखरने मारत होते, तेंव्हाही तू तेथे होतास.. तू बघितले असशीलच ना मी झोपेत होते..”, शैला

करण काहीच बोलला नाही

“शिवाय तू तर त्या इन्शोरंन्स कंपनीचाच एजंट आहेस, तूच तशी साक्ष दिलीस तर प्रश्नच संपला. उलट आपण पोलिसांना उशिरा फोन केला तर त्यांना संशय येईल..”, शैला

“वेडी आहेस तू, इतकं साधं वाटतं का तुला सगळं? तो संदीप.. इतक्या सहजी मान्य करेल हे? इन्शोरंन्स कंपनीचा १ रुपया तो सोडणार नाही, इथे करोडो रुपयांचा प्रश्न आहे. उलट तो मला ह्या प्रकरणात गुंतवायचा प्रयत्न करेल. तुझं आणि माझं अफेअर होते आणि आपण दोघांनी मिळून हा मर्डर प्लॅन केला असे म्हणेल तो..”, करण

“ह्यॅ, असं कसं म्हणेल तो? दोन दिवसात कुणाचं अफेअर होतं का असं?”, शैला करणला उडवून लावत म्हणाली

तिच्या त्या वाक्याने क्षणभर करण दुखावला गेला, क्षणभर त्याला वाटलं कि शैलाच्या मनात आपल्याबद्दल काही नसेलच तर कशाला हिला मदत करुन स्वतःला अडकून घ्या? करेनाका पोलिसांना फोन.

“बरं मग? तु काय करायचं म्हणतोयेस?”

करणने तोंडावर हात ठेवून तिला शांत बसायची खूण केली.

 

“तू इथेच थांब, अज्जीबात हलू नकोस”, सावकाश आवाजात करण शैलाला म्हणाला आणि मग हलकी हलकी पावलं टाकत करण खोलीच्या बाहेर पडला.

बाहेर सर्वत्र मिट्ट काळोख होता. करण पावलांचा आवाज न करता स्वतःच्या खोलीत गेला, ड्रॉव्हर मधून त्याने आपले रिव्हॉल्व्हर उचलले आणि तो खोलीच्या बाहेर आला. भिंतीचा आधार घेत घेत तो हळू हळू पुढे सरकत होता. प्रत्येक चार पावलांवर थांबून तो कानोसा घेई आणि मग पुढे चाले. कुठल्याही क्षणी अंधारातून कोणीतरी अंगावर झेप घेईल अशीच भीती करणला वाटत होती.

सावकाश सरकत तो पहिल्यांदा हॉल मध्ये आला. बराच वेळ तो भिंतीला टेकून आजूबाजूची चाहूल घेत शांत उभा राहिला. मनाची पूर्ण खात्री होईपर्यंत न हलता करण भिंतीला खेटून स्तब्ध उभा राहिला हॉलमधून कसलाच आवाज येत नव्हता. हॉलमध्ये नक्की कोणी नाही ह्याची खात्री झाल्यावर तो मुख्य दरवाज्यापाशी आला. दरवाजा आतूनच बंद होता.

पुन्हा हळू हळू सरकत तो आधी शैलाच्या बेडरूम मध्ये आणि मग किचन मध्ये गेला. पण संपूर्ण घर रिकामे होते.

 

रिव्हॉल्व्हर खिश्यात ठेवून तो पुन्हा शेखरच्या खोलीत आला.

शैलाने त्याला भुवई उडवून काय झालं? विचारले

“घरात कोणी नाहीए.”, करण म्हणाला
“मग? म्हणजे हा खून मीच केलाय ना?”
“बघू आपण, आत्ता अंधारात काहीच दिसत नाहीए आणि कोणी असेलच आत किंवा बाहेर, तर घरातले दिवे लावून मला आपली हालचाल त्यांना दिसू द्यायची नाहीए”
“बर, मग आता काय करायचं म्हणतो आहेस?

“शैला, हे बघ, जे झालं तर वाईटच झालं. पण आता शेखर परत येणारे का? पोलिसांना फोन करुन तू तुरुंगात जाशील, माझे करीअर बरबाद होईल आणि इन्शोरंन्स चे पैसेही कुणालाच मिळणार नाहीत”

“इफ वुई प्ले इट राईट तर साप भी मरा और लाठी भी ना टुटी होऊ शकेल”
“म्हणजे?”
“म्हणजे आपण शेखरच्या मृत्यू कॅश करू शकलो तर इन्शोरंन्स चे पैसे आपल्याला मिळतील आणि उरलेले आयुष्य आपण दोघे एकत्र घालवू शकु”
“करण अरे समोर माझा नवरा मरुन पडलाय, आणि तो खून मी केलाय हे सरळ सरळ दिसतेय आणि तू कसले प्लॅन करतो आहेस? उलट आपण पोलिसांना फोन केला, माझा डॉक्टर माझ्या आजाराविषयी जाणून आहे, आज ना उद्या ते कोर्टात सिध्द होईलच कि हा खून जाणून बुजून झालेला नाहीए. उलट आपण तसं नाही केलं तर नसते गोत्यात येऊ”

“ही एक आयती संधी चालून आलीय आपल्याला. आपण फक्त आपलं डोकं ताळ्यावर ठेवून वागायचंय. शैला.. ट्रस्ट मी”
“आर यु शुअर करण? कारण एकदा का आपण हे पुरावे नष्ट करायचा प्रयत्न केला की मग मात्र आपल्यावर कोणी विश्वास ठेवणार नाही. मी तर अडकेनच, पण तू सुद्धा अडकशील नाहक ह्यात”

“आय एम शुअर… सगळ्यात पहिल्यांदा आपल्याला शेखरच्या बॉडीच काहीतरी केलं पाहिजे” म्हणत करणने इतरत्र नजर टाकली. उत्तर त्याच्या समोर होते. फ्रोजन फूड स्टोअर करून ठेवायला असलेला मोठ्ठा फ्रिजर समोरच होता
“शैला, आपण शेखरला तात्पुरतं इथे, ह्या फ्रिजर मध्ये, ठेवूया.. दॅट विल किप हिज बॉडी सेफ फ्रॉम डीकंपोजिंग ओके?”

शैलाने काही न बोलता मान डोलावली

“आत्तापर्यंत जे झालं ते झालं, इथून पुढे आपण जे काही करू त्यात आपल्या हातांचे ठसे उमटता काम नयेत. घरात हँडग्लोव्ह्ज आहेत?”, करण
“नाही.. ”
“ओके. निदान पॉलिथिन बॅग्स?”
“हो असतील.. “असं म्हणून शैलाने शेजारच्या कपाटाकडे बोट दाखवले.

करणने खिश्यातुन रुमाल काढला आणि तो हातात धरून ते कपाट उघडले. थोडीफार शोधाशोध केल्यावर एका ड्रॉव्हर मध्ये त्याला दोन-चार प्लॅस्टिकच्या पिशव्या सापडल्या. करणने दोन आपल्या हातात घातल्या आणि दोन शैलाकडे दिल्या.

शैलाने त्या पिशव्या हातात घातल्या आणि तो मोठ्ठा फ्रिजर उघडला.

“शैला, खाण्याचे काही पदार्थ असतील तर ते बाहेर काढून ठेव, आपल्याला इथे किती दिवस काढावे लागतील सांगता येत नाही.”, शेखरचा देह बेडवरुन हळू हळू पुढे ओढत करण म्हणाला.

शैलाने काही न बोलता आत मध्ये खाण्याचे असेल नसेल ते बाहेर काढून टेबलावर ठेवले आणि मग दोघांनी मिळून शेखरचा तो बोजड देह ओढायला सुरुवात केली. वाटलं होतं त्यापेक्षा शेखर ओढायला अधिकच जड होता. त्यात हातातल्या प्लॅस्टिकच्या पिशव्या सारखा सटकत होत्या. दोघांनीही तो देह मोठ्या मुश्किलीने उचलला, त्या फ्रिजरमध्ये कोंबला व फ्रिजरचे दार लावून टाकले.

दोन मिनिटांतच करण आणि शैला घामाने चिंब भिजून गेले होते. धापा टाकत दोघेही बेडच्या किनाऱ्यावर बसले.

“आता?”, शैलाने दम खात विचारले.
“वुई हॅव टू क्लीन धिस मेस..”, जमिनीवर साठलेले रक्त आणि रक्ताने माखलेले बेडशीट दाखवत करण म्हणाला, “मी किचन मधून फरशी पुसायचा आणतो, तू बेडशीट्स वगैरे काढून कोपऱ्यात ठेव..”

शैलाने आपले केस बांधले आणि कामाला लागली. करणने किचनमधून फरशी पुसायचे फडके आणले आणि तो जमिनीवर सांडलेले रक्त पुसू लागला. समोर इतक्या मोठ्या प्रमाणात रक्त बघून दोघांनाही शिसारी येत होती. शैलाने तर दोन-तीनदा अगदी घश्याशी आलेली उलटी मोठ्या कष्टाने थांबवली होती.

जवळ जवळ दोन-तीन तास न थांबता, न बोलता दोघंही कामं करत होते. शेवटी मनासारखं स्वच्छ झाल्यावर दोघेही भिंतीला टेकून खाली बसले.

“निदान मानवी नजरेने तरी इथलं स्वच्छ झालंय. पण पोलीस आणि त्यांच्याकडची कुत्री काही सेकंदात हे बिंग उघड करतील. पण अर्थात ते पुढचं पुढे..”, करण जणू स्वतःशीच पुटपुटला
“करण.. तुला खरंच वाटतंय इथे अजून कोणी आहे किंवा होतं? का तुलाही वाटतंय हा खून मीच केलाय?”
“माहित नाही शैला, आत्ता काहीच सांगता येणार नाही. एकतर आत्ता डोकंही चालत नाहीए आणि शरीरही पूर्ण थकून गेलय. उद्या उजाडल्यावर आणि घराची नीट पाहणी केल्यावरच नक्की काय ते सांगता येईल.”, करण

“उद्याचा दिवस खूप मोठ्ठा असणारे, खूप सारं थिंकिंग आणि खूप साऱ्या गोष्टी करायच्या आहेत आणि त्यासाठी आपलं शरीर आणि मन ताजतवानं असणं गरजेचं आहे. आपले सगळे कपडे, ह्या हातातल्या पिशव्या, फडकी आणि ह्या बेडशीट्स सगळं एका कोपऱ्यात रचून ठेवू, स्वच्छ आंघोळ करु आणि जी काय लागेल तितकी झोप काढू. उद्या सकाळी पहिल्यांदा ह्या कपड्यांची विल्हेवाट लावून टाकू, मग बाकीचं सगळं. ओके?”

“ओके”, असं म्हणून शैलाने कसलाही विचार न करता आपले सर्व कपडे उतरवले आणि कोपऱ्यातल्या त्या ढिगाऱ्यात फेकून दिले व ती तिच्या खोलीत अंघोळीला निघून गेली.
करणनेही मग आपले कपडे त्या ढिगाऱ्यात फेकले आणि तो आपल्या बेडरूममध्ये आंघोळीला निघून गेला

 

करण आपल्या बेडवर पडला तेंव्हा त्याच्या डोळ्यासमोर दिवसभराचा घटनाक्रम झरझर सरकत होता, आणि त्यातील प्रत्येक ऍक्शनसाठी करायची रिऍक्शनही त्याच्या डोक्यात तयार होत होती.

देअर इज नो मास्टर प्लॅन, देअर इज नो परफेक्ट क्राईम. करण हे जाणून होता. आपल्या व्यवसायात त्याने ह्याचा अनेकदा अनुभव घेतला होता आणि म्हणूनच तो घडलेली प्रत्येक गोष्ट आणि नंतर करायच्या प्रत्येक कृतीचा अनेक पैलूंनी विचार करत होता.

पैसा महत्वाचा होताच.. असतोच, पण पैश्याबरोबर करणला शैलाही हवी होती. वॉज शी वर्थ द रिस्क ऑफ करण इज टेकिंग? निदान करणच्या दृष्टीने तरी त्याचे उत्तर हो, असेच होते.

विचार करता करताच करणला कधीतरी झोप लागली.

 

खरंच त्या घरात त्या दोघांव्यतिरिक्त अजून तिसरं कोणी होतं ज्याने शेखरचा खून केला होता? का शैलाच्या हातून नकळत शेखरचा मृत्यू ओढवला होता? पैसा आणि शैलाच्या हव्यासापोटी करणने काही वाकडे पाऊल उचलले होते. का? का? हा सगळा एक बनाव होता जो शैलाने घडवून आणला होता आणि जाणूनबुजून शेखरचा खून केला होता. प्रश्न अनेक होते ज्याची उत्तरं ‘डबल-क्रॉस’चे पुढचे येणारे भागच देऊ शकणार होते.

करण म्हणाला ते खरंच होते. उद्याचा दिवस बिग-डे होताच, पण फक्त तो त्यांच्यासाठीच नाही तर अजून कुणासाठीतरी सुद्धा. नियतीने करण आणि शैलासाठी काहीतरी वेगळेच योजून ठेवले होते. अनपेक्षित, ज्याची कदाचित करणच्या मनात तयार होत असलेल्या प्लॅनमध्ये खिजगणतीलाही जागा नव्हती.

 

[ क्रमशः ]

डबल-क्रॉस (भाग ७)


डबल-क्रॉस (भाग ६) पासून पुढे >>

१५-२० मिनिटांतच पावसाने रौद्र रूप धारण केले.  बादल्या बादल्या भरून पाणी काचेवर एकदम ओतावे तस गाडीच्या विंडशिल्डवर पाणी पडत होते. करणने व्हायपर्स पूर्ण वेगात चालू केले पण त्याचा म्हणावा तास उपयोग होत नव्हता.  अनोळखी रस्ता, त्यात तुफानी पाऊस आणि मिट्ट काळोख त्यामुळे करण गाडी हळुवारच चालवत होता.

साधारणपणे अर्धा तास ड्राइव्ह झाला असेल तसं अचानक शैला म्हणाली, “पुढे एक उजवीकडे कच्चा रस्ता गेलेला दिसेल तिथून गाडी आतमध्ये घे”

करण स्वतःच्याच विचारात आणि त्या कठीण परिस्थितीत गाडी चालवण्यात इतका गुंग होऊन गेला होता कि बरोबर शैला आहे हे तो पूर्ण विसरलाच होता. शैलाच्या आवाजाने काहीसा तो दचकलाच. धुरकटलेल्या काचेतून करणने तो रस्ता बघितला. रस्ता कसला, खरंतर ती जणू एक चिंचोळी पायवाटच होती.  करणने आरशातून मागे बघितले, रस्ता पूर्ण रिकामाच होता. करणने सावकाश गाडी वळवली आणि त्या कच्च्या रस्त्याने तो फार्म-हाऊस कडे जाऊ लागला.  दोन्ही बाजूने गर्द झाडी होती, रस्त्यावर पाण्याची मोठ्ठी डबकी साठली होती, गाडी ५० मीटर पण नसेल गेली तोच गाडीला जोरदार हादरा बसला. गाडीचे उजव्या बाजूचे पुढचे चाक एका मोठ्या खड्यात गेले होते.

करणने गाडी रिव्हर्स गेअर मध्ये टाकली आणि जोरात अक्सिलेटर दाबला. गाडीची मागची चाक वेगाने फिरली, परंतु रस्त्यावर चिखल असल्याने त्याचा म्हणावा तसा उपयोग झाला नाही. त्या निसरड्या रस्त्यावर दोन्ही चाक जणू जागच्या जागीच फिरली. करणने ४ x ४ ड्राईव्हचे बटण दाबले आणि पुन्हा अक्सिलेटर दाबला. ह्यावेळी खड्यात अडकलेली पुढची दोन्ही चाक सुद्धा फिरली पण खड्यात साठलेल्या त्या चिखलाचे फवारे उडण्याव्यतिरिक्त फारसे काही घडले नाही.

करणने शैलाकडे बघितले. ती निर्विकार चेहऱ्याने बाहेर बघत बसली होती.

करण चरफडत खाली उतरला. बाहेर प्रचंड पाऊस कोसळत होता. गाडीचे चाक खड्यात अर्ध्याच्यावर बुडले होते. करणने अंधारात चाचपडत दोन चार मोठे पण आकाराने चपटे दगड गोळा केले आणि खड्यात बुडलेल्या त्या चाकाच्या मागे अंदाजाने ठेवले. मग तो मागच्या चाकांपाशी गेला. तेथेही चाकं फिरून फिरून छोटा खड्डा पडला होता. करणने तिथली माती एकसारखी केली आणि परत तो गाडीत येऊन बसला.

गाडी सुरू केली आणि पुन्हा एकदाअक्सिलेटर दाबला. त्या चपट्या दगडांवरून खड्यातले ते चाक किंचितसे हलले परंतु पूर्ण बाहेर नाही आले. करणने चांगली ५-१० मिनिटं प्रयत्न केले, पण सगळेच व्यर्थ गेले. त्या कोसळणाऱ्या पावसाच्या आवाजातही गाडीच्या इंजिनचा वाढलेला आवाज ऐकू येत होता. एव्हाना क्लच आणि टायरचा तो जळका वास सर्वत्र पसरला होता.

गाडी बाहेर निघणं तर सोडाच उलट अजून चिखलात रुतत चालली होती.

“गाडी राहू देत इथेच, सकाळी पाऊस थांबला कि घेऊन जाऊ..”, अचानक शैला म्हणाली
“शैला.. बाहेर बघ, मिट्ट काळोख आहे, काही फुटांवरच पण दिसत नाहीए. त्यात इतका पाऊस, आजूबाजूला जंगल, चालत जायचं म्हणजे..”, करण
“ऑलराइट, ट्राय युअर लक, मला वाटत नाही गाडी निघेल, मी जातेय चालत”, असं म्हणून शैला उतरली सुद्धा.

करणने एकवार चारही बाजूने गाडी न्याहाळली. शैला म्हणत होती त्यात तथ्य होत. ४ x ४ मोड ड्राईव्ह ऑन होता, पजेरोचं शक्तिशाली इंजिन होतं तरीही १५-२० मिनिटांच्या प्रयत्नानंतरही गाडी खड्यातून बाहेर आली नव्हती. शिवाय क्लच केबल तुटली असती तर नसता व्याप वाढला असता. त्यापेक्षा सकाळी येऊन गाडी काढणं कधीही सोईचं होतं.

करणने इग्निशन बंद केलं, दिवे बंद केले आणि गाडी लॉक करून टाकली. दिवे बंद होताच थोडाफार उजळलेला रस्ताही अंधारात बुडाला. काही म्हणजे काही केल्या रस्त्याचा अंदाज येत नव्हता. पाऊस रपारप अंगाला लागत होता.  शैला मात्र लख्ख सूर्य प्रकाशात चालल्यासारखी चालत होती, तर करण चाचपडत तिच्या मागोमाग चालला होता. ठिकठिकाणी पाण्याची डबकी साठली होती, वेगाने वाहणाऱ्या वाऱ्याने आजूबाजूच्या झाडांच्या फांद्या अंगावर आदळत होत्या.

“शैला… तुला खात्री आहे आपण बरोबर रस्त्याने चाललोय?” साधारण पंधरा मिनिटं चालल्यावर करण म्हणाला
“ऑफकोर्स”
“पण इथे काही म्हणजे काही दिसत नाहीये, हाऊ कॅन यु बी सो शुअर?”
“मी स्लिप-वॉक करते करण..”, शैला म्हणाली

“यु व्हॉट? काहीही ऐकू येत नाहीए”

शैला चालायची थांबली आणि करण जवळ आल्यावर म्हणाली, “मी डोळे झाकून झोपेत चालू शकते, तर ह्यात काय अवघड?”

त्या पावसाच्या आवाजात दोघांनाही बोलणं नीट ऐकू जात नव्हतं, दोघांनाही जोर-जोरात ओरडूनच बोलावं लागत होतं.

“वैताग झालाय नुसता, इतक्यात काही हा पाऊस थांबेल असे वाटत नाही”, करण

“वैताग? आर यु मॅड? मला तर खूप आवडतो पाऊस, खूप मस्त वाटतेय इथे… “, शैला

करणला शैलाच्या ह्या विचित्र मुडी स्वभावाचं आश्चर्य वाटू लागले होते. कधी हि स्वतःशीच गुंग असते तर कधी एकदम मोकळ्या स्वभावाची. काही मिनिटांपर्यंत हि गाडीत तोंड फुगवून बसली होती आणि आता इथे.. एकदम स्वछंद..

अचानक आकाशात वीज कडाडली. त्या निव्वळ काही सेकंदाच्या प्रकाशात करणला शैला दिसली. तिचे सोनेरी हायलाईटेड केस चेहऱ्यावर विखुरले होते, चिंब पावसाने भिजलेले तिचे कपडे तिच्या अंगाला घट्ट चिकटून बसले होते. पावसाच्या त्या माऱ्याने तिच्या पापण्या वेगाने उघडमीट करत होत्या.

विजेच्या आवाजाने दचकून तिने करणचा हात पकडला आणि जणू ती आकाशात कडाडलेली वीज करणच्या नसानसांतून वहावत गेली.

करण काही न बोलता स्तब्ध उभा राहीला.

शैलाने हळुवार करणचा हात सोडला आणि म्हणाली, “मला माहिते तुझ्या मनात काय चाललंय, पण आपण ऑलरेडी त्याबद्दल बोललोय..”, आणि ती माघारी वळली. करणने तिला थांबवायचा प्रयत्न केला पण शैलाने पुढे चालायला सुरुवात केली होती

“शैला… थांब..”, करण जोरात ओरडला

“नाही.. नो.. नेव्हर..”, शैला हसत हसत म्हणाली आणि तिने अजून  भराभर चायलायला सुरुवात केली.

करणनेही चरफडत आपल्या चालण्याचा वेग वाढवला.

“करण, गप्प बस हं…”, असं म्हणून शैलानेही आपल्या चालण्याचा वेग वाढवला

काही अंतर पुढे गेल्यावर दूरवर त्या घरातला दिवा करणला दिसला.

“शैला.. ऐक तर खरं …”

“मला माहिते तुला काय म्हणायचेय आणि काय करायचेय..”, शैला दुरूनच ओरडून म्हणाली

आडवाटेचा तो रस्ता संपून आता तो सपाट पूल सुरु झाला होता तसं शैलाने धावायला सुरुवात केली आणि करणंही तिच्या मागोमाग धावला. पण शैलाला रस्ता ओळखीचा असल्याने ती आधी घरापाशी पोहोचली.. धावतच तिने दार उघडले, आणि मागोमाग करणंही धावतच घरात शिरला.

दोघांनाही पळत आल्याने धाप लागली होती..

 

शेखर हॉलमध्येच त्यांची वाट बघत बसला होता. बाजूलाच बियरचे दोन कॅन आणि व्होडकाची एक रिकामी क्वार्टर पडली होती.

भिंतीचा आधार घेत शेखर कसाबसा उठून उभा राहीला.

“खूप वेळ लागला तुम्हाला? कुठे मेला होतात इतक्या वेळ?”, शेखर तोल सांभाळत म्हणाला
“सर, गाडी चिखलात अडकून पडली, शेवटी आम्हाला चालत यावं लागलं”, करण

“शक्यच नाही, पजेरो इज अ बिस्ट, इतक्याश्या चिखलात कशी अडकून पडेल ती?”, एकदा शैलाकडे आणि एकदा करणकडे संशयाने बघत शेखर म्हणाला

शेखरची ती नजर शैलाला अस्वस्थ करून गेली. तिने विस्कटलेले केस एकसारखे केले, धावताना गुडघ्याच्या वर गेलेला आपला ड्रेस एकसारखा केला.

“सर, खूप प्रयत्न केला, इतका जोरात पाऊस आहे एक तर काहीच दिसत नव्हते, परत उगाच क्लच प्लेट वगैरे तुटली असती तर..”, करण समजावणीच्या सुरात म्हणाला

“ऑलराइट, ऑलराइट..”, शेखरच्या चेहऱ्यावर नाराजी स्पष्ट दिसत होती, “दे तो चार्जर इकडे आणि तो तंदूर आण लगेच गरम करून, खूप भूक लागलीय मला..”

करणला अचानक जाणीव झाली कि ते पार्सल आणि तो चार्जर गाडीतच राहिला होता. तो विसरला होता हि एक गोष्ट, पण लक्षात जरी असतं तरीही ह्या पावसातून तो चार्जर आणि ते खाण्याचं पार्सल आणता आलंच नसतं, पावसात पूर्ण खराब होऊन गेलं असतं.

करणने शैलाकडे पाहिलं.

“शेखर, दोन्ही गाडीतच आहे, ह्या पावसातून शक्य नव्हते आणणे.  पावसात भिजून चार्जर तर वाया गेलाच असता, पण खायचं पण खराब झालं असतं, सो उद्या पाऊस थांबला की …”..

पण शैलाच बोलणं अर्धवटच राहीलं.  शेखर ताडताड पावलं टाकत शैलाजवळ पोचला होता आणि त्याने शैलाच्या एक सणसणीत कानफडात लावून दिली होती.  त्या अनपेक्षित आघाताने शैला बाजूच्या सोफ्यावर कोसळली.

शेखरने तिच्या दंडाला धरून उभे केले आणि ओरडला, “तुला मध्ये बोलायला सांगितले होते? विचारले होते तुला? जा आत्ताच्या आत्ता तो चार्जर आणि खायचं घेऊन ये..”

शैलाच्या त्या नाजूक, गोऱ्यापान गालावर शेखरच्या बोटांचे वळ उमटले होते.

“सर प्लिज, मॅडम म्हणतायेत ते खरं आहे, खरंच नाही आणता येणार आत्ता..”, करण म्हणाला

शेखरने शैलाला बाजूला ढकलले आणि तो करणसमोर येऊन उभा राहीला, “तुला फार काळजी रे मॅडमची? करण, आय वॉंट दॅट चार्जर नाऊ.. ”

“सॉरी सर.. उद्या पाऊस थांबला कि..”

शेखरने संतापाने करणवर हात उगारला, पण करण सावध होता, त्याने तो हात वरच्यावर झेलला, आणि त्याच प्रतिक्षिप्त क्रियेने दुसऱ्या हाताने शेखरच्या कानफडात लगावून दिली. खरं तर करणचा उद्देश फक्त शेखरचा हात रोखणे एवढाच होता, पण केवळ प्रतिक्षिप्त क्रियेने त्याचा दुसरा हात शेखरवर बरसला होता.

शेखरने अविश्वासाने करणकडे बघितले.. “उद्या पाऊस थांबल्या थांबल्या आपली बॅग भरायची आणि निघायचं इथून…… गेट लॉस्ट”, असं म्हणून तो संतापाने फणफणत आपल्या खोलीत निघून गेला

करणला आपली चुक लक्षात आली. त्याने थोडं संयमाने घ्यायला हवं होतं, पण मनात कुठेतरी शेखरने शैलावर उगारलेला हात त्याला झोंबला होता आणि त्या रागातूनच त्याने शेखरवर हात उचलला होता. अर्थात आता पश्चाताप करूनही उपयोग नव्हता, आणि वेळही निघून गेली होती.

त्याने शैलाकडे बघितले. काही क्षण दोघांची नजरानजर झाली आणि मग शैला काही न बोलता दुसऱ्या खोलीत निघून गेली.

 

“शिट्ट शिट्ट शिट्ट.. “, करण स्वतःशीच चरफडला.. संदीपला हे आवडणार नव्हते. हातची चांगली नोकरी तर गेली असतीच, पण संदीपने त्याच मार्केटमध्ये नाव खराब केले असते तर आधीच डबघाईला आलेला त्याचा गुप्तहेरीचा धंदा कायमचा बसायलाही वेळ लागणार नव्हता.

बाहेर पावसाचा जोर अधिकच वाढला होता, बाजूच्या शेडवरच्या पत्र्यावर पावसाचे टपोरे थेंब ताड-ताड आवाज करत आपटत होते. करणने कपाटातली व्हिस्की काढली आणि दोन स्मॉल ऑन-द-रॉक्स पेग रिचवले आणि तो आपल्या खोलीत गेला. ओले झालेल्या कपड्यांनी त्याला थंडी वाजू लागली होती. कपडे बदलले आणि तो तडक अंथरुणात शिरला.

शेखरसाठी करण एक नोकर असला तरीही मुळात त्याचा पेशा नोकराचा नव्हता. त्याने आपला इमान शेखरकडे गहाण टाकला नव्हता नोकरीसाठी. तो इथे एक गुप्तहेर म्हणूनच आला होता आणि त्यासाठी तो शेखरच्या हातचा मार सहन करायला तयार नव्हता.. शैला समोर तर नाहीच नाही.

शेखरच्या मुस्काटात बसल्यावर त्याच्या चेहऱ्यावरचे बदललेले भाव करणला आठवले आणि त्याला क्षणभर बरच वाटलं. आपण केलं ते योग्यच केलं. पुढे जे काय होईल ते बघून घेऊ, पण लाचारी सहन करायची नाही असा काहीसा विचार करून त्याने खोलीतला दिवा मालवून टाकला.

 

रात्री कधीतरी उशिरा त्याला झोप लागली, पण कदाचित काही तासांसाठीच. अचानक तो झोपेतून ताडकन उठून बसला. आपल्याला जाग का आली असावी ह्याच त्याला आश्चर्यच वाटलं. त्याने घड्याळात नजर टाकली. सकाळचे ५ वाजून गेले होते. पाऊस अजूनही जोरात कोसळत होता. त्याने खोलीतून नजर फिरवली. पण खोली रिकामीच होती.

आपल्याला जाग का आली असेल ह्याचे उत्तर त्याला काही केल्या सापडेना. म्हणावं तर त्याला काही स्वप्नही पडलेले आठवत नव्हते. करणचा आपल्या सिक्स्थ-सेन्स वर पूर्ण विश्वास होता. जाग आली आहे म्हणजे त्याला कारणही काहीतरी असणारच होते. करण सावकाश आपल्या बेडवरुन खाली उतरला आणि खोलीच्या दाराला कान लावून उभा राहिला.

बाहेरून कसलाच आवाज येत नव्हता.

 

करण काही मिनिटं अंदाज घेत तिथेच उभा राहिला आणि मग खात्री पटल्यावर हळूच खोलीचे दार उघडून बाहेर आला. हॉलमध्ये सर्व सामसूमच होते. पण करणच्या मनाचे समाधान होतं नव्हते. तो भिंतीचा आधार घेत, चाचपडत शैलाच्या खोलीपाशी आला आणि त्याने हलक्या हाताने दार ढकलले. पण दरवाजा आतून बंद होता.

करणने दरवाज्याला कान लावून कानोसा घ्यायचा प्रयत्न केला, पण बाहेर कोसळणाऱ्या पावसाच्या आवाजामुळे कसलाच अंदाज बांधता येत नव्हता.

करण पुन्हा भिंतीला धरून हळूच स्वयंपाकघरात गेला, टेबलावरचा एक चमचा उचलला आणि पुन्हा शैलाच्या खोलीपाशी आला. दाराच्या त्या मुठी-वजा-कुलुपात चमच्याचे पात्तळ टोक घुसवले आणि हळूच उजवीकडे फिरवले. २-४ प्रयत्नांनंतर ‘कट्ट’ असा आवाज आला आणि दरवाजा उघडला गेला.

करणला कुठलाही धोका पत्करायचा नव्हता, आधीच त्याची नोकरी पूर्णपणे धोक्यात आली होती. काही सेकंद कसलीही हालचाल न करता तो आहे तेथेच उभा राहीला आणि मग दबक्या पावलांनी त्याने शैलाच्या खोलीत प्रवेश केला.

शैलाच्या पर्फ्युमचा मंद सुगंध खोलीभर पसरला होता.

करण स्वतःशीच हसला आणि माघारी जायला वळला खरा, पण काही सेकंदच. शैलाच्या पर्फ्युमचा सुगंध जरी त्या खोलीत असला तरी शैला त्या खोलीत नव्हती. त्या खोलीत करणशिवाय कोणीच नव्हते. करणला न बघताच क्षणार्धात त्या गोष्टीची जाणीव झाली. तो हळूच शैलाच्या बेडपाशी आला. बेड रिकामाच होता. बाथरुममध्येही अंधारच होता.

“शेखर.. “, करणच्या मनात पहिला विचार शेखरचाच आला. तो वेगाने शैलाच्या खोलीच्या बाहेर आला आणि व्हरांडा ओलांडून शेखरच्या खोलीपाशी आला. खोलीचे दार उघडेच होते.

“नक्की काय प्रकार असेल?”, करण स्वतःशीच अंदाज बांधायचा प्रयत्न करत होता, “एक तर ह्या दोघांमधले भांडण मिटले असेल आणि शैला शेखरच्या खोलीत झोपायला आली असेल.. किंवा… .. किंवा.. ”

करण हळूच खोलीत शिरला. कुणाचातरी वेगाने श्वास घेण्याचा आवाज करणला स्पष्ट ऐकू येत होता, त्या आवाजाबरोबरच त्या बेडला नाजूक दणके बसल्याचाही आवाज येत होता.

क्षणभर करणला वाटले कि शेखर आणि शैला बेडवर एकमेकांसोबत..
क्षणभर तेथून पटकन निघून जावे असेही शेखरला वाटले..

त्याने धोका पत्करायचा ठरवले. करणने अंदाजानेच हात आजूबाजूला फिरवला. हाताजवळच्या एका टेबलावर एक काचेची फुलदाणी करणला जाणवली. करणने अगदी हळूच त्या फुलदाणीवर अंगठीने टक-टक वाजवले.

पण तो आवाज येतंच होता. करणने दिव्याचे बटन दाबले, खोली क्षणार्धात उजळून निघाली आणि समोरचं दृश्य बघून करणं थिजून गेला.

समोरच्या त्या किंग-साईज बेडवर शेखरचा निष्प्राण देह पडला होता आणि शेजारी शैला झोपेतच .. अजूनही त्याच्या पोटात हातातल्या चाकूने वार करत होती.

“शैला sssss”, करण जोरात ओरडला तसा शैलाच हात हवेतल्या हवेत थांबला आणि तिने डोळे उघडले

काही क्षण तिच्या डोळ्यात कोणतेच भाव नव्हते. करणकडे बघत असूनही ती जणू काही कुठेतरी शून्यात बघत होती. मग काही वेळाने तिच्या डोळ्यात ओळख दिसली. तिने दचकून इतरत्र पहिले आणि मग तिचं लक्ष बेडवरच्या मृत शेखरकडे गेले.

शेखरच्या पोटाला जणू एक मोठं भोक पडलं होत आणि  त्याच्या पोटातली आतडी बाहेर लोंबायला लागली होती.  शैलाचे हात, कपडे रक्ताने माखले होते. क्षणार्धात शैलाचा चेहरा भीतीने पांढरा फटक पडला. जणू काही हातात एखादा साप दिसावा तसं तिने हातातल्या चाकूकडे बघितले आणि मग तिने तो चाकू फेकून दिला.

तिचे डोळे करणच्या मनात काय चालू आहे हे जाणून घ्यायचा प्रयत्न करत होते..

“करण .. मी.. मी..”, असं म्हणून ती धावत आली आणि तिने करणला घट्ट मिठी मारली.. “मी मुद्दाम नाही केले हे करण.. प्लिज हेल्प मी.. प्लिज …”

करण मात्र अजूनही शॉक बसल्यासारखा जागच्या जागी थिजून उभा होता.

 

[ क्रमशः ]

डबल-क्रॉस (भाग ६)


डबल-क्रॉस (भाग ५) पासून पुढे >>

करणने लोखंडी गजाला बांधलेली लॉंच सोडून मोकळी केली तोपर्यंत शैला आवरुन आली.

“आय ड्राइव्ह”, असं म्हणून तिने करणला बाजूला केलं आणि लॉंच सुरु केली. काही क्षणातच लॉंचने वेग पकडला आणि पाणी कापत ती किनाऱ्याकडे निघाली. बेभान वारा सुटला होता, पाण्याचे तुषार अंगावर आदळत होते. करणने एकदोनदा शैलाकडे बघीतले पण तिचे लक्ष समोरच होते.

किनाऱ्यावर पोचल्यावर करणने पुन्हा लॉंच ओढुन घेतली आणि तेथल्याच एका रॉडला बांधून टाकली, तोपर्यंत शैलाने पजेरो गॅरेजमधून काढली होती. करण शेजारच्या सिटवर बसताच तिने गाडी गेअरमध्ये टाकली.

गाडी मुख्य रस्त्याला लागल्यावर करण म्हणाला, “लूक, आय एम सॉरी. यु नो मला तसं म्हणायचं नव्हतं.”

शैला काहीच बोलली नाही.

“तु काहीच बोलणार नाहीयेस का? तुला कसं पटवून देऊ, एक तर मी मस्करीत म्हणालो होतो आणि मला तसं खरंच म्हणायचं नव्हतं”
“नसेल तुला तसं म्हणायचं कदाचित, पण त्याचा मी म्हणाले तसाही अर्थ निघतोच की, श्शी! किती चिप वागले मी”, बराच वेळ शांततेत गेल्यावर शैला म्हणाली
“एनीवेज, सोड तो विषय, ए पण बरं झालं तू आलीस माझ्याबरोबर”, करण विषय बदलत म्हणाला
“का?”
“मग, तुझ्या एकटीवर मी शेखर सरांना सोडून नसतो आलो?”
“का???”
“मग काय, एक तर तू सकाळी सरांवर चिडली होतीस बरोबर?”
“हो”
“आता दुपारी तू काय करणार होतीस?”
“काय करणार? जेवण करून झोपणार होते”
“एक्झाक्ट्ली, आणि झोपल्यावर तुला स्वप्न पडतात आणि मग ज्या लोकांवर तू चिडलीएस त्यांचा तू खिमा करतेस.. हो ना?”, शैलाच्या डोळ्यात बघत करण म्हणाला

करणच्या त्या लॉजिकने शैलाला हसू आवरले नाही.
“मी इतकी पण नव्हते चिडले शेखरवर”, शैला आपले केस एका हाताने सावरत म्हणाली
“बरं बरं, आणि माझ्यावर पण नाही चिडलीएस ना?”
“नाही… ”
“गुड, मग आता आपण गावात चाललोच आहोत तर जरा मेडिकलच्या दुकानात जाऊन येईन म्हणतो”, मिस्कील स्वरात करण म्हणाला

“नाही करण, मगाचचा तो खरंच माझा मूर्खपणा होता. मान्य आहे गेल्या कित्तेक महिन्यात आमच्यात व्यवस्थित शरीर-संबंध नाहीत. जे कधी थोडेफार झाले त्यात शेखर समाधानी झाले असतील, मी नाही. सतत आपलं काम, काम. एका खोलीत कोंडून घेतात, सोबत तो लॅपटॉप आणि चरायला द्यायला सतत खोलीच्या आतबाहेर करणारे रामुकाका. बस्स हेच दृश्य मी खूप वेळा बघितले आहे.

पहिल्या पहिल्यांदा मी खूप चीड-चीड करायची, त्याच्याशी मला वेळ दे म्हणून भांडायचे. पण त्याचा कधीच काहीच उपयोग झाला नाही. मी त्याची एक शोभेची बाहुली होते बहुतेक, लोकांना दाखवायला.. बघा माझी हॉट बायको, बघा माझा ग्रेटनेस, कसली सुंदर मुलगी पटवली आहे.”, हवेत रागाने हातवारे करत शैला बोलत होती

“अर्थात म्हणून माझा पाय घसरावा, मी पायरी सोडून वागावं हे योग्य नाही. शेखरने कधीच माझ्या पाठीमागे व्यभिचार केला नाही. ठीके आता तो पूर्वीसारखा हॉट राहिला नाहीए, पण जेंव्हा होता, तेंव्हापण तो माझ्याशी एकनिष्ठ राहील. खूप आजूबाजूला फ्लर्ट करणाऱ्या मुली होत्या, पण त्याने कधी मला फसवले नाही. आणि मी सुद्धा तसे करता काम नये.. सो करण, मगाचचा तो मूर्खपणा विसरून जा. मी विसरले आहे, आणि तू सुद्धा निदान शेखर जिवंत असेपर्यंत तरी तू तो विचार मनातून काढून टाक”, शैलाने अचानक रोखून करणकडे बघितले

शैलाच्या डोळ्यातली ती काही क्षणांसाठी का होईना आलेली खुनशी नजर करणच्या हृदयात धस्स करून गेली. शैला कुठल्या विषयावरून एकदमच शेखरच्या जीवन-मरणावर गेली होती. पण दुसऱ्या क्षणी करणला शेखरचा तो मगाचचा चेहरा आठवला. हातात चिकन पिस, तोंडाला सॉस लागलेले, पांढऱ्या टी-शर्ट वर सांडलेले फ्रेंच-फ्राईज. घट्ट ती-शर्ट मधून मधूनच लोंबणारे पोट. ते ओंगळवाणे रूप बघून करणलाच शिसारी आली तर शैलाच काय होत असेल.

“खरंच शेखर जगायच्या लायकीचेच नाहीत. इतके पैसे आहेत, इतकी सुंदर बायको आहे. मी त्याजागी असतो तर मी माझं आयुष्य कसं जगलो असतो, नाहीतर हा हिप्पोपोटॅमस. आधीच इतकी संपत्ती आहे, त्यात ती इन्शोरन्स पॉलिसी. समजा शेखर मेले तर ७५ करोड, पॉलिसीची अर्धी रक्कम, जी शैलाला मिळणार, आणि शैला? शैला किती दिवस माझ्यापासून लांब राहू शकेल? आज नाही तर उद्या ती आपली होणारंच”, एकामागोमाग एक विचार करणच्या मनात येऊन जात होते, इतके वेगात कि त्याला विचार करायलाही वेळ नव्हता.

“ह्या ओसाड, आड बाजूला शेखरना मारणे कितीसे अवघड जाईल? नीट विचार करून प्लॅन केला तर कदाचित शक्य होईल. पण शैलाच काय? तिला आपल्यात सामील करून घ्यावं? ती मदत करेल? का आपल्यापासून अधिक दूर जाईल?

संदीपचा आपल्यावर विश्वास आहे, त्या विश्वासानेच तर त्याने आपल्याला इथे पाठवले आहे. तो कश्याला आपल्यावर संशय घेईल? हि डिटेक्टिव्हगिरी उगाच नाही इतकी वर्ष केली. कोण कुठं चुकतं, कोण कश्याने पकडले जाते सगळंच तर माहिती आहे आपल्याला. अजून निदान महिने-दोन महिने तरी आहोत आपण इथे. जस्ट निड टू प्ले द कार्ड्स राईट.”

करण त्याच्याही नकळत शेखरच्या खुनाचा विचार करू लागला होता.

शैलाने गाडी थांबवली तसा करण भानावर आला. त्याने खिडकीतून बाहेर बघितले. अँपल-स्टोरच्या बाहेरच गाडी थांबली होती.
“तू ते चार्जरचं बघ, तोवर मी बाकीचे खायचे पदार्थ घेऊन येते”, असं म्हणून शैलाने गाडीचा हॅन्डब्रेक लावला आणि ती सुद्धा खाली उतरली.

शेखर म्हणाले होते त्याप्रमाणे त्यांनी आधीच फोनवरून दुकानात माहिती दिली होती. करण दुकानात गेला तेंव्हा चार्जर तयारच होता. करणने पैसे चुकते केले आणि तो बाहेर आला.

“७५ करोड… बापरे इतके पैसे मिळाल्यावर आयुष्य किती मस्त होऊन जाईल, कसलीच चिंता नाही. कामाचं टेन्शन नाही. शैलाबरोबर मस्त जगभर फिरायचं, आरामात आयुष्य जगायचं. त्या शेखरची लायकी तरी आहे ह्या शैलाबरोबर राहायची, स्वतःचं आयुष्य तर बरबाद आहेच, पण शैलाच आयुष्यही बरबाद करतोय..”, एकाबाजूला करणंच विचारचक्र अव्याहतपणे चालू होते… तर दुसऱ्या बाजूला कधी पेपरात वाचलेल्या तर कधी क्राईम-शो वर पाहिलेल्या ‘अनसॉल्व्हड’ केसेस, ज्यांचा अजूनपर्यंत तपास लागला नव्हता, ज्यातला गुन्हेगार अजून सापडला नव्हता अश्या केसेस डोळ्यासमोर येत होत्या. त्याची मॉडस-ऑपरेंडी अभ्यासली जात होती. मधूनच शैलाचा तो विवस्त्र देह डोळ्यासमोर तरळत होता.

करणने इतरत्र नजर फिरवली, शैला जवळपास कुठेच नव्हती. संदीपने करणला जेंव्हा जेंव्हा शक्य होईल तेंव्हा रिपोर्टींग करण्याची तंबी दिली होती. परत वेळ मिळेल न मिळेल म्हणून करणने मोबाईलवरून संदीपचा नंबर फिरवला आणि जितक्या पटकन होईल तितकं, पण काहीही न चुकता सगळं संदीपला सांगितले. अर्थातच करणने शैलाबरोबरचा तो लॉंच काढतानाच आणि सकाळचा त्या केबिनमधला प्रसंग मात्र गाळला होता.

“अरे बापरे, हे तर भयंकर आहे”, करणंच बोलून झाल्यावर संदीप म्हणाला, “शैला झोपेत चालते वगैरे ठीक आहे, पण हे असं चाकू-बिकू घेऊन.. नीट काळजी घे रे बाबा, स्वतःची तर घेच, पण शेखरवर सुद्धा बारीक लक्ष ठेव…”, संदीप सांगत होता आणि करण ऐकत होता.

“बरं, मला सांग तू आता कुठे आहेस? म्हणजे हे फार्म हाऊस नक्की कुठल्या भागात आहे?”, संदीपने विचारले
“मी आत्ता बामणोलीला आहे, मला वाटते ते फार्म हाऊस वासोटा फोर्टच्या बाजूने जे बॅक-वॉटर आहे ना त्याच्या मध्ये कुठेतरी आहे.”, करण
” ओके, आणि तो जो कच्चा रस्ता तू म्हणालास, तो? तो कुठल्या गावातून येतो?”, संदीप

“नाही माहीत संदीप, मला अजून तितकासा अंदाज आला नाहीए, पण मला जसं कळेल तसं मी लगेच रिपोर्ट करेन”, करण बोलत असतानाच त्याला शैला शॉपिंगच्या २-४ बैगा घेऊन येताना दिसली

“ओके संदीप, शैला मॅडम येतायेत, मी नंतर जमेल तेंव्हा परत कॉल करेन…”, करण
“टेक केअर करण, बाय”, असं म्हणून संदीपने फोन ठेवून दिला

शैला गाडीजवळ येईपर्यंत करण ड्रायवींग सीटवर जाऊन बसला. शैलाने मागचे दार उघडून शॉपिंग बॅग्स आतमध्ये फेकल्या आणि आतमध्ये बसण्यासाठी पुढचे दार उघडले तोच तिच्या कानावर परीचीत आवाज पडला

“गुड आफ्टरनून मिसेस शेखर”,
“गुड आफ्टरनून इन्स्पेक्टर विक्रम”, मागे वळून बघायच्या आधीच शैला म्हणाली

शैलापासून काही अंतरावरच एक राखाडी रंगाचा सफारी घातलेला साधारण चाळिशीतला माणूस उभा होता. डोळ्यावर एव्हीटर स्टाईलचा मोठ्ठा गॉगल असूनही त्याच्या नजरेतली जरब करणला जाणवली. त्याने करणकडे काही क्षण रोखून पहिले आणि मग तो शैलाकडे वळला.

“शेखर कुठेत?”, इन्स्पेक्टर विक्रम ने शैलाला विचारले
“फार्म हाऊसवर, त्याचा चार्जर राहिला घरीच म्हणून इकडे आलो होतो नवीन आणायला”
“हा कोण?”, डोळ्यावरचा गॉगल काढून दोन बोटांत फिरवत विक्रम म्हणाला
“हा, करण, ह्यावेळी रामुकाका नाही येऊ शकले, करण इज हेल्प.. प्लस शेखरचा बॉडीगार्ड सुद्धा”, शैला
“बॉडीगार्ड? मॅडम आम्ही असताना शेखरना बॉडीगार्डची गरज पडावी? एक फोन करा, क्षणार्धात हजर होऊ कि आम्ही..”, विक्रम काहीसा कुत्सित हसत म्हणाला. त्याच्या चेहऱ्यावर कर्णबद्दलची नापसंती स्पष्ट दिसत होती

विक्रमला करण फारसा आवडला नसावा, आणि करणच्या बाबतीतही तेच घडले होते. त्याला तो विक्रम अजिबात आवडला नव्हता. त्याची ती भेदक नजर करणला अस्वस्थ करत होती. जणू तो करणच मन वाचत होता, आणि म्हणूनच काही क्षणापुर्वीचे शेखरच्या खुनाचे विचार पुन्हा मनात येऊ नयेत म्हणून करण कसोशीने प्रयत्न करत होता, जणू ते विचार विक्रमला कळले तर?

“असो, ह्यावेळी किती दिवस मुक्काम?”, विक्रम
“काही सांगता येत नाही, शेखर नवीन कथेवर काम करत आहेत, कदाचित २-३ महिने तरी नक्कीच”
“अरे व्वा, म्हणजे पाहुणे बरेच दिवस आहेत ह्या वेळी. चला ह्यावेळी नक्की चक्कर टाकेन तुमच्या फार्म-हाऊसवर. शेखरना नमस्कार सांगा माझा. “, आणि मग मुद्दाम करणकडे बघत म्हणाला, “आपली भेट होईलच लवकर”

करण मनातुन पुरता हादरला होता. शेखरच्या खुनाचा तो एक वेंधळा विचार त्याच्या मनात होता. त्यात काहीही गंभीरता नव्हती किंवा ठाम निश्चय नव्हता. पण तरीही आपला संशय तर त्या विक्रमला नाही आला ना? ह्या विचाराने तो अस्वस्थ झाला होता.

डोळ्यावर गॉगल चढवून विक्रम निघून गेला आणि शैला गाडीत बसली. पण करणचे तिच्याकडे लक्षच नव्हते. तो अजूनही आपल्याच विचारात मग्न होता.

“करण.. काय झालं? चलो…”, करणला हलवत शैला म्हणाली.

करणने गाडी चालू केली आणि वळवून तो परतीच्या रस्त्याला लागला

“कोण होते ते?”, करण
“इंस्पेक्टर विक्रम, इथल्याच पोलीस स्टेशनला असतात. शेखरचे फार मोठे फॅन आहेत. आम्ही सुट्टीला आलो फार्महाऊसला कि शेखर एकदा तरी इथे येऊन विक्रमला भेटतातच.
“आय सी”

“आर यु ऑल राईट?”, करणचा रंग उडुन पांढरा फटक पडलेला चेहरा बघून शैला म्हणाली
“येस्स, येस्स, ऑलराइट.. हवा इतकी घाणेरडी पडली आहे, घुसमटायला होतेय अगदी..”, करण शैलाची नजर टाळत म्हणाला
“हम्म, जोरदार पाऊस येणार बहुतेक”, काचेतून वर बघत शैला म्हणाली.. “एक काम कर, गाडी घरापाशीच घे, लॉंचने नकोच जाऊया, नक्की पाऊस लागणार.. शिवाय सामानपण आहे बरोबर..”

“हो चालेल.. मग इथून सरळच घेऊ का मागे न वळता?”
“हो घे सरळ, मी सांगते रस्ता.. ”

करणने गाडी मार्केटमधून बाहेर काढली आणि हायवेवरून तो परतीच्या मार्गाला लागला..
“करण .. एक विचारु?”, १५-२० मिनिटं गेल्यावर शैला म्हणाली
“हम्म”
“मगाशी.. तू इंस्पेक्टर विक्रमना बघुन घाबरला होतास ना? खरं सांग..”, शैला

करणने काही क्षण शैलाकडे बघतील आणि काहीसं हसून म्हणाला, “हम्म..”
“का?”, शैला

करण काहीच बोलला नाही.

“करण .. मी विचारले.. का?”, शैला
करण परत काहीच बोलला नाही

“मला माहितीय तु का घाबरला होतास.”, करण काही बोलत नाही हे पाहून शैला म्हणाली

“तुझा मनात काहीतरी विचार चालला होता आणि इंस्पेक्टर ना बघुन तू दचकलास, तुला वाटलं त्यांनी तुझ्या मनातला विचार ओळखला तर?.. हो ना?”, शैला
“मग हेही ओळखलं असशील कि मी काय विचार करत होतो ते?”, करण
“करण! आपण काय बोलतोय, काय विचार करतोय कळतंय का तुला? अरे आपण एका माणसाला.. माझ्या नवऱ्याला… मारायचा विचार करतोय. अरे आपली ओळख तरी कितीशी? तुला काय माहित मी कशी आहे ते? आणि मला तरी काय माहित तू कसा आहेस ते? मान्य आहे.. मान्य आहे कि आपल्याला एकमेकांबद्दल ओढ वाटतीय, पण अरे ते क्षुल्लक शारीरिक आकर्षण आहे. एक-दोनदा बेडमध्ये एकत्र घालवले कि हे आकर्षणही संपून जाईल.”, शैला
“आणि पैसे?”, क्षणाचाही विलंब न करता करण म्हणाला
“व्हॉट डु यु मीन?”, काहीसं चिडून शैला म्हणाली
“ओह, डोन्ट ट्राय टु फुल मी, मला माहिते शेखरची पॉलिसी आणि तुझा त्यातला अर्धा हिस्सा.. ७५ करोड, छोटी अमाऊंट नाहीये”, थंडपणे करण म्हणाला
“तुला कसं माहिती?”, शैला
“ते सोड, सध्या ते महत्वाचं नाहीए. पॉलिसीच्या रक्कमेमध्ये आपण फिफ्टी-फिफ्टी चे भागीदार असू”, करण
“ओह.. सो हे प्रेम, हे आकर्षण सगळं खोटं आहे तर, तुला फक्त पैसा महत्वाचा आहे”
“ऑफकोर्स नॉट, पण पैसाही महत्वाचा आहे.. ३७.५ करोड प्रत्येकी”
“विसर.. आय एम नॉट इंटरेस्टेड, ३७ करोड साठी इतकी रिस्क घ्यायला मी तयार नाही. एक तर इतकी मोठ्ठी पॉलिसी, शेखरचा खून झाला तर फार खोलात जाऊन चौकशी होईल. शिवाय, इथे शेखर सोडून फक्त तू आणि मी. पकडले जायला असा कितीसा वेळ लागेल..?”, शैला

“रिस्क अल्मोस्ट क्लोज टू नथींग.. ”
“कशी नाही? तू खून कर काय किंवा अपघाती मृत्यू दाखव, जेंव्हा इतक्या मोठ्या रकमेचे पैसे गुंतलेले असतात तेंव्हा पोलीस चौकशी तर होणारच..”

शैला बोलत होती आणि करणच्या डोक्यात कच्चा प्लॅन सुद्धा तयार झाला होता. करणला स्वतःचंच आश्चर्य वाटत होतं. इतक्या सहजपणे तो खून, पैसे, प्लॅन ह्याबद्दल बोलत होता, ते पण तिच्यासमोर जिच्याशी त्याची फक्त एखाद दिवसांचीच ओळख होती

“होणारच, आणि अपघाती मृत्यू नाही, खूनच होणार, तू तो करणार..”, करण मिस्कील हसत बोलला
“काय वेड वगैरे लागलंय का तुला?”, शैला
“शैला, तू मला ओळखल नाहीयेस, कोण कुठं चुका करू शकतं? कायदा कसा तपास करतो? कायद्यातल्या पळवाटा काय असतात हे सगळं मला पक्क ठाऊक आहे”
“काहीही, एक क्षुल्लक सांगकाम्या आहेस तू, विसरू नकोस”
“सांगकाम्या असेल तुमच्यासाठी. आय एम अ प्रायव्हेट डिटेक्टिव्ह”
“व्हॉट???”, एखादा ४४० व्हॉल्ट्सचा शॉक बसावा तशी शैला ओरडली
“होय आणि इथे मी तुमच्याच इंश्युरन्स कंपनीने पाठवलेला हेर बनून आलोय”

शैला क्षणभर स्तंभित होऊन त्याच्याकडे बघत होती. तिचे ते निळे-घारे डोळे भराभर करणच्या चेहऱ्यावरून फिरत होते.

“करण गाडी थांबव”, काही क्षण शांततेत गेल्यावर शैला म्हणाली
“चिल, डोन्ट वरी, मी तुझ्याच बाजूने आहे”, करण समजावण्याच्या सुरात म्हणाला
“करण… गाडी थांबव .. नाऊ”, जवळ जवळ ओरडतच शैला म्हणाली

करणने पुढंच वळण पार करून गाडी रस्त्याच्या कडेला उभी केली, तशी शैला गाडीतून खाली उतरली. एव्हाना आभाळ चांगलंच भरून आलं होत. संध्याकाळची वेळ असूनही ६.३० – ७ वाजताचा अंधार पडला होता. हवेत गारठाही चांगलाच पसरला होता.

करणने गाडी बंद केली, पार्किंग लाईट्स चालू केले आणि तो सुद्धा खाली उतरला.

शैला आपला मोबाईल चालू करून नंबर शोधत होती

“शैला काय करतीयस?”
“त्या संदीपला फोन लावतीय, चिट.. आम्ही काय चिट वाटलो का त्याला कि आमच्या मागावर गुप्त हेर पाठवावा.. गेट लॉस्ट, अश्या हजार इन्शोरन्स कंपन्या डोळे झाकून पॉलिसी देतील शेखरला.. नाही, मी संदीपला नाही त्या झेड चॅनललाच फोन करते आणि हि पॉलिसी रद्द करते. आम्ही दुसरी पॉलिसी घेऊ.. जे त्यांचा गुप्तहेर आमच्या मागावर पाठवणार नाहीत”

करणने शैलाच्या हातातला फोन हिसकावून घेतला. “वेडी आहेस का? सगळा प्लॅन माझ्या डोक्यात तयार आहे, आपण नीट तो आचरणात आणला तर ते ७५ करोड आपले होते.. विचार कर आपण दोघे एकत्र.. काय काय करू त्या पैश्यात..”

“मला नकोत ते पैसे आणि मला तू पण नकोयेस. कसा विश्वास ठेवू मी तुझ्यावर?, अजून काय काय लपवून ठेवलं आहेस माझ्यापासून काय माहित. मी खरंच मूर्ख आहे, काहीही बडबडले, माझं शेखरवर अजूनही प्रेम आहे, मला कोण्या करणची गरज नाही माझ्या आयुष्यात.. तो .. तो फोन इकडे दे.. ” शैलाचा संताप संताप झाला होता.

“शैला.. प्लिज शांत हो, इट्स इझी मनी, ऐक माझं”, करण शैलाला शांत करायचा प्रयत्न करत होता.

“नो करण, आय वोन्ट, तो फोन आधी इकडे दे”, शैला आपल्या हट्टाला पेटली होती
“ओके ओके.. तू आत्ता खूप चिडली आहेस, हे बघ, रागाच्या भरात कुठला निर्णय घेऊ नकोस.. तू उद्या पर्यंत विचार कर, नाहीच पटलं तर मी स्वतःहून इथून निघून जाईन. पण निदान मला एक चान्स तरी दे, माझा प्लॅन तरी ऐक नीट”
“नो.. मला तुझं काही एक ऐकायचं नाहीये, मी हे सहनच करू शकत नाही कि माझ्यावर कोणी पाळत ठेवू शकतो.. कोण समजतो कोण तो संदीप स्वतःला. मार्केट मध्ये हि बातमी पसरली कि बघ कशी गां* फाटेल, नाही त्याच्या इंन्शोरंन्स कंपनीला बदनाम केलं तर नाव सांगणार नाही.”

“शैला प्लिज, माझ्या नोकरीचा विचार कर, संदीपच जे व्हायचं ते होऊ देत, पण त्याच्या जोडीने माझंही नाव खराब होईल. कोण काम देईल मला?”
“हे बघ करण, मी इथे लोकांच्या नोकऱ्या सांभाळायला बसले नाहीए, तुझं काय होईल तो तुझा प्रश्न आहे. मला उद्या दुपारपर्यंत तू इथून निघून गेलेला हवा आहेस..”, असं म्हणून शैला गाडीत जाऊन बसली

करणला स्वतःचा प्रचंड राग आला होता. आपण आपले पत्ते उघड करायला फार घाई केली असे त्याला वाटून गेले. हातात चांगले २-३ महिने होते. जरा अंदाज घेऊन, शैलाला पूर्ण आपल्या बाजूला वळवूनच मग डाव खेळायला हवा होता असे त्याला वाटू लागले, पण आता वेळ निघून गेली होती.

*******************

करणने ज्या दुकानातुन शेखरचा चार्जर घेतला होता त्या दुकानासमोरच्या इमारतीतल्या समाधान लॉज मधील दुसऱ्या मजल्यावरच्या खोली नं. १०३ मध्ये अर्धवट निघालेल्या अंतर्वस्त्रांमध्ये एक तरुणी पहुडलेली होती. घड्याळात नजर जाताच ती ताडकन उठून बसली.

“ऐक ना जिमी, जाऊ का आता मी?” ती तरुणी, अर्थात रितू, शेजारी ग्लानीमध्ये असलेल्या जिमीला हलवुन विचारत होती?
“ए रितूsss, काय गं तुझं नेहमीचं? थांब ना जरा अजुन …”, रितूचा हात धरत जिमी म्हणाला
“अरे हॉस्टेलला जायला उशीर होतोय, आणि लॉज नाही का सोडायचाय? दोन तासांसाठी घेतला होतास ना?”, रितू

“सोड ना! आज काय पहिल्यांदा आलोय का आपण इथे? बाबू चांगला ओळखतो आपल्याला आता, काही नाही बोलणार तो…”, जिमी
“हो.. पण मला हॉस्टेलला पण जायचेय, उगाच मॅम ओरडतात सारख्या उशीर झाला की…” रितू उठुन कपडे घालत म्हणाली..

“च्चं.. बरं निदान अंघोळ तरी करुयात एकत्र.. हम्मं?”, जिमी
“अम्म.. विचार करावा लागेल ह्या मागणीचा”, रितू हसत हसत म्हणाली..
“हो का? विचार करावा लागतो का तुला?”, जिमी बेडवरुन उठत म्हणाला..
“हो मग..”, बेडवरुन जिमीला उठताना बघुन रितू म्हणाली आणि तडक बाथरुममध्ये पळाली.
जिमी सुध्दा तिच्या मागोमाग धावला..

समाधान लॉजच्या खालच्या मजल्यावर कॅनबेरा नावाचा एक शॅबी कॅसीनो होता. विक-डे असो की विकेंड, नेहमीप्रमाणे गर्दीने ओसंडून वाहणारा. टिनएजर्स, कपल्स, बायको माहेरी गेली म्हणुन मिळालेले बॅचलर-हुड साजरे करण्यासाठी जमलेले मध्यमवयीन ‘तरुण’, तर नवरा सारखाच बिझीनेसमध्ये मग्न म्हणुन किटी-पार्टीच्या नावाखाली पैसा उधळण्यासाठी जमलेल्या सोशली-एक्टीव्ह महीला-मंडळं आपल्या आपल्या ग्रुप्स मध्ये गुंग होऊन गेले होते. निऑन-लाईट्सच्या प्रकाशात ठेका धरायला लावणारे बिट्स, बिअर्सचे टॉवर्स, कॉकटेल्सचे डेकोरेटीव्ह सर्व्हींग्स, ऑन-द-रॉक्स टॉप-टू-बॉटम करुन टेबलावर खाडक़न आपटल्याचे आवाज ह्यांनी तो कॅसिनो भरून गेला होता.

कॅसिनोमधील एका अंधारलेल्या कोपऱ्यात रोशन ओल्ड-मंकचा चौथा लार्ज पेग घेऊन बसला होता. फिरून फिरून त्याची नजर कॅसिनोच्या दरवाज्याकडे लागलेली होती. समोरच्या डिशमधील मूठभर खारट दाणे त्याने तोंडात कोंबले आणि उरलेला चौथा ग्लासही त्याने रिकामा केला. शेवटी वैतागून उठणार तेवढ्यात जिमी आतमध्ये आला.

केसांचा फुगा, डोळ्यावर स्वस्तातला गॉगल, अंगावर काहीसे मळकट पण स्टायलिश चॉकलेटी रंगाचे जैकेत आणि अगदीच हाडकुळी शरीर-यष्टी पण डोळ्यात माज पैलवानांचा अश्या अवतारातला जिमी तडक रोशन शेजारी येऊन उभा राहिला.

“डोळे फिरले ना इतके पैसे बघून?”, जिमीने डोळ्यावरून गॉगल काढला आणि दोन बोटात धरून फिरवत रोशनला म्हणाला.

“जिमी, तुला नक्की कळतंय ना आपण काय करणार आहोत ते? एक छोटी चुक आणि आयुष्य भराचा बांबू लागेल.”, रोशन हळू पण चिंतेच्या स्वरात म्हणाला
“ऑफकोर्स, कित्तेक महिने मी इथे येतोय, इथली प्रत्येक गोष्ट मला ठाऊक आहे. अरे इथला मालक एक नंबरचा चुत्या आहे. त्याला वाटतेय त्याचा सगळा पैसा सेफ आहे.. असेल, होता इतके दिवस.. पण उद्या नसेल. आपण जाता जाता प्लॅन रिव्हाईज करू.. आपला गावठी कट्टा तयार आहे..”

“एकदा तूच म्हणतोयस प्लॅन एकदम सोप्पा आहे, कसलाही धोका नाहीए, मग हा गावठी कट्टा?”
“मग आहेच ना, नाही कोण म्हणतोय, पण बाहेर गाडीपाशी ते दोन सेक्युरीटी गार्ड असतात ना बंदूक घेऊन.. त्यांना आपलं घाबरवायला रे”, जिमी किरकोळीत हसत हसत म्हणाला

बंदूकधारी गार्ड्सच नाव ऐकताच रोशनच्या कपाळावर घर्मबिंदु जमा झाले.

“त्यांच्याकडे बंदूक असताना ते का घाबरतील आपल्या गावठी कट्ट्याला?”, रोशन
“कारण बंदूकधारी असले ना तरीही ते तुझ्यासारखेच फट्टू असतात. अबे त्यांची ती मोठ्ठी बंदूक लोडेड तरी असते कि नाही काय माहीत आणि असली तरीही आपली बंदूक आधीच त्यांच्यावर रोखलेली असणार. अश्यावेळी तू तरी हालचाल करशील का? इट्स ऑल माईंड-गेम. कुणाकडे काय आहे ह्यांनी काही फरक पडत नाही लक्षात ठेव. फुल्ल कॉन्फिडंस ने भिडायचं.. काय?”, जिमी

रोशन कसनुसा हो म्हणाला, पण आत्ताच त्याचे पाय लटपटत होते, उद्या काय होईल ह्याची त्याला आज्जीबात खात्री नव्हती.

“एनीवेज, चल तुझी गाडी आहे ना?”, जिमी
“हम्म चल.. माझी आहे गाडी, पण तुला माहितेय ना जुनी झालीय ती, घाटात चढत नाही पटकन.. त्यापेक्षा तुझ्याच गाडीवरून जाऊ कि”, रोशन
“अरे गेलो असतो, पण रीतुलापण सोडायचे आहे हॉस्टेल वर..”, जिमी
” रितू?? रितू पण आहे इथे?”, रोशन
“हो मग? वरती काय हांथरुणाच्या घड्या घालत होतो का मी?”, डोळे मिचकावत जिमी म्हणाला

बिल भरून दोघेजण बाहेर आले तेंव्हा रितू पार्किंगमध्येच उभी होती. रोशनला तिथे बघताच काही सेकंद ती बावचळली आणि मग चेहऱ्यावर हासू आणत तिने रोशनला हाय केले.

“रोश्या, आता तूच सांग बाबा हिला, हि काय ऐकेना आपलं, सारखं आपलं मुबईला जायचंय, मुंबईला जायचंय धरून ठेवलेय..”, जिमी रोशनला म्हणाला

रोशन नुसताच हसला.

“तुझं खरंच नक्की आहे का पण मुंबईला जायचं? इथे पण मॉडलिंगसाठी संधी मिळतील की गं.. आणि मिळत पण आहेत.?”, जिमी
“जिमी.. आत्ता पर्यंत का कमी प्रयत्न केले मी इथे? कित्ती फुटकळ संधी आणि किरकोळ पैसे मिळतात. दिवसांवर दिवस चाललेत. इथे एक एक दिवस महत्वाचा आहे. आय हॅव टू गेट इन्टू बिझीनेस व्हाईल आय एम यंग…”, रितू.. “..आणि मुंबई काय लांब आहे का इथुन? दोन-चार तासाचं अंतर आपण भेटत रहाणार आहोतच ना?”

“हम्म.. पण परत एकदा.. माझ्यासाठी पुन्हा विचार कर.. करशील..?”, जिमी
मानेनेच हो म्हणत रितूने एकवार रोशनकडे पाहीले

दोघांनीही आपल्या गाड्या पार्किंगमधून बाहेर काढल्या आणि तेवढ्यात जिमीचा फोन वाजला. चरफडत परत v गाडीवरून खाली उतरला आणि फोनवर बोलत थोडा दूर जाऊन उभा राहिला.

“आज परत समाधान लॉज का?”, जिमी दूर गेलेला पाहताच चिडून रोशन म्हणाला..
“अरे बापरे.. ‘जे’ की काय? तु जेलस होतो आहेस रोशन?”, खाली मान घालुन उभ्या असलेल्या रोशनकडे वाकुन बघत रितू म्हणाली
“यु नो आय लव्ह यु रितू. मला नाही आवडत जिमीबरोबर तु..”, रोशन

“आय नो रोशन.. पण माझा पण नाईलाज होता रे. त्याच्या ओळखी आहेत इथे.. त्याच्यामुळेच मला थोडीफार तरी कामं मिळत होती ना..”, रितू
“तु सांगीतलंस आहेस ना त्याला मुंबई शिफ्टचं?”
“हम्म..”
“डोन्ट वरी रितू.. आपणं तिकडे जिवाचं रान करु.. पण आपण सेट होऊ तिथे.. २-४ दिवसांत मी सुध्दा त्याला मुंबईला कॉलेज जॉईन केलंय सांगुन कलटी मारणारे.. आपण लिव्ह-इन मध्ये राहु रितू, एव्हरीथींग विल बी ऑलराईट…”

“रोशन त्याला संशय तर नाही ना येणार? आय मीन आपण तिघंही चांगले मित्र आहोत.. नेहमी एकत्र असतो.. त्याच्या मागे, आपणं दोघं असं..”
“हु केअर्स रितू.. मुंबई प्रचंड मोठ्ठी आहे. आपण दोघं हरवुन जाऊ त्यात.. जिमीने शोधायचं म्हणलं तरी सापडायचो नाही आपण…”, रितूचा हात हातात घेत रोशन म्हणाला…
“पण मला कळत नाहीए, इतक्या पैश्याची तू कशी सोय करणार आहेस? २५-३०लाख कुठून उभे करणारेस तू? माझी त्या इन्स्टिट्यूटची फीच कित्ती आहे, शिवाय वन रूम घ्यायची म्हणतोयस तू तिथे. परत तुला नोकरी लागेपर्यंत आपल्याला जेव्हा-खायला पैसे लागणारेत ते वेगळेच..” रितू जिमी अजूनही लांब आहे ना ह्याची खात्री करत म्हणाली

“डोन्ट वरी जस्ट, ट्रस्ट मी..”, रोशन
“रोशन, जिमीच्या नादी लागून तू काही चुकीचं तर करणार नाहीयेस ना?”, रितू

रोशन काही बोलणार इतक्यात जिमी त्याचा फोन संपवून परत आला

“चलो,..” असं म्हणून त्याने आपली जुनाट कावजाकी चालू केली

रितुने जिमीचं लक्ष नाही असं पाहून हळूच रोशनला वेडावून दाखवले आणि मग कान पकडून माफी मागत जिमीच्या मागे बसली.
रोशननेही आपली गाडी चालू केली आणि तो जिमीच्या निघाला.

रिमझिम पावसाला सुरुवात झाली होती. दोघांच्याही गाड्या गावाबाहेर पडून घाटरस्त्याला लागल्या होत्या.

रोशन रितूला पाठमोरा न्याहाळत होता. तिची कमनीय शरीरसृष्टी, सावळी कांती, पाठीवर रुळणारे काळेभोर केस त्याला वेड करत होते.
“फक्त उद्याचा दिवस.. उद्या संध्याकाळी पैसे हातात आले कि आधी रितूला मुंबईला पाठवायचे आणि नंतर आपण इथून कल्टी.. मग कुठला जिमी आणि कसली कॅसिनो मधली चोरी. मुंबईमध्ये दोघजणं कुठं गायब होऊन जाऊ कुणाच्या बा ला पत्ता लागायचा नाही. ”

चढावरून धूर सोडणाऱ्या आपल्या खटाऱ्या गाडीला तो पुढे दामटत होता. पुढच्या वळणावर त्याला जिमीची दुचाकी हळू झालेली दिसली. जिमी डावीकडे बघत चालला होता. रोशनेही डावीकडे पहिले. रस्त्याच्या कडेला एक आलिशान पजेरो पार्किंग लाईट लावून उभी होती आणि शेजारी एक तरुण तरुणी आपापसात भांडत उभे होते. वासनेने ओथंबलेली जिमीची नजर त्या तरुणीच्या सर्वांगावरुन फिरत होती.

जिमीला चांगलाच ओळखणारा रोशन हे जाणून होता कि एव्हाना जिमीने त्या तरुणीला पार एक्स-रे स्कॅनमधून पहिले असणार. त्याने आपल्या गाडीचा वेग वाढवला आणि तो रोशनच्या जवळ गेला.

“नको नादी लागू तिच्या.. चल.. “, असं म्हणून त्याने गाडीला वेग दिला

थोडं पुढे गेल्यावर जिमी म्हणाला, “कसला बदाम होता ना? कोण होती रे ती? तू ओळखतो का?”
“माझी कसली आलीय ओळख, पण इथे दिसते ती आपल्या गावात अधून मधून.”, रोशन
“कसं काय? जमीन वगैरे आहे काय तिची इथे?”
“नाही, इथून पुढे गेल्यावर एका आड बाजूला फार्म हाऊस आहे तीच.. तिचा नवरा मोठ्ठा लेखक आहे म्हणे. दोघे जण येतात बऱ्याच वेळेस इथे राहायला.”, रोशनने माहिती पुरवली
“तिज्यायला लेखक आहे ना? मग काय घाबरायचं, चल परत बघून येतो मी तिला.. मन भरलं नाही अजून..”, असं म्हणून जिमी गाडी वळवायला लागला
“अबे तिचा नवऱ्याला मी पण नाही घाबरते, पण तिची विक्रमशी चांगली ओळख आहे.. “, रोशन जिमीला थांबवत म्हणाला
“विक्रम? तो आपल्या इथला? इन्स्पेक्टर विक्रम?”, जिमी
“हम्म, म्हणून म्हणलं उगा नको नादी लागू, आणि आत्ता तर नकोच, उगाच तिने विक्रमला सांगितले तर.. उद्या बरीच काम आहेत आपल्याला”, रोशन
“हम्म यु आर राईट.. चल”, असं म्हणून दोघे सरळ रस्त्याने निघून गेले.

*******************

करण गाडीत बसला आणि तो व्हीलाच्या दिशेने निघाला. आजूबाजूला गर्द झाडी आणि त्यातच दाटून आलेले आभाळ त्यामुळे रस्ता काळोखात बुडून गेला होता. करणने गाडीचे हेडलॅम्प्स आणि छतावर बसवलेले ४ हैलोजन दिवे चालू केले. पावसाचे टपोरे थेंब टपावर ताडताड आवाज करायला लागले होते. करणने एकदा शैलाकडे बघितले, पण तिने डोळ्यावर गॉगल चढवला असल्याने ती जागी आहे का झोपलीय हे कळायला मार्ग नव्हता. करणने आता पुढे काय ह्याचा विचार करायला सुरुवात केली. सद्यस्थितीत शैलाला काहीही समजावण्यात अर्थ नव्हता आणि उद्यापर्यंत ती शांत नाही झाली, तिने संदीपला फोन लावला किंवा शेखरला सर्व सांगितले तर करणला कदाचित तेथून निघण्याशिवाय कोणताच पर्याय नव्हता.

करणचे डोके भुणभुणायला लागले होते.

 

[ क्रमशः ]

डबल-क्रॉस (भाग ५)


डबल-क्रॉस (भाग ४) पासून पुढे >>

करणने उरलेले सामान लॉंच मधून उतरवले आणि तो बंगल्यात शिरला.

शेखर एव्हाना चेंज करून हॉल मध्ये येऊन बसला होता.

करणने एकवार हॉलमधून नजर फिरवली. हॉलमध्ये सर्व फर्निचर होते आणि ते हि उंची स्वरूपातले. कोपऱ्यात सर्व प्रकारच्या मद्याने युक्त बार होता, लॅव्हिश सोफा सेट होता, ५२इंची कर्व्ह्ड टीव्ही होता, मॉडर्न-आर्टच्या महागड्या फ्रेम्सनी भिंती सजल्या होत्या, जमिनीवर गुबगुबीत कार्पेट होते, महागडी झुबरं, स्टायलीश लॅप-शेड्स होत्या, उंची लाकडाची कपाट होती.

करण तो हॉल बघण्यात हरखून गेला, भानावर आला ते शेखरच्या बोलण्याने.

“अरे ये, नुसता उभा का, चल पेग बनव.. आणि तुलाही काय हवं ते घे, लाजू वगैरे नकोस..”, बारकडे हात दाखवत शेखर म्हणाला

“.. पण मॅडम?”, सकाळचा प्रसंग आठवून करण म्हणाला

“शैलाची तू नको काळजी करू, इथे मला नाही, तिला थांबवावे लागते. एक काम कर, तिचा पण पेग बनव, आत बेडरूम मध्ये असेल ती, बघ, विचार तिला काय हवंय”, टीव्ही चालू करत शेखर म्हणाला

करणने मान डोलावली आणि तो आतल्या खोलीत, जिकडे शैला होती, तिकडे गेला. दार हलकेच लोटलेले होते.

करणने दारावर टक-टक केले तसे शैला आतून म्हणाली, “कम-इन”

करण दार उघडून आतमध्ये गेला. समोरच्या किंग-साईझ बेडच्या मध्यभागी शैला बसली होती. गडद-पिवळ्या रंगाचा आणि त्यावर केशरी फुलांची नक्षी असलेला झरझरीत काफ्तान तिने घातला होता. नुकतीच आंघोळ झाल्याने तिचे ओले केस एकाबाजूने तिच्या खांद्यावरून रुळत होते. एक पाय गड्घ्यात दुमडून ती नखांना नेल-पोलिश लावण्यात मग्न होती.

“येस्स?”, करणकडे वर न बघताच तिने विचारले

“मॅडम, सरांसाठी मी ड्रिंक्स बनवतोय, सरांनी तुम्हाला काय हवंय विचारायला सांगितलेय, म्हणजे त्याप्रमाणे मी तुमचे सुद्धा ड्रिंक बनवतो”

“आय विल टेक जीन विथ सोडा, थोडासा लेमन ज्यूस आणि वन स्पून शुगर सिरप.”, अजूनही वर न बघता शैला म्हणाली

तिचा हा तटस्थपणा करणला अस्वस्थ करत होता. अवघ्या काही तासांपूर्वी.. काही सेकंदांसाठी का होईना ती करणच्या मिठीत होती, तिचे नाजूक ओठ करणच्या ओठांवर होते, आणि आता?? आता ती करणकडे बघतही नव्हती.

काही सेकंद थांबून शेवटी करण माघारी वळला तसं शैला म्हणाली, “मगाशी जे घडले, तो माझा एक मूर्खपणा होता, …… उगाच त्यावरून काही अर्थ काढू नको…… आणि हो…. पुढे काही अपेक्षाही ठेवू नकोस”

करणने वळून मागे बघितले, शैला त्याच्याकडेच बघत होती. तिच्या डोळ्यात तेच अनोळखी भाव होते…. करण तिच्यासाठी कोणीच नव्हता.

करणने सगळ्यांसाठी ड्रिंक्स बनवले आणि तो सोफ्यावर जाऊन बसला. थोड्याच वेळात शैला बाहेर आली, बार-टेबलावरचे ड्रिंक उचलले आणि शेखरच्या जवळ जाऊन बसली.

“चिअर्स डार्लिंग..”, हातातला ग्लास शेखरच्या ग्लासला चिकटवत शैला म्हणाली आणि तिने शेखरच्या गालावर एक चुंबन दिले

करणला तिने पूर्ण इग्नोर केले होते, जणू काही तो इथेही नव्हताच.

“ऑल सेट?”, शेखरच्या लैपटॉपकडे बघत शैला म्हणाली
“येस्स, आय एम डाईंग टू. खूप काही साठलंय डोक्यात, कधी एकदा लिहायला सुरुवात करतो असं झालंय.”, शेखर ड्रिंक्सचे घुटके घेत म्हणाला
“मेक इट बिग, मेक इट मैजिकल”, शेखरच्या केसांतून हात फिरवत शैला म्हणाली

शैलाची ही शेखरशी अनपेक्षित जवळीक करणला सहन होत नव्हती. खरं तर ते दोघे नवरा-बायकोच होते, पण करणला का कुणास ठाऊक जळफळाट होत होता.

“ऑफकोर्स आय विल. ”
“उद्यापासून काही दिवस माझा मुक्काम आतल्या बेडरूम मध्ये, मला कुठल्याही प्रकारचा डिस्टर्बन्स नकोय. मला काही हवं असेल तर मी स्वतःहून मागून घेईन, ठराविक वेळाने मला विचारायला यायची आवश्यकता नाही”, करण आणि शैलाकडे आलटून-पालटून बघत शेखर म्हणाला

करणने काही न बोलता मान डोलावली.

“करण बेडरूम मध्ये एक छोटा फ्रिज आहे. त्यात बिअर्स चे कॅन्स ठेवून दे. रामुकाकांनी चकण्याची एक वेगळी बॅग बनवली होती, ती, सिगारेट्स, पाण्याच्या बॉटल्स आतमध्येच न्हेऊन ठेव. पहिली पन्नास एक पान लिहून होईस्तोवर तरी मी बाहेर येणार नाही हे नक्की.”

करणने पुन्हा एकदा काही न बोलता मान डोलावली.

बाहेरची हवा स्तब्ध झाली होती, वारा पडला होता त्यामुळे झाडांच्या सळसळीचा होणारा आवाजही थांबला होता. त्या निर्जन भागात ती शांतता अंगावर येत होती.

“पाऊस येणार बहुतेक”, हातातला ग्लास रिकामा करत शेखर म्हणाला
“अजून भरू?” शेजारची बाटली उचलत करण म्हणाला

“अं, नको, उद्यापासुनची रात्र माझी एकट्याचीच असणारे आहे, हा विचार करता निदान आजची रात्र तरी माझ्या बायकोबरोबर जास्तीत जास्त घालवणे योग्य ठरेल, काय विचार आहे?”, शैलाकडे सूचक नजरेने बघत शेखर म्हणाला

“तुला ना, कारणच पाहिजे, चल आवर आणि ये झोपायला”, आपला ग्लास उचलत शैला म्हणाली

मगाशी बॅगा ठेवताना करणने ती मोठ्ठी बेडरूम आणि त्यातील तो किंग-साईज बेड बघितला होता. त्यावर पसरलेली उंची, मलमलीची गुबगुबीत पांघरूण आणि त्यामध्ये एकमेकांना लपेटून झोपलेले नग्न शेखर-शैला त्याच्या नजरेसमोर तरळून गेले.

काहीसं चिडून त्यानेही आपला ग्लास बॉटम्स अप केला आणि एकदा सुरक्षेच्या दृष्टीने बाहेरची पाहणी करून येतो म्हणून तो बंगल्याच्या बाहेर पडला. पहिली काही मिनिटं तो वाट फुटेल तसा चालत होता. त्याच्या डोक्यात विचारांचं कल्लोळ उठले होते.

“काय आवडलं असेल शैलाला शेखरमध्ये?”
“त्याचं लेखन? मला नाही वाटतं. शैला पुस्तक वगैरे वाचत असेल हेच मुळी मला नाही पटत”
“मग? त्याला मिळणारी प्रसिद्धी? अमाप पैसा?”

“कदाचीत, कदाचीत काय, नक्कीच. शेखर काही कोणी राजबिंडा तरुण नव्हता कि त्याच्या रूपावर कोणी भुलावं, आणि ते पण शैलासारख्या फटाकड्या तरुणीने? शक्यच नाही. त्यात ह्यांच्यासारख्या अजागळ माणसाकडून तिला शरीर-सुख मिळण्याची शक्यताही नगण्यच, कदाचीत म्हणूनच मगाशी ती त्या केबिनमध्ये करणकडे आकृष्ट झाली. मग, जर का हे एकदा होऊ शकते, तर.. तर परतही होऊ शकते. ”

करणने नकळत आपल्या शर्टची कॉलर ताठ केली.

करणला शैला हवी होती, त्याच्या जवळ, त्याच्या मिठीमध्ये, त्याच्या बेडमध्ये. तिच्या स्पर्शासाठी करणच्या शरीराचा स्नायूं-स्नायू आसुसला होता.
नदीच्या मंद लाटा खडकावर हळुवार आदळत होत्या. कारण तिथल्याच एका खडकावर पाण्यात पाय सोडून बसला. थंड पाण्याचा पायाला स्पर्श होताच करण जरा शांत झाला. काही तासांच्या ओळखीनेच शैलाने त्याला पार वेड करून सोडलं होत. तिचा विचार काही केल्या त्याच्या डोक्यातून जात नव्हता आणि नकळत का होईना तो शेखरचा तिरस्कार करू लागला होता. एक पैसा सोडला तर आपण त्या बुजगावण्या शेखरपेक्षा कित्तेक पट्टीने भारी आहोत हे त्याचे मन त्याला आक्रन्दून सांगत होते.

“थोडा धीर धर करण, थोडा धीर धर. आजचा तर पहिलाच दिवस होता आणि शैला काही सेकंदांसाठी का होईना आपल्या मिठीत होती. ज्यासाठी कित्तेक तरुण आसुसले असतील ते तिचे ओठ आपल्या ओठांवर टेकलेले होते. थोडे कार्ड्स निट खेळले तर सगळं काही मनासारखं जमून येऊ शकते”, करण स्वतःला समजावत होता. शेखर त्याच्या खोलीत बंद असताना त्याला काहीशी मोकळीक मिळणार होती आणि त्यावेळी कसं वागायचं, काय बोलायचं, शैलाला कसं इंप्रेस करायचं ह्याची दिवा स्वप्न बघण्यात तो रममाण होऊन गेला.

आकाशात कडाडकन एक वीज चमकली तसा करण भानावर आला. करणने आजूबाजूला बघितले. तो बंगल्यापासून खूप दूर निघून आला होता. आजूबाजूला घनदाट जंगल होते. त्याने पटकन घड्याळात नजर टाकली, पाऊण-एक तास सहज उलटून गेला होता. करणला अचानक आपल्या जबाबदारीची जाणीव झाली. शेखरला सुरक्षित ठेवणे हे त्याचे प्रमुख ध्येय होते आणि आत्ता करण तेथे नव्हता, शेखर एकटाच होता.

नकळत करणंचा हात पॅन्टच्या मागच्या खिश्याकडे गेला आणि त्याला दुसरा धक्का बसला. तो आपलं रिव्हॉल्व्हर त्याच्या खोलीतच विसरून आला होता. करण माघारी वळला आणि जिवाच्या आकांताने वेगाने बंगल्याकडे पळत सुटला.

बंगल्यापर्यंत पोहोचेस्तोवर तो घामाने निथळून निघाला होता. बंगला एव्हाना पूर्ण अंधारात बुडून गेला होता. शेखर-शैलाच्या बेडरूममधला दिवा सुद्धा मालवलेला होता. करणने हळूच दार उघडले आणि तो चोर पावलांनी आतमध्ये आला व हळूच दार लावून घेतले.

कित्तीतरी वेळ तो भिंतीला टेकून परिस्थितीचा अंदाज घेत होता. त्याचे कान कुठलाही बारीकसा आवाज टिपण्यासाठी आसुसलेले होते. परंतु सर्वत्र शांतताच होती. हॉलमध्ये कोणी नाही ह्याची खात्री होताच करण भिंतीला लागून पुढे सरकला. प्रथम तो शैला-शेखरच्या खोलीजवळ गेला आणि त्याने दरवाज्याला कान लावले.

आतूनही कसलाच आवाज होत नव्हता. अगदीच काळजीपूर्वक ऐकल्यावर शेखरच्या वजनदार श्वासोत्छ्वासाचा मंद आवाज कानी पडला.

समाधानाने करण माघारी वळला आणि तो आपल्या खोलीकडे आला आणि अचानक त्याच्यातला सिक्स्थ-सेन्स जागा झाला. त्याची खोली नक्कीच रिकामी नव्हती. करण व्यतिरिक्त नक्कीच त्या खोलीत दुसरे कोणीतरी होते. करणचे स्नायू आकसले गेले, मानेवरचे केस टेन्शनने उभे राहिले.

करण भिंतीला चिकटून उभा होता.

“सक.. सक..” असा काही अंतरावरून ठरावीक अंतराने आवाज येत होता.

करण हळूच दिव्याच्या बटनाजवळ सरकला आणि त्याने लाईटचे बटन दाबले.

समोरचे दृश्य बघून तो काही काळ थिजूनच गेला. त्याच्यासमोर पाठमोरी शैला उभी होती, तिच्या हातात किचेनमधला एक चाकू होता आणि यांत्रिक पद्धतीने ती तो चाकू करणच्या बेडवर मारत होती. बेडवरच्या गाडीच्या पार चिंधड्या झाल्या होत्या.

करण तिच्या अंगावर धावून जाणार होता एव्हढ्यात शैलाने चाकू मारणे थांबवले आणि ती माघारी वळली.

करणला पुन्हा एक धक्का बसला. शैलाचे डोळे बंद होते, तिचा चेहरा कमालीचा शांत होता.

एखादा रोबोट चालावा तश्या प्रकारे शैला चालत चालत करणच्या शेजारून निघून गेली…. तिला तिथे करण असल्याची यत्किंचितही जाणीव नव्हती. शैला झोपेत चालत होती.

बऱ्याच वेळ करण शैला गेली त्या दिशेकडे बघत होता. शैला आपल्या खोलीत गेल्याची खात्री होताच करणने आपल्या बेडकडे बघितले. चाकू मारून मारून शैलाने त्याच्या उशीची लक्तर काढली होती. उशीतला कापूस बेडभर पसरला होता.

करणने एक मोठ्ठा आवंढा गिळला. मगाशी बाहेर न जाता करण सरळ त्याच्या खोलीत येऊन झोपला असता… तर….. ???

करणने सावकाश खोलीचे दार लावून घेतले, घट्ट कडी लावली आणि आपल्या बेडवर येऊन झोपला.

करणची झोप मोडली ती दारावर जोरात वाजणाऱ्या थापेच्या आवाजाने. करण दचकून जागा झाला, उशीखाली ठेवलेले रिव्हॉल्व्हर उचलून खिश्यात ठेवले आणि त्याने बेडरूमचे दार उघडले.

समोर शैला उभी होती.

भीतीने तिचा चेहरा पांढरा फटक पडला होता. कपाळावर मानेवर घर्मबिंदू जमा झाले होते.
करणने दार उघडताच जणू एखादे भूत बघितल्यासारखे ती करणकडे बघत उभी राहिली.

तिला असे घाबरलेले बघताच करणच्या पायाखालची जमीनच सरकली.

“शेखरना तर काही झाले नसेल?”, क्षणार्धात त्याच्या मनात विचार तरळून गेला.

“मॅम.. काय झालं?” करणने विचारले
शैला अजूनही अविश्वासाने करणकडे बघत होती

“मॅम, इज एव्हरीथिंग ऑलराइट? इज.. इज शेखर ऑलराइट?”, करणेने शैलाला हलवत विचारले

“येस्स, येस्स, हि इज ऑलराइट… आर यु ऑलराइट?”, शैलाने विचारले
“येस्स, मी ठीक आहे? काय झालंय?”, करण

शैलाने काही न बोलता करणला बाजूला केले आणि ती बेडरूममध्ये शिरली, पाठोपाठ करणंही आतमध्ये आला. शैला त्याच्या बेडसमोर आपले दोन्ही हाताचे तळवे छातीवर दाबून ठेवून उभी होती. समोर करणची गादी, उशी फाटलेल्या अवस्थेत विखुरली होती, गादीतला कापूस खोलीत इतरत्र पसरला होता.

ते दृश्य बघून शैलाचे डोळे विस्फारले गेले होते.

“करण .. आय.. आय.. “, तिच्या तोंडातून शब्दच फुटत नव्हते

करणने तिला हाताला धरून गादीवर बसवले आणि पाणी प्यायला दिले.

“शैला, यु डोन्ट हैव टू एक्सप्लेन. मला माहिते तू हे मुद्दाम केले नाहीस, तू झोपेत चालत होतीस, पाहिलेय मी ते”, करण तिला समजावण्याच्या सुरात म्हणाला
“अरे पण.. काय होऊन बसले असते हे.. मी झोपेत जे काय करते ते मला जणू रात्री स्वप्नाच्या रूपात घडलेय असे सकाळी आठवते. मला सकाळी जाग आली आणि हे स्वप्न आठवले.. यु शुअर यु आर नॉट हर्ट ?”, शैला आता थोडी भानावर आली होती.
“अज्जीबात नाही, मी अगदी ठणठणीत आहे”, करण आपले हात पाय पुढे करत शैलाला म्हणाला

“करण, तू प्लिज जा इथून, परत माझ्या हातून असे काही घडण्यापेक्षा?”, शैला अचानक गादीवरून उठली आणि करणची बॅग भरत म्हणाली .
“इट्स ओके, डोन्ट वरी, माझी काळजी घ्यायला मी समर्थ आहे, ह्यापुढे झोपताना मी दार घट्ट लावून झोपत जाईन”, शैलाला थांबवत करण म्हणाला
“नाही करण, आय इन्सिस्ट, मी तुझे पूर्ण ३ महिन्यांचे पगाराचे पैसे देते, तुझं नुकसान होणार नाही, पण प्लिज जा इथून. हे.. हे एकदा झालंय तर पुन्हा सुध्दा होऊ शकतं”, करणला बाजूला ढकलत शैला म्हणाली

त्या परिस्थितीही करणला शैलाच हसू येत होते.

“पण तू मला का मारायला आली होतीस?”, आपलं हसू दाबण्याचा प्रयत्न करत करण म्हणाला
“मी.. कुणावर खूप चिडले असले कि असं करते”, शैला म्हणाली
“ओह.. पण तू का माझ्यावर इतकी चिडली होतीस?”
“काल, दुपारी तिकडे केबिन मध्ये जे झालं ते.. आणि त्यानंतरही संध्याकाळी तू माझ्याकडे कसा बघत होतास, तुला काय वाटलं माझं लक्ष नव्हते तुझ्याकडे?”

करण क्षणभर वरमला, पण त्याच्या लगेच लक्षात आले कि शैलाच हा राग आत्ता तरी खरा नव्हता, उलट तिला कदाचित करणच तिच्याकडे वारंवार बघणं आवडलं होतं.

“एनीवेज, आय एम रिअली सॉरी, पण तू काळजी म्हणून खोलीची कडी लावून घेत जा.. “, शैला खोलीच्या बाहेर पडली, “आणि हो, ब्रेकफास्टचं बघ पटकन, शेखर उठतील आत्ता ” असं म्हणून शैला निघून गेली

करण काही क्षण शैला गेली त्या दिशेने पहात राहिला आणि मग खांदे उडवून हसत स्वतःशीच म्हणाला, “च्यायला डेंजर बाई आहे, एके दिवशी झोपेत त्या शेखरलाच मारायची राग-बिग आला तर..”

पुढचा अर्धा दिवस करणसाठी खूपच गडबडीचा गेला. घरातलं सगळंच नवीन असल्याने सकाळचा नाश्ता करायला त्याला कसरत पडायला लागली पण अचानकपणे शैला किचेन मध्ये आली आणि तिने करणला बरीच मदत केली. करणने शक्यतो तिच्याकडे पाहण्याचं टाळण्याचा प्रयत्न केला, पण तिच्याकडे दुर्लक्ष करणं केवळ अशक्य आहे हे त्याच्या लक्षात आले तसे त्याने तो नाद सोडून दिला.

करणला वाटलं होतं त्यापेक्षा शैलाचा स्वयंपाकघरातला वावर सहज होता. गॅस लावणे, युटेन्सिल्सचा वापर, जिन्नसांचे प्रमाण एखाद्या अनुभवी गृहिणीसारखे होते.

“काय बघतोएस?”, अचानक शैलाने करणला विचारले
“मला वाटलं नव्हतं तुला स्वयंपाकातलं काही येत असेल..”, हातातली दोन अंडी फोडून तव्यावर टाकत करण म्हणाला
“का?”, शैलाने हातातले काम थांबवले आणि केसांचा पोनी बांधत विचारले
“नाही म्हणजे, तुझ्या हाताखाली इतकी लोक असताना तुला कशाला स्वयंपाक घरात काम करायची गरज पडतीय”
“ते आत्ता, लग्नानंतर. लग्नाआधी मी वेट्रेसची पण काम केली आहेत..”, हसत शैला म्हणाली
“सिरियसली? मग शेखर आणि तु?”

करण नकळत शैलाच्या बाबतीत एकेरीवर आला होता.

“सांगीन परत कधी. जा शेखर बाहेर गार्डन मध्ये बसलेत, ब्रेकफास्ट घेऊन जा त्यांना.. मी ज्युस घेऊन येते”,
करण ब्रेकफास्ट घेऊन बाहेर गेला तेंव्हा शेखर लेक शेजारील एका खडकावर पाण्यात पाय सोडून बसले होते. करणने ब्रेकफास्ट टेबलावर मांडला आणि तो शेखरच्या शेजारी जाऊन उभा राहीला.

“काही म्हण करण, पण जादू आहे ह्या जागेत. अर्धा तासच झाला असेल इथे बसून, पण डोकं असं चालायला लागलंय नां, पहिल्या एपिसोडची कॉन्सेप्ट तयार पण झाली. आता पटकन आंघोळ करून घेतो आणि बसतो लिहायला.”, खडकावरून उठत शेखर म्हणाले

“सर ब्रेकफास्ट रेडी आहे.”, करण पटकन गार्डन मधील टेबलापाशी जात म्हणाला

“ब्रेकफास्ट? छे छे, आता त्याला वेळ नाही. एक काम कर, तु ब्रेकफास्ट खोलीतच पाठवून दे”, करणच्या उत्तराची वाट न बघता शेखर आत मध्ये निघुन सुद्धा गेले.

“आज शेखर खूप खुश होणारे, त्याच्या आवडीचं हाल्फ फ्राय केलंय विथ मॅकडीचा पेरी पेरी मसाला….”, थोड्याच वेळात आतून ट्रे घेऊन येत शैला म्हणाली.

“हे काय? शेखर कुठेत?” बाहेर करणला एकट्यालाच बघून शैला म्हणाली
“त्यांना मस्त मुड लागलाय स्टोरीचा, ते गेले खोलीत निघून, ब्रेकफास्ट नकोच म्हणत होते, मग खोलीतच पाठवून दे म्हणाले”, करण

शैलाने काही न बोलता ट्रे टेबलावर ठेवून दिला. तिला आलेला राग तिच्या चेहऱ्यावर दिसून येत होता. करणने काही न बोलता ब्रेकफास्टचा तो ट्रे उचलला आणि तो शेखरच्या खोलीकडे निघून गेला.

करणं बाहेर आला तेंव्हा शैलाने आपला मुड सावरला होता आणि ऑम्लेट बटर लावलेल्या ब्रेडमध्ये सँडविच करून खायला सुरुवात केली होती. करणंही समोरची खुर्ची ओढून ब्रेकफास्ट करायला बसला.

काही वेळ शांततेत गेल्यावर शैला म्हणाली, “शेखर म्हणतो ह्या जागेत जादू आहे. इथे आला की त्याची अडलेली कथा वेगाने पुढे सरकु लागते, मग तो आपल्याच विश्वात रममाण होतो. असो, आजपर्यंत आम्ही आलो तेंव्हा रामुकाकाच असायचे बरोबर, निदान आता तू तरी आहेस. शेखरकडून वेगळी अपेक्षा करण्यातही अर्थ नाही. चल मी तुला प्रॉपर्टी फिरवते”, असं म्हणून शैला उठली.

करणचा ब्रेकफास्ट खरं तर व्हायचा होता, पण शैलाबरोबर जाण्याचा मोह वेगळाच होता, शिवाय त्याला आजुबाजुचा परिसरही अभ्यासायचा होताच. लपून-छपून करण्यापेक्षा हा पर्याय चांगला होता. त्याने पटकन एक सँडविच उचलले आणि तो शैलाबरोबर चालू लागला.

“साधारणपणे साडेपाच वर्षांपूर्वी शेखरचे पहिले सस्पेन्स-थ्रिलर पुस्तक हिट झाले त्यावेळी शेखरने हि जागा घेतली होती. आणि मग हळूहळू करत इथे बांधकाम करून हा व्हिला उभा राहिला.”, शैला बोलता बोलता आजूबाजूची बाग, व्हिलाची मागची बाजू आणि परिसर करणला दाखवत होती.

“…आणि हा रस्ता कुठे जातो?”, व्हिलाला जोडणाऱ्या त्या एकमेव रस्त्याकडे बोट दाखवत करण म्हणाला

“चल जाऊ तिकडे, खूप मस्त वाटतं, गर्द झाडी आहे, छान गार असते एकदम” शैला आनंदाने म्हणाली. मागच्या दोन्ही वेळी शेखर तर आले नाहीतच बरोबर, पण मला पण एकटीने जाऊ दिलं नाही… म्हणे वन्य प्राणी असतील”, शैला बोलताबोलता त्या रस्त्याने चालू लागली.

बऱ्यापैकी पुढे गेल्यावर शैला म्हणाली तसं खरंच हवेतला गारवा वाढला होता. दाट झाडीमुळे सूर्यप्रकाशही कमीच येत होता. साधारणपणे एक किलोमीटर चालल्यावर एकाबाजूला थोडीशी मोकळी जागा होती आणि काही मोठेमोठे दगड. शैला एका दगडाला टेकून थांबली.

“तुझी आणि शेखरची ओळख कशी झाली? तू म्हणालीस सकाळी तू हॉटेलच्या किचनमध्ये पण काम केले आहेस!”, शेखरने विचारले

“मी मुंबईला एका पब मध्ये होते कामाला, शेखर तिथे यायचे त्यांच्या मित्रांबरोबर. खूप हॉट होता त्यावेळी दिसायला”, शैला

करणने नकळत डोळे आश्चर्याने मोठे केले तसं शैला मनापासून हसली. तिने आपल्या मोबाईलची फोटो गॅलरी उघडली आणि शेखरचा जुना फोटो करणला दाखवला

“डोन्ट टेल मी, हे शेखर आहेत?”, करण डोळे विस्फारून मोबाईलवरच्या त्या फोटोकडे बघत होता. साधारण तिशीच्या आसपासच्या एका हँडसम तरुणाचा तो फोटो होता. जिम करून कमावलेले शरीर, कर्व्हड बायसेप्स, गोरापान चेहरा, अंगावर उंची कपडे, आणि कुणालाही भुरळ पडावी असे हास्य…

“विश्वास नाही ना बसत? हार्लेवरून यायचा तो पबमध्ये. पुस्तक क्षेत्रात नुकतेच नाव होऊ लागले होते, खानदानी श्रीमती होतीच. मलाच काय पण पबमध्ये काम करणाऱ्या प्रत्येक मुलीला तो आवडायचा. शेखर माझ्यापेक्षा दहा-अकरा वर्षांनी मोठे, पण तरीही तेंव्हा खूप यंग वाटायचे. आमची हेड-वेट्रेस, टीना, तर जाम फिदा होती त्याच्यावर, तो आला की हीच नेहमी झुलत झुलत जायची त्याच्या टेबलापाशी. मुद्दाम त्याच्याशी लगट करायची, उगाच काय हसायची काय, मुद्दाम त्याच्या समोर वाकायची काय, काही विचारू नकोस. पण हे सर्व चालू असताना त्याची आणि माझी नजरानजर व्हायची. आधी योगायोगानेच, पण नंतर नंतर नेहमीच व्हायला लागली.

त्या दिवशी टीना आली नव्हती, मी काम संपवून पार्किंग मध्ये गाडी काढायला गेले तर हा तिथेच उभा होता, माझ्याकडे बघत. मला माहीत होतं तो माझ्यासाठीच थांबला होता. मी सरळ त्याच्याजवळ गेले, त्याने गाडी सुरु केली आणि मी काही न बोलता त्याच्या मागे बसले. त्या रात्री आम्ही खूप फिरलो त्याच्या हार्ले वरून. मला आधी वाटलं हा मला वन नाईट स्टॅन्ड साठी विचारेल, कुठल्याश्या हॉटेल मध्ये जाऊ म्हणेल, पण तसं काहीच झालं नाही. आम्ही जणू खूप वर्षांची ओळख असल्यासारखं फिरलो, खूप गप्पा मारल्या, रस्त्यावरच्या गाड्यांवरच खाल्लं. मस्तच रात्र होती ती.

शेखरशी माझी जवळीक मला अनेक अर्थाने लकी ठरली. दुसऱ्या दिवसापासून टीना आलीच नाही, न सांगताच नोकरी सोडून निघून गेली. आठ्वड्याभरातच मला प्रमोशन मिळालं, टिनाच्या जागेवर. माझ्या आणि शेखरच्या गाठींभेटीही नंतर वाढल्या. नकळत आम्ही एकमेकांच्या प्रेमात पडलो. “.

“लग्नानंतर मात्र शेखर खूप बदलला. जसंजशी त्याला प्रसिद्धी मिळू लागली तसंतसा तो माझ्यापासून दूर गेला. मध्येच कधीतरी त्याला थायरॉईड निघाला आणि पूर्वीचा तो हँडसम हंक चारही बाजूने वाढू लागला. पुस्तकांच्या पब्लिशिंग डेटची डेडलाईन, त्यात त्याची दारुशी वाढलेली जवळीक आणि वर्कआऊटचा पत्ता नाही. पूर्वीचा तो देखणा शेखर कधी हा असा बेढब झाला ते त्याचं त्याला कळलंच नाही. आणि जेंव्हा कळालं तेंव्हा खूप उशीर झाला होता. हां, नाही म्हणायला त्याने थोडेफार प्रयत्न केले, पण फारसा फरक पडला नाही. हळुहळु त्यालाच त्याच्या शरीराची लाज वाटू लागली आणि आमच्यात क्वचीत घडणारे शरीर संबंधही बंद झाले…”, शैला सांगत होती

करणंच मात्र त्यांच्या प्रेम कहाणीतून केंव्हाच लक्ष उडालं होत. तो मोहीत झाल्यासारखा शैलाकडे, तिच्या शरीराकडे बघत होता. आकाशातला सूर्य ढगांआड गेला होता, मळभ पडलं होतं आणि गार वारा सुटला होता.

“ए, कुठे हरवलास?”, करणंच लक्ष नाही बघून शैला म्हणाली, “सॉरी, बोअर केलं का? एनिवेज सोड, तुला एक सिक्रेट दाखवते”, असं म्हणून शैला चालू लागली.

ती मोकळी जागा मागे पडून पुन्हा दाट झाडी सुरु झाली होती. पालापाचोळा, अर्धवट तुटून पडलेल्या झाडांच्या फांद्या, काटेरी झावळ्या, निसरडी दगड ह्यामुळे चालायला अवघड होत होतं. करणला अचानक शेखर तिकडे घरात एकटेच आहेत ह्याची जाणीव झाली.

“अजून ५ मिनीटं, बघू शैला काय दाखवतीय, नाहीतर परत फिरायचं..”, ह्या विचारानं करण तिच्या मागे चालत राहिला.

दोन एक मिनिटं चालल्यावर करणला शैला जे सिक्रेट म्हणत होती ती गोष्ट दिसली. झुडपांच्या आड एक छोटी लाकडांची बनवलेली छोटी खोली होती. दार अर्धवट तुटलेले होते, खिडक्यांच्या काचा फुटलेल्या होत्या ह्यावरून तिथे कोणी रहात नव्हते हे करणने ताडले.

“इथं कसलं आलंय सिक्रेट?”, खोलीत अर्धवट तुटलेल्या समानाकडे बघत करणने विचारले. एक मोडलेलं टेबल, उलट्या-पालट्या पडलेल्या 2 खुर्च्या, स्पंज/स्प्रिंग्स निघालेला एक अती-काळाकुट्ट सोफा, फुटलेल्या ट्युबलाइट्स, काही फोटो फ्रेम्स आणि असंच काही भंगार ह्या व्यतिरिक्त तिथे काहीच नव्हतं.

“हे माझं आणि शेखरचं लव्ह नेस्ट होतं”, शैला एका टेबलावरची धूळ फुकरीनें उडवत म्हणाली
“हे? असलं छाडमाड? ते तिकडे इतके सुंदर घर कश्यासाठी आहे मग?”, न कळुन करण म्हणाला

“अरे ते आहेच रे. एकदा काय झालं, मी आणि शेखर असंच फिरत फिरत ह्या बाजूला आलो होतो, तेंव्हा आम्हाला हि केबिन सापडली. असलं भारी वाटत होतं ना, असं अडबाजूला, दूर दूर पर्यंत दुसरं कोणीच नाही…. एकदम वाईल्ड… दोघांनाही एकदम फिलिंग आलं… ह्या इथेच, ह्याच टेबलावर आम्ही पहिल्यांदा केलं”, हसत हसत शैला म्हणाली

“डोन्ट टेल मी… सिरियसली?”, करण
“हो तर, आणि मग आम्हाला ती सवयच झाली. बरोबर रामुकाका असायचे, सो दिवसा तिकडे काही करता यायचं नाही, मग आम्ही इकडे येऊन करायचो.”, शैला करण कडे रोखून बघत म्हणली

तिची बदललेली नजर आणि त्याचा अर्थ न कळण्या इतपत करण दुधखुळा नव्हता. हीच नजर त्याने आदल्याच दिवशी त्या गॅरेज मध्ये बघितली होती.

तो तिच्या डोळ्यांवरची नजर न हटवता तिच्या जवळ गेला, आपला हात श्वासोत्सवासाने वर खाली होणाऱ्या तिच्या उरोजांवर ठेवला. शैलाने सुखाने डोळे मिटून त्याला मूक संमती दर्शवली. करणने दुसरा हात तिच्या कमरेवर ठेवला, तिला जवळ ओढले आणि आपले ओठ तिच्या आसुसलेल्या ओठांवर टेकवले. ह्यावेळी कसलाही विरोध न करता शैलानेही आवेगाने त्याचे चुंबन घेतले.

काही क्षणातच दोघेही पूर्णपणे विवस्त्र झाले होते. करण स्तंभीत होऊन तिच्या नग्न शरीरावरुन नजर फिरवत होता. जिम करून एखादा अवयव सोडा, प्रत्येक मसल न मसल टोन केलेला वाटत होता.

करण समागमासाठी पुढे सरसावला तसे शैलाने त्याला थांबवले आणि म्हणाली, “वेडा आहेस का? आपण निदान दीड-दोन महिने तरी इथे असू, आणि माझाकडे बर्थ कंट्रोल पिल्स नाहीयेत, युज कोंडोंम”

“मी काय खिश्यात कायम काँडोम ठेवून फिरणारा प्लेबॉय वागलो का तुला? माझ्याकडे नाहीये?, हसत हसत करण म्हणाला

“ओह, मग मी काय तुला, येण्याजाणाऱ्या प्रत्येकाबरोबर बेडमध्ये झोपणारी वाटले का? तू नुसतं माझ्याकडे नाहीए इतकंच म्हणू शकला असतास”, आपले विस्कटलेल्या केसांचा निट पोनी बांधत शैला म्हणाली

“हे बघ, मला तसं नव्हतं म्हणायचं, आय एम सॉरी”, करण सारवासारव करत म्हणला. पण एव्हाना शैलाने कपडे घातले होते.

“नो, आय एम सॉरी, तू एक क्षुल्लक नोकर आहेस हे मी विसरलेच होते. मी जातेय, शेखर एकटेच असतील”, असं म्हणून शैला गेली सुध्दा….

करणनेही पटकन कपडे चढवले आणि तो तिच्यामागे धावला. पण त्याला वाटले त्यापेक्षा शैला खूप पुढे निघून गेली होती, तो बंगल्यावर पोहोचेपर्यंत ती आत सुद्धा गेली होती त्यामुळे तिला समजावण्याचे विचार त्याला मनातून काढून टाकावे लागले.

करण हॉलमध्ये गेला तेंव्हा शेखर हॉलमध्येच बसले होते, बहुदा शैला आधीच धावत धावत आली होती आणि आता तिच्या मागोमाग करणला धावत आलेला पाहून शेखर म्हणाले, “अरे काय झालं रे, दोघे असं पळत का आलात?”

“वर्क-आऊट, मस्त हवा होती बाहेर म्हणून पळायला गेलो होतो”, सारवासारव करत म्हणाला

शेखर एका मोठ्या प्लॅस्टिक च्या भांड्यात ज्युसी चिकन तंदूर घेऊन बसले होते, त्यावर लावलेल्या सॉस मुळे सगळे तोंड भरले होते. तंदूर चा एक मोठ्ठा पिस तोंडात टाकला, उलट्या हाताने ओठांवरील सॉस पुसला आणि शेखर म्हणाले, “कुठल्या बाजूला गेला होतात? शैला ने सिक्रेट केबिन दाखवली कि नाही” आणि तोंडातला तो अर्धवट खाल्लेला पीस दाखवत खो खो हसले

शैलाने एकवार रागाने करणकडे बघितले आणि ती आतमध्ये निघून गेली.

शेखरने कोकचा एक ग्लास रिकामा केला आणि परत एक तंदूरचा पिस तोंडात टाकून करणला समोरच्या सेटीकडे बोट दाखवत बसायची खुण करत म्हणाले, “हवा चांगली पडलीय म्हणतोयस, पण मला तर उलट वाटतंय पाऊस येणारे, बघ ना मळभ पडल्यासारखं वाटतंय”

“हो म्हणूनच छान वाटतंय ऊन नसल्याने, छान गारवा झालाय, त्यात इथे इतकी झाडी त्यामुळे अजून थंड वाटतंय”, करणं

शेखरने एव्हाना शेवटचा पिसही तोंडात कोंबला होता. करणला शेखरची किळस वाटू लागली होती, पण त्याच्याकडे पर्याय नव्हता.

“तुमचं सुरु झालं का काम?”, करणने नजर दुसरीकडे फिरवत विचारले
“अरे तोच तर प्रॉब्लेम झालाय म्हणून तुझी वाट बघत होतो”, शेखर
“प्रॉब्लेम? का? काय झालं?”
“अरे काय सांगू, मूर्खपणा माझा, लॅपटॉप आणला मी आणि चार्जर घरीच राहिला.”, शेखर म्हणाला

एव्हाना शैला चेंज करून बाहेर आली होती, “आमच्या मॅडमच तर काही लक्ष नसते, आमचंच आम्हाला बघावं लागतं सगळं”, शैलाकडे बघत टॉन्ट मारत शेखर म्हणाला

“अरे बापरे.. मग? आता?”, करण
“काही नाही, इथे जवळच गाव आहे, तिथे आहे अँपलचे स्टोअर, मी मगाशीच ऍड्रेस शोधून ठेवलाय. चार्जर पण आहे त्यांच्याकडे उपलब्ध, तुला फक्त घेऊन यावा लागेल”, शेखर

“हो आणतो कि, पण पत्ता नीटसा कळला असता म्हणजे बरं झालं असतं”, करण उभा रहात म्हणाला
“तसा सोप्पा आहे, लॉंच घेऊन पलीकडे जा, मग आपली गाडी घेऊन आपण आलो ना, इकडे वळलो आपण ते न वळता उजवीकडे सरळ जा, ५-६ किलोमीटर वर तुला फाटा लागेल कापूरहोळ आणि दुसरा भोर गावात जाणारा. तो गावात जाणारा रस्ता पकड. गावात परत एक चौक लागतो, एक जिथे बाजार भरतो ना ?”

“मला कसं माहित असेल, मी पहिल्यांदाच आलोय.. बर इट्स ओके, मी विचारेन.. पुढे”, करण
“सोड, नाही सापडणार तुला लगेच, फार गल्ली बोळ आहेत. एक काम करतो का शैलाला घेऊन जा बरोबर”, शेखर अचानक म्हणाले

“शेखर प्लिज, मी… “, शैला
“प्लिज डार्लिंग”, शैलाच वाक्य मध्येच तोडत शेखर म्हणाले, “त्याला नाही सापडणार, आणि हे बघ, हे तंदूर आण अजून बोरावकेचे, मागच्या वेळी आपण आणले होते बघ ते दुकान, तुला आठवत असेल, आणि हा मंचुरियन सॉस, आणि प्लिज कोल्डड्रींक्स आण अजून फ्रिज मध्ये कमी आहे”,

शैलाला बहुदा हे नेहमीच होते, तिने ऐकल्या न ऐकल्यासारखे केले आणि ती आवरायला आत निघून गेली

“करणं, मी बोललोय त्यांच्याशी, तरीपण विचारलं तर मॅकबुक-प्रोचा चार्जर हवाय म्हणून सांग”

शेखरने करणला जुजबी माहिती दिली, चार्जर कसा असेल वगैरे सांगितले आणि मग टीव्ही वरचे कार्यक्रम बघण्यात मग्न होऊन गेले.

[क्रमशः ]

डबल-क्रॉस (भाग ४)


डबल-क्रॉस (भाग ३) पासून पुढे >>

अरे पण आता तरी सांग कुठे चालला आहेस..?”, इशीता केस कानामागे अडकवत म्हणाली.
“क्लासीफ़ाईड आहे.. नाही सांगु शकत…”, करण तिला समजावत म्हणाला
“जाsss.. काही नको सांगूस.. जा तुला जायचे तिकडे.. आणि तिन काय दहा महीन्यांनी ये..”, गाल फ़ुगवत इशीता म्हणाली.

करणला तिला चिडलेलं बघुन किंचीत हसु आलं..

“ए.. तुझं नाटकं त्या स्टेजवर.. मला नको दाखवु तुझी नौटंकी..”, आपलं हसु दाबत करण म्हणाला.

इशीताने अचानक गंभीर होतं करणकडे बघीतलं.. तिचे डोळे करणच्या नजरेत मिसळुन गेले..

“करण.. एक विचारु?”
“हम्म.. विचार नं..”
“आय नो.. खुप कमी ओळख आहे आपली.. आय नो.. असं मुलीने विचारणं म्हणजे.. तु उगाच मला बिच वगैरे म्हणशील.. पण.. तुला असं वाटतं.. आपल्या दोघांत काही आहे..?”

तिची नजर यत्किंचीतही करणच्या नजरेपासुन दुर हटली नव्हती.

“तुला भेटुन गेल्यावर मला तुझी खुप आठवण येते.. तुला माहीते? आपल्या गप्पा आठवुन मी एकटीच हसते.. नाटकात स्टेजवर सुध्दा मला तु असा आजुबाजुला दिसतोस.. तुला होतं असं कधी?”

करणला हे अनपेक्षीत होतं.. त्याच्याबरोबर इतक्या वर्षांनंतर काहीतरी चांगलं घडत होतं. एक प्रॉमीसींग काम मिळालं होतं. ते जर त्याने निट केलं तर कदाचीत इंशोरंन्समध्येच.. किंवा संदीपच्या ओळखीने कुठेतरी नक्कीच चांगली नोकरी मिळवता आली असती. हातात आलेल्या पैश्यातुन त्याची जुनी देणी देऊन झाली होती.. आणि आता.. इशीताच्या रुपाने त्याच्या आयुष्यात प्रेमाचे फुल उमलु पहात होते..

करणने आवेगाने इशीताला घट्ट मिठी मारली..

“आय लव्ह यु इशु… फ़क्त तीन महीने थांब…”
“चं.. सोड ना ते तीन महीने.. दुसरं काहीतरी बघ काम.. तुला मिळेल कुठेही.. करण तीन महीने.. तुझ्यापासुन दुर रहायचं..”, इशीता
“आय विश.. पण एक तर पैसे चांगले आहेत आणि ह्याच्या क्रेडीटवर मला दुसरीकडे पुढे नक्की चांगलं काम मिळेल.. तीन महीन्यांच काय आहे? आत्ता जातील..”, करण समजावण्याच्या सुरात म्हणाला..

“आपण अध्ये-मध्ये भेटू पण नै शकणार का?”, इशीता

“माहीत नाही.. खरंच माहीत नाही..”, करण

“कसलं काम आहे एव्हढं गुप्ततेचं? मला तर हे सगळं विचीत्रच वाटतंय.. तो संदीप असा तुला फ़सवुन हॉटेलमध्ये बोलावतो काय.. तु कुणाचं काम करतो आहेस.. कुठे जाणार आहेस.. कुणालाच सांगायचं नाही काय..”, इशीता

“आय नो.. पण आता मी स्विकारलंय ना काम ते.. तर करायलाच हवं..”

“कधी जाणारेस? जायच्या आधी एकदा भेटशील ना?”

“पुढच्या आठवड्यात.. पण हा आठवडा तर आपलाच आहे ना.. चल सेलेब्रेट करु.. हार्ड-रॉक-कॅफ़े ला जाऊ.. व्हॉट से?”

“हार्ड-रॉक-कॅफ़े.. वॉव्व.. चल…”

 

करणने एकदा हातातल्या घड्याळात बघीतले. ठरल्या वेळेच्या दहा मिनीटं आधीच तो शेखरच्या घरी पोहोचला होता. त्याने आपलं सामान पजेरोच्या डिक्कीत टाकले आणि नोकराकरवी तो बाहेर येऊन थांबला आहे असा निरोप शेखरकडे पाठवुन दिला.

मनगटावरील घड्याळावरुन त्याने एकदा प्रेमाने हात फ़िरवला. आयुष्यात पहील्यांदाच त्याला कुणीतरी छानसे गिफ़्ट दिले होते. आदल्या दिवशी तो इशीताला भेटला होता तेंव्हा तिनेच ते घड्याळ त्याला गिफ़्ट केले होते. पुढचे किमान तीन महीने तरी त्याला ते घड्याळ इशीताची आठवण म्हणुन सोबत करणार होते.

थोड्याच वेळात रामुकाका बाकीचं सामान घेऊन बाहेर आले. दोघांनी मिळुन ते सामान पजेरोवरच्या रॅकवर बांधुन टाकले.

करणने काहीबाही बोलून रामुकाकांशी ओळख वाढवण्याचा प्रयत्न केला, पण रामुकाकांनी जेव्हढ्यास तेव्हढं बोलून करणला टाळलेच. करणनेही मग ‘म्हातारा जरा खवचटच दिसतोय’ म्हणत त्यांच्याशी बोलण्याचा नाद सोडून दिला.

अर्धा पाऊण तास वाट बघितल्यावर शेवटी शैला आणि शेखर बाहेर आले. अर्थात करणचे लक्ष शैलाकडेच वेधले गेले. पिवळ्या रंगाचा, कसाबसा गुडघ्यापर्यंत पोहोचणारा फ्रॉक तिने घातला होता. कमरेपाशी आणि उरोजांवर घट्ट शिवण असल्याने तिची फिगर अधिकच आकर्षक भासत होती. करणला नकळत पुन्हा एकदा आपल्या गरजेपेक्षा अधिक वेगाने धडधडणाऱ्या हृदहयाची जाणीव झाली. काही केल्या त्याचे लक्ष तिच्या गोऱ्या मांड्यांवरून हालत नव्हते.

डोक्यावर मोठ्ठी गोलाकार टोपी आणि मोठ्ठा काळा गॉगल ह्यामुळे तिचा अर्ध्याहून अधिक चेहरा झाकला गेला होता. ह्यावेळेसही तिने करणकडे बघायचे सुद्धा कष्ट घेतले नाहीत. अचानक करणच्या लक्षात आलं ते रामुकाकांचे त्याच्याकडे निरखून पाहणं. करणने पटकन शैलावरून लक्ष हटवले आणि तो ड्रायविंग सिटवर जाऊन बसला.

शेखर आणि शैला मधल्या सीटवर तर रामुकाका शेवटच्या रांगेत बसले. करणाने गाडी सुरु केली तसे डैशबोर्ड वरच्या नेव्हिगेशन सिस्टीम मध्ये मॅप चालू झाला. डेस्टिनेशन साधारण ९० कि.मी. दिसत होते. शेखरचे ते फार्म हाऊस कुठल्यातरी तळ्याकाठी दिसत होते. करणने दोन-तिनदा ऐक्सिलेटर दाबून पजेरोच्या त्या शक्तिशाली २.८लि. इंजिनचा आवाज कानात भरून घेतला आणि मग गाडी गियर मध्ये टाकून तो शेखरच्या फार्महाउसकडे निघाला.

सकाळच्या किरकोळ ट्रॅफिक मधून अर्ध्यातासातच गाडी हायवेला लागली. करणने हळूच एकदा आरश्यात बघितले, परंतू शैला आपल्या मोबाइलमध्ये मग्न होती. शेखर आणि रामुकाका केंव्हाच झोपेच्या आधीं झाले होते. ह्या अर्ध्यां तासात कुणीही कुणाशीही बोलले नव्हते. काही वेळातच करण कंटाळून गेला.

कंटाळून त्याने रेडीओ चालू केला.

“कुणाला विचारून रेडीओ लावला?”, अचानक शैलाचा आवाज त्याच्या कानावर पडला. त्याने चमकून आरश्यात बघितले. शैला आरश्यात त्याच्याकडेच बघत होती.

“सॉरी”, असं म्हणून करणने रेडीओ बंद केला.

“सॉरी? नुसतंच सॉरी?”, शैलाने थोडासा आवाज चढवून विचारले.

“सॉरी, सॉरी मैडम”, करणला त्याची चूक लक्षात आली. भले तो स्वतःच्या एजन्सीमध्ये मालक होता, पण इथे तो एक ड्राइवर, एक क्षुल्लक नोकर म्हणूनच आला होता

“दैट्स बेटर” असं म्हणून शैलाने पुन्हा आपलं डोकं मोबाईलमध्ये खुपसलं

तिच्या आवाजाने शेखर आणि रामुकाका दोघेही जागे झाले होते. शेखरने सीटवरून किंचित पुढे सरकून मैपवरील गाडीचे लोकेशन बघितले आणि मग घड्याळात नजर टाकून स्वतःशीच पुटपुटले.. “अजून तासभर तरी लागणार”

शेखरने जरावेळ चुळबुळ केली आणि मग तो करणला म्हणाला, “पुढं जरा सावली बघून गाडी थांबव, घसा कोरडा पडलाय.”

“शेखर प्लिज”, पुन्हा मोबाईलमधून आपलं डोकं वर करत शैला म्हणाली
“अरे डोन्ट वरी .. थोडे चार थेंब, घसा अगदीच कोरडा पडलाय”, शेखर

शैलाने काही वेळ शेखरकडे निरखून पाहिले आणि परत ती आपल्या मोबाईलकडे वळली

करणने थोडी सावलीची जागा बघून गाडी कडेला उभी केली. शेखर आणि पाठोपाठ रामुकाका खाली उतरले. रामुकाकांनी नेहमीची सवय असल्यासारखे डिक्कीचे दार उघडले आणि एका थर्माकोलच्या चौकोनी खोक्यातून थंडगार बिअरचा कॅन शेखरकडे दिला.

शेखरने बिअरचा कॅन उघडताच बिअर फसफसून वर आली. बिअरचा तो फेस बघून करणलाही आपला घसा कोरडा पडल्याची जाणीव झाली, पण तो काही बोलला नाही. शेखरने अधाश्यासारखा पहिला कॅन संपवला आणि रामुकाकांकडे बघितले. रामुकाकांनी ऐकावार शैलाकडे बघितले. शैला आपल्या मोबाईलमध्ये मग्न होती. रामुकाकांनी हळूच दुसरा कॅन काढून शेखरकडे दिला. शेखरने तो कॅन पण उघडला आणि तोंडाला लावणार इतक्यात अचानक शैला तेथे येऊन पोहोचली.

“शेखरला एक कळत नाही, पण तुम्हाला काही अक्कल आहे कि नाही”, ती चिडून रामुकाकांडे बघत म्हणाली. “डॉक्टरांनी स्पष्ट सांगितले आहे ना अल्कोहोल जास्ती घ्यायचं नाही शेखरला, तरी तुम्ही दुसरा कॅन देताय त्याला?”

“शैला, त्यांची काही चूक नाहीए, मीच मागितली होती”, शेखर करणाच्या उपस्थितीत काहीसा संकोचून म्हणाला
“चूक कशी नाहीए? लहान आहेत का? म्हातारपण येऊन चांगली १० वर्ष लोटलीत”
“अग, लहानपणापासून मला सांभाळलं आहे त्यांनी, त्यांना माझी काळजी नाहीए का? साधी बिअर तर आहे हि”
“तुला फार पुळका रे ह्या म्हाताऱ्याचा? अजून किती दिवस सोसायचं आहे ह्यांना काय माहीत”

कदाचित शैलाच बोलणं रामुकाकांना नवीन नव्हते, पण आज असं रस्त्यात एका नवीन माणसासमोर शैलाच त्यांना वाट्टेल-तसे बोलणे नक्कीच लागले होते. त्यांनी शांतपणे डिक्कीतून आपलं सामान उतरवले.

“रामुकाका, काय करताय?”, न कळून शेखरने विचारले
“बाबा, खरं तर मी येणारच नव्हतो, पण तुला सोडून जायचं मन करेना, पण मला गावाकडे जायला हवं, हिची तब्येत जरा बरी नाहीए. टाळायचा खूप प्रयत्न केला, पण मन सारखं खायला उठतय रे. तिला तिकडे एकटीला सोडवत नाहीए, मी असं करतो, मी महिनाभर जातो गावाकडे, तिला पण गरज आहे माझी”, रामुकाका शैला आणि करणची नजर टाळत म्हणाले

“रामुकाका, अहो, शैलाला तसं म्हणायचं नव्हतं. नका तीच मनावर घेऊ”, शेखर
“नाही नाही, खरंच सांगतोय, त्याचा काही संबंध नाही, खरंच मन खायला उठतंय रे तिला तिकडे आजारी एकटीला ठेवून, हे बघ, इथे बस मिळेल मला, माझी नको काळजी करू. तू काळजी घे”

शेखरला कळून चुकले होते, रामुकाका दुखावले होते आणि त्यांना अधिक समजावून काही उपयोग पण नव्हता. त्याने खिश्यातुन पैश्याचं पाकीट काढले आणि नोटांचा एक गट्ठा काढून रामुकाकांच्या हातात कोंबला.

“काळजी घ्या, मी परत आलो कि फोन करतो”

शेखरने बिअरचा कॅन तोंडाला लावला, पण त्याचा त्यातला रस आता गेला होता. त्याने तो कॅन फेकून दिला आणि तो गाडीत येऊन बसला. रामुकाकांनी करणला कश्यात काय सामान आहे ते समजावून सांगितले आणि ते निघून गेले.

 

जणू काही घडलंच नाही असे भाव शैलाच्या चेहऱ्यावर होते. करण गाडीत बसला आणि मॅपनुसार त्याने गाडी चालवायला सुरुवात केली.

पुढचा सगळा वेळ शांततेचं गेला. बराच वेळ ड्राइव्ह केल्यानंतर शेवटी शेखरचं ते फार्महाउस जवळ आले. मुख्य रस्ता सोडून गाडी एका कच्या रस्त्याने धावत होती. रस्ता अगदीच कच्चा होता, पण दोन्हीबाजूने दाट झाडी असल्याने तो रस्ताही निसर्गरम्य आणि सुंदर भासत होता.

करणने हळूच आरश्यातून मागे बघितले. शेखर झोपलेले होते. शैलाने आपला मोबाईल ठेवून दिला होता आणि ती समोर बघत होती. करणला एक क्षण वाटले कि ती आरशातून त्याच्याकडेच बघत आहे, पण तिच्या डोळ्यांवर मोठ्ठा गॉगल असल्याने त्याला खात्री होईना.

गाडी आता छोटी-छोटी वळण घेऊन खाली उतरत होती आणि शेवटी ती एका मोठ्ठ्या तळ्यापाशी येऊन थांबली. समोर लांबवर पसरलेले तळे आणि डोंगर ह्याव्यतिरिक्त काहीच नव्हते. म्हणायला एक छोटी लाकडी केबिन होती, पण अर्थात ती कुठल्याही प्रकारे शेखरचे फार्महाउस वाटत नव्हती.

करण गोंधळून गाडीतच बसून राहिला, तर शैला खाली उतरली. गाडी थांबल्याची जाणीव झाली तसं शेखरही जागा झाला.

“ओह, आलो कि आपण..”, करणच्या खांद्यावर दोन बोट वाजवत शेखर म्हणाला आणि तो पण खाली उतरला.

पाठोपाठ करणंही खाली उतरला.

“सर, मला नाही कळलं, फार्महाउस कुठेय?”, गोंधळून करणने विचारले.
“अरे तीच तर मज्जा आहे, इथून दिसतं नाही ते, तो उजवीकडे डोंगर दिसतोय ना?”, एका डोंगराकडे बोट दाखवत शेखर म्हणाला, “त्याच्या पलीकडे एक छोटेसे बेट आहे, अगदी छोटेच आहे, पण हम्म, तू बेट म्हणू शकतोस त्याला, त्यावर आहे फार्महाउस, आपल्याला बोटीने जावं लागेल तिकडे”

स्वतःवर खुश होत शेखर म्हणाला आणि तो करणला घेऊन त्या लाकडी केबिनपाशी गेला.

शैलाला त्या दोघांशी काही घेणे नव्हते. तिने आपले ग्लॅडिएटर शूज काढून ठेवले होते आणि ती एका दगडावर त्या तळ्यात पाय सोडून बसली होती. आधीच छोटा असलेला तो फ्रॉक भिजू नये म्हणून तिने अजून वरती ओढून घेतला होता. तिचे ते गोरे, लांबसडक पाय बघून करणचा श्वास क्षणभरासाठी अडकला.

“करण, अरे कुठे गेला, इकडे ये आतमध्ये”, शेखरने केबिनमधून आवाज दिला तसा करण भानावर आला आणि तो त्या केबिनमध्ये गेला.

केबिन तशी जुनाटच होती, सगळीकडे जळमट लागली होती. दिव्याचा प्रकाशही अगदीच मंद होता. पण करणचे लक्ष वेधले गेले ते समोर असलेल्या लाँचने. ५-६ जण आणि थोडेफार सामान आरामात मावू शकेल इतपत ती लॉंच मोठ्ठी होती. कोपऱ्यातल्या कपाटात ठेवलेले एक फडकं घेऊन शेखरने त्यावर साठलेली धूळ झटकायला सुरुवात केली तसं करणनेही अजून एक फडकं घेतलं आणि लॉंच पुसायला सुरुवात केली. १५-२० मिनिटांत ती बऱ्यापैकी स्वच्छ झाली, तसं शेखरने खिश्यातुन किल्ली काढली आणि लॉंच ला स्टार्ट मारला . ७-८ वेळा किल्ली मारल्यावर अखेर ती सुरु झाली तसा डैशबोर्ड वरील डिजीटल कन्सोल रंगेबिरंगी दिव्यांची उजळून निघाला.

“येह बेबी”, शेखर आनंदाने चित्कारला.

काही वेळ त्याने इंजिन चालू ठेवले आणि मग तो करणला म्हणाला, “हिला पाण्यापर्यंत न्यायचंय, फार दमायला होतं. एक काम करू, तू हिला पाण्यापर्यंत न्हे, तोपर्यंत मी गाडीतले सामान काढून ठेवतो”

“सर, तुम्ही कश्याला कष्ट घेताय, तुम्ही बसा मैडम बरोबर, बरंच सामान आहे, मी काढतो नंतर सामान”, करण म्हणाला
“ट्रस्ट मी, लॉंच नेईपर्यंतच दमून जाशील तू, नो वरिज, मी काढतो सामान, सवय आहे मला”, असं म्हणून शेखरने इंजिन बंद केले आणि तो बाहेर निघून गेला

करणने गाडी चालवून आखडलेले अंग ताणले, बरेच दिवस ती लॉंच तिथेच पडून असल्याने त्याची चाकं जमिनीत रुतून बसली होती. पहिल्याच प्रयत्नात शेखर म्हणत होता ते बरोबरच होतं ह्याचा प्रत्यय करणला आला. त्याने थोडं थांबून, एक दीर्घ श्वास घेतला आणि पुन्हा ती लॉंच ढकलायला सुरुवात केली. करणने आपली सर्व शक्ती पणाला लावली पण ती लॉंच ढिम्म हालत नव्हती. करणचे हाताचे, मानेचे स्नायूं-स्नायू ताणले गेले होते, त्या बंद केबिनमध्ये काही क्षणांतच तो घामाघूम झाला. त्याने अंगातला शर्ट काढून लॉंचच्या सीटवर टाकला आणि पुन्हा लॉंच ढकलायला सुरुवात केली, पण सर्व शक्ती लावूनही ती लॉंच इंचापेक्षा जास्ती हालत नव्हती.

अचानक करणंच लक्ष त्या केबिनच्या दारात कमरेवर हात ठेवून उभ्या असलेल्या शैलाकडे गेले.

करणने निराशेने आपले दोन्ही हात हवेत उंचावले तसं शैला त्याच्याजवळ आली, तिने एकवार लॉंच कडे बघितले आणि मग त्या स्टीअरिंग-व्हील पाशी असलेला एक चंदेरी रंगाचा खटका खाली केला आणि म्हणाली, “कशी हलेल? गियर मध्ये आहे लॉंच”

दोघांनीही एकमेकांकडे बघितले आणि दोघांनाही हसू आवरेना. दोघंही वेड्यासारखे हसत सुटले.

करणने पहिल्यांदाच शैलाला हसताना बघितले होते. ती कुणाचीही पर्वा न करता मनमुराद, खळखळून हसत होती. शेवटी कसंबसं हसू आवरत ती करणला म्हणाली, “चल ढकल त्या बाजूने”, असं म्हणून तिने एका बाजूने ढकलायला सुरुवात केली. करणनेही मग नव्याने जोर लावला आणि लॉंच त्या लोखंडी स्टँडवरून खाली उतरली. अर्थात करणइतकी ताकद शैलाच्या अंगात नसल्याने ती एकाच बाजूने खाली आली होती.

करण शैलाच्या बाजूला गेला आणि दोघांनी मिळून ती अडकलेली बाजू ढकलायला सुरुवात केली. करण शैलाच्या मागे असल्याने शैलाच्या भरीव शरीर-श्रुष्टीवरून त्याची नजर फिरत होती. जिम मध्ये मजबूत घाम गाळून टोन केलेल्या मांड्या, पोटऱ्या आणि हाताचे स्नायू त्याच्या नजरेत ठसत होते. तो मुद्दामून कमी जोर लावत होता जेणेकरून त्याला शैलाबरोबर अधिक वेळ थांबता आले असते.

शैलसुद्धा आता घामाघूम झाली होती. तिने आपले दोन्ही हात मागे घेऊन आपले मोकळे केस पोनी करून बांधून टाकले, चेहऱ्यावरून येणारा घाम पुसला आणि तिला जाणीव झाली ती करणच्या तिच्या शरीरावर रोखलेल्या नजरेची. तिने पटकन वळून मागे बघितले. करणला आपली नजर हटवायला संधीच मिळाली नाही, शैलाने त्याला तिच्याकडे बघताना पकडले होते.

तिचे ते डोळे, करण तिच्या नजरेपासून आपली नजर हटवुच शकला नाही.

शैला सावकाश मागे वळली, तिने आपला कपाळावर लावलेला गॉगल काढून लॉंचच्या सीटवर फेकला आणि ती करणाच्या अगदी जवळ येऊन उभी राहीली. इतकी जवळ, कि दोघांच्या हृदयाची धडधड एकमेकांना ऐकू जाईल इतकी जवळ. करणच्या घश्याला कोरड पडली. त्याने स्वतःला थांबवायचा खूप प्रयत्न केला, पण शैलाच्या नजरेत असलेले आमंत्रण तो नाकारू शकला नाही. त्याने दोन्ही हात शैलाच्या कमरेभोवती गुंफले, शैलाला जवळ ओढले आणि त्याने आपले ओठ तिच्या ओठांवर टेकवले.

शैलाने त्याला कसलाही प्रतिकार केला नाही. तिच्या ओठांवर साठलेल्या घर्मबिंदूंचा काहीसा खारट, तर तिच्या लिपस्टिकचा काहीसा गोडसर स्वाद त्याला एका वेगळ्याच धुंदीत घेऊन गेला. नकळत त्याचा हात तिच्या उरोजांवर गेला., त्याचबरोबर विजेचा धक्का बसावा त्या वेगाने शैलाने त्याचा हात झिडकारला आणि ती क्षणार्धात बाजूला झाली. निव्वळ काही सेकंदांपूर्वी तिच्या डोळ्यात दिसलेला तो इलेक्ट्रिक स्पार्क जसा आला, तसाच नाहीसा झाला होता.

करण काही बोलणार इतक्यात शेखर घाम पुसत आतमध्ये आला.

शैलाने पुन्हा डोळ्यावर गॉगल चढवला, डोक्यावर ती मोठ्ठी गोलाकार टोपी घातली आणि ती काही न बोलता बाहेर निघून गेली. शेखर कोपऱ्यातल्याच एका मोठ्या पत्र्याच्या पेटीवर फतकल मारून बसला आणि करणने ती लॉंच पुन्हा ढकलायला सुरुवात केली.

अर्ध्या-पाऊण तासाच्या अथक प्रयत्नांनंतर अखेर तो ती लॉंच पाण्यात न्हेण्यात यशस्वी ठरला. शैला जणू काही तिथे एकटीच आहे ह्या अविर्भावात एका खडकावर पाण्यात पाय सोडून बसली होती. लॉंच पाण्यात आलेली बघताच तिने स्वतःचे सामान उचलले आणि ती लॉंच मध्ये जाऊन बसली. शेखरने आणि करणने उरलेले सामान लॉंच मध्ये टाकले.

करण पुन्हा माघारी परतला, पजेरो वळवून त्याने लॉंचच्या शेडमध्ये लावली, शेडला कुलूप लावले आणि तो लॉंच मध्ये येऊन बसला.

 

शेखरने स्टार्टर मारला आणि लॉंच गियर मध्ये टाकली. काही क्षणातच लॉंचने वेग पकडला आणि पाण्यावरून येणारा गार वारा सर्वांच्या अंगात भिनला आणि इतक्या वेळच्या कष्टानं थकलेली मन आणि शरीर पुन्हा ताजीतवानी झाली. शैला अर्थातच तटस्थपणे दुसरीकडे बघण्यात मग्न होती त्यामुळे शेखर आणि करण एकमेकांशी गप्पा मारण्यात गुंगून गेले. शेखर करणला आजूबाजूची जमीन, इथे फार्म-हाऊस कधी घेतले, ते बांधतानाचे किस्से, त्याने इथे दिलेल्या अनेक भेटी आणि त्यावेळच्या आठवणी सांगून करणला बोअर करायच काम चोख बजावत होता. करणंच अर्थातच त्याच्या बोलण्याकडे फारसे लक्ष नव्हते. तो चोरट्या नजरेने शैलाकडे बघण्यात मग्न होता. परंतु शैलाने एकदाही वळून त्याच्याकडे बघितले नाही.

पंधरा मिनिटांच्या सफारीनंतर लॉंचने डोंगराला वळसा घातला., तसं शेखरने थोड्या अंतरावर दिसणाऱ्या एका छोट्या बेटासारख्या टेकाडाकडे करणचे लक्ष वेधले. हिरव्या-गर्द झाडींमध्ये ते बेट बुडून गेले होते. पण अजूनही ते फार्महाऊस करणला दिसत नव्हते. लॉन्च किनाऱ्याला लागली तसे तिघेही खाली उतरले. समोर गर्द झाडीतून अगदी छोटी पायवाट गेली होती, त्या वाटेने आधी शेखर, मग शैला आणि पाठोपाठ करण चालू लागले. साधारण अर्धा किलोमीटर आत गेल्यावर शेवटी ते बंगलेवजा फार्महाउस करणला दृष्टीस पडले.

जसं-जसा तो त्या बंगल्याच्या जवळ गेला तस-तसा त्याचा आकार करणच्या नजरेत भरू लागला. दुरून वाटले तेव्हढे ते बेट किंवा तो बंगलाही छोटा नक्कीच नव्हता. कमीत-कमी ७-८ हजार स्क्वे-फुटाचे तरी ते बांधकाम नक्कीच होते, शिवाय आजूबाजूला बऱ्यापैकी मोठ्ठे बागकाम केलेले होते. अधिक जवळ गेल्यावर करणाच्या लक्षात आले कि तो बंगला फक्त तीन बाजूनेच पाण्याने वेढलेला आहे आणि चौथ्या बाजूने एक कच्चा रस्ता त्या बंगल्यापर्यंत आला होता.

शेखरने करणच्या मनातील विचार ओळखले आणि तोच आधी म्हणाला, “बंगल्यापर्यंत रस्ता असताना आपण लॉंच ने का आलो असंच ना? खरं, रस्ता असला तरी तो खूपच लांबून येतो. तो दूर तिकडे डोंगर दिसतोय का?”, लांबवर बोट दाखवत शेखर म्हणाला, “आपण मुख्य रस्ता सोडून इकडे खाली वळालो ना, तसे न वळता सरळ जायचे, पार त्या डोंगरापर्यंत आणि मग त्याला वळसा घालून परत तितकेच अंतर मागे. नाही म्हणलं तरी ६० कि.मी.चा वळसा आहे, शिवाय शेवटचा १५-२० कि.मी. चा पॅच अत्यंत खराब रस्ता आहे, अगदी जंगलातून म्हणालास तरी चालेल, सो इथे येपर्यंत दीड-एक तास तरी सहज लागतो, तेच आपण लॉंच ने अर्ध्या तासात आलो.”

“बेबी, वुई आर बॅक”, हात आकाशात उंचावत शेखर म्हणाला. पण शैलाने त्याच्याकडे फारसे लक्ष दिले नाही. कमरेला नाजूक झटके देत ती बंगल्याकडे निघून गेली.

न कळून शेखर काही वेळ तिच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे पहात राहिला आणि मग खांदे उंचावून त्याने करणकडे पाहिले. करण त्याच्याकडेच बघत होता.

“डिफिकल्ट टू अंडरस्टॅंड वुमन”, कसनुसं हसत शेखर म्हणाला, करणनेही मान डोलावत शेखरच्या बोलण्याला समंती दर्शवली.
“सो टेल मी अबाउट युअरसेल्फ, व्हाईल वुई आर टॉकिंग अबाउट वुमन्स, तुला गर्लफ्रेंड वगैरे?”

“नो, सिंगल रेडी टू मिंगल”, लॉंच मधलं सामान काढत करण म्हणाला.

“चल , काहीपण फेकू नको, नसेल सांगायचे तर तसं सांग”, शेखर हसत म्हणाला
“शेखर तुम्ही जा आतमध्ये, फ्रेश व्हा, मी आणतो सामान”, करण सामान उचलणाऱ्या शेखरला थांबवत म्हणाला
“अरे खूप जास्ती आहे सामान, इट्स ओके”, शेखर
“नाही, खरंच मला काही प्रॉब्लेम नाहीए, यु प्लिज गो अहेड”, करण
“यु शुअर?”, शेखर
“डेड शुअर, मी आणतो सामान सगळं आत”, असं म्हणून करणने शेखरला आत पाठवून दिले

खरं तर करणला एकांत हवा होता. त्याला बंगल्याचा परिसर, ती जागा व्यवस्थित नजरेखालून घालायची होती आणि शेखरच्या उपस्थितीत, त्याच्याशी बोलत-बोलत करणला ते शक्य होत नव्हते.

 

करणने २-४ बॅगा लॉंचमधून काढून बंगल्याच्या दारापाशी आणून ठेवल्या आणि त्याने बंगल्याकडे नजर टाकली. बंगल्याच्या खिडक्या अजूनही बंद होत्या, परंतु आतले दिवे लागले होते. खिडकीच्या काचांमधून मागच्या एका खोलीत शेखर तर दुसऱ्या खोलीत शैलाची सावली दिसत होती. करणने हळूच बंगल्याला एक फेरी मारली. बंगल्याच्या बाजूने प्रशस्त जागा होती. बंगल्याकडे कोणीही येताना खिडक्या उघड्या असताना सहज दिसण्यासारखे होते. आजूबाजूला अडगळीच्या सामान नसल्याने लपत-छपत येण्याचा प्रश्नच नव्हता. तीनही बाजूने पाणीच होते. प्रश्न होता तो चौथ्या बाजूचा. तो रस्ता छोटासाच होता आणि ३००-४०० मीटरच्या पुढे दाट झाडीच सुरु होत होती. अर्थात त्यामुळे रस्त्याचा अर्धा भाग अंधारातच बुडून गेला होता.

करणला तो रस्ता फारसा आवडला नाही, पण अर्थात त्याच्याकडे दुसरा पर्याय नव्हता. उद्या एकवार दिवसा उजेडी येऊन तो रस्ता आणि आजूबाजूचा भाग नीट नजरेखाली घालायचाच अशी मनाशी खूणगाठ बांधून करण बाकीचं सामान उतरवण्यात मग्न झाला

 

[क्रमशः ]